Czy Patryk Jaki posłał już panu kwiaty, albo chociaż książkę Bronisława Wildsteina? Dał mu pan przecież warszawską reprywatyzację na tacy.

(śmiech.). Nie, nie posłał. Proponował mi tylko wejście do rady społecznej przy komisji weryfikacyjnej ds. reprywatyzacji.

Za to w samej komisji weryfikacyjnej już panu miejsca nie proponował?

Takiej propozycji nie było na stole. A ja naprawdę nie chciałem zostać wmanewrowany w sytuację, w której brałbym odpowiedzialność za pracę komisji, a nie miałbym wpływu na jej działania. Ta rada społeczna jest tu trochę kwiatkiem do kożucha. Tak więc z Patrykiem Jakim rozmawiałem raz w życiu, była to miła rozmowa, ale po niej rozeszliśmy się - każdy w swoją stronę.

Oprócz samej kwestii komisji jest jeszcze jeden powód, dla którego Patryk Jaki jest panu winien kwiaty. Słychać, że komisja ma być dla niego przepustką do startu w wyborach na prezydenta Warszawy.

Przyjąłem tę informację z dużym zaskoczeniem, ale z drugiej strony to jasne, że Prawo i Sprawiedliwość nie ma tu specjalnie dobrych kandydatów.

Pan się nie odżegnuje od startu, przeciwnie wręcz, ogłosił pan, że jest „pan gotowy”. Jak wygląda wygląda dziś w Warszawie szansa na koalicję nowej lewicy z ruchami miejskimi - bo chyba właśnie to tworzyłoby panu szanse?

Owszem, toczą się pewne zakulisowe dyskusje na temat wspólnej listy ruchów miejskich. Ale jest jednak jeszcze dużo czasu do wyborów. Tak naprawdę więc z jednej strony jest tych nazwisk całkiem sporo, ale z drugiej strony liczba osób, które względnie twardo by się zadeklarowały, a które są realnie kojarzone czy to z lewicowym centrum, czy to z ruchami miejskimi, wcale nie jest tak znowu duża. Jeżeli do wyborów czegoś takiego nie uruchomimy, to Platforma będzie miała szansę utrzymać władzę w mieście.

CZYTAJ TAKŻE: Jan Śpiewak: Warszawa to ukradzione miasto

Po pierwszym posiedzeniu komisji weryfikacyjnej był pan zaskoczony tym, co zeznawał Krzysztof Śledziewski, były urzędnik ratusza. Śledziewski nie był dotąd chyba postacią szczególnie pierwszoplanową w procesie ujawniania i wyjaśniania dzikiej reprywatyzacji,?

Nie był. On się ujawnił przy okazji sprawy Chmielnej 70, jego rola jest tam raczej dwuznaczna. Rozumiem, że teraz jest w konflikcie z ratuszem i to może go zachęcać do mówienia. Oczywiście, jeśli chodzi o wiarygodność tego, co mówi, to trudno to ocenić, bo pani prezydent nie stawiła się przed komisją. Może się jeszcze stawi, ale jak na razie to ona składa tylko oświadczenia na Twitterze, a nie pod przysięgą. Więc w tym momencie to, co zeznał Śledziewski, pokazuje to, o czym my mówiliśmy już od bardzo dawna. Hanna Gronkiewicz Waltz miała świadomość tego, co się dzieje w ratuszu, jeśli chodzi o reprywatyzację. Jeśli natomiast rzeczywiście ingerowała w konkretne sprawy i faktycznie zmieniała decyzje urzędników, no to to już jest odpowiedzialność z paragrafu 231 kodeksu karnego, czyli przekroczenie uprawnień, ewentualnie działanie na szkodę jednostki samorządu terytorialnego. To jest zagrożone sankcją dwóch lat więzienia. Zeznania Śledziewskiego pokazują na razie tyle, że nie dość, że Hanna Gronkiewicz Waltz doskonale wiedziała, co się dzieje w tym biurze, to jeszcze zupełnie niesamowity wpływ na podejmowanie tam decyzji mieli handlarze roszczeń.

Komisja zajmowała się na tym pierwszym posiedzeniu sprawą gimnazjum przy Twardej.

Ta sprawa jest absolutnie skandaliczna. Jest jasne, że gimnazjum nie należało oddawać, nie było ku temu żadnych podstaw. A pomimo tego rada Warszawy zagłosowała za likwidacją szkoły. No i tym samym chciała oddać najlepsze w Warszawie gimnazjum w prywatne ręce, żeby pan M. mógł tam sobie wybudować wieżowiec. To sytuacja zupełnie bezprecedensowa.

Na liście spraw, którymi miała się na samym starcie zajmować komisja, była też kamienica przy Narbutta 60, kolejna bardzo bulwersujący i zarazem jednoznaczny przypadek. Czy to nie jest trochę tak, że komisja wybierając sobie te najbardziej ewidentne i oczywiste sprawy, wyrzeka się zarazem zadania, którym miało być zbadanie reprywatyzacji w możliwie pełnej skali?

Tak, jest z tym poważny problem. Komisję wyraźnie interesują głośne przypadki, dość oczywiste, o których wiele już wiemy, które były gruntownie opisywane i przez nas, i w ogólnopolskich mediach. I oczywiście, że ta komisja nie jest w tej chwili ciałem, które miałoby szanse na rozwiązanie problemu reprywatyzacji w sensie systemowym. A tę sprawę należy załatwić właśnie systemowo - bo systemowo było łamane prawo w Warszawie. Dekret Bieruta nie był wcale stalinowskim aktem prawnym, tylko formą stosunkowo cywilizowanej nacjonalizacji. Podobne akty prawne były w tym samym czasie - czyli tuż po wojnie - wydawane również na Zachodzie. Do dziś mało kto ma pojęcie, że dekret Bieruta przewidywał wypłatę odszkodowań dla wszystkich osób, których nieruchomości zostały znacjonalizowane. I właśnie to jest pierwsza sprawa, która powinna być załatwiona. Prawda jest taka, że powinno się zacząć po prostu w pełni stosować ten dekret Bieruta, który jest przecież nadal obowiązującym w Polsce prawem. Jest tam paragraf 9, który przewiduje wypłaty odszkodowań. I wystarczy rozporządzenie wykonawcze ministra, bodajże infrastruktury, by wypłaty ruszyły, a cała sprawa została załatwiona. Ale to jest temat, którego PiS w ogóle nie rusza, opozycja też tego nie rusza.

Ależ jakżesz to tak? Wykonać dekret Bieruta? To akurat łączy Platformę i PiS, politycy obu partii obwiniają się nawzajem o to, że on w ogóle jeszcze obowiązuje.

Ani PiS-owi, ani Platformie ta argumentacja nie przeszkadzała w uporczywym łamaniu dekretu Bieruta. Oni ten dekret łamali i oddawali w naturze majątek, który nigdy być oddany nie powinien. Mamy całe kategorie nieruchomości, które nigdy nie powinny zostać zreprywatyzowane! Mówimy tu na przykład o nieruchomościach całkowicie zniszczonych w czasie wojny. To są setki nieruchomości, które miasto Warszawa oddało w prywatne ręce. Sam raz w życiu byłem na blokadzie eksmisji spowodowanej właśnie reprywatyzacją. To była blokada eksmisji na Mariensztacie! Mariensztat został zbudowany w latach 40, praktycznie od zera. Na zupełnie innych działkach niż przed wojną, nowe budynki. By przerwać blokadę eksmisji przyjechało tam kilkudziesięciu policjantów opancerzonych tak, jakby szli się nawalać z całym Marszem Niepodległości. Zablokowali cały kwartał, żeby tylko wyciągnąć 10 dwudziestolatków z tego mieszkania. Któż to reprywatyzował sobie Mariensztat? Andrzej M., który dzisiaj jest w areszcie - to ten słynny pomocnik jeszcze słynniejszego Macieja M., który zresztą również jest dzisiaj w areszcie. Prawda jest taka, że tamten budynek nigdy nie powinien zostać nikomu zwrócony. Takich przypadków były setki, ale komisja Jakiego się tym nie zajmuje.

Czym więc według pana powinna się zająć?

Problemem jest choćby to, że nie ma żadnych jasnych standardów określających, czym i kiedy komisja będzie się zajmować. Zgadzam się oczywiście, że potrzebna jest w pracach komisji również ta część, hmm, popularyzatorska, tak to nazwijmy. Tak, to jest jasne, że trzeba też pokazać ten cały mechanizm - a w sprawach najbardziej głośnych, tam gdzie wszystko jest już oczywiste, będzie to pokazać najłatwiej. Ale oprócz tego mamy przynajmniej kilkaset nieruchomości w Warszawie, które zostały oddane z rażącym naruszeniem prawa. I jeśli słyszę Patryka Jakiego, który mówi, że wyda 20 decyzji, to trudno nie kryć rozczarowania. On nie powinien wydawać 20 decyzji do końca roku, tylko 200. Jeśli chce zajmować się jedynie 20 przypadkami, to będziemy mieli do czynienia wyłącznie z grzaniem tych łatwych i przyjemnych spraw. A systemowo nie zostanie ruszone nic - bo politycznie to się nie będzie opłacało nikomu. Ratuszowi i Platformie - wiadomo dlaczego. A PiS-owi dlatego, że to by skończyło zabawę.

CZYTAJ TAKŻE: Jan Śpiewak: Warszawa to ukradzione miasto

W dodatku od obu obozów usłyszymy frazesy o świętym prawie własności prywatnej. Ani liberałowie, ani prawica nie będą zainteresowani argumentami o całych dzielnicach odbudowanych po wojnie publicznymi siłami i z publicznych środków i będących rodzajem dobra wspólnego. Bo przecież to było pe-er-el-owskie! dobro wspólne.

Tu warto rozróżnić dwie sfery. Jedna to działanie całych grup przestępczych, które działały w Warszawie korzystając z tej właśnie postawy, która zawiera się w słowach o „świętym prawie własności”. Tak się właśnie ci wszyscy umoczeni w reprywatyzację urzędnicy tłumaczyli, tak się tłumaczyli sędziowie, adwokaci i tak dalej. Ale jest jeszcze druga sfera - trzeba to wszystko wziąć w szerszy kontekst historyczny. Po pierwsze, tak jak już powiedziałem, dekret Bieruta nie był aktem stalinowskim, przynajmniej w tym sensie, że zabierał i nie dawał nic w zamian. Przeciwnie - przewidywał rekompensaty. A to, że przez 70 lat nie ma do tego dekretu przepisów wykonawczych, to jest wina każdego kolejnego rządu w tym kraju, a nie wina samego dekretu. Dekret był wydany w 1945 roku, to był moment, w którym ten stalinizm jeszcze się nie zakorzenił. To nie był akt bolszewickiej przemocy prawnej - dekret przewidywał odszkodowania.

Nie zakładałbym się jednak o to, czy Bierut kiedykolwiek choćby myślał o ich wypłacie.

Ja też nie. Ale w jego dekrecie znajduje się jednoznaczny zapis o odszkodowaniach. I tego - jeśli mówimy o nadal obowiązującym akcie prawnym - się trzymajmy. Za nacjonalizowane nieruchomości w jego myśl przysługiwały rekompensaty, które miały być wypłacane przez miasto papierami dłużnymi. I do tego mamy bardzo określony kontekst historyczny. Widzimy całkowicie zburzone w czasie wojny miasto, odbudowywane wysiłkiem całego społeczeństwa. Cegły brano z Wrocławia, z Ziem Odzyskanych, myślano nawet o przeniesieniu stolicy do Łodzi, bo Warszawa była tak potwornie zburzona. Jej odbudowa była ogromnym osiągnięciem całego naszego narodu. I teraz to osiągnięcie jest wymazywane i deprecjonowane - właśnie z pomocą haseł o „świętej własności prywatnej”. Prawo własności jest bardzo ważnym prawem, ale w sytuacjach nadzwyczajnych, takich właśnie jak wojna, podlega pewnym ograniczeniom. Dodajmy jeszcze, że wiele z tych zburzonych kamienic była obciążona przedwojennymi hipotekami. Dodajmy, że spora część tych kamienic należała do Żydów, którzy zostali wymordowani podczas wojny i nie mieli bezpośrednich spadkobierców. To właśnie miasto powinno być spadkobiercą tych kamienic.

Może to nie byłoby takie trudne? Nawet na podstawie zwykłego prawa spadkowego?

Problem w tym, że miasto w ogóle nie przeprowadzało postępowań spadkowych. Nie kupowało tych roszczeń. Zachowywało się absolutnie biernie. Mamy więc sytuację, w której polskie sądy i administracja publiczna, dokonując tej dzikiej reprywatyzacji, udawały, że znowu mamy sierpień 1939 roku, że nie było wojny, nie było Holocaustu, hejże, oddajemy wszystko, jak leci. To jest gigantyczna manipulacja. Jeśli coś teraz obciąża nasz wymiar sprawiedliwości i sprawia, że tak ciężko się go broni przed atakami polityków, to między innymi ich rola w tym procederze. To pod naciskiem lobby reprywatyzacyjnego sądy umożliwiły ten proceder. Udawanie, że po prostu nic się nie wydarzyło w tym kraju przez te 70 lat, że nie było wojny, Holocaustu, stalinizmu, ani 1989 roku, że ludzie nie wykupywali tych mieszkań w latach 90., to atak na samą ideę państwa, które ma być czymś więcej niż zbiorem partykularnych interesów bardzo wąskiej grupy. Sądy stanęły przed wyborem między dobrem wspólnym a interesami garstki osób - i wybrały partykularne interesy garstki osób. I za to tych sędziów osądzi historia.

A to nie jest jednak zbyt proste?

Nie, jeżeli uświadomimy sobie, że nie dotyczy to wszystkich sędziów. Na przykład Trybunał Konstytucyjny stanął tu na wysokości zadania i wydał tu dwa wyroki, których środowisko prawnicze wciąż stara się nie widzieć. Pierwszy wyrok dotyczył Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Trybunał stwierdził, że unieważnienie decyzji sprzed 70 lat, będące podstawą całego procederu reprywatyzacyjnego,łamie artykuł 2 konstytucji. Według tego wyroku można zakwestionować praktycznie każdą decyzję reprywatyzacyjną w Warszawie, sądzę zresztą, że ktoś to jeszcze zrobi. Drugi wyrok dotyczył natomiast małej ustawy reprywatyzacyjnej - i szedł jeszcze dalej, tu to nawet ja mam pewne wątpliwości - w myśl tego wyroku można wręcz nie wypłacać żadnych odszkodowań w sytuacji, w której dana nieruchomość była nacjonalizowana na cele publiczne. Można więc powiedzieć, że TK stanął tu na wysokości zadania, chronił państwo prawa. Ale cały wymiar sprawiedliwości i cały aparat urzędniczy ignorowały te wyroki, ignorowały konstytucję, ignorowały prawa człowieka. To jest ten dramat, który rozgrywa się w Polsce. Mamy stronę liberalną, która stosuje konstytucję wtedy, gdy jest jej wygodnie. I mamy drugą stronę, która mówi, że w ogóle żadna konstytucja nie obowiązuje, bo i tak to wszystko jest jedna lipa. Co z tym ma zrobić zwykły obywatel, taki jak ja?

Na razie zwykły obywatel będzie widział co jakiś czas prowadzonych w kajdankach urzędników czy członków układu reprywatyzacyjnego. Pewnie łącznie będzie ich z kilkunastu, dalej okaże się, że zbyt trudno o dowody, i tak dalej.

Większość z nich i tak będzie odpowiadać za przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków, a to są zarzuty dość lekkiego kalibru. Jak dotąd tylko Jakub R. ma zarzut płatnej protekcji. I to jest kluczowe, czy prokuratura znajdzie świadka koronnego, który zacznie sypać ten układ od wewnątrz. Tu pojawia się bardzo ciekawy wątek - na przełomie 2014 i 2015, nie wiemy dokładnie kiedy, ale oczywiście jeszcze za rządów PO - CBA złożyła do prokuratury bardzo rozbudowane zawiadomienie dotyczące popełnienia przestępstwa przez urzędników ratusza. Była tam mowa o planie miejscowym Placu Defilad, była tam mowa o willi w Zakopanem i gimnazjum na Twardej. To zawiadomienie było oparte na podsłuchach. A zatem polskie służby prowadziły operację przeciwko temu układowi...

CZYTAJ TAKŻE: Jan Śpiewak: Warszawa to ukradzione miasto

... Przeciwko mafii reprywatyzacyjnej, nie bójmy się tego słowa.

Tak. I to wszystko zostało w czerwcu 2015 roku uwalone w prokuraturze przy Chocim-skiej. Ale widzimy, że dowody były w dyspozycji służb i prokuratury już w 2014 roku. Sądzę zresztą, że z tych materiałów korzystano w sprawie Jakuba R. Teraz liczę na to że prokuratura znajdzie świadka koronnego i dalej będzie wykorzystywać wszystkie możliwości operacyjne, żeby po prostu nakłonić kogoś, by ujawnił cały ten układ. Bo ja nie mam wątpliwości, że to się nie mogło odbywać na zasadzie: jeden urzędnik coś tam coś tam jednemu panu handlarzowi roszczeń. To był układ który sięgał zdecydowanie wyżej.

No dobrze, ale czy naprawdę wyobrażamy sobie sytuację, w której na szczycie tego układu, w roli szefowej wszystkich szefów, znajduje się akurat Hanna Gronkiewicz-Waltz? Z całym szacunkiem, ale to chyba mało prawdopodobne?

Po ostatnich zeznaniach wiemy, że ona przynajmniej zdawała sobie sprawę z tego, że taki układ istnieje. I teraz pojawiają się pytania: czy ona się bała? Czy była zastraszana? Czy może widziała, że i tak nic z tym nie może zrobić, więc postanowiła to olać? A może miała w tym jakiś swój udział? Nie mam pojęcia. Ale to wszystko nie zmienia faktu, że odpowiedzialność polityczna za wszystkie rzeczy które miały miejsce w Warszawie w sprawie reprywatyzacji, spada na panią prezydent. Nie rozumiem, nie pojmuje, dlaczego Platforma nie chciała jej ściągnąć z tego stanowiska. Przecież dziś Hanna Gronkiewicz-Waltz staje się najlepszą sojuszniczką Kaczyńskiego! Cokolwiek Kaczyński będzie robić, czy to będzie zamach na sądy, czy na trójpodział władzy, czy na samorządy, on w każdej chwili może powiedzieć opozycji: słuchajcie no, o czym wy mówicie, przecież macie na pierwszej linii taką Hannę Gronkiewicz Waltz, która łamała prawo, łamała konstytucję, pozbawiała ludzi domów, tolerowała mafijny układ, dlaczego twierdzicie, że to ja się posuwam za daleko? To jest nasz ogromny problem - jeśli ta opozycja nie jest w stanie się dziś ogarnąć, jeśli wciąż jest w sondażach tak daleko za PiS-em, to właśnie dlatego. Dlatego, że w pierwszych rzędach wciąż stoją tam osoby, które są tak bardzo skompromitowane, że mi już brakuje słów, by to odpowiednio nazwać.

Właśnie, przyszedł w końcu do pana jakiś pozew od Hanny Gronkiewicz-Waltz? Albo chociaż jakieś wezwanie przedsądowe?

Nic. Ona się wiele razy odgrażała, że mnie pozwie, ale nigdy nic takiego się nie stało.

Komisja weryfikacyjna budzi sporo wątpliwości , przede wszystkim ze względu na mieszanie porządków - administracyjnego, sądowniczego, prokuratorskiego, politycznego. Ale nie stawiając się na jej obradach Hanna Gronkiewicz-Waltz przyjęła chyba najgorszą strategię?

A komu ona udziela wywiadów?

Ostatnio jakoś żadnego nie widziałem.

No właśnie, bo pani prezydent prawie nikomu nie udziela wywiadów - może poza TVN-em. Bo gdyby pani prezydent została postawiona przed człowiekiem mającym elementarną wiedzę o reprywatyzacji, to czekałoby ją podziurawienie niczym sito. Ona sobie doskonale zdaje sprawę z tego, że jej występy publiczne nie służą. Zdymisjonowała dwóch wiceprezydentów i już nie za bardzo ma jakikolwiek ruch do zrobienia, jest w ślepej uliczce. Jedyne, na co może liczyć w tej chwili Platforma, to to, że Polacy, jak w przypadku wielu innych afer, w końcu zapomną. Ale komisja weryfikacyjna została stworzona właśnie po to, żeby nie zapomnieli, przynajmniej w Warszawie i przynajmniej do wyborów samorządowych.

Odetchnijmy trochę od Hanny Gronkiewicz-Waltz, porozmawiajmy chwilę o innym pańskim ulubionym polityku. Widziałem pana zdjęcie z książką Tomasza Piątka o Antonim Macierewiczu. Czytał już pan ją?

Jeszcze nie. Mam ją - i oczywiście wiem, że ona powstawała też trochę na podstawie tego naszego researchu.

Czy pan jakoś współpracował z Tomaszem Piątkiem przy pracy nad tą książką?

To by było za mocno powiedziane, po prostu przekazałem mu te dane, które sam zdobyłem. W żadnym wypadku więc nie poczuwam się tu do jakiegoś współautorstwa. Na pewno fragmenty dotyczące ministra Kotasa i Radiusa albo te, które dotyczą MON i afery taśmowej, jestem w stanie potwierdzić na podstawie własnego śledztwa. Wiele tropów wskazuje na to, że za aferą taśmową stały rosyjskie służby. Fakt, że jest to zupełnie ignorowane, jest dla mnie całkowicie niezrozumiały, szczególnie w sytuacji, w której widzimy że rosyjskie służby wpływały na wybory w Stanach Zjednoczonych, wpływały na wybory we Francji, prawdopodobnie wpływały również na referendum w sprawie Brexitu, wpływają na politykę w Czechach czy w Szwecji. To wyobrażenie, że Polska jest jedynym krajem, w którym rosyjskie służby nie operują, nie wpływają na polityków i na wybory, jest więc po prostu śmieszne. My naprawdę jesteśmy na głównym celowniku Kremla. Rosja posiada w Polsce siatkę wywiadowczą praktycznie nieprzerwanie od XVII-XVIII wieku. Wiara, że w ciągu 25 lat nasz wspaniały kontrwywiad był w stanie skutecznie z tym walczyć, jest naprawdę wzruszająca. Owszem, nadal liczę na to, że zajmie się tym wszystkim SKW, że zajmie się tym prokuratura.

To jest nowa krucjata Jana Śpiewaka? Kreml, GRU, FSB - to mogą być nieco trudniejsi przeciwnicy niż Platforma Obywatelska.

Ja jestem socjologiem. Widzę, że polska zorganizowana przestępczość ma rodowód w służbach bezpieczeństwa PRL. Służby bezpieczeństwa PRL ściśle współpracowały ze służbami bezpieczeństwa ZSRR. I znów wiara, że ci ludzie, którzy przez prawie 10 lat rządzili w latach 80 jako junta wojskowa, po prostu wyparowali, to wiara bardzo, bardzo naiwna. To jest jeden z tych tematów, których polskie media nie podejmują, które traktują jak tabu. A prawda jest taka że mamy w Polsce ogromny problem ze zorganizowaną przestępczością o określonym rodowodzie. I ta zorganizowana przestępczość ma związki z Kremlem. Widzieliśmy ogromną, wielopoziomową operację rosyjskich służb przed wyborami w Stanach Zjednoczonych uruchomioną w celu wybrania Donalda Trumpa na prezydenta. W sytuacji, w której w Polsce służby rosyjskie posiadają aż tak wiele zasobów i tak wiele kontaktów, wiara w to, że nie wpływają na wybory, jest naprawdę daleko idącą naiwnością. Za warszawskimi aferalnymi reprywatyzacjami stoi w dużej mierze ta sama zorganizowana przestępczość z rodowodem w PRL i z powiązaniami z Rosją, która prawdopodobnie również miała wpływ na aferę taśmową i na różne inne dziwne afery, które miały miejsce w kraju, że przypomnę Skok Wołomin czy Amber Gold.

CZYTAJ TAKŻE: Jan Śpiewak: Warszawa to ukradzione miasto

Mówimy trochę o tym, co profesor Zybertowicz nazwałby „szarą siecią”. Obawiam się jednak, że ta pańska wizja jest nieco bardziej mroczna - jakoś trudno w niej o „tych dobrych”.

Zorganizowana przestępczość ma w Polsce charakter wybitnie ekumeniczny. I ludzie z lewej strony, i z prawej, i z centrum są w to zaangażowani. Jeżeli jakaś nieformalna sieć powiązań ma przyjaciół po każdej stronie, to taką sieć bardzo, bardzo trudno ruszyć.

Polska jest państwem mafijnym?

Powiem tak - jesteśmy państwem, które ma ogromny problem ze zorganizowaną przestępczością. Włochom przyznanie się do problemu z mafią zajęło 20 lat. U nas oczywiście już się nie zabija ludzi na ulicach. Mafia w Polsce jest dużo bardziej skoncentrowana na takich rzeczach jak właśnie nieruchomości, wyłudzenia VAT-u, działalność deweloperska. Polska mafia ma także inny charakter niż ta włoska, mniejszą tu rolę odgrywają bossowie, znacznie większą - sieci poziome. W tym sensie zgadzam się z diagnozą Zybertowicza.Tyle tylko, że Zybertowicz zapomina o tym, że ludzie z jego obozu też są uwikłani w tę działalność. Mam nadzieję, że przyjdzie taki czas, kiedy walka z mafią stanie się realnym priorytetem polskiego rządu, bo obecnie to jest raczej taki taki taniec chochołów. Jedni udają że ich łapią, inni udają że są łapani. W sprawie Amber Gold główny oskarżonym jest słup, w aferze taśmowej mamy wierzyć, że dwóch kelnerów podsłuchało polski rząd, Piotr P. w sprawie SKOK Wołomin nie został jeszcze osądzony, a Jan L.., drugi bohater Skok Wołomin, jest na wolności. No jak to jest możliwe, że facet, który najprawdopodobniej ukradł dziesiątki milionów złotych jest na wolności? Jan L. był też wspólnikiem w grupie Radius, która zatrudniała byłego wiceministra obrony narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego i zarazem dwóch właścicieli knajpy „Sowa i przyjaciele”. To wszystko się łączy.

I co z tego? Od jednych usłyszymy, że SKOK Wołomin dostawał nagrodę od Komorowskiego, od drugich, że to PIS-owski biznes podległy Biereckiemu. To, że to się łączy, nie zainteresuje psa z kulawą nogą.

Jest jedna zasada: „Follow the money” - śledź pieniądze. Co się stało z tymi 3 miliardami? To samo dotyczy Amber Gold - gdzie są teraz te pieniądze?

Nie ma, rozpłynęły się, został tylko nadpalony budynek pod Gdańskiem.

Ale to było 850 milionów! Taka kwota nie mogła wyparować. Jeśli dowiemy się, co się z nimi stało, to dowiemy się też, kto był beneficjentem całej operacji. Ta bezradność organów ścigania jest tu po prostu bolesna. Tłumaczę to sobie w prosty sposób - prokuratura jest cały czas zależna od polityków, tak było nawet wtedy, gdy była pozornie niezależna. A część tych polityków po prostu pracuje dla mafii. I tyle. Powiedzmy to sobie wprost - mamy w Polsce problem z mafią, której członkami są również politycy. I musimy zacząć z tą mafią skutecznie walczyć, zamiast uprawiać chocholi taniec.