Om de invoering van de witte kassa te verzachten kwam de regering met drie steunmaatregelen: flexi-jobs, belastingvrije overuren en flexibelere regels voor gelegenheidsarbeid.

Een flexi-job werd gepresenteerd als een manier om een centje bij te verdienen. Wie een flexi-job wil moet een vaste job hebben bij een andere werkgever en minstens 80% in dienst zijn. Een flexi-job wordt veel minder belast en is op die manier interessant voor werkgever en werknemer.

Vakbonden zijn altijd kritisch geweest voor de flexi-jobs. Ze vreesden dat gewone werknemers vervangen zouden worden door mensen met een slechter sociaal statuut.

Al bij al lijkt dat mee te vallen. Drie procent van alle gewerkte uren in de horeca zijn flexi-jobs, 80 procent van de gepresteerde uren wordt gewerkt door mensen met een gewoon contract.

Maar 35 procent van de flexi-jobs zijn volgens het Rekenhof geen nieuwe jobs. Werkgevers hebben daar een gewone werknemer vervangen door iemand met een flexi-job. Sommige werknemers zijn bewust 80 procent gaan werken om een flexi-job te kunnen uitoefenen. Ook daar zegt het Rekenhof dat er dus geen nieuwe werkgelegenheid is gecreëerd, maar werkgelegenheid is verschoven.