Do skolonizowania obcej planety wystarczy zaledwie 98 osób – twierdzą francuscy naukowcy.

Dzięki specjalnie stworzonemu w tym celu modelowi matematycznemu dwoje naukowców ustaliło minimalną liczbę osób, które powinny zająć miejsce w pojeździe kosmicznym wyruszającym z misją zasiedlenia na stałe innego globu, na przykład Proxima Centauri b. Czytaj więcej: Stąd do wieczności Poniżej dalsza część artykułu

Dalej, niż sięga wyobraźnia Muska Amerykański miliarder i futurysta Elon Musk deklaruje wysłanie ochotników na Marsa w 2024 r., aby „zapewnić ludzkości przetrwanie i sprzyjać w ten sposób regeneracji populacji ziemskiej w razie trzeciej wojny światowej”. Nie podaje przy tym żadnych szczegółów technicznych i logistycznych, które można by brać na poważnie.

Inne podejście prezentują Frederic Marin i Camille Beluff, naukowcy z francuskiego Observatoire Astronomique de Strasbourg. Ich zdaniem celem wyprawy kolonizacyjnej nie powinien być Mars, ale właśnie Proxima Centauri b, planeta spoza Układu Słonecznego, położona najbliżej naszego globu spośród wszystkich dotychczas odkrytych planet pozasłonecznych.

Wyniki swojego studium udostępnili na platformie naukowej arXiv. Marin i Beluff obliczyli, jaka powinna być liczba osób niezbędnych w tego rodzaju ekspedycji, aby zapewnić przetrwanie w czasie podróży i później w założeniu kolonii.

Z ich kalkulacji wynika, że wystarczy grupa 98 osób. Obliczenia oparli na rachunku prawdopodobieństwa, wzięli pod uwagę całą gamę parametrów, liczbę kobiet i mężczyzn, ich wiek, rokowania długości życia, potencjalne pokrewieństwo po upływie określonego czasu, a także najczarniejsze scenariusze – wybuch epidemii dżumy i przypadkowe zniszczenie części statku kosmicznego.

Podstawowe kryterium, jakie należało uwzględnić, to czas trwania podróży. Proxima Centauri oddalona jest od Ziemi o 4,22 roku świetlnego, to znaczy 4 x 10 do 13 potęgi kilometrów. Statkiem typu Apollo 11 (pierwsze lądowanie na Księżycu w 1969 r.) podróż zajęłaby 114 000 lat. Ale posługując się innymi, nowocześniejszymi technologiami, choćby przyspieszeniem grawitacyjnym (misja Parker Solar Prober – planowana amerykańska sonda kosmiczna w ramach programu „Living with a Star”, ma wykonać pomiary wewnątrz korony słonecznej, start planowany na 2018 r.), można osiągnąć prędkość 200 km/s, czyli 720 000 km/h. A to oznacza, że podróż trwałaby 6300 lat. Właśnie tę prędkość przyjęto jako realną.

Obie płcie pół na pół W zależności od arbitralnie przyjętych parametrów startu model matematyczny oblicza dla każdego upływającego roku w podróży liczbę osób pozostających przy życiu i porównuje tę liczbę z minimalnym progiem demograficznym niezbędnym dla przeżycia załogi statku. Ostatecznie naukowcy zdefiniowali krzywą prawdopodobieństwa sukcesu w zależności od liczby osób znajdujących się na statku w chwili startu. Okazało się, że optymalna liczba osób wynosi 98, czyli 49 kobiet i 49 mężczyzn (uwzględniono ryzyko wypadków losowych).

– Oczywiście wszystko to są bardzo hipotetyczne kalkulacje. Istnieje wielka liczba niewiadomych, których nie da się uwzględnić. Należą do nich między innymi: odpowiednia ilość wody pitnej, żywności, rola każdej osoby na pokładzie, hierarchia, jaka wytworzy się w tej społeczności itp.

Istnieją też takie kwestie, nierozerwalnie związane z podróżami międzygwiezdnymi, jak: ustrój polityczny i hierarchia na pokładzie statku; w jakim stanie umysłowym i psychicznym będą kolejne pokolenia podczas podróży trwającej tysiące lat; czy jedynym celem tych ludzi będzie prokreacja, aby zapewnić sukces misji. I tak dalej. Jak na razie implikacje psychologiczne i socjologiczne nie poddają się analizie matematycznej – wyjaśnia Frederic Marin.

Podobne studium poświęcone temu tematowi ukazało się w 2014 r. na łamach „Acta Astronautica”. Podana tam liczba osób niezbędnych do sukcesu wyprawy kolonizacyjnej różni się diametralnie: do długotrwałej podróży poza Układ Słoneczny niezbędnych jest 40 000 osób, tyle ile zamieszkuje Ciechanów, jeszcze do niedawna miasto wojewódzkie, aby założona w kosmosie kolonia przetrwała.

Pomijając to, że w dającej się przewidzieć przyszłości nie zanosi się na załogową wyprawę międzygwiezdną, trzeba wyraźnie podkreślić, że nie wiadomo – naukowcy tego nie ustalili w sposób niebudzący wątpliwości – czy planeta Proxima Centauri b nadaje się do zamieszkania. Być może, jej powierzchnia poddana jest bardzo silnemu promieniowaniu kosmicznemu.