Ik zie voor me hoe hij uit bed stapt. Zijn trainingspak aantrekt, nog even alleen in zijn hotelkamer, zich er scherp van bewust dat hij zijn ploeggenoten zo dadelijk onder ogen moet komen. Treuzelend kamt hij zijn haar. Hij zucht. De weg naar de ontbijtzaal duurt een eeuwigheid. Nog nooit voelde lood in de schoenen zo letterlijk.

Bas Dost en Arjen Robben zitten zwijgend broodjes weg te kauwen. Matthijs pakt zo geruisloos mogelijk ook een boterham en schuift aan tafel. Kon hij maar verdwijnen nu. Voor een zeventienjarige is het niet eenvoudig chagrijnig zwijgen niet op jezelf te betrekken.

Dost en Robben, hij kende ze tot voor kort alleen maar van tv en Fifa 17. Net als alle andere spelers van Oranje. Arjen Robben was al een van de sterren van het Nederlandse voetbal toen Matthijs nog niet eens kon praten, laat staan dat hij wist wat voetballen was. De afgelopen week was opwindend geweest, ja, naast die mannen in het veld. Een jongensdroom, die de nare smaak van zijn kardinale fout tegen Excelsior vorig weekend een beetje deed vergeten. Maar nu…

Meteen in het diepe sodemieteren?

Matthijs de Ligt schijnt een nuchtere jongen te zijn. Verstandig en volwassen voor zijn leeftijd. Hij kan goed relativeren. Zegt men. Voor zover ik hem heb gezien in interviews, geloof ik dat meteen. Maar hij is zeventien. Hij heeft godbetert nog maar zeven wedstrijden in de eredivisie gespeeld. Nooit eerder was hij mee met Oranje. Niet eens om kennis te maken. En meteen werd hij in de basis gezet.

Ik vraag me echt af of Danny Blind daar ook maar één seconde over nagedacht heeft – maar ik vrees het ergste, want volgens mij dacht Danny Blind vooral aan zichzelf. “Ik stel me kwetsbaar op met de keuze voor Matthijs de Ligt”, zei hij voor de wedstrijd. Hij stelde zich kwetsbaar op? Hij?! Door een voetballer zo jong dat hij wettelijk nog een kind is willens en wetens zonder kurkjes in het diepe te sodemieteren? Wie is er dan kwetsbaar, meneer Blind?

Matthijs mag dan een steengoede verdediger aan het worden zijn, hij woont ook nog gewoon thuis, bij zijn ouders in Abcoude. Hij heeft net zijn havo-diploma, maar nog geen rijbewijs. Hij is geboren in 1999, het jaar dat Vladimir Poetin president van Rusland werd en ‘Mambo No. 5’ van Lou Bega wekenlang op 1 in alle hitlijsten stond. Wat goed is komt snel ja, maar je kunt iemand ook onder de trein duwen in plaats van erin.

En zo kwam die jongen, uit dat bouwjaar, in een persoonlijke ramp terecht waarvan de gevolgen nauwelijks te overzien zijn. Natúúrlijk wilde hij voor Oranje uitkomen. Debuteren in de basis. Uiteraard zei hij geen nee. Daar ben je een zeventienjarige hemelbestormer voor. Maar dat had wel gemoeten. Iemand had moeten zeggen: Dit kunnen we beter nog niet doen. Want lap die jongen nu nog maar eens op. Topsport mag dan hard zijn – ik wens Matthijs de Ligt op dit moment oneindig veel liefde en zachtheid toe.

Lees ook: Vertrek Blind illustreert crisis binnen Nederlands elftal