Ο Ραμίν είναι από την επαρχία Κουντούζ κι έχει λόγο να φοβάται. Εργάστηκε ως μεταφραστής με την Ομάδα Επιχειρησιακών Συμβούλων και Συνδέσμων (OMLT) του Ελληνικoύ Στρατού στην Καμπούλ υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ και της πολυεθνικής δύναμης στο Αφγανιστάν (ISAF) από το 2010 μέχρι το 2012, όταν η ελληνική ομάδα αποχώρησε. Αποστολή της ήταν η στρατιωτική εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων του Αφγανιστάν και συγκεκριμένα του τάγματος υποστήριξης της μεραρχίας της Καμπούλ. Τώρα ο Ραμίν είναι παγιδευμένος στην αφγανική πρωτεύουσα. «Φοβάμαι να πάω στην επαρχία μου. Είναι 500 χιλιόμετρα μακριά αλλά φοβάμαι να μετακινηθώ έστω και 100 χιλιόμετρα έξω από την Καμπούλ,» συνεχίζει. «Δεν αισθανόμαστε ασφαλείς. Δεν αισθανόμαστε ασφάλεια για τη ζωή μας, για τις οικογένειες μας. Πολλοί ξέρουν πως δουλέψαμε για την ISAF και τους Έλληνες».

Τρεις από τους πέντε μεταφραστές της Ομάδας Επιχειρησιακών Συμβούλων και Συνδέσμων (OMLT) του Ελληνικoύ Στρατού συμφώνησαν - παρά τον κίνδυνο - να μιλήσουν επώνυμα στην «Κ» καθώς πιστεύουν πως με την αποχώρηση των νατοϊκών στρατευμάτων εως το τέλος του έτους ο χρόνος του τελειώνει.

«Τους περιμένει ο θάνατος»

Πέντε συνολικά Αφγανοί εργάστηκαν ως μεταφραστές με την ελληνική OMLT. Όλοι σήμερα βρίσκονται στην ίδια θέση με το Ραμίν. Οι Ταλιμπάν εδώ και χρόνια έχουν στοχοποιήσει όσους Αφγανούς συνεργάζονται με το ΝΑΤΟ ως «προδότες» και έχουν επανειλημμένα πει πως «τους περιμένει ο θάνατος». Οι απειλές τους έχουν γίνει πραγματικότητα με τον πιο φρικτό τρόπο, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια που έχει ξεκινήσει η αποχώρηση των νατοϊκών στρατευμάτων, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2014.

O 28χρονος Ζαχίρ, ακούει τον Ραμίν από τη διπλανή καρέκλα και θυμάται πως μια εβδομάδα πριν η οικογένεια του τον ειδοποίησε να μην πάει σε ένα γάμο που ήταν καλεσμένος, στην επαρχία Καπισά, ούτε μια ώρα έξω από την Καμπούλ. «Η κατάσταση δεν είναι καλή», του είπαν, «κάποιοι ξέρουν πως δούλευες με τον ελληνικό στρατό. Μην έρθεις». Εκτός από την οικογένεια του λέει, εκείνος δεν είχε πει σε κανένα πως δούλευε με την ISAF.

Λίγο αργότερα χαμογελάει και το πρόσωπο του φωτίζεται. Αν και με τους Ελληνες συνεννοούνταν στα Αγγλικά, προφέρει με περηφάνια κάποιες ελληνικές λέξεις που θυμάται. «Καλημέρα!» «Πως σε λένε;» Και βγάζει από την τσάντα του ένα USB. «Θυμάμαι τους Έλληνες κάθε μέρα», λέει. «Βάζω το USB στο laptop και βλέπω τις φωτογραφίες και την εκπαίδευση που κάναμε. Το είπα στη μητέρα μου και στην αδερφή μου. Ήταν όμορφες στιγμές. Και είπαν κι εκείνες πως ναι, ήταν όμορφες στιγμές. Όχι μόνο για μένα αλλά για όλη την οικογένεια μου. Στήριξα την οικογένεια μου με τα χρήματα της Ελλάδας».