Een op de twintig Belgen (ruim 576.000) krijgt een bijstandsuitkering, zoals een leefloon, een bijpassing bij een klein pensioen of een tegemoetkoming voor hun handicap.

Dat blijkt uit een rondvraag van De Standaard bij de betrokken overheidsdiensten. Het gaat om een verdrievoudiging sinds het ontstaan van de sociale bijstand midden jaren 70.

Er zijn structurele oorzaken voor de evolutie volgens Bea Cantillon (UAntwerpen), zoals migratie - zeventig procent van de leefloners heeft een recente migratieachtergrond -, de individualisering van de maatschappij, een economie die steeds hogere kwalificaties verwacht, maar ook een hogere levensverwachting voor mensen met een handicap.

Beperking werkloosheidsuitkering

Ook federale beleidskeuzes, zoals de verstrenging van de werkloosheidsuitkeringen, maken verschil, signaleert Julien Van Geertsom, voorzitter van de overheidsdienst Maatschappelijke Integratie. Een steeds diverser, gekleurder en groter cliënteel plaatst de OCMW's voor uitdagingen, vooral in de grote steden. 'De individuele begeleiding was nooit voorzien op zo'n grote groep.' Ook al omdat de wetgever daar steeds meer van verwacht. Het OCMW moet vandaag niet alleen opvangen, maar ook activeren en integreren.

Cantillon waarschuwt: wanneer de werkloosheidsuitkering beperkt zou worden in de tijd, en de circa 175.000 langdurig werkzoekenden verhuizen van de sociale zekerheid naar de bijstand, dan barst het systeem.

Rechtzetting: In een vorige versie van dit stuk stond dat 'zeventig procent van de leefloners van niet-Belgische origine is'. Die formulering is niet accuraat. Zeventig procent van mensen die een leefloon krijgen, heeft de Belgische nationaliteit. Maar wanneer de leefloners opgesplitst worden naar origine, blijkt 70 procent van hen ook een recente migratieachtergrond te hebben. Lees:Factcheck: is zeventig procent van de leefloners in ons land van niet-Belgische origine?

Dat blijkt uit een rondvraag van De Standaard bij de betrokken overheidsdiensten. Het gaat om een verdrievoudiging sinds het ontstaan van de sociale bijstand midden jaren 70.Er zijn structurele oorzaken voor de evolutie volgens Bea Cantillon (UAntwerpen), zoals migratie - zeventig procent van de leefloners heeft een recente migratieachtergrond -, de individualisering van de maatschappij, een economie die steeds hogere kwalificaties verwacht, maar ook een hogere levensverwachting voor mensen met een handicap.Ook federale beleidskeuzes, zoals de verstrenging van de werkloosheidsuitkeringen, maken verschil, signaleert Julien Van Geertsom, voorzitter van de overheidsdienst Maatschappelijke Integratie. Een steeds diverser, gekleurder en groter cliënteel plaatst de OCMW's voor uitdagingen, vooral in de grote steden. 'De individuele begeleiding was nooit voorzien op zo'n grote groep.' Ook al omdat de wetgever daar steeds meer van verwacht. Het OCMW moet vandaag niet alleen opvangen, maar ook activeren en integreren. Cantillon waarschuwt: wanneer de werkloosheidsuitkering beperkt zou worden in de tijd, en de circa 175.000 langdurig werkzoekenden verhuizen van de sociale zekerheid naar de bijstand, dan barst het systeem.