Voor veel Ahold-medewerkers is het de tweede werkdag na hun vakantie. Intrigerend, hoe verschillend ze reageren op de actievoerders die hen bij de ingang van het hoofdkantoor in Zaandam onthalen, met borden als ‘Stop de vleesbonussen’, opgemaakt in AH-huisstijl.

Veel mannen in pak houden stoïcijns hun zonnebril en/of koptelefoon op. Bij sommigen verschijnt alleen een ironisch lachje. Hoe meer casual gekleed, hoe jovialer ze groeten, lijkt de wetmatigheid. Vooral de vrouwen nemen vriendelijk de toegestoken flyers aan. Al staart een enkeling geërgerd omlaag.

„Fijne werkdag!” Armanda Govers, van Even Geen Vlees, blijft opgewekt en energiek. Pr-man Ronald van der Aart, in een blauw linnen jasje, komt naar buiten. Hij schudt de activisten de hand, alle zeventien. Ze mogen hem Ronald noemen. Voornaamste kritiek: AH maakt steeds meer reclame voor vlees, en niet voor vleesvervangers. Het gesprek is gemoedelijk. Eén jongen zou graag een aparte afdeling hebben voor veganistische producten. Eén vrouw ziet vleesvervangers liever niet in het vleesschap. „Ik heb deze week een gesprek met de category manager”, zegt Ronald. „Daarin neem ik jullie punten zeker mee.”

Ergens binnen moet het standbeeld van ‘Beppie’ zijn, dat lang bij de ingang stond. Het is een huisvrouw met twee boodschappentassen. ‘Opdat wij nooit vergeten voor wie wij werken…’ luidt het wat dramatische onderschrift.

‘Bij wijnreclames hoeft écht niet zo’n groot stuk vlees’

Maar de doorsnee consument is allang geen Beppie meer. Beppie anno nu is een heterogene groep, bij wie je het nooit goed doet.

Dat merkten ze bij de laatste Kerst-, nee, Féést-Allerhande, waarover een volkswoede ontstak wegens een vermeend teveel aan vegetarische recepten. In gesprek met Ronald leer ik dat het traject van die storm intern nauwgezet is geanalyseerd. Eén Facebookbericht was het, opgepikt door Radio 538, vervolgens … Enfin, dáár zitten ze dus angstvallig bovenop, maar van dit clubje zullen ze in Zaandam niet wakker liggen.

Armanda: „Jullie kunnen op z’n minst stoppen met stunten op vlees. Of plantaardig gaan stunten.” Ronald luistert aarzelend. „En wijnreclames. Daar hoeft écht niet zo’n groot stuk vlees bij.” Stralend: „Ik heb echt superveel tips voor jullie!”

„Weet je wat?” Inmiddels heeft Ronald twee telefoons in zijn handen. „Ik nodig je uit om binnenkort verder te praten. Met de category manager erbij. Gewoon even met z’n drieën.”

De opbrengst van dat overleg zien we straks wel in de schappen. De klant is koning, maar als grootste supermarkt mag je best wat meer verantwoordelijkheid nemen, en Beppie wat bijsturen. Maar zolang Beppie hecht aan haar bonusbiefstukjes, blijft Armanda een roepende voor een glazen draaideur.

Het is iets na negenen als de demonstranten hun borden inleveren. Van Armanda krijgen ze stuk voor stuk een knuffel.

Christiaan Weijts schrijft deze zomerweek op maandag, woensdag en vrijdag een column.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 21 augustus 2019