Wstęp do tego wywiadu ułożyć mógłbym na chyba tysiąc sposobów. Jestem pewien, że większość z nich byłaby okropnie szablonowa, a ja niechybnie wspomniałbym coś o magii tworzonej przez MCC muzyki. Na myśl nasunęło mi się jednak coś innego. Przeprowadzając rozmowy z rozlicznymi artystami i oglądając cały ten świat niejako od środka, nie zauważyłem nawet, kiedy perspektywa zaczęła się zacierać. Odległości – maleć. Niezwyczajności powszednieć. Błogosławieństwem okazują się te rzadkie momenty, kiedy naprawdę nie wiem, co powiedzieć. Kiedy podziwiany przez nas (bo w tym uwielbieniu do MCC nie jestem sam) twórca okazuje się być człowiekiem ujmującym i szalenie skromnym. Rozmawiamy z Martinem Persnerem, muzykiem stojącym za niesamowitością Magna Carta Cartel oraz maczającym palce w sukcesie, który w udziale przypadł Ghost.

Czy prawdą jest, że należysz do wielkich koneserów kina? Mógłbyś wymienić swoje ulubione tytuły? I… jak wygląda twój stosunek do seriali telewizyjnych?

To prawda, jestem wielkim fanem kina. Jest tak wiele rzeczy, które lubię, i to lubię nierzadko z zupełnie odmiennych pobudek… Czasem do gustu przypadnie mi sam klimat, innym razem – soundtrack czy opowiadana historia. Jest taki film z lat 80., zatytułowany „W swoim kręgu”. Ścieżkę dźwiękową do niego napisał Patrick Leonard, współpracujący w tamtych czasach z Madonną. Film ma w sobie jakąś niezwykłą atmosferę, biorącą się albo ze specyficznej aury, albo niespiesznego tempa… W każdym razie, gdybyś przeczytał „suchy” scenariusz, prawdopodobnie nie znalazłbyś tam niczego zachwycającego (nawet, jeżeli oparty jest na prawdziwych zdarzeniach). Tak samo ma się rzecz z „Człowiekiem z blizną” De Palmy – swoją drogą, jednym z moich ulubionych filmów wszech czasów. Cenię go ze względu na wspomniane: klimat i soundtrack, niekoniecznie za samą historię. Gdyby powstał dzisiaj i zawierał wszystkie te wydumane eksplozje i sceny akcji w slow – motion, zanurzone następnie w „ekscytującej”, orkiestralnej muzyce, prawdopodobnie bym go nienawidził.

Seriale TV są wspaniałe, przede wszystkim z tego względu, że więcej w nich czasu i miejsca na opowiedzenie historii. Nie lubię, natomiast, dość wszechobecnej w dzisiejszych czasach praktyki, polegającej na wydłużaniu opowieści w nieskończoność, tak, by wypełnić czas całego sezonu. Większość produkcji posiada główny wątek, na którym budowany jest cały serial. Chociaż nie mam nic przeciwko pobocznym historiom i odchodzącym od głównego pnia gałęziom, kiedy jasnym staje się, że to, co oglądam, to niejako puste minuty stworzone wyłącznie dla zyskania czasu, zwyczajnie odpuszczam i wyłączam serial w cholerę.

Kolejna kwestia związana poniekąd z filmami: czy prawdą jest, że kostiumy, które Ghoule nosiły w erze „Meliory”, zostały zaprojektowane przez ciebie, a inspirował cię obraz o tytule „Wieki ciemne” („Excalibur”)? Już wcześniej zajmowałeś się projektowaniem i designem, czy był to twój debiut?

To po części prawda. Kostiumy w założeniu miały wyglądać jak eleganckie garnitury zakładane na dekadenckie spotkania kultu, gdzieś w czasach art deco. W erze „Infestissumam” nosiliśmy wywodzące się z Wenecji maski „bauta”. Tym razem pragnęliśmy zaprojektować coś własnego. Zależało nam na wytworzeniu klimatu ery art deco czy art nouveau; maska musiała wyglądać „pomnikowo” i nie nieść ze sobą właściwie żadnej ekspresji. Usiedliśmy z mnóstwem przemawiających do nas obrazów i na ich podstawie zaprojektowaliśmy swoją własną maskę. Następnie wysłaliśmy pomysł do jakiegoś człowieka w Hollywood, który na tej podstawie wyrzeźbił prototyp. Widzę trzy główne inspiracje: wspomniana już maska „bauta”, bez ust i stąd bez ekspresji, hełm Moldreda z „Wieków ciemnych” ze swoim dziwacznym wyglądem, biorącym się z obecności burzy kręconych włosów, oraz hełm Uthera Pendragona z tego samego filmu – bo jest tak szalenie daleki od typowego. Wszystkie tego typu projekty obecne w „Wiekach ciemnych” wyszły spod ręki Terry’ego Englisha, prawdziwego mistrza w swoim fachu. Moje uznanie.

Nigdy wcześniej nie mieliśmy do czynienia z podobnymi rzeczami, nie licząc – rzecz jasna – pewnego wpływu na wygląd wcześniejszych kostiumów, okładek czy motywów z logo Ghost czy innych naszych zespołów.

Ghost jako zespół dużego kalibru na pewno był związany wieloma umowami sponsorskimi z producentami sprzętu muzycznego. Jak to wygląda w Magna Carta Cartel? Korzystasz z tych samych gitar?

I tu cię zaskoczę, bo nie. Oczywiście, mieliśmy wiele ofert i nierzadko z nich korzystaliśmy, ale nic wiążącego ani na wyłączność. W MCC używamy sprzętu z czasów przed Ghost, potem z okresu Ghost i – wreszcie – nowych gratów. Tak czy owak, wolę grać na moim Gibsonie RD; lubię te wiosła, brzmią dobrze i są naprawdę dobrze wykonane. Ponadto, jestem wielkim i wiecznie niezaspokojonym fanem Fendera, dlatego większość gitar na „The Demon King” nagrałem na Stratocasterze. Jeśli chodzi o sekcję i syntezatory, nie ma reguły, korzystamy z czego się nam żywnie podoba, pomimo tego, że staramy się o endorsement.

Obie formacje są pod wpływem hard rocka i heavy metalu z przełomu lat 70 i 80. Jednakże Ghost brzmi ciężej, ma dużo bardziej dynamiczne brzmienie, Magna zaś cieszy rock’n’rollowym luzem i psychodelicznymi wstawkami. Które z tych oblicz jest ci bliższe?

Nie skłamię, jeśli powiem, że to, co robię w MCC, bo jest całkowicie pod moją kontrolą. W Ghost większość muzyki komponowała inna osoba. Tak czy owak, oba style są mi bliskie, tak, jak wiele innych.

Nie mogę nie zapytać o Twój okres w Ghost. Dla wielu posługiwanie się maską ma zaletę w postaci ochrony własnej tożsamości, z dala od tabloidowych artykułów i dziennikarskiej wnikliwości. Jednakowoż, aura tajemniczości ma wiele minusów – odrzucasz tym samym sławę gwiazdy rocka i nie zostajesz odpowiednio doceniony. Nie brakowało ci tego?

Zdecydowanie nie. Dla nas wszystkich (poza Tobiasem) była to zupełnie nowa rzecz, i nie zastanawialiśmy się nad tym, nie mieliśmy do czego się odnieść. Robiliśmy dokładnie to samo, co ludzie w innych zespołach, poza tym, że w sklepie czy na ulicy dalej byliśmy normalnymi kolesiami. Najlepsze jednak było to, że sposób w jaki zachowywaliśmy się na scenie, niekoniecznie musiał być powiązany z tym co dzieje się poza nią. Nie musieliśmy przyjmować pozy gwiazdy rocka, choć niektórzy to robili.

Od czasu twojego ostatniego scenicznego wystąpienia bez maski minęło sporo czasu. Co czujesz, kiedy myślisz o pierwszym koncercie po tak długiej przerwie? Ekscytację? Nerwowość? A może nie widzisz wielkiej różnicy?

Jestem podekscytowany i zdenerwowany, a jednocześnie czuję się… dziwnie. To mieszanina uczuć. Nie mam pojęcia, czego się spodziewać. To na pewno spora zmiana, z którą nie wiem, jak sobie poradzę. Zobaczymy. (śmiech)

Piosenki zarówno Ghost, jak i MCC, wypełnione są, z natury popowymi, melodiami. Nigdy, zresztą, nie zaprzeczaliście swoim inspiracjom ani fascynacjom taką właśnie muzyką. Czy nazwałbyś siebie fanem popu? Jeżeli tak – czy dotyczy to wyłącznie muzyki z lat 80. i rzeczy, do których możesz czuć pewien sentyment, czy także współczesnych produkcji?

Cóż, pop nie jest jednym stylem muzyki, a składa się z kilku odrębnych nurtów. Podlega przekształceniom, które zachodzą wraz z upływem czasu. Lubię wiele różnej muzyki, a w swoich wyborach nigdy nie kieruję się szufladkami. Jeżeli piosenka mi się podoba, to dobrze – po prostu. Nie musi to oznaczać, że automatycznie polubię wszystko, co kiedykolwiek spłodził dany artysta czy grupa, albo wszystkie owoce nurtu, do którego są oni zaliczani. Granice między gatunkami są niezwykle cienkie. Jeżeli chodzi o melodie, są one tym, co słyszymy, po prostu – nie mają wiele wspólnego ze stylami muzyki. To, co nazywamy popem, to przede wszystkim pewien określony sposób prezentacji utworu; sposób wykorzystania instrumentów czy dźwięków w drodze do uzyskania oczekiwanych efektów. Myślę, że większość muzyki, której słucham, tworzona jest wedle tego popowego modelu, do którego jesteśmy w dzisiejszym społeczeństwie przyzwyczajeni. Nawet grupy metalowe czerpią w kwestiach aranżacji ze starej, popowej formuły. Lubię zarówno pop z lat 50., jak i współczesne, radiowe gówno; jeżeli piosenka jest dobra, to… jest dobra. Nic prostszego.

Jeżeli mowa o muzycznych inspiracjach, szukasz ich w muzyce współczesnej, czy w starszych nagraniach? Na instagramowym profilu MCC rzuciło mi się w oczy zdjęcie imponującej kolekcji płyt winylowych…

Moje muzyczne poszukiwania zawsze spełzają na panewce, toteż w kółko odtwarzam te same playlisty, będące mieszaninami dosłownie WSZYSTKIEGO. Szczęśliwie, zarówno Pär, jak i Arvid są pod tym względem kompletnymi moimi przeciwieństwami i chętnie dzielą się nowymi odkryciami. Zdarza się, że zaintryguje mnie jakiś utwór ze ścieżki dźwiękowej filmu albo serialu i włączę go do kolekcji – to jednak rzadkość. Chciałbym mieć więcej cierpliwości, by najzwyczajniej w świecie usiąść i posłuchać muzyki, tak, jak kiedyś miałem to w zwyczaju. Mam też długą, tworzoną przez lata, listę pozycji, w których szukać miałem inspiracji, ale ciągle odkładam to na później. Może teraz nadszedł właściwy czas… Natomiast kolekcja, o której wspomniałeś, należy do ojca mojego i Arvida.

Chciałbym spytać cię o winylowy trend, który poza Polską stanowi obecnie większy udział w rynku niż sprzedaż regularnych płyt cd. Dziś placek jest nie tyle przedmiotem kolekcjonerskim, co (słusznie) nośnikiem z którego dobrze słucha się muzyki. Na czym polega fenomen renesansu czarnych płyt? Mają jakąś wartość dodaną?

W dzisiejszych czasach, chodzi o to, aby pokazać, że masz coś innego, coś czego nie mają inni, a jako, że muzyki można słuchać wszędzie i z byle czego, doceniasz włożone w zakup pieniądze. Ma to jednak swoje drugie podłoże, ponieważ przynależność do pewnej elitarnej grupy nie ma już znaczenia, jako, że nawet twój sąsiad może mieć placek z muzyką TWOJEGO ulubionego zespołu. Nie ma w tym nic złego, poza snobizmem samych ludzi. (śmiech) Wydaje mi się, że za rosnącą sprzedażą, a zarazem popularnością samego nośnika, stoi nostalgia za czasami, kiedy muzyki słuchało się w spokoju, a odsłuch płyty był czynnością czaso – i uwagochłonną. Dla młodzieży zaś, nie ukrywam, że jest to w pewnym sensie alternatywny sposób słuchania muzyki. Obecnie wszyscy słuchają muzyki z komputera, zatem nie dziwi mnie ich zainteresowanie czarnymi płytami. Inną sprawą jest sam wygląd winyla, co dla wielu jest wystarczającym powodem aby mieć takie płyty w kolekcji. Chcą widzieć i „czuć” ciężar krążka. Sam kupuję płyty właśnie z tego powodu, a muzyki słucham z urządzeń mobilnych.

Kwestia interesująca, o której nie mówi się wiele: jaki był status grupy przed rokiem 2010? Mam na myśli aktywność koncertową i popularność – byliście zespołem znanym w całym kraju, czy raczej lokalnie?

W całej historii MCC zagraliśmy może dziesięć koncertów. Tkwiliśmy w zupełnym podziemiu – wiedziało o nas może kilkaset ludzi i znajomi z rodzinnego miasta (Linköping – A. G.).

Swoją drogą, natrafiłem gdzieś na dosyć ciekawą ideę – MCC grające akustyczne, wyciszone sety, w stylu „Nirvana unplugged”, chociażby…

Nie sądzę, byśmy mieli zdecydować się na podobne rozwiązanie, jako, że bez gitarowych efektów stracilibyśmy sporo ze swojego brzmienia. Mimo wszystko , działy się już dziwniejsze rzeczy, nie mogę zatem wykluczyć i takiej ewentualności.

Ostatnio zdałem sobie sprawę, że grafika zdobiąca okładkę „Goodmorning Restrained” to tzw. rycina Flammariona. To rzecz mocno kojarząca się z astronomią i Kosmosem jako takim – sprawa o tyle intrygująca, że chociaż nigdy nie aspirowaliście do miana grupy space rockowej, słuchaniu tych utworów niezaprzeczalnie towarzyszy dziwne uczucie… Zawsze uważałem, że to muzyka idealna do spoglądania w gwiazdy. Skąd zatem ten pomysł? Interesujecie się astronomią?

Pierwotnie okładka miała wyglądać zupełnie inaczej, ale ujęcie, jakie miałem w głowie, było niemal niemożliwe do wykonania. Przedyskutowałem sprawę z Claudio Marino, który był odpowiedzialny za oprawę graficzną tamtego albumu. Pewnego dnia zadzwonił i powiedział, że ma nowy pomysł – przesłał mi wspomnianą rycinę Flammariona i zaproponował zastąpienie zegarów widocznych w oryginale kosmosem (przestrzenią). W założeniu miało to symbolizować, jak człowiek żyć może w wielkiej bańce. Zgodziliśmy się od razu. Co do astronomii – nie mamy żadnych poważniejszych z nią powiązań, poza, rzecz jasna, fascynacją wszechświatem.

Masz duże doświadczenie na scenie, wielu mogłoby powiedzieć, że zjadłeś zęby na biznesowej stronie gry w zespole rockowym. Jakiej rady udzieliłbyś młodym muzykom? Mają unikać kontraktów z dużymi labelami i kierować się w stronę promocji za pośrednictwem wielu, legalnych i bezpłatnych, niezależnych platform? To jest przyszłość?

Bardzo trudne pytanie. Wszystko zależy od tego, co chcesz osiągnąć. Oczywiście, duże wytwórnie ryzykują swoim kapitałem, i chcą się upewnić, że ich inwestycja się zwróci, a najlepiej z nawiązką. Tak działają fundusze kapitałowe, a wytwórnie płytowe są jednym z nich. Skoro już o tym mowa, w Ghost absolutnie nigdy żaden przedstawiciel wytwórni nie powiedział nam, co mamy robić, jak brzmieć i jak się sprzedać. Może dlatego, że Ghost stał się naprawdę wielki, czego 99% firm z pewnością nie przewidziało. W pewnym sensie stało się to przypadkiem, dlatego nie ma co naciskać na muzyków. Nie wszystko da się kontrolować, dlatego dali nam (mniej lub bardziej) wolną rękę.

Co do ostatniej części pytania: niestety nie wiem, co niesie przyszłość! Nie mam konkretnej rady dla muzyków, na pewno nie w kwestii planowania kariery, ale mam radę dla ludzi, którzy chcą być obyci z muzyką. Słuchajcie jak największej ilości różnej muzyki. Rozwijajcie swój gust, nie ograniczajcie się. I nigdy nie przejmujcie się opinią ludzi z zewnątrz, którzy będą udawać, że wiedzą, co jest dla was najlepsze. Eksperymentujcie, ponoście porażki, odnoście prawdziwe sukcesy. Za wszystko jesteście odpowiedzialni wy sami.

Fascynuje mnie niemożność porównania waszej muzyki do jakiegokolwiek innego zespołu. Gdy wymienię jakąś nazwę, mam zawsze w myślach co najmniej kilka innych, brzmiących podobnie czy wręcz bliźniaczo. W przypadku Magna Carta Cartel żadne skojarzenia nie przychodzą mi do głowy. Czy zachowanie podobnej wyjątkowości jest jednym z założeń procesu twórczego? I jak sądzisz – co czyni waszą muzykę równie oryginalną?

To coś, czego nie potrafię pojąć. Nigdy nie patrzyliśmy po sobie, mówiąc „spróbujmy zabrzmieć inaczej”. Jeżeli ludzie rzeczywiście sądzą, że jesteśmy inni, myślę, że może mieć to źródło w naszych nietypowych inspiracjach, dalekich fascynacjom innych zespołów. Kiedy w trakcie tworzenia coś brzmi dobrze, to jest dobre. Jeżeli brzmi nudno, jest nudne. Jeśli wydaje się po prostu złe, to takie jest. Jeżeli brzmi zwyczajnie, nie mamy ochoty tego słuchać, i prawdopodobnie tyczy się to każdego artysty. Staramy się pisać piosenki, których sami chcielibyśmy słuchać. Czasem nam się uda, innym razem polegniemy. Robimy to tak dobrze, jak w danym momencie jesteśmy w stanie. Oczywiście, zapewne za jakiś czas wrócimy do tego i stwierdzimy, że pewne rzeczy mogliśmy zrobić lepiej, w inny sposób… Chodzi jednak o stawianie sobie wyzwań i niezadowalanie się czymś, co jest zaledwie „w porządku”. To musi być świetne, każdy jeden utwór. Nie zawsze możesz zwyciężyć, ale zawsze możesz dać z siebie wszystko. Kiedy nie czujemy inspiracji, nie tworzymy. Nigdy nie piszemy, żeby pisać. Jeżeli nie ma inspiracji i twórczej atmosfery, nie ma muzyki – niezależnie od tego, ile mielibyśmy czekać. Nie wiem, co czyni nas wyjątkowymi, ba – szczerze mówiąc, nie uważam, byśmy tacy byli. Jesteśmy po prostu sobą. Dla nas to, co robimy, jest naturalne i w pewien sposób oczywiste. Z drugiej strony to, co zwyczajne w naszych oczach, dla kogoś innego może wydać się dziwnym – ludzie są różni i taka też powinna być muzyka. Byłoby okropnie nudno, gdyby wszystko brzmiało tak samo, nieprawdaż? (śmiech)

W dopisku do płyty „Goodmorning Restrained” znajduje się takie zdanie, które mocno utkwiło mi w pamięci: o grupie przyjaciół, którzy marzyli o osiągnięciu czegoś wielkiego. Zastanawiam się, czy dzisiaj czujesz się spełniony, czy też prawdziwa satysfakcja przyszłaby wraz z wyniesieniem na wielkie sceny MCC? Myślisz, że to wciąż możliwe?

Cóż, w jakimś sensie czuję się spełniony, ponieważ grupa ludzi usłyszała i polubiła to, co robiliśmy… i robimy. Wszystko jest możliwe – nawet rzeczy, których dziś nie jestem sobie w stanie wyobrazić. Szkopuł w tym, by dawać z siebie wszystko i jeszcze odrobinę więcej. Nowi, wspaniali artyści, grupy, piosenki pojawiają się nieustannie, a nowe zjawiska to przecież niezwykle ekscytująca sprawa. Nie mamy pojęcia, czy ludzie znajdą muzykę MCC interesującą, czy też niekoniecznie. Możemy jedynie tworzyć dźwięki, które sami chcielibyśmy usłyszeć.

Introduction to this interview could be written in a thousands of ways probably. I’m sure most of them would be awfully template and I’d surely mention the magic of the art that MCC creates. But then… I’ve thought about something else. Interviewing various artist and looking at the industry somehow ‘from the inside’, I haven’t even noticed when the perspective began to blear. Distances began to decrease. Peculiarities began to commute. Therefore, these rare moments when I really don’t know what to say appear to be a real blessing. For example – when the artist we truely admire (because in that admiration for MCC’s music I’m not alone) appears to be a charming and very humble man. We talk to Martin Persner, a musician that is responsible for the awesomeness of Magna Carta Cartel and that played a role in the Ghost’s way to the success.

Is that true that you are a big movie fan? If yes, what are the titles that are most important to you? Do you like TV series as well?

Yes, I am a huge movie fan. There are so many movies that I like, and many of them I like for different reasons. Sometimes I just like the vibe of a movie, often because of the soundtrack, and sometimes I like the actual story that is being told. As for example, there is this movie from the 80’s called „At Close Range” which has a soundtrack written by Patrick Leonard, Madonna’s – then songwriter colleague, and that movie has a fantastic feeling to it – much because of the vibe and ambience and tempo – but if you were to sit down and read the script you probably wouldn’t be too impressed (although it is based on a true story). Same goes for De Palma’s „Scarface”, which is one of my favourite movies of all time – because of the vibe and soundtrack. Not because of the story. If they had made that movie today with some modern bullshit explosions/subwoofer/slow motion action scenes and then drenched it in orchestral „exciting” music, I would most probably have hated it.

TV series are great, much because of the time it takes to tell a story. I do not like when, which happens a lot today, they start to just drag the process out in order to make a season hold up timewise. Like, some TV series has this main story, and I don’t mind side – stories and branches being followed, but when it starts being obvious that what we sit and watch is just to made up till gain minutes for the season, I get tired of it and turn the shit off.

Another question connected to the movie topic – I’ve heard that the Ghoul costumes in „Meliora” era were designed by you, and idea was taken from the movie ‘Excalibur’. Is that true? And have you had any experiences with designing/ creating things before, or was that just one – time – thing?

Yes and no. The costumes were designed to look like elegant suits worn for a decadent art deco – era secret meeting of a cult, and have nothing to do with ‘Excalibur’. However, as we used masks and had already used the venetian „Bauta” mask for the Infestissumam – era, we wanted to design our own mask. It was meant to look like something one would see in the art deco/art nouveau era, and thus it needed to look very statue – like and with a minimal expression. We sat down with a lot of different pictures of what we liked and we designed the mask ourselves, and then sent it on to this guy in Hollywood who modelled it after our drawings. The three main influences for the mask was the Bauta mask, which has no mouth and thus has no real expression, and then there was Mordred’s helmet from ‘Excalibur’, since it has a bizarre look with its curly hair and then lastly, Uther Pendragons helmet from ‘Excalibur’ which is so weird different from the usual stuff. The armours and designs in Excalibur was done by a guy called Terry English, which is a true master at designing and creating these kinds of things. Kudos to him.

I or we have never designed anything like this before, except for obviously all the previous Ghost costumes and album covers and logos for our bands through the years.

In a band of a Ghost caliber you were probably bound by different contracts when it comes to the gear (equipment). How does it look like now, in MCC? Do you use the same guitars?

Actually no, we were not. We had sponsorships with a lot of different companies and to a varying degree in each case, but we were never bound to play anything exclusively. In MCC I, or we, use guitars we used in Ghost, as well as guitars we had before Ghost and also some new guitars we have bought. I will probably continue using my Gibson RD’s as I love them and they sound good, but I am also an avid Fender fan and most of the guitars on „The Demon King” is me playing a Fender Stratocaster. As far as drums and bass and synthesizers go, we are free to use whatever we want and we want it to stay that way, even though we will look for sponsorships and endorsements from companies that sells the gear we are fond of.

Both bands are also clearly inspired by the hard’n’heavy music from 70s and 80s. Ghost, however, is about this heavier, more expressive sound, while Magna Carta Cartel is a bit more rock’n’roll feeling plus some psychedelic bites here and there. Which of these two countenances feels closer to you?

Obviously I have to say that what we do in MCC feels closer as that music is written by us, whereas in Ghost most of the music was written by someone else. Nonetheless, both of the musical styles feels close to me, just as many other musical styles do.

I can’t avoid asking about the secret aura bonded to your previous band. Playing in masks would give you some peace, less interference done by journalists and less ‘tabloid’ articles, but – on the other hand – to throw away the fame of a rock star means to receive no plaudits and maybe less appreciation. Weren’t you lacking these things?

No, not at all. We had no reference points, so what we got from playing in Ghost was new to us and I can’t say that it felt like we were missing out on anything. We still got to do all the things other bands did except from being recognized by everyone at the local supermarket or pub. The best thing was probably that whatever people saw on stage did not necessarily have to be connected to our actual private persons – i.e. we did not have to play the role of rockstars after the shows, although some wanted to and did.

I think it’s been a really long time since you last were on stage unanonymously. When thinking of the first concert after this long break, do you feel… excited? Or nervous? Or maybe it won’t make a huge difference to you?

Excited, nervous, strange. All of it. I really do not know what to expect. It will make a huge difference to me for sure, but I am not sure how i will handle it and tackle it. We will have to see.

Both Ghost and MCC’s songs are just filled with pop or pop – like melodies. In many interviews it has been said that your music is heavily influenced by this genre. So, can we assume that you like pop music? If yes – only the 80s part of it, that you can feel somehow sentimental about, or also the ‘modern’ version of pop?

Pop music is not one style of music – it consists of several different ones, and develops as time goes on. I like a lot of music, and what I like has little to do of what the genre it’s called; it does not matter to me. If I like a song, I like it. It does not mean that I like everything that artist or band does or even the genre that they are labelled as. There is a thin line between musical genres and when it comes to melodies, they are what they are, and seldom have much to do with genres. What we call pop has more to do with how the song is presented and what instruments or sounds are used to carry the song. I think that most of the music I listen to has songs that are modelled after the „pop model” which is what we are used to in todays society, as far as the overall music goes. Even metal bands use the old formula of a pop song; arrangement wise. I like everything from 1950’s pop to modern radio shit; if it is a good song, it is a good song.

When searching for inspiration or simply listening to music, what are your choices? Do you find any new music interesting or you rather search within the old bands’ catalogue? (I’ve seen an impressive record collection on MCC’s instagram profile…)

I am very bad at finding new music, so i mostly listen to the same playlists, which is a mix of EVERYTHING, all the time. Luckily both Pär and Arvid are very keen on finding new music and they show me new things all the time. Occasionally I find new music, mostly through TV series or films that I then follow up and add to my old lists. I wish I had more patience to just sit down and listen to new music, like I could when I was younger. But I also have a long list of music to look into for inspiration, a list that I have been adding stuff on to for years, but that I never seem to actually sit down and do. Maybe it’s time for that now… hmm… The record collection you refer to belongs to my and Arvids father.

I’d like to ask about the thing that is surely more popular in Sweden than here, in Poland. Vinyl records are now experiencing their renaissance. Nowadays they’re popular not only as a collector item, but as a ‘normal’ way of listening. How do you think – what is this phenomenon about? Is this about a need to possess something ‘more’ than just an ordinary, CD edition?

Well, I think that in our day and age people simply started to want to have physical things to buy and to manifest themselfs as „being” something. In a time when EVERYONE can listen to your special band, your little boyroom favourite orchestra, it might feel that you are just one of everyone else – and that is surely welcome by lots of people – but it will not be welcomed by the old familiar group of people that needs to feel special and that do not want to be connected to the „ordinary” people for various reasons. Maybe they thing that it feels disgusting when something they have found and „understood” and that represents suddenly becomes popular or even available to the next door neighbour that they feel so estranged from, as he is an idiot in their eyes. Also, I think a lot of people just like to listen to vinyl because they miss it from when they were young, or maybe in other cases simply because they were brought up with only listening to music from a computer and now they feel joy and a new feeling when listening to something through an old mechanical device. Also – obviously, people get something to LOOK at and to FEEL. And that is not to be underestimated. I personally rarely listen to my vinyls, but I buy them because I love to look at the covers and artwork – but I’m too lazy to listen to the actual LP. I mostly listen through my computer.

There’s an interesting thing that we don’t know much about: what was the ‘status’ of MCC before 2010? Were you a well known band in Sweden or more like a local act? Did you play live often?

I think we have played around 10 live shows with MCC, ever. We were completely unknown except for maybe some friends in our hometown and maybe a few hundred people all over Sweden – we were a very local act.

I’ve ran into interesting idea recently, picturing you playing unplugged, faded out sets, something like Nirvana unplugged. What do you think about it?

I don’t think that we would do an unplugged show as it kind of takes a way lot of the way we sound with guitar effects and all, but who knows. Stranger things have happened.

I’ve just recently found out that the „Goodmorning…” album artwork is so – called Flammarion engraving. I think it’s massively connected to astronomy and it’s funny, because, though MCC never claimed to be some ‘space’ or ‘cosmic’ band, there is for sure some cosmic feeling when listening to your music. I’ve always felt it’s perfect music for looking at the stars! How did you first find this picture and why did you make it a cover? Are you interested in astronomy etc.? Is that some kind of delicate keynote behind all of MCC’s work?

The original idea for the cover was completely different and consisted of this rather hard to do photo shoot that I had in mind. We had discussed the idea with Claudio Marino who was in charge of the artwork and we had planned out the idea. One day he called me and said that he had a new idea for the cover artwork, and then he sent me the Flammarion and told me that he had an idea of removing the clockworks in the original engraving and have it replaced by space to depic just how much of a bubble we can be said to be living in. Said and done – we bought his idea. No, we have no ties to astronomy in any sense, other than that we are fascinated by the universe of course.

You have large scene experience, one could probably say that you cut your teeth on the business side of music as well. What advice would you give to young bands out there? To avoid big labels and share their music on independent platforms? Is that the future?

Oh, that’s a hard question. It all comes down to what one wants to achieve. Obviously big labels risk money on your music and might want to make sure that what you do is going to make them get their money back and hopefully more (they are like any other investment company in any other business). That being said – we never ever once got told by the record companies „what to do” or „how to sound” with Ghost. Maybe because of the fact that Ghost became popular and that 99% of all record companies would not have guessed – hence they probably understood that things can happen that they cannot control or calculate, and in line with that they probably gave us free hands more or less.

I know nothing about the future. The only advice Ican give to people is not necessarily a career move, but what I would like people to do in order for the musical scenes of the world to develop: listen to lots of different music, learn and understand what makes bands sound like they do, listen to what they do and what they do not do, and also – try and experiment and stay away from sounding just like everyone else. But that is just what I would like to see bands do, and maybe not what is best for everyone. There is so much to be said about this and I don’t have an overall idea of what’s happening in the world of music.

Interesting thing about MCC is that you can’t actually be compared to any other band. There are a lot of bands in the world and usually when you mention one, that can be easily followed by few other names that sound very similar. But it’s not the case here, you are so original… Is that a purpose when you create music? And how do you think, what makes it all so special?

This is something I cannot understand. Basically we just do music and we never ever looked at each other and said „let’s try and sound different”. But, if people truly think that we have a unique sound it might be because our influences are an unusual mix from what others are inspired by. I actually don’t know. When we write music – if it feels right it is right. If it sounds boring it is. If it sounds bad it is. If it sounds like everything is we have no interest in listening to it and that probably goes for everyone else too. So we just try to make songs that we would like to hear. To us it is just an attempt of making music that sounds good and interesting – sometimes we do it right and sometimes we fail. We just do it as good as we can right now, and we will probably look back one day and think that we could have done it better. But it is also about pushing yourself and not just settling for an „OK” thing – it should be great, each song. You can’t always win, but you can always give it your best. If we are not inspired there will be no music. We never ever write songs just for the sake of it. If we don’t feel like writing music we won’t, regardless of how long time it might take until the inspiration is back. I don’t know what makes us „special” and I don’t even think that we are. We are just us. To us, what we do sounds natural and obvious. Then again, maybe what sounds natural to us is strange to others – people are different and music should be too. It would be awfully boring if everything sounded the same, wouldn’t it?

In the liner notes on „Goodmorning Restrained” album there is a line about a friends that dreamed to make it big one day. I wonder… are you fullfilled already in some way, or the real dream coming true would be to make it really big with MCC? Do you think it’s still possible?

Well, fulfilled in the sense that some people have heard and liked what we have done or what we do now. Everything is possible, even things I can not imagine right now. It is a matter of doing your best and then some. New, great bands and artist and songs and music emerge all the time, and that is a very exctiting thing: new interesting things happen. If people will find MCC interesting or not we cannot know, all we can do is to make what music we ourselves would like to hear.

Adam Gościniak i Grzegorz Pindor

Zdjęcia: archiwum artysty