Volgens het gevangeniswezen hebben de acties enorme gevolgen. "Als de stakingen er ook zijn om de rechten van de gedetineerde te verdedigen, dan toont men hier echt wel het tegenovergestelde", zegt Van De Vijver. "Gedetineerden weten niet of ze bezoek, een wandeling of een douche kunnen krijgen. Gisterenmiddag kreeg ik nog telefoon van bezorgde moeders om te vragen waarom hun zonen - in de gevangenissen van Sint-Gillis en Antwerpen - om 14 uur nog steeds geen eten hadden gehad."

"Maar ook hun onderwijs en hun tewerkstelling komt in het gedrang", gaat Van De Vijver verder. In de gevangenissen zijn in totaal 4.000 gedetineerden aan het werk. De helft daarvan werkt in werkplaatsen, voor de overheid of privé-bedrijven. "Maar die contracten komen nu in het gedrang", zegt Van De Vijver. "De klanten vragen om hun opdrachten op tijd klaar te hebben. En dat kan nu niet." Met de inkomsten van het werk wordt onder meer betaald voor telefoontoestellen op cel. Op die manier kunnen gevangenen op elk moment vanuit hun cel iemand opbellen, mits betaling van het telefoongesprek uiteraard. Het betekent ook een voordeel voor het personeel: cipiers hoeven geen gevangenen meer te begeleiden naar een telefoon in de gang. "Zij krijgen daardoor dus minder werklast en kunnen andere taken uitvoeren. Maar als we de contracten voor telefonie op cel niet langer kunnen betalen, zal het personeel er ook onder lijden", aldus Van De Vijver.