Rezydenci kontynuują strajk głodowy. Arkadiusz Baran, lekarz z 15-letnim doświadczeniem, opublikował wyciąg z konta ilustrujący wynagrodzenie za wrzesień. Jego etat w publicznej placówce wyceniany jest na 3 tys. zł.

Kim są rezydenci, którzy od początku września prowadzą strajk? To tzw. młodzi lekarze (od 26 do 38 lat), którzy ukończyli 6-letnie studia i 13-miesięczną praktykę. Mają pełne prawa do wykonywania zawodu. Jak mówią: pracują za długo, w złych warunkach i przy zarobkach poniżej 3000 zł. Walczą o zwiększenie nakładów na ochronę zdrowia w Polsce (4.8 proc. PKB, kiedy minimum europejskie wynosi 6.8 proc).

Jakie mają opcje? Jak twierdzą - protest albo wyjazd za granicę.

3000 zł po 15 latach

Arek Baran, z Kliniki Położnictwa i Perinatologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, opublikował na swoim Facebooku wyciąg z konta, który pokazuje wynagrodzenie, jakie uzyskał we wrześniu pracując na cały etat w publicznej placówce. A tam: 3062 zł. Jeszcze inny lekarz, z ośmioletnim dorobkiem, pokazał wypłatę o wysokości 2681 zł.

Foto: Facebook

"Czy warto pracować tylko dlatego, że się lubi i chce się pomagać innym? Czy warto pracować, bo chce się wykorzystywać zdobytą wiedzę i doświadczenie w publicznej służbie zdrowia? Czy warto brać odpowiedzialność za działania podległego personelu na dyżurze? Czy warto szkolić młodszych kolegów, aby i oni za kilka lat zadawali sobie podobne pytania?" – pisze na swoim Facebooku Arek Baran.

"Większość lekarzy pracujących w szpitalach przyzwyczaiła się do takiego funkcjonowania... szpital, dyżur, przychodnia, kilka godzin snu, szpital, inna przychodni... Gdy po kilkunastu godzinach pracy czujecie ból za mostkiem pocieszacie się, że to tylko od złej postawy... Może to tylko od kręgosłupa... Może to jeszcze nie zawał... Może tym razem to jeszcze nie o mnie napiszą, że kolejny lekarz zmarł na dyżurze..." - dodaje.

Rodzice lekarze nie chcieli, by studiowała medycynę

Inną historię opowiada Małgorzata Lipińska-Kozłowska, która pochodzi ze Szczytna. Jej rodzice, lekarze, niegdyś odradzali jej pracę w tym zawodzie m.in. ze względu na zarobki. "Doskonale wiedziałam, jak wygląda ta praca, kiedy się na nią decydowałam. Wiedziałam, że ojciec pomieszkiwał po kilka tygodni w szpitalu, bo mieli braki kadrowe i groziło im zamknięcie oddziału. Pamiętam mamę, która wstawała o świcie, żeby dojechać na staże specjalizacyjne do Olsztyna.

Przez 30 lat ich pracy widzieli dużo zmian w systemie ochrony zdrowia, głównie na gorsze. A jak powiedziałam, że wybrałam internę, to popukali się w czoło. A ja myślałam, że przesadzają, że przecież kiedyś na pewno będzie lepiej. Czekałam przez 6 lat studiów, staż i kilka lat specjalizacji. A kiedy mieliśmy z Markiem po 10 dyżurów (bo przecież kredyt na 50 lat!!!), myślałam sobie, że to przecież nie na długo, że zaraz się coś zmieni, bo przecież musi się zmienić".