Muzikaal laat Muse geen enkele steek vallen, de band houdt de vaart er stevig in. "Starlight" is opnieuw een meezinger waarbij Bellamy de fans in Brussel grote stukken van het lied probleemloos alleen laat zingen. Aan het eind dwarrelen er grote witte ballonnen boven het middenplein die -wanneer ze kapotgestoken worden- vol snippers blijken te zitten.

Meteen daarna zit Bellamy plots uit het niets aan een imposante vleugelpiano op een van de kleinere podia. Opnieuw een pompeus moment en toch klopt het. Na dit intiemere intermezzo verdwijnt Bellamy met vleugelpiano en al in de vloer van het kleinere podium, indrukwekkend.

"Madness" volgt, waarbij de tekst in grote roze fluoletters geprojecteerd wordt. In de gitaarpartij van dit nummer valt eens te meer op hoe schatplichtig Muse is aan die andere Britse groep, Queen. "Undisclosed desires" passeert de revue. "Time is running out" is opnieuw een collectief meezingmoment. In dit nummer staat Bellamy op het eerste kleinere podium, drummer Dominic Howard zit in het midden van het ronddraaiende podium en bassist Christopher Wolstenholme staat op het laatste kleinere podium. In gespreide slagorde, maar op een duidelijke rechte lijn, verovert deze band opnieuw het Belgische publiek. En in de hoofdstad die nog steeds onder dreigingsniveau drie leeft, met rond de concertzaal nog altijd militairen, valt op hoezeer mensen op zaterdagavond willen ontsnappen aan de dagelijkse sleur, gewoon plezier willen maken en zich willen uitleven tijdens concerten van dit formaat.

"Uprising", met in het refrein de zin "we will be victorious", wordt dan ook luidkeels meegebruld, alsof er dringend nog wat demonen verdreven moeten worden. Bellamy mag dan lak hebben aan bindteksten, met zijn lyrics dringt hij wel door tot in de harten van zijn fans, zoveel is duidelijk. En dat zijn er veel, want vier uitverkochte avonden in Paleis 12, is goed voor 64.000 Muse-fans.