Soms is er niet meer nodig. Als Simon mij een link naar een begeleide stadstour genaamd ‘Charleroi safari’ stuurt, weten we meteen wat onze volgende bestemming zal worden. Ugliest city in the world, here we come! Als ik even pols bij mijn contacten naar ideeen bij het bezoeken van Charleroi komen naast voornoemde safari vooral kogelvrije vesten en dergelijke ter sprake. Dit wordt interessant 🙂

Bij het plannen de ochtend van vertrek naar deze nieuwe bestemming (‘afspraak 15h in het station in Brussel!’) ben ik even verward: wacht wacht, welk station? Tot ik besef dat Charleroi helemaal niet zo nieuw is, en we al minstens een dozijn keer hebben afgesproken in Brussel Zuid om samen naar Charleroi te gaan, omdat daar de Ryanair luchthaven ligt natuurlijk.

Zelfs nu onze trip naar Charleroi eens niet als laatste tussenstop naar zuiderse oorden is blijkt Ryanair er – indirect – aan te pas te komen: we gebruiken Couch Surfing voor een slaapplaats, en onze gastvrouw blijkt een Italiaanse te zijn die in Charleroi woont omdat ze voor Ryanair werkt als ‘cabin crew’ – een heuse stewardess, jawel! Maar laat ons beginnen bij het begin.

Zaterdag

Nadat ik Simon ontmoet in Brussel Zuid en we samen nog vlug een terrasje doen bij het wachten op de trein (en ik het glas meeneem om onze traditionele meegebrachte blikjes bier wat comfortabeler te kunnen legen), vertrekken we op de trein naar Charleroi. Het voelt wat bizar, aankomen in dat station zonder meteen naar de luchthaven-shuttlebus te sprinten!

Onder het reismotto when you see a problem, find a pretty girl to help you solve itl; when you see a pretty girl, find a problem she can help you solve nemen we bij aankomst onze tijd om meteen al wat fototjes te laten nemen door de lokale (en minder lokale) bevolking.

1 daarvan blijkt eigenlijk Vlaemscher als mijzelf, maar mijn belabberd Frans uit zich blijkbaar niet enkel in het moeizame spreken, maar dus ook in het niet herkennen als iemand anders’ Frans belabberd is.

Op naar het stadscentrum! In plaats van het klassieke ‘welkom in Charleroi’ worden bezoekers hier begroet met ‘laat niks achter in je auto of het zou allemaal wel eens kunnen verdwijnen.’ Nice.

Het centrum van Charleroi blijkt alvast niet aan de slechte reputatie te beantwoorden: de winkelstraten zijn netjes en lijken vrij nieuw, het reliëf is leuk, en het centrale-plein-met-fontein-en-kerk zien er behoorlijk onschuldig uit. We settelen ons al gauw op een terrasje om met een goede Bush, praten bij en wachten op onze couch gastvrouw.

Dat blijkt dus een bevallige Italiaanse genaamd Fenika te zijn, die samen in een appartement woont met een Portugese Ryanair-collega, en vanaf de eerste minuut bakken FUN uitstraalt. Bonuspunten voor Simon om die te vinden! Ze hosten regelmatig couch surfers, maar wij zijn de eerste gekken die hier zijn omdat ze Charleroi willen bezoeken, niet gewoon een vroege vlucht in de luchthaven willen nemen. ‘Welcome to Charleroi guys! It’s shitty. Let’s go get drunk.’ Mooi, we zitten op dezelfde golflengte.

Op haar appartement bouwen we een pre-feestje, maken we duidelijk dat we niet het Spaanse homokoppel zijn dat ze verwacht had, eten een heerlijke pastamaaltijd, en legen alvast een gezonde hoeveelheid bier alvorens eerst naar een hilarisch marginale maar met typisch lokale bevolking gevulde ‘Aeroport cafe’ te gaan, en vervolgens naar een Irish pub die cool is, en waar toevallig net een eenzame zanger-gitarist het beste van zichzelf aan het geven is. We dansen, zingen, worden vrolijk vrienden met de artiest en nog wat extra ryanair mensen (de Irish pub is blijkbaar hun vaste uitgangspunt), drinken nog wat meer, en zijn al bij al pas rond een uur of 5 terug ‘thuis’.

Dag 1: geslaagd!

Zondag

We worden wakker met de onvermijdelijke kater, missen het begin van de geplande safari (10 uur ‘s morgends, het was zowieso een beetje een naief plan), maar horen dat we rond de middag mogen inpikken. Dus we staan lekker langzaam op, vertellen onze ongelukkige maag op te houden met klagen bij de lokale frituur, nemen afscheid van onze bevallige gastvrouwen, en vervoegen de safari!

We blijken enkel een wandeling langs het water gemist te hebben, en bevinden ons in de eerste stop: een oude fabriek die is omgevormd tot kunstgallerij annex bar annex lokatie voor feestjes. Erg tof, het soort zaken die ik typisch met hippe oorden als Oost-Berlijn of Camden in Londen associeer. Ze maken hier duidelijk het beste van hun industrieel verval!

Onze lichtjes excentrieke – en, zo blijkt, reeds vaak op televisie belichtte – gastheer blijkt een enorm droog gevoel voor humor te hebben, en heeft een heerlijk onconventionele kijk op het concept ‘stadsbezoek’. Het centrum van Charleroi wordt volstrekt genegeerd, behalve dan om een snor te tekenen op een grote affiche van een lokale politicus waar hij geen fan van is. Om ons te verplaatsen mogen ik en Simon mee met de gids zijn bestelwagen, 1 voorin, 1 in de (eigenlijk niet echt voor passagiers bedoelde) laadruimte.

We gaan eten in een Italiaans restaurant dat in een heuse airbus is gebouwd, met terras op de vleugels. Lekker, en in een unieke setting! Tijdens het eten hier maken we ook wat nader kennis met onze mede-stadsbezoekers (zo’n 10 in totaal), waaronder een sympathiek homokoppel uit Gent en een al even sympathiek lesbisch koppel (met als beroep ‘satirische radiomakers’) uit Noorwegen. Homokoppels lijken een beetje een vast thema van de trip.

Na de middag bezoeken we een opendeurdag van de lokale academie. Ik persoonlijk voel mij nog te belabberd van de avond hiervoor om hier veel aan te hebben, maar ik kan even een dutje doen in het zonnetje in het gras en ze verkopen er wel zowel koffie’s als mojito’s wat toch een vrolijke noot is.

Vervolgens exploreren we eerst een oud mijngebouw (‘dit smeekt om paintball!’) en daarna gaan we naar een voorbeeld van de fameuze ‘traveaux inutils’ in Charleroi: 2 tramstations voor een lijn die nooit in gebruik is genomen, al zijn er blijkbaar wel plannen voor. We ontmoeten een lokale gek die blijkbaar bekend is met de safari, en hij mag een half uur het woord nemen over allerlei paranoide verhalen van gevonden lijken, doofpot-affaires en maffiaverhalen.

De laatste stop is de bestemming die natuurlijk een must is: we beklimmen een ‘terril’, oftewel een van de vele steenkoolbergen die Charleroi rijk is. Onze onvermoeibare gastheer besluit dat we allemaal jonge mensen zijn die zich duidelijk nog erg fit voelen (hij moest eens weten), en we beklimmen dan ook de hoogste terril langs een steil, glibberig en smal pad vol distels. Maar de klim is het waard: het uitzicht is fantastisch (net zoals het zonnige weertje trouwens), en een mooie afsluiter van een entertainende tocht!

Voor de terugrit krijgen we een lift van het koppel satirische Noorse radiomaaksters, die zoals alle Noren waanzinnig hoge prijzen gewoon zijn en de rest van de wereld dan ook vrolijk als goedkoop 3e wereldland beschouwen. Ze merken casual op dat ze de dikke slee waarmee ze rijden gekocht hebben van hun huisbaas bij het arriveren in België, en niet echt van plan zijn die auto nog lang te gebruiken. En zo zit het er op voor Charleroi. Als je het ooit in je hoofd haalt Charleroi te bezoeken: boek hier zeker uw safari!

Dag 2, en meteen ook de hele Charleroi trip: vermoeiend maar zeer geslaagd!