Studenten in het Maagdenhuis. Beeld anp

Beste leden van het college van bestuur, net als u hebben wij kennis genomen van de open brief die de Maagdenhuisbezetters vorige week aan u hebben gericht, en wij hopen dat u net zo verbijsterd bent als wij. U heeft het klaargespeeld om uzelf door coulant, afwachtend en meegaand beleid in een positie te manoeuvreren waarin bezetters menen rechten op te kunnen eisen zoals verwarming, regelmatige schoonmaak en nota bene compensatie in de vorm van studiepunten.



Laat die eisen even goed tot u doordringen. Een groep bezetters die eist dat u het bezette pand schoonmaakt en warmstookt. Opdat ze het allemaal wat gezelliger en comfortabeler hebben. Sterker nog: ze eisen dat u hen compenseert met waardevolle studiepunten, alsof de bezetting een uit de hand gelopen snuffelstage is.

Hoepel

U springt waarschijnlijk wederom braaf door de hoepel, om iedereen blij te houden. U zult de thermostaat op een comfortabele 21 graden draaien, wekelijkse schoonmaakbeurten inroosteren en een horde aan dames van lichte zeden inzetten, om de bezetters elke avond in te stoppen, een kus op het voorhoofd te geven en nog even uit Das Kapital voor te lezen tot ze in een vredige, zorgeloze slaap dommelen. In de kantine staat dan de volgende ochtend hun fruitprakje klaar en een lekker mariakaakje.



Per nacht wordt er vanzelfsprekend een half studiepunt verdiend. Internationaal geaccrediteerd.



Wij willen graag benadrukken dat wij geen verzameling reactionaire JOVD-leden zijn, die fel tegen alle standpunten van deze bezetters ten strijde trekken. Wij zijn een groep hardwerkende studenten Geesteswetenschappen van uiteenlopende politieke signatuur, die met lede ogen toeziet hoe een interessante discussie verandert in een gepolitiseerd feestje van gemakzuchtige gelegenheidskrakers met brutale, kafkaëske eisen.



U vraagt zich natuurlijk net als wij af waar de tijd is gebleven van de provo's - de tijd waarin de Maagdenhuisbezetters zich nog ongedoucht en graatmager vastklampten aan hun idealen en zich niet bekommerden om een koud bed, een volle vuilnisbak of een verloren studiejaar.

Coffee Company

De tijd van het salonanarchisme is aangebroken: veilig een pand bezetten zonder dat dat al te ingrijpende consequenties heeft op je studie of leven. Open brieven typen op je Macbook en na het schrijven van platitudes op pamfletten in de Coffee Company bijkletsen. Natuurlijk hielden de provo's het nooit vier weken vol, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat zij zich er ooit toe zouden hebben verlaagd aan het universiteitsbestuur om verwarming, schoonmaak en compensatie te vragen.



De zouteloze reacties van het universteitsbestuur leiden ertoe dat de krakers werkelijk niets te vrezen hebben: elke vernieling wordt beloond met een extra debat.



Wij zijn allemaal al meerdere keren - op diverse punten in de bezetting - op visite geweest in het Maagdenhuis. Waar het ons in de eerste dagen nog opviel hoe netjes het pand werd gehouden en hoezeer de bezetters zich er zichtbaar om bekommerden dat hun activiteiten niet tot vernieling en verloedering leidden, constateren wij nu dat de staat van het pand almaar achteruitgaat.



In de jungle van slapende krakers (ons laatste bezoek was om twee uur 's middags, er waren op dat tijdstip een stuk of tien bezetters wakker, de rest sliep her en der in het pand, duidelijk geïrriteerd dat mensen durfden om op dat tijdstip voor geluidsoverlast te zorgen - er moet immers genoeg geslapen worden tussen het bezetten door) troffen wij grote schade aan bij vrijwel iedere deurpost - deuren van kantoren die met grof geweld waren opengebroken. Kantoren waarin gevoelige informatie en data ligt opgeslagen. Onaanvaardbaar gedrag, zeker als het gaat om een pand met een monumentale, onschatbare waarde als het Maagdenhuis.

Humane vorm van beleid

Waar de spandoeken eerst vooral de muren en balustrades sierden, verschenen ze gaandeweg ook op de trappen, om daar vervolgens weer stukgelopen te worden, zodat er nu een trappenhuis overblijft vol resten plakband, die geen andere boodschap meer uitdragen dan 'In godsnaam, maak mij schoon'. Bovendien lijken de spandoeken steeds minder over democratisering op de universiteit te gaan; er hangen spandoeken over Griekenland, over het roc, over de kunstopleiding St. Joost, over de HvA - allemaal instellingen waar veel van de discussiepunten simpelweg niet op van toepassing zijn.



Uw humane vorm van beleid is vanuit een ethisch oogpunt lovenswaardig, maar uw afwachtende en opbouwende aanpak heeft, zoals dat gaat met zachte heelmeesters, tot een letterlijk stinkende wond aan het Spui geleid. Het is tijd om de Dettol ter hand te nemen. Deze viezeriken vertegenwoordigen ons niet.



Louise, Dymph, of anders Eberhard: treed op tegen deze beschamende wanvertoning en geef ons onze universiteit terug!



(PS: We zijn met deze brief ongeveer een uur bezig geweest, is het mogelijk om ons daarvoor met 1/27 ECTS te compenseren? We hebben onze studentennummers doorgemaild.)