wspomniała dziś na Facebooku w swoim tekście wspomina, śniej zorganizowano demonstrację Za wolność naszą i Waszą w Warszawie –. Działaczka przypomina, że uczestnicy i uczestniczki pikiety spotkali się z agresją ze strony nacjonalistów, a policja i prokuratura do dziś nie znalazła winnych nawoływania do nienawiści. Piotr Żytnickiże koledzy Huberta Jacha skandowali wówczas rasistowskie hasła: „Polska cała tylko biała”, a także Hajlowali i grozili antyfaszystom, krzycząc: „Jak złapiemy, zabijemy!”.

Radio Poznań szukało dziennikarza. Na rozmowę kwalifikacyjną przyszedł Hubert Jach, aktywny działacz Młodzieży Wszechpolskiej, który po przejęciu rozgłośni przez propisowskiego zarządce Piotra Bernartowicza, kilka razy brylował na antenie jako gość. Ekstremista najwidoczniej zrobił pozytywne wrażenie na decydentach, bo została podjęta decyzja o jego zatrudnieniu. Z Bernartowiczem próbował się skontaktować Piotr Żytnicki, dziennikarz poznańskiej „Wyborczej”, jednak szef rozgłośni nie chciał komentować swojej decyzji personalnej.Jach był w przeszłości współwłaścicielem knajpy Reduta, w której zbierała się śmietanka wielkopolskiego neofaszyzmu. Piwnica, piwo, przemówienia mężczyzn z opaskami na ramionach – miejsce w starym stylu. W listopadzie 2017 do Poznania zawitał Robert Winnicki, sejmowy patron skrajnej prawicy. Mieszkańcy Poznania

Hubert Jach w rozmowie z „GW” przyznaje, że nie zamierza zawieszać swojego członkostwa w Młodzieży Wszechpolskiej. Przekonuje, że praca zawodowa to jedno, a działalność, którą określa jako „wychowawczą” to coś zupełnie innego.

Zatrudnieniem ekstremisty w publicznej rozgłośni nie jest zaskoczony Mikołaj Iwański wykładowca akademicki i związkowiec z Poznania. – Obserwując program Radia Poznań oraz aktywność publicystyczną Piotra Bernatowicza, trudno odmówić tej decyzji pewnej konsekwencji. Jego publicznie wyrażane poglądy są od pewnego czasu wyraźnie na prawo od poczciwego dobrozmianowego mainstreamu, więc trudno tez oczekiwać żeby uznawał minimalne standardy publicznego dziennikarstwa – mówi dla Portalu Strajk.

Według Szczepana Kopyta, poznańskiego muzyka i poety moment zatrudnienia Wszechpolaka w publicznej rozgłośni jest momentem, w którym ukazuje nam się fikcja neutralności politycznej w pracy dziennikarza. – Na takim poziomie ogólności, jak przenikanie ludzi kojarzonych z organizacjami neofaszystowskimi do mediów publicznych, trudno mi się odnieść inaczej do poznańskiego przykładu, niż, że to bardzo dobrze – uważa Kopyt – Problemem nie jest bowiem przynależność pracownika radia do organizacji politycznej a samo istnienie tej organizacji. Poparcie dla fundamentalistów narodowo-katolickich i zjawisko ich awansów w ramach „dobrej zmiany” oraz społeczna akceptacja bądź obojętność („bo to legalne”) wobec takiego znaczenia medialnych dóbr wspólnych unaocznia, że bezstronność mediów jest nie od dziś traktowana jako bajeczka z okresu restytucji kapitalizmu rynkowego i społeczeństwa klasowego po 1989 r. Jesteśmy w stanie wskazać sympatie polityczne – partyjne wręcz – doskonałej większości znanych nam dziennikarzy, dziennikarek i publicystek i publicystów. Bezstronność przekazów i osób mediów, „obiektywizm ideologiczny” i polityczno-społeczny jest w praktyce fikcją, mimo zawodowego etosu wynoszącego brak formalnej przynależności do organizacji i partii jako wartość samą w sobie – dodaje artysta.