Een politieke partij is geen interreligieus genootschap. Een partij die deelneemt aan de verkiezingen stelt een lijst op van kandidaten die zich tot een politieke denkrichting bekennen, en die door hun kandidatuur en zo mogelijk verkiezing willen bijdragen tot de realisatie van het politiek programma van de partij waarvoor ze kandidaat zijn.

Een kandidaat is geen ambassadeur of vertegenwoordiger van “zijn gemeenschap” bij die partij, maar vertegenwoordigt integendeel het programma van de gekozen partij bij de burgers die voor hem kunnen stemmen, inbegrepen maar niet beperkt tot de burgers van “zijn gemeenschap”.

Dat is de juiste filosofie.

Als je daarentegen tot een constellatie komt met een partij voor de behartiging van de onroerend-goedbelangen van de Russen in Antwerpen, en een andere tot behartiging van de Indische diamantbelangen, en nog een andere voor de belangen van joden of moslims, rijst er een probleem van balkanisering van de samenleving.

Bij voorkeur richt een partij zich bij het opstellen van een kieslijst tot de hele gemeenschap, en in die optiek is het perfect legitiem om diversiteit onder de kandidaten na te streven. Hoe ver die diversiteit kan of moet reiken, is een interne zaak voor elke partij. Eens een partij een kandidaat aanvaardt, kan je ervan uitgaan dat die zich akkoord verklaart met het programma van de partij, of zo’n kandidaat nu een uitgesproken religieuze overtuiging heeft of niet.