Na pokładzie znajdował się basen i 200 głowic jądrowych Flotylla tych okrętów mogła wystrzelić w jednym momencie 1200 głowic jądrowych. Przyczajone wśród lodów Arktyki, tygodniami czekały pod wodą na rozkaz ataku. Do dzisiaj przetrwał tylko jeden z nich – Dmitrij Donskoj, największy okręt podwodny świata. Pięć bliźniaczych jednostek wycofano ze służby, bo ze względu na swoje ogromne rozmiary generowały równie ogromne koszty.

Okręt projektu 941 Akuła – Typhoon

Pod względem długości kadłuba 175-metrowy Tajfun tylko nieznacznie góruje nad innymi, długimi okrętami, jak rosyjski Borei czy amerykański typ Ohio. Kluczowa i świadcząca o niebywałych rozmiarach okrętu jest za to wyporność tych podwodnych gigantów, na którą rzutuje, bardzo pojemny kadłub. Tajfun ma w zanurzeniu wyporność aż 48 tys. ton, czyli tyle, ile w czasie II wojny wypierały największe z amerykańskich pancerników typu Iowa, a zarazem 2-3 razy więcej od największych okrętów podwodnych.

Tajfuny okręty podwodne projektu 941 (w kodzie NATO Typhoon), to szczytowe osiągnięcie czasów zimnej wojny – potężne maszyny, które skonstruowano bez żadnych kompromisów związanych z ekologią czy kosztami. Są zarazem świetnym przykładem kunsztu Siergieja Kowalowa i biura konstrukcyjnego Rubin, odpowiadającego za większość projektów radzieckich okrętów podwodnych z napędem jądrowym. Zbudowano ogółem sześć jednostek tego projektu, z których w służbie czynnej pozostaje dziś jedynie jednostka wspomniana wcześniej TK-208 „Dmitrij Donskoj”, pełniąca rolę platformy testowej dla nowo opracowywanych rosyjskich pocisków balistycznych.

Zwodowanie pierwszego okrętu podwodnego “ 941 Akuła – Typhoon ” miało miejsce w 1980 roku.

Koszty programu budowy sześciu Akuł nie są dokładnie znane, ale według szacunków przez kilkanaście lat, od końca lat 70. do końca 80, był to największy wydatek w budżecie ZSRR. Z okrętami rywalizował jedynie program budowy promu kosmicznego Buran i rakiet Energia. Akuły przyczyniły się więc znacząco do ekonomicznego upadku ZSRR. Biorąc pod uwagę gigantyczne koszty ich budowy, seria sześciu wielkich okrętów jest więc prawdopodobnie najbardziej nieefektywnym programem zbrojeniowym w historii.

Zdjęcie przedstawia miejsce stacjonowania Tajfunów w Nerpiczja

Jednostka osiąga prędkość – 27 węzłów co nie stanowi powodu do wstydu. Tajfuny były zdolne do zanurzenia się na głębokość do 400 metrów. Pod wodą mogły przebywać nawet cztery miesiące, a gdy w końcu zdecydowano się na wynurzenie, okręt był w stanie wydostać się na powierzchnię, przebijając wielometrową warstwę lodu.