Natuurlijk wist ik dat hij werd genoemd voor een Nobelprijs toen ik een jaar geleden de kamer van Ben Feringa binnenstapte. Maar echt serieus neem je zoiets niet. Een Nobelprijs in Groningen? Dat is iets uit de jaren vijftig. Of voor in een boek van W.F. Hermans.

In het interview op die kamer, waar papier zich opstapelt totdat het Kerst is en de hoogleraar organische chemie eindelijk tijd heeft om op te ruimen, sprak hij het liefst over de toekomst en de waarde van wetenschappelijk onderzoek. Zijn eigen verhaal had hij al zo vaak verteld. Toen al. Boerenzoon, de gebroeders Wright, de duif en de Boeing, de elektrische auto van Stratingh, de talentvolle jongens en meisjes waarmee hij werkt. Hij heeft een arsenaal aan anekdotes om zijn werk in de onzichtbare nano-wereld aan de gewone man te brengen.

Aardig en beduusd

Ook na het interview zag ik hem nog geen Nobelprijs winnen. Niet omdat hij geen indruk maakte, maar omdat ik in de veronderstelling was dat een winnaar van die magische prijs een onnavolgbare briljante geest moest zijn waar een simpele sterveling als ik onmogelijk een normaal gesprek mee kon voeren. Geen aardige Drent die een half jaar na het interview nog een mailtje stuurt met de vraag of hij me daarvoor eigenlijk wel had bedankt.

Nu, een jaar later, zit ik in het vliegtuig naar Stockholm om erbij te zijn als Ben Feringa zaterdag zijn Nobelprijs voor Scheikunde ontvangt uit handen van de koning van Zweden. Hij zal beduusd zijn, zoals hij dat was door het nieuws op 5 oktober, het eerbetoon van academisch Groningen, het enthousiasme van Noord-Nederland. Maar het zal hem passen. De meeste Nobellaureaten zijn aardige en bescheiden mensen, zo vertelde mij een oude Groningse dame die er veel ontmoette in haar leven en lang geleden ook al eens aanschoof bij het exclusieve Nobel Banquet. Met wijsheid, verklaarde zij, komt nederigheid.

Verslaggeefster Maaike Borst interviewde Nobelprijswinnaar Ben Feringa een jaar geleden. Nu is ze in Stockholm voor de uitreiking van de Nobelprijzen, deze week volgt ze Feringa op de voet en doet ze in haar blogs verslag van het reilen en zeilen tijdens de Nobelweek.