Maar ook dat betekent niet dat hij iets van plan was, zei P. vandaag in de Utrechtse rechtbank. Hij zou die avond gaan klussen en wilde niet met de spullen rondrijden op zijn onverzekerde scooter. En hij verzon de smoes over zijn moeder om verder niet meer met zijn vriendin te hoeven appen.

Na de aanrijding in het bos wilde Anne Faber de politie bellen, vertelde P. Dat maakte dat hij door het lint ging en niet meer wist wat hij deed. Onder bedreiging van een mes joeg hij haar het bos in en vernielde hij haar telefoon.

Toen Anne vaststelde dat hij van plan was haar te verkrachten, deed hij dat ook daadwerkelijk. "Ik was kwaad op mezelf, vanwege vroeger", zei P., een wat gedrongen man met een breed postuur. Hij duidde op de twee eerdere verkrachtingen die hij pleegde in 2010.

Hulp

P. zegt dat hij Anne vastgebonden meenam op zijn scooter, om haar verderop vrij te laten. In plaats daarvan tilde hij haar over een hek bij vliegbasis Soesterberg. Daar bracht hij haar om het leven met een mes, toen ze om hulp riep.

Michael P. zegt dat hij zich niet meer alle details kan herinneren. "Zou kunnen", "weet ik niet meer", "daar heb ik niet over nagedacht", klinkt het regelmatig. Zo weet hij niet meer waar hij het moordwapen heeft gelaten. Ook de sieraden die Anne Faber droeg zijn spoorloos. De officier van justitie wilde weten of hij ze had verkocht voor Ritalin of cocaïne, waar Michael P. verslaafd aan is. Hij ontkent dat.