"Voor jullie journalisten is hij een topgozer, toch?", vraagt Beerens. "Op de training is hij dominant, maar daarbuiten is hij heel relaxt. Dan mogen we een beetje ouwehoeren. En hij houdt zelf ook wel van een grapje."

Voor Beerens werkt de aanpak perfect. Tegen Viitorul speelt hij een van zijn betere wedstrijden. Vanaf de rechterflank is hij voortdurend aanspeelbaar en strooit hij met hakjes en piekfijne voorzetten. Twee daarvan hadden een doelpunt moeten opleveren, maar de kopballen van Thelander en Linssen belandden op de lat.

Nummer tien

De nieuwe Beerens, die na drie jaar in het buitenland bij Hertha BSC en Reading in januari terugkeerde in de eredivisie, is niet meer de getructe rechtsbuiten van vroeger. "Mensen verwachten van mij dat ik acties maak. Maar het moderne voetbal is veranderd, je moet iets meer aan de binnenkant spelen. Iets soberder, dat ook."

Die volwassenheid viel Sloetski ook op in de slotfase van het vorige seizoen, waarin hij Vitesse vanaf de tribune analyseerde. "Ik merkte tijdens de trainingen dat hij een rol 'op tien' voor mij in gedachten had", vertelt Beerens. "Op een gegeven moment riep hij me bij zich en vertelde hij dat hij veel wedstrijden had bekeken van Vitesse en vond dat ik het aanspeelpunt moest zijn om door te kunnen voetballen. Nog niet zo slecht gezien, dacht ik."