Ĉefpaĝo

Lingvouzo



Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique



Via forumo



Ligoj Akceptejo >> 1a novembro 2017



Valonio infektita de la radikala maldekstro



Ĉu grupeto antaŭ nur dek jaroj, la Partio de Laboro de Belgujo, fariĝos la plej granda partio de Valonio ?



de Sébastien GUILLARD SUR NIGRA fono invadita de ruĝa fumo aperas minaca silueto de homo. „Ĉu ankaŭ vi estas poluata de la ekstrema maldekstro ?”, demandas Le Vif – L’Express en sia titolpaĝo de la 31-a de marto 2017. Tiu belga semajnulo poste proponas teston por ke oni mezuru sian „infektokvoton”. La legantoj, kiuj defendas la rajton je abortigo, la seksajn malplimultojn aŭ la malgrandigon de la sociaj malegalecoj estas, laŭ ĝi, „penetreblaj de la ideoj de la radikala maldekstro” ; eĉ pli grave, ili delogeblas de la retorikoj „simplaj, eĉ simplismaj” de la Partio de Laboro de Belgujo (PLB) – unueca partio kiu prezentas sin en Valonio same kiel en Flandrujo, kie ĝi havas la nomon Partij van de Arbeid van België (PVDA). Tiu marksista-leninista partio, kreita en 1979, dum longa tempo restis ĉe naciaj elektoj sub 1 elcento de la voĉoj. Sed la parlament-elektoj de majo 2014 ŝanĝis ĉion : la PLB tiam ricevis 3,7 elcentojn de la voĉoj sur federacia nivelo kaj 5,5 elcentojn en Valonio. Tri jarojn poste, serio da enketoj promesis al ĝi eĉ pli radian estontecon. En julio de 2017, enketo citita de la ĵurnalo L’Écho atribuis al ĝi la unuan lokon en Valonio, kun proksimume 25 elcentoj da voĉdonintencoj, antaŭ la Reforma Movado (MR) de la ĉefministro Charles Michel kaj la Socialista Partio (PS), kiu dronas. De tiam blovas panika vento tra la belga politika mondo. Por kompreni la supreniron de la PLB necesas reiri al la strategia ŝanĝo farita dum ĝia 8-a kongreso en 2008. „Tiam oni demandis sin, ni estas la Partio de la Laboro, ni volas reprezenti la laboristojn, defendi iliajn interesojn, ni volas ilian emancipiĝon … Kiel okazas, ke nur tiom malmulte da laboristoj venas al ni ?, rakontas s-ro Charlie Le Paigne, kiu prezidas la Comac, la movadon de la PLB-junuloj. Tiam ni provis disvolvi adaptitan retorikon, por ke la homoj komprenu, trovu ĝin trafa kaj mobiliza.” ’Dum ĝi samtempe reasertis sian ligitecon kun Karlo Markso, Frederiko Engelso kaj Lenino, la PLB decidis forlasi siajn referencojn al Mao Zedong kaj Jozefo Stalino kaj centri sian programon al ŝokaj proponoj (starigo de imposto por milionuloj, altigo de la minimumaj pensioj al 1.500 eŭroj monate …). Ĝi ankaŭ modifis sian terminaron. Anstataŭ elvoki la „laboristan klason” ĝi nun preferas paroli pri la „homoj”, kiel en la slogano adoptita ekde 2004 : „La homoj unue, ne la profito”. La politikistoj Pascal Delwit kaj Giulia Sendri vidas en tiu evoluo la forlason de la „stalina retorika kredo profite al radikal-popolisma sinteno”.[]Pascal Dewit kaj Giulia Sandri : „La gauche de la gauche”, en : Pascal Dewit, Jean-Benoît Pilet kaj Emilie Van Haute : Les partis politiques en Belgique, Éditions de l’Université libre de Bruselo, 2011]] Nu, kvankam la gvidantoj de la PLB sekvas sian semantikan ŝanĝon, ili gardas siajn distancojn disde la nocio popolismo, eĉ maldekstra. Temas precipe pri konstruado de „socialismo 2.0”, laŭ la vortoj de la prezidanto de la PLB Peter Mertens [1], kiu ŝajnas daŭre atribui al la nocio klasbatalo antaŭrangan lokon. „Ni volas havi retorikon bazitan sur la klasa analizo, sed adaptitan al la hodiaŭa situacio. Tute ne kopion de la retoriko de la 19-a jarcento”, klarigas s-ro Le Paige. En kunteksto favora por la radikalaj ideoj, markita de la kreskanta senkreditiĝo de la PS, la strategio difinita dum la kongreso alportas siajn fruktojn. Inter 2008 kaj 2016, la PLB kvarobligis la nombron de siaj aliĝoj (de 2.500 al 10.000 membroj). En 2014, por la unua fojo de sia historio, ĝi sukcesis sendi deputitojn en la federacian parlamenton : s-ron Raoul Hedebouw, ĝian proparolanton, kaj s-ron Marco Van Hees, eksan funkciulon de la ministrejo pri financoj, kiu famiĝis per sia batalo kontraŭ la impost-evitado. Ĝi sendas ankaŭ du deputitojn en la parlamenton de Valonio kaj kvar en tiun de Bruselo. La elektitoj de la PLB, kiuj ĵuris en la tri oficialaj lingvoj (franca, germana kaj nederlanda), por emfazi sian unuecan vizion de la lando, kaj kun alte levita pugno, por montri siajn revoluciajn ambiciojn, tiel faris rimarkitan eniron en la belgajn instituciojn, kie ili trudas al si feran disciplinon : ĉiu PLB-parlamentano devas vivi per salajro inter 1.500 kaj 1.800 eŭroj kaj pagi la reston de siaj kompensaĵoj al la partio. Filozofio, kiun s-ro Hedebouw dum sia parolado de la 1-a de majo 2017 en Lieĝo resumis jene : „Se oni ne vivas kiel oni pensas, tiam oni komencas pensi kiel oni vivas.” Tiu argumento konvinkas des pli ke tiuj ĉi lastaj monatoj estis stampitaj de pluraj korupt-aferoj, de lokaj elektitoj, precipe socialistoj, kiuj estis akuzitaj esti enpoŝigitaj gravajn sumojn por kunvenoj de la interkomunuma kooperativa societo Publifin, en kiuj ili ne estis partoprenintaj. Konkeri Flandrujon TIUJ SKANDALOJ, kiuj nutras la malfidon al la tradiciaj partioj, favoras la PLB, kiu ne ĉesas denunci politikan klason malkonektitan disde la realo kaj kiu faras disponojn, kies konsekvencojn ĝi ne suferas – koncerne pensiojn (leĝpropono Bacquelaine, kiu malaltigas la pensiojn de eksaj senlaboruloj), la laborleĝon (leĝo Peeters, kiu malreguligas la aplikadon de kromhoroj, de partotempa laboro kaj de flekseblaj horaroj …) ktp. La marksista partio metis sin ĉe la pinto de la sociaj mobiliziĝoj kontraŭ tiuj reformoj. Ĝiaj membroj, tre ĉeestaj en la strikpostenoj, amase partoprenis en la manifestacioj kontraŭ la la politiko de malabundo de 2014 kaj 2015. Tiu engaĝiĝo ebligis al la PLB ankriĝi en la sindikataj rondoj, nome en la potenca Ĝenerala Federacio de Laboro de Belgujo (FGTB, miliono kaj duono da membroj), tradicie proksima de la PS. Dum la elektoj de 2014, la regiona FGTB-sekcio de Charleroi do alvokis subteni la PLB, kontraŭ la pozicio de la centra direktejo. En 2017, io senprecedenca, la sindikato intencis ne inviti socialistajn gvidantojn al sia federacia kongreso en junio. [2] La ankriĝo de la PLB restas limigita en Flandrujo, kie ĝi ankoraŭ ne sukcesis same altigi siajn rezultojn kiel en Valonio. Tiu durapida progreso ravas s-ron Bart De Wewer, la gvidanton de la flandra naciista movado Nov-flandra Alianco (Nieuw-Vlaams Alliantie, N-VA), kiu vidas en tio la rimedon por eĉ pli akre kontraŭmeti „dekstran” Flandrujon kiu voĉdonas por liberaluloj kaj naciistoj, kaj „maldekstran” Valonion, kiu voĉdonas por la PLB, la PS kaj la ekologiistoj ; la lingva diferenco, laŭ tio, estas ankaŭ politika. La gvidantoj de la PLB komencis aliri tiun problemon. En marto de 2017 s-ro Germain Mugemangango, la prezidanto de la sekcio de Henegovio (france : Hainaut), estis nomumita proparolisto anstataŭ la karisma s-ro Hedebouw. Per tio oni ne nur diversigis la vizaĝojn de la partio, sed celis liberigi la deputiton el siaj devoj por ebligi al li gvidi la elektokampanjon en Flandrujo. Perfekte dulingva, s-ro Hedebouw esprimas sin france kaj nederlande. La filmoj de liaj intervenoj en la parlamento, abunde disvastiĝintaj en la sociaj retoj, donis al li certan famon en la flandra nordo, kie li estis eĉ invitita – io maloftega por franclingvano – en la televid-programo „De slimste mens ter wereld” („La plej inteligenta homo de la mondo”) – kiu iam startigis la popularecon de s-ro De Wewer. Kvankam ĝi esperas kelkajn flandrajn deputitojn en la parlament-elektoj de 2019 – eble en Antverpeno, kie s-ro Mertens batalas kontraŭ la naciistoj –, la PLB ne faras la elektojn prioritata celo. „Ni ne estos en la potenco antaŭ dek aŭ dek kvin jaroj”, rekonas s-ro Hedebouw al la belga radio-televido de la franca komunumo (RTBF) la 21-an de majo 2016. La komunikiloj kaj la socialistaj gvidantoj tuj uzis tiun frazon por denunci la senrespondecan karakteron de tiu partio, ĝian nekapablon regi, la senutilon voĉdoni por ĝi. S-ro Hedebouw defendis sin emfazante la neceson „krei fortrilaton” por „rekonkeri maldekstran hegemonion”, ĉar lia partio planas nenian aliancon kun tiuj, kiuj, kiel la socialistoj aŭ ekologiistoj, subtenos la politikon de malabundo trudatan de la Eŭropa Unio. [3] „Sen tiu fortrilato vi povas akiri 30 elcentojn de la voĉoj, vi ne havos la rimedojn por apliki la programon kiu ebligis tiun rezulton. Se oni volas alian politikon, oni devas malobei al la eŭropa trudkitelo”, avertas s-ro David Pestieau, la vicprezidanto de la partio, eventualajn partnerojn. Pli ol pri la elektodatoj la PLB insistas do pri la „necesa batalo de la ideoj” por forĝi klaskonscion” en la belga loĝantaro – terminoj ĉie ĉeestaj en ĝiaj teoriaj produktoj. [4] Ĝi volas unue disvolvi fortan socian movadon, sur kiu ĝi povos apogi sin kiam ĝi estos en la potenco. Por tio ĝi kuraĝigas siajn simpatiantojn eĉ pli engaĝiĝi, doni sian tempon sen kalkuli. Ĝi ankaŭ organizas, en septembro, la festivalon ManiFesta, kiu, laŭ la modelo de la Festo de L’Humanité en Francujo, miksas koncertojn, prelegojn, debatojn ktp. Kun Comac la PLB krome disponas pri tre aktiva junulara movado, kiu multigas la iniciatojn en la universitatoj. Dum la paskaj kaj julfestaj ferioj, Comac proponas „kolektivajn blokojn” [5] kiuj ebligas al proksimume 250 studantoj revizii siajn ekzamenajn temojn en agrabla etoso, modestpreze kaj kun familiariĝo kun politikaj ideoj. Same junuloj de la PLB organizas ĉiujare la „lernejon Karlo Markso”, en kiu partoprenas inter ducent kaj tricent personoj. Sur la menuo de la 2017-a aranĝo estas kursoj titolitaj „Marksismo kaj feminismo”, „Marksismo por komencantoj”, „Historio de la laborista klaso”, „La estonteco de la laboro en Eŭropo”, „Palestino, ĉu la lasta kolonio ?”, „La CETA por komencantoj” … La PS profunde trafita POR KRESKIGI la intelektan pezon de la radikala maldekstro, junaj esploristoj membroj aŭ proksimuloj de la PLB fine, en 2017, lanĉis Lava. Tiu „revuo de socia kritiko kaj de marksista analizo” inspiras sin el siaj famaj britaj kolegoj, la Monthly Review kaj la New Left Review, sed precipe el sia juna usona kuzo, la revuo Jacobin, de kiu ĝi prenas la poluritan grafikaĵon kaj certajn aŭtorojn, ekz-e la universitatanojn Vivek Chibber kaj Walter Benn Michaels. [6] „La potencularo faras seninterrompan kulturan luktadon, kiu prezentas la nunan mondon kiel la sole penseblan, klarigas Daniel Zamora, unu el la fondintoj de Lava. La batalo de la ideoj ne estas batalo abstrakta. Se la maldekstro volas rompi tiun kadron de subprema pensado, ĝi devas labori por kontraŭ-hegemonio. […] La batalo de la ideoj estas ankaŭ la batalo por alia mondo.” [7] La 29-an de marto 2017 la ĵurnalisto de la RTBF Bertrand Henne do demandis al s-ro Mugemangango : „Ekzistas spekulaj vezikoj, kiujn vi cetere denuncas kun la PLB kaj kun aliaj maldekstraj partioj … Ĉu nun la PLB ne estas politika veziko ?” Bonaj rezultoj en enketoj certe ne sinonimas kun sukceso en la elektoj. Tamen, la efikoj de la supreniro de la PLB jam nun videblas en la belga politika pejzaĝo. En 2015 la socialista deputito Ahmed Laaouej deponis leĝproponon por imposti la grandajn riĉaĵojn. Fine de sia kongreso en oktobro de 2016 la PS aldonis al sia programo la kvartagan laborsemajnon sen perdo de salajro kaj la kundecidon ene de la entreprenoj. Tio estas disponoj postulataj de la PLB, kiujn la socialistoj, dum dudek ses jaroj en la federacia registaro (1988-2014) neniam pensis realigi … Sébastien GILLARD. Presebla versio



En tiu ĉi numero:



- Kiam seksperforto ne plu estas krimo

- Mecamoro, latenta Ĉernobilo

- La granda afrika revo



- La kompleta resumo 1a novembro 2017









echo "La aŭtoro"; ?>



Sébastien GUILLARD





La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:







Tradukita de:

Vilhelmo Lutermano

el la franca.



[1] Kp „Le socialisme 2.0, aux dimensions de l’homme et de la nature” [„La socialismo 2.0, en la dimensioj de la homo kaj de la naturo”], en Peter Mertens, Comment osent-ils ? [„Kiel ili povas kuraĝi ?”], Aden, Bruselo, 2012. [2] Bernard Demonty, „La FGTB n’invitera pas le PTB”, Le Soir, Bruselo, 7-an de junio 2017. [3] Interparolado kun s-ro Raoul Hedebouw, La Libre Belgique, Bruselo, 23-an de decembro 2016. [4] Kp ekz-e la dosieron „La nécessaire bataille des idées” [„La necesa batalo de la ideoj”], Études marxistes, nro 111, Bruselo, oktobro-decembro 2016. [5] En Belgujo la termino „bloko” signifas sesion de preparado por ekzamenoj. [6] Vd Walter Benn Michaels, „Liberté, fraternité … diversité ?” kaj Vivek Chibber, „L’universalisme, une arme pour la gauche” [„La universalismo, armilo por la maldekstro”], Le Monde diplomatique, februaro 2009 kaj majo 2014 respektive. [7] Gaston Van Dyck, „Lava, un nouvel outil dans la bataille des idées” [„Lava, nova instrumento en la batalo de la ideoj”], 9-an de junio 2017, www.solidaire.org. Klaku