Środowisko proliferów, kilkugodzinny kurs dla nowych działaczy. Jedenaście osób siedzi w półokręgu. Pośrodku, twarzą do zgromadzonych, stoi młody mężczyzna w marynarce. To on poprowadzi spotkanie. Weryfikuje dane każdego, kto wchodzi do sali.

Sama procedura dostania się na szkolenie przypomina działanie tajnych albo nielegalnych grup. Jest prewencyjnie utajniona. Nigdzie nie można znaleźć informacji o miejscu wykładów, ani ich treści.

Jak więc się na nie dostać? Najpierw na stronie internetowej należy wypełnić formularz. Prócz podstawowych danych Fundacja Pro – Prawo do Życia chce też wiedzieć, czym potencjalny uczestnik kursu zajmuje się na co dzień i czy popiera wprowadzenie całkowitego zakazu aborcji. Wypełnienie rubryki „Jaki masz stosunek do zapłodnienia metodą in vitro” jest obowiązkowe. Na odpowiedź czekam dwa dni.

Szkolenie dla przeciwników aborcji. Wstrząsające nagranie z ukrytej kamery:

Odbieram telefon od nieznanego numeru.

– Dzień dobry. Zapisała się pani na kurs Fundacji Pro – Prawo do Życia. Chciałbym potwierdzić pani dane.

Mężczyzna pyta o moje imię, nazwisko i datę urodzenia. Wszystko się zgadza. Zakwalifikowałam się na kurs. Pytam jeszcze o miejsce szkolenia. „Taką informację dostanie pani sms-em” – odpowiada głos w słuchawce.

Dwa dni później przyjeżdżam pod wskazany, warszawski adres. Kamienica przy ul. Wilczej, centrum konferencyjne. Jestem kilkanaście minut przed czasem. We wskazanej sali siedzi trzech mężczyzn. Jeden z nich to prowadzący. Ma góra 35 lat, dowiem się, że jest ojcem trójki dzieci. Jeszcze raz weryfikuje moje dane. Zauważa, że nie podałam konta jednego z portali społecznościowych.

– Dlaczego? – dopytuje.

– Nie mam, nie korzystam. A po co potrzebujecie takiej informacji?

– Weryfikujemy, kim jest osoba, która chce wziąć udział w kursie. Mamy osobnego człowieka, który sprawdza konta na Facebooku.

Tłumaczy mi też, dlaczego uczestnicy kursu o miejscu spotkania dowiadują się przez SMS-a na kilkanaście godzin przed szkoleniem. – Po to, by nie pojawiła się tu niepowołana osoba. Na przykład taki „kodziarz”, lewak, który przyprowadzi całą bandę „kodziarzy”.

Rozpoczyna się pięciogodzinny kurs.

W sali, razem ze mną, siedzi jedenaście osób. Po mojej lewej 36-letnia studentka. Mieszka w akademiku. Nie opowiada dlaczego później zaczęła studia. Jest wycofana, mówi cicho. O kursie dowiedziała się z ulotki, którą wzięła z kościelnego stolika. Mówi mi, że od małego jest przeciwna aborcji. Nie myśli jednak o tym, by zostać wolontariuszką. Nie chce, by jej wizerunek pojawiał się w sieci. Przeraża ją fala hejtu, która mogłaby ją dopaść. Błaga, bym nikomu o tym nie mówiła.

„Po to, by nie pojawiła się tu niepowołana osoba. Na przykład taki „kodziarz”, lewak, który przyprowadzi całą bandę „kodziarzy”

Po mojej prawej siedzi około czterdziestoletni, szczupły mężczyzna. W Fundacji działa od trzech miesięcy. Jeździ po Warszawie samochodem obklejonym plakatami. Przedstawiają zakrwawione płody po terminacji ciąży.

– Naprawdę tak wygląda teraz aborcja? – pytam. – Nie. To stare zdjęcia. Może z lat 60., jak jeszcze robili aborcję próżniową albo mechaniczną. Ale tylko tak zwrócimy na siebie uwagę. Tylko tak trafimy do ludzi – tłumaczy. Na pytanie, jak reagują przechodnie, opowiada o „lewactwie” i „lemingach”, którzy na widok jego samochodu albo pukają się w głowę, albo wzywają policję.

– Jedna pani otworzyła drzwi i powiedziała, że nawet nas popiera. Że sama jest przeciwna aborcji. Ale nie chce, żeby jej wnuczek oglądał takie zdjęcia. To jej powiedziałem, żeby nie podchodziła z nim do samochodu i wszystko będzie w porządku.

Na sali jest też konstruktor silników samolotowych. Tych lewaków – jak mówi – to nie toleruje, a aborcja jest dla niego morderstwem z premedytacją. I nigdy nie będzie inaczej. Ma około 50 lat. Zadaje dużo pytań.

Wśród uczestników kursu jest też młoda dziewczyna, która należy do jednej z kościelnych wspólnot. Niewiele mówi.

Obok niej siedzi około 30-letnia kobieta. Na wstępie zaznacza, że tych „kodziarzy” to się boi. Pracuje z takimi ludźmi i wie, do czego są zdolni.

Czytaj także: PiS się boi? I bardzo dobrze! Czarny piątek na ulicach Warszawy

Kurs zaczyna się z dużym opóźnieniem. Na początek przewodniczący podaje liczby i statystyki. Troje dzieci dziennie mordowanych z pieniędzy NFZ, dwa tysiące aborcji rocznie. Po aborcji około 60 proc. kobiet ma myśli samobójcze, a 30 proc. targa się na swoje życie. Syndrom poaborcyjny występuje zawsze. Każde dziecko, którego rodzeństwo zostało abortowane, ma syndrom ocaleńca. Do końca życia będzie miało zrujnowaną psychikę.

Prowadzący zaznacza, że trzeba działać na wielu frontach. – My kontra oni. Szpitale to rzeźnie aborcyjne. Oni mają więcej środków na propagandę, więcej ludzi. Ale my wygramy. Wiecie dlaczego? Bo to my mamy prawdę.

„Kiedyś na pikiecie wyskoczył do mnie jakiś „lewak”, to ja mu dałem po oczach gazem pieprzowym. Obrona własna. Zawsze taki gaz trzeba mieć przy sobie”.

W sali panuje luźna atmosfera, każdy mówi sobie po imieniu. Od czasu do czasu ktoś zażartuje z „kodziarzy”, „lemingów” i „tych feministek”. Po dwugodzinnym wykładzie jest przerwa na kawę. Na korytarzu każdy wymienia się swoimi doświadczeniami. – Kiedyś na pikiecie wyskoczył do mnie jakiś „lewak”, to ja mu dałem po oczach gazem pieprzowym. Obrona własna. Zawsze taki gaz trzeba mieć przy sobie – mówi jeden z mężczyzn. Jest wysoki, dobrze zbudowany. Ma około 40 lat. W Fundacji działał już wcześniej, ale miał przerwę z powodów rodzinnych. Przyszedł na kurs, bo chce poprzypominać sobie jakimi argumentami walczyć z tymi, którzy na morderstwa przyzwalają.

Po przerwie dzielimy się na grupy. Będziemy uczyć się organizacji pikiet, wystaw i prelekcji dla szkół.

– Nie wchodzimy na lekcję, jeżeli nie dostaniemy zgody na wyświetlenie filmu z aborcji. Dlaczego? Bo tylko to działa. Podejmowaliśmy próby przeprowadzenia lekcji na miękkim pro-lifie, ale to jest szkodliwe. Zawsze znajdzie się grupa przekornych, która wygłosi jakiś kontrargument i wprowadzi zamęt w umysłach innych dzieci. A tego nie chcemy – tłumaczy prowadzący.

Ktoś z sali pyta o ewentualne reakcje rodziców.

– Oczywiście zdarzały się skargi tych, którzy sobie nie życzą, żeby ich dzieci słuchały o aborcji. Dzieci lewaków są zawsze i wszędzie – pada odpowiedź. Ale drastyczne zdjęcia aborcji sprzed lat, według Fundacji Pro – Prawo do Życia, nie wywierają negatywnych skutków na psychikę dzieci. Za to porozrywany, zakrwawiony płód przynosi najlepszy efekt.

„Oczywiście zdarzały się skargi tych, którzy sobie nie życzą, żeby ich dzieci słuchały o aborcji. Dzieci lewaków są zawsze i wszędzie”.

Po sali zaczyna krążyć „Jaś”. To mała, gumowa lalka, imitująca płód w 22 tygodniu życia. – Każdy uczeń w klasie powinien go dostać. A na szkolnych korytarzach powinniśmy zrobić wystawę o rozwoju dzieciątka – mówi jedna z uczestniczek, która na próbę przygotowuje konspekt dziania w szkole.

Pozostałe grupy po kolei prezentują swoje pomysły. Każdy przykłada się tak, jakby od razu po wyjściu z kursu miał zorganizować pikietę albo lekcję w szkole. I tego oczekuje prowadzący.

Tysiącletnia walka o aborcję

Na sali panuje zgoda niemal co do wszystkich poruszanych na szkoleniu tematów. Prócz jednego. Czy kobieta, która dokonała aborcji powinna zostać ukarana? Konstruktor silników lotniczych stanowczo mówi, że jest ona jedynie ofiarą propagandy zła. Trzeba jej odpuścić.

Jedna z dziewczyn, która dopiero co skończyła liceum, nieśmiało mu przytakuje. – Dla niej wystarczającą karą są wyrzuty sumienia i świadomość grzechu, które się później pojawią – mówi. Sama o aborcji wie już sporo. Szkołę średnią kończyła u sióstr zakonnych i dokładnie wie, co powinna myśleć o takim zabijaniu dzieci.

Podnoszą się jednak głosy sprzeciwu.

– Jeżeli kierowca śmiertelnie kogoś potrąci, ląduje w więzieniu. Mimo że prawdopodobnie do końca życia nie upora się z tą myślą – argumentuje mężczyzna, który na co dzień jeździ samochodem obwieszonym antyaborcyjnymi plakatami.

Przewodniczący kiwa głową i dodaje: – Wyrzuty sumienia to jedno, a odbycie kary za nielegalny czyn to drugie. Jaki sens miałoby przestrzeganie prawa, gdyby nie było żadnych konsekwencji? Hitler zaczął zabijanie od chorych. Dzisiaj niektórzy go naśladują.

Wszyscy wiedzą, że zdjęcia z plakatów fundacji są przestarzałe. Z sali pada więc pytanie: – Jak wygląda współczesna aborcja?

Jak to jak? Tragicznie, okropnie, niemoralnie, brutalnie. – Takie dziecko rodzi się żywe. Lekarze myją je, kładą gdzieś z boku i czekają, aż umrze w męczarniach – opisuje przewodniczący kursu. Nie wspomina, że taki przypadek był w Polsce tylko jeden. Dziecko w wyniku nieudanej aborcji żyło przez 22 minuty, warszawska prokuratura wszczęła w tej sprawie śledztwo.

Zapada cisza. Uczestnicy kiwają głową i mruczą pod nosem, że to niedopuszczalne. Dlatego kolejnym punktem kursu jest dyskusja o tym, jak dotrzeć do największej liczby ludzi. Szkoły to cel najlepszy, ale jednocześnie najtrudniejszy do zdobycia. Dyrekcja zwykle nie chce mieć problemów. Za to kościoły to dobra i skuteczna tuba. Po niedzielnej mszy można rozdawać ulotki, a z księdzem umówić się na udostępnienie miejsca pod wystawę plakatów i zdjęć. Może nawet udostępni ambonę, by wolontariusz mógł powiedzieć kilka słów do wiernych. Narzekają przy tym na tych duchownych, którzy odmawiają pomocy.

Jeden z uczestników zauważa, że jeśli jesteśmy już przy duchownych, to warto powiedzieć o jednym. Kościół powinien wziąć się za tych polityków, którzy aborcji nie popierają Duda i Kaczyński już nałożyli na siebie ekskomunikę. – Pozwolenie na zabijanie dzieci jest niedopuszczalne. Miałem o tym nie mówić ale… – prowadzący zawiesza głos.

Mówi o karze śmierci. Powinna funkcjonować w Polsce. Dlaczego? Bo kto widział nawróconego więźnia? A ci, którzy za chwilę mają umrzeć, nawracają się zawsze. A przecież o to nam chodzi. Nam, wierzącym.

Uczestnicy mają wątpliwości, czy ich działanie jako wolontariuszy Fundacji będzie w pełni legalne. A co, jeśli ktoś ich pozwie?

– Spokojnie, ja sam mam kilka spraw sądowych. Wszystkim zajmuje się Ordo Iuris. Mamy wielu znakomitych prawników, którzy wszystko wygrywają. Nie martwcie się – uspokaja prowadzący. Za wszystko zapłaci oczywiście Fundacja. Oni mają tylko wychodzić do ludzi i głosić prawdę.

Prowadzący zaznacza, że ma swoje oczekiwania. Chce, by każdy uczestnik kursu stał się aktywnym wolontariuszem Fundacji Pro – Prawo do życia. – Najlepiej, by każdy znalazł dla siebie jakiś obowiązek i wykonywał go systematycznie. Jeżeli działać, to tyko skutecznie. Musimy wygrać z propagandą zła.

„Spokojnie, ja sam mam kilka spraw sądowych. Wszystkim zajmuje się Ordo Iuris. Mamy wielu znakomitych prawników, którzy wszystko wygrywają. Nie martwcie się”.

Przypomina, że tylko w 2015 roku zorganizowali 451 pikiet i 68 wystaw. W 2017 roku Fundacja przeprowadziła 61 szkoleń, w których wzięło udział 591 osób.

Dzień później na adres mailowy dostaję wiadomość z kalendarzem pikiet. Pod konkretną datą, w tabelce, wystarczy wpisać swoje imię i nazwisko. „Ministrowie nie robią nic, aby ten haniebny proceder zatrzymać. Dlatego stańmy w obronie tych dzieci” – zachęca ostatnie zdanie maila.

Przeglądam tabelkę zgłoszeń. Chętnych na najbliższe pikiety jest zaledwie kilku.

Czarny Piątek! Co jest celem protestu?