Δεν θα ξεχάσω τα λόγια του -πρωθυπουργού τότε- Αντώνη Σαμαρά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στο Μέγαρο Μαξίμου πριν από 2 χρόνια. «Όποτε έχεις χρόνο Γιάννη, σε παίζω ένα μονάκι» μου είχε πει όλο αυτοπεποίθηση και από τότε πραγματικά ανυπομονούσα να τον αντιμετωπίσω μέσα στις γραμμές ενός γηπέδου.

Όταν επέστρεψα από τις Η.Π.Α. πέρσι το καλοκαίρι τον πήρα πολλές φορές τηλέφωνο για να κανονίσουμε επιτέλους το μονό, ωστόσο πάντοτε έφερνε σαν δικαιολογία το βεβαρημένο του πρόγραμμα λόγω της κατάστασης στη χώρα. «Γιάννη έρχονται οι εταίροι αύριο» ή «Γιάννη την Τετάρτη δυστυχώς έχουμε Σύνοδο Κορυφής», «Γιάννη με πονάει το μάτι μου» μου έλεγε και μετέθετε το παιχνίδι μας για το μέλλον.

Αυτή τη φορά όμως δεν τον άφησα σε ησυχία αφού ήμουν αποφασισμένος να τον κερδίσω. Πρωθυπουργός δεν είναι πια κι έτσι μόλις η ομάδα μου αποκλείστηκε από τα playoffs του έστειλα μήνυμα να τον ρωτήσω πότε μπορεί να παίξουμε. Τελικά, έπειτα από αρκετές διαβουλεύσεις, κανονίσαμε το μονάκι για χθες το απόγευμα, στο γήπεδο του Τρίτωνα. Ανυπομονούσα, ούτε για την πρώτη μου εμφάνιση στο NBA δεν είχα τόση προσμονή και ήλπιζα να μην επικαλεστεί πάλι κάποια δικαιολογία.

Ώσπου τη Δευτέρα το βράδυ έσκασε η βόμβα. «Γιάννη είμαι στο ΚΑΤ, χτύπησα τον αγκώνα μου κάνοντας προπόνηση με το γιο μου», μου έγραψε σε μήνυμα και για κάποιο λόγο δεν μου έκανε εντύπωση. Καμία πρωτοτυπία, εμπρός στο δρόμο που χάραξαν ο Κεντέρης και η Θάνου, πάλι καλά δηλαδή που δεν μου είπε ότι χτύπησε με τη μηχανή.

Κύριε Σαμαρά εγώ χθες πήγα κανονικά στο ραντεβού μας, εσείς που ήσασταν; Δεν πειράζει, την επόμενη φορά.