Czytaj dalej

Kto nie zna Michio Kaku, profesora z Nowego Jorku i autora niezliczonych publikacji popularnonaukowych? A kto z was wiedział, że sławny uczony odnalazł “doskonałe, fizyczne dowody” przemawiające za istnieniem Boga?

Niedawno znajomy wysłał mi artykuł. Nie taki zwykły, bo pocho­dzący ze źródła wszel­kiej mądrości, okra­szony sen­sa­cyj­nym nagłów­kiem: “Fizyk teo­re­tyczny dr Kaku: Świat jest stwo­rzony przez Boga”. Niestety, ku mojemu roz­cza­ro­wa­niu, tak rewe­la­cyj­nej wia­do­mo­ści nie potrak­to­wano z należytą powagą. Swoją drogą, zawsze mnie to dziwi. Najpierw autor odpala taką petardę, aby napisać na kolanie kil­ka­na­ście zdań i pozo­sta­wić czy­tel­nika w stanie silnego nie­na­sy­ce­nia.

Ale zostawmy to i przejdźmy do pierw­szego z trzech akapitów:



“Jest dla mnie jasne, że ist­nie­jemy w świecie rzą­dzo­nym przez stwo­rzone zasady” — pisze dr Kaku w artykule opu­bli­ko­wa­nym przez Geo­fi­lo­zo­ficzne Sto­wa­rzy­sze­nie Studiów Antro­po­lo­gicz­nych i Kul­tu­ro­wych. Jak dodaje Kaku, zasady, podług których funk­cjo­nuje świat, zostały w jego ocenie “ukształ­to­wane przez uni­wer­salną inte­li­gen­cję, a nie przez przy­pa­dek”.

Kolejne roz­cza­ro­wa­nie. Skoro pan redaktor nie znalazł czasu na roz­wi­nię­cie swojej notki, to miałem przy­naj­mniej nadzieję na uzy­ska­nie namiarów na przy­wo­łany przez niego artykuł. Niestety, nie ma ani linku, ani tytułu publi­ka­cji. Zacząłem więc buszować w inter­ne­tach, lecz co ciekawe, nie wpadłem ani na treść ani nawet trop nowa­tor­skiej hipotezy. W końcu skie­ro­wa­łem swą uwagę na stronę Geo­phi­lo­so­phi­cal Asso­cia­tion of Anth­ro­po­lo­gi­cal and Cultural Studies. Dorwałem pewien link, lecz jak na złość nie działał i dopiero sko­rzy­sta­nie z sie­cio­wego archiwum pozwo­liło mi dotrzeć do źródła… Tak, to wszystko co ageac.com wie o rze­ko­mych słowach Michio Kaku.

Nie ma żadnego artykułu autor­stwa Kaku, żadnego apelu, żadnego wyznania, ani obwiesz­cze­nia. Jest tylko lako­niczna notka pole­ca­jąca jeden z odcinków youtu­bo­wej serii Big Think (skądinąd, wartej pole­ce­nia). I to właśnie ta notka stała się – sądząc po bliź­nia­czej treści – przy­czyną całego zamie­sza­nia. Nawet jeśli owiana fron­dow­ską legendą publi­ka­cja gdzieś istnieje, to jestem abso­lut­nie pewny, że żaden redaktor portalu nie miał jej w ręce i jedynie prze­tłu­ma­czył wpis z ageac.com. Co więcej nazywał go “arty­ku­łem” i przy­pi­sał jego autor­stwo fizykowi. W końcu takie pod­par­cie dla newsa brzmi poważ­niej, prawda?

Chyba nikt nie jest zasko­czony, że fun­da­men­ta­li­styczny serwis znów kon­fa­bu­luje. Ale skoro już napo­czę­li­śmy temat wiary i poglądów Kaku, to warto dodać kilka słów wyja­śnie­nia. Oczy­wi­ście ame­ry­kań­ski profesor nigdy nie należał do uczonych prze­ko­nu­ją­cych o posia­da­niu jakie­go­kol­wiek dowodu na ist­nie­nie siły wyższej. W każdym razie, po prze­czy­ta­niu więk­szo­ści jego książek, obej­rze­niu wielu wywiadów oraz zapo­zna­niu się z jego dzia­łal­no­ścią w social media, nigdy na tak odważne kon­sta­ta­cje nie trafiłem. W rze­czo­nym mate­riale z YT, również Kaku niczego takiego nie insy­nu­uje. Jedyne co można stwier­dzić, to nie­ga­snąca fascy­na­cja siwo­wło­sego fizyka bogatą filo­zo­fią Alberta Ein­ste­ina (czego dowodem są jego książki, jak “Dalej niż Einstein” czy “Kosmos Ein­ste­ina”). Podobnie do twórcy teorii względ­no­ści, popu­la­ry­za­tor nauki stoi na skraju agno­sty­cy­zmu, nie wyklu­cza­jąc ist­nie­nia jakiejś wyższej siły spraw­czej, ale jed­no­cze­śnie pod­cho­dząc scep­tycz­nie do idei boga oso­bo­wego. I tak jak u Ein­ste­ina, bóg w ustach Kaku pozo­staje utoż­sa­miany z mate­ma­tyką, z ota­cza­ją­cymi nas prawami przyrody. To bardziej kon­strukt myślowy, pewna metafora natury, niż obiekt kultu jaki znamy z więk­szo­ści religii.

Może wycią­gnijmy wnioski z tej wypo­wie­dzi? 🙂

A skoro już mówimy o dowodach na ist­nie­nie stwórcy, to Fronda wyno­to­wała jeden, który od wczoraj nie daje mi spokoju:

Nauko­wiec pracuje na co dzień w City College w Nowym Jorku. Jego zdaniem można twier­dze­nie o Bożym planie wyjaśnić na przykłąd poprzez pry­mi­tywne pół­pro­mienne tachiony, a więc cząstki zdolne do odcze­pia­nia materii.

Czytając ostatnie zdanie, nadal drapię się po głowie. Na pierwszy rzut oka, wygląda to na totalny bełkot. Na drugi też. Czym są tajem­ni­cze “pry­mi­tywne pół­pro­mienne tachiony”, jak “odcze­piają materię” i jak, u licha, ma się to wszystko do ist­nie­nia boga? Wszakże sam tachion to koncept teo­re­ty­ków, hipo­te­tyczna cząstka mająca cofać się w czasie. Sądzę, że sam Kaku byłby zszo­ko­wany wiedząc, że prowadzi badania nad czymś czego nikt dotąd nie widział i pewnie nie zobaczy. Jasne, może to ja o czymś nie wiem lub nie zro­zu­mia­łem zagad­nie­nia. Z tą myślą wstu­ka­łem w Google frazę “pri­mi­tive semi-radius tachyons”, a wyszu­ki­warka od razu zapro­po­no­wała mi dodanie nazwiska Kaku. Cóż, okazało się, że nie tylko ja pozo­staję w tyle za Frondą. Fora i jak i blogi naukowe od jakiegoś czasu pękają w szwach od poszu­ki­wa­czy egzo­tycz­nych cząstek i wszyscy wydają się równie skon­fun­do­wani.

Wiecie o czym marzę? O zapy­ta­niu autora tego newsa, skąd u licha wziął pomysł na pry­mi­tywne pół­pro­mienne tachiony. A zaraz potem, dlaczego owe cząstki miałyby być – jego zdaniem – dosko­na­łym, fizycz­nym dowodem na ist­nie­nie… cze­go­kol­wiek.