Redt die lieve Tijn met zijn nagellakactie dit jaar Het Glazen Huis? Mijn gevoel zegt van wel. Had steeds het idee dat de boel in Breda niet echt van de grond kwam. Dat Nederland de hongerjocks liet stikken. Serious Request-moe. Maar het kan ook zijn dat het aan mij lag. Dat ik met mijn bijna voltooide leven niet meer bij de doelgroep hoor. Dan gaan dingen langs je heen.

Waarom het volk niet meer wil? Geen idee. Misschien wel door de uitgelekte salarissen van de Hilversumse plaatjespraters. Dat men denkt: jullie kunnen dat bedrag voor die longontsteking ook wel onderling ophoesten. Een keer in de studio met de pet rond en heel Afrika kucht niet meer.

Maar opeens werd Het Glazen Huis toch een succes. In één klap waren alle ogen gericht op het kleine zieke mannetje met zijn nagellakactie. Het ventje dat een groot drama meemaakt. Hij en zijn ouders staan aan de vooravond van een ondraaglijke periode. Afgelopen donderdagavond hoorde ik een aardige kinderoncoloog op mijn autoradio uitleggen hoe kansloos het kereltje is. Ongeveer twintig kinderen per jaar worden door dit noodlot getroffen. Ik kwam net uit een nogal uitbundige voorstelling in Apeldoorn en in één keer stond het huilen me nader dan het lachen. Mijn voorruit bevroor. Ik moest eruit om te krabben. Welke god, Jahweh of Allah laat zo’n klein onschuldig jongetje zo jong vertrekken? Veel gelovigen hebben hier een antwoord op. Ik niet.

Maar die lieve Tijn heeft in een paar dagen tijd een miljoen euro bij elkaar gelakt. Of laten lakken. Zelfs Geert Wilders deed mee. Hoewel ik even dacht dat het bij hem geen nagellak was maar bloed. Bloed waarmee hij deze week op nogal smakeloze wijze een foto van Angela Merkel had besmeurd. Zij zou dat bloed aan haar handen hebben, omdat de godsdienstpsychopaat die de aanslag pleegde op de Berlijnse Kerstmarkt zo goed als zeker een asielzoeker was. En dat die hier zijn dat is de schuld van Angela en haar elitekameraden. Geertje gaat altijd lekker kort door de bocht. Zo kort dat Halbe, Thierry en Jantje Roos hem niet uit het oog verliezen. Op de een of andere manier was de foto van die gecoiffeerde waterstofperoxidemozart met zijn rood gelakte nageltjes ook wel weer geestig. Hij had zo in de slecht verlichte vitrine van een ranzig travestietententje in een zijsteeg van de Hamburgse Reeperbahn kunnen hangen. Als schlagerzanger van pikante liedjes.

Maar ik wil terug naar Tijn met zijn nagellakactie. Hij hoopte daarmee honderd euro op te halen en voor hij het wist stond de teller op een doordeweekse bankiersbonus van meer dan een miljoen. Voor het goede doel! Een onvoorstelbaar mooi succes. En ook het toppunt van cynisme: hij redt met dit geld duizenden kinderen van een verschrikkelijke dood en zal zelf kansloos de strijd verliezen. Nogmaals: welke god bedenkt dit?

Ondertussen maakt dit nagellaksprookje me wel heel vrolijk. Dat het gebeurt! Zeker in deze tijd waarin allerlei twitteridioten en facebookdebielen met elkaar discussiëren of Zwarte Piet wel of niet in de levende kerststal thuishoort. En wat zijn taak daar is? Moet hij de schoorsteen vegen of een van de drie koningen zijn? En mag de kerststal nog wel kerststal heten? Of moet hij eindejaarshonk genoemd worden? En is de Maria-figuur niet te moederrolbevestigend? Is een negroïde homo niet een realistischer beeld in 2016? Of gewoon twee Jozefen met Maria als draagmoeder? En die interessante meningendiarree tikken ze allemaal driftig op hun mobieltjes. Dat vind ik nog het meest aandoenlijke beeld van de discussie. Dat zwijgende toetsen van die stakkers.

En ondertussen komt de kansloze Tijn van zes jaar oud en die klaart voor hij ons gaat verlaten nog even een klusje van meer dan een miljoen. Ondertussen vraag ik me oprecht af: is dit mannetje niet gewoon de nieuwe Verlosser? Een kereltje dat door zijn vader in de hemel naar de radeloze aarde is gestuurd? Gewoon om orde op zaken te stellen en ons onze grote monden te snoeren. Om onze tablets en mobieltjes heel even het zwijgen op te leggen. En dit alles onder het motto: geen woorden maar daden. En eigenlijk nog belangrijker na deze gewelddadige week: geen moorden maar daden. Ja, de kleine Tijn komt ons verlossen. Hij is de nieuwe Messias.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 24 december 2016