Z Krystianem Wieczorkiem spotkałam się w Łodzi, w poranek po uroczystym otwarciu sklepu „Garaaż”, nad którym Krystian wspólnie z tatą pracował intensywnie przez ostatnie miesiące. Obaj włożyli w to wiele pracy, a wspólna praca bardzo ich zbliżyła. Dzień po otwarciu widać już, że ten pomysł chwycił, więc humory dopisują. To pierwszy dzień od miesięcy, kiedy Krystian może odetchnąć, zanim wciągną go kolejne plany zdjęciowe i obowiązki związane z nowym biznesem. W klimatycznym otoczeniu Off Piotrkowska sączymy wolno zimną lemoniadę i delektujemy się piękną pogodą.

KASIA: Czy wiara jest dla Ciebie sprawą prostą, naturalną, czymś co przychodzi naturalnie?

KRYSTIAN: Dla mnie nie jest to takie proste i oczywiste. W końcu każdy człowiek, którego spotykamy na swojej drodze, posiada inne emocje i inne wyobrażenie tych samych wartości. Wszystko, co nas otacza, podlega rozmaitym interpretacjom. To mnie też zaraża. Nie jest tak, że jestem wolny od determinizmu. Tak samo jest z rozumieniem tekstów biblijnych. Zauważ, że każdy ksiądz podkreśla w tym samym czytaniu co innego. Wiara to dla mnie ciągły proces. Proces odkrywania życia ze wszystkimi jego radościami i trudnościami.

KASIA: Czy Bóg jest dla Ciebie ciągle kimś innym, kogo odkrywasz ciągle na nowo, czy od lat masz o Nim takie samo wyobrażenie?

KRYSTIAN: Ostatnio w jednej z konferencji ojca Adama Szustaka poruszyło mnie takie zdanie, że On panuje nad każdą cząstką naszego życia. To jest bardzo trudna myśl, bo jeśli uwierzymy w to, że On ma kontrolę nad każdym i wie, co się z nami dzieje w każdej sekundzie naszego życia, to bardzo łatwo to przyjąć w takich chwilach, kiedy przeżywamy coś pięknego, ale kiedy przychodzą doświadczenia trudne, to nagle włącza nam się system obronny. Wtedy buntujemy się i trudno nam zrozumieć, dlaczego On chce, żebyśmy dochodzili do pewnych prawd przez tak trudne doświadczenia.

KASIA: Których momentów Ty masz z Nim więcej? Buntu czy zaufania, że On jednak wie lepiej?

KRYSTIAN: Z „bądź wola Twoja” bywa różnie. Staram się wierzyć, ale momenty zwątpienia także się zdarzają. Kiedy pojawia się fala trudnych sytuacji, a ja jestem facetem, który trochę już przeżył, to pojawia się zwątpienie. Z drugiej strony staram się traktować takie chwile jak lekcje i wyciągać wnioski ze swoich błędów, chociaż natura ludzka jest taka, że ciągle popełniamy te same błędy, a On ciągle nade mną pracuje.

KASIA: On pracuje nad Tobą? A może bardziej to Ty nad Nim, jak to właściwie jest?

KRYSTIAN: Dla mnie moja relacja z Bogiem ma charakter obustronny, więc to nie jest tak, że ja czekam biernie na to co On ze mną zrobi. Poza tym wiara to dla mnie też wielki bagaż, cały ogrom myśli, taki bagaż psychologiczno-filozoficzno-duchowy. Ciągle wraca do mnie zdanie Sw. Ignacego Loyoli: „Módl się tak jakby wszystko zależało od Boga, ale pracuj tak jakby wszystko zależało od ciebie.”

KASIA: Kim On dla Ciebie jest? Jest Pięknem, Dobrem, Mądrością, Prawdą?

KRYSTIAN: Bóg jest dla mnie miłością i tu nie ma co po prostu wymyślać. Kiedy tylko czuję jakieś zagubienie albo słabość, to On jest dla mnie drogowskazem, jest kompasem, którędy płynąć, jak postępować. Jest też ostoją spokoju. Wystarczy, że o Nim pomyślę, poczytam albo się pomodlę. Nie muszę nawet biec do kościoła. Myśl o Nim wystarczy, żeby przyszedł spokój. Wtedy wiem, że On chce, żebym się dobrze czuł. Łapie mnie za ramię i mówi: „Weź się tak nie szarp, bo na wszystko jest czas. Żyj tu i teraz. Nie musisz niczego przyspieszać”. Zauważ, że te nasze wszystkie problemy najczęściej wynikają z tego, że bardzo chcemy wybiec w przyszłość albo rozpamiętujemy to, co przeżyliśmy, choć mądra, świadoma pamięć jest ważna. Nie potrafimy być tu i teraz. Oczywiście ważne jest też to, żebyśmy przyglądali się temu co było, żebyśmy to zrozumieli i wyciągnęli wnioski.

KASIA: Czy oprócz tego, że Bóg jest dla Ciebie kompasem i daje spokój bywa też, że czegoś od Ciebie wymaga? Czy wiara bywa dla Ciebie wymagająca, trudna?

KRYSTIAN: Jest wymagająca jak cholera, bo ciągle przypomina, żeby wymagać przede wszystkim od siebie. Żeby żyć pięknie i w miłości, w szacunku do siebie i innych. Tyle, że kochać kogoś, kto jest fajny to żadna sztuka. Kochać kogoś z całym bagażem jego ciemności to jest wyzwanie. W każdym razie mam takie doświadczenia, że od kiedy zacząłem szukać Boga na serio, czyli mniej więcej od dwóch lat, to to jest proces odkrywania, zakochiwania i odkochiwania. Taki wspólny rejs, albo podróż doliną. Nie zawsze słoneczną, bo bunt się we mnie też pojawia i wydaje mi się to wszystko bez sensu. To jest ciągła walka we mnie. Zatem płyniemy i jest to piękny rejs ale cholernie wymagający, bo Bóg cały czas mi mówi: „Nie chcę żebyś żył byle jak”. A leń we mnie odpowiada: „Weź gościu wyluzuj”.

KASIA: Takie wilki dwa, o których mówi w konferencjach o. Adam Szustak?

KRYSTIAN: (śmiech) Dokładnie tak, wilki dwa. W końcu na co dzień walczymy z naszymi ograniczeniami i jeśli ta Siła, czyli Bóg, jest nad nami w każdej sekundzie, ale też w nas, bo ta Siła, On jest przecież też w nas, to wierzę głęboko, że wszystko co nas spotyka jest po to, żebyśmy byli szczęśliwi, a nie żebyśmy cierpieli. Nigdy nie wierzyłem w takie mylne postrzeganie duchowości, szczególnie chrześcijańskiej, że cierpienie jest drogą do odkrywania siebie, i że o to chodzi Bogu. Ja uważam, że jest zupełnie odwrotnie, że miłość jest drogą do szczęścia. Mamy wolną wolę i zawsze możemy wybrać. Często z głupoty wybieramy cierpienie, bo na przykład ranimy innych, ale to my wybieramy, a nie Bóg.

KASIA: Są też sytuacje, kiedy nie mamy wpływu na cierpienie, bo na przykład tracimy bliską osobę.

Tak było z Tobą, kiedy kilka lat temu umarła Twoja Mama. Czy wtedy buntowałeś się?

KRYSTIAN: Oczywiście trudno pogodzić się ze stratą kogoś bliskiego, poczuciem pustki i z cierpieniem, ale trzeba podejść do tego z ufnością i spokojem. To znaczy teraz tak mówię, ale wtedy dosłownie ziemia się pode mną osunęła. Nie byłem wtedy wierzący tylko wątpiący i w środku miałem tornado. Ja bardzo lubię ten obraz, kiedy Jezus zabiera swoją „drużynę pierścienia” na środek jeziora wielkiego jak morze i wystawia ich na próbę, a oni zachowują się jak dzieci mimo, że to dorośli mężczyźni i przecież znają się na żeglarstwie.

KASIA: Tobie też zdarza się zachować właśnie tak jak oni?

KRYSTIAN: Dokładnie tak. Najczęściej pojawia się to wtedy, kiedy myślę sobie: jestem już taki mądry, silny, że teraz to ja już po swojemu będę korzystał z wolności i nagle przychodzi…

KASIA: Huragan?

KRYSTIAN: (śmiech) Dobrze by było, gdyby to był huragan, ale to mały podmuch przychodzi i wywraca mnie do góry nogami. Niewiele trzeba. Jakby huragan przyszedł, to by mnie wcale nie było. Teraz wiem, że spokój jest osiągalny tylko wtedy, gdy za sterem stoi Bóg.

KASIA: To jak tu żeglować z Nim przez życie, żeby nie bać się tych podmuchów?

KRYSTIAN: No właśnie trzeba to robić z Nim a nie po swojemu. Trzeba Bogu zaufać i mówić ciągle: „sprawdzam”, czyli praktykować. Innej opcji nie widzę. Śmieszy mnie tekst: wierzący ale nie praktykujący. To tak jakby powiedzieć: żyjący ale nie oddychający. Ja natomiast mam wrażenie,

że w wierze jestem jeszcze na etapie dziecka. Ciągle mi się chce szukać, zadaję sobie pytania, proszę Go, ale też często dziękuję. Wczoraj miałem ważne wydarzenie – otwarcie „Garaażu”, nad którym pracowaliśmy z moim tatą od miesięcy i pierwsze co zrobiłem, kiedy wszyscy goście już wyszli, to podziękowałem Jemu za ten dzień, że nam się z tatą udało, że mogliśmy się przy tej współpracy poznać bardziej, że tyle życzliwych osób przyszło. A wracając do strachu to myślę, że jest potrzebny i jest częścią zdrowego rozsądku, odpowiedzialności. Będzie nam towarzyszył do końca i do końca będziemy go oswajać próbując zaufać ludziom i Bogu.

KASIA: To zaufanie Bogu i ludziom to często tak naprawdę skok na główkę. Wymaga dużej odwagi. Tobie zawsze przychodziło to tak naturalnie?

KRYSTIAN: Ja całe życie od Niego uciekałem. Przychodzi jednak moment tak potwornej pustki, gdzie czujesz taki dojmujący brak czegoś i wiesz, że ani jakakolwiek rzecz, ani drugi człowiek nie wypełni tej luki, mimo że Bóg przejawia się też w relacji z drugi człowiekiem. Ja całe życie uciekałem przede wszystkim od Kościoła. Nie miałem najciekawszych doświadczeń z księżmi. Wystarczy, że

w szkole podstawowej ksiądz zażartował ze mnie i upokorzył mnie przy całej klasie, Zapadło mi to głęboko w pamięć, a zdarzyło się to w czasie, kiedy nie chodziłem na religię, trudno mnie było do tego namówić i chciałem z różnych powodów spróbować. Ten ksiądz zamiast mnie przywitać z otwartymi ramionami, że syn marnotrawny powrócił, to zażartował ze mnie tak, że nie wiedziałem gdzie się podziać. Znowu zaufać komuś, kto jest tym „przekaźnikiem” zajęło mi kilka długich lat.

KASIA: Czy dziś spotykasz takich księży, którym ufasz?

KRYSTIAN: Dziś już tak choć jakoś na odległość mi łatwiej :). To wina moich eskapistycznych skłonności. Ale faktycznie udało mi się znaleźć kilku. Dużo sam szukam: czytam np. miesięcznik „W drodze”, wspaniali ludzie tam piszą. W Tygodniku Powszechnym również. Słucham konferencji o. Adama Szustaka. Można powiedzieć, że ciągle go zabieram na stopa, bo przeważnie słucham w samochodzie. Wspaniałym księdzem jest też ks. Kaczkowski, wielki człowiek po prostu. I wiesz, fascynujący jest ten wielogłos, ta różnorodność interpretacyjna, która mi przypomina żebym szukał własnej drogi, szukał własnych odpowiedzi.

KASIA: A Ty sam jak interpretujesz to, czego chce od Ciebie Bóg?

KRYSTIAN: Chce, żebym zmienił myślenie. Chce, żebym był dobrym człowiekiem dla siebie i dla ludzi, żebym siebie kochał i akceptował w tym wszystkim, co mnie spotyka, żebym innym pokazywał, że można fajnie żyć będąc chrześcijaninem i robiąc szalone rzeczy, będąc radosnym – bo mi ciągle brakuje radości w naszej wierze. Przeszkadza mi ten „kucany katolicyzm” jak to nazywa ks. Jan Kaczkowski, czyli takie wszystko w połowie i pod nosem. Czytania tak, jakby ktoś umarł. No – przekaz, co by nie mówić, jest jednak ważny. Jeśli jako chrześcijanie mamy kogoś zarażać pięknem tej wiary, to nie da się tego robić smutkiem.

KASIA: A co jest dla Ciebie największą radością w wierze?

KRYSTIAN: Byłem kiedyś na mszy w Białej Podlaskiej. Siedzę sobie, mało ludzi, ktoś lekko fałszuje. Wychodzi ksiądz do kazania i mówi: „Jezus zmartwychwstał”. I tyle :).

KASIA: Jaki to ma wpływ na Twoje życie?

KRYSTIAN: Ogromny. Bo to oznacza, że do końca jest szansa dla nas, że nie ważne co zepsujemy, to zawsze na końcu On nam wybaczy, że On się za nas weźmie lub weźmie nas w obroty i naprawi.

KASIA: Jak Ciebie zmieniła wiara?

KRYSTIAN: Zmienia cały czas i daje poczucie szczęścia. Gdyby było inaczej, to nie zawracałbym sobie tym głowy, nie jestem masochistą :). Myślę, że jestem bardziej świadomy i dojrzały. Nie pruję sobie beretu z byle powodu, jak kiedyś. W Piśmie Świętym, dzięki interpretacji, o. Adama Szustaka ciągle odkrywam nowe rzeczy. Jaki jest tam ładunek piękna i mądrości! Na przykład w „Pieśni nad pieśniami”. Słucham tego w kółko i ciągle coś nowego słyszę. Dzięki tym konferencjom sam siebie odkrywam. Biblia jest najważniejszą księgą dla mnie, a modlitwa mnie uspokaja. Wystarczy, że powiem raz ze zrozumieniem „Ojcze nasz” i wszystko wraca na właściwe tory. Wiesz, najbardziej niesamowity był ten moment, gdy zdałem sobie sprawę z paradoksu tego mojego uciekania przed duchowością. Bo okazało się, że podświadomie przez całe życie za tym tęskniłem. Jeśli np. w sztuce czy w muzyce pojawiał się temat Boga, to jakoś tak żywiej na to reagowałem. Od zawsze czułem, że tam jest światło.

KASIA: Czy wyobrażasz sobie, żeby Twoja przyszła żona była osobą niewierzącą?

KRYSTIAN: Trudne by to było chyba. Nie ma takiej możliwości, żebym się zakochał w ateistce :). Duchowość to oddychanie tym samym powietrzem. To jest wspólna pasja. Wierzę głęboko w ekumenizm i chciałbym, żeby to była osoba,

dla której rozwój duchowy jest ważny, która szuka Boga i która ma szacunek do wartości. Jeśli ktoś traktuje tę przestrzeń życia z ignorancją, to nie ma szans na zbudowanie czegoś razem. Duchowość, to nie jest dla mnie nawet jedna z naj-ważniejszych, to jest najważniejsza dziedzina życia. Jest jak dynamo w rowerze – napędza mnie i daje światło.

KASIA: W Tobie widać to światło i tę radość i bardzo Ci tego gratuluję. Zdradzisz, o co jeszcze prosisz Ojca w niebie?

KRYSTIAN: Proszę o full pakiet: mądrości, szczęścia, miłości i wiem, że go dostanę wtedy, kiedy będę gotowy. Modlę się za moich rodziców, modlę się do mojej mamy i babci, które już nie żyją. Modlę się o ten nowy projekt „Garaaż”, żebyśmy byli szczęśliwi, niezależni i mogli rozwijać swoje pasje. O chodzenie po wodzie Go nie proszę, chociaż właściwie to chętnie bym pochodził (śmiech).

KASIA: Dużo jezior w tej rozmowie i dużo żeglarstwa. To życzę Ci wiatru w żaglach i żeby ten kompas zawsze prowadził Cię do właściwego portu. Dziękuję za rozmowę.

Zdjęcia: Tola Martyna Piotrowska http://tolala.pl/

Miejsce: Kawiarenka z pyszną lemoniadą tuż obok sklepu Krystiana i jego taty „Garaaż”, OFF Piotrkowska, Łódź.

Za pomoc w sesji dziękuję: Bizuu http://www.bizuu.pl/ (spódniczka), Poli Gomółce (stylizacja), Agnieszce Marczyk – Stolarz (makijaż) i Ani Cagiel http://cagiel.pl/.