Zit jij er nu nog in?

‘Jazeker, ik ben weer grote smurf bij Q-Dance. Een halfjaar geleden was ik dat nog bij ID&T. Ik zat in allerlei onderhandelingen en werd er helemaal gek van. Je praat met Bob, maar die is weg, dan praat je met bankiers, en die wijzen weer een nieuwe Bob aan, die de eerdere afspraken van tafel veegt. Op een gegeven moment ben ik met de jongens naar Ibiza gegaan om uit te huilen. Duncan zei: ik ben al weg, maar wat wil jij. Wat wil je nou het allerliefst? Nou, terug naar Landsmeer, naar de jongens van Q-Dance. Feesten organiseren, mensen blij maken, Tomorrowland inhalen. Dat wil ik. Ik was op Defqon.1 vorige week, het was zo ongelofelijk vet. Maar de vraag is wel: wat ga ik toevoegen.’



Precies, want anders heb je hetzelfde als toen Duncan terug kwam bij ID&T en jullie elkaar in de weg zaten.

‘Ik loop inderdaad in dezelfde valkuil. Ik kom terug en voel me de relaxtheid zelve, ik kom gewoon helpen. Maar ik neem natuurlijk een bedreiging mee: shit, Wouter komt terug, wat gaat ie doen. Gelukkig zijn het allemaal goede vrienden van me. Ik heb Sander Bouwstra, de man die het bedrijf in mijn afwezigheid verdubbelde, aangeboden lekker even tijd te nemen om te chillen. Ik neem geen grote beslissingen, en dan is het een proces hoe we verder gaan. Ik ben nu dedicated aan Q-Dance, al bemoei ik me ook met het nieuwe ArenA project dat we volgend jaar gaan doen.’



Het ArenA project, de opvolger van Sensation bedoel je? Kun je daar al iets over zeggen?

‘Ik weet dat anderen het niet doen, maar ik heb niet zoveel ervaring met interview, dus ik kan zomaar uit de school klappen. Inhoudelijk kan ik nog niet veel zeggen, maar ik kan wel zeggen dat het niet zomaar een nieuwe Sensation wordt. Wat is de volgende stap? Hoe wordt het nog mooier, nog grootser. Ik zou graag de conventie willen doorbreken van de afgelopen 25 jaar. Nu worden alle creatieven boos op me, maar eigenlijk zijn al onze feesten hetzelfde: een podium dat steeds groter, breder, hoger wordt. Meer vuurwerk, meer lasers, meer geluid. Maar nu moet het anders. Ik denk aan interactie met het publiek, aan de integratie van artificial intelligence, ik roep maar wat.’



Het concept is toch al af, lijkt me?

‘Nee joh, dan schat je ons veel te hoog in. Op een gegeven moment gaat de vlam wel in de pan slaan, maar zover zijn we nog niet.’



En de toekomst van Q-Dance?

‘We willen volgend jaar een vierde dag toevoegen aan Defqon.1. Donderdag aankomen, maandag naar huis. Op dit moment is de vrijdag nog een soort aankomst-dag met een kleiner programma. We gaan daar een volledige dag van maken, en donderdag het terrein al open stellen. Ik heb de vergunning nog niet binnen, maar de plannen zijn heel goed, en we spreken er al langer over. Het is voor iedereen fijn: het publiek wil het, wij willen het, voor de veiligheid en logistiek is het veel beter, onder andere om de druk op het verkeer beter te spreiden. Wij kunnen zo Defqon.1 naar het niveau van grote evenementen als Tomorrowland en Coachella tillen. Wij vinden dat we daar tussen horen. Daarnaast werken we aan een Q-munity, een community voor de hardstylescene. Ons publiek wil dat graag: meer info over artiesten, meer behind the scenes, meer engagement. Het zal niet direct een money maker zijn, maar het is wel een manier om iets te doen met de betrokkenheid van het publiek.’



Heb je nog op gepaste wijze afscheid genomen van Sillerman toen ie van het toneel verdween?

‘Ja, ik was de laatste die overstag ging bij de verkoop, maar het lot wilde dat ik ook de laatste was die nog met hem liep te sparren over hoe het wel of niet moest. Iedereen was weg. Het was vaak een slechte film. Dan belde ie op maandagavond: kun je morgen komen? Half zeven, want half tien hebben we een meeting. Dan vloog ik business class naar New York, werd met een helikopter Manhattan in gevlogen, en dan zat ik daar voor tien stropdassen een presentatie te houden over kapitaalstructuren.’



Is ie van de ene op de andere dag verdwenen?

‘Nee man. Het bedrijf was al in Chapter 11, een faillissement-staat, en hij zat daar gewoon op zijn kantoor te doen alsof er niks aan de hand was. Hij was de gekke generaal die in een bunker omringd door tanks verkondigt dat ie de oorlog gaat winnen. Om hem heen werden de kantoren leeg geruimd, mensen liepen met dozen naar de uitgang, en hij zat in zijn kantoor te verkondigen dat we de wereld gingen veroveren. De man is totaal megalomaan. De vergelijking met Donald Trump gaat een-op-een op.’



Krijg je op zo’n moment niet een beetje medelijden?

‘Ja, een beetje wel, want hij is een hele charmante man. Heel intelligent, een track record van hier tot Tokio, en dan zo’n sneu einde. Zijn dochter overleed in de periode dat ie ons kocht, en zelf was ie ook ziek. Genezen van kanker, maar overeind gehouden door de ene operatie na de andere. We hebben hem echt af zien glijden.’



Wat heb je gezegd toen je hem de laatste keer zag?

‘I wanna buy my company back. Ik heb mijn laptop open geklapt en liet hem een foto zien van een zinkend schip waar nog een mannetje op zat. Ik zei: Bob, that’s you. It’s done. Before you tell me a new story about how great we are: it’s done. I wanna buy the hardstyle back. De banken werden in eerste instantie eigenaar, en die wilden eerst niet verkopen, maar uiteindelijk heb ik een fantastische deal kunnen maken, voor 15% van de aandelen en een levenslange royalty deal. Maar we komen er nooit meer vanaf. We zullen altijd een speelbal blijven van een Amerikaan of een Chinees ergens ter wereld die zegt dat ie eigenaar is van Defqon.1. Dat is heel gek. Wij maken het, de bezoeker koopt het. Ze hebben recht op de winst, maar voor de rest hebben ze nergens recht op.’



‘Celebrate Life’ is het tweede deel van de geschiedenis van ID&T. Gert van Veen schreef beide delen, met daarin naast het verhaal van Wouter Tavecchio en Q-Dance ook alles over de buitenlandse expansie van Sensation en de overname en gedeeltelijke terugkoop van de Nederlandse dancebedrijven.