Po miesiącach odwlekania dziś postanowiłam coś napisać. Dziesiąty dzień ferii. Wiecie, że w Anglii ferie są co drugi miesiąc? Super co? Jej! – zakrzyknęłyby pewnie jak jeden mąż zapalone mamuśki-aktywistki i zawodowe blogerki parentingowe – tyle czasu sam na sam z dziećmi, przytulanki, kolorowanki, spacerki… Co po niektóre – te starsze i bardziej zmęczone – westchnęłyby może cichutko (cichuteńko, coby dziecko nie usłyszało, bo nie daj Boże jeszcze mu się na psychice odbije) – rozumiem twój ból, sama nie przespałam nocy/ nie wypiłam gorącej kawy/ nie przeczytałam książki od miesięcy, przy Grzesiu się nie da. A po chwili, już pewniej, z podniesioną głową i błyskiem determinacji w oku: ale najważniejsze, że Grzesio zdrowy rośnie, jeszcze te parę lat przecierpię, dla Grzesia, on mnie teraz najbardziej potrzebuje, jak Grzesio podrośnie to się będę realizować.

I tu was rozczaruję, mamuśki-marzycielki: Grzesio będzie was potrzebował najbardziej jeszcze przez jakieś 15-18 lat, a wy już zawsze będziecie usuwać własne potrzeby na drugi plan.

Oto ja. Mam 36 lat, jako tako poukładane życie i wspaniałych synów w wieku 9 i 10 lat, czyli wkraczających w samodzielność. Są cudowni. Serio. Ale teraz nie o nich, miało być o mnie.

No więc po 10 latach matkowania doszłam do wniosku, że mam dosyć, że to nie dla mnie, nie lubię być matką.

Bluźnierstwo! Tfu! Tfu! Nienormalna!

Toczcie pianę, plujcie żółcią, a ja powtórzę – nie lubię i już.

To może lepiej od razu odeprę ewentualne zarzuty – to wcale nie znaczy, że ich nie kocham. Co prawda kiedyś nie potrafiłam zrozumieć tego amoku, który ogarnia świeżo upieczone rodzicielki. Dzisiaj już rozumiem – moje dzieci też były dla mnie – i są nadal – ósmym i dziewiątym cudem świata. Pamiętam błogie ciepło rozlewające się po stronie serca kiedy trzymałam w dłoniach małą, pokrytą meszkiem i pachnącą słodkim mlekiem główkę. Pamiętam stan niecierpliwego oczekiwania w ciąży, euforię porodu i błogie poczucie spełnienia w połogu, a dni narodzin moich dzieci były najszczęśliwszymi z moich dni.

Także znam, rozumiem.

Dzisiaj zdaję sobie jednak sprawę z tego, że miłość do własnego dziecka to nie żaden nadprzyrodzony dar niebios ani też nasza własna zasługa. Dziś wiem, że to zasługa endorfin. Pokażcie mi matkę, która nie kocha własnych dzieci. Za wyjątkiem totalnych psychopatek – wszystkie kochamy. Tak, nawet, ta, co na obiad daje chipsy, nawet – na swój zwyrodniały sposób – alkoholiczka. Czy istnieje różnica pomiędzy ludzką matką, a matką, dajmy na to – pingwina? Też rodzi, znaczy się znosi i wysiaduje, też karmi, też pilnuje. Ja tam żadnej różnicy pomiędzy macierzyństwem zwierzęcym a ludzkim nie widzę, za wyjątkiem, u niektórych gatunków, różnicy czasowej – taki wróbel szybciej opuszcza gniazdo i matka już potem do niego nie wydzwania. Ale już morświny żyją jako rodzina przez całe życie.

To czego brakuje matce morświna w odróżnieniu od matki człowieka? Chyba tylko pychy. Bo ludzka matka lubi obnosić się z tą swoją miłością – opowiada, wstawia foty, zakłada bloga – o! proszę, jaki Grzesio genialny, o ! proszę, jak ona kocha – podczas gdy morświnica skupia się na robocie. A czyż nie głupia i bezpodstawna jest ta nasza matczyna pycha? Właściwie to z czego jesteśmy takie dumne? Z tego, że urodziłyśmy? Większość z nas pamięta pewnie to uczucie – kiedy po porodzie wydawało się nam, że jesteśmy wszechmogące, bo oto poruszyłyśmy niebo i ziemię i dałyśmy życie. Ehem, przepraszam bardzo, ale życie zrobiło się samo, a nasz udział (oprócz tego przy poczęciu) ograniczył się do objadania się czym popadnie i dostosowywania się do zaleceń lekarza. Że poród tak dzielnie zniosłaś? W tym samym czasie na świat przyszło tysiące innych ludzkich dzieci, dziesiątki tysięcy prosiaków i setki tysięcy zajęcy . Że piersią wykarmiłaś? – pies potrafi wykarmić na raz i ośmioro. Że w ogień byś skoczyła? – instynkt macierzyński, naturalna rzecz. To gdzie tu powód do dumy? Po jaki grzyb chwalisz się Grzesiem? Bo jest, bo wyseplenił pierwsze słowo, bo stylowo wygląda w nowym szaliczku? No, chyba, że Grzegorz zostanie kardiologiem-wolontariuszem na misji w Nigerii, czy w jakikolwiek inny sposób będzie zmieniał świat na lepsze. Albo przynajmniej wyrośnie na dobrego człowieka. Ale tego przecież jeszcze długo się nie dowiemy, jeszcze przez wiele lat.

Mam znajomą, która ma czwórkę dzieci i należy do tych cieszących się z ferii. Nie pracuje, a w macierzyństwo angażuje się całą sobą. Dwoi się i troi – kolorowanki, wycinanki, wspólne gotowanie, wieczorki filmowe i pijama parties. Może i jest szczęśliwa, ale ja jakoś nie mogę w to szczęście uwierzyć. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ona sama siebie oszukuje. No bo ile można? Czy rzeczywiście można być matką na pełny etat, tak całą parą, tylko i wyłącznie matką (ewentualnie żoną) i jeszcze to lubić? Tak codziennie? Przez tyle lat? (dwójka najmłodszych nie chodzi jeszcze do przedszkola, więc są z nią na okrągło, a najstarszy syn jest w wieku Miłosza). Mi samo lepienie z plasteliny wyszło bokiem po pierwszym roku, z Filipem już chyba nic nie ulepiłam, a ona lepi i lepi już dziesiąty rok na okrągło i uśmiecha się przy tym dookoła głowy. Skąd ten nadnaturalny entuzjazm? Znowu jakieś hormony? Skoro ciągle zachodzi, to i hormonów jej się więcej wydziela, bo mi to chyba już dawno wyparowały. No bo jak to inaczej wytłumaczyć? Czy normalny człowiek, tak na trzeźwo, wysiedziałby w domu z czwórką dzieci przez dziesięć lat z plusem? Miłość miłością, ale wrzeszczy toto, rozłazi się na wszystkie strony, ciągle czegoś chce, z buzi mu kapie, wszystkiego dotyka klejącymi łapami, brrrrr! Nie, zdecydowanie hormony. Tu musiała zadziałać na mózg jakaś chemia. Taka matka, żeby nie zwariować i nie porzucić stada, musiała wypracować jakiś psychiczny mechanizm obronny i wmówić sobie, że tego właśnie pragnie, że tak – to jest właśnie jej szczęście.

No ale…ale przecież istnieją dobre strony posiadania dzieci. Dziecko zmienia nas na lepsze, dziecko uczy nas pokory, cierpliwości… Przepraszam bardzo, ale zastanówcie się proszę, po co dziecko nas tej cierpliwości uczy? – ot, po to, żebyśmy ją mieli dla tegoż właśnie dziecka! I czy rzeczywiście my tą cierpliwość mamy, czy to po prostu kolejne sprytne zagranie matki natury? Uwaga! Matka się pieni, dziecku wilgotnieją oczy, wstrzykujemy dopaminkę, dawka 10 μg – ooooooh, wilgotne oczy Grzesia mrugają niewinnie, oooooooh, i jak tu się gniewać na Grzesia? (przytulas, cmok, w główkę, główka pachnie, nie mlekiem, ale jeszcze dzieckiem, matka zaciąga się zapaszkiem, nie kop pani synku, to nieładnie, przeproś panią, grzeczny chłopiec, aniołek mamusi)

Niektórzy piewcy i piewczynie macierzyństwa zwracają uwagę na fakt, że dziecko zmienia naszą percepcję świata, uczy nas na nowo się w nim zakochać. Bo z dzieckiem zwalniamy, rozglądamy się dokoła, przystajemy nad kwiatkiem, nad kałużą, nad robaczkiem…

Faktycznie, tak było. Pamiętam, kiedy Miłosz- niemowlę wyciągał szyję na spacerze wpatrując się w korony drzew nad wózkiem. Promienie słońca świeciły pomiędzy listkami tańczącymi na wietrze, racząc nas spektaklem migoczących światełek, który działał na niemowlę hipnotycznie. Pamiętam, jak się zatrzymałam i wpatrywałam razem z nim w te listki, myśląc – jakiż to piękny dar, to macierzyństwo, przecież gdyby nie Miłosz, to bym tych światełek nigdy nie zauważyła. Oh, warto być mamą, żeby zauważać takie cuda!

Chcecie wiedzieć, jak jest teraz? Teraz to ja sama chcę się zatrzymać i popatrzeć sobie na drzewo, ale mnie jeden z drugim pogania. Posłuchałabym sobie czasem śpiewu ptaków, ale je jeden z drugim zagłusza. Oj uczy macierzyństwo doceniania drobnych przyjemności życia, oj uczy – szczególnie tych, które nam odebrało. Oh, jak ja teraz kocham ciszę! Oh, jak uwielbiam być sama, kiedy nikt nie mamle jęzorem, kiedy nikt nie włącza youtuba, kiedy mogę posłuchać własnych myśli, pogapić się w chmury, nawet w pustą ścianę z chęcią się pogapię, byle spokój był.

Znowu hałas – czyżby nad moją głową przegalopowało stado słoni? Nie, to chłopcy bawią się z sąsiadem w chowanego. Coś trzasło. Wzdycham, wstaję, idę na górę. Ktoś się owinął w nową zasłonę – no to sobie powisiała. Nie dalej jak wczoraj sama te zasłony przytargałam z Ikei, skróciłam, rozwiesiłam. Złapałabym za kołnierz i wyrzuciła na dwór, ale leje.. Głęboki oddech, zamykam oczy, zaglądam w głąb siebie w poszukiwaniu pokładów matczynej wyrozumiałości i cierpliwości. Znajduję, są. Nadwątlone, ale ciągle jeszcze bezbrzeżnie. Chłopcy, nie ciągnijcie za zasłonki, i nieco ciszej, bo mama pisze. Cóż, przynajmniej nie grają na xboksie.

To co jeszcze daje nam dziecko? No co? Poza permanentnym stanem miłosnego haju, poza bezpodstawną dumą, poza tęsknotą za świętym spokojem i niezmierzoną cierpliwością? Ach, tak – zmartwienia. Pamiętam zimny pot strachu od którego wilgotniały ręce, kiedy widywaliśmy coraz to nowych lekarzy w sprawie czterycentymetrowego guza na szyi Filipa. Do dziś nie wiem, dlaczego jego węzeł chłonny jest taki olbrzymi (medycyna angielska nie przewiduje badań osób, które na oko nie wyglądają na obłożnie chorych i lekarze orzekli, że taka jego uroda, więc po serii badań na własną rękę porzuciłam temat). Dziś martwię się z kolei o osobowość Filipa, dlaczego jest tak bardzo inny (o inności Filipa będzie kiedy indziej, bo mi tu za długi wpis wychodzi). Z kolei Miłosz martwi mnie, bo jest tak bardzo podobny do mnie (o tym też kiedy indziej). Zresztą co ja matkom będę tłumaczyć – zmartwienia to nasza codzienność.

A ambicje macie? Gotujesz dziecku z użyciem wyłącznie organicznych składników z własnych upraw? Świetnie! A ile razy sama zapomniałaś zjeść obiad? Zresztą zdrowe gotowanie i odbywanie regularnych spacerów się nie liczą, chodzi o ambicje oderwane od dziecka, coś, co chcemy robić wyłącznie dla siebie samych. Tylko mi nie mów, że chodzisz na siłownię czy do fryzjera – normalni ludzie też. Tak, wiem, że nie masz czasu, że jesteś zmęczona. Tak, rozumiem, że dużo cię kosztuje już samo to, żeby się rano wbić z piżamy w dres. Ja się tylko pytam – dlaczego się łudzisz, że to cię uszczęśliwia? Dlaczego przestałaś marzyć? Dlaczego o sobie zapominasz? Dlaczego uważasz, że twoje życie jest mniej warte od życia twojego dziecka? Wcale tak nie uważasz? To dlaczego od tylu lat wyjadasz skapciałe truskawki, te najładniejsze zostawiając jemu?

Lubicie to uczucie, kiedy wracacie do domu po dłuższej nieobecności – z pracy, z zakupów, z wyjazdu? Kocha się ich wtedy jakby bardziej, prawda? To czemu nie robimy tego częściej? Czemu nie podejmiemy wymarzonej pracy na pełny etat, a samotne dalekie podróże nawet nie przejdą nam przez myśl? Czemu nie potrafimy zaprotestować, postawić się matce naturze i jej manipulacjom i nie zawalczymy o swoje własne, prywatne szczęście? Czemu większość matek wstydzi się przyznać, nawet przed samą sobą, że szczęśliwe nie są?

Miłosz: Mamo, a jakie ty masz marzenia? Żebyście byli zdrowi i szczęśliwi. Oh, mamo,tylko tyle? Tylko tyle. Oh, mamo, to smutne! – oczy Miłosza zachodzą łzami (co mu się często zdarza, wrażliwy jest). Tak, to smutne – myślę, przeczesując szuwary świadomości w poszukiwaniu marzeń. Filip: A kiedy nas jeszcze nie było na świecie, jakie miałaś marzenia? Po czym nie czekając na odpowiedź popędził za królikiem. Marzenia? Zwykłych planów nie potrafię zrealizować, a oni pytają czy marzenia mam.

No więc mamy ferie. Miałam plany (sama też mam wolne). Przygotuję sobie lekcje na kilka tygodni wprzód – myślałam – napiszę parę prac zaliczeniowych na kurs, popracuję nad tłumaczeniem – planowałam – przeczytam książkę, pomaluję paznokcie, napiszę parę słów na blogu – marzyło mi się. Wygórowane? Chyba nie.

Co z tego wyszło? Weźmy dzisiaj. Rano miałam wenę na pisanie – spędziłam ten czas w kuchni robiąc gofry, bo prosili. Po śniadaniu pomyślałam naiwnie – to może się pouczę – ale zaczęły się przewalanki i piski, skupić się nie szło, to włączyłam odkurzacz, żeby zagłuszyć. Dzień był deszczowy, nie chciało mi się wychodzić, zresztą dokąd? Był już park, jeden i drugi, była wyprawa w góry z piknikiem, były łyżwy, był basen (basen – jak ja nienawidzę basenu! Szczególnie tu, w Anglii: setki bladych ciał, w większości otyłych cielsk, moczących się w jakichś 20m2 ostro przechlorowanej wody. Popływać nie popływasz, bo miejsca za mało, więc brodzisz w tym śmierdzącym roztworze chloru, uważając, żeby przypadkiem nie połknąć wody rozchlapywanej na wszystkie strony przez wrzeszczące bachory, tej samej wody, w której te grube dupska…. Ale poszłam, brodziłam, dla dzieci, bo lubią, a ktoś z nimi iść musi.) No więc siedzimy w domu, a trzeba ich czymś zająć, bo inaczej będą się tłuc do wieczora. Nie mam energii, organizuję więc lekcje: z Filipem przerabiam polski, z Miłoszem – angielski, bo egzaminy ma za pasem (trudno, sama pouczę się w nocy). Głodni. Znowu głodni? Dopiero co jedli śniadanie! ( Dlaczego człowiek musi tyle razy dziennie jeść? Nie mógłby tak raz dziennie, jak pies?) Zamiast przygotowywać lekcje przygotwuję lunch, potem obiad (trudno, popracuję w nocy). Podczas gotowania włączam audiobooka (to chociaż książkę mam zaliczoną). Potem zostaję zwerbowana do filmowania figurek lego w slow motion. Oczywiście się zgadzam (przynajmniej nie grają na xboksie). Zdążyłam zmyć stary lakier z paznokci – nie opłaca się kłaść nowego, bo jutro przy garach pewnie się zniszczy. Został mi wieczór – teraz sobie popiszę. Gówno sobie popiszesz. Mamusiu!!! Nosz k…wa! Po dziewiątej jest mój czas. Oni dobrze to wiedzą, ale jeszcze proszą, bo potrzebują. Kładę się więc pokornie, najpierw na dolnym, potem na górnym łóżku piętrowym i przez pół godziny słucham dowcipów autorstwa Filipa typu: Knoc, knock! Who’s there? Lettuce. What lettuce? (Mummy, don’t say: What lettuce. Say: Lettuce who?) Lettuce who? Let-us in!

Mamusiu (oni nie mówią „mamo”, jeszcze nie, pewnie czują, że moja cierpliwość jest już bardzo nadwątlona, a „mamusia”bardziej zmiękcza niż „mama” – cwaniaki!)

Mamusiu, przytul mnie mocno, nie tak, tak porządnie, dookoła ciała. O tak….

Przytulam porządnie.

Po chwili:

Mamusiu, masz zły zwyczaj oddychania w moją stronę, czy możesz oddychać w inną stronę?

Jasne, odsuwam się na skraj łóżka, kawałek deski wrzyna mi się w półdupek, byle dzieciak miał wygodnie i w końcu zasnął.

Mamusiu, jesteś najlepszą mamą na świecie.

Dopamina, 10 μg, błogie ciepło rozlewa się po stronie serca.

Odpływam, mięknę, kocham. Szczęśliwam.

P.S. Przepraszam mamy wszystkich Grzesiów, tak mi się jakoś…