Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Zoals alles maar politiek duiden, dat de afgelopen tien jaar schering en inslag werd.

De afgelopen tien jaar zijn steeds minder mensen lid geworden van een politieke partij. Waarom? Omdat zo’n lidmaatschap totaal overbodig is geworden. Tegenwoordig is alles politiek. Geschiedenis herhaalt zich, zelfs retro werd retro, en de verzuiling ontkomt daar niet aan, want in het afgelopen decennium deed de verzuiling 2.0 haar intrede. Wetenschap is politiek geworden. Evenals cultuur. En natuurlijk sport. Terwijl toch omgekeerd een veel betere ontwikkeling was geweest, als politiek juist meer wetenschap, cultuur en sport zou zijn geworden?

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie

Als ik iets niet wil terugzien in de jaren twintig, is het dat alles ‘verpolitiekt’. Onderwerpen worden geclaimd en verdeeld. Rechts heeft zich opgeworpen als de grote verdediger van het vrije woord. Als je gelooft dat de aarde opwarmt, ben je opeens links. Als je toekomst ziet in referenda, ben je alles behalve democraat. Jouw favoriete voetbalpraatprogramma zou iets zeggen over je stemgedrag. Zelfs handgebaren zijn controversieel geworden. En dan heb ik het niet over de Hitlergroet, maar wat door duikers onder water wordt gebruikt om aan te geven dat ze ‘oké’ zijn, schijnt nu een uiting van extreemrechts te zijn voor ‘white power’. Ik zou daar graag een duim omlaag voor geven, maar ik durf het niet, want god mag weten wat dat betekent.

Kun je niet sceptisch zijn over de islam, en alsnog links? Nee, het is kant kiezen en daar blijven. Overal is de keuzevrijheid toegenomen. Iedereen kan zijn eigen mediaconsumptie, fitnessabonnement en pokébowl tot in perfectie samenstellen, maar zodra het aankomt op parlementair beleid rijd je op een eenrichtingsweg. De kampen zijn verdeeld, de loopgraven bemand en elk clubhuis heeft een bordje ‘geen eigen opvattingen meenemen s.v.p.’

Goed voorbeeld is de recent uitgekomen film Joker. Na de première werd met afschuw gesuggereerd dat het een rechtse film zou zijn. Een pamflet voor ‘incels’. Terwijl ik hem juist zag als een pleidooi tegen bezuinigen op de gezondheidszorg. Maar het belangrijkste: ik wil er niets in zien. Ik wil genieten van een film en achteraf bepalen of er een boodschap in zat, en wat die dan was, zonder de hele film te moeten bedenken in welk politiek spectrum ik me nu begeef. Ik wil ergens onbevooroordeeld ingaan en achteraf een mening mogen vormen. Niet bij voorbaat weten dat ik, als ik dit een mooie film vind, verplicht op de PVV moet stemmen.

Ik hoop dat we het komend decennium een medicijn vinden voor het gif genaamd ‘politiseren’. En misschien is de grote ommekeer begonnen nu Google, Twitter en Facebook hebben bekendgemaakt dat ze strenger gaan toezien op politieke advertenties. Maar aan welke kant staan zij eigenlijk?