Чаму я кажу пра біяграфічны ўплыў? Ісігура сам заўважаў, што да творчасці яго падштурхнуў вобраз Японіі. Пяцігадовым дзіцем ён з бацькамі з'ехаў са сваёй роднай краіны. І кожны год яны планавалі вярнуцца. Бацька быў акіянограф, і іх эміграцыя нібыта была не эміграцыяй — яны ведалі, што вяртаюцца. Але ў нейкі момант сям'я вырашае застацца ў Брытаніі. І Ісігура разумее, што дзверы ў тую Японію, якая ў яго заўсёды была, зачыненыя. Яна застаецца ў мінулым. Жаданне захаваць гэты вобраз і прывяло яго да творчасці.

Ісігура называе сябе інтэрнацыянальным пісьменнікам. Яго першыя два раманы былі "японскія" — а потым ён выдае трэці раман, зусім "брытанскі". Чаму? Яго закатавалі пошукамі японскага ўплыву, а яму хацелася ісці далей. Адбыўся катарсіс — ён праз творчасць выгаіўся ад сваіх дзіцячых успамінаў. І тады ён сказаў, што хоча напісаць такія раманы, якія былі б цікавыя не толькі японцам і брытанцам, але і чытачам з усяго свету".