De wijk is een goed voorbeeld van de ontwikkeling van Amsterdam, zegt Boterman, die sociale geografie en politicologie studeerde, en nu stadsgeografisch onderzoek doet aan de UvA. Hij publiceerde onder meer over de positie van middenklassegezinnen in de stad, en over gentrificatie: het ‘opwaarderen’ van oudere stadswijken met bijvoorbeeld slarista’s – sjieke saladebars – kapper-annex-fietsenmakers en hoge huizenprijzen die arme mensen de buurt uitdrijven. Vandaag laat hij ons zien hoe hij te werk gaat.

Lees de stad

‘Ik ben al mijn hele leven gefascineerd door steden,’ zegt Boterman – donkere baard, zwart leren jack, hippe rode sportschoenen. In de Weesperstraat, vlakbij het grauwe beton van het studentencomplex in de Weesperflat, razen auto’s voorbij. Hij kijkt rond. ‘Dit is zo leuk: rondlopen, en kijken wat je ziet. Je léést de stad, en probeert te duiden wat er aan de hand is.’ Hij wijst op een vrouw met bakfiets, twee meisjes voorin. ‘Mijn collega Lia Karsten is expert op het gebied van stadsgezinnen. Zij zag opeens meer kinderzitjes. Na onderzoek bleek inderdaad: steeds meer kinderen groeien op in de stad.’

Om de stad te lezen, moet je iets weten over de historische context, gebaart hij. ‘Kijk naar de Weesperstraat: een van de lelijkste straten van Amsterdam. In de jaren zeventig was dit bedoeld voor kantoren, en om met de auto in de stad te komen.’ Nu zijn er koffietentjes, lunchrooms, flexplekken, een studentenflat. ‘Vroeger zouden ze je voor gek verklaren, dat je hier op een terras gaat zitten. Ik bedoel: het ligt aan een halve snelweg.’ Zo zie je hoe de functie van de buurt verandert. ‘Er is nu een brede stoep. Met de auto mag je maar 50 kilometer per uur. Je moet een historisch geheugen hebben, en bronnen hebben bestudeerd, om dat te kunnen zien.’