De nieuwe Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib Beeld anp

Arib, pas sinds haar vijftiende hier, is een toonbeeld van geslaagde integratie. Als Wilders echt voor snelle aanpassing is, had hij woensdag niet boos van Arib moeten weglopen maar haar moeten omhelzen.



Ze studeerde aan de hogeschool en aan de universiteit, schreef twee boeken over emancipatie en de onderdrukte positie van moslimvrouwen. Ze richtte de Marokkaanse vrouwenvereniging op. Ze demonstreert mee bij de Gay Pride. Ze zat in een Marokkaanse politiecel omdat ze zich publiekelijk inzette voor de positie van vrouwen daar. En in weerwil van alle klagers die anders beweren: Arib spreekt echt bovengemiddeld goed Nederlands. Ze komt een stuk makkelijker uit haar woorden dan onze koningin.

Fractievoorzitter Wilders en Arib als vervangend voorzitter tijdens het debat over de Teevendeal. Beeld anp

Markant moment

Alle negatieve reacties die woensdagavond niettemin loskwamen, leiden de aandacht af van het markante moment dat Aribs uitverkiezing is - minstens zo belangrijk als de benoeming van Ahmed Aboutaleb in 2009. Die wordt inmiddels door premier Rutte ten voorbeeld gesteld aan 'Mohammed en Fatima': verschrikkelijk dat ze vaker moeten solliciteren dan Jan en Mieke, maar 'ze leven in een land waar je ook burgemeester van Rotterdam kunt worden'. Of voorzitter van de Tweede Kamer. In Aribs uitverkiezing schemert zowaar weer iets door van het gidsland dat Nederland nog niet zo lang geleden dacht te zijn.



Arib zal zich realiseren dat zij het komend jaar meer dan ooit tevoren mikpunt is van de PVV. Al haar doen en laten ligt onder een vergrootglas. Het zou helpen als andere partijen zich realiseren dat zij nu volle steun verdient wanneer de aanvallen niet gericht zijn op haar functioneren maar op haar afkomst.



Daar past geen terughoudendheid bij. Het integratiedebat is er natuurlijk bij gebaat dat de taboes op het benoemen van de problemen zijn geslecht. Maar waar blijft het perspectief als tegelijkertijd de successen niet meer gevierd mogen worden?