Wie de communicatie volgt van de Britse regering, ziet haast dagelijks illustraties van dit patroon: over de brexit (een héél grote kwestie) spreekt men zo weinig en zo kort mogelijk, en in de vaagste termen, terwijl het retorische vuurwerk gereserveerd blijft voor zaken van veel geringer belang en impact.

De inflatie van hyperbolen is best boeiend, maar ook verontrustend. Hyperbolen zijn "gradatiewoorden", en zoals de Amerikaanse linguïst Dwight Bolinger al schreef in 1972, kan men die gradatie enkel maken wanneer er een neutraal ijkpunt is, een "norm" die men als nulpunt ervaart.

Men kan maar snappen wat "prachtig" betekent wanneer men het kan afwegen tegen het meer neutrale "mooi", net zoals men de betekenis van "catastrofe" maar snapt wanneer men het plaatst in een rijtje met daarin "probleem", "ramp" en andere verwante woorden.

Onze taal heeft dat soort gradatiewoorden net om die schaal van ervaring weer te geven: we moeten doorheen onze taal in staat zijn om het onderscheid te maken tussen wat een gewoon "probleem" is, en wat een veel ernstiger "catastrofe" is, tussen wat "vervelend" is en wat "ondraaglijk" is, wat "opmerkelijk" is en "hallucinant".

Wat we nu meemaken is een verschuiving van die ijkpunten. Niets is nog een normaal probleem, niets is nog een kleinigheid - de norm is "catastrofe" en "fundamentele aanslag" geworden. Het onderscheid tussen wat superlatieven verdient en wat niet, is danig vervaagd op die manier.