Tu zaś powstaje pytanie, czy mamy do czynienia ze znanym od lat niegroźnym buntem pokoleń, czyli wpisaną w naszą kulturę różnicę międzypokoleniową, czy też na naszych oczach dokonuje się coś o wiele szerszego.



O czym pan mówi?



Mówię o próbie stopniowego demontażu cywilizacji chrześcijańskiej, która jest podstawą naszego bytu społecznego. Nawiasem mówiąc, demontaż ten trwa od początku chrześcijaństwa, a właściwie od połowy pierwszego tysiąclecia. Chrześcijaństwo zawsze miało wrogów.



Spójrzmy jednak na rewolucję lat 60. XX wieku, która całkowicie zmieniła seksualność młodego pokolenia, a tym samym wywróciła świat do góry nogami. Nie był to przecież typowy „bunt pokoleń”, ale podcinanie korzeni kultury w najszerszym rozumieniu tego słowa. Fragment większej całości polegającej na obalaniu zasad cywilizacji u samych jej podstaw.



Dopiero po latach dowiedzieliśmy się, że ruch ten był ściśle kontrolowany i w dużym stopniu kreowany przez KGB.



Opowiadał o tym były rosyjski agent Jurij Bezmienow. W czasach rewolucji seksualnej przeniknął do komuny hipisowskiej, by przekonywać młodych Amerykanów, że na gruncie wolnej miłości i dobra wspólnego warto propagować rozwiązania rodem z systemu komunistycznego. Rosjanie szacowali, że pierwszy etap podboju USA zwany demoralizacją i dezintegracją potrwa około dekady.



To była druga „zimna wojna” między Rosją a USA. Chodziło o to, by rozbroić od wewnątrz Stany Zjednoczone. Takie były prawdziwe korzenie dzieci kwiatów, musicalu „Hair”, festiwalu w Woodstock, hasła „make love not war” i wielu innych.



Te lewicowe idee są dążeniem do powrotu w czasy pogańskie, do życia „w zgodzie z naturą”, a co najważniejsze, do nie skrępowanej gorsetem narzuconym przez religię chrześcijańską moralności i kondycji człowieka.



Na poziomie idei tak jest, ale by zaistnieć, muszą one przykleić się do pewnej rzeczywistości. Widziała pani film „Brat naszego Boga” Krzysztofa Zanussiego z 1997 roku? W jednej ze scen św. brat Albert rozmawia z Leninem. Spotykają się w Krakowie, gdy Lenin ukrywa się przed władzami carskimi. Jest rok 1905.

Miałem kiedyś kolegę, naśmiewaliśmy się z niego, bo na wewnętrznej stronie nadgarstka miał wytatuowany numer. Gdy podrosłem, dowiedziałem się, że było to dziecko Auschwitz. Dlatego dziś nie potrafię zrozumieć, że można wytatuować sobie coś na skórze z własnej woli.