Er was eens een rijk man. Zijn vrouw lag ziek; en toen zij haar einde voelde naderen, riep ze haar enig dochtertje bij zich en zei: Lieve kind, blijf vroom en goed, dan zal de lieve God je altijd helpen en ik zal van de hemel op je neerzien en bij je zijn. Daarop sloot zij haar ogen en stierf. Het meisje ging elke dag naar 't graf van haar moeder en schreide daar en zij bleef vroom en goed. Toen 't winter werd, spreidde de sneeuw een blank dek op het graf en toen de voorjaarszon het er weer af had genomen, nam de man een tweede vrouw. De vrouw had twee dochters mee ten huwelijk gebracht. Zij hadden mooie blanke gezichtjes, maar ze waren lelijk en zwart van hart. Een kwade tijd werd het voor 't arme stiefkind. Moet die domme gans bij ons binnen zitten? zeiden ze, weg met die keukenmeid. Ze namen haar mooie kleren weg, trokken haar een grauwe kiel aan en klompen. Kijk eens naar die trotse prinses, ziet ze er niet fraai uit? riepen ze en lieten haar in de keuken alleen achter.

8.5 /10 - 3146 stemmen Lees het sprookje →