🔊 Beluister dit artikel

In Nederland vervaagt de scheiding tussen kerk en staat. Er is één religie, waarvan de aanhangers steeds vaker en openlijker laat zien lak te hebben aan de mores van onze seculiere maatschappij: de islam. Meer en meer worden we geconfronteerd met islamitische symbolen, rituelen en gebruiken op tot voor kort neutraal terrein: in overheidsgebouwen, universiteiten en op de werkvloer.

Ramadan

Het islamitische religieuze vertoon wordt openlijk gesteund door politici, bestuurders en de media. De mainstream media zijn inmiddels zo gewend aan alle islamitische gebruiken, dat ze het vreemd vinden dat onze minister-president dit jaar de moslims in ons land nog geen fijne ramadan heeft gewenst. Zeer begaan is men ook met het lot van dorstige en uitgehongerde eindexamenkandidaten, omdat de ramadan dit jaar in dezelfde periode plaatsvindt als de centrale eindexamens voor middelbare scholieren.

Met de groei van de islam in Nederland komt de scheiding tussen kerk en staat zwaar onder druk te staan. Wie daar vraagtekens bij durft te plaatsen, kan in het openbare debat direct rekenen op afkeer en minachting. Zo iemand wordt door de bewoners van de Progressieve Plantage voorzien van discriminatie – en boycotstempels.

Maar waarom wordt er zo heftig gereageerd op de opvatting dat religie een privé-aangelegenheid is en niet thuishoort in de publieke ruimte of in het gedrag van overheidsfunctionarissen?

Islam-PR

De islam wordt door onze elites beschouwd als de uitzondering op de regels die kerk en staat gescheiden houden. Het heeft er veel van weg dat de mainstream media bezig zijn met een PR-campagne rondom de islam. Het is opvallend dat er zoveel aandacht wordt geschonken aan een religie die door 6% van de Nederlandse bevolking wordt aangehangen. Waar is de fascinatie voor het boeddhisme of hindoeïsme?

Wie kanttekeningen plaatst bij het effect van de islam op onze democratie wordt met denigrerende toon afgesnauwd. Dat werd pijnlijk duidelijk toen de advocate Bénédicte Ficq bij het praatprogramma Pauw aan Thierry Baudet vroeg of hij ooit weleens schuldgevoelens heeft omtrent zijn standpunten over immigratie, cultuur en religie.

#pauw Ficq vs Baudet ‘heeft U schuldgevoel over wat U denkt?’ pic.twitter.com/KwGRUS4TnC — Hans Acker (@HansAckerNY) May 16, 2018

Douglas “discrimineert”

Vorige week kwam het nieuws naar buiten dat de parfumerieketen Douglas een medewerkster in een filiaal in Friesland in het magazijn liet werken in plaats van de winkel, omdat zij een hoofddoek droeg. De winkelketen hanteert de regel dat medewerkers die op de winkelvloer staan geen politieke, religieuze of filosofische symbolen mogen dragen, dit om de neutraliteit van de winkel te bewaren. Bovendien is, voor de oplettende bezoeker, te zien dat het personeel van Douglas volledig in het zwart is gekleed om zo uniformiteit uit te stralen.

In een geseculariseerde samenleving zou dit winkelbeleid geen ophef veroorzaken. In die van ons werd het een rel. Er werd luidkeels geroepen om een boycot, omdat Douglas een discriminerende ‘PVV-winkel’ zou zijn. Terwijl het Friese filiaal enkel handelt op basis van de voorschriften van de Douglas. De winkelketen ging binnen 24 uur door de knieën. Met veel excuses worden nu voor de Douglas-winkels in héél Europa de kledingvoorschriften aangepast.

Hoe kan het dat kledingvoorschriften die neutraliteit en uniformiteit moeten bevorderen toch als discriminerend worden ervaren? Dat een hoofddoek moet? En dan te bedenken dat vrouwen in Iran bereid zijn hun leven te geven om dezelfde hoofddoek niet meer te hoeven dragen.

Iftargekte

De iftargekte slaat toe in ons land, ook bij politici en bestuurders. Staatssecretaris Koolmees vond het nodig een met veel publiciteit omgeven speech te geven op de Nationale Iftar. De burgemeester van Utrecht maakte ook publiekelijk bekend dat hij ging iftarren.

Burgemeester van Utrecht doet ook mee aan de iftar avond.

Een avond vol voordrachten met oa imam Abdeljalil en Nourdeen Wildeman. Want islam moet door de strot via politie, burgemeesters en ministers.#islamisering#Ramadan pic.twitter.com/7QBXm0KmOr — LaMoon (@La_Moonnn) May 16, 2018

Daarnaast is er bij de politie ook dit jaar weer uitgebreid aandacht voor iftar-deelname door allerlei politiekorpsen en had de Amsterdamse politiecommissaris Aalbersberg het tijdens de ramadan 2017 zelfs over ‘de heilige maand’.

In tientallen steden bezocht (geüniformeerde) #politie iftars, in zeker 7 steden organiseren korpsen zelf een iftar: https://t.co/ocfJ9QDs1a pic.twitter.com/tfWWomRXYh — Prof. D.A.H. Vintik (@Prof_DAH_Vintik) June 13, 2017

De politie zwicht tevens voor religieuze uitingen in kledij. The Telegraph kopt dat de politie in Groot-Brittannië het misschien mogelijk gaat maken voor agenten om Burka’s te dragen. In Nederland kwam dit ook al eerder ter sprake vanwege een vrouw die voor de politie wilde werken en haar hoofddoek op wilde houden.

Neutraal

De politie vormt een onderdeel van de uitvoerende macht in ons seculiere staatsbestel en dient dus een neutraal orgaan te zijn. Het College van de Rechten van de Mens kan anders concluderen, maar het toestaan van islamitische kleding bij de politie of het uitgebreid publiciteit geven aan deelname van de politie aan islamitische feesten schaadt het vertrouwen van burgers in de neutraliteit van de overheid. De politie moet zich niet bezig houden met het promoten van religieuze feesten.

Nieuwe zuil?

Doordat het islamitische geknabbel aan de scheiding tussen kerk en staat zo gevoelig ligt en er geen oplossing mogelijk lijkt, pleiten Paul Cliteur en Sid Lukkassen voor een ‘nieuwe seculiere zuil’. De samenleving wordt te zeer beheerst door de progressieve elite die buigt voor allerlei eisen uit de moslimgemeenschap. Jan Gajentaan schreef daar onlangs over op OpinieZ. Ik vind deze kritische houding terecht, maar een ‘nieuwe zuil’ zou de samenleving alleen maar verder splijten. Bovendien hebben we in het verleden geleerd dat ‘zuilen’ uiteindelijk niet werken en leiden tot parallelle samenlevingen.

Privé-aangelegenheid

Het beleven van religie hoort een privé-aangelegenheid te zijn en hoort niet thuis in de publieke ruimte en ook niet in het werk van politici, bestuurders en werknemers van overheidsorganen. De staat heeft geen rol in het religieuze domein, behalve als daar wetten worden overtreden. Overheidsfunctionarissen moeten religieuze neutraliteit in kleding en gedrag uitstralen. Het waarborgen van de neutraliteit van publieke functies is juist geen discriminatie, maar bevordert de gelijke behandeling van burgers.

De scheiding van kerk en staat is een groot goed en een basisvoorziening van de westerse, vrije samenleving. Die scheiding mag niet vervagen en dat gebeurt nu wel. We hebben geen iftarrende politieagenten, bestuurders en politici nodig die graag een politiek-correct statement over de islam doen. We hebben neutrale gezagsdragers nodig die zich niet bezighouden met religieuze zaken, maar de vrijheid en gelijkheid van burgers voor de wet beschermen.