Resort finansów jako pionier w UE wymyślił opodatkowanie wygranych w kasynach. Zapisał to jednak tak, że opodatkował… przegrane

Dwa miesiące temu ujawniliśmy w „PB”, że w ramach tzw. pakietu podatkowego rząd chce wprowadzić, niestosowany w żadnym kraju UE, 10-procentowy podatek od wygranych w kasynach i salonach gier na automatach, przekraczających 2280 zł. A branża hazardowa, obciążona już wysokim 50-procentowym podatkiem od gier, ostrzega, że nowa danina grozi likwidacją prywatnych kasyn i paraliżem salonów gier, które ma uruchomić państwowy Totalizator Sportowy. Ministerstwo Finansów (MF), będące autorem pomysłu, nie przejęło się ostrzeżeniami. I podatek wchodzi w życie 1 stycznia 2018 r. Wprowadzający go zapis sformułowano jednak tak, że nowy podatek trzeba by pobierać od... ujemnych kwot.

Co to jest różnica?

Zgodnie z nowelizacją ustawy o podatku dochodowym opodatkowane mają być jednorazowe wygrane zdefiniowane jako „różnica między sumą wpłaconych stawek a sumą wypłaconych wygranych w trakcie jednorazowego pobytu w kasynie gier lub salonie gier na automatach”. Zapis ten MF przeniosło z definicji podstawy opodatkowaniapodatkiem od gier (kasyna i salony gier płacą 50-procentowy podatek od tego, co wygrały). I tu jest właśnie problem. Według prawników i doradców podatkowych operatorów kasyn taka definicja oznacza, że opodatkowane mają być nie wygrane gracza, ale jego przegrane. Dodatnia wartość różnicy pojawi się bowiem tylko wtedy, gdy suma wpłaconych stawek (czyli odjemna) będzie wyższa od sumy wypłaconych wygranych (odjemnik). Natomiast w przypadku wygranej gracza różnica będzie miała wartość ujemną, której przecież opodatkować nie można. Co na to resort finansów? W odpowiedziach przesłanych do „PB” żadnego swojego błędu nie widzi. Twierdzi, że różnica to nie po prostu „wynik odejmowania’, ale „to, czym się ktoś lub coś różni od kogoś lub czegoś”. Taka interpretacja definicji umożliwia odejmowanie w drugą stronę — tzn. od odjemnika można odjąć odjemną. „Biorąc pod uwagę, że podstawą opodatkowania jest wygrana, której jednorazowa wartość przekracza 2280 zł, to warunkiem koniecznym jest, aby suma wypłaconych wygranych była większa (co najmniej o 2280 zł) od sumy wpłaconych stawek (w trakcie jednorazowego pobytu)” — uzasadnia MF.

Problemy praktyczne

Taką właśnie interpretację przepisu resort zaprezentował w piśmie wysłanym do firm z branży hazardowej tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Co na to prawnicy, specjalizujący się w prawie hazardowym? Bartosz Andruszaniec nie ma wątpliwości, że projekt przepisu jest błędnie zredagowany. Przewiduje jednak, że w ewentualnych sporach graczy z fiskusem sądy mogą kierować się wykładnią celowości i interpretować go podobnie jak MF. Inny ze specjalistów prawa hazardowego, Zbigniew Krüger twierdzi, że definicja zawarta w ustawie „jest co najmniej niefortunna”. W związku z nową daniną widzi „zasadnicze problemy praktyczne”, utrudniające funkcjonowanie kasyn. Chodzi o podnoszone już przez firmy hazardowe problemy z naliczaniem podatku.

W przeciwieństwie do gier liczbowych czy zakładów bukmacherskich gra w ruletkę czy na automacie jest bardzo intensywna i „nieewidencjonowana” za pomocą jakiegokolwiek kuponu. Co więcej — każdy z graczy może wyjść z kasyna czy salonu w każdej chwili, również z wygraną w żetonach czy na specjalnej karcie. To m.in. dlatego takich rozwiązań nie stosuje się nigdzie w UE. A np. w USA, gdzie podatek obowiązuje, jest rozliczany w zeznaniu rocznym, w którym od wygranych można odliczyć przegrane. To sprawia, że w praktyce płaci go mało kto (zgodnie z rachunkiem prawdopodobieństwa w długiej perspektywie klient z kasynem przegrywa).