Slaperig ligt de groep jonge krakers nog op een rij matrassen op de grond. Het is twaalf uur ’s middags. Trams klinken onophoudelijk, de zon werkt zich al uren door de hoge ramen naar binnen. Het stof dwarrelt op stapels kleren en lege koffiebekertjes. Eén jongen wil wel praten met de verslaggever en sjokt mee naar een etage hoger.

Op zondag 7 januari kraakten twintig tot dertig man vier verdiepingen van Prinsengracht 1055A, op de hoek met de Utrechtsestraat. Acht van hen, soms meer, soms minder, wonen er nu twee weken semi-permanent.

Ze noemen zich de Kinderen van Mokum. Het is een groep vrienden uit Amsterdam die elkaar kennen van school en uitgaan, nu op zichzelf willen wonen en geen huis kunnen vinden, vertelt Ramses Filin (20), student beeldende kunst. Zijn joggingbroek heeft hij in zijn sokken gestopt, zijn nagels zijn rood gelakt. „We willen niet uit onze stad gedrukt worden.”

Gapend mengt nu ook Abel van der Steeg (19) zich in het gesprek. „Ik ben hier geboren en getogen. Ik wil hier blijven, anders word ik strontdepressief.” Op zijn shirt staat Antifas.

De kraak is ook een protestuiting tegen hoge kamerprijzen, net als in de jaren 80. Ramses: „We kunnen geen van allen 600, 700 euro neerleggen.” In oktober bleek uit de Landelijke Monitor Studentenhuisvesting dat een studentenkamer in Amsterdam 31 euro per vierkante meter kost, tegen 24 euro landelijk. Overigens zijn de Kinderen van Mokum er niet alleen voor geboren Amsterdammers, zeggen ze. „Voor iedereen die het gevoel heeft dat deze stad zijn of haar plek is.”

Het gekraakte pand boven café Bouwman aan de Prinsengracht. Sinds 7 januari wonen hier semi-permanent rond de acht studenten, die zich de Kinderen van Mokum noemen.



Opgestapeld sloophout

Maar juist Amsterdammers die in hun eigen stad studeren zouden toch bij hun ouders kunnen blijven wonen? Daar is amper plek, zeggen de jonge krakers. Abel zou er op de bank moeten slapen, of op een kamer met zijn 7-jarige broertje. Ramses kan „zijn kont niet keren”, zo „minuscuul” is het. „Daar heb ik nergens zin in. Hier word ik ’s ochtends wakker en denk ik: wat gaan we doen?”

Vooralsnog: opruimen. Verdieping drie en vier zijn zo goed als onbegaanbaar door het sloophout dat er ligt opgestapeld. De tweede hebben ze inmiddels flink aan kant. Ze hebben een bak getimmerd om puin in op te slaan. Naar de stort brengen kost geld.

„Zonde dat de eigenaar het in deze staat heeft achtergelaten”, zegt Ramses. Hij geniet ervan het pand weer leefbaar te maken. „We gaan weer prachtige woningen maken.” Gas, water en licht betalen ze gewoon.

Die eigenaar is vastgoedbedrijf Nedstede BV, van miljonair Michael van de Kuit. Hij kocht de vier verdiepingen van zo’n 50 vierkante meter voor 950.000 euro in 2014, volgens gegevens van het Kadaster. Hij was al begonnen met slopen toen de gemeente vorig jaar een hotelvergunning afwees; er geldt een hotelstop.

Van de Kuit, die niet wil reageren, kocht de vorige bewoners uit, zegt Jaimy Gallardo, die café Bouwman op de begane grond runt. Het café huurde eerder ook een paar maanden een bovengelegen verdieping. Volgens haar staat het pand nu al zeker een jaar leeg, in afwachting van de vergunning. De krakers hebben dus groot gelijk, vindt Gallardo, al heeft ze ook te doen met Van de Kuit, die in haar ogen door de gemeente wordt dwarsgezeten. Een rechtszaak zou nog lopen. Overlast van de krakers heeft ze niet. De Italiaanse traiteur aan weerszijden evenmin.

VVD-raadslid Marianne Poot heeft de wethouder vragen gesteld. Dat doet ze bij elke kraakactie: „Het is niet oké dat je andermans bezit claimt.” Ze weet dat de VVD de enige partij is die er zo over denkt. Het is dus vechten tegen de bierkaai, erkent ze. De gemeente ontruimt toch niet, is het beleid, tenzij er een concrete bestemming voor het pand is.

Kraker Abel weet dat ook. En hoewel sinds 2010 een kraakverbod geldt, is hij daarom niet bang voor een strafblad. „Amsterdam ontruimt niet voor leegstand.”

Raadslid Poot maakt een kanttekening: „Er is zo’n tekort aan kantoorruimte en woningen dat je niet kunt spreken van leegstand.” Ze zegt er elke maand wel raadsvragen over te stellen. Waar veel krakers puur op woonruimte uit zijn, is het statement tegen hoge huren van de Kinderen van Mokum overigens nieuw voor Poot.

Het op deze manier aankaarten van het woningprobleem helpt volgens haar „totaal niet”. Wie wat verder zoekt, vindt echt wel wat: „Er worden gigantisch veel woningen gebouwd.” Studenten moeten maar een bijbaantje nemen, of in Zuidoost of buiten Amsterdam gaan wonen, vindt ze.

Het is overál duur, reageren de krakers. „Mijn vrienden betalen ook 500 euro in Hoofddorp.”

En meer verdienen? Ramses werkt in een nachtclub, Abel brengt drukwerk rond. Als ze meer werken, „houden we geen leven over”.