– Gdy przeszedłem do Realu Madryt, bardzo szybko zacząłem być wystawiany w pierwszym składzie. Guti nie odzywał się do mnie przez trzy miesięcy, gdyż wylądował wtedy na ławce rezerwowych. Później jednak zaczęliśmy grać razem i nawiązaliśmy wielką nić porozumienia. Nawet nie patrząc na siebie, wiedzieliśmy, gdzie zaraz pobiegnie ten drugi. To był piłkarski fenomen. On zaimponował mi najbardziej ze wszystkich.

– Muszę być wobec siebie szczery. Gdybym był zaangażowany na 100%, to osiągnąłbym podobny poziom do tego prezentowanego przez Messiego i Cristiano. Nie mam co do tego wątpliwości. I to nie jest tak, że to było niemożliwe. Po prostu mi się nie chciało. Wolałem cieszyć się swoją karierą zarówno na, jak i poza boiskiem. Ostatecznie jednak wygrałem wszystko, co możliwe, dlatego niczego nie żałuję.

– Jestem graczem zespołowym, dlatego zawsze bardziej cieszyły mnie trofea drużynowe. Minęło prawie dziesięć lat, a ludzie wciąż mi przypominają, że to ja powinienem wygrać Złotą Piłkę w 2010 roku. Pytają mnie, czy mam z tym jakikolwiek problem.