Het was in de loop van januari toen iemand tegen me zei: je moet je verdiepen in wat er in China gebeurt, in Wuhan, in dat dodelijke virus. "Doordenk de scenario's, de zwartste en vraag je af welke catastrofe ons mogelijk te wachten staat." Ik dacht erover na. Ik ben geen sinoloog, geen viroloog of epidemioloog, geen medisch expert en ook nog eens slecht in statistiek. Op grond van logica leek me dat Covid-19 inderdaad een wereldwijde ramp zou kúnnen veroorzaken. Het zou kunnen. Misschien ook niet. Geen flauw idee.

Ik was bezig met andere zaken, dingen die ik wél kon beïnvloeden. Ik werkte aan een verhaal over een 'zwarte lijst' bij de Belastingdienst en andere onderzoeksdossiers. Ik wilde focussen. Als ik m'n journalistieke aandacht teveel versnipper, loop ik vast. Want je ziet dingen pas als je ze doorhebt. Ik keek dus weg van het coronavirus. Te veel aan mijn hoofd.