Τα αδίστακτα, βάρβαρα και αλαζονικά πλήθη των Γκρίζων Λύκων καθώς και εκείνα των αμόρφωτων της ανατολής που μαγεύονται από κάθε υπόνοια πλιάτσικου σε ξένο πλούτο, σίγουρα δεν αποτελούν το σύνολο του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας.

Μέσα στην Τουρκική κοινωνία υπάρχει ένας τεράστιος πληθυσμός ο οποίος δεν συμφωνεί καθόλου με την κατεύθυνση στην οποία οδηγούν την χώρα οι πολεμοχαρείς και αυταρχικές θέσεις των ηγετών τους.

Σε μια χώρα όπου το καθεστώς επιβάλλει τις αποφάσεις του χρησιμοποιώντας κάθε αποτρόπαιο και βίαιο μέσο, δεν είναι εύκολο να διατυπώσεις απόψεις «αντίθετες» σε μια φωνασκούσα, οργανωμένη και πανίσχυρη μειοψηφία.

Τέτοιες φωνές υπάρχουν (και μάλιστα πολλές) μέσα στην σημερινή Τουρκία και αξίζει τον κόπο να τις επισημαίνουμε ώστε να έχουμε την καλύτερη δυνατή εικόνα για την κατάσταση της «απέναντι πλευράς».

Κάθε χρόνο στις 29 Μαΐου, την επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μεχμέτ τον πορθητή, οργανώνονται ακαλαίσθητες υπερπαραγωγές οι οποίες υποτίθεται πως παριστάνουν την άλωση, εξαίροντας τις πολεμικές αρετές των κατακτητών, ώστε να τονωθεί το αίσθημα αυτοπεποίθησης του πληθυσμού.

Υπάρχουν όμως και Τούρκοι διανοούμενοι οι οποίοι εκφράζουν την κάθετη αντίθεση τους σε αυτές τις πρακτικές. Πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί o δημοσιογράφος EnginArdinc της φιλοκυβερνητικής Sabah που δημοσίευσε πριν από αρκετά χρόνια (29 Μαΐου 2009) ένα άρθρο με τίτλο «Hatırlatmayın şunu kefereye! – Μην το ξαναθυμίζετε αυτό στους άπιστους!», το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί «σημείο αναφοράς» για πολλούς Τούρκους ακόμα και σήμερα. Στο κείμενο του ο Τούρκος δημοσιογράφος έγραφε: