Beeld de Volkskrant

In het Europees parlement hield Nigel Farage een afscheidsspeech. Zelden heb ik zo'n botte en ordinaire toespraak gehoord. Zet die arrogante kerel in zo'n suffe pub achter een glas verschaald bier en je ziet zijn ongemanierdheid nog beter. Het Europarlement, zei Farage, dat is de maffia. Na een protest wilde hij wel iets terugnemen: geen maffia, vooruit, maar het zijn wel gangsters. Na nog een reeks beledigingen beende hij de zaal uit. Hij deed mij denken aan de overspelige man die bij zijn vrouw wegloopt en bij de deur nog even roept dat ze een hoer is.



Ik vroeg mij af of Farage niet de heimelijke hitman is van de Britse regering. Twee dagen eerder werd bekend dat premier Theresa May de soevereiniteit van Gibraltar zou willen verdedigen, zoals Margaret Thatcher dat heeft gedaan met de Falklands.

Going to war! De oorlogsschepen stomen op. Bespottelijk natuurlijk.



Eigenlijk is alles bespottelijk aan die Engelsen. Eén blik op de landkaart en je weet: op Gibraltar hebben de Engelsen niets te zoeken. Een Brits Gibraltar is net zo bespottelijk als een Spaanse claim op Land's End, hoewel dat voor de bewoners van Land's End best een zegen zou kunnen zijn, want dan krijgen ze eens wat anders te eten dan watersoep en kidney pie.



Zelf hebben zij het graag over Britse zelfspot, maar zou dat geen mythe zijn? John Cleese, die het toch kan weten, zei: 'Als Engelsen bij je komen eten, krijg je een stapel lijken op visite. Dood volk.' Humor zouden ze ook hebben. Oscar Wilde, van alle Engelstalige schrijvers toch het meest behept met wat witticism wordt genoemd, was een Ier die door de Engelsen in het gevang werd gegooid omdat hij homoseksueel was.

Ongeveer hetzelfde deden zij trouwens met Alan Turing. Toen Turing de Engelsen had geholpen aan de overwinning op de Duitsers werd hij door datzelfde Albion zo verschrikkelijk getreiterd dat hij zelfmoord pleegde. In Engeland mag je best excentriek zijn, maar het moet wel keurig blijven. Lekkere meiden zie je in de Britse kranten op pagina 3, maar nooit op straat, laat staan in je bed.



Een Brexit zou Europa economisch pijn doen, maar ik geloof daar niets van, omdat de Britten historisch gezien nooit anders zijn geweest dan rovers. Overal ter wereld heb je Britse oorlogsgraven - allemaal pico bello onderhouden - wat toch niets anders kan betekenen dan dat Britse militairen daar zijn geweest om andere volkeren uit te buiten en over de kling te jagen.



Nergens vind je zoveel kostbaarheden die niet door Engelse handen zijn gemaakt als in de Engelse musea. In het British Museum vind je alles over het oude Egypte, Griekenland en Rome, maar weinig over Engeland - logisch, want wat oud is in Engeland is nauwelijks de moeite waard, of ruikt naar turf.

Maar het gaat niet alleen om oudheden. Het gebeurt zelfs onder onze eigen ogen. Neem deze krant. Ooit is de Volkskrant als onderdeel van de Perscombinatie in handen gekomen van de Britse investeringsmaatschappij Apax. Onmiddellijk werden de Nederlandse kranten leeg getrokken en met zulke schulden opgezadeld dat het bijna hun ondergang betekende. Toen Apax de buit binnen had, vertrokken de Engelsen bliksemsnel.



Pierre Vinken vertelde eens wat er gebeurde toen Elsevier en Reed samengingen en het hoofdkantoor naar Londen werd verplaatst. Vinken was nog geen minuut binnen of het geknaag aan zijn stoelpoten begon. Slechts omdat hij zich in gemeenheid kon meten met de Engelsen wist hij overeind te blijven, maar nauwelijks was hij met pensioen of alle Nederlanders werden uit de top gegooid.



Laat die Engelsen maar ophoepelen met hun 'Angelsaksische manier van ondernemen', want dat betekent: grijpen wat je grijpen kunt.

In een van zijn essays vertelt Schopenhauer dat hij een Engelsman ontmoet die tegen hem zegt: 'Ik kan mij de weelde niet veroorloven er een geweten op na te houden.' Aan het Engelse platteland - countryside genoemd - had Schopenhauer ook een hekel en met instemming beschrijft hij hoe een Landlord door zijn eigen jachthond in zijn arm wordt gebeten.



En dan hebben wij het niet eens over al die Britse voetbalsupporters, die dronken onze stadions onveilig maken. Of over David Hockney, die grootste nog levende Engelse kunstenaar, die ook veel liever in California wil wonen.

Zelf reis ik graag naar Schotland of Noord-Ierland, waar mensen wonen die zwaar onder de Engelsen lijden of hebben geleden. Het is zaak deze volkeren liefdevol in de Europese gemeenschap op te nemen, opdat van dat zogenaamde Britse Koninkrijk niet veel meer overblijft dan een groene doperwt.



En wat Gibraltar betreft: dat zal ons Europeanen een oorlog waard zijn. En Land's End moet ter compensatie naar Spanje. Bewapen de Armada!