We bellen aan. Het is een prachtig herenhuis in één van de betere buurten van Antwerpen. Het is vrijdagavond, halfelf, een topmoment voor cocaïnedealers. Maar hier is het rustig. Deze dealer komt niet buiten, hij verdeelt vanop zijn appartement. Mensen komen langs, betalen hun poeder en vertrekken opnieuw in alle stilte in de nacht. We bestijgen de trap en beseffen dat het wel vervelend moet zijn voor de andere bewoners van het pand, dat heen- en weergeloop van klanten door de trappenhal.

Een vrouw daalt af - ongeveer 50, Belg, wat bleekjes, klassiek gekleed - en ik voel me geviseerd. Een fatsoenlijke bewoner van dit deftige huis die me genadeloos doorprikt als gebruiker, denk ik. Later blijkt dat de vrouw afdaalde met 5 gram cocaïne in haar tas, 250 euro lichter. Het doorprikt mijn beeld van cocaïne als partydrug. Deze vrouw snuift om de last van het leven te verlichten.