Denk meent geld van Simons tegoed te hebben omdat ze van de ene op de ander dag vertrok terwijl het contract een opzegtermijn van een maand telde. Beeld anp

De Surinaams-Nederlandse Simons sluit zich in mei 2016 aan bij Denk en belichaamt met haar kandidatuur de verbreding van de partij. Zij logenstraft het beeld van 'Turkenpartij' en 'moslimpartij', Denk is er voor iedereen met een migrantenachtergrond. Het loopt anders. Simons vertrekt en Denk wordt op 15 maart met drie zetels in de Kamer gekozen: allemaal mannen, twee Turkse Nederlanders, één van Marokkaanse komaf.



Simons is dan al op de kandidatenlijst vervangen door Gladys Albitrouw, de secretaris van Denk en eveneens een vrouw met Surinaamse achtergrond. Albitrouw grijpt naast een zetel. Maandag zijn het deze twee vrouwen die elkaar treffen voor de rechter in Amsterdam. Partijleider Tunahan Kuzu en partijvoorzitter Selçuk Öztürk laten verstek gaan.

Was de eis eerst 30 duizend euro, bij nader inzien wil Denk het dubbele. 'Absurd hoog', vindt de advocaat van Simons. Dat is inherent aan boetes, zegt de advocaat van Denk. 'Die moeten afschrikken.' De partij meent geld van Simons tegoed te hebben omdat ze van de ene op de ander dag vertrok terwijl het contract een opzegtermijn van een maand telde. Bovendien schond ze de geheimhoudingsplicht, vindt de partij.



Om 1.30 uur in de nacht van 23 op 24 december stuurt ze een mailtje aan Kuzu en Öztürk: 'Ik ga weg en kom niet meer terug.' Kort daarop verschijnt op de site van de Volkskrant een interview waarin ze de oprichting van een nieuwe partij aankondigt en haar vertrek toelicht. Denk zou polariseren in plaats van verbinden. Toen ze moest worden beveiligd, vierde de partij de media-aandacht in plaats van zich te bekommeren om haar welzijn. Ook had ze niet de ruimte op te komen voor vrouwen- en homo-emancipatie omdat Denk de oren liet hangen naar de conservatieve achterban, beweert ze.

Interview Sylvana Simons: 'Ik wil niet alleen maar tégen iets zijn' Sylvana Simons verliet Denk en begon haar eigen partij, Artikel 1. Waarom? 'Ik moest steeds vaker een stijl verdedigen die ik niet deel.' Lees hier het volledige interview (+).

Bedrijfsgeheimen

Het zijn persoonlijke opvattingen, geen feiten die kwalificeren als bedrijfsgeheimen, zegt haar advocaat nu. Jawel, zegt de advocaat van Denk, haar uitspraak over homo-emancipatie bijvoorbeeld deed ze op basis van haar ervaringen in de partij. Dat het onderwerp binnen Denk gevoelig ligt, had ze voor zich moeten houden.



'Ik zou nog zo veel meer willen zeggen', verzucht Simons in de rechtszaal. Ze doet het niet. 'Ik vind het niet chic om in meer detail te treden.' Wellicht speelt de schadeclaim een rol. Het beding beperkt haar in haar spreken, zegt haar advocaat. 'Al haar meningen en overtuigingen worden als geheimen beschouwd. Hier moet een halt aan komen.'

Verzaakt

Naast het uit de school klappen ziet Denk haar ook als een werknemer die zomaar wegliep en haar werkzaamheden verzaakte. Ze was niet alleen kandidaat-Kamerlid, maar werkte ook drie dagen in de week als communicatieadviseur. 'Al mijn adviezen werden stelselmatig in de wind geslagen', zegt Simons erover. Ze had nog een maand moeten werken nadat ze per mail haar vertrek aankondigde. Toen ze na haar mail niet meer kwam opdagen, ontsloeg de partij haar op 3 januari alsnog op staande voet.



Simons beweert dat ze slechts haar kandidatuur introk en niet haar ontslag had aangeboden. Ze had verwacht dat er nog een gesprek over haar werkzaamheden zou plaatsvinden. 'Ongeloofwaardig', vindt Denk. Want waarom gehoorzaamde ze dan aan het verzoek om haar iPad en leaseauto in te leveren? Bovendien vroeg ze Denk-medewerker Enes Yigit om haar te volgen naar Artikel 1, zegt de advocaat. Yigit klaagde zelf over Denk, zegt Simons, pas daarna vertelde ze hem over haar op te richten partij.

Normaliter zou de rechter de partijen suggereren een poging te doen om te schikken, maar hij ziet er in dit geval van af. 'Ik heb de indruk dat er niet veel ruimte is voor overleg.' Dus volgt de uitspraak over twee weken. Dan hoort ook Ian van der Kooye, eveneens ex-medewerker van Denk en medeoprichter van Artikel 1, de uitspraak in zijn zaak. De partij wil van hem 40 duizend euro.