Een geel-rode caravan staat pontificaal op het Binnenhof geparkeerd. De twee bewoners verruilen hun mobiele kantoor voor een heuse fractiekamer. De koddige nummers 1 en 2 op de lijst van het Forum voor Democratie wonen vanaf vandaag in de Tweede Kamer.

Thierry en Theo (respectievelijk clown en advocaat) staan direct voor hun eerste uitdaging: ze proberen de vleugel van Thierry de bescheiden fractiekamer binnen te tillen. Hoewel de piano niet door de deuropening past, lijdt de stemming van Thierry er niet onder. Hij zet een liedje in: “Buenos dias is goedemorgen,” zingt hij opgewekt. “En nee betekent ja”. Hiddema staat er in zijn glimmende blauwe advocatenpak vertederd bij te kijken.

Het olijke tweetal is niet zonder reden in het parlement. Ze zijn op zoek naar het ontbrekende stukje van een puzzel waarmee een geheimzinnige opdrachtgever (Poetin, red.) ze heeft opgezadeld. Terwijl Hiddema in een zakagenda aanwijst waar Den Haag ligt, haalt Thierry de Kamer overhoop op zoek naar het mysterieuze pakketje.

Een deur verderop zijn ze niet zo blij met de nieuwe buren. “Drommels, drommels en nog eens drommels,” verzucht een blonde fractieleider terwijl hij de zoveelste telefoon doormidden breekt. “Die vervelende clown en die irritante advocaat ook altijd.” Hij instrueert Dion Graus om hun caravan op te blazen. De onnozele dierenvriend kwijt zich met kinderlijk enthousiasme van zijn taak.

Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden blaast Dion Graus niet de caravan van Thierry & Theo op, maar zichzelf. Geconfronteerd met de mislukte moordaanslag snapt Thierry niet waarom de nieuwe buren zo boos zijn. “Ik wilde zelfs slagroomtaartjes komen brengen om kennis te maken. Minemineminemine!”