Naar aanleiding van het PS-schandaal in Charleroi meer dan tien jaar geleden trof Brussel maatregelen. Een nieuwe ordonnantie legde onder meer een loonplafond voor mandatarissen vast van 150 procent van het loon van een Kamerlid. Burgemeesters, schepenen en gemeenteraadsleden moesten daarvoor bij de gemeentesecretaris aangifte doen van alle openbare mandaten, ook dus de andere zitjes in andere bestuursorganen. De gemeentesecretaris zou die informatie dan overmaken aan een gewestelijk controleorgaan. Helaas bleef die ordonnantie tien jaar lang dode letter . Omdat niet in sancties was voorzien, negeerden gemeenten en openbare instellingen de wet. Ze richtten vzw’s op die gemeentelijke taken verrichtten, en die allemaal een politiek benoemde raad van bestuur hadden, waarvan de leden ook zitpenningen en lonen opstreken.De ‘nevenmandaten’ en de bijhorende vergoedingen, die vaak hoog kunnen oplopen, werden niet publiek gemaakt. Gemeenten maakten evenmin een inventaris van de mandaten die het college en de gemeenteraadsleden uitoefenden in het kader van hun openbaar ambt.Elf jaar later, in 2017, barstte een nieuwe bom. In de nasleep van het Waalse Publifinschandaal vroeg een Brussels parlementslid naar de royale vergoedingen die Brussels burgemeester Yvan Mayeur (PS) blijkbaar opstreek bij de vzw Samusocial, maar die nergens terug te vinden waren.Journalisten begonnen op goed geluk te zoeken in het labyrint van Brusselse vzw’s, hier en daar een handje geholpen door een politieke tegenstander. Zes media – BRUZZ, VRT, Het Nieuwsblad/De Standaard, Le Vif/L’Express, RTBF en La Capitale – wilden het labyrint echter helemaal in kaart brengen. Wie verdient wat, en waar? De groep Brussels Papers zag het licht.Eerste stap: de gemeenten. Elk medium heeft drie à vier Brusselse gemeenten naar alle (neven)mandaten en vergoedingen van de mandatarissen gevraagd. Dat zijn niet alleen de burgemeester en schepenen, maar ook alle gemeenteraadsleden, leden van de politieraden, en alle leden van beheersorganen van openbare instellingen. Om die informatie op te vragen, gebruikten we de website Transparencia.be, waar u al onze pogingen kunt volgen. De resultaten per gemeente vind je in dit artikel Ondanks de wettelijke verplichting heeft geen enkele gemeente ons meteen alle gevraagde informatie gegeven. De gemeente Ganshoren deed zelfs niet de moeite om op onze aanvraag te antwoorden.“Op 4 juli deed ik mijn eerste aanvraag,” getuigt een journalist. “Er kwam geen reactie. Op 5 augustus en op 15 oktober stuurde ik een vervolgbericht. Ook daarop kreeg ik geen antwoord.”Koekelberg is in hetzelfde bedje ziek. “Mijn eerste vraag dateert van 18 juli. Daarna heb ik nog een paar keer gemaild en twee keer gebeld met het kabinet van de gemeentesecretaris. Pas op 6 september kreeg ik een ontvangstbevestiging. Ik belde een keer met de woordvoerder van de burgemeester, die zei ‘het eens zullen te bekijken’. Op 9 november vroeg ik nog eens om de documenten vrij te geven. Alweer kreeg ik geen reactie.”

Negen gemeenten vermeldden dan weer wel de vergoedingen die mandatarissen uit de gemeenteraad opstrijken. Maar die liggen wettelijk vast, en zijn ook zo op te zoeken. Of ze gaven in het beste geval reis- en andere onkostenvergoedingen mee. Sommige van die gemeenten schoten na onze vragen alsnog in actie en leverden een vollediger rapport af.



Google Cache

“Schaarbeek heeft ons wat aan het lijntje gehouden door eerst een privé-e-mailadres te vragen, om dan gewoon de beslissing van het schepencollege van 27 juli door te sturen", vertelt een andere journalist. "Daarin stond dat alle rapporten op de website staan. Maar via Google Cache konden we achterhalen dat ze die er pas na onze aanvraag hebben opgezet. Bovendien zijn de afgeleide mandaten niet vermeld.”

