Patricia (volledige naam bij mij bekend) werkte als ambtenaar voor een callcenter, en kreeg daar te maken met de werkelijkheid van de multiculturele samenleving. Als vrouw werd ze door allochtonen uitgescholden en op haar plaats gezet. Klagen daarover mocht niet. Intern werden allochtonen altijd voorgetrokken, bijvoorbeeld bij ramadan. Gefrustreerd schreef ze deze brandbrief.

Door Patricia

Ik heb 2,5 jaar gewerkt voor het ministerie van VWS. De regelingen WTCG en CER waarvoor ik werkte zijn inmiddels uit de wet geschrapt en ondergebracht bij de Gemeenten.

In dit werk werd me duidelijk dat mensen van buitenlandse komaf meer dan eerlijke kansen krijgen, in tegenstelling tot wat er bijna dagelijks op de nationale tv wordt geroepen. Deze mensen hebben namelijk een ontzettend groot netwerk van adviesbureaus, voor hen optredende advocaten, tolken en anderen die als hoofdtaak hebben uit te zoeken hoeveel, waar en hoe er geld van de Nederlandse overheid te krijgen valt.

Dit in schril contrast met bijvoorbeeld een oma van 82 jaar van autochtone komaf, die omdat ze weinig bemoeienis heeft van haar drukke kinderen, niet kan terugvallen op zo’n netwerk. Mensen als zij kregen bij een afwijzing alleen de mededeling: “U krijgt de tegemoetkoming niet, kan ik verder nog iets voor u doen zo niet, prettige dag en einde oefening.” Wij, medewerkers van het ministerie, mochten dan niet vertellen dat er bezwaar mogelijk was tegen dit besluit, want ja dat kostte de overheid natuurlijk geld. De oma’s legden zich dus maar neer bij de beslissing en verdwenen in de massa van de steeds groter wordende groep achtergestelde Nederlanders.

Bij de allochtonen met hun grote netwerk kregen wij, al snel gefrustreerde medewerkers, te maken met scheldkanonnades. Want ze wisten precies hoe het werkte.

Gesprek 1 (als ze al met mij wilden praten, want ja vrouw) was de afwijzing waarin je de huid vol gescholden kreeg. Gesprek 2 ging met het begeleidende adviesbureau voor het opvragen van een bezwaarformulier. Stap 3 ging over het ontvangen van het bezwaarformulier, begeleid door een brief van een advocaat, omdat zij ook wisten, ingefluisterd door het netwerk, dat de bezwaarprocedure hierdoor versneld werd en het geld bijna per omgaande alsnog werd overgemaakt. Zoals dat ook werkte als iemand dreigde met Kassa of Radar.

U moet weten dat het als veertiger, werkend op een callcenter voor de overheid dagelijks uitgescholden te worden, van discriminatie beticht of bedreigd, niet bepaald prettig te noemen was. Je moest scheldtirades aanhoren, van: “Jij vrouw jij hoer, kk snol, ik wacht je op, ik neuk je moeder.” Dan moest je beleefd blijven en vooral niet de verbinding verbreken. Zelfs geen stemverheffing was toegestaan. Er werd meegeluisterd en na twee ‘onvoldoendes’ kon je op zoek naar een andere baan. U kunt zich wellicht voorstellen dat er zo onder de soms 2 a 300 medewerkers heel wat tranen van boosheid, angst of frustratie zijn gevloeid. De hoogste baas dan horen zeggen”Ach die zeikwijven moeten eens ophouden”, werkte ook niet echt mee aan een goede sfeer.

Als je verkouden was, moest je vooral niet te diep ademen tijdens een gesprek, als je de klemtoon verkeerd legde in een zin, was je niet klantvriendelijk genoeg, je mocht geen hoorbaar dialect hebben en als je naar de WC ging, moest dat geklokt worden, en zo maar verder.

De medewerkers van buitenlandse komaf, soms niet eens goed Nederlands sprekend, kregen nooit een opmerking over hun uitspraak, of dat de klemtoon niet goed was. Het werd zelfs goed gevonden dat er in eigen taal gesproken werd met bellers. Jij mocht in de zomer in een kantoor zonder goed werkende airco waar de temperatuur kon oplopen tot 30 graden met te blote schoenen binnen komend, direct het gesprek aan met je teammanager, want ja niet toegestaan. Maar als een medewerkster in geheel zwart gewaad al dagen lang zo stonk omdat ze geen deo gebruikte (want ja daar zit alcohol in) en niemand meer naast haar wilde zitten omdat dit gewoonweg qua geur onmenselijk was, moest je dagenlang naar je teammanager gaan of ze er dan eindelijk eens iets van wilden gaan zeggen.

Als het ramadan was, kwam de teammanager soms wel 3 keer per dag aan de meevastende islam medewerkers vragen hoe het met ze was, of ze het nog wel volhielden en zo niet, dat ze vooral maar gewoon moesten uitklokken om bij te komen in deze zware tijd. Als je hier chagrijnig van werd, omdat jij niet langer dan 10 minuten voor koffie of wc bezoek per dag van je werkplek mocht, werd je verzocht of je niet wat vriendelijker wilde kijken, want anders werd de groep medewerkers om je heen hierdoor beïnvloed. Respect moest je hebben voor de vastende medewerker. En zo kan ik doorgaan en doorgaan.

De allochtonen worden gepamperd omwille van de goede lieve vrede, op school, de werkvloer en in de maatschappij. Al weet iedereen dat als je een kind altijd zijn zin geeft en alle moeilijkheden voor hem/haar oplost, het later een verwend kreng wordt, waarvoor niets goed genoeg zal blijken te zijn.

Mij bezorgen in ieder geval deze ervaringen, als ik weer eens mensen zie aanschuiven in de praatprogramma’s op onze nationale tv, die het hoogste woord voeren over hoe wij als Nederlanders dienen om te gaan met mensen van andere komaf, RECHTOPSTAANDE NEKHAREN.