Udostępnij:

Ponad dwa lata temu sonda New Horizons dostarczyła nam pierwsze zdjęcia Plutona. Teraz zmierza w stronę Pasa Kuipera, ogromnego obszaru rozciągającego się za orbitą Neptuna, który może zawierać nawet kilkadziesiąt tysięcy obiektów. Po 852 dniach nieprzerwanej pracy, tę podróż spędzi w hibernacji. NASA pochwaliło się nawiązaniem zdalnego połączenia ze swoją sondą, by przekazać jej rozkaz uśpienia. A jest się czym pochwalić – poprzez anteny systemu Deep Space Network komunikowano się na odległość 38 jednostek astronomicznych, tj. ok. 5,7 mld kilometrów, z przepływnością nie przekraczającą 2 Kb/s i pingiem ponad 5 godzin.

Jak informuje ośrodek dowodzenia misją New Horizons, zdalnie uśpiono główny komputer pokładowy i wszystkie instrumenty naukowe. Przez następne 157 dni pozostaną one w stanie hibernacji. Zmniejszenie obciążeń roboczych sondy pozwoli zmniejszyć zużycie energii i sprzętu, odciąży sieć komunikacyjną, pozwoli ludziom na Ziemi zająć się innymi misjami.

W tym czasie drugi komputer pokładowy będzie jedynie nadzorował stan całego systemu, raz na tydzień wysyłając sygnał potwierdzający, że wszystko jest w porządku, a raz na miesiąc przesyłając dokładniejsze dane. Gdy okres hibernacji będzie się zbliżał do końca, wyznaczonego na 11 września br., uruchomiona zostanie procedura sprawdzenia kluczowych systemów i wybudzenia. Potem już tylko pozostaje ewentualna korekcja trajektorii i rozpoczęcie dalszego etapu misji – zbierania danych o obiektach Pasa Kuipera.

1 stycznia 2019 roku New Horizons ma zbliżyć się do jednego z takich obiektów, odkrytej trzy lata temu planetoidy KBD 2014 MU69. Ani jej dokładny rozmiar ani orbita nie jest dokładnie znana, co czyni całą operację tym większym wyzwaniem.

Warto podkreślić, że już teraz misja przekroczyła oryginalne założenia – systemy sondy zaprojektowano z założeniem utrzymania komunikacji przy maksymalnych opóźnieniach 4,5 godziny w jedną stronę. Tymczasem w Pasie Kuipera będzie trzeba poradzić sobie z opóźnieniami przekraczającymi 6 godzin w jedną stronę, utrzymując połączenie o przepływności poniżej 1 Kb/s.

To oczywiście zasługa bardzo udanych protokołów komunikacji kosmicznej CCSDS, ale też i pokładowej elektroniki, zbudowanej wokół taktowanych zegarem 12 MHz procesorów MIPS Mongoose-V, na których działa system operacyjny czasu rzeczywistego Nucleus. Od rozpoczęcia misji w 2006 roku, zawiesił się on jedynie dwa razy.