Pieter Berwaerts woont in het stadscentrum, aan de rand van de voetgangerszone. Hij vindt dat burgemeester Close meer respect moet eisen van de bevolking voor de investeringen die er gedaan zijn in het stadscentrum en schreef een open brief aan zijn burgemeester.

Wat ik echter totaal niet kan begrijpen, is dat er systematisch niet wordt opgetreden om de groeiende overlast in het centrum tegen te gaan. De voortdurende smerigheid, het lawaai en agressief rijgedrag zijn de laatste jaren niet te harden. Als ik uw diensten contacteer omdat een dakloze voor mijn deur zijn lunch op het trottoir heeft uitgesmeerd en zijn hebben en houden heeft achtergelaten, krijg ik veel begrip te horen. “Wij weten dat, en u hebt honderd procent gelijk, maar wij krijgen van hogerhand instructies om hier niét tegen op te treden.”

Als inwoner van 1000 Brussel, aan de rand van de voetgangerszone, ben ik dagelijks een bevoorrechte getuige van de vele verbeteringen die uw bewindsploeg de afgelopen jaren probeerde door te voeren. De voetgangerszone die langzaam maar zeker tot voltooiing komt, heeft het potentieel om een groot succes te worden. Ook de middelen die u inzet om te proberen het centrum proper te houden zijn indrukwekkend.

U stuurde mij in juli een brief waarin u vertelde dat u trots was op uw verwezenlijkingen. Het gaat goed met Brussel, schreef u, want er is heel hard gewerkt en veel geïnvesteerd in veiligheid, schoonmaakdiensten en infrastructuur.

Het discours van de PS ter zake is mij goed bekend: “We mogen de zwakkeren in onze maatschappij niet stigmatiseren en wegsteken.” In principe ben ik het daarmee eens. Alleen denk ik dat de PS zich in Brussel van zwakkere vergist. De overlast die een kleine groep veroorzaakt, maakt samenleven in onze stad af en toe zéér problematisch. Als er in Brussel mensen zijn die het normaal vinden om een schoendoos op straat te gooien nadat ze schoenen gekocht hebben, is het úw taak als overheid om hiertegen op te treden. Je kan de schoonmaakdiensten die nu al elk half uur voor mijn deur passeren, vragen om elk kwartier langs te komen, maar het is gewoon dweilen met de kraan open.

Wanneer u als lokale overheid miljoenen investeert om de infrastructuur te verbeteren, is het toch ook uw plicht om van de bevolking te eisen om die investering te respecteren? In steden als Londen, Barcelona en Singapore is onderzocht wat het resultaat is van antisociaal gedrag. Het effect van overlast door afval, agressief rijden of lawaai in de publieke ruimte op het geluksgevoel van de gewone man in de straat is gigantisch. Door niet aan die basisvoorwaarden te voldoen, drijf je sociaal zwakkere kiezers in de armen van populistische partijen.

De shockerende ongelijkheid in Brussel los je niet op door een kleine groep steeds dezelfde bedelaars op hun gele kussens naast hun trolleys te laten zitten, met hun kinderen omhooggestoken in de hitte. Dat alomtegenwoordige beeld in de voetgangerszone heeft toch niets meer te maken met de bescherming van de zwakkeren? Of vindt u van wel?

In Londen is men erin geslaagd door concrete Anti Social Behaviour-regels te communiceren en boetes uit te delen om dit soort overlast sinds 2009 sterk terug te dringen. Wordt het niet tijd om in een aantal krijtlijnen heel duidelijk te communiceren wat niet meer getolereerd kan worden in onze publieke ruimte? En in het geval dat die krijtlijnen niet gerespecteerd worden hiervoor duidelijk en onmiddellijk boetes uit te delen?