Można stać. Marznąć. Grać w gry na telefonie. Obdzwaniać znajomych. Próbować czytać książkę z biblioteki albo na zimnie rozwiązywać krzyżówkę panoramiczną.

Potem, wieczorem, po tym wszystkim – po całym dniu, który ciąży jak ołów i ciągnie się jak niektóre azjatyckie filmy, po dniu, który już za chwilę, już za siedem godzin się co do joty powtórzy – włączy telewizor albo zajrzy do internetu.

Przeczyta o sobie, że jest cynicznym suwerenem, darmozjadem, że wyciąga do państwa rękę zamiast wziąć się do uczciwej roboty. Obejrzy, jak zatroskani panowie w garniturach za jego cztery pensje potrząsają głowami i mówią, że bardzo chcieliby, żeby mógł zarabiać więcej, ale niestety, jeszcze nie teraz – Polski na to po prostu nie stać. „Jesteśmy krajem na dorobku” – doda pani z dyskretnym złotym zegarkiem na przegubie wytwornej ręki, dyskretnym, bo po przekroczeniu pewnej kwoty rocznego zarobku nie chce się już ostentacyjnie błyszczeć, swoi i tak rozpoznają markę. Dorzuci, że bardzo chciałaby, żeby nasza bohaterka miała dostęp do bezpłatnego żłobka i usługi publiczne na wysokim poziomie, ale niestety, trzeba zaciskać pasa.