In een studio in Diemen laat Quincy Owusu-Abeyie (33) trots zijn mixtape horen. Hij leunt achterover in zijn bureaustoel en rapt zachtjes mee met zijn tracks. Veel mensen zullen hem vooral kennen als voetballer : als jonge aanvaller speelde hij tijdens het WK onder 20 in 2005 iedere verdediger dronken. Vooral zijn Japanse tegenstanders zullen nog weleens wakkers schrikken als ze denken aan zijn acties . Hij speelde uiteindelijk voor elf verschillende clubs, waaronder Arsenal , Spartak Moskou en Panathinaikos.

Op zijn dertigste verdween Quincy na een korte periode bij NEC stilletjes uit de voetbalwereld. Wat weinig mensen wisten, is dat hij ondertussen in de luwte werkte aan een carrière in de muziek. Onder de naam BLOW was hij onderdeel van de Amsterdamse rapgroep De Fellas. Hij droeg altijd een bivakmuts of een mondkapje, waardoor het grote publiek geen idee had van zijn nieuwe leven. Nu hij vandaag zijn eerste solo-mixtape New Chapter uitbrengt, vindt hij het een mooi moment om te vertellen dat hij de man achter het masker is.

Het masker hoort nu wel bij je imago. Blijf je hem dragen? Ik ga hem vast wel weer opdoen in sommige clips. Het is wel dope. Het is een stijl geworden.

Was het niet lastig om de hele tijd je identiteit te verbergen? Het was eigenlijk al wel een beetje bekend dat ik de rapper BLOW ben. Op mijn eerste nummer met De Fellas, Mazzeltov , noem ik ook kort mijn roepnaam, Quina. De meeste mensen in de Bijlmer wisten wel dat ik het moest zijn. Ik zorgde er alleen wel voor dat ik op foto’s en in clips altijd met een masker of bivakmuts stond, maar na een optreden deed ik wel gewoon mijn masker af. Dan vroegen mensen weleens zo van: ‘Hé, stond jij niet daarnet op stage?’ Dan zei ik met een grote glimlach: ‘Ik weet het niet, man, het zou kunnen.’

Waarom wilde je hiervoor liever anoniem blijven? Als een atleet gaat rappen, wordt er vaak heel anders naar gekeken. Dan denken mensen al snel: waar is hij nou mee bezig? Daar hebben we weer zo’n voetballer die wil rappen. Op deze manier kon ik rustig de tijd nemen en eerst credibility opbouwen. Door het masker luisterden mensen eerst naar de muziek en werd er niet gekeken naar de persoon die ik hiervoor was.

VICE: Ha Quincy, waarom kies je ervoor om uit de anonimiteit te stappen? Quincy Owusu-Abeyie: Ik heb er heel lang over nagedacht. Nu ik mijn eerste eigen solo-mixtape uitbreng, wil ik aan de wereld laten zien: dit ben ik. Dit is wat ik nu doe.

Waarom bracht je de tracks in Moskou nog niet uit? Het was een andere tijd. Tegenwoordig hebben we Instagram, Soundcloud en kun je heel makkelijk zelf muziek uploaden. Destijds gaf ik het aan vrienden of mensen uit de buurt, en ging het daarna van hand naar hand. Tegenwoordig kan iedereen heel makkelijk muziek uitbrengen.

Maakte je tijdens je carrière ook al muziek? In mijn periode bij Spartak Moskou had ik een studio in mijn huis. Dus rond 2007 heb ik wel wat tracks gemaakt. Ik hou gewoon echt van muziek. Als ik opsta luister ik muziek, als ik onder de douche sta en als ik naar bed ga. Er is altijd muziek.

Vanaf wanneer ben je het echt serieus gaan oppakken?

Drie jaar geleden kreeg ik een belletje van J-Fresh. Hij had een track liggen en hij wilde mij erop hebben. We zijn de studio ingegaan. Uiteindelijk is het niet die track geworden, maar was het nummer Mazzeltov het eerste wat ik uitbracht met De Fellas. Ze wilden natuurlijk ook een clip hebben, maar ik speelde op dat moment nog bij NEC. Ik had geen zin in al die reacties, dus besloot ik die eerste keer een bivak op te zetten. Later heb ik het veranderd in een mondkapje, omdat een bivak wat grimmig over kan komen. Dit is net wat vriendelijker.

Hoe voelt het om nu voor het eerst iets uit te brengen dat je solo hebt gemaakt?

Als voetballer weet je wat je kunt en ga je het veld op met z’n elven. Als de bal in mijn voeten komt, weet ik wat ik moet doen. Maar met muziek breng ik nu een boodschap naar buiten. Met muziek ben je eigenlijk naakt. Je moet wel wat vertellen aan de mensen die naar je muziek luisteren. Aan het begin ging het alleen maar over fly shit, maar nu gaat het ook over dingen die ik heb meegemaakt in mijn leven. Over mijn jeugd, hoe het vroeger was op straat en liefdesverhalen. Het zijn echt persoonlijke dingen. Het album begint ook met een telefoongesprek met een vriend van me, waarin ik hem vertel dat ik wil stoppen met voetballen.