"Hejterzy na Twitterze? Mają trzy życia i ban. Jestem miłośnikiem internetu, ale cenię też ludzi, którzy są tam nieobecni" - o social mediach rozmawiamy z Januszem Piechocińskim, byłym ministrem gospodarki, który uchodzi za gwiazdę Twittera.

Paweł Korzeniowski: Tweetuje pan z desktopu czy mobajla?

Janusz Piechociński: Spędzam w social mediach dwie – trzy godziny dziennie, Tweetuje jedynie z komputera. Nie potrzebuje telefonu z dostępem do mediów społecznościowych. Bardzo lubię rano zasiąść sobie do kompa, odczytać te wszystkie powiadomienia. W zależności od tego, jak zagram poprzedniego dnia „na licznik”, to potrafię wykręcić nawet 640 tys. interakcji.

Niektórzy sądzili, że pana konto przypadkowo wyrosło na taką potęgę. Nagle mówi pan o „grze na licznik”, niczym wytrawny wydawca dużego portalu, który celuje w kliki.

- A co pan myślał? Kiedy jest Dzień Polskiej Wódki, to wiem, o czym pisać. To jest bardzo ważne wydarzenie i to ludzi rusza (śmiech). Mam doświadczenie w zasięgach, jeszcze zanim dowiedzieliśmy się co to Facebook. Na początku lat dwutysięcznych potrafiłem w kilka dni dotrzeć do 30 tys. ludzi z branży komunikacyjnej, zdać im pytanie i uzyskać odpowiedź. Od początku byłem posłem internetowym, budowałem ogromne bazy danych jeszcze na początku XXI w., tworzyłem grupy maili i tak dalej. Kilka lat temu zachęciliśmy liderów gminnych społeczności lokalnych do założenia Facebooka, a potem spięliśmy ich pod PSL-em. Czasami mieliśmy milion interakcji na dobę.

Dlaczego akurat Twitter?

- Kiedy w grudniu 2016 zakończyłem rozdział pod tytułem „prezes PSL”, wyspałem się, a później ułożyłem plan. Chciałem wykorzystać swój potencjał wiedzy i umiejętności po to, by wprowadzić polskie produkty rolne do Azji. Popatrzyłem też na formy komunikacji i pomyślałem, że dobrze byłoby stworzyć coś, co byłoby oryginalne. Twitter jest idealną formą. 140 znaków, a teraz nieco więcej, by uchwycić sedno. Wymyśliłem, że będę wybierał z mojej przepastnej wiedzy, a mam gigantyczną zdolność zapamiętywania, ciekawostki i liczby. Moje treści muszą być lekkie, przyjemne, ale też merytoryczne.

Jeden tweet LeBrona Jamesa jest warty 140 tys. dolarów. Pan jest troszkę mniej popularny, ale i tak należałoby wydać kilka tysiaków. Czy ktoś próbował się do pana wcisnąć z reklamą?

- Ach, gdzie mi tam do wielkiego James’a. Powiem tak, każdy kto ma ciekawą inicjatywę, którą docenię, może liczyć na moje wsparcie. Czy to merytoryczne, czy promocyjne. Najlepiej spotkać się ze mną na kawę, czy przyjść na mój wykład podyplomówek na SGH. Wpuszczę gratis.

Twitter kojarzy mi się jakie dobre źródło informacji, ale przede wszystkim, jako miejsce obrzydliwych wojen ideologicznych.

- Internet kilka lat temu zrobił się „PiS-netem”. Partia i jej wynajęci ludzie, zdominowały narrację w mediach. To nie jest tajemnica, że chłopacy z prawicy pojechali do amerykańskiej części Republikanów i tam się nauczyli, jak zacząć siać ten ferment. Wydali mnóstwo pieniędzy, powołali gazety i portale, które jechały po bandzie. Między innymi dzięki temu wygrali wybory. Ale na takich oddanych władzy dziennikarzy, którzy kłamią, też jest sposób. Po programach mówię takiemu: „Jeśli jeszcze raz będziesz kłamał, że Polska jest w rozkwicie, to uważaj, bo zadam ci ze dwa lub trzy pytania i wyjdziesz na gamonia”.

O przyjazny, wolny od propagandy internet trzeba powalczyć poprzez budowanie wspólnoty. Mam już dość tych kłótni. Chce pokazać, że ludzie w polityce, którzy w pewnym momencie na skutek dobrych wiatrów i wiedzy, znaleźli się na wysokich pozycjach, to nie są drętwi i chamscy nudziarze.

To ustalmy: w internecie jest więcej hejterów czy dobrych ludzi?

- Trudno powiedzieć. Pozbywam się tych, z którymi dyskusja nie ma sensu. U mnie są trzy życia i ban. Kiedy ktoś jest dla mnie wredny lub mi ubliża, to "wciskam na niego" i przelatuje konto. Pamiętam te twarze, nicki. I do widzenia! W necie są proste zasady: nie dyskutuj z gościem, który myśli zero-jedynkowo i bezmyślnie określił się politycznie. Staraj się za to nie lekceważyć tych, którzy myślą inaczej, ale przynajmniej mają tę wspaniałą cechę, że chcą z tobą debatować.

Zarzuca się panu brak podawania źródłach informacji.

- Jeśli ktoś zarzuca, że moje informacje są niepełne, albo nie ma w nich źródeł, to ja mówię: napisz, cholera, do mnie i pogadamy. Myślę, że nie zawiedziesz się na mojej wiedzy, fajnie porozmawiamy wtedy na temat małej energetyki wiatrowej lub czegokolwiek innego. Moje źródła są tak szerokie, że czasami trudno mi je ustalić. Część rzeczy biorę z głowy, mam tam gigabajty danych. Zawsze pracowałem też na kilkudziesięciu newsletterach, codziennie śledzę dziesiątki stron: ekonomicznych, transportowych, Unii Europejskiej, sportowych i wielu innych. Kiedy chce wiedzieć, co w zbożu - giełda Chicago, kiedy szukam informacji o surowcach - Londyn.

Internet to nie tylko Twitter. Jak się pan bawi w sieci?

- Gram w kulki na kurniku.pl, a wcześniej na tym samym portalu bardzo dużo czasu spędziłem rywalizując w kółko i krzyżyk. I mogę powiedzieć, że byłem jednym z najlepszych graczy. Nie było na mnie mocnych. Ja jestem miłośnikiem internetu. Ile można pięknej wiedzy nabyć. Wie pan ile jest niszowych, fantastycznych grup? Choćby śląskie forum motocyklu sów z pięknymi zdjęciami, albo cały rynek kolejowy. Te wszystkie niszowe badania - aż się prosi, by wkleić to na Twittera.

A co z pańskim Facebookiem?

- Prowadzę i korzystam, mam tam też obserwujących, choć zdecydowanie bardziej wolę formę Twittera. Na Facebooku trzeba być dużo bardziej uważnym. Tam w grę często wchodzą emocje, wiele karier się przez to załamało. Zaskoczę pana – z wiedzą, którą mamy o gromadzeniu informacji poprzez social media, cenię też ludzi, którzy starają się być nieobecni w internecie.

Śledzi pan konto „Mądrości z Twittera Janusza Piechocińskiego”?

- Tak. I często śmieję się komentarzy na tym profilu. Nie znam tych ludzi osobiście, ale nie zamierzam prosić Facebooka o wyłączenie tego fanpejdża.

Ale przez takie inicjatywy pana konto uznawane jest w kategoriach mema.

- Mi to nie przeszkadza. Jeśli mojemu czytelnikowi nie poruszę szarych komórek tymi statystykami, a chociaż dostarczę powodów, dla których przepona zadziała, to i tak będę zadowolony. Uśmiechnięci są lepiej dotlenieni, a ludzie pełni optymizmu są szczęśliwsi. Wiem na pewno, że masa osób traktuje moje konto jako źródło poważnej wiedzy.

Na aukcję WOŚP wystawił pan grę „Farming Simulator 17”, która osiągnęła 3 tys. zł. Myślę, że słynne grzybobranie z panem osiągnęłoby kilkakrotnie więcej. Może w przyszłym roku?

- Może kiedyś. Ważne, żebyśmy pomagali. Trzeba wzbogacać naszą wrażliwość, a nie robić z nas świnki. WOŚP, Szlachetna Paczka, Caritas czy ktokolwiek inny, każda pomoc jest dobra.