COLUMN - Er stonden Jehova’ Getuigen in het niets. Ik zie ze wel vaker, en als ik ze ergens krediet voor moet geven, is het wel voor de plekken die ze uitkiezen om te gaan staan.

In Amsterdam staan ze vaak voor het Centraal Station, en dan precies daar waar iedereen even moet wachten om over te steken, en ook goed moet inschatten hoe het nu precies zit met die fietsers en trams en auto’s en touringcars en bezorgscooters en fietstaxi’s, en waar die allemaal vandaag kunnen komen. De plek dus waar iedereen zich even verloren voelt, een beetje hulpeloos om zich heen kijkt, en dan op de cover van de uitgestalde edities van De Wachttoren een foto ziet van een dolgelukkig gezin dat alle hulp heeft gevonden, en die kwam van boven.

In Nijmegen, waar ik twee keer per week een film zit te monteren, heeft de gemeente pal voor het station een fietslaan aangelegd, die je niet ziet. De laan, dan. De fietsers wel: die stormen op je af. Iedere keer als ik in Nijmegen ben, kan ik meteen zien wie hier voor het eerst komt. Dat zijn de mensen die bij het geluid van de fietsbel een schrikbeweging maken zoals tekenfilmfiguurtjes dat ook doen: met hun handen eerst in de lucht, dan opgelucht richting hart, om even letterlijk een pas op de plaats te maken. En precies daar, op die pas op de plaats-plek, daar staan ze. Beleefd glimlachend, naast hun borden en boekjes en Bijbels.

Dat zijn plekken die ik begrijp. Mocht ik de behoefte hebben de mensheid ergens van te overtuigen, dan ging ik daar ook staan. Maar niet hier. Niet in Maastricht, op de vers aangelegde Groene Loper, net buiten het centrum, waar af en toe iemand langs fietst, jogt of zijn hond uitlaat, maar waar door de week, midden op de dag, ook gerust een half uur niemand voorbij komt.

Ik keek naar ze. Ook weer niet te lang, want voor je het weet heb je oogcontact, en oogcontact betekent bij een Jehova’s Getuige altijd een vraag, en het antwoord op die vraag doet er verder niet toe, want het zijn zendelingen, en zendelingen zénden.

Mijn blik was wel lang genoeg om de teksten op hun folders te lezen. Ze zijn altijd van de grote beloften geweest, beloften die niemand zou doen die er garantie op moest geven. ‘Nooit meer verdriet,’ zag ik staan. Daarnaast stond de tekst ‘Liefde faalt nooit!’. Ik dacht aan al mijn ervaringen in het tegendeel, en ging bijna aan mezelf twijfelen, maar nét niet, want dat was natuurlijk de bedoeling. Dan hebben ze je al bijna.

Precies hier waar ze stonden, denderde ooit de snelweg door Maastricht. Die ligt nu verstopt onder de grond, en bovenop die donkere snelweg vol giftige dampen verrees een nieuwe wereld, schoon en groen.

Ja, dat moest het zijn: ze stonden hier vanwege de symboliek.

Ik liep verder in de opgeluchte wetenschap dat ik het antwoord had gevonden, en daarin leken we toch even op elkaar.