مدتی غایب بودم. ازآخرین مطلبی که نوشتم تا کنون رویدادهای مهمی درجهان را شاهد بوده ایم. از آن همه رویداد در این مدت یکی بیشتر برایم جالب بود وآن غیبت غیر معمول خامنه ای از عرصه جهانی بود. حالا فکر می کنم بهترین راه بازگشتم به صحنه نوشتن، نگارش مطلبی درباره غیبت «آقا» باشد.علت غیبت ایشان ازآن جهت برایم مهم است که فکر می کنم دلیل این غیبت برآینده ایران می تواند تاثیر گذارباشد. به نظر من یکی از چهار دلیل می تواند غیبت «آقا» را توجیه کند:۱- خودش نمی خواهد، ۲- قدرت تصمیم گیری ندارد، ۳- اطرافیانش نمی گذارند و ۴- بیمار است.

در عالم واقع غیبت هرازگاه رهبر یک کشور امری عادی تلقی می شود.مساله ساز هم نمی شود. اما مورد ایران فرق می کند. در هنگامه ای که بحران های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور را فلج کرده است و جامعه جهانی دارد با ایران دربرنامه هسته ای به توافق می رسد، رهبر حکومت باید مدام درصحنه باشد و موضع گیری کند. ازهمان آغاز حکومت اسلامی درایران هم رهبران کشورنشان داده اند چقدر تشنه توجه خارجی و رسانه ای اند و مهم نیست که انتقاد کنند یا تعریف. رهبران حکومت می خواسته اند مطرح باشند. نا براین غیبت خامنه ای و سکوت او باید معنی دار تلقی شود.

حالا هر چهاراحتمال را یکی یکی بررسی می کنیم. خامنه ای ممکن است شخصا تصمیم گرفته باشد کمتر صحبت کند و در انظار ظاهر شود. شاید سیاست » صبر و انتظار» درپیش گرفته تا ببیند گفتگوها با جامعه جهانی چگونه پیش می رود. شاید هم اولویت های دیگری دارد و فعلا سیاست جهانی مد نظرش نیست. هرکدام که باشدغیبت رهبر آنهم درکشوری که همه راه ها به او ختم می شود توجیه پذیرنیست.

امکان دوم این است که خامنه ای گرفتار بی تصمیمی شده باشد. وقتی در انتخابات اخیر به رغم خواست تندروهای پیرامونش جلوپیروزی روحانی را سد نکرد شاید متوجه پیامدهای پیروزی این رئیس جمهوری و برنامه هایش نبود. اکنون که با رئیس جمهوری جدید و دولت او مواجه شده باید بین او و تندروهای مخالف موازنه ای برقرار کند واین وظیفهء عملا ناممکن موجب بی تصمیمی او و بناچار غیبتش از صحنه سیاسی شده است.

امکان سوم این است که اطرافیان و مشاوران سیاسی ونظامی و امنیتی «مجموعه نظامی-آخوندی» که ازقضا همه تندرو و مخالف برقراری رابطه با جهانند، وی را به هر طریق قانع کرده اند که حرف نزند و موضع نگیرد. اگر این درست باشد پیامدش برآینده ایران حتا از اولی و دومی هم تعیین کننده تر خواهد بود. تندرو ها که قدرت سیاسی، رسانه ای و اقتصادی کشوررا قبضه کرده اند و رهبر را درمحاصره دارند به او اجازه نمی دهند درچنین مقطعی که قاعدتا باید از موضع دولت پشتیبانی کند موضع علنی بگیرد. درچنین صورتی چشم انداز آتی، سرکوب بیشتر مردم ایران توسط عناصر امنیتی ست. تندروها که از تحریم و سرکوب سود فراوانی برده اند نمی خواهند رایطه ایران با جهان پیرامونی عادی شود چون آنها ازچنان روندی بشدت زیان می بینند و بازنده اند.

چهارمین امکان یعنی بیماری خامنه ای – روانی یا جسمانی- به وی اجازه حضور در صحنه سیاسی به صورت علنی را نمی دهد و دیگران ازپشت پرده به نام او کشور را اداره می کنند. دراین صورت احتمالا حکومتیان درصدد برنامه ریزی برای انتقال آرام قدرت از رهبر هستند. گروه های گوناگون حکومتی برنامه های متفاوتی برای دوران بعد از خامنه ای دارند. حتا کسانی که دوستدار کشورند شاید برنامه ای برای جانشینی خامنه ای داشته باشند.

ما ایرانیان آگاهانه یا ناآگاهانه به نوعی در انتظار موعود یا مداخله خارجی بوده ایم، در هر شکلش، از فرهنگی و اقتصادی تا توسل به زور. اما می توان با اتکا به خود زنجیره جبر قضا و قدری را شکست وآینده را شکل داد. نباید غیبت خامنه ای را به هر دلیل که باشد کم اهمیت گرفت. ایرانیان از هر لایه و قشر باید درباره روزی بیندیشند که به هر حال خامنه ای از صحنه خارج می شود. درچنان صورتی بهتر که نقشه ای منطقی و کارآمد برای دردست گرفتن سرنوشت کشور آماده باشد.