La kuba industrio produktas nur malmultajn konsumvarojn, plejparte malaltkvalitajn. Do gravan rolon ludas importado. La interna kaj ekstera komerco estas tute regataj de la ŝtato – kun teruraj sekvoj.

Malmultaj haveblaj varoj estis vendataj en diversaj sekcioj kaj ĉiufoje oni devas stari almenaŭ kvaronhoron en atendovico. Mi vidis kelkajn gladilojn, sed en tiu sekcio mankis la vendistoj, do mi demandis viron el la apuda. Li diris, ke li povus vendi ilin al ni, sed tiuj gladiloj estas komplikaj ĉar ili ĉiam bezonas havi akvon interne. Mi rigardis denove – temis pri tute ordinaraj aparatoj. Li simple ne sciis kiel funkcias la teknikaĵoj, kiujn li vendas. La saman nekompetenton mi renkontis plurfoje.

Alia problemo rilatis al la banejo. Lisi aĉetis konstrumaterialojn en Guantanamo, sed ne komencis riparadon, ĉar mankis krano kaj duŝilo. Ĉu vi dubas ke ankaŭ tio estas deficito en Kubo? Pasis preskaŭ du monatoj antaŭ Lisi sukcesis trovi en la kuba ĉefurbo du ĉarnirojn. La kranon kaj duŝilon ŝi plu serĉis post duonjaro.

Io tamen haveblas en la ŝtataj vendejoj, sed la prezoj estas terure altaj. Televidilo Konka (triaranga ĉina ĉipaĵo) kostas 1000 CUC (do $1000), klimatizilo Panasonic – 1200 CUC, fridujo Daewoo – de 700 ĝis 1000 CUC. Mi povus daŭrigi senfine, sed la bildo jam estas konturita. Sapienti sat.

Do restas nur proksimume 19 landoj, kiuj akceptas la kubanojn sen vizoj. Inter ili la plej furoras Haitio Panamo kaj Rusio , ligitaj al Kubo per rektaj flugoj. Ĉiutage tien venas dekoj da tiel nomataj “muloj” – neoficialaj komercistoj, kiuj aĉetas eksterlande deficitajn varojn (ĉefe vestojn) por vendi ilin 2 ĝis 4-oble hejme. Proprariske ili se ne likvidas, do almenaŭ mildigas la deficiton kaj samtempe senigas la ŝtaton de la bezono zorgi pri vivtenado de la komercistaj familioj. Ĉu la ŝtato dankas ilin? Tute inverse – ĝi ĉiaflanke klopodas ilin haltigi, puni kaj ekspluati.