Nochtans zag het er ooit goed uit voor de Dender. Want er was wel degelijk een nationaal plan dat de rivier van monding naar bron zou aanpakken. Maar toen werd de bevoegdheid over het waterbeheer geregionaliseerd. En de Dender gesplitst in een Waalse en een Vlaamse rivier.

De Walen besloten de vroegere nationale plannen uit te voeren. Ze moderniseerden bijna 30 jaar geleden drie van hun vijf stokoude, 19e-eeuwse stuwen. Want die waren echt niet meer van deze tijd. Door de verharding van de oppervlakte (veel meer wegen, beton, asfalt, woningen met geplaveide opritten) stroomt het regenwater nu veel sneller af naar de Dender dan in de 19e eeuw. De rivier reageert daardoor veel heftiger en stijgt pijlsnel wanneer het flink regent.

Een oude 19de-eeuwse stuw, waarvan je de schotbalken met een wieltje en een ketting moet ophalen, is dan geen optie meer. Het gaat niet alleen heel traag, maar er raakt ook te weinig water door want de stuwen zijn gewoon te smal geworden. Dus bouwde het Waalse gewest in de steden Ath en Lessines nieuwe stuwen: hydraulisch, computergestuurd, met sensoren zodat bij de minste verandering van het waterpeil de stuwen automatisch wat meer of minder water gingen afvoeren.

En vooral ook: ze waren veel groter. Geen 30.000 liter water per seconde lieten ze door, maar voortaan 70.000 liter. Tegelijkertijd baggerden de Walen hun dichtgeslibde deel van de Dender ook uit, zodat die nog meer water kon afvoeren. En het hielp: Ath hield bij grote overstromingen de voeten droog. En ook het centrum van Lessines bleef gespaard van grote waterellende.