Het is 3 mei 1990. Brugklasser Jenneke van der Ven (12) doet tijdens de gymles mee aan een op het oog onschuldig potje trefbal.

Dan gebeurt het: Jennekes gezicht wordt vol geschampt door het zachte schuim van de bal. Nu, bijna 26 jaar later, is ze een succesvol advocate. Een verhaal over doorzettingsvermogen en een onverwoestbaar geloof in jezelf.

“Het was precies kwart over tien”, vertelt Jenneke. Heel even worden haar ogen dof, dan keert de strijdbare blik weer terug. “Pascal gooide de bal. Ik zag hem aankomen, maar op een of andere manier stond ik aan de grond genageld. De wereld leek even stil te staan. Pas na een paar seconden voelde ik de lichte pijn op mijn wang. Ik was geraakt.”

Jenneke kan zich de schaamte nog als de dag van gisteren herinneren: “Het gejoel van de tegenstander, de verwijtende blikken van mijn ploeggenoten, het hoofdschudden van meneer De Vreugde. Ik kon niet anders dan huilen. Weg dromen. Weg ambities. Weg toekomst. Ik dacht dat mijn leven voorbij was.”

Wekenlang sloot ze zich op in haar kamer. Jennekes moeder Marieke weet nog goed hoe wanhopig ze was: “Ze wilde absoluut niet meer naar school en ik moest haar dwingen om te eten. Het is voor een moeder verschrikkelijk om je kind zo te zien lijden. Ik had geen idee wat ik ermee aan moest. Ik kon alleen maar bidden.”

Jenneke bleef zitten. Ze leek de school vroegtijdig te verlaten. Maar midden in de zomer van 1990 veranderde er iets. “Ik keek op een ochtend in de spiegel en ik dacht: jij gaat één potje trefbal niet je leven laten vergallen. Jij bent sterk. Jij gaat door. Jij komt hier uit. Jij gaat het tóch maken. Toen ben ik in september toch weer naar school gegaan.”

Ze maakte het vwo af en ging rechten studeren in Utrecht. In 1999 studeerde ze af, waarna ze een plek als advocaat-stagiair kreeg bij een klein kantoor in Zeist. “Ik ben mijn patroon Hans Pieterse ontzettend dankbaar. Hans heeft mij geen moment gezien als dat meisje dat met trefbal was geraakt. Hij deed zo goed alsof het niet was gebeurd dat het leek alsof hij er niet eens van af wist. Een geweldige mens, Hans. Ik steek nog elke dag een kaarsje voor hem op.”

Inmiddels heeft Jenneke haar eigen kantoor en wint ze zaak na zaak. Aan haar trefbalverleden denkt ze naar eigen zeggen zelden nog: “Ik kan oprecht zeggen dat ik het achter me heb gelaten.”

Het monumentale werk 100 jaar De Speld – Deel I is nu verkrijgbaar, bestel het hier.

9 van de 10 tandartsen raden dit boek aan.