Mijn vieve Indische 90plus-schoonmoeder is ingelogd in de Zoom-app. Gekakel en gelach. Ze is doof en zit met haar goeie oor naar de luidspreker. Gevolg is dat ze naar de muur en niet in de camera kijkt en je niet weet of ze je nu wel of niet hoort. Terwijl mijn schoonzus op een andere locatie probeert haar instellingen goed te krijgen, vertelt schoonmama dat de huisarts heeft gebeld. Die wilde weten wat ze van een ic-opname vindt. Hij had verteld dat ze dat niet moest doen. Dat vond ze een prima advies. ‘Ik wil dat ook helemaal niet. Zo heb ik toch een goed leven gehad. Wat heb ik allemaal wel niet kunnen doen.’

Als we haar weleens met haar iets jongere zus treffen, kletsen ze nog steeds over hun vriendjes van vroeger. Ze maakte de Japanse bezetting mee, de bersiap, vertrok naar Nederland, bleef eind jaren vijftig toen ze net dertig was met drie kleine kinderen achter, nadat haar lief in een wrak van een vliegtuig van de Nederlandse marine was neergestort. Ze overleefde ook nog twee keer kanker. Maar het leven was goed.

In een tv-programma spreken familieleden verontwaardigd over opbellende huisartsen. Op Twitter wordt die huisarts virtueel gekielhaald, Henk Krol spreekt er schande van dat 80-plussers niet op de ic komen.

Ik citeer bij domme opmerkingen graag uit Dokter Deter, een kinderboek van Toon Tellegen: ‘Dokter Deter kan alles beter maken, behalve domheid.’ Corona bij kwetsbare ouderen zal hem ook niet lukken. Het weren van kwetsbare ouderen heeft niets met discriminatie te maken. Het is goede zorg. In Italië liggen 80- en 90-plussers meer dan vier weken op de ic. Elke dag verliezen ze alleen al twee à drie procent spierweefsel. De kans dat ze levend van de ic komen is al bijna nul, de kans dat ze na een opname zelfstandig kunnen leven, is echt nul. Er zijn veel wijze ouderen, net als mijn schoonmoeder. Zoom met hen, lach met hen, maar stuur ze niet naar een ic.