In haar opiniestuk als antwoord op de tweets van Filip Dewinter praat Hanane LIouh alleen over zichzelf. Het ‘debat’ wordt daardoor (opnieuw) herleid tot louter anekdotiek. Ook maakt ze over Filip Dewinter een vals intentieproces, namelijk dat de affiche van de Universiteit Antwerpen met daarop een hoofddoek hem “zenuwachtig” zou maken.

Liouhs clichématige besluit luidt: het wordt tijd dat meneer Dewinter “ermee leert leven dat Vlaanderen mijn thuis is”. Mijn vriendin is als studente geïmmigreerd uit Iran en Filip Dewinter kan daar prima mee leven, omdat zij beseft wat ze is ontvlucht: de islamitische onderdrukking van meisjes en vrouwen en de islamitische sluier die daar hét symbool van is.

Zij gruwt ervan dat in het Westen de islamitische sluier wordt genormaliseerd als zomaar een vestimentaire keuze, en zelfs wordt gepropageerd.



LIouh schrijft helaas niet over waarover het zou moeten gaan: over de islamitische sluier en zijn symboliek, en het dagelijkse mentale en fysieke lijden van vele miljoenen meisjes en vrouwen dat daarvan het gevolg is.

Voor iemand die er prat op gaat geschiedenis te studeren, is het wonderlijk dat LIouh niets schrijft over de eeuwenoude geschiedenis van de islamitische sluier, want die is fundamenteel. Zo schreef Hoda Shaarawi in 1923 geschiedenis toen ze in Egypte, als symbool voor de bevrijding van de vrouw, voor de ogen van de media haar hoofddoek afgooide. Vandaag zien we deze strijd elke dag in Iran, maar ook in andere islamitische landen zoals Algerije en Turkije, waar moedige vrouwen zich met gevaar voor hun leven verzetten tegen de islamitische sluier en de islamitische vrouwenhaatcultuur die daaraan vasthangt.