Ajacied Donny van de Beek en zijn vader André zijn beiden verbinders. Opa Cor wil niets zeggen. Hij is te emotioneel.

Schiet, schiet, schiet dan Donny, riep André van de Beek op de tribune bij Tottenham Hotspur naar zijn zoon, vorige week. Ajacied Donny, normaliter zo gehoorzaam, schoot helemaal niet. Althans, hij schoot wel, maar niet nadat hij eerst de pas had ingehouden en nog een schijnbeweging maakte, terwijl zijn mond openhing van opwinding. Doelman Lloris viel, waarna Van de Beek beheerst en hard inschoot, in de hoek, met de binnenkant van de rechtervoet.

Doelpunt dus, 0-1, in de halve finales van de Champions League. Pa blij. Ajax blij. Donny blij. En Donny van de Beek, de 22-jarige aanvallende middenvelder uit Nijkerkerveen, wordt inmiddels begeerd door clubs uit de wereldsteden van het voetbal. Nee, daarvan is hij niet van streek.

Vader André ontvangt bij Veensche Boys, in de prachtige accommodatie in Nijkerkerveen, bij Hoevelaken linksaf. In de kantine is ook opa Cor van de Beek, bij het groepje dat net de kaarten schudt. Of hij iets wil zeggen over Donny. ‘Nee, daarvoor ben ik te emotioneel.’ Vader André: ‘Opa heeft gehuild toen Ajax zondag de beker won. Eindelijk een prijs.’

Vriendelijkheid komt hier uit de kraan. ‘Was eerder gekomen, dan had je kunnen mee eten bij ons thuis’, zegt Van de Beek senior. ‘Donny was er ook. We hadden andijvieschotel.’ Alle wedstrijden is hij wezen kijken dit seizoen, op Fortuna-uit na. Toen lag hij ziek op de bank.

Bij Europese uitduels regelt de leverancier van kip en vlees wat. Hij en zijn vrouw Gerdina zijn de zorgzaamheid zelve. Donny’s broer Rody had een tumor in de rug. Dat is verholpen, maar dan weet je wat zorgen zijn. Appie Nouri, de boezemvriend van Donny, is getroffen door hartfalen. Zeg Nouri en Andrés ogen blinken van tranen. ‘Ik zat naast zijn vader tijdens de bekerfinale.’

Bescheiden jongen

Overeenkomst tussen zoon en vader is dat ze verbinden. André tussen ouders van Ajacieden, met al hun onderlinge gezelligheid. Donny op het veld. Hij is verbindingsman. Aanvallende middenvelder in een fijn elftal, een vriendenclub onderhand. ‘Donny en Klaas-Jan Huntelaar zijn net Peppi en Kokki samen’, lacht André.

Donny regelde oude stoelen uit de Arena voor zijn amateurclub. Eén tribune heeft uitzicht op het hoofdveld, de andere op de pannakooi. Daar komt het grote scherm te staan als Ajax de finale bereikt, zegt bestuurslid Richard Buitink, vader van die andere prof van Veensche Boys. Thomas Buitink scoorde onlangs drie keer voor Vitesse tegen ADO. Ook al zo’n bescheiden jongen. Vader vindt het al heel wat hoe zijn Thomas in de media optreedt.

Nijkerkerveen leeft van ondernemers. Schilders, bouwers, pluimveehouders. In de grote tafel van de bestuurskamer zijn de wapens uit het club­embleem aangebracht. Hamer, nijptang en klomp. Beneden hangt een levensgrote foto van beide profs. Van de Beek, mond een beetje open. Buitink, hand op het hart. De begeleidende tekst: ‘Ten tijde van de opening van dit clubhuis speelde Donny van de Beek bij Ajax en het Nederlands elftal. Thomas Buitink speelde bij Vitesse en het Nederlands elftal onder 18.’

Zeemanskoor Nijkerks Welvaren heeft Van de Beek al bezongen. In plaats van ‘Kapitein, we nemen nog een borrel’, zingen ze alleen ‘Van de Beek, we nemen nog een borrel.’ Hoe dat kan, twee profs uit een dorp van 3.500 inwoners? Dat is moeilijk te zeggen, vinden ze bij Veensche Boys. Misschien is dat zo omdat buiten voetbal niet zo veel te doen is in het dorp.

Donny van de Beek is nu veelbesproken, om zijn mooie seizoen. Lopen kan hij. Eén keer raken, dat is een specialiteit. Hij heeft al gezien waarheen de bal moet voordat hij hem krijgt. Kijk naar de derde goal in de bekerfinale. Van de Beek kan scoren, maar Huntelaar staat nog beter. Opeens opduiken, alsof hij stiekem is geland op een plek waar het gebeurt, kan hij als de beste. Scoren, aangeven. Links, rechts. Hakjes. Ruimte zoeken en vinden. Acht doelpunten in de competitie, drie in de Champions League (nog één in de voorronde), vier in het bekertoernooi.

Donny van de Beek in de kwartfinale tegen Juventus. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Rustig blijven voor het doel, leert hij ook door extra training met Huntelaar en Tadic. Over vorige week: ‘Ik wachtte totdat Lloris naar de grond ging en ik bleef rustig.’ Hij voelde dat het geen buitenspel was, net als bij zijn doelpunt in Turijn, na een gesmoord schot van Ziyech. Bondscoach Ronald Koeman is straks in één keer klaar met de ideale bezetting van het middenveld. Frenkie de Jong vanaf links, Van de Beek met de punt naar voren, Wijnaldum op de plek van Schöne als controleur.

Van de Beek is rustig en aardig. Of hij het niet vervelend vindt dat Matthijs de Ligt en Frenkie de Jong zoveel aandacht krijgen? Nee hoor, dat hebben zij verdiend. Clubs melden zich ook voor hem, maar hij heeft geen haast. Pa en ma trouwens ook niet. Elke wedstrijd bezoeken in het buitenland is best nog een klus.

Als het bezoek aan de kantine van Veensche Boys voorbij is, loopt André van de Beek naar het buffet. Hij neemt een mars en een flesje drinken. ‘Hier, voor onderweg.’ Hij wil nog een gevulde koek pakken en voelt in de doos. ‘Sorry, de gevulde koeken zijn op.’