De ernst van de klimaatcrisis maakt een oude vraag weer actueel: waarom blokkeert de groene beweging kernenergie – dé oplossing voor de CO₂-problematiek? Een Amerikaanse beleidsanalist geeft antwoorden.

Een. Oudere, groene opiniemakers demonstreerden in hun formative years tegen kernenergie, zoals hun ouders tegen Vietnam. Vietnam en kernenergie, ze waren fundamenteel fout. Die gedachte heeft zich in het DNA van een hele generatie genesteld.

Twee. We denken intuïtief vaak in een tegenstelling tussen natuurlijke en onnatuurlijke energiebronnen. Zon en wind zijn natuurlijk, we gebruiken de kracht van de natuur. Andere bronnen, waaronder kernenergie, zijn onnatuurlijk, technologiegedreven – we beschadigen de natuur. Het is overigens niet waar. De benutting van zon en wind vergt ook technologie en schaarse grondstoffen.

Drie. De klimaatcrisis vereist volgens veel groenen een radicaal andere levensstijl. Wanneer we voor kernenergie kiezen, is de boodschap een heel andere: we reduceren de CO₂- uitstoot zo drastisch, dat we gewoon met onze levensstijl door kunnen gaan. En dat is ongewenst.

Het zijn deep frames: diepgewortelde over­tui­gingen, die onze concrete standpunten be­pa­len. Heeft de beleidsanalist gelijk? Dat weten we niet. Wat we wel weten: diepe frames beïnvloeden het debat. Je maakt het tegenstanders lastig. Het gaat even niet over pros en cons van kernenergie. Maar over de vraag of tegenstanders nog wel kritisch kunnen nadenken over kernenergie. Of ze nog wel wíllen nadenken. Of ze openminded zijn, of gevangen in hun eigen vooroordelen?

Hans de Bruijn is bestuurskundige en debatspecialist