"We zijn blijkbaar in een samenleving terechtgekomen waar iedereen maar ongestraft alles tegen elkaar kan zeggen. Zo'n dreigmail is zo klaar: één biertje, en hij is verstuurd.

Er zijn momenten waarop ik denk: waar doe ik dit godverdomme voor, is dit het wel waard? Naast ons werk als raadslid hebben we vaak nog nog een fulltime baan en een gezin. Als ik na een dag van vijftien uur werken thuiskom, kan ik om 01.00 uur 's nachts nog door een hele hoop bagger in mijn mail. Dan ga je niet lekker slapen, kan ik je vertellen.

Een burgemeester of bestuurder heeft een politiekorps en een ploeg ambtenaren om zich heen waarmee ze het hierover kunnen hebben. Lokale raadsleden hebben dat niet. Het is een eenzaam beroep.

Wat zou helpen is meer sociale controle. De bedreigers en hun omgeving moeten geconfronteerd worden met wat ze schrijven. Als er bijvoorbeeld ineens een politieauto voor iemands deur staat en agenten komen vragen waarom diegene iemand heeft bedreigd, dan mag hij dat bezoekje aan de buren uitleggen. Of zijn collega's, als het op het werk is. Op dit moment gaan we van incident naar incident en zwijgen we er allemaal over. Dat moet echt afgelopen zijn. Dan is er geen enkele drempel om het niet te doen."