Op en na 26 mei dient zich een nieuwe cohorte kiezers aan. Er staat een 2 voor hun geboortejaar, het is de Generatie Anuna. Wie zijn ze, die post-millennials? We wagen ons aan een röntgenfoto. ‘Ze zijn progressief, maar zonder taboe of dogma. En ze zijn kwaad.’

‘De politiek zegt: we horen u, maar ze denken: dat is een probleem voor later. Sorry, maar wij ZIJN later.’ dS Weekblad legde zijn oor te luister bij de jongeren die steeds luider van zich laten horen. Zaterdag leest u het volledige verhaal. Hieronder vindt u alvast een voorproefje.

‘Ik wil jullie hoop niet. Ik wil dat jullie panikeren’, zei Greta Thunberg (16) op het spreekgestoelte van Davos. Het gebeurt wel vaker dat volwassenen een jongere de microfoon toeschuiven om op een eminente vergadering deze of gene boodschap kracht en vooral emotie bij te zetten. Ontroering en applaus zijn dan hun deel en een schouderklopje voor zoveel authenticiteit. En dan braaf terug naar huis.

Maar Thunberg vroeg geen knuffel in Davos. Zij gaf de ceo’s en hoogwaardigheidsbekleders een uitbrander. En een trap na door op Twitter te sneren over de 1.500 privéjets van het gezelschap. Ze was gekomen om te vechten, niet om te pleasen. Je leest het ook in elk woord van Anuna De Wever: deze generatie wil uw sympathie niet.

‘De meeste mensen tonen begrip voor de klimaatspijbelaars’, meent VUB-socioloog Bram Spruyt, verbonden aan het interuniversitaire JeugdOnderzoeksPlatform (JOP). ‘Maar dat is precies wat ze niet willen. Ze willen actie. Klimaatspijbelaars steun je niet door begrip op te brengen, maar wel door ofwel mee te spijbelen of te staken, ofwel door heel kwaad te worden op beleidsmakers omdat jongeren spijbelen.’

O ja, ze zijn kwaad. Zoals de jonge Britten die in 2016 aan hun stemrecht verzaakten of te jong waren om te stemmen, dat ook waren. Ze voelden zich gegijzeld door de oudere generaties die voor de Brexit kozen. Mocht die stemming vandaag worden overgedaan, en iedereen blijft bij zijn gedacht van 2016, dan zou het Verenigd Koninkrijk louter door het spel van de demografie in de Europese Unie blijven.

Ook op het vasteland groeien de Europese gevoelens van jongere en oudere generaties uit elkaar. Dat intrigeert, omdat een pak van die jongeren op 26 mei voor het eerst zal stemmen. Professionele waarnemers focussen nu nog vooral op de eurokritische politici (van middelbare leeftijd, zoals de waarnemers zelf) die óf aan de macht zijn óf ernaar lonken, maar in elk geval het debat domineren. Maar om de hoek duiken de eerste kiezers op die de geschiedenis wel eens in een andere plooi zouden kunnen leggen.

Zoals de Europese socialistische spitzenkandidaat Frans Timmermans op 20 januari zei op het PvdA-congres in Den Bosch: ‘Ik zeg tegen iedereen van mijn leeftijd: “Realiseer je dat dit de eerste verkiezingen zijn waarin mensen mogen stemmen die in dit millennium geboren zijn.” En tegen mensen die in dit millennium geboren zijn, zeg ik: “Realiseer je dat als je de kans laat liggen om te gaan stemmen, het de mensen zijn uit een vorig millennium die bepalen welke kant het opgaat.” Het is zoals met beltegoed: dat geef je ook niet aan een ander. Want een ander zal er in jouw naam gebruik van maken, maar misschien niet in jouw belang.’