Ambitie is de norm geworden Beeld Mathilde Bindervoet

Lange tijd heb ik nooit hoeven solliciteren naar een baan. Ik was tot voor kort docent Nederlands en kreeg door het lerarentekort alle banen in mijn schoot geworpen.



Eind vorig jaar ben ik daarmee gestopt en ging ik tussen alle millennials op zoek naar een startersbaan. Dat was voor mij ­allemaal nieuw en een interessante kennis­making met mijn eigen generatie.



Er wordt al veel over ons geschreven. ­­­We ­zouden niks kunnen hebben, krijgen massaal een burn-out, zijn vergroeid met onze telefoon en zitten dagen in koffietentjes te lurken aan soja-lattes.



En dat allemaal terwijl we de wereld aan het veroveren zijn. Oftewel: een zeikgeneratie die te veel wil, maar het niet aankan.



Ik voelde me nooit aangesproken, want ik had een doodgewoon leven, werkte vooral met 40-plussers, deed weinig met Instagram en dronk gewoon een bakkie pleur.



Ik dacht altijd: stel je niet zo aan. Maar nu ik er wat dieper inzit, begrijp ik waarom jonge mensen massaal omvallen en waarom de arbeidsmarkt daar een rol in speelt.



Gedreven en fris

In bijna alle vacatures die ik tegenkwam, werd gezocht naar een gedreven en ambitieuze kandidaat. Vooral bij frisse bedrijven waar veel millennials werken is dit de trend. Ik las er dingen als: 'We zijn een jong, ambitieus team op zoek naar world domination.'

Op een andere pagina waar medewerkers zich voorstelden, noemde een meisje zichzelf een echte goaldigger. Ik las eerst golddigger en moest lachen, dat leek me nou een geinige collega. Maar het is waarschijnlijk een type dat ongelukkig wordt als ze niet voor haar 30ste een lijst met goals heeft afgevinkt.



Ik kreeg gierende jeuk van al die teksten, maar ben toch op gesprek geweest bij zo'n hip bedrijf. Het was een communicatiefunctie en het leek me leuk, totdat ik de manager sprak.



Hij ­schetste een eerlijk beeld van de baan: "Je moet vaak overwerken als er ineens wat gebeurt. De druk ligt hoog, dus je hoort alleen wat als je het slecht doet, voor complimentjes hebben we geen tijd. Maar de meesten die hier beginnen, krijgen binnen een paar jaar een topfunctie bij een mooi merk."



"O, maar ik hoef de top niet te bereiken hoor," zei ik.



"Wat is jouw ambitie dan?" vroeg hij verbaasd.



"Gewoon mijn werk goed doen en geld verdienen, zodat ik een leuk leven kan leiden met alle fijne mensen om me heen."



"Nou, dan ben je een uitzondering in deze generatie." Zijn blik sprak boekdelen en ik ben het daar ook niet geworden.



Intercity richting burn-out

Na dat fiasco ben ik gaan nadenken over ambitie, omdat het nogal een ding is overal. Het is ook niet zo gek, want op sociale media zie je allemaal succesverhalen.

Iedereen heeft een ­goede baan en een tof sociaal leven. Maar ondertussen zitten ze allemaal op de intercity richting burn-out, dus ergens gaat het mis.



Ik heb het idee dat iedereen elkaar gek maakt. Als mensen van nature ambitie hebben, is dat uiteraard prima. Het lijkt alleen alsof het de norm is geworden, waardoor de prestatiedruk torenhoog is. Dat vind ik jammer, want wat is er mis met tevredenheid?



Ik heb voorlopig mijn weg gevonden in freelance schrijfwerk en wat bijbaantjes. Daarmee ben ik misschien de auto die op de rechterbaan hangt terwijl iedereen hard voorbij raast, maar ik geniet wel van de omgeving en maak geen ongelukken.



Doe eens rustig, zou ik willen zeggen tegen mijn medemillennials en de bedrijven waar ze werken. En waardeer hardwerkende mensen die tevreden zijn met wat ze doen en dat voldoende world domination vinden.



Daar heb je veel aan.