De maatschappelijke kosten van de ruimtelijke versnippering zijn lang onzichtbaar gebleven, maar de laatste jaren komen ze steeds meer aan de oppervlakte. Files reiken nu ook tot in de Dorps- en Schoolstraat. Gemeenten hebben het steeds moeilijker om hun infrastructuur te onderhouden. Gemeentelijke zwembaden en bibliotheken sluiten voorgoed hun deuren. Dit houdt rechtstreeks verband met ons versnipperd ruimtegebruik. Dat gemeenten krap bij kas zitten, hoeft niet te verbazen: bij verspreide bebouwing is er immers 10 keer meer infrastructuur nodig per gebouw dan in een stadskern. Daardoor ligt de kostprijs om infrastructuur te voorzien per gebouw er 7 keer hoger. Slechts een fractie daarvan wordt via de belastingen van nieuwe inwoners terugverdiend. Voor kleinere gemeenten betekent dat een onhoudbare financiële situatie waarbij nog verder uitbreiden – met alle bijbehorende onderhoudskosten van dien – de kroniek van een aangekondigd failliet dreigt te worden. Gemeenten die zorgeloos verkavelingen blijven goedkeuren of verlinting toelaten, rijden zichzelf in de vernieling. Gelukkig begint dit te dagen bij heel wat lokale besturen, denken we maar aan inspirerende lokale projecten zoals De Tuinen van Puurs of nijlenmorgen.be.