Bob van der Tak tijdens het EK zwemmen in 2014 Beeld ANP

Als hij als ogenschijnlijke melkmuil tegenover de getatoeëerde voetballers stond, leek hij zo te worden overrompeld. Maar zodra Bob van der Tak zijn eerste vraag stelde, waren zij overrompeld. Vlak na zijn dood in het weekeinde van 15 en 16 september schreef Ajax-spits Klaas Jan Huntelaar op Twitter: ‘Bob van der Tak, 38 jaar jong. De man met de micro die zo dichtbij kwam staan dat je een pas naar achteren ging en dan kwam hij er weer één naar voren.’

Vlak voordat hij in een hotel in zijn geliefde Brugge uit het leven stapte, schreef NOS Sport-verslaggever Bob van der Tak aan zijn dierbaarste collega’s en vrienden ieder een brief van drie kantjes. In één deel vertelde hij hoe hij tot het besluit was gekomen. In het andere deel voegde hij er een persoonlijke noot aan toe.

Paul van der Linden, met wie hij samen voor BNR Radio de Olym­pische Spelen van Beijing deed en het WK voetbal in Duitsland, kreeg ook een brief: ‘Ik noemde hem inspecteur Columbo omdat hij na het interview vaak weer terugkeerde bij de sporter om nog een extra vraag te stellen.’

Van der Tak leed aan de gehoorproblemen tinnitus (een continu geluid in je oren zoals een piep) en hyperacusis (normale geluiden worden als heel luid ervaren), die zijn leven tot een hel maakten. Hij kon uiteindelijk zelfs niet meer ­tegen de tik van een vork op een bord. Zijn werk, waarvoor hij helemaal leefde (hij had geen levenspartner), was onmogelijk geworden. En toen begin dit jaar zijn moeder overleed, voor wie hij mantelzorger was, verloor het ­leven zijn zin.

Radioklas

Bob van der Tak was een geboren Zaankanter. Halverwege de jaren negentig klopte hij aan bij Zaanradio als vrijwilliger. ‘Eerst fluisterde hij bijna, zoals de commentator in een biljartzaal. Maar hij had een karakteristieke stem en leerde snel. Zijn verslaggeving werd steeds dynamischer, hoewel hij nooit een Jack van Gelder zou worden’, zegt toenmalig collega Martin Blankman. Hij ging naar de radioklas op de School voor Journalistiek.

‘Bob was echt een van de ondoorgrondelijkste studenten die ik in twintig jaar heb zien langskomen. Voor een sportjournalist was hij veel te introvert, maar gaf je die jongen een microfoon, dan was hij echt fenomenaal’, aldus zijn docent Bart Alberink. Via het programma Namen en Rugnummers bij RTV Utrecht, Radio Flevoland en Eurosport kwam hij in 2004 bij BNR Radio terecht. Studio Sport-commentator Jeroen Grueter, die hem in 2001 in Utrecht had leren kennen, haalde hem in 2009 binnen bij Studio Sport. ‘Daarna heb ik heel intensief met hem samengewerkt – ik deed zwemcommentaar voor de televisie, hij voor de radio.’

Van der Tak bezat een encyclopedische kennis van sport. Wie hem vroeg naar de maker van een doelpunt in een willekeurige competitiewedstrijd van tien jaar geleden kreeg meteen antwoord. Het ­moment waarop het probleem met zijn gehoor ontstond, weet Grueter precies. ‘Dat was 8 mei 2011 tijdens een waterpolowedstrijd in Borculo. Bob zat daar tussen twee boxen in waar keiharde muziek uitkwam. En dan was er nog het geschreeuw en gejuich van het ­publiek. Hij merkte voor het eerst dat hij er gek van werd.’

Voor Bob was het vak een verslaving. Ondanks de gehoorproblemen zette hij door en was hij er als commentator bij toen Ranomi Kromowidjojo bij de Olympische Spelen van 2012 in Londen twee gouden medailles haalde. Maar het probleem werd steeds erger.

De Spelen van Rio in 2016 moest hij laten lopen, hoewel hij uit een geluiddicht hokje in Hilversum commentaar mocht doen. Het was zijn laatste kunstje.