Aktualności „Dawno nie było takiej drużyny, jak nasza” – Krystian Bielik o mistrzostwach Europy, grze w Arsenalu i życiu w Londynie Wywiady 20.03.2015 Tweetnij



Co do samego Londynu, to życie w tym mieście ma też pewne minusy. Brytyjki raczej nie grzeszą urodą, ale czytałem, że Twoja londyńska „mama zastępcza” wygląda nie najgorzej.

Melissa jest nauczycielką wychowania fizycznego w swojej szkole, także musi dbać o siebie. Jest na specjalnej diecie, bo z tego, co widziałem, to jej kuchnia oparta jest przede wszystkim na warzywach, kaszy i rybach. Ale faktycznie, wygląda dość dobrze.



Ona gotuje Wam na co dzień?

Zawsze przygotowuje śniadania i zazwyczaj też kolacje, choć zdarza się, że wychodzimy po prostu gdzieś do restauracji.



Rozumiem, że preferuje typowo brytyjską kuchnię?

Tak, jajko sadzone na chlebie tostowym, kilka pomidorków, jakiś bekon, do tego sok pomarańczowy albo herbatka z mlekiem.



I smakuje Ci to?

No pewnie. Ludzie mówią, że niby trzeba się przystosować do tego, co się je w Anglii, ale dla mnie nie ma żadnego problemu. W Polsce przecież też możesz zrobić sobie jajko z bekonem na pieczywie tostowym i wycisnąć sok pomarańczowy. Nie miałem żadnych problemów, żeby się przestawić na ich kuchnię.



Czyli rano śniadanie i co potem? Jak wygląda Twój przeciętny dzień?

Zazwyczaj wstaję o 8:30. Jem szybkie śniadanie i potem albo przyjeżdża po mnie kierowca, albo jadę razem z chłopakami, specjalnym busem. O 11:00 zaczynam trening z pierwszą drużyną, ale wcześniej jeszcze idę na siłownie, gdzie mam krótki „warm-up”. Po treningu Arsenal zamawia mi taksówkę i jadę na lekcję angielskiego lub mam czas wolny. A wtedy relaks, jakieś PlayStation, rozmowy ze znajomymi przez internet i tym podobne.



Lekka monotonia.

To prawda, trochę nudne życie, ale coś za coś.





A szkoła?

To na razie cięższy temat, który muszę trochę odłożyć w czasie. Z prostej przyczyny – nie znam jeszcze angielskiego na tyle dobrze, by chodzić do miejscowej szkoły. Muszę ogarnąć język na dobrym poziomie, by czuć się swobodnie, nie zacinać się i przede wszystkim – wszystko rozumieć. Jak już to opanuję, to zacznę naukę na poziomie drugiej klasy liceum. I maturę też chciałbym zdać już tutaj, w Londynie. Ludzie mówią, że jest łatwiejsza. Mniej materiału do opanowania, ale zobaczymy.



Szczerze, początkowo, słuchając tego, jak się wypowiadasz i jak budujesz zdania, obstawiałem, że w szkole byłeś kujonem.

Nie, nie. Daleko mi do kujona. Ale oceny miałem zawsze przyzwoite. Raczej nie wpadało za dużo jedynek. Wszystko było pod kontrolą. Nie lubiłem się uczyć, ale potrafiłem sporo wynieść i zapamiętać z każdej lekcji. Kiedy w domu siadałem do książek, to jednak zawsze mnie coś rozpraszało. Nie potrafiłem się skupić. Dlatego wolałem pograć na PlayStation, albo wyjść na dwór. W Anglii na razie mogę za to skupić się na piłce.



To mieszkanie u Melissy w Londynie, to też dla Ciebie miła odmiana, bo w Warszawie mieszkałeś z kumplami.

Tak, konkretnie z Mateuszem Hołownią i jego bratem. Było w porządku, choć powiem szczerze, że czasami Matiego ciężko było zagonić do sprzątania, czy zmywania naczyń. To był jedyny minus. Teraz niby ta nasza „mama” sprząta nam w pokoju, ale umówiliśmy się z Hugo, że w miarę możliwości, będziemy sami dbać o porządek. Kiedyś zdarzyło się, że nie pościeliłem łóżka, potem wróciłem do domu i wszystko miałem równiutko poukładane i posprzątane. Czułem się z tym głupio.





No dobra, a co najchętniej robisz w Londynie, kiedy macie wolne?

Z reguły – shopping.



Rodzice już nie załamują rąk, kiedy wchodzą na Twoje konto i widzą ten odpływ środków? Bo pamiętam, że w Warszawie mieli wgląd w Twoje finanse.

Teraz dostępu do angielskiego konta już nie mają. Może to i lepiej. Ale spokojnie, znam umiar i wiem, jakie są granice. Nie chodzę na zakupy codziennie. Nawet nie raz w tygodniu. Nie chcę szastać kasą na lewo i prawo. Dla przykładu, ostatnio po prostu pojechaliśmy do centrum z chłopakami z drużyny, na kawę i ciastko, potem trochę pospacerowaliśmy i był to jeden z fajniejszych dni, jakie dotychczas spędziłem w Londynie.



A zarobiłeś kiedyś jakieś pieniądze poza boiskiem?

(Chwila namysłu).



Pamiętam, że Wojtek Szczęsny roznosił kiedyś ulotki na warszawskim Grochowie.

A, to też pamiętam podobną historię. Miałem ze dwanaście lat i akurat mój dziadek kandydował w wyborach. Już nie kojarzę, co to były za wybory, ale chyba szedł na posła. Mama miała wtedy pełno jego ulotek, u dziadka zresztą też leżały. Akurat były wakacje, siedzieliśmy z kuzynem w domu, a bardzo chcieliśmy kupić jedną grę na PlayStation. No to stwierdziliśmy: „Dziadek, daj nam te ulotki, a my je rozniesiemy”.



I roznieśliście?

Pewnie. W dwa dni zarobiliśmy po stówce. Byliśmy przeszczęśliwi.



Tak się teraz zastanawiam, czy w tamtych czasach miałaś na ścianie plakat, któregoś z obecnych piłkarzy Arsenalu?

Akurat z Arsenalu chyba nie. Nie dlatego, że ich nie lubiłem, tylko po prostu zawsze najbardziej imponował mi Yaya Toure. Do dziś podpatruje jego grę. Staram się grać podobnie, jak on. I w ofensywie, i w defensywie. Ale u nas w klubie szczególnie zwracam uwagę na Aarona Ramseya. Jest wyśmienity! To, co on wyprawia na treningu, to jest coś niesamowitego. Nawet jak jest ograniczona liczba kontaktów z piłką, na przykład – do trzech, to on wszystko robi perfekcyjnie. Do tego nie boi się podejmować ryzyka, oczywiście nie zawsze mu wszystko wychodzi, ale jak już wyjdzie… to czapki z głów. Zresztą po to jest trening, żeby próbować, żeby się pobawić piłką. I jeżeli chodzi o Arsenal, to z niego biorę największy przykład. Ale gdy ktoś w klubie zapyta mnie o idola, to odpowiem bez zawahania, że to Yaya Toure.





Myślałem, że może wspomnisz Zidanie’a, bo lubisz nadużywać „rulety”.

Ale korzystam z niej tylko, kiedy jestem pewien, że mi wyjdzie, albo kiedy jestem w takim sektorze boiska, że nawet w przypadku ewentualnej straty, nie ucierpi na tym moja drużyna.



O Londynie już rozmawialiśmy, ale nie poruszałem tematu innego londyńczyka, Huberta Adamczyka z Chelsea, z którym grasz w kadrze do lat 17. Macie w ogóle czas, żeby się spotykać?

Próbowaliśmy się umówić, ale tak naprawdę ciężko zgrać nasze plany treningowe. Z reguły mam jeden albo dwa dni wolnego w tygodniu, ale nie jest powiedziane, że Hubert będzie miał wtedy luźny dzień. Na razie nie było okazji. A szkoda, bo on zna miasto lepiej ode mnie, jest tutaj dłużej, więc na pewno pomógłby mi w aklimatyzacji. Jest spoko kolegą. Zresztą rozumiemy się dobrze nie tylko na boisku, ale i poza nim.



Grałeś z lepszą „10”, niż Hubert? Mam na myśli piłkę młodzieżową.

Ciężko powiedzieć, bo czasami piłkarze na „10” różnią się niuansami. Jest kilku chłopaków o podobnych umiejętnościach. Różnica tkwi tylko w jakichś detalach. W Arsenalu jest na przykład Daniel Crowley, bardzo dobry piłkarz, widać, że ma to coś, by grać na tej pozycji. Grałem z nim ostatnio w meczu rezerw i dobrze nam się układała współpraca. A Hubert to kluczowa postać naszej reprezentacji. Mocny jej punkt. Musimy jednak pamiętać, że u nas gra nie tylko Adamczyk, czy Bielik, ale cała drużyna. Kiedy tylko wszyscy prezentujemy optymalny poziom i walczymy jeden za drugiego, to – nie boje się tego powiedzieć – jesteśmy w stanie ograć każdego.





Mniej kojarzony przez kibiców jest pewnie Wasz kapitan –Ernest Dzięcioł. A to fundament tej kadry.

Ernest to przede wszystkim dobry kolega. Zawsze pomocny, pozytywny człowiek. Jak komuś nie idzie, to on podejdzie, pomoże i poklepie po plecach. Właściwa osoba na właściwym miejscu. Ja też się dobrze czuję, kiedy wiem, że Ernest gra na środku obrony. Dobrze dyryguje drużyną. No i przede wszystkim lubię z nim grać, bo zawsze kiedy do niego krzyknę, to on mi poda.



A kto w szatni nakręca atmosferę?

Na pewno „Listek” (Marcin Listkowski – przyp. red.). Jak już zacznie, to wszyscy leżymy ze śmiechu, a i ma tę ważną cechę, że potrafi śmiać się z samego siebie.



Widzę po Tobie, że wyraźnie się cieszysz z przyjazdu do kraju.

Oj, tak. Bardzo się cieszę, że w końcu jestem w Polsce, że mogą z Tobą swobodnie porozmawiać. Cieszę się też, że zobaczę się z chłopakami z kadry, bo dawno nie byłem na zgrupowaniu reprezentacji. Widziałem, jak chłopaki poradzili sobie wyśmienicie w La Mandze, gdzie widać było, że nie ma różnicy w naszej grze, nawet jak wypadnie jeden czy dwóch zawodników. Tworzymy zgraną ekipę i mam nadzieję, że pokażemy to w tych trzech meczach.



Widziałeś bramki, jakie strzelali Twoi koledzy z kadry w La Mandze?

Oczywiście.



Byłeś zaskoczony stylem, w jakim to zrobili?

Nie, w ogóle. Wiedziałem na co ich stać. My, jako drużyna, nie boimy się nikogo. Nie jest tak, że zagramy z Hiszpanią i powiemy „Ooo, ale będzie ciężko”, tylko raczej: „Nie, to oni będą mieć z nami ciężko”. Bo my po prostu się im postawimy i to będzie inna Polska, niż ta, do której przywykliśmy. Tak jak, niektórzy mówią, nasz rocznik jest naprawdę silny. Na każdej pozycji mamy dobrych piłkarzy. Z tą ekipą możemy dojść bardzo daleko. Uważam, że dawno nie było takiej drużyny, jak nasza.



Towarzyszy Wam też niespotykany jak na tę kategorię wiekową, zainteresowanie medialne. To Was nie dekoncentruje?

Mnie osobiście, w ogóle. Umiem nad tym zapanować. Z meczową koncentracją raczej nie mam problemów, choć zdarzają się luźniejsze treningi, podczas których rozluźniam ciało i w głowie zaczynam sobie nucić jakiś kawałek. To dla mnie sygnał, że nie jest dobrze. To rozprasza. A już najgorzej, kiedy coś takiego zdarzy się w trakcie meczu. To znaczy, że nie wszedłeś w mecz i musisz się ogarnąć.





Kiedy Ci się to zdarzyło ostatni raz?

Ostatni raz, to bodajże na Syrence, w finale ze Szwecją, kiedy już prowadziliśmy 2:0.



I co nuciłeś?

Już nie pamiętam. Ale zaraz uderzyłem się w twarz i pomyślałem sobie: „Co ty robisz?!?. Skup się!”. I zaraz wróciłem do gry.



A czego słuchasz?

Wszystkiego, co mi wpadnie w ucho. Mogę posłuchać i Justina Biebera, bo ma kilka fajnych kawałków, nie boje się tego powiedzieć.



To na koniec powiedz, dlaczego wygracie ten turniej?

A powiedziałem, że wygramy? Nie no, w środku czuję, że mamy na to dużą szansę. Jeżeli zagramy na sto procent, to bramki same wpadną. Mamy od tego właściwych ludzi.



Rozmawiał Jakub Polkowski



FOT: Cyfra Sport.

