Dat het programma Buitenhof nou net Sid Lukkassen had uitgenodigd om te komen uitleggen wat dat nou eigenlijk is, dat cultuurmarxisme, was natuurlijk net weer zo’n achterbakse cultuurmarxistische rotstreek van die ook door links veroverde publieke omroep. Want met een apologeet als Lukkassen, die in deze politieke slapstick zijn boekenkast met zulk donderend geraas liet omvallen dat elke begrijpelijke analyse definitief onder de kaftjes bedolven werd, heb je als anti-cultuurmarxist geen vijanden meer nodig.

Flauw.

En jammer ook wel. Want er zit wel wat in, in zijn analyse van de linkse politiek van de afgelopen decennia. Waardoor we nu zitten opgescheept met vrouwen-emancipatie, homo-emancipatie en antiracisme en helemaal dreigen te vergeten waar het ook weer om ging in onze wereld: Gezin, God en (blank) Vaderland.

Dat wil zeggen: het complot dat door Lukkassen en de zijnen wordt gedetecteerd en dat teruggaat op de arme Gramsci om via de Frankfurter Schule bij modern links terecht te komen, valt alleen met een zelfgevouwen alu-hoedje te begrijpen. Lukassen, en in zijn voetspoor Thierry Baudet, oppert dat links, via een lange mars door de culturele en politieke instituties, in een van bovenaf gestuurd proces, genoemde emancipatiebewegingen bewust gebruikt om onze cultuur te ondermijnen. Het denken wordt hier helder beschreven door Peter Giessen .

Je zou haast willen dat links zoiets kón.