Φίλοι και –κυρίως– αντίπαλοι υπολογίζουν την ισχύ ενός κράτους ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι στο εσωτερικό του. Εμείς αυτήν την ώρα έχουμε όλα τα συστατικά που προβάλλουν τη λάθος εικόνα. Είμαστε βαθύτατα διχασμένοι γιατί έχουμε μία κυβέρνηση που μπροστά στην πολιτική της επιβολή δεν υπολογίζει τίποτα. Χρησιμοποιεί τον διχασμό σαν εργαλείο και φτάνει τα πράγματα στα άκρα, χωρίς όρια και ενδοιασμούς. Εχουμε ξαναπεράσει τέτοιες φάσεις. Και πάντοτε κατέληξαν σε κάτι κακό. Η διαφορά είναι, ίσως, πως οι κυβερνώντες ανήκουν σε μια γενιά που δεν καταλαβαίνει τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα και πιστεύει ότι τα πάντα είναι θεμιτά μέσα στο παιχνίδι της εξουσίας.

Θεωρεί ότι μπορεί να διχάζει τον κόσμο με αφορμή το ζήτημα των Σκοπίων γιατί έτσι κάνει τη δουλειά της, προκαλώ-ντας χάος στην αντιπολίτευση. Περνάει έναν εκλογικό νόμο που είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στην ακυβερνησία και ίσως την ομηρία του πολιτικού συστήματος από μικρές αλλά ισχυρές ομάδες συμφερόντων. Στοχοποιεί αντιπάλους με μεθόδους φαινομενικά νόμιμες, αλλά βαθύτατα αντιθεσμικές. Εκπρόσωποί της εκφράζονται με τρόπο που ωθεί και όλο το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό και τον δημόσιο διάλογο στον ακραίο χουλιγκανισμό. Μετατρέπει την πολιτική αρένα σε ατελείωτο σόου και αντιπαράθεση γηπεδικού τύπου. Και όλα αυτά καθώς βασικοί θεσμοί της χώρας γλιστρούν με ταχύτητα προς τα πίσω, από την Παιδεία και την εσωτερική ασφάλεια έως τη δημόσια διοίκηση.

Εχουμε βγάλει τον κακό μας εαυτό πάλι, με τον πιο έντονο τρόπο. Η εικόνα που δίνουμε προκαλεί περίσκεψη σε όποιον σκέπτεται να επενδύσει εδώ τα χρήματά του. Ακόμη και οι αδιάφοροι και κυνικοί εταίροι συνειδητοποιούν ότι η χώρα μας κινδυνεύει να κυλήσει ξανά προς τον βαλκανικό της εαυτό, λίγο πριν εορτασθεί το τέλος των μνημονίων.

Αν ήμασταν χώρα της Κεντρικής Ευρώπης, σε καλή και ασφαλή γειτονιά, όλα αυτά λίγη σημασία θα είχαν. Ζούμε όμως σε μια πολύ κακή και τελευταία απρόβλεπτη γειτονιά. Η Τουρκία έχει περάσει σε άλλο επίπεδο αμφισβητήσεων, στο Αιγαίο και την Κύπρο. Θα είναι τραγικό να επαληθευθεί αυτή η καταραμένη πρόβλεψη των διαφόρων «Κασσάνδρων», που θεωρούν ότι κάθε περίοδος κρίσης και παρακμής καταλήγει νομοτελειακά σε εθνική περιπέτεια. Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο και δεν έχουμε πολύ χρόνο για να σοβαρευτούμε και να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, για να μας παίρνουν και οι άλλοι στα σοβαρά.