Verslaggeverscolumn - Toine Heijmans in Amsterdam

Alexander belt de krant: hoog tijd dat we zijn zoon spreken. Er is nog plek om 13.00 uur. Daarna komt Hart van Nederland.

Zijn zoon is inmiddels te zien geweest bij de NOS, bij RTL en bij de VRT. De beelden zijn gedraaid op school. Alsof hij een persconferentie gaf, Laurent, zo achter de grote microfoons. Hij is acht jaar.

Media die nog niet in de gelegenheid waren, nodigt Alexander thuis uit. De ontvangst is meer dan vriendelijk. Laurent en zijn ouders bewonen een prachtappartement aan de Prinsengracht in Amsterdam; het interieur is wit en bevat een royaal portret van Alexander en Laurent. Cadeau van Laurent aan Alexander, voor vaderdag.

Portret van Alexander en Laurent

‘Heb je het gezien?’, vraagt Alexander als ik binnenkom. ‘Heb je het echt niet gezien?’ Hij haalt de stapel nieuwsberichten tevoorschijn. Somt de media op die over zijn zoon berichten. BBC. Le Figaro. Le Monde. China, Taiwan. Slowakije, Nigeria, ABC Australië. Der Spiegel, Bild. Dus hij dacht al: wat is dat met de Volkskrant, ‘vorige keer schreven ze ook al niets’.

‘Onze zoon’, zegt moeder Lydia later, ‘is een wereldwonder’.

Alexander Simons komt uit Brugge, studeerde tandheelkunde in Nijmegen en werkte een tijdje in een praktijk op Urk waar hij Lydia leerde kennen. Samen kregen ze Laurent. Het is een bijzondere jongen. De eerste zes jaar opgevoed door zijn grootouders in België, want Alexander en Lydia waren druk met werken. Nu woont hij thuis. Alexander verkocht grotendeels zijn eigen tandartsholding, omdat hij inziet dat een gezin ook tijd nodig heeft.

‘Laurent wil graag wat bekender worden’, zegt hij. ‘Dat is ook handig, dan hoeft hij het niet iedereen telkens uit te leggen.’

Laurent is superslim. Begon op zijn zesde aan de middelbare school, en slaagde anderhalf jaar later – het had zelfs sneller gekund volgens Alexander. Ook liep hij stage bij hartchirurgen. Mogelijk is hij een nieuwe Einstein. Ze zullen zien.

Als vaders onder elkaar vraag ik Alexander of hij zich wel eens zorgen maakt. Wat Laurent overkomt, is ongehoord. ‘Waar de meeste ouders zorgen over hebben, daar heb ik geen zorgen over’, zegt Alexander. ‘En andersom.’ Laurent is kritisch en koppig, ook met eten. Hij houdt van friet en pizza, niet van broccoli. ‘Dat is een zorg. Dan ga je dus als vader de strijd aan.’

Vind je jezelf een wereldwonder, Laurent?

‘Ja.’

Hij is een zwijgzame jongen met een zachte stem en diepe ogen, zijn halflange haar goed gekamd, net zoals dat van zijn vader. We praten over de vakantie. Hij is naar Disneyland geweest, in de achtbaan. Elke vakantie begint met een achtbaan, zegt Alexander, ‘da’s traditie. Dan worden zijn hersenen even goed door elkaar geschud.’ Vervolgens gaan ze naar Marbella, ‘jetskiën en beachclubs’, zegt Laurent. Daar hebben ze een huis. ‘In de beachclub’, zegt Alexander, ‘is hij een andere persoon. De Ocean Club, ken je die niet? Dat is heel exclusief. Daar zie je een heel ander Laurentje.’

Verder gaan ze universiteiten bezoeken waar Laurent na de zomer kan studeren. Welke is geheim. ‘Al het nieuws komt eerst op Instagram’, zegt Alexander. Het account is net geopend; hij hoopt op veel volgers voor zijn zoon.

Wat hij wil studeren, weet Laurent niet. Alexander denkt aan een particulier curriculum ‘met topprofs’. Niets moet. ‘Ik denk dat als hij twaalf of dertien is, als hij z’n carrière serieus gaat nemen, pas blijkt wat de capaciteiten zijn.’

Het 8-jarige wonderkind, Laurent

Alexander vraagt of Laurent zijn muziek wil opzetten. Het appartement vult zich met dubstep. Zonder die muziek, zegt Alexander, kan Laurent niet studeren. ‘Hij heeft drukte nodig om zich heen, daar wordt hij rustig van.’

Ze hebben allebei een kuiltje in hun kin.

Als ik over de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen begin, vaders onder elkaar, zegt Alexander dat dit ‘niet zulke leuke vragen’ zijn. ‘Wat wij belangrijk in de opvoeding vinden, is dat hij een jongen van de wereld wordt. We willen echt een mondiale jongen van hem maken.’

Om Laurent heen is ‘een team’ geformeerd. Uit wat voor mensen het team bestaat, valt onder de privacy, ‘maar we hebben veel artsen in de familie’. Het is vooral ‘een vangnet’, zegt Alexander. ‘Je moet geen dingen opdringen aan een kind.’

Laatst vroeg Laurent hoe andere kinderen naar school gaan, en Alexander vertelde dat die kinderen samen in een klas zitten en luisteren naar de leraar. Laurent is altijd alleen in een klas. ‘Dan zeg ik: zoveel mis je niet, hoor. Wat maakt het nou uit. Wil je vliegen in een privéjet, of als een sardientje in een blik?’

Laurent wil met een privéjet.

‘Eigenlijk’, zegt Alexander, vlak voordat Hart van Nederland arriveert, ‘is er niks om je zorgen over te maken.’