Buitenlandse studenten die in Nederland een master of bachelor hebben behaald blijven vaker hangen. Pakweg vier van elke tien buitenlanders die in een Nederlandse collegezaal hebben gezeten, is zo’n zeven jaar na het diploma nog altijd in Nederland te vinden. Tot nu toe werd er vanuit gegaan dat zo’n negentien procent bleef.

Internationaliseringsorganisatie Nuffic, die deze cijfers dinsdag publiceert, keek voor het eerst ook waar in Nederland deze groep afstudeerders terechtkomt. De steden waar buitenlanders zich na hun diploma veelvuldig vestigen zijn Rotterdam, Utrecht, Den Haag en met name Amsterdam. Ook de regio Eindhoven, met veel geavanceerde technische bedrijven, is in trek. Groningen, Enschede en Maastricht profiteren veel minder, ondanks het feit dat deze plaatsen wel een sterk internationaal georiënteerde universiteit hebben.

Uitstroom vlakt af

De onderzoekers komen tot deze conclusies door te kijken waar degenen zijn gebleven die in de jaren 2007, 2008 en 2009 afstudeerden. Jaarlijks krijgen zo’n 12.000 buitenlandse studenten een diploma van een Nederlandse hogeschool of universiteit. De eerste drie jaar vertrekt ongeveer de helft weer. Deze uitstroom vlakt snel af. Hoe langer het afstuderen geleden is, des te groter de kans dat iemand ook blijft. “Uiteindelijk blijft een kwart vermoedelijk voor veel langere tijd”, zegt onderzoeker Daan Huberts.

Ze komen relatief vaak terecht in de sectoren techniek, natuur en gezondheid. “Precies daar waar we tekorten zien op de Nederlandse arbeidsmarkt”, aldus Huberts. Buitenlanders die met een Nederlands diploma uit het hoger onderwijs lange tijd in het land blijven, leveren volgens modellen van het Centraal Planbureau (CPB) de Nederlandse economie zo’n 1,6 miljard euro op.

Diverse groep landen

Het totale aantal buitenlandse studenten dat in Nederland komt voor een volledige bachelor- of masterstudie is in 10 jaar verdubbeld, van 40 duizend naar 80 duizend. Een opvallende trend is dat buitenlandse studenten van steeds verder weg komen en uit een meer diverse groep landen, vertelt Huberts. “Tien jaar geleden kwam meer dan de helft uit Duitsland en België, nu is dat een derde. Grote groepen komen tegenwoordig uit landen in Oost- en Zuid-Europa en India, Indonesië en China.”

De keuzes die studenten uit de verschillende landen maken, verschilt wel. Chinezen en anderen uit Azië zijn vooral te vinden bij technische studies in Delft, Eindhoven, Wageningen en Enschede. Oost-Europeanen bezoeken graag een hogeschool in de Randstad. Hogescholen sluiten goed aan bij het onderwijssysteem in dat deel van Europa. Zuid-Europeanen gaan vooral naar de traditionele ‘brede’ universiteiten.

Duitsers en Belgen zoeken hun heil vooral bij universiteiten en hogescholen in de grensstreek, zoals die in Maastricht en Groningen. Opmerkelijk is dat het aantal Britten de afgelopen jaren verviervoudigde. “Dat komt door de verhoging van het collegegeld onder de vorige premier Cameron. Wat de invloed is van de Brexit weten we nog niet”, zegt Huberts.

Juliana Marquez. Beeld RV

Juliana Marquez (30) uit Brazilië. Studeerde New Media & Digital Culture aan de Universiteit van Amsterdam

“Ik kom uit Brazilië en daar hangt zelfs in grote bedrijven niet echt een internationale sfeer.

Nederland is zó internationaal georiënteerd. Op mijn werk bij Philips heb ik veel collega’s uit andere landen. Ook op straat – ik woon in Amsterdam – kun je je hier makkelijk redden in het Engels. Ik wil in Nederland blijven. In Brazilië ben je of rijk of arm, een middenklasse is er eigenlijk niet. In Nederland is de kwaliteit van leven zoveel beter.”

Warris Jacob. Beeld RV

Warris Jacob (25) uit I ndia. Studeerde Bedrijfskunde aan de Rotterdam Business School

“Ik ben inmiddels E-commerce specialist voor meerdere bedrijven. Natuurlijk had ik in India bedrijfskunde kunnen studeren. Maar anders dan in Nederland zijn opleidingen daar niet internationaal georiënteerd en lopen ze jaren achter.

Engeland was vanwege de taal ook een optie. Ik koos voor Nederland omdat studeren hier goedkoper is. Ook is er in Nederland gelukkig weinig sociale controle. Als ik hippe kleren wil dragen of een baard laat staan, hoef ik geen verantwoording af te leggen.”