Wiadomo, że często wstydzimy się za rodaków, głównie za granicą, a już zwłaszcza, gdy pakują jedzenie ze śniadania all inclusive do siatek. Okazuje się jednak, że jeszcze większą wiochę potrafią zrobić w kraju, gdzie wódka w sklepie na rynku jest tańsza, niż w monopolowym na ich osiedlu. Nigdy wcześniej nie byłam na Ukrainie i żałuję, że nie podszlifowałam angielskiego akcentu, żeby udawać, że nie mam nic wspólnego z Polakami, którzy z podniesioną głową poniżają tych, którzy zarabiają mniej pieniędzy, a jedynym celem ich majówki jest "dobrze najeb** się tanią wódą". Wstyd.

Lwów przypominał mi Kraków. Podobne ulice, rynek czy nawet budy z pamiątkami. Fajny wystrój knajp, dobre jedzenie, w sklepach taki sam towar. Nawet apartament, w którym mieszkaliśmy ze znajomymi, nie różnił się od mieszkań w krakowskich kamienicach. Nie zwiedzałam okolicznych wiosek i nie wchodziłam do ukraińskich mieszkań, ale myślałam, że spacerując po starówce, uda mi się poczuć ducha Ukrainy. Albo chociaż, że jestem w innym kraju. Niestety, jedyne co słyszałam i widziałam, to krzyczący i nawaleni, młodzi Polacy (głównie faceci), którzy już w pociągu ślinili się na „tanie ukraińskie Anastazje” i zastanawiali się, jak skitrają w walizce karton fajek (bo paczka za 4 złote), żeby w Polsce „drożej to opie*dolić”.

Nie zrozumcie mnie źle – uwielbiam się śmiać, mam dystans, sama robię przypałowe akcje. Uważam jednak, że granicą nie do przekroczenia jest poniżanie drugiego człowieka. Totalnie bez powodu, albo z racji tego, że jest biedny czy też mieszka w gorszych warunkach. A nas, "polską husarię" od siedmiu boleści, stać na dwie flaszki Nemiroffa za 8 złotych i paczkę fajek za 4,50. I takie Polaczki siadają w knajpie z podniesioną głową, gwiżdżą na kelnera, pytają z pogardą (i satysfakcją, oczywiście), czy to prawda, że zarabia „w przeliczeniu na Polskie trzy stówki" i "jak udaje mu się przeżyć". Gdyby chwilę pomyśleli, pewnie sami doszliby do wniosku, że ciężko albo nawet bardzo ciężko.

Lwowska starówka Foto: Materiały prasowe

Knajpa Kumpel. Jedna z tych, którą Polacy uwielbiają. – My tu mamy praktycznie samych Polaków, więc nauczyliśmy się polskiego – opowiada mi kelner. Świetna obsługa, dostajemy stolik na osiem osób, od razu podają nam menu. Po polsku. Kelner uprzedził, że na posiłek poczekamy godzinę. Zapytał, czy nam to odpowiada. Nam odpowiadało. Ale inni, mimo, że tak jak my zostali uprzedzeni, byli pełni pretensji. „No nie, to skandal, my już myślałyśmy, że się nie doczekamy” – rzuciły w stronę kelnera kobiety, które zaczęły udawać, że już zbierają się do wyjścia. W tym samym czasie polska grupa obok śmieje się z rachunku: „No kur** nie wierzę, to jest za jedną osobę, czy za wszystkich? Rzuć temu Miszy z 10 hrywien napiwku, niech zna łaskę pańską” – mówi jeden z Polaków tak głośno, żeby usłyszeli wszyscy, a przede wszystkim obsługa. A my zastanawiamy się, jak zakompleksionym człowiekiem trzeba być, żeby próbować się dowartościować tak ohydnie upokarzając drugiego człowieka.

Moi przyjaciele przy knajpie Kumpel Foto: Noizz

Fakt, Ukraina jest tańsza. Była także przed wojną, ale od czasu wybuchu konfliktu na Wschodzie, Ukraińcom wiedzie się coraz gorzej. Nie odczują tego turyści, wojna nie wychodzi poza granice Donbasu, ale ekonomicznie kraj stoi na krawędzi zapaści. To, co dla lokalnych mieszkańców jest drożyzną, dla ludzi z Zachodu jest naprawdę atrakcyjną ceną. Nie musieliśmy liczyć kasy i zastanawiać się, czy wystarczy nam na drugie piwo w barze na samym rynku. I super. Tylko po co to komentować w ich towarzystwie, zamiast po prostu się zamknąć i zająć swoimi sprawami. Przez te kilka dni usłyszałam więcej komentarzy w stylu: „Jezu, jak oni żyją”, „podobno nie mają nawet kibli”, „to jest zacofany kraj totalnie”, niż głupiego „dziękuję” za obsługę w knajpie. Dokładnie takiej samej, w jakiej przesiadujemy w stolicy. Tylko, że tańszej.