Als je op de hoogte wil blijven van onze beste stukken zonder je een slag in de rondte te scrollen, schrijf je dan in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Er zijn in het leven een aantal zekerheden. Iedereen gaat dood, Soldaat van Oranje De Musical wordt toch nog één keertje verlengd, en als een vastgoedontwikkelaar de kans krijgt om de boel te naaien, dan doet-ie dat.

Dat laatste werd de afgelopen weken weer eens duidelijk in Amsterdam, waar de ontwikkelaar van een vastgoedproject een buitenkans zag om het imago van zijn beroepsgroep eer aan te doen. Je moet het de makelaars, huisjesmelkers en woningcorporaties nageven: het lukt ze elke keer weer om extreem creatieve methoden te bedenken om de toch al niet malse prijzen op de woningmarkt een stukje verder op te drijven.

Ik stel me voor dat er een besloten genootschap is, een clubje, waar alle vastgoedmannetjes en -vrouwtjes samenkomen om elkaar te inspireren en te vieren dat ze hun klanten deze week weer een loer hebben gedraaid. Als je geen roze overhemd met grote kraag draagt kom je er niet in, en er is een valet parking speciaal voor Vespa’s. Als deze samenkomsten echt plaatsvinden, moeten de mensen achter vastgoedproject Rhapsody tijdens de laatste editie de helden van de avond zijn geweest.

Dit is wat er aan de hand is. In de Kolenkitbuurt in Amsterdam-West, voorheen de ‘slechtste buurt van Nederland’, zou een nieuw woonproject gebouwd worden, Rhapsody, met woningen tegen een ‘middenhuur’. Dat betekent dat de huurprijs ergens tussen die van sociale woningbouw en de exorbitante bedragen van de vrije markt in zit: tussen de 850 en 1000 euro per maand.

Het spreekt voor zich dat veel mensen dat zagen zitten: binnen de kortste keren waren er meer dan zevenduizend inschrijvingen voor de 239 woningen die gebouwd werden. Maar tegen het einde van de inschrijvingsperiode afgelopen maand – er was nog geen woning opgeleverd – stegen de huurprijzen plotseling. De goedkoopste huizen kostten opeens geen 850 euro per maand meer, maar bijna 1250. Ook andere appartementen waren, nog voor er ooit iemand in had gewoond, opeens een flinke smak duurder.

Dat was niet helemaal de afspraak. Nou is het niet per se verrassend dat vastgoedontwikkelaars zich niet aan afspraken houden, maar in dit geval is het extra kwalijk: de ontwikkelaar kreeg van de gemeente Amsterdam een flinke korting op de grondprijs, juist om daar betaalbare huizen te bouwen. Even voor de duidelijkheid: huizen van 1250 euro per maand en duurder vallen niet in de categorie ‘middenhuur’ – die categorie loopt tot maximaal 1000 euro – en ook niet in de categorie ‘betaalbaar’. Dat is gewoon duur.

Vervolgens is het de vraag met welke excuses de vastgoedondernemers in kwestie – het project wordt gerund door investeringmaatschappij CBRE en makelaar MVGM – deze keer aankomen om te verklaren dat ze zich niet aan de afspraken houden. Komen ze: de eerder genoemde prijzen waren “indicatief en voorlopig” en vielen toch hoger uit. Kan gebeuren joh! Bovendien krijgen bewoners een parkeerplaats bij hun appartement, waarvoor ze ongeveer 150 euro betalen. Dat die prijs twee keer zo hoog is als die van andere parkeerplaatsen in de buurt, en dat je als bewoner niet de keuze hebt om géén parkeerplaats te nemen, bijvoorbeeld als je geen auto hebt, zullen we door de vingers moeten zien. Maar er is nog een ‘heel scala aan services’ waarvoor je extra betaalt, vertelt Frank Aalbers van CBRE in Het Parool. Bewoners kunnen gebruik maken van deelauto’s, er is een riante binnentuin en een logeerhuis en – en dit is met afstand de origineelste reden om huurders extra te laten lappen die ik in tijden heb gehoord – bewoners gaan deel uitmaken van ‘een community’.

Dit is nu een ding. Makelaars zien het als een service – een gunst die ze jou verlenen, en eentje waar ze je geld voor vragen – dat je deel uitmaakt van een gemeenschap. Dit betekent natuurlijk niets meer en niets minder dan dat je in een appartementencomplex komt te wonen waar ook andere mensen wonen. Gefeliciteerd, je hebt buren. En nu snel de burentoeslag betalen. Vroeger betaalde je extra voor een vrijstaand huis op een mooie lap grond – en dat doe je nog steeds, alleen betaal je nu ook extra om niét in een vrijstaand huis op een mooie lap grond te wonen, maar in een appartementencomplex in wat nog niet zo lang geleden de slechtste buurt van het land was. En als je buren besluiten om op dinsdagnacht een hardcoreset van DJ Promo te luisteren met de versterker op standje gehoorbeschadiging, dan moet je niet zeiken want dat is wat leven in een community nou eenmaal met zich meebrengt.