Dertien jaar later, een doordeweekse middag in april, een volle collegezaal in het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam. Hetzelfde ziekenhuis waar Maartje ooit, na maanden van hoop, de fatale diagnose te horen kreeg: afdeling F8 Noord, kinderoncologie. Haar vriendinnen zijn er. De vroegere buren. De conrector van haar school. Verpleegkundigen van toen. De radiotherapeut die al met pensioen is. De huisarts. De muziekdocent van haar oude school draagt het ingelijste portret dat nog zo lang bij hem in het lokaal heeft gehangen.

Judith Koorn, de moeder van Maartje, presenteert er het boek dat ze over het leven van haar dochter schreef, het hartverscheurende relaas van een meisje dat met al haar onverklaarbare klachten veel te lang niet serieus werd genomen. Er waren artsen die meenden dat ze om aandacht bedelde, die haar naar een psychiater doorverwezen. Toen een doortastende orthopeed eindelijk een MRI-scan liet maken, bleek het te laat, er zat een tumor in haar ruggegraat, die uitzaaiingen had veroorzaakt. De ziekte liet zich van zijn wreedste kant zien, de kanker sloeg op hol, Maartje moest een afschuwelijk stervensproces doorstaan.

Vlak voordat ze overleed, vertelde ze over haar angst dat niemand ooit nog haar naam zou noemen, schrijft haar moeder, dat alles wat ze had gezegd en had gedaan door de tijd zou worden uitgewist. Maar vraag het haar huisarts, vraag het de docenten van haar school, de artsen die haar hebben behandeld, de presentator van het Jeugdjournaal, de meiden uit haar klas, en die ene dorpsgenoot die een brief op haar graf achterliet, en ze vertellen allemaal hetzelfde: dat ze zoveel van Maartje hebben geleerd.

‘Ze ging in tegen de mores van die tijd, dat je vooral voor jezelf op moet komen’, zegt Dick van Steenis, conrector op scholengemeenschap Broklede in Breukelen. ‘Toen ze besefte dat haar wereld eindig was, vroeg ze zich af wat ze nog voor een ander kon doen.’

‘Zij kon verder denken dan haar eigen ziekte’, memoreert Liesbeth Staats, indertijd presentator van het Jeugdjournaal. ‘Ze wist dat ze het niet zou gaan halen maar ze bleef helder en nuchter. Derakshan moest terug en het argument in de asieldiscussie was steeds: er is hier geen plek. Haar reactie was: dan sta ik mijn plek af, letterlijk, dan kan zij mijn sofinummer krijgen en straks mijn studiebeurs, ze hoeft niks te kosten. Daar was niets tegen in te brengen behalve dan dat Verdonk nee zei.’

‘Wat zij heeft gedaan’, zegt oncoloog Arnauld Verschuur, ‘was onwaarschijnlijk sterk en gul. Ze had de moed om te accepteren dat ze dood zou gaan, en ze kon sterk relativeren, ze keek om zich heen. Dat is bijzonder voor een meisje van haar leeftijd, het getuigt van een enorme rijpheid.’

Zelfs Rita Verdonk herinnert zich Maartje nog, vertelt ze aan de telefoon.

Voor één jonge vrouw is de erfenis van Maartje allesbepalend geweest. Ze zit die middag rechts vooraan in de collegezaal, aandachtig en zelfverzekerd, de lange donkere haren los om het gezicht: Derakshan Beekzada, 29 jaar, heeft de droom van haar beste vriendin waargemaakt. Elke dag dat ze als arts in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis kankerpatiënten begeleidt, zit het verhaal van haar vriendin in haar achterhoofd. ‘Ik draag mijn succes aan haar op’, zegt ze. ‘Veel later pas heb ik haar brief gelezen, ze schreef: ik ga dood, mag zij dan mij zijn? Ik kan daar nog altijd stil van worden.’