De afgelopen maanden zijn er vreemde dingen gebeurd in ’s lands grootste vergaderkeet. Deze week dook ik nog maar eens in de handelingen, de notulen van de Tweede Kamer, vooral om te onderzoeken hoe het toch kan dat parlementariërs het ene moment om een totale lockdown krijsen en luttele weken later alweer eisen dat alles wordt opengegooid, zoals ook Sheila Sitalsing deze week al opmerkte.

‘Logisch toch, zo kunnen ze achteraf makkelijk hun gelijk claimen’, zei mijn vriend, die in de zorg werkt en derhalve helemaal geen tijd en zin heeft om de logica van populisten te doorgronden. ‘Maar ik wil het begrijpen’, antwoordde ik met de empathische trilling in de stem van een vage kennis die op een feestje aan je arm trekt en vraagt hoe het nu echt met je gaat.

Voor de volledigheid: Thierry Baudet hééft gelijk gehad. Eind januari al probeerde de fractievoorzitter van Forum twee keer een spoeddebat over het coronavirus te regelen. Héél belangrijk en urgent, pruttelde een meerderheid van de partijen daarop, maar laten we wachten op het overleg dat over tien dagen gepland staat. Maar dat is te laat, wierp Baudet tegen, waarop de andere partijen dan weer tut-tut-tut deden, niet zo’n paniek zaaien meneertje, draait het weer eens allemaal om circus Baudetti?

Een kleine twee weken later steeg een vliegtuig op naar China met miljoenen mondkapjes en beschermingsmiddelen aan boord, materiaal waaraan niet veel later in Nederland een groot gebrek bleek te zijn. Of dat voorkomen was met een spoeddebat is de vraag, maar een tikkeltje meer democratische controle had wellicht geholpen.

En, eerlijk is eerlijk: het klopt niet helemaal dat de fractievoorzitter van Forum in luttele weken een draai van 180 graden maakte. Ook toen hij half maart pleitte voor het sluiten van de grenzen, niemand de straat op en niemand aan het werk, sprak hij al over een ‘het gecontroleerd opengooien van sectoren’ na ‘een korte periode van lockdown’ – een vage papieren werkelijkheid die alleen in het brein van Baudet zonneklaar was, een brein waarin, zoals bekend, wel meer wonderlijke dingen gebeuren.

De échte draai die Baudet heeft gemaakt is een andere, alarmerender eigenlijk, want deze gaat over de gevaren van het virus. Die waren groot, riep het Kamerlid vorige maand nog. Toen Rutte en Van Dissel de term groepsimmuniteit hadden laten vallen en zeiden dat een groot deel van de Nederlandse bevolking besmet ging raken, noemde hij dat ‘uiterst riskant’. Er zouden wel tienduizenden doden kunnen vallen.

Drie weken later liet hij plots een heel ander geluid horen. Toen werd er een IJslands onderzoek aangehaald waaruit blijkt dat 50 procent van de mensen die positief testten op corona, helemaal geen symptomen hadden opgemerkt. ‘Het is mogelijk dat 60 of 70 procent van de Nederlandse bevolking het gewoon heeft gehad’, riep Baudet op basis daarvan in de Tweede Kamer, want het blijft lastig, statistiek. Er moest snel duidelijkheid komen, want de maatregelen zouden veel te strikt zijn.

Woensdag mijmerde hij hardop over de vraag waarom Nederlanders het tijdelijke verbod op demonstraties ‘zo gemoedelijk’ accepteerden, al dan niet dromend van protesten zoals in de VS, met ‘Jesus is my vaccine’ op tractoren. Ook Geert Wilders, de andere lockdownschreeuwer, pleitte voor meer vrijheid, maar toonde zich aanmerkelijk toonvaster in de afgelopen weken. De PVV’er pakte het kabinet aan, zonder het coronavirus te bagatelliseren.

Aan de gevaren van covid-19 is weinig veranderd in de periode dat Baudet zijn draai maakte. Het aantal ziekenhuisopnamen nam langzaam af, net als het aantal overledenen, maar dat kwam door de maatregelen die zijn genomen, niet door een magische mutatie van het virus.

De enige plek waar dat gebeurde, was in het hoofd van Thierry Baudet.