Met een plastic zak over het hoofd strompelen de studenten een donkere kamer in. Ze verruilen hun kleding voor een vuil, linnen gewaad. Opgejut door getrek en geschreeuw worden ze een tunnel ingejaagd die uitkomt in een rond, donker vertrek. Daar moeten ze in een halve cirkel knielen, met hun knieën op de koude grond. Vanaf het balkon kijken zwartgemaskerde mensen zwijgend op hen neer. Voor hen staat ‘de President’, gehuld in een gouden gewaad en met een masker op. Een voor een moeten de studenten hun donkerste geheim opbiechten. ‘Ik heb een hardloopster aangereden’, zegt één. ‘Ze was al dood voordat ik iets kon doen.’ ‘Je zonden zijn nu vergeven’, antwoordt de President. Tot slot worden de studenten een voor een gebrandmerkt.

Zo begint een ontgroeningsscène uit Ares, de allereerste Nederlandse serie die twee weken geleden in première ging op Netflix. De psychologische horror volgt Rosa, een Amsterdamse geneeskundestudent van Nederlands-Surinaamse afkomst, die lid wordt van het exclusieve genootschap Ares. Dat bestaat uit de oude Nederlandse elite.

Dubbele achternamen

Mensen met dubbele achternamen die exclusieve feesten geven en de belangrijke beslissingen in Nederland nemen, tot zover gaat de vergelijking met verenigingen als Veritas en Albertus redelijk goed op. ‘In de serie zegt iemand dat de leden van Ares worden opgeleid tot de elite van Nederland’, vertelt hoofd scenarioschrijver Michael Leendertse. ‘Dat zou je ook kunnen zeggen over de Nederlandse studentenverenigingen. Daar word je geen loodgieter.’

Maar de Ares-leden gaan een stap verder: zij houden dodelijk serieus een wedstrijdje met wie het snelst zijn opa kan ontwaren op De Nachtwacht. En terwijl de leden in de woonkamer genieten van drank, drugs en trio’s, bungelen aan de kapstok de zwarte, blauwe en gouden gewaden, witte kraagjes en zwarte kraaienmaskers en klinkt in de kelder het onheilspellende geluid van ratelende kettingen.