The texts in this story will appear in English and Greek. Exposition is written in English, dialogues are in Greek. The story takes place in Byzantium in the year 1182. The purpose of this story is to train my writing skills in both languages, but also write about my favorite hobby: 12th century history. My plan is to devote two hours of my day writing the story. For translations, please use Google translate where necessary. Hope you enjoy it!

(978 words)

Ο Αλέξιος Β’ (1180-1183), γιος και διάδοχος του Μανουήλ, ήταν μόλις 12 ετών όταν πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του Μαρία ανακηρύχθηκε αντιβασιλέας. Στην πραγματικότητα όμως η εξουσία περιήλθε στα χέρια του ανεψιού του Μανουήλ, Πρωτοσεβαστού Αλέξιου Κομνηνού. Η νέα κυβέρνηση εξαρτιόταν από την υποστήριξη του λατινικού παράγοντα, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια. Η αυτοκράτειρα Μαρία, η οποία στην αρχή ήταν πολύ λαοφιλής, θεωρείτο τώρα «ξένη». Ο Γάλλος ιστορικός Diehl συγκρίνει τη θέση της Μαρίας με της Μαρίας Αντουανέτας, η οποία την εποχή της Γαλλικής επανάστασης ονομαζόταν από τον λαό «Αυστριακιά».

Ένα ισχυρό κόμμα σχηματίστηκε εναντίον του παντοδύναμου Πρωτοσεβαστού, με αρχηγό τον Ανδρόνικο Κομνηνό, μια μοναδική και ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία, (τόσο για τον ιστορικό όσο και για τον μυθιστοριογράφο) της βυζαντινής ιστορίας.

Ωραίος, λεπτός και ευφυολόγος, αθλητής και πολεμιστής, μορφωμένος και θελκτικός (κυρίως για τις γυναίκες που τον λάτρευαν) κουφός και ευερέθιστος, σκεπτικιστής και, σε περίπτωση ανάγκης, υποκριτής και επίορκος, φιλόδοξος συνωμότης και ραδιούργος, τρομερός, αργότερα, για τη θηριωδία του, ο Ανδρόνικος Κομνηνός, όπως λέει ο Diehl, όντας εκ φύσεως μεγαλοφυΐα, θα μπορούσε να γίνει σωτήρας και αναμορφωτής της εξαντλημένης Βυζαντινής αυτοκρατορίας αν διέθετε έστω και μερικά ηθικά κριτήρια.

Πηγη: http://byzantin-history.blogspot.gr/2011/05/blog-post.html

The Aima Prophecy

February 21, 1182

Stephen showed up at the mansion of Andronikos before dawn. It was built on a grassy hill overlooking the harbor town of the Pontus called Oenaion. This is where he was exiled by his cousin, the late Basileus Manuel Komnenos. Unsure what to expect, Stephen unhorsed himself and approached on foot.

Surprised to find the gate open, he paused and looked around. Not a sound, not a one in sight. The ground of the garden was cold even as the evening sun poured its rays through the dry vines of the portico. Stephen looked closer and saw an armed guard next to the entrance, a short and stocky Paphlagonian. Stephen walked up to the patio and stated his purpose:

-Ονομάζομαι Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης. Έρχομαι από την Πόλη με μύνημα για τον κύριο Ανδρόνικο Κομνηνό.

-Μύνημα από ποιόν;

-Από την Καισάρισσα Μαρία.

-Περίμενε εδώ.

The guard knocked on the brass roptron of the door. Stephen saw him whisper some words to the man who opened the door and then he saw Andronikos emerge to greet him.

-Στέφανε Αγιοχριστοφορίτη! Είσαι εσύ στ’ αλήθεια; Πώς είσαι;

Andronikos greeted Stephen warmly, as if they had been long time friends. It was a reception he hardly anticipated. Hell, he was surprised he even remembered him. It had been close to twenty years ago when they last met and Andronikos had done and suffered so much over his lifetime, it would not have shocked him had he taken a pause to search his mind a bit. Instead, Andronikos nearly ran out to embrace him and welcome him in.



-Βλέπω έφτιαξες τη ρίνα σου.

Andronikos pointed at Stephen’s golden nose cover, which he tied around his head with leather straps. He realized how Andronikos recognized him now. He was hard to forget, even for someone as travelled and full of experiences as Andronikos Komnenos.

–Η ρίνα μου όχι, ευσεβέστατε. Το κάλυμμά της, ναι.

-Χα χα… Αυτό εννοούσα, Στέφανε. Έχει μήνυμα, λοιπόν; Από την Καισάρισσα; Έλα… πέρασε μέσα να μιλήσουμε.

Andronikos led Stephen to his back yard, to a bench next to a small chapel, barely large enough for two to stand inside. Andronikos crossed himself and breathed in the insence before bowing before the icon of St. Paul and kissing it in worship. He lit a candle and placed it in the kerostasion, crossed himself once more and took a seat on the wooden bench, Stephen sat to his side.

-Αυτό το ξωκλήσσι το έχτισα μόνος μου. Μου πήρε μέχρι το φθινόπωρο να το τελειώσω. Θα φέρω εκείνο τον Καλογερόπουλο να μου ζωγραφίσει τους τοίχους. Αλήθεια, ο Καλογερόπουλος ζει ακόμα; Ξέρεις;

-Άρχοντα Ανδρόνικε, η επίσκεψή μου δυστυχώς δεν είναι κοσμική. Φέρνω νέα από την Πόλη.

Andronikos knew of Manuel’s death, that was no news to him. But what could these news be? It must be good enough to compell the dispatch of a high-ranking officer of the Adelfotis of Mangana instead of using the usual messenger. Andronikos turned his head and calmly asked Stephen to read the message to him. Stephen unrolled the pitakion and began to read:

-«Ανδρόνικε, σε εκλιπαρώ, να πάρεις θέση. Αυτός ο άθλιος Αλέξιος, Πρωτοσεβαστός μόνο στον τίτλο, καρδαμωμένος εραστής αυτής της ξένης πόρνης που ξεμυάλισε τον πατέρα μου και τώρα έχει βαλθεί να με αφανίσει. Σου στέλνω αυτή την επιστολή και την εμπιστεύομαι στον γενναίο Στέφανο Αγιοχριστοφορίτη να τη μεταφέρει στην ευγένειά σου. Ανδρόνικε, σε εκλιπαρώ, έλα στην Πόλη να αναλάβεις την Αντιβασιλεία και να τιμωρήσεις τους εγκληματίες!



Stephen handed the pitakion to Andronikos when he finished reading it. Andronikos sat in silence and then took the paper in his hands to read it over by himself.



-«Ανδρόνικε… Ανδρόνικε…» Πότε θα μάθει επιτέλους αυτή η ανόητη λίγο σεβασμό;

-Διαβεβαιώ την ευγένειά σας ότι η Καισάρισσα σάς σέβεται απεριόριστα.

-Ανοησίες, δεν θα μου μάθεις εσύ ποια είναι η Καισάρισσα.

-Με συγχωρείτε, ευσεβέστατε.

Stephen kept his mouth shut, as he was told to do when addressing Andronikos. The Ceasarissa Maria had warned him that «Andronikos feeds on respect and if it is not give to him unquestionably, he will have your fear instead». What Stephen saw was an old man, in his late sixties, well past his prime, unable to surpass his own legacy. Nonetheless, Stephen showed the respect and obeisance that was expected of him. Convincing Andronikos Komnenos to take power was like pushing a honey bee to suck the nectar from a blossom. He’d come swimming to the Polis if he had to, Stephen could see in Andronikos’s smile as they stood up. Andronikos asked:

-Πες μου… ποιος το έκανε αυτό;

-Ποιο, άρχοντα;

-Τη ρίνα σου… ποιος σου τον έκοψε;

-Δεν έχει σημασία τώρα, άρχοντα. Έχουν περάσει πολλά χρόνια.

-Θες να πεις ότι δεν ζήτησες ποτέ εκδίκηση;