‘Het is gewoon iets leuks’, zei presentator Joost Vullings gisteren bij Radio 2 over EenVandaag’s Politicus van het Jaar-verkiezing. ‘Sommige mensen worden er ook boos van, maar dat doet er niet toe.’

Een jaar geleden schreef ik op deze plek ook al over de opgeklopte populariteitspoll, NPO’s eigen oliebollentest. Graag had ik dit jaar de winnende oliebol geciteerd en ‘Ja, dus?’ gezegd, maar ja: die verkiezing blijft wel gewoon in Nederland.

Het feest van de democratie begon vrijdag al. Bij Pauw was twintig minuten ingeruimd om een en ander voor te beschouwen. Vullings, Xander van der Wulp en Vincent Rietbergen – de Heilige Drievuldigheid van de Licht-Politieke Kletsica – bespraken het politieke jaar, waarna Gijs Rademaker, chef van het EenVandaag-opiniepanel en kruising tussen Maurice de Hond en Kuifje, de vijf genomineerden mocht voorstellen: Klaver, Wilders, Baudet, Dijkhoff en Rutte. Martijn Krabbé bracht Baudets zwembadfoto nog maar eens in herinnering en Jandino Asporaat meldde dat hij vooral Donald Trump volgde. ‘De Nederlandse politiek is gewoon entertainment.’ Prima, en bedankt.

Bij de Dijkhoff-nominatie viel een paar keer hetzelfde woord. Proefballon. Dat klinkt feestelijk, maar in Dijkhoffs praktijk betreft het voornamelijk het verkennen van wat dubieus, anti-rechtsstatelijk terrein (het inperken van het demonstratierecht, of het strenger straffen van criminaliteit in probleemwijken). Dat waarderen mensen kennelijk, legde Gijs Rademaker opgewekt uit – iets níet-opgewekt zeggen valt buiten zijn takenpakket, kennelijk.

Pauw concludeerde: ‘Veel rumoer bepaalt kennelijk of je genomineerd wordt.’

Die gekke gewone mensen van het EenVandaag-opiniepanel ook, die hun keuze baseren op de hoeveelheid rumoer rond iemands persoon. Of, zoals je rumoer ook mocht vertalen: aandacht. Media-aandacht dus. En daar was het filmpje van Rutte die zijn eigen koffie opdweilt alweer, en het fragment met Wilders’ opmerking over Pechtolds privétoestanden en alle andere zielloze flauwekul die ons elke dag als politieke actualiteit wordt gepresenteerd.

De naam Judith Sargentini viel vrijdag niet, en gisteren evenmin. Zit vast te weinig in Den Haag.

Het is een schitterende cirkelredenering waar veel media maar wat graag in verstrikt raken: aandacht genereert aandacht genereert aandacht. Doen alsof je niks anders doet dan het nieuws volgen, terwijl je zelf dat nieuws mede vormgeeft; dat is problematisch, en flauw bovendien.

‘Zal ik het nog voor u inpakken als politieke analyse of neemt u het zo mee?’

Het merendeel van de tv-duiders moet toch intussen staar hebben van het kijken naar al dat politiek decorum. Soms maken ze de indruk van een culinair journalist die helemaal vergeet zijn hoofdgerecht te proeven omdat zijn jas zo zwierig is aangenomen.

Tijdens een ‘feestelijke’ live-uitzending – veel gelachen werd er niet – ontving Dijkhoff gisteren de ‘felbegeerde bokaal’. Het had ook Klaver kunnen wezen, of Baudet – het zou hoe dan ook een bewijs zijn geweest van het idee dat het trekken van aandacht eigenlijk het enige is wat je als politicus hoeft te kunnen. Een prestatie die ruimhartig wordt beloond, met nog een beetje extra aandacht.