



Równy milion boliwarów. Tyle, począwszy od dzisiaj, wynosi minimalna, miesięczna pensja w Wenezueli. To wzrost o aż 155 proc. w porównaniu z poprzednim minimum, które obowiązywało od 1 marca (wtedy pensja wzrosła o 68 proc.).

Prezydent Wenezueli, Nicolas Maduro, ogłaszając wczoraj podnoszący minimalne wynagrodzenie dekret, stwierdził: –To moja wdzięczność wobec wenezuelskiej klasy robotniczej. Jak co roku, zdecydowaliśmy się na ogłoszenie podwyżek z okazji Święta Pracy!-.

I dodał, nie kryjąc dumy:

Socjalistyczny rząd Wenezueli bez wytchnienia chroni klasę robotniczą i emerytów. Nasze rewolucyjna państwo nieustannie zwiększa inwestycje w społeczeństwo. Rewolucja Boliwariańska, od 1999 roku, zwiększała minimalną pensję aż 44 razy!

I to wszystko prawda. Ale tylko częściowa. Prezydent Maduro „zapomniał” bowiem dodać, że już od kilku lat wszystkie podwyżki „zjadane są” przez coraz większą inflację. Która, od początku tego roku, jest już wręcz podręcznikową hiperinflacją i – według najnowszych prognoz Międzynarodowego Funduszu Walutowego – przekroczyć może w tym roku 13800%.

Tak – 13 tysięcy 800 procent!

Efekt tego jest taki, że gdy przeliczy się minimalną pensję na dolary po czarnorynkowym kursie, to – mimo ostatniej podwyżki – jej wartość spadła, między 1 marca i 1 maja, o 13 proc. I wynosi aktualnie 1,61 dolara. Miesięcznie.

Nawet gdy do pensji doda się obowiązkowe dodatki, czyli tzw. „socjalistyczne bony żywnościowe”, których wartość także podnoszona jest wraz z pensją, to wszystko razem wynosi 2555500 boliwarów. Czyli 3,2 dolary. Miesięcznie.

To, oczywiście, po kursie czarnorynkowym, na którym opiera się prawie cała wenezuelska gospodarka. Bo po kursie oficjalnym to zwykły obywatel dolary może jedynie sprzedać, nie kupić. Ale nawet gdyby mu się to – dzięki jakimś wyjątkowym znajomościom – udało, to i tak to minimalne wenezuelskie wynagrodzenie, nie jest oszałamiające, bo wynosi wtedy, ze wszystkimi dodatkami, 37 dolarów.

Na co wystarcza aktualne minimalne wynagrodzenie? Na równo milion litrów słabszej, 91-oktanowej, benzyny na wenezuelskiej stacji benzynowej. Albo 166666 litrów tej lepszej, 95-oktanowej.

Ale benzyny człowiek nie zje. W wenezuelskim supersamie siła nabywcza pracownika na minimalnej pensji nie jest już tak efektowna. Bo gdy do swej milionowej pensji dołoży on półtora miliona socjalistycznych bonów żywnościowych to stać go będzie na zakup… dwóch kurczaków. I to tych niezbyt dużych.

Dlatego Wenezuelczycy ustawiają się masowo w gigantycznych kolejkach po subwencjonowane „torby żywnościowe”, zawierające najczęściej mąkę, makaron, puszki z tuńczykiem i fasolę. Kosztują one niewiele, ale kupić je można jedynie za okazaniem specjalnej Legitymacji Ojczyźnianiej, której otrzymanie często uwarunkowane jest wstąpieniem do rządzącej Zjednoczonej Partii Socjalistycznej Wenezueli.

Coraz większe problemy z zapewnieniem sobie (i rodzinie) trzech posiłków dziennie nie jest w Wenezueli zjawiskiem marginalnym. Wg. oficjalnych statystyk z 19,5 miliona legalnie zatrudnionych Wenezuelczyków aż 13 milionów otrzymuje właśnie minimalne wynagrodzenie.

Wg. niedawnego raportu przygotowanego przez uniwersytety UCV, UCAB i USB 87 proc. Wenezuelczyków żyje obecnie w biedzie, a 61 proc. w ekstremalnym ubóstwie, czyli m.in. jest niedożywiona. Wg. organizacji humanitarnej Caritas aż 68 proc. wenezuelskich dzieci kłopoty rozwojowe wynikające z niewystarczającej/nieodpowiedniej diety.

