‘Verhalen over ‘veeleisende millennials’ die lopen te zeuren, verhullen waar het werkelijk om gaat.’ Beeld Getty

Deze week maakte het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bekend dat twintigers steeds later belangrijke mijlpalen in het leven halen. De publieke reacties op dit rapport waren nogal tekenend voor de manier waarop deze discussie al jaren wordt gevoerd: het wordt recht vanuit de onderbuik als generatieconflict geframed. Verhalen over ‘veeleisende millennials’ die lopen te zeuren, verhullen waar het werkelijk om gaat: niet een tegenstelling tussen generaties maar het gezamenlijke belang van alle Nederlanders.

Alle beleidsmaatregelen die jongeren raken, zijn los misschien nog wel te verdedigen, maar zorgen samen voor een cocktail waarmee de samenleving zichzelf vergiftigt. Wie een diploma wil halen moet zichzelf in de schulden steken, tenzij ouders het kunnen financieren. Een woning vinden is zo langzamerhand onhaalbaar en onbetaalbaar, tenzij ouders ook hier weer kunnen bijspringen.

Maar dan nog: we hebben hier te maken met een generatie die het normaal begint te vinden dat je al 40 procent van je inkomen kwijt bent voor alleen maar een dak boven je hoofd. Tegelijk richten we ons systeem zo in dat de inzet van jonge mensen steeds belangrijker wordt, zoals het verlenen van mantelzorg. De lijst met vergelijkbare maatregelen is lang. Alleen die stapeling al maakt van de jongste generatie de eerste sinds lange tijd die het slechter krijgt dan hun ouders en grootouders.

Decennia geleden hebben we al vastgesteld dat de vergrijzing moet worden opgevangen door sterke jonge schouders. De draagkracht die we daarvoor in de toekomst nodig hebben, is echter niet versterkt maar juist steeds verder ondermijnd. Politici hadden tot nu toe een blinde vlek voor deze bredere effecten van hun beleid, maar dat begint langzaam te schuiven. Verschenen rapporten over de huidige uitgangspositie van jongeren zoals van het CBS, en rapporten die er nog aan komen zoals van het jongerenplatform van de Sociaal-Economische Raad (SER), kunnen ertoe leiden dat we eindelijk oog krijgen voor ons gemeenschappelijke belang op de langere termijn.

Wie het nu afdoet als een generatieconflict is ronduit gevaarlijk bezig. Je kunt niet eindeloos de lasten blijven doorschuiven zonder daar uiteindelijk ook zelf de prijs voor te betalen. Een failliet systeem raakt iedereen. Alle generaties die Nederland hebben gebracht waar het nu is, een welvarend en gelukkig land, zouden er wakker van moeten liggen dat het fundament van hun mooie bouwwerk is aangetast.