De beste manier om aandacht te krijgen is zoals bekend klagen dat niemand aandacht voor je heeft. De media negeren ons. Wij worden niet gehoord. Ze luisteren toch nooit in Den Haag. Zinnen die je kunt dromen. Je hoort ze zo vaak dat je ontregeld zou raken als de radio, de kranten of de televisie ze niet meer zouden brengen.

Nu is er wel iets aparts mee aan de hand. Toen Forum voor Democratie in maart de grootste partij werd bij de Statenverkiezingen, had je de bekende reflex van media die werden geattaqueerd omdat ze Baudets stormachtige groei zouden hebben gemist.

Mij was dit eerlijk gezegd niet zo opgevallen – ik zag vooral welwillende aandacht voor Baudet – en het was duidelijk dat sommigen na de zege behoefte aan een afrekening hadden: weet dat de winnaars van vandaag de verschoppelingen van gisteren waren.

Maar toen je laatst Europese verkiezingen had, en de PvdA verrassend de grootste werd en de VVD de partij van Baudet weer ruim passeerde, hoorde je nergens dat media deze trend hadden gemist. Het ging verder. Op de flanken was een slagveld aangericht – SP en PVV: nul zetels – en ook daarover riep niemand: schandalig dat media dit niet voorzagen. Of: schandalig dat ze de opkomst van Timmermans en de terugkeer van de VVD niet hadden zien aankomen.

In het weekeinde was er weer zoiets. Minister Koolmees (Sociale Zaken, D66) sloot laatst na jaren zwoegen een pensioenakkoord met werkgevers en vakbonden, en de FNV organiseerde een ledenreferendum.

In de dagen voor de uitslag hoorde je overwegend sombere geluiden van activistische FNV-leden die aanstuurden op een afwijzing. Vanuit de SP, 50Plus en de PVV kregen ze bijval, en media waren sceptisch of het pensioenakkoord dit zou overleven.

Toen kwam de uitslag – 75 procent vóór – en inderdaad: opnieuw geen enkele klacht dat media de stem van al die honderdduizenden redelijke FNV-leden hadden gemist.

Het interessante hieraan is natuurlijk dat bezwaren tegen de vermeende selectiviteit van media blijkbaar nooit worden geuit als de verreweg grootste groep Nederlanders, de redelijke Nederlanders, over het hoofd is gezien. En dat die klachten altijd worden geuit in de zeldzame gevallen dat bepaalde populisten succes hebben bij de kiezer.

Dus je zou hopen dat het land dit in het collectieve geheugen opslaat.

Want de niet-gehoorde Nederlander – dat is blijkbaar zelden de Nederlander die klaagt dat hij niet gehoord wordt. En bijna altijd de redelijk onbekende Nederlander met een voorkeur voor redelijke oplossingen.

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Lotfi El Hamidi.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 18 juni 2019