Ĉefpaĝo

Lingvouzo



Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique



Via forumo



Ligoj Akceptejo >> 1a novembro 2017



La granda afrika revo



de Ignacio RAMONET Post la alveno de somero ni ree ĉeestas la ripetiĝintajn kaj foje tragikajn atakojn kontraŭ la dratmuroj de Melilla ; atakojn faritajn – kun mezepoke modernaj teĥnikaĵoj kaj ruzaĵoj de sieĝo – de disciplinaj armeoj da subsaharaj junuloj. En aliaj regionoj (Kanariaj Insuloj, la itala insulo Lampeduso, la marbordoj de Sicilio, de Grekujo, de Kipro, de Malto kaj la franca insulo Mayotte, proksime de Madagaskaro), la „invadantoj” preskaŭ ĉiam alvenas al la strando en la nokto – se ili ne dronas – per silentaj ŝipoj, kiel antaŭe faris sendube la vikingoj, normanoj aŭ saracenoj. En Eŭropo kaj en aliaj lokoj de la riĉa mondo, multaj homoj (inkluzive de la usona prezidanto Donald Trump) emas konsideri tiujn „atakantojn” deliktuloj kaj eĉ krimuloj. La eŭropa ekstrema dekstrularo postulas pli firman reagon por alfronti la entrudulojn, malpli da komplezojn kaj la urĝan aplikon de pli radikalaj rimedoj ; plian observadon, pliajn policanojn, pliajn armeojn, pliajn forpelojn … Kaj oni ne demandas : Kial tiuj homoj pretas preni tiom da riskoj por, simple, per sia laboro doni al aliaj homoj komforton kaj altan vivnivelon ? La subsahara Afriko estas unu el la plej malriĉaj regionoj en la planedo. Ĝia ekstrema malriĉeco estas klarigebla per diversaj faktoroj. Unue : la sklavkomerco, krimo kaj genocido, kiuj dum jarcentoj senigis la kontinenton je milionoj da junaj viroj kaj virinoj, sanaj kaj fortaj, devigante tutajn komunumojn vivi kaŝe kaj izole en la profunda ĝangalo, sen ia kontakto kun la progresoj de teĥniko kaj scienco. Memori ankaŭ, ke Afriko estis – ĝis apenaŭ kelkajn jardekojn antaŭe – regiono de koloniado trudata de la eŭropaj potencoj per sango kaj fajro, per militoj, ekstermoj kaj ellandigoj. Ĉiuj lokaj potencoj, kiuj kuraĝis opozicii kaj rezisti la konkerantojn – portugalojn, nederlandanojn, britojn, francojn, germanojn, italojn aŭ hispanojn – estis nuligitaj. En la ekonomia spaco la koloniaj potencoj aŭtoritatece establis ekonomion bazitan sur la eksportado de krudaĵoj al la „metropolo”, kaj sur la deviga konsumo de produktoj faritaj en Eŭropo. Tiel Afriko malgajnis en la du kampoj. Kaj tiu duobla ekspluatado, esence, ne estas modifita. Ekzemple, Ebur-Bordo, unua monda produktanto de kakao (40 % de la monda kvanto) neniam povis progresigi la eksportan ĉokoladan industrion. Tion oni povas same aserti pri Malio aŭ Niĝero – du el la ĉefaj produktantoj de kotono – kiuj ne sukcesas establi veran teksaĵo-industrion. Tio okazas ĉar, ĝenerale, la troaj doganejaj impostoj trudataj de la riĉaj importantaj landoj al la eventualaj produktoj faritaj en la sudo nuligas ĉian konkuron kun la produktoj fabrikitaj en la nordo. La progresintaj landoj volas konservi la ekskluzivecon de la transformiĝo de la krudaĵoj aŭ, kadre de la liberala tutmondiĝo akceptas translokigi siajn fabrikojn al Ĉinujo aŭ Bangladeŝo, kie la laborforto estas lerta, obeema kaj ĉefe malmultekosta, sed ili absolute ne pretas investi en Afrikon, nek evoluigi en tiu ĉi kontinento gravan industrian sektoron. La internacia labordivido farita laŭ la interesoj de la nordaj landoj atribuas al Afriko malsuperan rolon, bagatelan, kio malebligas al tiu ĉi kontinento eniri la virtan spiralon de la progreso. La grandegaj minejaj kaj arbaraj riĉaĵoj de la afrika kontinento vendiĝas je saldoprezoj, kio pliriĉigas la importajn kaj transformajn entreprenojn de la nordo. Tiel ne kreiĝas laborpostenoj eĉ ne en la agrikultura industrio, kiu estas la baza sektoro ebliganta havi certan evoluon agrikulturan kaj poste industrian. Ankaŭ pro tio Afriko estas la lasta kontinento, kiu ankoraŭ ne konas regulajn nutraĵokrizojn kaj ankaŭ ne malsaton. Tiu ĉi mondregiono ofte taksata – de la regantaj amaskomunikiloj de la nordo – „ne-progresinta”, „violenta”, „ĥaosa” kaj „infera” ne estus koninta tian politikan malstabilecon – puĉojn, ribeladojn, buĉadojn, genocidojn, intercivitanajn militojn, ŝijaistan terorismon – se la riĉaj nordaj landoj (kun la antikvaj koloniaj potencoj inter la unuaj) estus donintaj realajn eblojn pri evoluo anstataŭ plu ekspluati. La kreskanta malriĉeco fariĝis kaŭzo de politika malordo, koruptado, nepotismo kaj kronika malstabileco. Tiu ĉi sama malstabileco malkuraĝigas la lokajn kaj eksterajn investantojn. Per tio estiĝas la ripetiĝanta cirklo de la malriĉeco-labirinto. Ĉio ĉi klarigas, kial hodiaŭ junulo (aŭ junulino) de la sahara sudo, entute sana kaj foje kun bona instruiteco, ne volas plu vivi en tiu karcero de la mondo. Dekmiloj da homoj ĉi-momente iras al la trairejoj kondukantaj al Eŭropo, kun la espero povi vivi finfine normalan vivon. Eble ankaŭ kun la nekonscia depostulo, ke al ili ni ŝuldas iom da nia nuntempa riĉeco. Ĉi tio estas nur la komenco, kaj oni ne scias kiajn murojn oni devos konstrui por malinstigi la migradon. La Monda Banko ĵus avertis, ke la demografia bombo jam eksplodis, kaj ke jam estas en la malriĉaj landoj ĉirkaŭ 2 mil 500 milionoj da junuloj kun malpli ol 22 jaroj, kiuj ne trovas laboron en siaj landoj. Ilia sola perspektivo estas kuri al la muroj de Eŭropo … Por kelkaj afrikaj landoj de Sahelo, kiuj troviĝas inter la plej malriĉaj landoj en la mondo, kiel Malio, Burkino, Niĝero kaj Ĉado, la kotono – „blanka oro” – havas inter 30 kaj 40 % de la valoro de la eksportoj. Ĝi estas, do, tre grava produkto, per kiu en tiuj ĉi landoj vivas tri milionoj da agrikulturistoj, kaj pli ol 15 milionoj da homoj … „La kotono estas ligata al la historio de Afriko kaj al la bedaŭrinda historio de la sklavismo – diras Aminata Traoré, eks-ministrino de kulturo en Malio – sed hodiaŭ ni volas, ke ĝi helpu nin liberiĝi, sed ne sklavigi nin”. En la lastaj jardekoj tiuj ĉi malriĉaj landoj oferis aliajn infrastrukturojn kaj multon penadis (konstruado de akvorezervejoj, akvumkanaloj) por vastigi la spacon destinitan al la kotonkultivado. Hodiaŭ tiuj landoj troviĝas en tre malfacila situacio, ĉar malgraŭ la malaltega kosto de produktado farita de malriĉaj kamparanoj, la afrika kotono ne estas eksportata kun notinda profito, kaj ĝi estas pli multekosta ol tiu produktata de kelkaj riĉaj landoj kiel Usono, kiu dominas 30 % de la mondaj eksportoj de la blanka kotonlanugo. Kiel eblas, ke la kotono produktita je grandega prezo en Nord-Ameriko estas pli malmultekosta ol tiu produktata en Afriko je tre granda elĉerpiĝo de la malriĉuloj ? Simple, ĉar Vaŝingtono subvencias siajn kotonproduktantojn per ĉirkaŭ 3 miliardoj da dolaroj en ĉiu jaro … Pro tio la usona kotono povas vendiĝi en la internacia merkato je pli malalta prezo kompare al la kosto, kaj eĉ pli malalta ol la prezo de la afrika „blanka oro”. Sekvo : se tiuj subvencioj daŭras okazos grandega ekonomia katastrofo en tiuj afrikaj landoj de Sahelo, kiuj jam troviĝas inter la malpli progresintaj en la mondo. Milionoj da agrikulturistoj plu forlasos la kamparon por aliĝi al la ŝijaistaj armeoj, kiuj regas grandan parton de Sahelo ; aŭ ili iros amasiĝi en la kabankvartaloj en la urbaj ĉirkaŭaĵoj, kie mizero kaj malsato puŝos la pli kuraĝajn homojn migri al Eŭropo. Ili uzos kanuojn ĝis Kanariaj Insuloj aŭ trairos Saharon ĝis Libio por poste klopodi atingi Italujon. De la kotono al la boato estas ununura paŝo. Kvankam tiuj aferoj ŝajnas ne ligitaj, la landoj de Eŭropa Unio – ĉefe tiuj kun pli granda danĝero koncerne al la eniro de subsaharaj kontraŭleĝaj enmigrintoj – devos insisti pri la nuligo de subvencioj al la agrikulturaj eksportoj, kaj ĉefe al tiuj pri kotono, el kiu havas utilon nur kelkaj usonaj agrikulturistoj dum milionoj da afrikanoj malriĉiĝas. Ni memoru, ke la ĉefa aktiveco en la planedo daŭre estas la agrikulturo. El ĉiuj tutmondaj kamparanoj apenaŭ 30 milionoj havas traktoron, 250 milionoj laboras per bestotirataj iloj kaj 1.300 milionoj uzas manlaborilojn … Tio estas la drama realo de la hodiaŭa agrikulturo. En junio 2005, por pritrakti la situacion en Afriko kaj kiel pravigilo antaŭ la monda publika opinio, la ŝtatestroj de G-8 invitis la prezidantojn de Sud-Afriko, Alĝerio, Etiopujo, Ganao, Senegalo kaj Tanzanio, ankaŭ Kofi Annan, tiama ĝenerala sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj (UN). La ideo de Tony Blair, en tiu momento brita ĉefministro prezidanta tiun G-8, estis redukti la eksteran ŝuldon de la perantaj landoj reduktinte tiun de dek tri malriĉaj landoj de Afriko. Krome li proponis kreskigi la publikan helpon por la progreso (PHP) je ĉirkaŭ 25 miliardoj da dolaroj en ĉiu jaro dum unu jarkvino ĝis atingi 0,75 % de la malneta enlanda produkto (MEP). La tiama usona prezidanto George W. Bush opoziciis tion kun la preteksto, ke Afriko ne klopodos enspezi tiun kvanton da kapitalo … Tamen, la helpo proponita de Tony Blair estis pli malgranda ol la kostoj de la milito en irako. Aliaj fakuloj memoris, ke Usono post la Dua Mond-Milito konsentis doni ne 0,75 % de sia MEP, sed 1 % dum kvar jaroj por helpi en la rekonstruo de Eŭropo per la Plano Marshall … Se ili vere volas helpi Afrikon, la riĉaj landoj devas urĝe apliki kvin simplajn rimedojn : — Unu : definitive nuligi la afrikan eksteran ŝuldon (por ĉiu pruntedonita dolaro Afriko redonis jam 1,3 dolarojn nur per interezoj). — Du : ĉesigi la subvenciojn al la agrikulturaj eksportoj inundantaj je rabatprezoj la merkatojn de la progresantaj landoj, kaj detruantaj la lokan agrikulturon. — Tri : malfermi la agrikulturajn merkatojn de Nord-Ameriko, de Eŭropa Unio kaj de Japanujo al la afrikaj produktoj. — Kvar : akcepti, ke la afrikaj landoj establos protekteman politikon de la lokaj agrikulturaj kaj industriaj produktaĵoj sen punoj fare de la Internacia Mond-Fonduso aŭ la Monda Banko. — Kvin : redirekti la farmacion al la forigo de endemiaj epidemioj de Afriko (kiam hodiaŭ 90 % de la farmacio celas plibonigi la vivon de 10 % de la monda riĉa loĝantaro). La rimedoj abundas kaj estas solvoj por forigi la malriĉecon en Afriko kaj en la tuta planedo ; mankas politika volo. Kiam oni agnoskos, ke forigante la malriĉecon kaj la maljustaĵojn oni forigas la ĉefajn kaŭzojn de terorismo en la mondo ? Ignacio RAMONET. Elhispanigita de Norberto Díaz Guevara fonto : http://www.cubadebate.cu/opinion/20... origina fonto : Le Monde Diplomatic Presebla versio



En tiu ĉi numero:



- Kiam seksperforto ne plu estas krimo

- Operacio Miraklo

- Mecamoro, latenta Ĉernobilo



- La kompleta resumo 1a novembro 2017









echo "La aŭtoro"; ?>



Ignacio RAMONET





La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:



Tunizio, Egiptio, Maroko - tiuj “amikaj diktaturoj”



Indignu !



Kvin kaŭzoj de la araba insurekcio



Libio — justo kaj maljusto







Tradukita de:

Norberto Díaz Guevara





Klaku