Ο ένας στους 10 Έλληνες παραδέχεται συνθήκες εκφοβισμού στη δουλειά του ενώ 5% των Ελλήνων εργαζόμενων αναφέρουν περιστατικά σωματικής ή ψυχολογικής βίας στη δουλειά τους. Πρόκειται για μια εσκεμμένη άσκηση ηθικής παρενόχλησης, ψυχολογικής βίας και κακοποίησης στον χώρο εργασίας, γνωστής με τον αγγλικό όρο «mobbing»: Μία πολύ καλά κρυμμένη και υποτιμημένη απειλή για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων και την εργασιακή ειρήνη.

Oπως τονίζεται στη μελέτη της Δρ Ιωάννας Δέδε (διευθύντρια πιστοποίησης προσόντων στον ΕΟΠΠΕΠ) -η οποία δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του ΙΝΕ ΓΣΕΕ- ως «σύνδρομο mobbing» νοείται κάθε επαναλαμβανόμενη καταχρηστική συµπεριφορά που εκδηλώνεται µε λόγια, πράξεις, γραπτά µηνύµατα και µπορεί να βλάψει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωµατική ή την ψυχική ακεραιότητα του ατόµου, να θέσει σε κίνδυνο την εργασία του ή να διαταράξει το εργασιακό κλίµα.

Πρόκειται για συστηματική, μεθοδική και συνεχή (τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα και για μεγάλο χρονικό διάστημα) άσκηση ψυχολογικής βίας, εργασιακής κακοποίησης, για διαμόρφωση εχθρικού, ταπεινωτικού εργασιακού περιβάλλοντος και για την επιβολή διακριτικής μεταχείρισης και τρομοκρατίας που προσβάλει την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια, τη σωματική και την ψυχική ακεραιότητα των εργαζομένων κι οδηγεί συχνά σε ολοκληρωτική εξάντληση του εργαζόμενου-στόχου, προκειμένου να αναγκαστεί σε παραίτηση.

Το mobbing αποτελεί μια αποτελεσματική στρατηγική «ψυχολογικής τρομοκρατίας» που χρησιμοποιείται σκοπίμως από επιχειρήσεις και οργανισμούς, προκειμένου να απαλλαγούν από το ενοχλητικό ή το «πλεονάζον» προσωπικό, να προβούν σε διοικητικές αναδιαρθρώσεις, σε μειώσεις μισθών, σε αντικατάσταση προσωπικού κλπ. Ο εκφοβισμός υποβάλλεται κατ΄ ιδίαν (κεκλεισμένων των θυρών), κατά συνέπεια οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τον χειρισμό ή την ψυχολογική βία.

Υπάρχει διεθνώς πλούσια βιβλιογραφία, με ποικίλους ορισμούς, για το φαινόμενο της εργασιακής κακοποίησης, της ηθικής παρενόχλησης, της ψυχολογικής βίας ή του «συνδρόμου mobbing» στους χώρους εργασίας. Το φαινόμενο αυτό λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα και σε πολλές χώρες, όπως είναι η Γερμανία, η Σουηδία και η Ιταλία, αναγνωρίζεται ως επαγγελματική ασθένεια .Οι σχετικές μελέτες που έχουν εκπονηθεί έχουν καταδείξει, ότι η εργασιακή ηθική, συναισθηματική και ψυχολογική κακομεταχείριση δεν τραυματίζει μόνο τον εργαζόμενο-στόχο, αλλά δηλητηριάζει όλο το ανθρώπινο δυναμικό μίας επιχείρησης ή ενός οργανισμού μέσω του τοξικού εργασιακού κλίματος. Η εξάπλωση του φαινομένου αυτού επιφέρει καταστροφικές συνέπειες στην σωματική και ψυχική υγεία, στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον των εργαζομένων, στην ποιότητα της εργασιακής ζωής, στην αποδοτικότητα και παραγωγικότητα των εργαζομένων, στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Η ζημία για τις επιχειρήσεις ανέρχεται σε δισεκατομμύρια ευρώ.