Met Mark Renshaw en Alessandro Petacchi erbij wordt Omega Pharma-Quick Step het FC Barcelona van de sprint. Niemand kon vermoeden dat daarin een plaats is weggelegd voor West-Vlaming Julien Vermote (24), tot dusver een anoniem talent in de ploeg van Lefevere.

De Giro was aan zijn derde week toe en Mark Cavendish had al vier ritoverwinningen beet. Julien Vermote lag op de kamer met Jérôme Pineau. Er werd geklopt. Mark Cavendish. ‘Ik ga eerlijk met je zijn’, zei de Britse superster, die van de puntentrui in de Giro een obsessie had gemaakt. ‘In het begin moest ik er niets van weten dat je hier was. Maar ik ben onder de indruk. Je bent super goed bezig en hebt je honderd procent weggecijferd voor mij. Ik wil dat je dat volgend seizoen ook doet. Ik wil je bij mij in mijn koersen.’

Julien Vermote, op die meidag nog 23 en pas aan zijn derde seizoen als prof bezig, kon zijn oren niet geloven. Hij belde naar zijn jongere koersende broer Alphonse om zijn enthousiasme en verbazing te delen: ‘Moet je nu wat weten...’

Twaalfde rit Giro

Julien Vermote is onbekend bij het grote publiek. Hij was ooit doelman in het voetbal, heeft een diploma accountancy en bleek bij de jeugd een uitstekend tijdrijder. In 2012 won hij de Driedaagse van West-Vlaanderen nadat leider en ploegmakker Kwiatkoswki ten val was gekomen. Nadien bleef het stil rond hem. Ook Cavendish kende Vermote nauwelijks. Tot een heldendaad in de twaalfde Giro-rit, die de Britse topspurter zijn honderdste profzege opleverde.

De Stasegemnaar maakt in Denemarken aan de zijde van Cavendish zijn wederoptreden na knieproblemen. We confronteerden hem met het verhaal. ‘We hebben het hier op de bus nog over die dag gehad’, zegt Vermote. ‘De waaierrit in de Tour was een ongelooflijke zege, maar Cav plaatst die twaalfde Giro-rit daar nog boven. Het regende dat het goot. De ploeg reed subliem. Pauwels en Brambilla als eersten. Op 35 kilometer van de streep was ik aan de beurt. Ik voelde dat het niet makkelijk zou worden om de vluchters te pakken. Op een bepaald moment was ik leeg. Ik reed van links naar rechts, maar als ik van kop kwam, pikte ik steeds in derde positie in. Na Trentin, maar die moest Cav in de laatste kilometer helpen. Steegmans schreeuwde: Komaan. Nog! Nog! Ik weet niet hoe ik het deed, maar ik reed van kilometer 35 tot kilometer twee mee op kop. Op enkele honderden meters van de streep hadden we de vluchters te pakken. Ik ben nog omver gereden door een volgwagen, maar Cav bleef aan de finish op mij wachten. Great job, zei hij. Ik was de hele dag niet van zijn zijde geweken. Als hij gelost werd, wachtte ik hem op.’