Om met het laatste voorval te beginnen: het is niet moeilijk om wat er in de trein van Walibi naar Brussel gebeurde af te doen als een betreurenswaardig fait divers waaraan voor de rest niet al te veel aandacht besteed moet worden. Dat zo'n driehonderd Brusselse jongeren daar zodanig amok maakten, reizigers terroriseerden en treinbegeleiders uitscholden, dat is tenslotte iets wat men als hooliganisme kan catalogeren. Feeststemming, iets te veel hormonen, cannabis en alcohol en dan krijg je zo iets. Maar de bestuurder van de trein was zodanig geschokt door het uitermate agressief gedrag van de jongeren dat hij er bijzonder emotioneel verslag van deed op Facebook. Wie zijn verslag leest, kan niet anders dan zich af te vragen hoe dit in hemelsnaam mogelijk is. Hoe zelfs een interventie van 30 agenten geen effect had op de totaal losgeslagen jongeren.

Oh ja, er werd niet één jongere aangehouden door de politie. Ze mochten allen lachend en spottend naar huis. De passagiers bleven in shock achter op het donkere perron van het station van Bosvoorde.

Nochtans is het probleem niet nieuw. Ik sprak weleens met treinbegeleiders die me vertelden dat er lijnen zijn waarop ze liever niet werken, zoals die naar en van Ottignies of Eigenbrakel. Maar ja, je kan dit dus afdoen als een spijtig voorval waaraan je niet te veel aandacht mag besteden, of iedereen gaat denken dat er geen land meer te bezeilen valt met sommige Brusselse jongeren. En dat die begeleider had geschreven dat het ging om jongeren van allochtone afkomst, dat is voor sommigen meteen genoeg om hem van racisme te beschuldigen. En het niet meer over dit voorval te hebben.