Cześć tu znowu Mateusz Kaprowski. W tym vlogu opowiem wam o wydarzeniu, które przydarzyło mi się tydzień temu. Jako że jestem Scavengerem zostałem przypisany do zgoła innego niż zazwyczaj zadania. Miałem dostarczyć pisemną wiadomość do konkretnego miejsca znajdującego się aż na Mazowszu. Co zawierała informacja tego nie wiem a nawet gdybym znał odpowiedź na to pytanie to nie mogę tego zdradzić. Sęk tkwił w tym że nikt nie miał wystarczająco dużo paliwa na jazdę tam i z powrotem. Wszystkie maszyny jakie były dostępne były w rozjazdach na innych misjach a komunikacja radiowa ze względu na tajność informacji nie wchodziła w grę. Mogłem się tylko domyślać czym była ta informacja ale na pewno nie chodziło o Beboki. Te czarne jak kleksy kreatury przebywały na południu naszej popadłej w ruinę Polski a ja ani myślałem się znowu z nimi mierzyć.

W gwoli ścisłości od apokalipsy nuklearnej upłynęło już 50 lat. Nadal nie widząc rozwiązania problemu transportu dostałem informację, że nie dalej jak w Łodzi znajduje się przywrócona do używalności stacja paliwowa. To wystarczyło władzom Poznania. Miałem pojechać do Łodzi napełnić bak do pełna po czym pojechać na Mazowsze w miejsce oznaczone na mapie dokładnymi współrzędnymi. Tak więc dostałem w końcu motor który jeszcze nie zdążył ochłonąć z użytku i wyruszyłem do łodzi mając przyczepione do boków motor dwa kanistry. Podróż była monotonna. Mijałem kolejne pomniejsze miejscowości których jedyną formą manifestu, że kiedyś istniały, były zardzewiałe tabliczki z ich nazwami. Kiedy wreszcie dotarłem do Łodzi ujrzałem przed sobą miasto które wszędzie gdzie okiem sięgnąć pokryte było zielenią, mchem i zaroślami. Drogi jednak nadal były przejezdne toteż poprawiwszy torbę z tajemniczą przesyłką wjechałem w głąb betonowej miejscowości.

Trochę czasu mi zajęło odnalezienie stacji paliwowej. Znalazłem ją wraz z małą miejską wioską na ulicy Juliana Tuwima. Mój przyjazd od razu ściągnął chmarę gapiów którzy, sądząc po wyglądzie, byli nie mniej zdziwieni ode mnie.

-Panie, skąd pan przybywa? -odparł łysy, samozwańczy właściciel stacji o lekkim mięśniu piwnym.

-Z Poznania. -odparłem i od razu przeszedłem do kwestii biznesowych. Wynegocjowałem napełnienie motoru oraz dwóch kanistrów w zamian za mój zegarek i połowę leków na chorobę popromienną. Nie była to najkorzystniejsza z cen ale musiałem na nią przystać.

-Przyjeżdżają tędy jacyś inni? -spytałem od niechcenia

-Tak, wielu...ostatnio odwiedził mnie pewien atletyczny w chuj typ. Dziwny jakiś taki. Nie mówi skąd jest tylko że paliwa mu potrzeba. Zarośnięty, z jednym okiem i prawą mechaniczną ręką. Dałem mu paliwa oczywiście za odpowiednią opłatą. Aż dziw mnie brał że nie nosił maski przeciwgazowej.

-Pewnie dlatego że nie ma tu dużego promieniowania. -odparłem patrząc na swój naramienny licznik Geigera. Promieniowanie o dziwo wynosiło w tym miejscu nie więcej niż pół Siverta.

Na tę wiadomość sprzedawca paliwa nieco się uśmiechnął:

-O, teraz to wiem dlaczego u nas tak mało chorych jest. W audycji radiowej to się słyszy że jakieś straszne kreatury na południu naszego kraju są, Beboki się nazywają ponoć.

-Miałem z nimi do czynienia w Kaliszu. -odparłem zaś, na te słowa, sprzedawca pobladł i więcej się do mnie nie odezwał. Wyglądało na to że wieści o tych maszkarach rozpierzchły się lotem błyskawicy i teraz niemal każdy o nich wie.

Opuszczając zardzewiałą i zalesioną Łódź nie mogłem oprzeć się pokusie chęci spotkania się z człowiekiem o którym mówił sprzedawca. Sam fakt iż posiadał mechaniczną prawą dłoń mógł wskazywać na to, że pamiętał czasy sprzed wojny nuklearnej, kiedy jeszcze to istniały neuronowe implanty kończyn. Sam osobnik mógł być grubo po 50-ce. Była to o tyle rzecz niespotykana że przeciętny żywot człowieka w Poznaniu wynosił 30 lat.

Wszystko za sprawą promieniowania które wyniszczało ludzkie organizmy aż słowem nie wspomnę o tragizmie jak trwał i pewnie nadal poniekąd trwa w Kaliszu. Ale zbaczam z tematu, powróćmy do mojej historii...

Zatem opuściłem województwo Łódzkie. Zmierzałem ku Warszawie skąd miałem pojechać dalej na wschód. Już zajeżdżałem do dawnej stolicy od strony Prószkowa gdy w moim kierunku padł strzał z broni palnej. Potworny huk zagrzmiał w powietrzu obwieszczając, że gdzieś na wysokim budynku, może blokowcu, ktoś próbuje mnie zdjąć. Nie wiedziałem jednak skąd dokładnie dobiegł strzał. Toteż wiedziony desperacją przyspieszyłem i odbiłem w boczne rozgałęzienie dróg. Ta taktyka musiała się udać gdyż nie słyszałem więcej strzałów w moją stronę, aż do chwili gdy dotarłem na Rondo Dmowskiego. Tak szybko jak się tam znalazłem zostałem ostrzelany z budynku który kiedyś prawdopodobnie był hotelem. Chciałem szybko przejechać i wyjść poza pole rażenia ale jedna z kul rozharatała moje ramię. To sprawiło że spadłem z motoru który ślizgiem potoczył się parę metrów ode mnie. Szybko doczołgałem się do jednego z licznych wraków samochodu i tam też się schroniłem.

Próbowałem pomachać nienazwanym wartownikom białą chustą ale zignorowali to w zupełności. Będąc przyszpilony i ranny wydobyłem z plecaka apteczkę pierwszej pomocy. Spojrzałem na licznik Geigera który wskazywał 2 siverty. Nie zwlekając zdjąłem swoje górne ubranie, połknąłem pastylkę przeciw chorobom popromiennym i zabandażowałem ramię. Kula na szczęście przeszła na wylot. Ubrawszy górę ponownie zacząłem obmyślać plan mojej ucieczki. Oczywiście miałem przy sobie broń. Wysłużonego kałasznikowa, toteż nie zwlekając wychynąłem zza winkla i oddałem w kierunku budynku dwa strzały. To musiało podziałać na wartowników gdyż teraz otworzyli ogień ciągły kiereszując wrak samochodu kulami. Na szczęście wrak był sporych rozmiarów i żadna z kul nie przeszła. Po odgłosach wypuszczanych serii doszedłem do wniosku że jest ich dwóch i muszą mieć po dwa karabiny maszynowe. Wtedy to wzrok padł na to co znajdowało się pod samochodem. Właz do ścieków. Kiedy "czujkowi" byli zajęci strzelaniem ja podważyłem nożem właz do kanału i wślizgnąłem się do środka. Zapaliłem niewielką lampkę na mojej kamizelce i poszedłem korytarzem przed siebie. Zobaczyłem wejście do drugiego włazu opodal. Poczekałem aż strzały ucichnął i gdy tylko usłyszałem że jeden z wartowników budynku przeklinając podchodzi do pozycji w której wcześniej byłem, powoli wychynąłem z drugiego wejścia do ścieków.

-Ani się rusz, kurwa!- zagrzmiałem celując do niego z karabinu. Ten zesztywniał jakby kołek miał w dupie i powoli się obrócił.

Nie miałem zamiaru wynurzać się spod twardego metalowego krążka który dociskał mi głowę toteż trwałem w tej niezręcznej pozycji przez parę dłuższych minut. W końcu ten do którego celowałem spytał się mnie.

-Spokojnie... czego chcesz?

-A czego myślisz baranie! Żebyście wstrzymali ogień. Jestem listonoszem!!!

Na te słowa, ogolony na zero zakładnik zrobił głupią minę po czym zasygnalizował swojemu partnerowi żeby nie strzelał. Wylazłem z kanału wciąż celując do niego z karabinu i powiedziałem:

-Macie przestać strzelać do mnie w całej okolicy, nie wiem kto z was czubki nie zna znaczenia białej flagi

ale lepiej wbijcie sobie to do głowy że listonosz jest Nietykalny!!!

Była to w istocie prawda. Wszelkie wioski czy to w Poznaniu czy Warszawie miały to do siebie że szanowały listonoszy tak samo jak kiedyś poselstwo w średniowiecznych czasach. Zatem gdy doprowadzono mnie przed oblicze założyciela wioski warszawskiej, niejakiego Andrzeja Boromskiego. Ten zrugał strażników jak bure suki i odprawił nie wyrzuciwszy z siebie ani jednego więcej słowa. Potem podszedł do mnie a wszystko to działo się w pałacu kultury i powiedział:

-Najmocniej przepraszam panie...

-po prostu Mateusz.

-eh...widzi pan nie dalej jak cztery dni temu zostaliśmy napadnięci przez gang motorowy, szubrawcy napadli nas i straciliśmy paru ludzi. OD tamtej pory wszystkie wyższe budynki posiadają wartowników zaopatrzonych w broń i krótkofalówki. Utworzyliśmy prywatną sieć radiową i od tych czterech dni moi ludzie chcą się zemścić na tych zwyrodnialcach. Dlatego też zarządziłem żeby każdy śmiałek na motorze był sprawdzany ale jak widać chęć zemsty sama pomaga pociągać za spust.

-Jak nazywa się ten gang?

-Heh...Nie wiemy. Nie przedstawili się ale ich przywódca nie miał jednej ręki...to znaczy miał ale mechaniczną.

Wtedy to zorientowałem się że to może być ten sam człowiek o którym słyszałem w Łodzi. Nie wspomniałem jednak o tym ani słowem. Szybko opuściłem Warszawę i udając się na wschód zajechałem pod wskazane koordynaty. Nie było tam nic prócz zarośniętego pola uprawnego i czegoś co wyglądało jak właz do bunkru ale było idealnie zamaskowane krzakami. Pukając po trzykroć w masywny właz z miłym zaskoczeniem stwierdziłem że się unosi. Otworzyła mi całkiem ładna niebieskooka kobieta wraz ze starszym nieco od niej mężczyzną w białym fartuchu. Zostałem przyjęty gościnnie jednak zdawkowo. Po prostu przekazałem list od władz Poznania i już miałem wychodzić gdy kobieta, prawdopodobnie asystentka powiedziała:

-Zapowiadali dzisiaj deszcz w tych okolicach. Zostań tu na noc a w tym czasie opatrzymy twoje ramię.

Szybko wdałem się w rozmowę z dziewczyną. Była inteligentna, rezolutna. Szybko też jej opowiedziałem o wyprawie jaką przebyłem aż do tego miejsca. W końcu tematy zeszły na rozmowy o wszystkim i o niczym. W końcu choć powinienem spytać o to na samym początku, zagaiłem o jej imię.

-Alicja -odparła uśmiechając się.

Po zobaczeniu że rana jest niegroźna, Alicja przeczyściła ją wodą utlenioną i opatrzyła świeżymi bandażami.

Tak więc spędziłem noc podczas której lało jak z cebra radioaktywnym deszczem. W bunkrze było przytulnie. OT cztery łóżka, kuchnia, pokój jadalny i mały składzik prowiantowy, toaleta. Do tego pomieszczenie było zaopatrzone w peryskop, który wystawiając nieco nad ziemię pozwalał sprawdzać kto jest przy włazie. Kiedy była już szósta nad ranem zdecydowałem ruszyć w drogę powrotną. Pożegnawszy profesora i jego asystentkę wyszedłem na zewnątrz. Właz został zamknięty zaś ja przekonałem się że promieniowanie w okolicy jest wysokie. Było aż 6 Sivertów. Tyle pokazywał licznik Geigera. Postanowiłem jak najszybciej opuszczać to miejsce. Szybko odnalazłem uprzednio ukryty w krzakach motor i odjechałem. Pędziłem jakoby śmierć mnie goniła zaś gdy dojeżdżałem do granic Warszawy licznik Geigera wskazywał niemal 8 Sivertów. To oznaczało śmierć w przeciągu 10 godzin. Szybko więc odbiłem na północ i jechałem tak długo dopóki licznik Geigera nie zaczął wskazywać 6 Sivertów. Wystawiony na promieniowanie poczułem się chory. Oczy mi łzawiły, skóra piekła, miałem nudności i po drodze zwymiotowałem parokroć. Kiedy mój żołądek był kompletnie pusty połknąłem trzy tabletki przeciw chorobom popromiennym ale zdaje się że niewiele dały. Mijając kolejne mniejsze miejscowości w końcu rozeznałem się, że jestem już gdzieś w granicach Wielkopolski. Już miałem jechać dalej gdy poczułem silny ból w ramieniu i zemdlałem.

Obudziły mnie odgłosy powarkiwania silników. Otworzywszy oczy zobaczyłem że została mi odebrana wszelka broń jak i motor. Chciałem się poruszyć ale byłem skrępowany i leżałem na przyczepie. Wkoło mnie widziałem postacie ubrane na czarno. Wszyscy nosili maski gazowe. Spojrzałem na licznik Geigera, który teraz leżał obok mnie. Promieniowanie spadło do 2 sivertów. Byłem poniekąd uratowany.

-Księżniczka się obudziła szefie. -usłyszałem głos jednego z oprawców

Obróciłem się i zobaczyłem że poruszam się w kolumnie motorzystów. Jestem usytuowany na przyczepie ciągniętej dwukołową maszyną przez jednego z nich zaś na samym przedzie majaczy mi sylwetka ich przywódcy.

Konwój się nie zatrzymywał. Nie wiedziałem dokąd mnie wiozą ani skąd się wzięli. Dopiero po godzinie dotarliśmy do jakiejś zapadłej wsi. Tam też połowa z około trzydziestu chłopa zsiadła ze swoich motorów i poszła pod ruderę. Tymczasem ja siedziałem w milczeniu licząc na okazję do ucieczki. Wtedy podszedł do mnie ich przywódca.

-Spokojnie, nie zabijamy listonoszy. -odparł po czym dodał- zabierzemy ci tylko paliwo i kałacha. Możesz czuć się zaszczycony.

Milczałem na co Ten skrzywił się i zaprezentował swoją prawą rękę. Była całkowicie mechaniczna i pokryta czerwoną farbą która tu i ówdzie nosiła ślady wytarcia. Do tego jeszcze w świetle dnia dostrzegłem czarną opaskę na jego lewym oku. Stał przede mną istny pirat dróg i szos. Wtedy to zrozumiałem, że to ten sam rzezimieszek co był w Łodzi o później złupił Warszawę.

-Nazywam się Andrzej Lipski. -odparł mężczyzna i zastygł w oczekiwaniu na mnie

-Mateusz Kaprowski -odparłem nerwowo

-Sądząc po Emblemacie jesteś z Poznania...

Przytaknąłem.

-To dobrze, miałem parę spraw do załatwienia w Poznaniu. -odparł zapalając papierosa.

Nie nosił maski, miał posiwiałą brodę, wąsy i włosy. Zachowywał się jakoby kwestia promieniowania w ogóle go nie dotyczyła. Był też starszy, o wiele starszy ode mnie. Postanowiłem przemilczeć resztę dnia i aż do granic Poznania nie wypowiedziałem ani słowa. Rozkuli mnie dopiero przed miastem. Broni nie otrzymałem z powrotem tak jak i motocykla który znalazł już nowego właściciela. Musiałem iść piechotą. Byłem zły, wręcz wkurwiony. Kiedy przybyłem do Poznania i zdałem szczegółowy raport okazało się, że broń jaką mi ukradziono jak i motor zdane zostały do depozytu. Dopóki nie wróciłem piechotą wszyscy myśleli że jestem zakładnikiem i wynegocjowali z gangiem umowę że oddadzą im część prowiantu w zamian za ochronę przed "nietuzinkowymi wydarzeniami" i moją wolność. Władzę miasta zrozumiawszy że zostały okpione szybko wystosowały w rozgłośni radiowej o nałożenie nagrody za ujęcie Andrzeja Lipskiego ale odbiło się to słabym echem i nikt nie był zainteresowany by brać tego osobnika.

Tak więc wyglądało moje spotkanie z gangiem motocyklistów którzy zwą się Siedmioma Wiatrami. Gangu który złupił Warszawę i grasuje głównie we wschodniej części kraju. Miałem szczęście być kurierem, gdyby nie ten fakt zabiliby mnie bez wahania.

[The End]



