“Hallo, hoor je me nog? Het kan zijn dat de verbinding af en toe wegvalt, ik rij nu ergens in the middle of nowhere.” Zdenek Grygera (38) belt vanuit zijn auto – hij rijdt ergens tussen de Tsjechische steden Brno en Zlín. Het is alweer een tijdje geleden dat de verdediger met zijn lange haren door de Amsterdam Arena rende. Nadat hij in 2004 kampioen werd met Ajax, kwam hij ook nog uit voor Juventus en tot slot Fulham, waar hij zijn carrière moest beëindigen vanwege een zware knieblessure.

Ik zie op jouw instagramaccount ook dat je vaak met je hond wandelt . Hoe heet-ie? Dat is Sky’e, een Weimaraner. Een hondenras dat ooit werd gefokt voor de jacht op groot wild – maar wij doen dat niet hoor. Wij maken samen trektochten in de omgeving van Zlín. Sky’e is mijn beste vriend, hij is slim en luistert goed. Soms vind ik het ook wel lekker om tegen iemand te praten die niks terug zegt. Gewoon met hem door de bossen wandelen en mijn hoofd leegmaken. Sky’e helpt mij te ontstressen. Al was het eerste jaar met hem vreselijk.

Wat doe je dan allemaal? Mijn grootste passie naast voetbal is skiën. De berglucht is heerlijk verfrissend en de snelheid die ik op de piste maak, geeft me de adrenaline die ik ook ervaarde als profvoetballer. Het mooiste skigebied in Europa vind ik de Dolomieten in Italië. Daar stap ik in de zomer ook graag op de racefiets om tochten te maken, alleen of in een groep. Je zou het misschien niet verwachten als je me nu ziet, maar ik kom de bergen aardig op. Ik ben een soort Tsjechische Peter Sagan, haha.

VICE Sports: Ha Zdenek, hoe gaat het nu met je? Zdenek Grygera : Heel goed. Ik woon nu met mijn vrouw en kinderen in het oosten van Tsjechië, vlak bij mijn geboortedorp Prílepy. Ik ben de technisch directeur van FC Fastav Zlín, mijn oude clubje hier. Leuk om Zlín nu te kunnen helpen. En los van mijn werk ben ik veel in de natuur te vinden.

Ik wil de Tsjech spreken over zijn leven na het voetbal. Zijn instagramaccount staat nu vol met foto’s waarop hij op ski’s staat, op zijn fiets racet en wandeltochten met zijn hond maakt. Daarnaast ben ik benieuwd naar zijn herinneringen aan zijn bij Ajax en Juventus, die deze week tegenover elkaar staan in de kwartfinale van de Champions League. Vanuit zijn auto vertelt Grygera over zijn liefde voor de natuur, etentjes met Mino Raiola en buikspieroefeningen met Jaap Stam.

Waarom?

Nu is hij tweeënhalf, maar als puppy schoot hij alle kanten op. En die poep… Maar ja, dat hoort ook bij jonge honden. Je moet geduld hebben en hem duidelijke instructies leren geven, net als met kinderen dus eigenlijk.

Het is inmiddels twaalf jaar geleden dat je Ajax verliet. Denk je nog weleens terug aan jouw tijd in Amsterdam?

Ja, zeker nu die wedstrijden tegen Juventus eraan komen. Ik heb een hele mooie periode gehad in Amsterdam, al had ik het moeilijk in mijn eerste jaar. Ik kwam vanuit Tsjechië en sprak geen Engels, alleen gebrekkig Duits. Gelukkig was Tomás Galásek er ook en kon hij me als tolk helpen. Als Ronald Koeman of Ruud Krol – toen de coach en assistent-coach van Ajax – een opdracht gaf, begreep ik er niets van. Dan zag ik Tomás al lachen. Ik leerde Engels en Nederlands bij Ajax, maar Italiaans ligt me veel beter. Daar heeft Mino Raiola me weer goed bij geholpen, mijn zaakwaarnemer. Hoe was jouw band met Raiola in die tijd?

Ik leerde Mino kennen via mijn Tsjechische zaakwaarnemer, die met hem samenwerkte. Zij hadden ook Pavel Nedved van Sparta Praag naar Lazio gebracht. Mino maakte mij na mijn transfer naar Ajax wegwijs in Amsterdam. We hebben veel uren doorgebracht in de P.C. Hooftstraat: eerst shoppen en dan op een terrasje naar mooie vrouwen kijken, haha. Ik was 23 jaar, hè? We kwamen ook vaak bij de pizzeria van zijn familie in Haarlem. Ik was geen PlayStation-type en ook niet zo’n stapper, meer van lekker uit eten gaan. Ik ben groot fan van de Italiaanse keuken. In Amsterdam zat ik vaak bij Cinema Paradiso. Bestaat dat restaurant nog? Even googelen… Ja, die is er nog!

Ah, mooi. Fijne mensen werkten daar. En goed eten, bijna net zo goed als het eten bij de familie van Mino… Dat moet ik er wel bij zeggen, anders wordt Mino boos, haha.

Heb je nu nog veel contact met hem?

We zien elkaar zo’n twee keer per jaar en bellen regelmatig. We praten dan over hoe het met onze families gaat, maar vooral over voetbal. Veel mensen weten niet hoe Mino echt is, maar hebben door alle verhalen wel een negatief beeld van hem. Mino is naast een slimme zakenman een heel fijn, warm persoon. We lachen heel wat af samen.

Heeft hij je al verteld waar hij Matthijs de Ligt naartoe begeleidt?

Nee. Als hij al weet waar De Ligt naartoe gaat, dan had hij het mij ook niet verteld. Hij heeft met alle jongens met wie hij werkt een hechte vertrouwensband. Naar Zlín zal De Ligt in elk geval niet komen, hij is net wat te duur voor ons.