Birkaç gün böyle devam etti. Hiç asıl muhabbete girmedim. Bir keresinde yalnız kalmıştık araçta. Arkadaşları gelmemişti ev dönüşünde. Ben de biraz gezelim mi diye sordum. Önce mırın kırın etse de ısrar ettim ve dolaşmaya başladık. Durumu çok iyi değildi. Lüks kafelere götürdüm. Pahalı yiyeceklerden yedirdim. Hoşuna gitmişti. Ara ara da fırsat bulursak yalnız olduğumuzda, bulamazsak arkadaşları ile de tekrarladık bunu. Hepsi beni çok seviyorlardı. Varsa yoksa "Murat Abi" idi onlar için.

Bir gün yine yalnızdık. Yine gezelim dedik. Ama bu sefer evime götürdüm. Bir şey almam gerektiğini, beni içeride 5 dakika beklemesini söyledim. Şüphelenmeden geldi. Sonra içeride biraz oyalanıp yanına geldim. Samimi davrandım. Uzunca süre kanımı titreten güzellik karşımda idi. Ondan hoşlandığımı söyledim. Birlikte yaşayabileceğimizi, onu mutlu edebileceğimizi söyledim. Ağladı, istemedi beni. Gitmek istiyor ve dinlemiyordu. Bir tokat attım. Korktu. Gözüme bakamıyordu. Bense onu istiyordum. Öpmeye başladım. Bana karşı koymaya çalıştı ama koyamadı. Ben de zorla ona sahip oldum. Çok ağladı. Küçük bedeni kollarımda daha küçülmüştü sanki. Çok ağladı, çok acı çekti ama alışacağını, zamanla hoşuna gideceğini söyledim. Alışması için ağlamasına dayanmaktan başka çarem yoktu. Beni tanısa çok sevecekti.