Seculiere intellectuelen die in het Midden-Oosten slachtoffer waren van het islamisme, waarschuwen ons daar al jaren voor. Maar hun stem werd niet gehoord. Diplomatie en economische belangen zijn voor de westerse regeringen blijkbaar nog altijd belangrijker dan respect voor de mensenrechten en de strijd tegen fundamentalistische dictaturen. Ik aarzel niet om die een even groot gevaar te noemen voor de wereldvrede en onze veiligheid als destijds het nazisme en het communisme.

Voor de aanslagen van 9/11 brachten vertegenwoordigers van de Afghaanse taliban een bezoek aan de Verenigde Staten, om daar de aanleg te bepleiten van een gaspijp tussen Turkmenistan en de Golf van Oman, via Afghanistan uiteraard. 9/11 maakte een einde aan die onderhandelingen maar op dat moment dachten de westerse landen dus echt dat de taliban hen zouden kunnen bijstaan in hun strijd tegen de Islamitische Republiek Iran (IRI). Is het niet cynisch dat het Westen vandaag op de IRI rekent om IS (Islamitische Staat: wat is het verschil?) mee aan te pakken? Men probeert ons wijs te maken dat de IRI een evenwichtig land is, in staat om grote contracten te tekenen en deals te sluiten met het buitenland. Zijn we dan vergeten dat de IRI de geboorteplaats is van de politieke islam zoals die sinds de revolutie van 1979 in verschillende landen wortel heeft geschoten? Dat de IRI tal van grote terreuracties heeft gesteund in Frankrijk, Argentinië en op zoveel andere plaatsen?

Er bestaat geen goed of slecht islamisme, zoals er ook geen goed of slecht racisme bestaat. Het Westen mag niet langer de ogen sluiten voor politieke en sociale wantoestanden onder het mom van religie. Zeker niet in onze geglobaliseerde wereld. Zoals bepaalde ziektes, financiële en milieuproblemen geen grenzen kennen, zo verspreidt ook het islamisme zich over de wereld. Landen als Syrië (waar al vier jaar elke dag gemiddeld 150 mensen vermoord worden) en Irak zijn ware kweekvijvers geworden voor extreme islamisten. Die moeten we uiteraard dringend droogleggen.