Rob Schneider als Deuce Bigalow. Beeld RV

Sommige films zijn zo goed en maken zo’n indruk, dat ze dagen, misschien weken lang nog door je hoofd blijven gaan. Films die, als ze zijn afgelopen, je verslagen in je stoel achterlaten. Films waarbij je de volledige aftiteling uitkijkt om het gevoel maar zo lang mogelijk vast te kunnen blijven houden. Films die je twee, vier, acht keer opnieuw ziet en waarbij je elke keer bedenkt: kon ik deze film nog maar eens voor het eerst zien.

Deuce Bigalow: European Gigolo is niet zo’n film.

Een willekeurige scène.

Een kleine man met donkere krullen en terugkrabbelende haargrens (Deuce, Rob Schneider), en een knap, blond meisje (Eva, Hanna Verboom) lopen over de Amsterdamse grachten. Het is een prachtige zomerdag, de bomen diepgroen, de lucht blauw. De man brengt het meisje naar haar werk, een filmset. Bij het afscheid vraagt hij haar of ze elkaar die avond weer kunnen zien. Zij zegt dat ze waarschijnlijk te moe is. Ze geeft hem negen zoenen op zijn wang. Niet vanwege haar dwangneurose (want die heeft ze), maar omdat ze, zo zegt ze, hem leuk vindt. Hij vraagt haar wat voor film er eigenlijk wordt opgenomen. Terwijl ze naar woorden zoekt, komt in de verte een vrouw luidkeels klaar. ‘O’, zegt de man. Het kwartje valt: het knappe, blonde meisje met de onschuldige lichtbruine ogen is een pornoactrice.

Hanna Verboom als Eva en Rob Schneider als Deuce Bigalow.

‘De jongens wachten op je’, zegt een productieassistent. En weg is Eva. Als Deuce om zich heen kijkt ziet hij een rij grote kerels in witte badjassen, gevolgd door een heel voetbalelftal, nog meer gespierde kerels in witte badjassen. En een ezel. Deuce rent de filmset op. Daar ziet hij op een sofa een jonge, blonde vrouw in rode lingerie liggen. Boven op haar een dwerg in zeemanskostuum met zijn hoofd tussen haar borsten. ‘Ga van haar af, freak’, zegt de man en hij pakt de dwerg op en smijt hem door het raam naar buiten, de gracht in. Het meisje in rode lingerie kijkt op. Het blijkt iemand anders te zijn. Namelijk Chantal Janzen. Ze staat boos op en loopt vloekend weg: ‘Godverdomme klootzak, wat is dit voor gekut hier?’ De man kijkt op en ziet Eva staan met een kwast en verfpalet in haar hand. Eva blijkt helemaal geen pornoactrice, maar een decorbouwer.

Deuce Bigalow: European Gigolo is het vervolg op het succesvolle Deuce Bigalow: Male Gigolo uit 1999, een film vol flauwe grappen over een prostitué die allerlei avonturen beleeft. Die film leverde wereldwijd 86 miljoen euro op. En omdat de film zo’n succes was, moest er een vervolg komen. Rob Schneider, producent en hoofdrolspeler van Deuce Bigalow: Male Gigolo, kreeg een budget van 19 miljoen euro en streek in de zomer van 2004 met een stevig productieteam neer in het centrum van Amsterdam. Ter vergelijking: Zwartboek, de duurste Nederlandse film ooit gemaakt, had een budget van 18 miljoen euro.

Een grote Hollywoodproductie, in ons kleine kikkerlandje. Hanna Verboom, Jeroen Krabbé, Chantal Janzen, Micky Hoogendijk, Sylvana Simons, Erik de Vogel, Bastiaan Ragas, Nicolette van Dam, Cees Geel, Johnny de Mol, Daan Schuurmans; ze werden allemaal vereeuwigd in Deuce Bigalow, European Gigolo, die in de zomer van 2005 in première ging. Mooi natuurlijk, een rol in een grote Hollywood-film. Toch?

De eerste zin uit de recensie van de BBC: ‘Net zoals er ziekten bestaan die erger zijn dan dysenterie, bestaan er films slechter dan Deuce Bigalow: European Gigolo. Maar het zijn er niet veel, mensen.’ Dat is niet overdreven. Je kunt redelijk objectief vaststellen dat Deuce Bigalow: European Gigolo een waardeloze film is. Smakeloos, seksistisch, racistisch, homofoob. En de plot… nu ja, de plot doet er niet eens toe. Een van de personages is een vrouw uit Tsjernobyl met als neus een penis. En ja, op een gegeven moment moet ze niezen. Het gemiddelde cijfer uit 99 recensies, verzameld door de website van Rotten Tomatoes, is een 2,8 (uit 10).

‘De makers gebruiken de volledige 77 minuten van de film om grapjes te maken over scheten, etnische verschillen, handicaps en schaamte over geslachtsdelen’, schreef The New York Times. Wijlen Roger Ebert, een van de belangrijkste filmcritici in de Verenigde Staten, gaf de film nul sterren en schreef in een legendarische recensie dat de film ‘agressief slecht’ is. ‘Alsof het publiek moet lijden.’ Nadat Ebert de plot van de film heeft samengevat, vraagt hij: ‘Klinkt dit als een film die u wilt zien? Voor mij klinkt het als een film waarover producent Columbia Pictures en de producers van de film lange, verdrietige discussies moeten hebben met hun innerlijke kind.’ Ebert besloot zijn recensie met de zin: ‘Mr. Schneider, your movie sucks.’ Die laatste drie woorden werden ook de titel van een bundel met recensies van Ebert van bijzonder slechte films. Het weerhield Schneider er overigens later niet van een grote bos bloemen met brief te sturen aan Ebert toen de recensent ziek werd. Over de genadeloze kritiek van Ebert zei Schneider eens dat die hem opnieuw liet nadenken over wat voor films hij wilde maken.

Hoe is deze film, een van de eigenaardigste producties ooit opgenomen op Nederlandse bodem, tot stand gekomen? Hoe kijken degenen die er destijds bij betrokken waren erop terug? Wat vindt Rob Schneider er zelf van? En hoe is het nu met de vrouw met de penisneus?

***

Regisseur Jean van de Velde (All Stars, Hoe duur was de suiker en Lek) zag de eerste Deuce Bigalow in de bioscoop met zijn zoon. ‘Een puberjongetjesfilm’ vond Van de Velde het, maar op een sympathieke manier. Zijn zoon vond het leuk en zelf moest hij ook een paar keer lachen. Dus toen hij een paar jaar later benaderd werd of hij het tweede deel wilde regisseren, wilde Van de Velde praten. Hij ontmoette Rob Schneider, belde met de producent in Hollywood en kreeg het script opgestuurd. ‘Ik las het en dacht: nee. In principe kan humor niet smakeloos zijn, maar dit vond ik echt smakeloos. Er was een vrouw uit Tsjernobyl die een penis als neus had. Oh, man.’

Van de Velde bedankte voor de eer, mede omdat hij het idee had dat hij weinig invloed zou hebben. ‘Ik had al snel in de gaten dat Rob Schneider die film eigenlijk zelf wilde regisseren, een regisseur zocht hij vooral voor de vorm. Dit was een kleine god in zijn eigen koninkrijk. Prima, maar daar wilde ik mijn tijd niet aan verspillen.’

Uiteindelijk zou de volstrekt onbekende Mike Bigelow de regie doen. Een regisseur van commercials die waarschijnlijk alleen vanwege zijn achternaam de job kreeg. Tijdens de Amerikaanse première zei hij tegen een verslaggever dat ze zich niet hadden ingehouden. ‘Alles wat we wilden opnemen, hebben we opgenomen.’ Bigelow was er trots op dat ze vooral niet politiek correct waren geweest. ‘We waren het er met zijn allen over eens dat we alles en iedereen moesten beledigen in deze film en ik hoop dat we daarin geslaagd zijn.’ Deuce Bigalow: European Gigolo was de eerste film die Mike Bigelow regisseerde. Het zou ook zijn laatste zijn.

Hanna Verboom was net 21 en studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze deed geen acteeropleiding, maar werd in 2004 in een klap bekend met de hoofdrol in de romantische komedie Snowfever van regisseur Pim van Hoeve. Verboom kreeg van haar management het advies auditie te doen voor Deuce Bigalow: European Gigolo. ‘Het was echt een enorm ding’, zegt Verboom, ‘een Hollywood-film met een groot budget. Iedereen wilde daar wel een rol in.’ In eerste instantie deed Verboom auditie voor een kleinere rol in de film, maar al gauw werd duidelijk dat zij de vrouwelijke hoofdrol Eva, een vrolijk girl-next-doortype met een hele rits obsessieve dwangneurosen, zou gaan spelen. ‘Ik weet nog dat ik het script las en dacht: huh, wat is dit voor ’n onzin?’, zegt Verboom over de eigenaardigheden van haar personage – als Eva iemand hoort niezen, moet ze zichzelf tegen haar hoofd slaan, om er een te noemen.

Hanna Verboom als Eva, slaat zichzelf op het hoofd vanwege een dwangstoornis, nadat haar oom heeft geniest. Beeld RV

‘Maar ja, ik was zo groen als gras en niet gewend aan het lezen van scripts. Ik was net een half jaar bezig met acteren, iedereen om me heen vond het fantastisch en ik volgde hun advies.’ Op de auditie veroverde ze de harten van Rob Schneider en zijn broer John. ‘Jij gaat een ster worden’, zeiden ze tegen Verboom. ‘Ik wist dat het een gek project was, maar ik moest ook lachen om die Amerikanen, ik zag het destijds meer als een avontuur.’

Maar al voordat de opnamen begonnen, was het duidelijk dat het niet goed zou gaan. ‘Ik heb meerdere films gemaakt die niet zo goed waren’, zegt Rob Schneider, ‘maar dit was de enige film waarbij ik al de avond voor de eerste opname wist dat we in de problemen zaten. Mijn hele crew was tot 4 uur ’s nachts op stap, helemaal high.’ Zelf was Schneider ook niet helemaal onbekend met de verleidingen van Amsterdam. Rond de opnamen van Deuce Bigalow: European Gigolo woonde hij een klein half jaar in de hoofdstad. ‘Om eerlijk te zijn: die hele film was slechts een excuus om in Amsterdam te gaan wonen. Ik deed hier de locatiescouting, werkte aan het script, had een appartement op de Prinsengracht; ik vond het geweldig. Het was het paradijs.’

De plot van Deuce Bigalow: European Gigolo gaat dus over Deuce Bigalow, een prostitué of, zoals de film het liever heeft: ‘man-whore’. Bigalow komt op uitnodiging van zijn voormalige pooier T.J. Hicks (Eddie Griffin) naar Amsterdam. Daar blijkt een seriemoordenaar aan het werk die zich richt op de collega’s van Deuce (prostitués dus, als u dat even was vergeten). Belast met het oplossen van de zaak is rechercheur Gaspar Voorsboch, gespeeld door Jeroen Krabbé, die overigens diezelfde zomer een rolletje had in Ocean's Twelve, dat ook in Amsterdam werd opgenomen. Het nichtje van detective Gaspar is Eva en zo is de cirkel rond. Uiteindelijk blijkt de moordenaar Gaspar te zijn, die zich steeds verkleedt als een grote blonde vrouw.

Jeroen Krabbé als Gaspar Voorsboch Beeld RV

Het is moeilijk om één specifiek ding aan te wijzen dat Deuce Bigalow: European Gigolo zo’n slechte film maakt. Om toch een beetje een beeld te geven van de krap 77 minuten durende ramp, hier een kleine bloemlezing. Bij zijn aankomst in Amsterdam loopt Deuce over De Wallen. ‘Kijk, al die rode lichtjes. Zouden ze weten dat de gordijnen open staan?’ Niet veel later is er een grap over de kleine penis van een Aziatische prostitué. Er wordt vanzelfsprekend stevig geblowd en spacecake gegeten. Stadszender AT5 heeft een topless weervrouw. Er is een conferentie van de mannenhoerenvakbond (‘Semper Erectus’) waar beveiligde cockrings worden uitgedeeld (‘de ringen zijn er in alle maten, kleiner voor onze Aziatische leden’). Een van de klanten van Deuce is een reuzenvrouw die geen kinderen kan krijgen en wil dat Deuce zich in een babypakje hijst. Een andere klant heeft een gat in haar keel en praat door een machientje. Ze snuit haar neus door dat gat en blaast er ook sigarettenrook uit. Als ze een glas wijn leegdrinkt, spuit de wijn door het keelgat naar buiten.

Dit allemaal doorregen met grappen over T.J., die doodsbang is dat mensen denken dat hij homo is. En laten we vooral de vrouw met de penisneus niet vergeten.

‘Er zaten een paar echt goeie grappen in’, zegt Schneider. ‘Maar er was gewoon geen goed verhaal. En als je geen goed verhaal hebt, maakt het niet uit hoe goed je grappen zijn. En, ik zal eerlijk zijn: iedereen was zo high tijdens het filmen, dat was gewoon niet te doen. Er werd een onverantwoorde hoeveelheid marihuana gebruikt.’

Niet alleen op de set, maar ook in de film zelf. Als Deuce en T.J. in een coffeeshop zitten, komt er een politieagent op ze af. In het Engels met zogenaamd Nederlands (maar eigenlijk Duits) accent blaft hij: ‘Hold it right there.’ Vervolgens biedt de agent een vuurtje aan. Die agent is Erik de Vogel, voornamelijk bekend als Ludo uit de dagelijkse RTL 4-soap Goede Tijden, Slechte Tijden. En het was niet zijn stem. ‘Volgens mij ben ik nagesynchroniseerd’, zegt De Vogel. Ook hij voelde zich aangetrokken door de Hollywoodproductie die in Amsterdam was neergestreken. Hij kreeg na zijn auditie drie scènes toebedeeld, waarvan er eentje de film haalde. ‘Ik heb nog een hele middag in de schouwburg gezeten, waar een scène opgenomen zou worden met Jeroen Krabbé. Ik heb toen alle kranten van die dag drie keer heen en weer gelezen. En maar wachten. Uiteindelijk kwam ik niet meer aan de beurt. Zo ging het dus op een Amerikaanse set.’

Erik Vogel als politieagent in de coffeeshop. Beeld RV

De Vogel zag de volledige film nooit. ‘Nee. Het spijt me. Ik heb weleens een stukje gezien, maar ik hield het niet vol. Ik vond het verschrikkelijk flauw.’ Wat hem wel is bijgebleven, is hoe aardig Rob Schneider was. Na de opnamen mocht De Vogel zijn aandeel gelijk op de set terugkijken, waarbij Schneider tegen hem zei: ‘Dit is je eerste Hollywood-close-up, man.’ ‘Een uur later hoorde ik hem dat ook tegen een andere acteur zeggen.’

Ook acteur Cees Geel had een rolletje. Op de aftiteling staat er achter zijn naam: ‘Man-Whore Union Doorman’. Geel speelde een uitsmijter die een paar vervelende gasten een zet moest geven. Ook hij kon goed opschieten met Schneider. ‘Ik heb een heel leuke auditie gehad en ontzettend met hem gelachen, dat staat me vooral bij.’ Maar net als De Vogel zag Geel de film nooit. ‘Nee, niet gezien. Ik hoorde van iedereen dat-ie heel slecht was, dus ik dacht: laat maar lekker lopen, zonde van mijn tijd. Het is ook niet een scène die je snel op je showreel zet.’

Cees Geel als uitsmijter Beeld RV

Wie Deuce Bigalow: European Gigolo ook liever niet op zijn cv had gezien, is Jeroen Krabbé. Wanneer de acteur, regisseur en kunstenaar de telefoon in zijn atelier aan de Amsterdamse grachten heeft opgenomen en gevraagd wordt of hij zijn ervaringen met Deuce Bigalow: European Gigolo met deze krant wil delen, luidt het antwoord: ‘O nee. Nee. Nee. Verschrikkelijk’. In het enig vindbare interview waarin Krabbé over Deuce praat, vertelt hij dat hij overstag ging omdat Rob Schneider zo overtuigend was. ‘Hij heeft me letterlijk gesmeekt, op zijn knieën, of ik wilde meewerken aan zijn film’, zei Krabbé in 2005 tegen website Movie Hole. ‘Ik vond hem best grappig. Nadat ik ja had gezegd, stuurde hij me een grote bos bloemen. Toen ik het eerste deel van Deuce zag, wist ik niet zo goed wat ik ervan moest maken, maar na vijftien minuten was ik verkocht. Bovendien wilde mijn jongste zoon Jakob zo graag dat ik het ging doen, hij is een grote fan van Rob.’

Daarmee hebben we gelijk het antwoord op de vraag die in de voorlaatste zin uit de recensie van de Boston Globe over Deuce Bigalow: European Gigolo gesteld wordt: ‘God mag weten wat de gerespecteerde Jeroen Krabbé (Soldaat van Oranje) bezielde de rol van een Nederlandse rechercheur te accepteren.’ De laatste zin uit het stuk, dat de film bestempelde als ‘smakeloos’, was: ‘Is het te laat om de term ‘Eurotrash’ te herdefiniëren?’

‘Ik wou dat de film net zo leuk was als de tijd die ik in Amsterdam had’, zegt Schneider nu. ‘Maar het was wat het was en ik heb het naar mijn zin gehad.’ Schneider heeft Amsterdam nog steeds in zijn hart. In de zes maanden dat hij aan de Prinsengracht woonde genoot hij met volle teugen. Niet alleen van de coffeeshops, maar ook van de musea, van het overal naartoe fietsen, de boekwinkels en de Nederlandse vrouwen. ‘Ik hou altijd in mijn achterhoofd dat ik altijd nog naar Nederland kan verhuizen en een kleine coffeeshop kan beginnen.’

De liefde is alleen niet geheel wederzijds. Al tijdens het draaien van de film merkte Schneider dat Amsterdammers niet onverdeeld gelukkig waren met de film. Bewoners langs de Amstel moesten vanwege de opnamen hun parkeerplaats een week lang opgeven. Sommige huizen hadden als stil protest A4’tjes voor het raam geplakt met de tekst: ‘Cut: te veel overlast, te weinig resultaat.’ Een van de producenten zei destijds tegen stadszender AT5 dat ze het beste voor hadden met de stad. ‘We willen een film maken die geen negatieve invloed op Amsterdammers heeft.’

Dat is uiteindelijk niet helemaal gelukt. Aan het begin van de film omschrijft T.J. de stad als ‘Disneyland voor studenten’. En zo wordt Amsterdam ook neergezet, als een pretpark voor idioten. Tegenwoordig heeft de stad een zogeheten film commissioner, die aanvragen om te filmen keurt. In 2005 was dat nog niet zo. Het bureau dat destijds de pr voor Amsterdam deed was niet blij met de film. ‘Als je een vergunning geeft, moet je inhoudelijk kijken wat het doet met de stad’, zei Charles van Renesse, directeur van Amsterdam Partners, na het verschijnen van de film tegen AT5. Van Renesse noemde als voorbeeld het evenement Sail, dat wel een visitekaartje voor de stad is. ‘Niet deze flauwe humor.’

Het Amsterdamse dagblad Het Parool schreef dat het script de spot drijft met ‘Amsterdams naam en faam op het gebied van tolerantie en drugsgebruik. Favoriet fastfood in Amsterdam is Chicken Waffles, waarbij u The Dutch Daily Monitor kunt lezen, vol met nieuws over de laatste moorden op internationaal vooraanstaande gigolo’s. Een chauffeur van een vrachtwagen met balen marihuana wordt berispt omdat hij midden op de gracht staat te lossen, op een plek waar je geen marihuana mag lossen (met bijpassend verkeersbord). ‘Maar het is voor de verjaardag van mijn 13-jarig dochtertje’, werpt hij tegen. Verder ziet de stad er fraai uit door het camerawerk van de Nederlander Marc Felperlaan.’

Tj in de enige chicken waffles tent in Amsterdam. Beeld RV

Inderdaad, los van alle hoeren, wiet en vacuümpenissen is het Amsterdam van Deuce Bigalow: European Gigolo een kleurrijk, romantisch, groen en pittoresk paradijs. Marc Felperlaan deed eerder het camerawerk bij Dick Maas’ Amsterdamned (1988) en werd daarom gevraagd voor Deuce Bigalow. ‘Als ik een film met Alex van Warmerdam maak is dat heel intelligent en intensief, dan maak je iets bijzonders’, zegt Felperlaan. ‘Dit was een beetje smakeloos, maar ik probeerde er toch wat van te maken.’ Deuce Bigalow: European Gigolo was een van de laatste films die Felperlaan, destijds 60 jaar oud, maakte: ‘Ik had er daarna helemaal geen zin meer in.’

Ondanks alles deed de film het, in elk geval in Nederland, uitstekend. In het eerste weekend haalde Deuce Bigalow: European Gigolo 236 duizend euro op en was daarmee de bestbezochte film. Er was natuurlijk een grote première in Amsterdam. Hanna Verboom had haar grootouders meegenomen. ‘Ik had ze gewaarschuwd, maar ze waren trots en wilden graag mee. Ik weet nog dat ik naar mijn opa keek en hem steeds meer zag wegzakken in zijn stoel…’

Uiteindelijk heeft nagenoeg niemand die bij de film betrokken was noemenswaardige schade opgelopen. Erik de Vogel is nog steeds Ludo in Goede Tijden, Slechte Tijden. Cees Geel speelde na Deuce nog in tal van films en televisieseries. Narsingh Balwantsingh, die de Pakistaanse man speelde die op de gracht een grote vrachtwagen vol wiet aan het uitladen was voor de verjaardag van zijn dochter, is tegenwoordig cabaretier, presentator en maakte onlangs de tv-reportageserie Verlossing In Varanasi. Ook hij werd nagesynchroniseerd, met een stereotiep Pakistaans accent. Balwantsingh kreeg 400 euro voor de halve draaidag, waarmee hij precies de boete van 400 euro kon betalen die hij kreeg voor het bumperkleven op weg naar de opnamen.

Vrouw met piemel als neus moet niezen. Beeld RV

De vrouw met de penisneus (‘Svetlana’) werd gespeeld door Miranda Raison. Hetzelfde jaar dat Deuce Bigalow: European Gigolo uitkwam, was ze te zien in het door Woody Allen geregisseerde Match Point. Raison heeft de vrouw met de penisneus laten ondersneeuwen door talloze televisieseries en films, waaronder de Engelse spionageserie Spooks en de Amerikaanse serie 24.

Hanna Verboom speelde nog in meerdere Nederlandse films en televisieseries. Mede door haar ervaringen met Deuce kwam ze erachter dat ze liever achter de schermen werkte dan ervoor. Verboom regisseert en richtte Cinetree op, een onlinefilmplatform waar films en documentaires te zien zijn die door filmliefhebbers worden geselecteerd.

‘Het grappige is dat de absurde ervaring met Deuce mij wel heel erg heeft gemotiveerd om juist de kwalitatieve arthousefilms een podium te bieden, films die wél ergens over gaan. Wat dat betreft was het toch nog ergens goed voor’, zegt ze. Verboom krijgt nog steeds mailtjes van mensen die Deuce een meesterwerk vinden. ‘De film heeft blijkbaar cultstatus gekregen. Een tijdje geleden was ik op het vliegveld van Los Angeles en toen kwam er een heel vrolijke douanebeambte op me af rennen: ‘Eva! From Deuce Bigalow!’’

Rob Schneider maakte nog heel veel films, voornamelijk met boezemvriend Adam Sandler. Voor Netflix maakte hij onlangs twee seizoenen van Real Rob, een komedieserie over zijn eigen leven. In maart was hij weer even in Amsterdam, ditmaal voor een optreden in Boom Chicago, als onderdeel van zijn internationale comedytour. Het is maar zeer de vraag of hij toen ook nog even Jeroen Krabbé (met wie het natuurlijk ook allemaal goed is afgelopen) heeft opgezocht. Wel is Schneider nog steeds vol lof over de Nederlandse nestor. ‘Jeroen is een fantastische acteur. Ik heb met zo veel plezier met hem gewerkt. Hij is ook een geweldige schilder, ik hoop dat ik me ooit een van zijn schilderijen kan veroorloven. Nadat ik met hem had gewerkt, ben ik een andere regisseur en acteur geworden. Zijn hartelijkheid en vriendelijkheid zijn me altijd bijgebleven. Hij is de aardigste acteur met wie ik ooit heb gewerkt.’

Geconfronteerd met deze loftuiting van Schneider is Krabbé heel eventjes stil aan de andere kant van de telefoon. In zijn Amsterdamse atelier laat hij de woorden een kort moment bezinken. Hij weegt ze even, waarschijnlijk kort genoeg om het schilderspenseel in zijn hand niet neer te hoeven leggen. Maar lang genoeg om een druppeltje verf op de grond te morsen. Drup. ‘Ja, nou hartelijk dank. Doei.’

Vrouwen achter het raam. Deuce vraagt zich af of ze weten dat de gordijnen open zijn. Beeld RV