Gisteren vertelde sterrenkundig onderzoeker Marc van der Sluys in het NOS Radio 1 Journaal meer over de Perseïden: "Wat we zien is eigenlijk het afval van een komeet. Zo'n komeet is als het ware een vuile sneeuwbal, als die in de buurt van zon komt, gaat hij smelten en dat vuil laat hij achter."

Dat vuil bestaat uit brokjes ter grootte van een zandkorrel tot een kiezelsteen die met een hoge snelheid in de atmosfeer van de Aarde terecht komen.

Gloeiende lucht

Dat we dit soort klein ruimtegruis toch kunnen zien, komt door hoge snelheid waarmee het de atmosfeer raakt. Van der Sluys: "200.000 kilometer per uur of soms nog wel meer. Daardoor komt er enorm veel energie vrij. De lucht wordt hierbij zo heet dat het een gloeiend spoortje nalaat en dat zien we in een fractie van een seconde. We noemen dat een vallende ster, maar in feite is het dus gloeiende lucht."