Jakub Radomski, Maciej Stolarczyk: Niedawno mówił pan, że w nowym sezonie będzie liderem zespołu Bora-Hansgrohe w Giro d’Italia, podczas Tour de France będzie pomocnikiem i że bardzo chce pan znów wziąć udział w Tour de Pologne. To aktualne?

Rafał Majka: Nie do końca. Powiedziałem te słowa, ale niedawno rozmawiałem z dyrektorem sportowym i plany się trochę zmieniły. Jeszcze nie wiadomo, co będzie z tym Giro.

Może będzie pan liderem we Francji?

Majka: Może. Poczekajcie jeszcze chwilę. Wszystko niebawem powinno się wyjaśnić.

Mówił pan też, że w przypadku startu w Tour de France walczyłby o pierwszą dziesiątkę. To dość asekuracyjne podejście.

Majka: Może trochę przesadziłem. Gdybym pojechał ten wyścig jako lider, myślę, że w przyszłym roku realna byłaby pierwsza piątka. Podczas Giro i Vuelty osiągałem ten cel, w Hiszpanii byłem nawet trzeci, ale na Tour de France jeszcze nigdy nie byłem liderem. Wygrywałem etapy, pokazywałem się w górach, dwa razy wywalczyłem koszulkę dla najlepszego „górala”, ale zawsze byłem tym z cienia. Teraz sytuacja trochę się zmieniła. Jestem w nowej grupie i wiem, że drużyna ma wobec mnie duże wymagania. Cały czas rozmawiam z moim trenerem Patxim Villą, o tym co trzeba poprawić w przygotowaniach.

Największą pana słabością wydaje się mimo wszystko jazda na czas.

Majka: Wiem, że trochę brakuje mi do czołówki, ale wiem też, że diametralnie już tego nie zmienię. Mogę w tym elemencie być trochę lepszy i na tym mi bardzo zależy. Mam teraz przygotowania, których nie było nawet w zespole Tinkoff. W lutym będziemy pracować nad odpowiednią pozycją w tunelu aerodynamicznym. Pomoże mi bardzo dobry specjalista od ustalenia pozycji. Do tego dostanę cały sprzęt z jak najwyższej półki.

Jak ocenia pan trasę Tour de France?

Majka: W tym roku są tylko 32 kilometry jazdy indywidualnej na czas. Mało. Pamiętam na Giro czasówkę, która miała 52 km, a ukończyłem ją na czwartym miejscu. Pod tym względem ta trasa mi się podoba.

W Tinkoffie jeden z problemów polegał na tym, że nie miał pan często do pomocy wystarczająco mocnej drużyny. Jak będzie teraz?

Majka: Cały czas słyszę od dyrektorów z Bory: „Zapewnimy ci jak najlepszych pomocników”. Musimy jednak pamiętać o tym, że nie da się w jeden rok przejść płynnie z dywizji Pro Continental do World Touru, a Bora w 2016 roku znajdowała się szczebel niżej. Wielu zawodników ma jeszcze ważny kontrakt, w kadrze jest duży „przemiał”. Myślę, że wszystko dotrze się na sezon 2018, ale już teraz nie powinno być źle. Bardzo liczę na pomoc Pawła Poljańskiego, który ma praktycznie taki sam kalendarz startów jak ja. Pamiętacie Vueltę? Przecież jak Paweł wychodził na czoło peletonu i dyktował mocne tempo, w stawce zostawała tylko piętnastka faworytów. Mamy Hiszpana i Portugalczyka, którzy dobrze jeżdżą po górach, młodych Niemców i Austriaków, do tego solidnych pomocników na płaskie odcinki.

W tej ostatniej grupie jest Maciej Bodnar.

Majka: „Bodi” to koń pociągowy (śmiech). Jego pomoc na klasykach będzie nieoceniona.

Niedawno pojawiła się informacja, że zostanie pan ojcem. To utrudni przygotowania?

Majka: Dziecko ma przyjść na świat w lutym. Myślę, że raczej nic się nie zmieni. Sportowiec musi mieć swoje zasady i ja takie mam. Moja żona, Magda, będzie musiała włożyć wiele wysiłku w wychowywanie dziecka. Wcześniej często jeździła ze mną na zgrupowania, ale teraz nie będzie to możliwe. Mnie czekają kolejne obozy i wyścigi. Będę musiał się dobrze wysypiać i regenerować, by osiągać sukcesy. Nie da się pogodzić roli ojca z rolą kolarza wygrywającego wyścigi. Ale po sezonie postaram się to wszystko nadrobić. Październik, listopad i grudzień planuję spędzić głównie w domu z rodziną.

Jest pan nominowany do tytułu Sportowca Roku w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” i TVP. Kto pana zdaniem najbardziej zasłużył na tę statuetkę?

Majka: Anita Włodarczyk wywalczyła złoty medal w Rio de Janeiro, do tego pobiła rekord świata i za to należy jej się wielki szacunek. Myślę, że wysoko powinna też być Maja Włoszczowska ze swoim srebrnym medalem z Brazylii. Siebie też widzę na dobrym miejscu. Zdobyłem w Rio brąz, ale nie było łatwo. Wcześniej w wyścigu ze startu wspólnego podczas igrzysk medale dla Polski zdobywali Mieczysław Nowicki i Czesław Lang. Osiągnęli świetne wyniki, ale z drugiej strony to było w roku 1976 i 1980, w trochę innych czasach, a ja jako pierwszy dokonałem tego wśród zawodowców.