En zij wil dolgraag. We spreken af dat de vrouw en de kunstenaar zich ieder afzonderlijk zullen laten interviewen. Zo leren ze elkaar pas echt kennen in dit verhaal, waarmee het zelf onderdeel wordt van ‘het project’. En misschien ook wel het einde daarvan inluidt, zegt de kunstenaar, enigszins alsof hij dat hoopt.

Haar naam is Nadia van der Vlis. Nadia opent de voordeur van haar huis aan het water op IJburg met een brede lach: ‘Eindelijk! Eindelijk wat meer informatie!’ Althans, dat hoopt ze. Ook zij heeft leren wachten op de kunstenaar. Nadia heeft welbeschouwd al twee jaar geen idee waaraan ze precies meewerkt. Soms hoorde ze ook maanden niets.

Een blonde vrouw, knappe trekken, gezellig, een beetje Mokums. Voluit kletsend gaat ze voor naar haar woonkamer. Aan de waterzijde heeft die bijna alleen maar glas en achterin, raamloos, is dan weer een geborgen zithoek met fauteuils (‘Fijn qua privacy’).

Ze kocht het huis als casco met haar man, Hans, die architect is. Het interieur hebben ze samen bij elkaar geklust. Nadia doet dat soort dingen. Ze rijdt ook motor, reist veel, heeft een stoet vrienden die haar al heel lang kennen. Alles aan haar klinkt buitengewoon vrolijk, tot je vraagt naar haar werk.

Nadia is gemeenteambtenaar bij de GGD, afdeling Veilig Thuis voor Amsterdam en omstreken. Daar komen zo’n veertig meldingen van een vermoeden van kindermishandeling per dag binnen, ‘veertig!’. Nadia krijgt alles op haar bord, leest de processen-verbaal, rapporten van vertrouwensartsen en maatschappelijk werkers. Daar maakt ze een handzaam pakketje van, waar de politie mee verder kan.

Ja, Nadia weet hoeveel duisternis in mensen kan huizen. En toch reageert ze meteen op de advertentie. ‘Misschien gek, maar ik vond het idee erg bijzonder.’

Ze vertelt erover aan haar vrienden. Die verklaren haar bij een borrel inderdaad voor stapelgek. ‘Maar jullie dan?’, vraagt zij. ‘Jullie zetten foto’s van jezelf, je kinderen, álles op Facebook.’ Zij is dan weer de enige die geen Facebook heeft, zij vindt het griezelig. Zo onpersoonlijk.

Haar man Hans begrijpt het. Die zegt al bij het eerste bericht van de kunstenaar op Nadia’s reactie dat dat hem een goeie gast lijkt: ‘Dit is echt iets voor jou, het klopt.’

En haar dochter van 27, die vindt dat ook.

Nadia is goed in vertrouwen. Zo wil ze leven. Ze e-mailt de kunstenaar dus al snel gewoon haar huisadres. En ze vraagt of ze verder nog iets moet doen.

Nadia krijgt nog één mailtje terug. Nee, niets doen, gewoon leven. We zien wel hoe het loopt, schrijft de kunstenaar. En Nadia wacht de zomer van 2017 af. De eerste twee maanden merkt ze niet veel. Ongemakkelijk wordt ze niet echt, wel extreem nieuwsgierig.

Dan gaat ze met haar man op vakantie. Als ze weer thuiskomen, staat er opeens een kabouter achter het huis. Een tuinkabouter met een cameraatje om zijn nek. En op zijn rug hangt een plastic zakje, met een brief.