Ze immigreerde naar België na een vlucht uit Iran, ze baat een tandartsenpraktijk uit, ze strijdt wereldwijd voor vrouwenrechten én ze is zeer kritisch voor de politieke islam en de hoofddoek: Darya Safai (42) weet wat ze wil. Voortaan weet ze het ook in de politiek, als kersverse N-VA politica. “Mijn doel is eerst en vooral om problemen aan te kaarten en aan te pakken.”

“De Vlaamse identiteit met haar waarden en normen biedt hét antwoord op de uitdagingen die zich stellen op weg naar een harmonieuze integratie van andere culturen in onze samenleving.” Met die duidelijke boodschap bevestigde Darya Safai, tijdens de nieuwjaarsreceptie van N-VA Lubbeek, dat ze voortaan ook als politica door het leven gaat. Naast het uitbaten van een tandartspraktijk, samen met haar man, en het onvermoeibaar strijden voor gelijkheid en vrijheid.

In ‘De Zondag’ legt ze in een uitgebreid interview uit wat haar drijfveren zijn. En hoe haar leven in Iran, voor ze in 2000 naar ons land vluchtte, daar alles mee te maken heeft. “In de gevangenis heb ik beseft wat vrijheid waard is.”

Maar ook in België heeft ze zorgen. “In België zal geen revolutie plaatsvinden zoals in Iran, maar je ziet wel een sluimerende opmars van islamisme,” klinkt het. “Ik herken dat. En dat is gevaarlijk. Ik weet wat dat doet met mensen. Dat leidt tot apartheid.”

(lees verder onder de foto)

Foto: Â© Alexander Meeus

“Islamonderwijs geen goede zaak”

Het klinkt als een verontrustende boodschap, iets dat tot de apartheid kan leiden. Maar onrust wekken via de politiek is allerminst haar bedoeling. “Ik wil geen angst zaaien,” zegt Safai. “Maar ik zie gettovorming in de grootsteden. Of in het onderwijs.” En dat zou volgens Safai nefast zijn voor onze samenleving.

“Ik hoor in Vlaamse scholen dezelfde praat als in talibanscholen. Islamleerkrachten praten meisjes een hoofddoek aan. Als ze die niet dragen, dagen ze mannen uit. Ik voel mij zo vernederd als ik dat hoor. Als die kinderen thuis geen kritische stem horen, zijn ook zij verloren. Apart islamonderwijs is geen goede zaak. Die hoofddoek is de eerste discriminatie.”

Die kritische stem kreeg Safai thuis wél te horen. Ook in Iran. Ze was vier toen de ayatollahs de macht grepen in Iran en de islamitische republiek stichtten. Volgens haar werd discriminatie toen in een systeem gegoten. “We werden bang gemaakt,” vertelt ze aan ‘De Zondag’. “Wie een lokje haar toont aan een man, ging naar de hel. Als je dat ook thuis te horen krijgt, ben je verloren. Ik was ook bang voor God. Maar dankzij mijn ouders besefte ik al snel dat er van de duivel geen sprake was.”

Foto van bij Safai’s inschrijving aan de universiteit van Teheran. Foto: Â© Alexander Meeus

Kennis van de Koran

Toen Safai in 1999 voorop liep in een studentenmars in Teheran om te protesteren tegen het regime, vloog ze 24 dagen de cel in. Het enige wat ze er kreeg, was de Koran. En veel tijd om die te lezen. “De kennis van de Koran is belangrijk om het debat aan te gaan,” zegt ze. “Maar ik ben er vooral gaan beseffen wat vrijheid waard is. Dat is iets om elke dag voor te vechten.” Zo wist Safai al snel dat ze arts wou worden, ook daarin had ze het geluk de steun van haar vader te krijgen. Iets dat niet vanzelfsprekend was in het toenmalige regime van Iran.

Door die studies leerde ze nog meer om op te komen voor zichzelf én anderen. “Pas gaandeweg is dat activisme erbij gekomen, toen ik geconfronteerd werd met discriminatie van vrouwen. Ik kon niet aan de kant blijven staan. Weet u: vroeger heb ik vaak geworsteld met mijn geslacht. Ik dacht dat ik een man wou zijn. Maar vandaag weet ik dat dat niet klopt. Ik snakte gewoon naar vrijheid. En die had je niet als vrouw.”

Werken met hoofddoek

Voor die vrijheid vechten, dat wil ze ook in België doen. In 2000 vluchtte ze samen met haar man naar ons land, omdat hij hier ook al gestudeerd had. Daar is ze nog steeds dankbaar voor: “Dit land heeft ons van de cel gered.” De taal leerde ze vlug en vormde geen barrière om vlot te integreren. Ze kon snel aan de slag als tandarts in verschillende ziekenhuizen.

Foto: Â© Alexander Meeus

Maar dat snel werken vinden, is niet voor iedereen even gemakkelijk. Voor vrouwen met een hoofddoek bijvoorbeeld. Ook daarover heeft Safai een duidelijk standpunt: “Je kan een werkgever toch niet verplichten iemand met een hoofddoek aan te werven? Die vrouwen hoeven geen hoofddoek te dragen. Dat moeten ze goed beseffen. Wie een hoofddoek draagt, beledigt de mannen, maar ook zichzelf.”

Een uitspraak die haaks lijkt te staan op de éigen keuze om een hoofddoek te dragen, uit vrije wil. “Je zal weinig mensen publiekelijk horen zeggen dat ze een hoofddoek moeten dragen,” klinkt het. “Er is namelijk een grote sociale druk, ik zie dat niet als vrije keuze.”

Mensenrechtenactiviste in de politiek

Safai maakt vaak de link tussen de onderdrukking van de vrouw en de islam. Op de vraagt of ze vindt dat die religie dan echt stelt dat vrouwen minderwaardig zijn, heeft ze eveneens een antwoord. “Lees de Koran, kijk naar de sharia. Ja, dus. Vrouwen en mannen genieten niet dezelfde rechten,” zegt ze. “Let op: ik zeg niet dat alle moslims zo denken, integendeel. Maar de islam ziet vrouwen niet als gelijkwaardig. Je ziet dat aan de erfenisrechten, aan de kindhuwelijken. In landen waar de sharia heerst, mogen vrouwen hun huis niet uit zonder toestemming van de man.”

Maar daar is een oplossing voor. “Pas wanneer de hoge wetsgeleerden uit de islamgemeenschap, zoals ayatollahs en moefti’s, zullen zeggen dat vrouwen en mannen gelijk zijn, kan een verlichte islam ontstaan.” Of dat moment er snel komt, is een andere zaak.

In de politiek zal ze doen wat ze als activiste altijd heeft gedaan: inzetten op vrouwenrechten, discriminatie en integratie.