Valentijn Driessen is ondanks zijn beperkte talenten driftig aan het typen op zijn personal computer. Zijn tong piept uit zijn mondhoek als een krokus uit de koude voorjaarsgrond. Bayern München heeft net 1-0 gemaakt, en de deadline is over twee uur.

“Erik ten Hag is volslagen incompetent,” geselt hij het toetsenbord. “Het is een kwestie van tijd voordat hij op straat komt te staan.” Hij neemt een slok van zijn koffie. “Erik ten Hag is stom. Hij praat raar.” Daar bakken ze bij de eindredactie nog wel iets moois van.

In de 22e minuut maakt Noussair Mazraoui na een knappe een-twee gelijk. Valentijn Driessen kijkt verstoord op. Wat heeft hij nou aan zijn fiets hangen? Hij weet al iets. “Ajax kwam alsnog op gelijke hoogte,” tikt hij, “maar door de belabberde keuzes van Erik ten Hag ging Ajax alsnog reddeloos ten onder.” Tevreden leunt hij achterover in zijn ergonomische stoel.

Ruim een uur later kijkt Valentijn Driessen nog zuurder dan normaal. “Een knap gelijkspel?” tikt hij, maar haalt de tekst gelijk weer weg. “Ajax stond positioneel goed?” Zijn onderlip begint te trillen. Met natte ogen wenkt hij zijn collega. “Bert?” vraagt hij, terwijl hij de waterlanders in zijn ooghoeken voelt branden. “Kun jij dit stuk voor je rekening nemen? Ik voel me plotseling niet zo goed.”