Σύμφωνα με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, η χώρας μας καταδικάζεται για σαφή παράβαση της απαγόρευσης της καταναγκαστικής εργασίας. Η Ελλάδα απέτυχε να αποτρέψει τέτοιες καταστάσεις, να προστατέψει τα θύματα της σύγχρονης δουλείας, καθώς και να πραγματοποιήσει ουσιαστική και αποτελεσματική έρευνα για τα αδικήματα που καταγγέλθηκαν και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους.

Χαρακτηριστικό της απόφασης ωστόσο, πως το δικαστήριο διαπίστωσε πως τα ελληνικά δικαστήρια ερμήνευσαν και εφάρμοσαν την έννοια της εμπορίας ανθρώπων με «πολύ περιοριστικό τρόπο», που λίγο έως πολύ προσδιορίζεται ως «δουλεία».

Όπως σημειώνει παρακάτω όμως, η υπόθεση των μεταναστών της Μανωλάδας δεν αντιστοιχεί με δουλεία, καθώς όπως αναφέρεται στην απόφαση, «το βασικό χαρακτηριστικό μεταξύ δουλείας και καταναγκαστικής ή υποχρεωτικής εργασίας έγκειται στην αίσθηση για το θύμα πως βρίσκεται σε μία μόνιμη κατάσταση και απίθανο να αλλάξει», και σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο, «στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να βιώσουν αυτό το συναίσθημα, από τη στιγμή που ήταν όλοι τους εποχειακοί εργαζόμενοι».

Ακόμη, η απόφαση υπογραμμίζει την υποχρέωση της Ελλάδας και των υπολοίπων κρατών-μελών να θέσουν σε εφαρμογή «ένα νομοθετικό και διοικητικό πλαίσιο που θα απαγορεύει και τιμωρεί την καταναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία, την υποτέλεια και τη σκλαβιά», ενώ αναγνωρίζει πως «η Ελλάδα έχει σε μεγάλο βαθμό συμμορφωθεί» με αυτές τις απαιτήσεις.

Το Δικαστήριο έκρινε πως η Ελλάδα υποχρεούται να καταβάλει σε κάθε έναν από τους προσφεύγοντες το ποσό των 16.000 ευρώ, και στους υπόλοιπους εργαζόμενους που καταγράφηκαν μετά το περιστατικό, το ποσό των 12.000 ως αποζημίωση, καθώς και 4.363,43 ευρώ για έξοδα και δαπάνες.