Beeld ap

Vorige week stapten mijn vriend Emad Hassan en vijf anderen op een vliegtuig naar Oman. Het was de eerste keer in dertien jaar dat ze Guantánamo Bay verlieten, het begin van de rest van hun leven. Ik probeer me voor te stellen hoe het met hen gaat: hoe het moet zijn om vrij rond te kunnen lopen. Ik ben ontzettend blij voor ze, maar vraag me af: waarom niet ik?



Ik zit nu al ruim dertien jaar gevangen in deze hel. In 2009 verklaarden ze me cleared for release. Dat betekent dat zes onafhankelijke veiligheids-instanties in de Verenigde Staten - waaronder de CIA, FBI en Homeland Security - unaniem hebben besloten dat ik geen enkel gevaar vorm en onmiddellijk vrijgelaten moet worden. Ik ben nooit ergens van beschuldigd, laat staan veroordeeld. Inmiddels zijn we zes jaar verder en zit ik hier nog.

Terug naar mijn geboorteland Jemen kan ik niet. Het is daar oorlog en de VS hebben een verbod gelegd op vrijlatingen vanwege de veiligheidssituatie. De korte telefoongesprekken die ik heel af en toe heb met mijn familie maken me ontzettend bezorgd. Mijn thuisdorp wordt om de dag gebombardeerd en telkens vrees ik het ergste. Mijn familie maakt zich zorgen om mij en ik maak me zorgen om hen - we leven allen in een hel.



Ondertussen is in het nieuws dat Nederland overweegt gedetineerden uit Guantánamo Bay op te nemen. Toen ik hoorde dat jullie koninklijke familie Van Oranje heet moest ik wel lachen. Hoe mooi zou het zijn als ik op een dag mijn oranje Guantánamo overall in zou kunnen ruilen voor een oranje dat daadwerkelijk ergens voor staat?

Een protest voor het Witte Huis. Beeld afp

Nederland zou niet het eerste land zijn dat zoiets doet. Andere vrienden van mij zijn al opgevangen in buurlanden als België, Duitsland en Frankrijk, maar ook Uruguay, Kazachstan en tientallen andere landen hebben bijgedragen aan het sluiten van de gevangenis. Als ik hoor dat mensen vinden dat het een probleem is dat Amerika zelf moet oplossen, snap ik dat wel, maar wat zou het voor mij betekenen als alle landen zo dachten?



Ik wil mijn leven weer kunnen oppikken. Ik heb altijd gewerkt, in de fabriek en op het land, en droom ervan te trouwen en een familie te stichten. Mijn leven staat stil - elke dag hier is een dag verder verwijderd van mijn familie, een dag waarin ik me niet heb kunnen ontwikkelen. Hopelijk duurt het niet lang meer voordat ook ik, net als mijn vriend Emad, op een vliegtuig stap, op weg naar mijn vrijheid.