Thierry Baudet is naar het front geroepen, zei hij in zijn verkiezingsspeech twee weken geleden. Het roept de vraag op wanneer zijn frontdienst eigenlijk begonnen is, en ook waar dat front precies uit bestaat. In een brief aan schrijver Ronald Giphart van vier jaar geleden – uit een correspondentie die voor publicatie was bedoeld maar al vlug doodbloedde – gaf hij op beide vragen antwoord. „De eerste dag van mijn studententijd was 11 september 2001. Mijn volwassen leven begon met een gebeurtenis die voor mij voelde als een roep naar het front. Later datzelfde jaar kwam Fortuyn op. Ik zag hoe onze elites zich doodvochten tegen hem. Ik begreep dat we niet in een democratie leven, maar in een oligarchie. En dat de oligarchen uit een perfide combinatie van eigenbelang en oikofobie bezig zijn ons land, onze beschaving stuk te maken via de EU, de massa-immigratie en de modernistische bouwsels. In dat eerste jaar van mijn studententijd begreep ik dat we in oorlog zijn en dat de krachten moeten worden gebundeld om een formidabele vijand te verslaan.”

Zijn radicalisering begint kortom al vroeg. Een aanval van buitenaf (moslimextremisten die zich met vliegtuigen in de Twin Towers boren) transformeert op Baudets rommelzolder naadloos tot een aanval van binnenuit (oligarchen die ons land vernietigen). Als je vlug leest lijkt het of Ad Melkert op 9/11 aan de stuurknuppel zat.

Het gaat blijkbaar om een tweefrontenoorlog: intern en extern. Hij richt zich als politicus vooral op het eerste. In de politiek en de journalistiek, aan de universiteiten en op scholen is de vernietiging van binnenuit gaande, waarschuwde hij opnieuw in zijn toespraak onlangs. Baudets betrokkenheid bij zoiets als het onderwijs blijkt echter niet uit zijn bijdragen aan onderwijsdebatten in de Kamer, waar Hiddema en hij welgeteld nul keer zijn komen opdagen. Het aantal wetsvoorstellen dat Forum indiende ter verbetering van het onderwijs komt op hetzelfde aantal uit. De enige merkbare betrokkenheid is vooralsnog het veelbesproken meldpunt voor linkse indoctrinatie door leraren, want succes in de oorlog staat of valt met de kwaliteit van je inlichtingen.

Nu is het onderwijs inderdaad overwegend links, maar de vraag is niet waarom er zoveel linkse leraren zijn (zevenenzeventig procent volgens het telraam van Wierd Duk) maar waarom zo weinig mensen ter rechterzijde voor de klas willen staan. De beloning natuurlijk, stupid: het beroep daalt al jaren spectaculair in aanzien, mede omdat het zo beroerd betaalt. Maar toen de SP vorig jaar een voorstel deed om 530 miljoen euro te investeren om de loonkloof tussen het primair en het voortgezet onderwijs te dichten, stemde Forum tegen. Liever dient Forum het onderwijs met een kliklijn. Met agitatie, verdachtmaking en stoken in het klaslokaal. De suggestie van een vijfde colonne. Ziedaar het front van Thierry Baudet.

Dat het hem ernst is met die malle oorlogsretoriek, onderstreepte hij vorig jaar november nog eens met deze tweet: „100 jaar geleden eindigde de Eerste Wereldoorlog. Maar na dit extreme bloedvergieten moest de échte Europese zelfdestructie nog beginnen. Honderd jaar culturele, demografische en geostrategische suïcide verder staat er nu een generatie op die de beschaving weer wil revitaliseren.”

Miljoenen slachtoffers en een verwoest continent niet meer dan een voorspel? Het lijkt een brutale overdrijving, maar het is erger: hij meent het.

Veel van zijn kiezers nemen het met zijn uitspraken niet zo nauw en menen dat de soep van Baudet niet zo heet gegeten wordt als ze wordt opgediend. Maar iedereen doet er verstandig aan om zijn woorden niet alleen uiterst serieus maar ook heel letterlijk te nemen.

Tommy Wieringa schrijft elke week een column op deze plaats.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 6 april 2019