Πολλές φορές οι μονογονείς, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στερεότυπα, μύθους και γελοίες παρερμηνεύσεις σχετικά με εμάς, τα παιδιά μας και τον τρόπο ζωής μας. Σαν να μην φτάνουν όσα περνάμε, πρέπει κάθε τόσο να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς και τις επιλογές μας αποδεικνύοντας έτσι πως δεν είμαστε ελέφαντες και όπως λέει και μία φίλη: «Στην Ελλάδα είναι ευκολότερο να αποδείξεις ότι είσαι ελέφαντας, παρά ότι δεν είσαι!». Μας κολλάνε που μας κολλάνε τη ρετσινιά λοιπόν, τουλάχιστον ας το διασκεδάσουμε αναλύοντας αλλά και διαψεύδοντας, τους παρακάτω κλασσικούς και εικονογραφημένους μύθους γύρω από τους μονογονείς.

Μύθος: Στον κύκλο μου δεν έχω κανέναν μονογονέα. Μάλλον, δεν είναι τόσοι πολλοί!



Αλήθεια: …ή μάλλον επειδή -συνειδητά και μή-οι μονογονείς αποκλειόμαστε από τον κύκλο των άλλων. Δεν εξηγείται να υπάρχουν τόσα διαζύγια γύρω μας, και τα περισσότερα παντρεμένα ζευγάρια να μην έχουν στον κύκλο τους ούτε έναν χωρισμένο! Βαση στατιστικών, μία στις πέντε οικογένειες στη χώρα μας είναι μονογονεϊκή, δηλαδή στηρίζεται μόνον στον ένα από τους δύο γονείς. Έτσι αλλάζει σιγά- σιγά και στην Ελλάδα ο κοινωνικός χάρτης. Όπως καταγράφεται από τα στοιχεία της ΕΣΥΕ του 2001, στην Ελλάδα υπάρχουν 391.177 μονογονεϊκές οικογένειες, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία στηρίζεται στη μητέρα (ποσοστό άνω του 90%). Πρόκειται για οικογένειες που προέκυψαν είτε από διαζύγιο, είτε από χηρεία, είτε από επιλογή, είτε από ανάγκη (πηγή: http://epohi.gr). Άρα δεν είμαστε λίγοι, ούτε οι μόνοι!

Μύθος: Μονογονείς= Διαλυμένα σπίτια

Αλήθεια: Η άποψη ότι το σπίτι μιας οικογένειας είναι διαλυμένο επειδή οι γονείς χώρισαν ή δεν παντρεύτηκαν ποτέ, είναι σε πολλές περιπτώσεις προσβλητική. Η αλήθεια είναι ότι τα σπίτια πολλών μονογονέων είναι περισσότερο ολοκληρωμένα από όταν εκείνοι ζούσαν σε έναν δυστυχισμένο γάμο, γεμάτο προσβολές, φωνές και απιστίες. Οι καυγάδες, η παγερή ησυχία, οι πόρτες που χτυπάνε δυνατά είναι πράγματα πολύ πιο καταστροφικά για την ψυχολογία του παιδιού, απ’ ότι η ζωή με έναν γονέα σε ήρεμο περιβάλλον. Οι μονογονείς πολλές φορές, επικεντρωνόμαστε περισσότερο στη φροντίδα των παιδιών μας, ακριβώς επειδή είμαστε ευτυχισμένοι και δεν ζούμε με το άγχος του τι θα γίνει όταν ο άλλος γονέας επιστρέψει στο σπίτι.

Μύθος: Οι μονογονείς δεν δίνουν στα παιδιά τους τον ίδιο χρόνο και την ίδια προσοχή, που δίνουν οι γονείς που ζούν μαζί.

Αλήθεια: Οι μονογονείς έχουμε πράγματι περιορισμένο χρόνο και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό. Ωστόσο, τα παιδιά μας αποτελούν πρώτη μας προτεραιότητα και φροντίζουμε να τους δείχνουμε τη μέγιστη προσοχή και αγάπη. Το σπίτι με δύο γονείς, δεν συνεπάγεται αυτόματα μεγαλύτερη αφοσίωση ούτε υγιή και χαρούμενα παιδιά. Στην πραγματικότητα, αν ρωτήσεις έναν μονογονέα γιατί χώρισε, ένας από τους λόγους που θα σου πεί είναι ότι ο άλλος γονέας συνήθως έλειπε από το σπίτι και δεν φρόντιζε καθόλου τα παιδιά. Επιπλέον, όταν δεν αφιερώνεις όλο σου τον χρόνο και την ενέργεια στο να σώσεις τη σχέση σου, τον αφιερώνεις στα παιδιά.

Μύθος: Οι μονογονείς ψάχνουν μπαμπά / μαμά για τα παιδιά τους.

Αλήθεια: Αν ένας μονογονέας βρεί χρόνο για την προσωπική του ζωή, τα πρώτα πράγματα που σίγουρα θα θελήσει είναι συντροφικότητα και συζήτηση, διότι αυτά του λείπουν. Πολλοί μονογονείς, κατά μία έννοια, χαιρόμαστε που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μόνοι μας. Το να είσαι ο μόνος που θέτει τους κανόνες και ορίζει τις τιμωρίες και τις επιβραβεύσεις, κάνει τα πράγματα πιο απλά. Αν εξαιρέσουμε τους κατ’ επιλογή ή τους χήρους μονογονείς , οι πιθανότητες παρέμβασης του άλλου γονέα στη ζωή του παιδιού, είναι μεγαλύτερες αλλά και η νούμερο ένα αιτία καυγάδων και συγκρούσεων. Ποιός θέλει να τσακώνεται;

Μύθος: Οι μονογονείς ψάχνονται για σεξ / Οι μονογονείς κάνουν σεξ συχνά (ή αλλιώς, αυτό το δέντρο που λέγεται «Σεξιά»…)

Αλήθεια: Αυτός ο μύθος προκύπτει από το πανάθλιο στερεότυπο, ότι οι μόνες μαμάδες είμαστε «εύκολες». Για την ακρίβεια υπάρχουν άντρες που έχουν μπερδέψει τις μόνες μαμάδες με τις πόρτες με φωτοκύτταρο, αφού πιστεύουν πως οι μόνες γυναίκες με παιδιά, «ανοίγουμε» αυτόματα. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες “μονομαμάδες” βρίσκουμε πολύ δύσκολα χρόνο έστω και για έναν αθώο καφέ, ποσώ δε μάλλον για σεξ! Επίσης να σας θυμίσω ότι πολλές φορές, υποσυνείδητα θεωρούμε πως οποιοδήποτε ξεκίνημα στην προσωπική μας ζωή, αυτόματα βάζει τα παιδιά μας σε δεύτερη μοίρα. Επομένως σεξ=ελεύθερος χρόνος και ελεύθερος χρόνος=ενοχές. Σωστά;

Μύθος: Είναι δύσκολο να βγεί ραντεβού ένας μονογονέας

Αλήθεια: Εδώ που τα λέμε, υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας σε αυτό. Το να βγείς ραντεβού, προϋποθέτει μια σειρά από πρακτικά ζητήματα που πρέπει προηγουμένως να λυθούν όπως το να έχεις υπόψιν τουλάχιστον μία μπέιμπι σίτερ, να ισορροπείς τα παιδιά με την κοινωνική ζωή, να αποφασίσεις πότε θα συστήσεις τον/την σύντροφο στα παιδιά και πολλά άλλα. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι δυσκολότερο απ’ ότι για έναν ελεύθερο χωρίς παιδιά. Το να γνωρίσεις κάποιον/κάποια, να φλερτάρεις και να κανονίσεις να βγείτε, είναι ίδιο για όλους. Αυτό λοιπόν που εν μέρει ισχύει στο συγκεκριμένο μύθο, είναι το πρακτικό κομμάτι καθώς για τους μονογονείς είναι πράγματι λίγο πιο δύσκολο να σχεδιάσουμε τις εξόδους μας, είτε με απλούς φίλους είτε με έναν/μία νέο/νέα σύντροφο.

Μύθος: Τα παιδιά χρειάζονται μια μητρική/πατρική φιγούρα και πρέπει οπωσδήποτε να ξαναπαντρευτείς!

Αλήθεια: Πράγματι τα παιδιά χρειάζονται σωστά πρότυπα στη ζωή τους, ένα από τα οποία είναι και ο ίδιος τους ο γονιός. Ωστόσο πολύ καλά πρότυπα μπορούν να αποτελέσουν οι παππούδες, οι θείοι, τα ξαδέρφια, ορισμένοι οικογενειακοί φίλοι και κάλλιστα να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα προς μίμηση ενώ ειδικά όσοι γνωρίζουν καλά την κατάστασή σας, θα το δεχθούν με μεγάλη χαρά. Ένα σωστό πρότυπο για το παιδί, δεν βρίσκεται απαραίτητα στο πρόσωπο μιας νέας σχέσης ή γάμου.

Μύθος: Τα παιδιά των χωρισμένων γονιών γίνονται χωρισμένοι ενήλικες / Τα παιδιά των μονογονεϊκών οικογενειών έχουν παραβατική συμπεριφορά.

Αλήθεια: Πολλά και άλλα τόσα ακούγονται για τα παιδιά χωρισμένων γονιών και γενικότερα για τα παιδιά των μονογονέων. Ότι θα χωρίσουν και τα ίδια όταν παντρευτούν, ότι δεν είναι καλοί μαθητές, ότι παρασέρνουν τους άλλους, ότι όταν μεγαλώσουν θα πάρουν ναρκωτικά ή θα ληστέψουν την τράπεζα απέναντι κλπ. Στην πραγματικότητα, όλα εξαρτώνται από το πώς και υπό ποιες συνθήκες, μεγαλώνει κανείς το παιδί του. Εάν ένα παιδί μονογονεϊκής οικογένειας ή χωρισμένων γονιών, έχει μια υγιή και σταθερή σχέση με τον/τους γονέα/γονείς του, δεν έχει περισσότερες πιθανότητες να χωρίσει ή να εκδηλώσει παραβατική συμπεριφορά συγκριτικά με το παιδί που ζει και με τους δύο γονείς. Το παιδί είναι πιθανότερο να γίνει σωστός ενήλικας με υγιείς σχέσεις, όταν βλέπει τους γονείς του να χωρίζουν αντί να μένουν μαζί βυθισμένοι στη δυστυχία «για χάρη του».

Οι συνθήκες και οι αιτίες εξαιτίας των οποίων κάποιοι άνθρωποι γίναμε μονογονείς, είναι πολύ συγκεκριμένοι και προσωπικοί. Το να βγάζει κάποιος αυθαίρετα συμπεράσματα για ορισμένους ή όλους τους μονογονείς γενικότερα, απλώς δυσκολεύει τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας. Κι αυτός ο τρόπος ζωής σήμερα είναι δικός μου, αύριο όμως μπορεί να γίνει και δικός σου.

*Εικόνα: Psychcentral.com