Odnosi između Srbije i Hrvatske, godinama unazad, dodatno su se zakomplikovali upornim hrvatskim negiranjem ustaškog genocida tokom NDH. U ovom međusobnom prepucavanju, ipak se čini, da su zločini ustaša u Sremu nekako gurnuti u stranu. O njima niko ne govori iako je reč o stravičnim pokoljima tokom svih godina koliko je, na ovim prostorima, trajao Drugi svetski rat.

Čak i lokalni političari (svih opcija) kao da nemaju hrabrosti da o tome govore, jer je „lizanje“ svakog sa svakim (što je, uzgred, definisano kao politička korektnost), u borbi za vlast i glasove birača, odavno postalo uobičajeno. Tek, početkom septembra, održi se pomen i Liturgija za hiljade sahranjenih na mitrovačkom Spomen groblju, da bi se zatim taj prostor ostavio na milost i nemilost narkomanima i psima lutalicama da zapišavaju zajedničke grobnice tih nesrećnih ljudi.

Neki narodi koji su odgovorniji od srpskog davno bi na tom prostoru, umesto trivijalnog Lovačkog doma, napravili Memorijalni centar u kojem bi, preko cele godine, bili izloženi eksponati vezani za te zločine, slike i spiskovi žrtava, kako bi bilo sve otrgnuto od zaborava. Ako to i ne bi privlačilo turiste, ono bi barem mitrovački učenici mogli da se upoznaju sa tragedijom. Ako ni zbog čega drugog, a ono barem zbog toga da se ista ne bi više nikad ponovila.

I dok je posleratna komunistička vlast pokušavala da mnogo toga sakrije zbog ideologije bratstva i jednistva, postavlja se pitanje zašto sadašnje, demokratske vlasti, ignorišu ovo pitanje i jasno se opredele u pravcu stvaranja pomenutog Memorijalnog centra, kao jedne zaštićene i ograđene celine.

A šta se, zapravo, događalo u Mitrovici i Sremu tokom vlasti Nezavisne države Hrvatske, a o čemu mediji ne pišu i ne govore?

Po podacima iz knjige „Zločini okupatora u Sremu“ izdate neposredno posle rata, na ovim prostorima je od ustaške i nemačke ruke ubijeno 21597 stanovnika, od toga 2172 deteta i skoro 4000 žena.

Predratno stanovništvo hrvatskog porekla se masovno obuklo u ustaške uniforme, dok su domaće Švabe listom prišle Hitlerovoj nacističkoj mašini. Po kapitulaciji jugoslovenske vojske u Sremu su formirani preki sudovi i počela su da se vrše masovna hapšenja. Paralelno s tim, vršene su akcije na pokatoličavanju pravoslavnog stanovništva i pljački fruškogorskih manastira koji su, svi do jednog, ruinirani ili srušeni.

Pored svega, viđeniji Srbi su proterivani ili ubijani, dok su im kuće i imanja pljačkani. Pale se i uništavaju čak i čitava sela sa srpskim stanovništvom. U pogromima ubijaju se žitelji, pa i deca od godinu – dve, čak i sve što diše, uključujući i domaće životinje. Primera radi, selo Bosut koje je neposredno pred rat imalo 1200 stanovnika, oslobođenje dočekuje sa duplo manje meštana, a najveće zasluge za to, pored domaćih Hrvata – ustaša ima i zloglasna Handžar SS divizija sastavljena od muslimana iz Bosne.

Na prostoru današnjeg mitrovačkog Spomen groblja ubijeno je skoro 8000 ljudi, žena i dece. Bebe su bacane i vazduh da bi ih prisutne ustaše nabijale na bajonete. Oko iskopanih rupa sa već streljanim ljudima, deca od 8, 9 ili 10 godina bežala su od raspomamljenih nekadašnjih komšija Hrvata i Nemaca, moleći da ih ne ubiju, dok su ih ovi jurili maljevima i udarali po malenim glavicama, gurajući posle nogama njihove leševe u iskopane rake.

Pored Viktora Tomića, Antona Bauera, šefa policije u Rumi, najozloglašeniji su bili i Mitrovčani Franjo Brind, Milan Gašparović, Ivo Bojanovski, dr. Petar Gvozdić, Ferdo Knez, Andrija Krzmanović, Franjo Račnik – župnik i mnogi drugi.

Predsednik Srbije Aleksandar Vučić pre dve godine predložio je moratorijum na pominjanje prošlosti između Srba i Hrvata. Da li o ovim zločinima treba ćutati u ime pomenute političke korektnosti u ponovo upasti u istu zamku kao i posle Prvog svetskog rata kada su odlukom kralja Aleksandra zaboravljeni zločini Hrvata koje su ovi počinili u uniformama Austro-Ugarske vojske. Ko se danas još seća zlodela hrvatske „Vražje“ divizije počinjenih po Mačvi i Jadru tokom 1914. godine? Da li moratorijum važi i na te, ničim izazvane zločine nad srpskim civilima, počinjenih od strane jedine divizije K&K monarhije u kojoj je komandni kadar i službeni jezik bio – hrvatski!?

Posle Prvog svetskog rata Karađorđevići zbog teritorijalnog proširenja svoje vlasti afirmišu ideologiju trojedinog naroda i te je zločine (verovatno u ime političke korektnosti!) retko ko i pominjao.

Posle Drugog svetskog rata komunisti i Tito, u ime svoje revolucionarne vlasti afirmišu ideologiju bratstva i jedinastva i gumicom brišu sećanje na Jasenovac, Jadovno, hercegovačke jame, tragediju Srba u Sremu i širom „lijepe njihove“ NDH.

Zahvaljujući tom ćutanju (i dalje usled političke korektnosti) u raspadu Jugoslavije Srbi se nagrađuju „Olujom“ i „Bljeskom“.

Danas, naši stranački lideri ponovo zaobilaze tu temu, a predsednik države traži da se uvede moratorijum na „prošlost“ u ime evropskih vrednosti. Nije teško pretpostaviti šta nas, posle razdoblja evropske demokratije i, posle još jednog zaborava, očekuje od naših „regionalnih prijatelja“?

Ćutanje o zločinima – preduslov je za novi zločin.

Treba li TO da ostavimo u nasleđe svojim potomcima? U ime političke korektnosti…

(Milan Milivojević)