A te do których wieczorami ustawiały się długie kolejki często nie łączyły rozmów, połykały monety. – Uczciwy zepsuty tylko zwracał monetę – żartował reporter Dziennika. Zdesperowani rozmówcy często pięścią próbowali wyegzekwować dług, co z pewnością nie poprawiało stanu technicznego sprzętu.



Zniecierpliwieni kolejkowicze często pośpieszali się wzajemnie dlatego długie zwierzenia nie wchodziły w rachubę. O intymności też nie było mowy. Zdewastowane automaty chętnie pokazywali ówcześni filmowcy. Głuche telefony bez słuchawki, bez tarczy, z wiszącym kablem, wypluwające w nadmiarze monety. Wszystkie te sceny były niestety prawdziwe. Początkowo budki wyposażano w książki telefoniczne, które potęgę kradziono, z czasem więc zaczęto je przytwierdzać sznurkiem do pulpitu, potem łańcuchem. W końcu zniknęły w ogóle.



Blaszki i druciki zamiast żetonów



Początkowo automaty przyjmowały drobne monety jednak inflacja wymusiła zmianę systemu. Zastosowano specjalne żetony. Polacy także w tej kwestii wykazywali się sporą kreatywnością. Służby, które opróżniały automaty natykały się na niewiele warte zagraniczne monety, blaszki i druciki. Zwykle jedna moneta nie gwarantowała wyczerpującej rozmowy, a kiedy czas dobiegał końca w słuchawce odzywał się głos: wrzuć monetę.



W czasach PRL uliczne automaty telefoniczne były urządzeniami jednokierunkowymi. Można było jedynie zadzwonić do kogoś, ale odebrać telefonu na ulicy się nie dało. Co gorsza, do lat siedemdziesiątych telefony działały jedynie lokalnie. Międzymiastowe i międzynarodowe rozmowy trzeba było zamawiać na poczcie. I w długiej, jak wszędzie kolejce czekać na sygnał o telefonistki: Poznań - druga kabina!