Ĉefpaĝo

Lingvouzo



Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique



Via forumo



Ligoj Akceptejo >> 1a februaro 2017



De la strato al praktikado de regado

En la Hispanaj ribelaj urboj



En Hispanio, la nova organizaĵo Podemos maltrafis sian celon de "sturmi la ĉielon" : faligi la politikan sistemon per ĝenerala balotado. De Barcelono ĝis Madrido tra Valencio aŭ Zaragozo, la progesemaj fortoj kritikantaj la malabundigon tamen gajnis plurajn gravajn municipojn. Sed ĉu ŝanĝi urbestron ebligas ŝanĝi la mondon ?



de Pauline PERRENOT , Vladimir SLONSKA-MALVAUD Monto de floroj kaj krucifiksoj stariĝas sur la Placo de Pilar, en ĉi tiu oktobromezo, okaze de la jara festo de Zaragozo. La turistoj svarmegas en la stratoj, kaj la superbazaroj plenpleniĝas : neniu soveto, neniu sturmo de ia Hispana vintra palaco. Ĉi tie same kiel en Madrido, Barcelono aŭ ankaŭ Valencio, "koalicio de popola unuiĝo" formita de aktivuloj de la socia movado kaj diversaj maldekstraj partioj venkis la municipan balotadon en majo 2015. Sed malgraŭ la teruraj blekoj de la konservativuloj, maltrankviligitaj de tiuj venkoj, la revolucio estas kaŝiĝema. "Oni ne ŝanĝas urbon en unu jaro kaj duono", pledas S-ro Guillermo Lázaro, kunordiganto de la municipa grupo de la koalicio Zaragoza en Común (ZeC) [1]. Antaŭ pludiri, ke malgraŭ promesoj pri socia progreso skribitaj en la porelektaj programoj, la ŝanĝoj, kiujn esperas la loĝantaro konsistas malpli en forigo de privata proprieto ol en forbalai la "kaston" : "La homoj ne tiom deziris veran ŝanĝon de sia vivkondiĉoj, kiom aliron al regado de normalaj homoj, kiuj similas al ili." En Santiago de Kompostelo, la venkinta platformo Compostela Aberta (Kompostelo malfermita) naskiĝis el "naŭzo", klarigas al ni S-ino Marilar Jiménez Aleixandre kaj S-ro Antonio Pérez Casas, respektive proparolanto kaj aktivulo de la koalicio. "Apenaŭ unu jaron post sia elekto, la antaŭa urbestro, la konservativulo Gerardo Conde Roa, estis kondamnita pro impostfraŭdo." Du aliaj sinsekvis dum mandatotempo punktita de tribunalaj aferoj, tiel, ke la urbo estis kromnomita "Santiago de Koruptela". Tiu krizo pri politika reprezentado, motoro de la movado 15-M (naskiĝinta la 15-an de majo 2011 en Madrido) helpis la kreon de eksternormaj koalicioj, kiu novigis la fizionomion de la kutimaj regadoj : "Compostela Aberta konsistas parte el eksaktivuloj de grandaj partioj, sed ne nur, diras S-ino Jiménez Aleixandre kaj S-ro Pérez Casas. Multaj el ĝiaj membroj antaŭe neniam politikumis, aŭ venas el asocioj de najbaroj [2], el la movadoj feminista kaj sindikata, el movadgrupoj kontraŭ konstruspekulado, ktp. Troviĝas tie ankaŭ gravuloj, verkistoj, anoj de la kultura mondo, kaj homoj venintaj el 15-M." Kaj ne ĉiuj difinas sin kiel "maldekstremaj". Uzita de iliaj kontraŭuloj kaj de iuj amaskomunikiloj, la nomo "municipoj de Podemos" (pro la nomo de la partio aperinta en oktobro 2014) malhelpas la rilatojn tiklajn, eĉ konfliktajn, kiujn tiuj skipoj havas kun la nova partio. Cetere, "preter niaj malsimilaĵoj kun aliaj municipaj koalicioj, ni havas komunan punkton, rimarkigas S-ino Jiménez Aleixandre : ni ne konsideras nin kiel partiojn. La plejmulto de la tradiciaj maldekstraj partioj donas prioritaton al interesoj de siaj partiestroj : konservi la postenon, sen ĉiam diskuti kun la aktivuloj. Ni observas similan evoluon en Podemos. Ni ja provas diversajn organizoformojn por doni prioritaton al nia programo". Ĉu manenmane aŭ fruntalfrunte ? Kiu programo ? De iu urbo al alia la vojmapoj havas multajn komunajn ambiciojn : demokratio, redistribuo de riĉaĵoj, malpliigo de la influo de eklezio, realproprigo de publikaj servoj, virinaj rajtoj, ktp. Nia interparolado komenciĝis nur antaŭ kelkaj minutoj, kiam la urbestro de Santiago de Kompostelo, S-ro Martiño Noriega Sánchez stariĝas :Mi malsupreniras en la korton, li klarigas. Ni organizas silentan minuton ĉiufoje, kiam virino mortas pro la batoj de viro." En tiu urbo kun preskaŭ cent mil loĝantoj, tiaj agoj akompanas la restarigon de akceptocentro por virinoj viktimaj de perforto, kaj ankaŭ kampanjojn por pli videbligi ilian lukton. La 25-an de novembro, kiun Unuiĝintaj Nacioj deklaris Internacia Tago por forigo de perforto al virinoj, la urbo drapiriĝis per nigraj ŝtofoj, busoj kaj montrofenestroj elmetis la skribaĵon "Kontraŭ la perforto". Reveninte, la urbestro prezentas la planon por socialaj helpaĵoj efektivigitan en oktobro, kaj li esperas, ke ĝi inspiros aliajn municipojn." "Compostela Suma" estas la plej ambicia programo, kiun ni proponis ĝis nun. Ni subskribis interkonsentojn kun Ruĝa-Kruco, kaj metis rimedojn por loĝigi la senhejmulojn, uzante municipajn konstruaĵojn, kiuj neniam estis destinitaj al tio." La programo celas ankaŭ helpi loĝantojn konsideratajn kiel "tro riĉajn" por profiti la helpmonon por socia integriĝo de Galicio (Risga). S-ro Noriega Sánchez cetere ne hezitas elmontri sian subtenon al strikantoj dum tagoj de granda mobilizado de la malstabilaj laboristoj kaj subtraktantoj de Telefónica, la ĉefa telefonkompanio de Hispanio. Inter la celoj de la novaj municipaj skipoj, iuj simboloj. En Barcelono la reapero de senkapigita statuo de generalo Francisco Franco indignigis la konservativulojn. Por Epifania festo, la 6-an de januaro 2016, la urbestraro de Valencio ŝokis anstataŭiginte iujn reĝojn Magojn per reĝinoj. Ĉu senkialaj provokoj ? Pli ĝuste temas pri puŝpeli la heredaĵojn de Franco kaj katolikaj, resone al respublika aspiro de 15-M. Tiu aspiro daŭre flirtas super la Hispanaj manifestacioj per flago viola, flava kaj ruĝa (la koloroj de la 2-a Hispana respubliko 1931-39). Programon difininte kaj balotadon venkinte, ili devas regi. La eniro en la institucion de eksaktivuloj de asocioj alkutimiĝintaj, ĉar ili suferis ilin, al konfliktaj rilatoj kun municipaj skipoj, impulsis sintenan ŝanĝon de la novaj lokaj regantoj fronte al la asociaro. "Ni konstatas volon inkluzivi nin en la decidoprocezon, laŭdas S-ro Enrique "Quiche" Villalobos, prezidanto de Regiona Federacio de Asocioj de Najbaroj de Madrido (FRAVM). Nun estas pli facile akiri informojn. Tio ŝajnas neniaĵeto, sed temas pri giganta paŝo, ĉar kiam ni havas tiujn informojn, ni povas postuli. La konfliktoj, kiuj nun oponigas nin al la municipo, estis do faciligitaj de la municipo mem !" Labori manenmane sen forlasi fruntalfruntado : por la aktivulaj grupoj, kunlabori kun ekskamaradoj ankaŭ implicas konservi sian sendependon, por "daŭrigi la premon". Ĉar la pliboniĝo de la rilatoj inter la agantoj de la publika kaj politika sektoroj ne garantias socialajn antaŭenirojn, nek amikumeco bonan kunlaboron. "Ni havas miksitan senton pri la unuaj tempoj de la regado de Barcelona en Comú, deklaras S-ro Daniel Pardo membro de Asembleo de kvartaloj por daŭripova turismo (ABTS). Tempospaco por dialogo malfermiĝis, dum antaŭe la aferoj pri turismo estis tute rezervitaj al institucio, en rilato kun profesiuloj de la sektoro : ĉi lastaj decidis kaj la unua subskribis. Sed ni estas iom suprizitaj konstati, ke nia voĉo, kiu defendas la ĝeneralan intereson, egalrangas la opinion de ajna hotelisto. Akompanata de dudeko da aktivuloj rekoneblaj pro siaj verdaj toĉemizoj kaj ĝojemaj sloganoj, S-ro Carlos Macías, proparolanto de Platformo de la viktimoj de hipotekopruntoj (PAH) de Barcelono, manifestacias antaŭ la urbodomo, tiun tagon, kiam okazas la municipa konsilio, en oktobro 2016. Mocio, kiun ili proponis de multaj monatoj, estis ĵus akceptita. Ĝi denuncas klaŭzon, kiu permesas indicadon de la interesoj de iuj porloĝejaj pruntoj laŭ kalkulmetodo, kiu estis ŝanĝita tre favore al bankoj per leĝo de septembro 2013. Ĝi koncernus pli ol unu miliono da pruntoj, malebligante multajn familiojn pagi siajn monatpagojn pro grava kostaltiĝo kreita de tiu klaŭzo, regule juĝita preterrajta de tribunaloj. En Barcelono la municipo devontigis sin ne plu labori kun la bankoj, kiuj uzas ĝin, kaj doni administran helpon al la viktimoj. Ŝtatnivele la rolo de municipoj estas limigita : plejbone ili nur povas peti de la registaro, ke ĝi ŝanĝu la leĝon, ke ĝi efektivigu seninteresajn pruntojn kaj repagon de ĉiuj interesoj kontraŭjure enspezitaj de bankoj. Tio tamen sufiĉas por timigi la grandajn financulojn. "Mi scias, ke malmulte probablas, ke la municipo ĉesos labori kun tiuj financaj kompanioj, konfesas S-ro Macías. Restus nur du bankoj, apenaŭ, kaj neniu, kiu povas pruntedoni monon al ĝi. Sed mi estas konvinkita, ke necesas puŝpremi por ke la municipa skipo ne rezignas agadon." Ne malmobiliziĝi, jen la unua celo. "Barcelona en Comú aŭ Podemos havas respondecon : tiun de la parolo, plu diras S-ro Macias. Se vi sendas al via propra partio la mesaĝon : "Ĉio bonas, kvietiĝu, ni jam estas en regado kaj ni aranĝos ĉion", tio signifas, ke vi nenion lernis dum la lastaj kvardek jaroj." La novaj skipoj diras, ke ili konsciiĝas pri tiu risko : "Ni neniel volas refari la eraron de 1982, kiam el la venko de PSOE (Hispana socialista laborista partio) rezultis la disigo de la socia movado, volas trankviligi S-ino Luisa Capel, membro de la komunikadskipo de Ahora Madrid ("Madrido nun"). Tiuepoke, la maldekstrularo elektis logikon de reprezenta demokratio, kaj ni perdis la stratan potencon. Tio konfirmiĝis dum la tutaj 1990-aj jaroj, kun detruigaj rezultoj. Ni deziras, ke la socia movado daŭre rolas por helpi fari nian politikon. La kontraŭloj ja ne ĝenas sin por provi preminflui". Ilo por profani la instituciojn Tiu invito kreas tamen streĉadojn. En Barcelono ili fokusiĝas ĉirkaŭ la lukto kontraŭ amasturismo, grava punkto de la programo de Barcelona en Comú. En la somero 2015, la urbestro, S-ino Ada Colau, decidis unu jaran moratorion (plilongigitan ĝis junio 2017) pri permesiloj por kreo de novaj turismaj loĝejoj, tempo necesa por efektivigi longtempan politikon en urbo, kies ĉiuj kvartaloj suferas el amasturismo. Se la moratorio -je granda indigno de la reprezentantoj de la turisma sektoro- respondas al la unua postulo de ABTS, la speciala plano por urborganizo de turismaj loĝejoj (PEUAT), kiu akompanas ĝin, estis celo de ĝiaj kritikoj. Ankoraŭ diskutata post akcepto de cento da amendoj, tiu regularo celas difini kvar urbajn zonojn. En la centro, zono dirita por "natura malkreskado", neniu nova hotela konstruo estos permesita, kaj la ekzistantaj povos nek esti pligrandigitaj nek anstataŭitaj de alia, kiam ili ne plu funkcios, en la dua zono restos la nuna antaŭstato, kaj en la aliaj ĉirkaŭurbaj kvartaloj de la tria kaj kvara zonoj, permesiloj estos donitaj laŭ "daŭrigebla" maniero, kun limigoj pri areoj kaj gastnombroj de la hoteloj. "Ni scias, ke tiu projekto estas la plej kuraĝa jam farita en Barcelono, sed ni ankaŭ scias kiel ĝi estas nesufiĉa, klarigas S-ro Pardo. La municipo petas, ke ni subtenu ĝin, sed ni ne volas subskribi blankan dokumenton. La "natura malkreskado" estas lingva truko. En la nuna stato, iuj kvartaloj reprezentitaj en niaj asembleoj estos tuj viktimoj de spekulado. Kio estas nia postulo ? Ĝenerala moratorio. Politike, tio povas esti memmortigo, sed ni ne povas postuli malpli. Ĉiutage la "municipoj de la ŝanĝo" renkontas la malfacilaĵojn, kiujn implicas la transiron de la strato al la institucioj. Tiu ŝanĝo malhavigas al la socia movado gravan parton de ĝiaj fortoj. Sidanta ĉe kafeja teraso, S-ino Ana Menéndez, freŝdate elektita kiel estro de Federacio de la asocioj de najbaroj de Barcelono (FAVB) listigas tiujn el ŝiaj ekskamaradoj, kiuj nun laboras por la municipaj servoj. Tiu fenomeno resonigas la pumpadon de multaj aktivuloj de la socia movado fare de Podemos. En la vicoj de Compostela Aberta, S-ino Jiménez Aleixandre ne povas kaŝi sian malkuraĝiĝon, kiam ŝi analizas la konsekvencon en aktivula agado de jaro kaj duono da ĉeesto en la institucioj : "Ĉi lastaj tempoj la funkciado de Compostela Aberta, same kiel tiu de aliaj "municipoj de la ŝanĝo", estis tre tuŝita de la balotaj procezoj. Ni travivis unu municipan balotadon, du ĝeneralajn kaj unu regionan en unu jaro kaj duono ! Ni tute kaj komplete mobiliziĝis en ili, kaj ili pumpis grandan parton de la energio, kiun ni povus dediĉi al la urbo. Ne kalkulante la internajn konfliktojn, kiujn tiu procezo faris, ĉar la koalicioj ŝanĝiĝis laŭ la balotospecoj." Tiuj antagonismoj rezultas ne nur el malsimilaj vidpunktoj. Ili rivelas la malfacilecon reprodukti en la politikaj institucioj la praktikojn kaj frapfrazojn de socia movado. Aliĝintaj al koncepto de "empowerment" (enregecigo), uzita kaj disvolvita de Podemos, la novaj municipoj pensas la institucian terenon kiel kampon por politika eksperimento. Ili bonaŭguras sur la kreo de ciferecaj civitaj platformoj [3] - daŭrigo de la metodoj laŭmodaj dum 15-M per kiuj, ĉiuj povis, en placangulo aŭ dum debato, skribi siajn proponojn sur blanka tabulo. "La celo estas disiĝi el tiu burokratigo de partoprenado por fari ion pli moviga, pli en la spirito de 15-M, en kiu la decidoj okazas per kunkonsento kaj en kiu ne necesas membriĝi al oficiala asocio por partopreni", klarigas S-ino Capel en Madrido. Sed tiu cifereca inventemo, kiun la ĵurnalisto Ludovic Lamant difinas kiel "ilon por profani la instituciojn [4]", kaj la bonvolemeco, kiu akompanas ĝin, foje kontraŭas la sintenon de la loĝantaro. "Multaj fine malkovris, ke la institucio ne estas Twitter", konstatas la direktoro de FRAVM. En Santiago de Kompostelo, la voĉdono por la partopreniga buĝeto mobilizis milon da homoj, tio estas iomete malpli ol unu loĝanto por cent. En Madrido, dum la granda kampanjo por renovigo de la Placo de Hispanio en 2016, 31 761 homoj voĉdonis por la diversaj projektoj : ĉirkaŭ 1% de la ĉefurba loĝantaro. La distribuo de la 60 milionoj da eŭroj de la partopreniga buĝeto vekis intereson de 45 522 loĝantoj. Ĉu senbazaj amuziloj aŭ "vera demokratio" ? Por la urbestro de Santiago de Kompostelo, S-ro Noriega Sánchez, tiuj iloj pruvos siajn utilecojn retroaktive, "kiam la loĝantaro estos konstatinta, ke la proponoj, kies aŭtoro ili estis, fakte estis deciditaj kaj efektivigitaj". Ĉu iĝi nur lokaj farantoj ? Kondiĉe tamen, ke tiuj proponoj estu prezentitaj kaj deciditaj de la municipa konsilio. Neniu el la maldekstraj koalicioj venkintaj en majo 2015 havas absolutan plimulton. "Ni regas la urbon, sed ni ne havas la potencon", resumas S-ro Pablo Hijar, municipa konsiliano pri loĝejoj de ZeC. La subteno de aliaj grupoj, ofte PSOE, aŭ de regionaj partioj kiel Chunta Aragonesista (Unuiĝo Aragona, CHA), naciista kaj socialekologiista partio en Aragono, estas do nemalhavebla. En Zaragozo "la socialistoj malebligas nin efektivigi principon de imposta progresiveco" incitiĝas la urbestro Pedro Santisteve. "PSOE sisteme malhelpas la grandajn decidojn, tiuj, kiuj iel kontraŭas la kapitalisman sistemon" aldiras S-ro Guillermo Lázaro, de ZeC. Sen kalkuli pri iuj punktoj de la porelektaj programoj, kiuj dependas de la regionaj kaj nacia privilegioj. "Se estus okazinta samtempa ŝanĝo je tiuj niveloj, la afero estus pli facila por ni, veas S-ro Villalobos. La Madrida regiono regas la hospitalojn, la publikan edukadon, la grundleĝon. Multaj el la decidoj de la municipo estas do akcesoraj : ĝi petas de la regiono, ke ĝi decidu tian aŭ alian rimedon... plejofte sensukcese." La rimedoj ne sufiĉas por efektivigi la radikalajn aranĝojn promesitajn kontraŭ la elpeladoj. Des malpli, ke la municipoj suferas de la buĝeta premo de Madrido. : "Nur 12,8% de la nacia buĝeto alvenas al ili, plu diras S-ro Santisteve. Ili tamen devas kontentigi la bazajn bezonojn de la civitanoj pri transporto, akvotraktado kaj ruboj." La strategio de "elinterna ŝanĝo" iniciatita de la novaj municipaj regantoj stumblas sur la difino de iliaj rajtoj, heredaĵo de la demokrata transiro kaj de la naciaj leĝoj. Precipe la leĝo pri raciigo kaj daŭrigeblo de loka administrado, nomita leĝo Montoro, el la nomo de la ministro pri financoj de S-ro Mariano Rajoy, S-ro Cristóbal Montoro, kiu decidigis ĝin en 2013. La unua frazo de ĝia antaŭparolo ne lasas ian ajn dubon pri ĝia celo : "La reformo de la artikolo 135 de la Hispana konstitucio (...) sanktigas la buĝetan stabilecon, kiel direktigan principon por la regado de ĉiuj publikaj administrejoj." Diktita de la "respekto de la Eŭropaj devontiĝoj pri imposta firmigo" kaj sekvanta la malabundigajn politikojn, tiu leĝo postulas, krom la malpliigon de deficitoj, uzi ĉiujn eventualajn buĝetajn restaĵojn por ŝulda repago. Preter la bezonoj de siaj politikoj, la municipoj devas batali pri la ideo mem de municipa aktivado : ĉu kontentiĝi esti lokaj farantoj en la kadro decidita de la ŝtato aŭ provi fortikiĝi kiel memkompleta politika unuo, en la tradicio "municipista" enradikiĝinta en la landa historio ekde la 19-a jarcento ? Tiu situacio kondukas la progresistajn koaliciojn al strangaj akrobataĵoj pri sia komunikado. Se ĉiuj povas trumpeti, ke ili resanigis la publikajn kontojn kaj faris bonan buĝetan restaĵon de post sia ekregado [5], ili devis laŭ la leĝo Montero doni ĉi lastan al bankoj (entute 2,3 miliardojn da eŭroj [6]) Iuj tamen kontraŭ malbonsorto montras bonan humoron : ne povante investi la ŝparitan monon, ili elektas propagandi tiujn repagojn, kiel pruvon de sia bona regado. Tiu strategio ne malhelpas la gravulojn de la movado provi akiri ŝanĝon de la leĝo. Kun subteno de la "urbestroj de la ŝanĝo", la parlamenta grupo de Podemos almetis tiucelan leĝproponon en oktobro 2016. Fine de novembro, kvindeko da municipaj reprezentantoj kunvenis en Oviedo por komenci sinsekvon de renkontiĝoj por denunci la kontraŭrajtan ŝuldon kaj la buĝetajn malpliigojn. Tute ne izolita, la kunveno de Oviedo apartenas al la kutima agado de la "ribelaj municipoj" : kune alfronti. Tiel okazis la 4-an kaj 5-an de septembro 2015 en Barcelono la pintkunveno "Urboj por la komuna bono. Kundividi la spertojn por la ŝanĝo", daŭrigita en La Coruña unu monaton poste. Ambaŭ okaze temis pri interŝanĝoj pri la plej konfliktaj temoj : remunicipigo de publikaj servoj, malliberejoj, rifuĝintoj kaj memoro. Por iuj, dek du monatoj tamen sufiĉis por krei seniluziiĝon. Posteulo de S-ino Colau kiel proparolanto de la Barcelona PAH, S-ro Macias bedaŭras la malrapidon de la promesitaj ŝanĝoj : "Konsideru la demandon pri la puno de la bankoj, kiuj posedas loĝejojn daŭre malplenajn : la municipo ne plenumis sian taskon. Ĝi disdonis inter kvindek kaj sesdek monpunojn, estus necesaj du mil. Ĉu ĝi ne iras al la taŭga direkto, ĉu ĝi estas treege malrapida. Kaj pri tiu afero ne estas debato pri ĝiaj rajtoj, tio ja apartenas al ĝia privilegio". Ligitaj de la decidoj de siaj antaŭuloj Komence de 2016 konflikto tumultigis la municipan skipon, kritikitan pro la traktado de striko de la laboristoj de publikaj transportoj. Kunvokitaj dum la Mobile World Congress, internacia montrofenestro de la telefona industrio, fine de februaro 2016, la mobilizoj postulis la ĉeson de la malstabilaj kontraktoj, la plialtigon de salajroj kaj la publikigon de la enspezoj de la regantaj kadruloj. Post la rifuzo fare de la sindikatoj de la solvoj proponitaj de la "ribela municipo" por ĉesigi la strikon, S-ino Colau kvalifikis ĝin "misproporcia", kaj ŝia konsilisto por moveco, S-ino Mercedes Vidal, apelaciis al la "respondeco" de la strikantoj. "Tiu sinteno tute malamika al la striko, eble pli kruela ol tiu de aliaj municipaj skipoj, ege surprizis, raportas S-ro José Ángel Ciércoles, delegito CGT Metro, la plimulta sindikato en tiu transporta sektoro. Evidentas, ke tiuj, kiuj voĉdonis por Ada Colau sentis sin perfiditaj". Prezidanto de Ateus de Catalunya ("Ateistoj de Katalunio"), nacia asocio, kiu denuncas la gravecon de la katolika religio en la Hispana socio, S-ro Albert Ruba Cañardo demandas al si, kiam kompletiĝos la censo de la nemoveblaj havaĵoj de la eklezio, kaj de iliaj privilegioj, kiun li postulis de la municipo de Barcelono, kaj kiun li konsideras, kiel esencan informon pri la loĝeja demando. "La konkordato, kiun ni volas nuligi, senimpostigas la havaĵojn de la eklezio registritajn, kiel kultejojn. Sed tio estas hipokrito. Videbla estas giganta konstruaĵo, kun pli ol centmetra fasado al urbocentro, kiu apartenas al la eklezio, en ĝi advokatoficejoj, butikoj, ĉiuj luitaj. Kaj pri tiu konstruaĵo la eklezio pagas neniun imposton. Kial ? Ĉar ĝi instalis en anguleto statuon de sanktulo". Anstataŭinte malmildan dekstron, kiel en Madrido, kie S-ino Manuela Carmena estis elektita post dudek kvar jaroj de regado de Popola Partio (PP), la koalicioj heredas antaŭajn kontraktojn kaj projektojn. La novalvenintoj tiam ricevas kritikpafadon, kiu grandparte devus celi iliajn antaŭulojn. La Hispana ĉefurbo tiel konfirmis konstruadon de la kvartalo Los Berrocales, inventita de la antaŭa municipo. Pli ol 22 000 loĝejoj estos tie konstruitaj ĝis 2018. "PP lasis malantaŭ si tutan heredaĵon de kontraktoj kun tiu aŭ alia entrepreno por pli ol tridek jaroj, komentas S-ro Villalobos. Nuligi ilin implicus gigantajn monkompensojn. Los Berrocales, ekzemple, estas frenezaĵo. La urbo havas nun sufiĉe da loĝejoj por la venontaj tridek aŭ kvardek jaroj. Se ni konstruas la novan kvartalon, iuj restos malplenaj." S-ino Carmena promesis ne permesi tiel grandajn urbajn konstruadojn, ŝi tamen juĝis, ke ŝi ne povas nuligi tiun projekton imagitan de ŝiaj politikaj kontraŭuloj. En aprilo 1931, la venko de la progresemaj partioj en pluraj grandaj urboj de la lando, inter ili Madrido, antaŭanoncis la 2-an respublikon. Iuj vidas la "municipojn de la ŝanĝo", kiel resonon de tiu antaŭaĵo. Sed surloke ia seniluziiĝo atendas, sammezura kiel la entuziasmo, kiun kreis la venkoj de 2015, en malsimila situacio. Tiam novaj politikaj grupoj, precipe Podemos, profitis fortan movimpeton. Ili esperis triumfi en la lasta parlamenta balotado. Iliaj ĉefoj teoriigis la ideon de "institucia sturmo" : rapida gajno de regado ĉe ĉiuj niveloj per akceptita balotostrategio, malmulte diferenciganta (diro pri "nek dekstro nek maldekstro") kaj publike anoncita kiel "popolista". Atendante novan sturmon, kaj preter siaj propraj kontraŭaĵoj, la "municipoj de la ŝanĝo" devas alfronti nacian kaj regionajn regantarojn strukture pli potencajn, kaj ja intencantajn malsukcesigi ilin. Pauline PERRENOT kaj Vladimir SLONSKA-MALVAUD Presebla versio



En tiu ĉi numero:



- Timo movigas la Pentagonon

- Magnetaj ondoj, nevidebla poluado

- „Usono unue”



- La kompleta resumo 1a februaro 2017









echo "La aŭtoro"; ?>



Pauline PERRENOT

Ĵurnalisto.

(vidu)



Vladimir SLONSKA-MALVAUD

Ĵurnalisto.

(vidu)



La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:







Tradukita de:

Thierry TAILHADES

el la franca



[1] Formita de Podemos, Izquierda Unida (Hispana komunista partio kaj aliaj maldekstregaj partioj), Equo (ekologiistoj), Puyálon (kontraŭkapitalistaj Aragonaj suverenistoj), Somos (maldekstraj respublikanoj), Demos Plus (deveninta de la socia movado por defendo de sanservoj kaj publika edukado) kaj Piratas de Aragón (pirata partio). [2] La movado de asocioj de najbaroj havas apartan lokon en Hispanio de post la diktaturo de Franco. Estante en la tuta lando ili grupiĝas en federacioj en la aŭtonomaj komunumoj kaj intense partoprenas en la publika debato. [3] Ekzemple, la municipo de Madrido kreis la platformon https://decide.madrid.es [4] Ludovic Lamant, Squatter le pouvoir. Les mairies rebelles d’Espagne, Lux, Montréal, 2016. [5] Precipe Madrido montriĝas kiel "bona lernanto" pro malpliigi la publikan ŝuldon je 19,7% en unu jaro. [6] Eduardo Bayona, "La deuda en los ayuntamientos del cambio se reduce 160 000 euros cada hora", Público, 26-a de novembro 2016. Klaku