Vanuit het ziekenhuis in Rio de Janeiro, waar ik nu lig en in goede handen ben, een update. Eén met een heel dubbel gevoel, want waar ik normaal na een teleurstelling weer vooruit kan kijken, weet ik nu dat zo’n moment als dit er waarschijnlijk gewoon niet meer komt. Wanneer je zo goed bent en zo kun excelleren, is het heel moeilijk om dit te accepteren. Dat ik zo dichtbij was en het op deze manier uit handen heb gegeven, want het was wel mijn fout. (ENGLISH below)

Er staat ook wat tegenover en dat is dat ik toch wel heel trots ben dat ik zo heb kunnen presteren. Ik hoopte iedereen te verrassen, maar dat ik zo goed mee kon met Abbott en zelfs aan kon vallen, dat had ik ook niet verwacht. Op de Olympische Spelen wilde ik excelleren en dat is gelukt. Ik heb daarbij misschien wel een kant van mezelf ontdekt, waarvan ik niet eens wist dat ik het in me had. Dat motiveert wel om verder te gaan. Ik ben hier wel heel trots op, maar het is moeilijk om te accepteren dat het zo is afgelopen. Natuurlijk speelt ‘wat als’ door mijn hoofd. Dat is wel iets waarmee ik wat moet gaan doen in het verwerken hiervan.

Ik ben erg blij dat ik er zo vanaf ben gekomen. Dat de fysieke schade meevalt. Maar mentaal is het lastig. Vooral toen ik vanochtend wakker. De eerste twee uur dacht ik er steeds aan terug en dat is wel echt moeilijk. Je bent zo lang bezig met het verwezenlijken van je doel en dan loopt het zo af. Daar ga ik echt wel tijd voor nodig hebben om dat van me af te zetten. Alle lieve reacties helpen mij daarin wel. Als ik die teruglees kijk ik toch wel met een mooi gevoel terug op de prestatie die ik heb geleverd. Ik ben boven mezelf uitgestegen.

De reacties van iedereen om me heen zijn hartverwarmend en ik heb al heel wat bezoek gehad. Zo zijn mijn Orica-AIS ploeggenotes Katrin Garfoot, Gracie Elvin en Amanda Spratt samen met ploegleider Martin Barras langs geweest, evenals Marianne Vos en bondscoach Johan Lammerts. Maar ook onze verzorger van de ploeg, de technische directeur van de KNWU Thorwald Veneberg, chef de mission Maurits Hendriks, NOC*NSF voorzitter Andre Bolhuis en UCI voorzitter Brian Cookson. Cees Rein van den Hoogenband zorgt voor medische ondersteuning en er is ook een Nederlandse huisarts, Frits, die me helpt met wat vertalen. Niet iedereen spreekt Engels hier.

Vandaag mag ik weg uit het ziekenhuis en word ik naar een hotel in de buurt gebracht. Niet naar het olympisch dorp, want ik heb rust nodig en het idee is dat ik daar rustig kan herstellen. De bedoeling is om vrijdag naar huis te vliegen en hopelijk kan dat. Die hersenschudding is de reden dat ze me hier willen houden.

Zoals ik al zei heb ik veel berichtjes gehad. Op de website en social media, maar Marianne kwam bijvoorbeeld ook langs met een brief waarop vrijwel alle rensters uit het peloton een beterschapswens hadden achtergelaten. Die dingen doen mij ontzettend goed. Maar ik mag mijn telefoon maar beperkt gebruiken en kan dus ook niet overal op antwoorden. Daarom richt ik me via de website tot iedereen. Ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor de super lieve en leuke berichtjes!

Annemiek

ENGLISH

Out of the hospital and thank you for all the messages

An update from the hospital in Rio de Janeiro, where I am in good hands. A message with very mixed feelings. Normally I am able to look forward after a disappointment, but now I know there probably won’t be a chance like this anymore. When you are I such good shape and can excel like this, it is very difficult to accept this. I was so close, but gave it away and it was my fault.

On the other hand; I am very proud that I was able to preform like this. I was hoping to surprise everyone, but that I was actually able to attack Abbott, I did not expect. On the Olympics I wanted to excel and that I did. Maybe I discovered a side of myself, which I didn’t even knew. That is a motivation for me to continue. I am very proud of this, but it’s hard to accept it ended like this. Of course the ‘what if’-questions plays in my head. I have to do something with that in the processing of this.

I am very happy that the physical injuries are not that bad. But mentally it’s difficult. Especially when I woke up this morning. The first two hours I kept looking back at the race and that’s really hard. For such a long time you work towards a goal and then this is how it ends. It will really take some time to leave that behind. All the sweet messages I’ve got do help me. If I read them, I can look back on a great performance.

The reactions of everyone around me are heart-warming and I’ve had a lot of visits. My Orica-AIS teamies Katrin Garfoot, Gracie Elvin and Amanda Spratt visited me together with team manager Martin Barras and I had a visit of Marianne Vos and Dutch head coach Johan Lammers. But also our team soigneur, the technical director of the KNWU Thorwald Veneberg, chef de mission Maurits Hendriks, NOC*NSF chairman André Bolhuis and UCI president Brian Cookson came by. Cees Rein van den Hoogenband provides medical assistance and there is also a Dutch doctor who lives over here, Frits, who helps me with some translation. Not everyone speaks English.

Today I can leave the hospital and I will be taken to a hotel nearby. Not to the Olympic village, because I need rest and the idea is that I can recover the best in the hotel. The intention is to fly home Friday and hopefully I can. The aim is to fly home Friday and hopefully can. That concussion is the reason that they want to keep me here.

As I said, I had a lot of messages. On the website and social media, but for example also a letter in which almost all the riders in the peloton had left a get well wish. Marianne gave me that. I am very happy with all those messages. But I am not allowed to use my phone a lot and therefore I can’t answer most of them. That’s why I post this message on my website for all everyone. I want to thank you all for the super sweet and warm messages!

Annemiek