Elke vorm van door kunst opgewekte ontroering is een schop in het kruis van de Nederlandse loodgieter.

Net als minister Wiebes had ik veel eerder moeten opkomen voor de Nederlandse loodgieter. Buitenlandse loodgieters doen maar wat. In Amerika wordt nauwelijks nog lood gegoten en figureert er af en toe een werkloze loodgieter in een pornofilm. Niet al te ingewikkeld werk. Ze hoeven maar een paar zinnen uit het hoofd te leren: ‘Nou mevrouwtje, die buis zit goed verstopt. Ik zal hem helemaal door moeten raggen.’ Daarna een paar shots van een loodgieterskontje en een vrouw die aan een vork likt.

Nederlandse loodgieters – en ik vind het zo fijn dat minister Wiebes dat nu eens hardop zegt – worden door dat Nederlandse kunsttuig, met hun schilderijtjes en hun toneelstukken, steeds verder in een hoek gedrukt. Ik vraag u hier, op deze plek: wat hebt u liever als u weer eens 3 liter gestold frituurvet door de afvoer hebt staan proppen? Een halfnaakte actrice die twintig minuten lang Medea in uw gootsteenkastje prevelt, of een kordate Nederlandse loodgieter? Dat bedoel ik.

Niets is zo ontmoedigend als een verstopte gootsteen. De bodem valt uit je bestaan. Alles gaat lekker, je hebt uitzicht op nieuw werk, je hebt een broek aan die precies goed zit, zodat je de pijpen niet om hoeft te slaan en je kindje van 6 zegt allemaal dingen die zo in de Libelle kunnen. Je dondert gedachteloos een pannetje rijst in de gootsteen en het water loopt niet weg.

Wie bel je dan? Niet Pierre Bokma of Tim Knol. Kunst heeft nog nooit een gootsteen ontstopt en daarom is het heel goed dat meneer Wiebes dat nu eens heel duidelijk heeft gezegd. Hij zei het misschien iets anders, maar Wiebes bedoelde dit: het Concertgebouw – een prima akoestiek en mooie stoeltjes, maar je hebt er verdomd weinig aan als er een kilo draadjesvlees in je afvoer zit.

Ik zou naast mijn hobby – schrijven – dolgraag lood leren gieten, huizen leren bouwen of een tentje ontwerpen van 64 gram. Eindelijk eens iets nuttigs doen. Ik heb mij al die jaren vergist. Halina Reijn, die nu al een half leven lang de wereld rondreist en in alle talen op verschillende continenten ontroert, ik bewonderde haar zeer. Iedere avond een zaal vol mensen slechts met woorden en lichaamstaal naar de rand van de afgrond slepen, het leek mij het mooiste beroep denkbaar.

Ik zat ernaast. Door minister Wiebes begrijp ik nu dat iedere vorm van ontroering, opgeroepen door welke kunstuiting dan ook, een schop in het kruis van de Nederlandse loodgieter is. Die zou ook weleens lekker naar Japan willen vliegen, dagen alleen in een hotelkamer willen zitten, een solovoorstelling spelen en daarna weer snel doorvliegen naar Canada, maar er moet verdomme lood worden gegoten.

Denk er eens over na. Als Mozart een Nederlandse loodgieter zou zijn geweest, dan hadden we nu heel mooie gootsteenkastjes. Als Prince een Nederlandse loodgieter zou zijn geweest, dan leefde hij nog gewoon. Jaja, allemaal prachtig mooi, When Doves Cry, maar als er een stuk bloemkool in je afvoer vastzat, had je heel weinig aan Prince, al paste hij wel precies in een gootsteenkastje.

Ik snap nu pas dat ontroeren een hobby is. Wiebes raakt de kern. Overdag lood gieten en ’s avonds een molen maken van oude lucifers of van oude gehaakte pannenlappen een leuk mouwloos vestje maken, wat is daar mis mee?