«Όταν κατεβαίναμε εκείνη τη μέρα από το βουνό μας περίμεναν γυναίκες να μας δώσουν νερό, να δουν αν ημαστε καλά μετά από το τόσα χημικά που «φάγαμε» από την αστυνομία. Μας περίμεναν αυτές οι γυναίκες, γιατί ήμασταν τα παιδιά τους, ήξεραν ότι τόσος κόσμος ήταν εκείνη την ημέρα στο βουνό, γιατί αγωνίζονταν για τον τόπο του. Μας περίμεναν, γιατί είχαν και αυτές ζήσει στο πετσί τους την ακραία καταστολή»

Μετά, περίπου 30 άτομα βρέθηκαν να κατηγορούνται για τον μισό ποινικό κώδικα.

Κατηγορούνται γιατί μίλησαν στο τηλέφωνο με τη μάνα τους, γιατί δεν μίλησαν με τον φίλο τους, γιατί απάντησαν σε ένα μήνυμα στη γυναίκα τους, γιατί τρώνε πίτσα χωρίς πιπεριά και όχι σπέσιαλ.

Κατηγορήθηκαν.

Και αύριο είναι η μέρα που ξεκινάει το δικαστήριό τους.

Στους πιο αγαπημένους μου, που αύριο θα ακούσουν το όνομά τους από το δικαστήριο, όταν θα φωνάζουν τους κατηγορούμενους, σε αυτούς που, όπως πολλοί άλλοι βρέθηκαν να κατηγορούνται, γιατί αγωνίζονται για τον τόπο τους και αύριο έρχεται η σειρά τους…

Γι αυτούς έχει πει ο Ν. Καζαντζάκης: Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.

(«Ασκητική»)

(Από αγωνίστρια ενάντια στην εξόρυξη)

Πηγή: Ο δρόμος