Politici zien de urgentie niet, terwijl de oplossingen er zijn, werd zondag gezegd op de klimaatbetoging. Maar de ongemakkelijke waarheid is dat het misschien net omgekeerd is.

Zeventigduizend mensen, onder wie veel jongeren, liepen zondag mee in wat de grootste milieubetoging in de Belgische geschiedenis is. Omdat het bovendien al lang niet meer om een eenmalige protestactie gaat, heeft ze impact.

Waar je tot voor kort nog kon verwachten dat de verkiezingen van mei vooral zouden draaien rond migratie, aangevuld met de pensioendiscussie van de zware beroepen, is daar nu de strijd tegen de klimaatopwarming bij gekomen. En terecht.

De politieke impact blijkt uit het schuiven van standpunten. Zo groeit de steun om vliegtuigreizen duurder te maken, zodat de milieukosten van kerosine correcter worden betaald door de reiziger. Voor de betogers is het echter te weinig en te laat. Anuna De Wever, een van de gezichten van het protest, zei het ‘gevoel te hebben dat politici de urgentie niet inzien. Want de oplossingen zijn er.’

De ongemakkelijke waarheid zou echter wel eens kunnen zijn dat het net omgekeerd is. Politici zien de urgentie wel. Maar de oplossingen zijn er niet.

De vakbonden lopen al vier jaar te protesteren tegen dalende koopkracht. Wat moet dat dan worden als we de milieukosten in al onze producten écht gaan doorrekenen?

Het gevaar van een themabetoging is namelijk dat er wordt gedaan alsof er maar één belangrijk probleem in de wereld heerst. Vanuit die assumptie zijn er inderdaad oplossingen voor het klimaatprobleem. Maar zo werkt het niet. We verwachten van de politieke wereld dat ze meer dan één probleem tegelijk oplost. En dan wordt het moeilijker.

Het belangrijkste voorbeeld blijft de impact van klimaatbeleid op koopkracht. De vakbonden lopen al vier jaar te protesteren tegen dalende koopkracht, terwijl hij volgens de Nationale Bank is gestegen. Wat moet dat dan worden als we de milieukosten in al onze producten écht gaan doorrekenen?

De sp.a en de PS, die zondag mee liepen op de klimaatbetoging, willen de btw op elektriciteit zelfs weer verlagen. CD&V was een van de enige partijen die voor de verkiezingen in 2014 voorstelde om de btw te verhogen en consumptie te ontmoedigen, om daar in de regering-Michel vervolgens volledig op terug te komen.

Of stel nu eens dat we straks écht kerosine duurder zouden maken en er sneuvelen honderden jobs in de luchtvaartsector, hoe gaan de vakbonden in die sector dan reageren? Hetzelfde geldt voor de sector van de cruiseschepen.

Het klassieke antwoord op dit soort problemen, is in kleine stapjes gaan, zodat iedereen tijd krijgt om zich aan te passen. Het probleem met de klimaatopwarming is dat die stapjes te traag zijn om ons doel te bereiken. Dé politieke vraag van de klimaatbetoging blijft daarmee onbeantwoord: wie vangt de schok op?

Er wordt namelijk nog altijd te makkelijk gedaan alsof investeren in het klimaat zichzelf zal terugverdienen in minder gezondheidskosten en in jobs in de groene sector. Moest het zo makkelijk zijn, was het klimaatprobleem al lang opgelost. De moeilijkheid is dat die voordelen op lange termijn komen, terwijl de kosten voor nu zijn.