W czwartek (27 czerwca) radni w Słupsku odmówili prezydentowi Biedroniowi absolutorium, mimo pozytywnej rekomendacji komisji rewizyjnej. Biedroń to wschodząca gwiazda lewicy, popularny polityk, który nie ukrywa swoich ambicji. Front Jedności Narodu - w postaci koalicji PO-PiS - zmartwychwstał na chwilę tylko po to, żeby podstawić mu nogę. Wzruszająca była przy tym szczerość radnych PO. „W zestawieniach i słupkach wszystko wygląda pięknie i można powiedzieć, że to był dobry rok dla prezydenta Biedronia. Jednak my postanowiliśmy głosować w tej sprawie zgodnie z sumieniem” - mówił Jan Lange, przewodniczący klubu PO w Słupsku. W przekładzie na polski: „w papierach wszystko w porządku, ale sumienie każe nam nie przepuścić okazji, żeby dołożyć Biedroniowi”.

REKLAMA

Oto, jak wygląda jedność sumień PO i PiS: co za budujący widok!

PO urosła na niechęci do III RP

Tylko najstarsi górale — i być może polityczny emeryt Jan Maria Rokita — pamiętają, że zarówno PO, jak i PiS powstały na gruzach Unii Wolności i innych ważnych ugrupowań lat 90. Rokita to pamięta, bo był kandydatem na wicepremiera w planowanym rządzie PO-PiS. Kaczyński odrzucił jego kandydaturę i o to negocjacje się rozbiły, chociaż już przedtem nie szły dobrze. Obaj partnerzy mieli bardzo porównywalne siły, co utrudniało porozumienie - PO, która w wyborach 2005 r. przegrała o włos, nie chciała być zredukowana do roli młodszego partnera, a PiS nie ukrywał swoich apetytów na całość władzy. Nie pomogło nawet pośrednictwo Kościoła, rozmowy prowadzone w gdańskiej kurii i „szczęść Boże” arcybiskupa Gocłowskiego.

W obu partiach nie brakowało wtedy ludzi, którzy chcieli takiego porozumienia. Zarówno PO, jak i PiS szły pod sztandarem walki o IV RP po odrzuceniu skorumpowanej i niewydolnej III RP (tak, tak, naprawdę). Obie partie były prawicowe i raczej konserwatywne obyczajowo - PiS bardziej kościelny, PO bardziej wolnorynkowa. Taki Jarosław Gowin z powodzeniem mógłby należeć do obu, a najlepiej do obu naraz.

„Wyborcza” pisała wówczas o sondażu OBOP, według którego 74 proc. Polaków chciało koalicji. Chciały jej też partyjne aparaty. „Nawet mój syn dzwoni do mnie i mówi »dogadajcie się« - mówił jeden z liderów PO.

Trzynaście lat później Rokita pisuje we „Wprost” melancholijne felietony o wyjazdach do Toskanii („Za każdym razem, kiedy jestem w Toskanii…”), a PO i PiS są śmiertelnymi wrogami. Nawet jeśli myśl o sojuszu nie kołacze się nawet w umysłach najbardziej skłonnych do fantazji, to zdarzają się sytuacje, w których obaj gracze występują wspólnie.

„Dobre imię Narodu Polskiego”

Nie chodzi tu tylko o absolutorium dla Roberta Biedronia. Podobnych sytuacji było więcej. W lutym opozycja gremialnie wstrzymała się od głosu w sprawie nieszczęsnej poprawki do ustawy o IPN, z której dziś rząd Morawieckiego wycofał się z podkulonym ogonem. W TVP komentowała to marszałkini Barbara Dolniak z PO. „Ja wstrzymałam się od głosu, dlatego, że jak każdy jestem za działaniami, które mają na celu dbanie o dobro Polski, o dobre imię Polski i Narodu Polskiego. Ale ta ustawa jest nieprzygotowana” - mówiła.

Dolniak zdecydowała się więc wstrzymać od głosowania nad skandaliczną ustawą - która wyrządziła Polsce ogromne straty i która krępowała wolną debatę o przeszłości naszego kraju — w imię „dobra Polski”. W tym wypadku zarówno PO, jak PiS wyobrażały sobie „dobro Polski” tak samo, a przynajmniej bardzo podobnie. „Niezrozumiałe: patriotyzm wymagałby raczej przeciwdziałania złej ustawie” - tak wypowiedzi Dolniak skwitowało OKO.press piórem Piotra Pacewicza. Albo opozycja dała się zaszantażować PiS, który stroił się w szaty obrońcy „godności narodu”, albo miała na ten temat podobne zdanie. Nie wiadomo, które wyjaśnienie jest dla opozycji gorsze. Albo herosi odwagi cywilnej boją się postawić, albo naprawdę myślą jak PiS: doskonała alternatywa.



Przypadki ministra Gowina

Trzeci przykład: ustawa Gowina, zmieniająca polską naukę (nie należy używać tutaj słowa „reforma”, które sugeruje naprawienie czegoś). Co prawda ostatecznie PO i Nowoczesna — wbrew nadziejom wicepremiera Gowina — zarządziły dyscyplinę partyjną i będą głosować przeciw ustawie (głosowanie prawdopodobnie we wtorek 3 lipca), zrobiły to jednak bardziej z pobudek politycznych, a nie merytorycznych, i dopiero pod wpływem protestów studentów i profesorów przeciw ustawie.

W istocie jednak pomysły Gowina na naukę polską są bardzo podobne do pomysłów ministry Barbary Kudryckiej z PO. Idą w tym samym kierunku, tylko nieco dalej: jeszcze bardziej podporządkowują naukowców urzędnikom, którzy tworzą system wyceniania pracy naukowej w punktach, i zmierzają do przerobienia uniwersytetów na modłę firm. Reformy Kudryckiej wybitny historyk Karol Modzelewski nazwał kilka lat temu „centralizmem liberalno-demokratycznym” („centralizm demokratyczny” obowiązywał w partii komunistycznej i był nawet wpisany do konstytucji ZSRR).

Gowin mógłby doskonale robić to, co robi będąc wicepremierem w rządzie Platformy Obywatelskiej - był już w nim zresztą ministrem sprawiedliwości. Nie jest nawet bardziej klerykalny niż taki senator Jan Filip Libicki, zdecydowany przeciwnik aborcji, który w Platformie czuł się przez długi czas świetnie. Nie wspomnę już nawet o aktualnym kandydacie PO na prezydenta Wrocławia, Kazimierzu Michale Ujazdowskim, wieloletnim polityku PiS i ministrze w dwóch jego rządach.

Wszystkie te przykłady umykają jakoś napuszonym moralistom z mieszczańskiej prasy, którzy potępiają lewicę np. za wystawianie własnego kandydata w wyborach na prezydenta Warszawy. Front Jedności Narodu - porozumienie PO i PiS na gruncie nacjonalizmu i konserwatyzmu obyczajowego — ma się doskonale. Kto wie, może jeszcze z tego będzie jakiś rząd bez Kaczyńskiego? Założę się, że Gowin znów w nim będzie wicepremierem.