We hebben wel allebei oordopjes

Peter Bootsma (50) woont samen met zijn vriend naast Minervahuis Gerecht 5.

‘Ik woon hier nu alweer zestien jaar, waarvan het laatste jaar samen met mijn vriend. We horen de buren wel, ja, dat is ook logisch. Met oude huizen heb je dat altijd, en hier zijn ze ook nog eens heel dicht op elkaar gebouwd. De andere buurman horen we net zo goed, hij luistert graag naar de radio.



‘Als we er echt last van hebben, gaan we ergens anders in het huis zitten. We hebben ook allebei oordopjes. Het is allemaal heel overkomelijk.



‘Voor ze een feest geven of een diner hebben, doen ze netjes een briefje in de bus. De jongens van nummer twaalf iets verderop doen dat ook, trouwens. Op zo’n briefje staat dan dat de buren voor het feest welkom zijn om een borreltje te komen drinken van vijf tot acht, en keurig een telefoonnummer erbij voor als je er last van zou hebben - al hebben we dat nooit gebruikt.



‘Dat gaat redelijk vanzelfsprekend, dat je het weet is al heel wat, vind ik. Je kunt dan eventueel ook nog ergens anders heen. Dat zou wel een boodschap aan de studentenhuizen met buren die zich ergeren kunnen zijn: alleen een aankondiging werkt al goed. Dat je het van tevoren weet, helpt heel erg. Dan kun je het plaatsen als je muziek hoort.



‘Er komen vaak best wat buren naar zo’n borrel voor een feest. Eén keer stond er op het briefje: om acht uur komen de dates. Niet de dames of de vriendinnen, maar de dates. Dat vond ik mooi studentenjargon. Ik ben groot fan van Godfried Bomans, hij schreef eens: “Ach meneer, je blijft er jong bij.” Dat is hier ook het geval. Zo blijf je een beetje op de hoogte.



‘We nemen soms pakjes voor ze aan als zij nog slapen om elf uur ’s ochtends, of andersom als wij niet thuis zijn. Met drie oktober kregen we haring van ze, en als ze in de zomer barbecueën klinkt het: “Hé, sjaars, haal even een hamburger voor Peter!” Soms zitten wij voor de deur buiten, dan komen ze er ook wel eens bij om een biertje te drinken.



‘Het is niet zo dat we de deur bij elkaar plat lopen, maar we zijn goede buren. Zij leven hun leven, wij het onze.’