Bogdan Zdrojewski chce zostać nowym przewodniczącym Platformy Obywatelskiej. O przywództwo w partii powalczy z Joanną Muchą, Borysem Budką, Bartoszem Arłukowiczem, Tomaszem Siemoniakiem i Bartłomiejem Sienkiewiczem.

Zdaniem Zdrojewskiego najważniejszym zadaniem jest zwycięstwo w wyborach prezydenckich

Kampanię wyborczą Małgorzaty Kidawy-Błońskiej powinna prowadzić nie Platforma, tylko zawodowcy. Sądzę, że pokonanie Andrzeja Dudy nie jest trudnym zadaniem - twierdzi senator KO

Zdrojewski o Schetynie: Nikt mu nie odmówi ani pracowitości, ani także pewnego poświęcenia. Niestety, na pewnym etapie ze swojego sukcesu i osiągniętej władzy uczynił oręże walki - w pierwszej kolejności - z konkurentami w obozie opozycji

***

Tomasz Pajączek, Onet: Jest pan zaskoczony decyzją Grzegorza Schetyny, który zapowiedział, że nie wystąpi w wyborach na szefa PO?

Bogdan Zdrojewski, senator i kandydat na przewodniczącego PO: Nie byłem pewny, ale spodziewałem się tej decyzji. Uważam, że Grzegorz Schetyna postąpił słusznie. Jest to decyzja podjęta po ocenie własnych szans na reelekcję, ale też w wyniku analizy sytuacji w samej PO. To z jednej strony honorowe przyznanie się do porażek i wzięcie odpowiedzialności za te przegrane. Z drugiej, oszacowanie przyszłości całej formacji z własnym przywództwem i bez niego. To sygnał wyczerpania się pewnej możliwości kierowania PO, w określonym stylu i z określonymi mankamentami. Po ostatnich wyborach parlamentarnych mówiłem, że Grzegorz Schetyna wie, co powinien zrobić i to się potwierdziło. Wiedział. W jakimś sensie nie zawiódł.

Ze stopnia lidera PO Grzegorz Schetyna schodzi z tarczą, czy na tarczy?

Nie ma łatwej diagnozy, ponieważ tej porażce towarzyszy także pewien sukces Grzegorza. Bez wątpienia zastał PO w trudnej sytuacji. Nikt mu nie odmówi ani pracowitości, ani także pewnego poświęcenia. Niestety, na pewnym etapie ze swojego sukcesu i osiągniętej władzy uczynił oręże walki - w pierwszej kolejności - z konkurentami w obozie opozycji, a nie przeciwnikami, reprezentującymi obóz władzy. Gdyby strategia była inna, nie przegralibyśmy wyborów samorządowych, w wyborach do PE uzyskalibyśmy znaczący sukces, a obóz opozycji minimalnie, ale jednak zdominowałby Sejm. Te porażki nie obciążają oczywiście tylko Grzegorza Schetynę, ale także ścisłe kierownictwo PO. Brakowało reakcji na błędne diagnozy, złe recepty, a jednomyślne decyzje wskazują także na finalny brak refleksji.

Czytaj też: Grzegorz Schetyna nie wystartuje w wyborach na szefa PO

Wielu ekspertów podkreśla, że to nie jest koniec Grzegorza Schetyny. A pan jak uważa?

Podzielam tę opinię. Kończy się czas przewodniczenia PO, ale nie innych możliwych aktywności.

A jaka jest przyszłość przed PO?

Albo nastąpi zmiana, albo PO w obecnej formule zakończy byt.

A za zmianą w PO kto się kryje? Zdrojewski, Mucha, Budka, Siemoniak, Arłukowicz czy Sienkiewicz?

Przez kilkanaście miesięcy byłem bardzo osamotniony w recenzowaniu tych aktywności PO, które kończyły się porażkami. Nie mówiłem o porażkach po porażkach, tylko o swoich obserwacjach i przewidywaniach, w których te porażki zakładałem na skutek popełnianych błędów. To były listy, wywiady, rozmowy, dyskusje, ale też osobiste spotkania z Grzegorzem Schetyną. Efekt? Jak grochem o ścianę. Czasami obrywałem za "defetyzm". Jeszcze kilkanaście dni temu Tomasz Siemoniak zapewniał, że "obecny kierunek partii z obecną władzą" gwarantuje nam świetlistą przyszłość. Dziś wszyscy mamy zgodny pogląd: PO wymaga zmiany, reformy, przeobrażenia. Problem w tym, że różnimy się zarówno stopniem krytycyzmu, jak i również wiarygodnością. W moim przekonaniu nikt, kto nie dostrzegał błędów, nie sygnalizował odrębności w podejmowanych decyzjach, nie ma mandatu do tego, by wiarygodnie deklarować chęć reform, zmian, odnowy. Cenię wiedzę, kulturę osobistą Tomasza Siemoniaka, ale w obecnej roli po prostu mi go żal.

A to jego Grzegorz Schetyna namaścił na swojego następcę, udzielając mu poparcia.

Nie bez powodu.

Nie jest to dla Siemoniaka "pocałunek śmierci"?

Nie wiem. Schetyna miał prawo wybrać swojego kandydata i poinformować o tym opinię publiczną. I z tego prawa skorzystał. To akurat trzeba uszanować. Na miejscu Tomka nie przyjąłbym tej oferty. Nie rozumiem jego decyzji. Przecież Grzegorz Schetyna zrezygnował z reelekcji, w przekonaniu, że PO potrzebna jest jednak zmiana. A Tomek czy też Borys Budka reprezentują prostą kontynuację. Obaj są od czterech lat wiceprzewodniczącymi Platformy. Nie pamiętam też żadnej krytycznej refleksji obu panów w odniesieniu do kluczowych decyzji ostatnich dwóch lat. Dziś członkowie, wyborcy, sympatycy PO oczekują zmiany, nowego otwarcia, odzyskania wiarygodności, jeśli to nie nastąpi, przegramy wybory prezydenckie i PO zakończy swój byt w obecnym kształcie.

Trzy najważniejsze zmiany, jakie zaszłyby w PO, gdyby to pan wygrał?

Zadanie numer jeden: wygrane wybory prezydenckie. Temu trzeba podporządkować absolutnie wszystko. Uważam, że kampanię wyborczą Małgorzaty Kidawy-Błońskiej powinna prowadzić nie Platforma, tylko zawodowcy. Inaczej niż było to w kampanii Bronisława Komorowskiego. Sądzę, że pokonanie Andrzeja Dudy nie jest trudnym zadaniem. Nie można jednak popełnić błędów. Trzeba wykazać się sporym doświadczeniem i empatią wobec wszystkich grup wyborców. Przeciwnikiem nie są wyborcy PiS, tylko sam aparat PiS. To trzeba wyraźnie oddzielić. Opozycja racjonalna, a nie totalna. Jeśli chcemy szacunku dla różnorodności, odmienności poglądów musimy uszanować także prawa do odmiennych wyborów elektoratu PiS.

A co z programem PO?

Jeżeli chodzi o program PO, to moją propozycją jest prosta piramida – na samej górze jest państwo prawa, z szacunkiem zasad demokracji i samej konstytucji. Poniżej priorytety, o których mówię od dwóch lat: służba zdrowia, ekologia i oświata. Poniżej fundamenty silnego państwa: bezpieczeństwo, gospodarka, polityka zagraniczna, rynek pracy. Niezwykle dla mnie ważne są kwestie związane z samorządnością, kulturą, walką z wkluczeniami czy też mobilnością w cyberprzestrzeni. Niemniej jednak, wracając do samej PO, proponuję ewolucyjną drogę, w wyniku której będziemy mieli rewolucyjny finał. To także przekazanie odpowiedzialności za polityczne losy państwa młodszemu pokoleniu.

Co ma pan na myśli, mówiąc, że PO trzeba oddać młodszemu pokoleniu?

Zostając prezydentem Wrocławia miałem 33 lata. Mam świadomość zarówno atutów młodego wieku, jak i zagrożeń. Nie akceptuję instrumentalnego traktowania młodego pokolenia, ale także gwałtownych, nieuzasadnionych awansów. Ścieżki karier powinny być transparentne, przewidywalne i dobrze uzasadnione. Z tego właśnie powodu zaproponowałem, by młodsze pokolenie od samego początku, instytucjonalnie towarzyszyło PO na każdym szczeblu aktywności. By eliminować przypadkowość, czy też awanse po znajomości.

Nie sądzi pan, że razem z Arłukowiczem macie mniejsze szanse na zwycięstwo, bo jesteście poza Sejmem?

Bartkowi będzie niezwykle ciężko, bo będąc poza Polską, czeka go niezwykle trudne wyzwanie. Mam łatwiej, bo będąc w Senacie, jestem dziś w kluczowym miejscu aktywności opozycji. To, co jednak nas dziś łączy to bez wątpienia przekonanie o konieczności nie tyle korekt, ale wręcz poważnych zmian w PO.

Pana zdaniem wszyscy kandydaci na szefa PO, którzy się zadeklarowali, dotrwają do pierwszej tury?

Nie wiem. Pamiętając niedobre doświadczenia sprzed czterech lat, niczego nie można wykluczyć. Ważne są intencje startu: chcemy zmiany czy kontynuacji.

Nie zamierza pan rezygnować, mimo wezwań, by poparł pan innego kandydata?

Powinienem już dziś być usatysfakcjonowany. Zadeklarowałem start w przypadku próby reelekcji Grzegorza Schetyny. Ten etap jest już zamknięty. Grzegorz Schetyna nie startuje. Mam wrażenie, że gdyby nie moja decyzja, ogłoszona publicznie dość dawno, nie byłoby obecnej sytuacji. Nie mam jednak pewności, co do proponowanych zmian przez innych kandydatów, tak by przede wszystkim wygrać wybory prezydenckie. Moja deklaracja została potraktowana ad persona. A taką nie była. PO nie przetrwa próby czasu bez poważnej zmiany. Bez wiarygodności intencji do takiej zmiany. Jeśli celem numer jeden jest wygranie wyborów prezydenckich, za Małgorzatą Kidawą-Błońską musi stać PO z przywództwem o najwyższej wiarygodności. Nie myślę tu jedynie o swojej osobie, ale zdolności do zbudowania takiego wsparcia, gdzie szef PO nie będzie chciał sam zyskać na wsparciu kandydata, lecz będzie go rzeczywiście wspierał.

Nie boi się pan, że niezależnie, kto zostanie nowym przewodniczącym, w PO dojdzie do jeszcze większego rozbicia?

Mam takie obawy. Wydaje mi się, że sama kampania w PO ma jeden poważny mankament. Zbyt mocno odbiegamy od diagnozy kondycji PO i zbyt mało precyzyjnie są formułowane cele i zadania, a już pojawiają się emocje. Uważam, że do tych wyborów potrzebna jest niezwykle zdroworozsądkowa i spokojna debata. Emocje będą zakłócać racjonalny ogląd, a on dla mnie jest kluczowy. Powtórzę to jeszcze raz – dziś przewodniczącym PO powinien zostać ktoś, kto w największym stopniu zwiększy szanse Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w starciu z Andrzejem Dudą, a nie swoje samopoczucie.

I to jest wyzwanie, którego chce się pan podjąć?

Tak. Jestem na to gotowy.

***

Kontakt z autorem: tomasz.pajaczek@redakcjaonet.pl

(mt)