Goede morgen allen,

Na 2 jaar toch maar weer even schrijven.

Het viel me afgelopen tijd op dat er eigenlijk niet zo heel veel aparte gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, maar is dat ook echt wel zo bedacht ik me.

Inmiddels reis ik alweer een jaar of 20 met het openbaar vervoer, in binnen en buitenland. en heel eerlijk, daar wordt het allemaal best wel “normaal” van.

Ik kijk niet meer zo op van slapende mensen, aggressieve mensen, rennende mensen, over enthousiaste mensen, mensen met een bepaalde parfumkeuze waar menig stinkdier van weg zou lopen, of mensen waar van ziet dat het bij voorbaat al een helse rit gaat worden.

Toch ben ik weer van plan om mijn ogen en oren te spitsen voor nieuwe avonturen in het openbaar vervoer. Want er gebeurd eigenlijk altijd wel iets.

En hoewel het misschien niet altijd even spectaculair is, is het wellicht toch wel de moeite waard om deze gebeurtenissen weer vast te gaan leggen middels dit collumn.

Zo zat ik vanmorgen in de Sprinter, omdat ik, zoals vaker nét de intercity gemist had.

Opzich is daar niets mis mee, en uiteindelijk ben ik dan maar een 20 min later op mijn werk.

Het enige wat wel een nadeel is, is de enorme drukte in die Sprinter.

Zo ook vanmorgen.

Ik bleef in het gangpad staan en zag steeds meer mensen zich aan de enorme massa toevoegen. Nergens was natuurlijk meer een plekje vrij op 1 stoel, waar een grote tas op stond met een jongedame die erlangs zat.

Ik loop er naar toe en vraag netjes: “Zou ik hier kunnen zitten?”

De dame kijkt me vol minachting aan en antwoord “deze stoel is gereserveerd al, voor mijn beste vriendin, zij komt zo eraan zij heeft net geappt dus zij is zo hier’. Ik zeg “Oh jij hebt deze stoelen gekocht, dit is eigendom van jou” “wat dom?!” zegt ze .

Ik zeg “volgens mij zijn dit allemaal openbare plekken welke toegankelijk zijn voor eenieder die daarop plaats wil nemen, maar he, sorry, ik wist echt niet dat eze stoelen door jou gekcoht zijn bij de Nederlandse Spoorwegen en jij dar alleen met jou beste vriendin mag gaan zitten”.. en ik loop door.

Natuurlijk, want dat kon ik echt niet laten, had ik bovenstaand antwoord op een bepaald volume gegeven waardoor de rest van de Sprinter ook precies wist waar die plek vrij was.

Ik glimlach, terwijl ik hoor dat haar “bestie”is komen zitten op de lege plek en zij niet begrijpt waarom ik daar wilde gaan zitten.

OMDAT JEJE IN HET OPENBAAR VERVOER BEVIND WAAR ALLE ZIT, DANWEL STAAN PLAATSEN OPENBAAR ZIJN.

Bij het uitstappen glimlach ik nog een keer naar de 2 dames die me gebaren geven met hun vingers waardoor ik alleen maar kan concluderen dat ze in iedergeval geen artritis hebben.

ik hou van maandagen,, alleen zo jammer dat ze direct smorgens vroeg na het weekend beginnen. Dat is voor niemand een feestje.