Polska myśl szkoleniowa to pojęcie, które poza naszym krajem występuje z podobną częstotliwością, co wysoka forma Daniela Chima Chukwu. Liczba trenerów z polskim paszportem w poważnych klubach wynosi okrągłe zero. Jednym z niewielu rodzynków jest Edward Kowalczuk, który w Hannoverze 96 po spędzeniu 30 lat w roli trenera od przygotowania fizycznego obrósł już legendą – nie jest to jednak „jedynka”, a gość, który działa raczej z drugiego szeregu. Poza tym polscy trenerzy mogą liczyć na fuchy w stylu rola selekcjonera Antigui i Barbudy czy prowadzenie klubów na Litwie czy Białorusi, jak robi to Marek Zub.

W zasadzie pierwszy raz od niepamiętnych czasów możemy znaleźć się w sytuacji, gdy polski trener zostanie doceniony i będzie mógł wreszcie coś znaczyć w Europie. Mamy na myśli oczywiście Adama Nawałkę, którego sukcesy z reprezentacją już teraz mocno wypromowały, a dobry wynik na mundialu może jeszcze wzmocnić jego pozycję na rynku. Niewykluczone, że za chwilę może okazać się łakomym kąskiem na dla – przykładowo – jakiegoś średniaka z Serie A. Ma doświadczenie w pracy z gwiazdami, wie jak zarządzać kryzysową sytuacją, czuje presję, jest zakochany we włoskiej piłce… Wszystko nam się spina w jedną całość. I jeśli ewentualnie spisałby się w zachodnim klubie tak, jak spisuje się do tej pory, być może wreszcie na naszych szkoleniowców zacznie się patrzeć w Europie łaskawszym okiem.

Wydaje się też, że Nawałka może mieć dodatkowo wolę, by spróbować czegoś nowego. Wnosimy po tym, że – oczywiście to wyższa gdybologia i piszemy to wyłącznie ciekawostkowo – zarobki Adama Nawałki na tle innych selekcjonerów prezentują się dość… osobliwie.

Obadajcie całe zestawienie zarobków selekcjonerów uczestników mundialu, które przygotował portal futbolargentino.com:

Didier Deschamps (Francja) – 5 milionów euro

Joachim Löw (Niemcy) – 3.85 miliona

Tite (Brazylia) – 3.5 miliona

Julen Lopetegui (Hiszpania) – 3 miliony

Stanisław Czerczesow (Rosja) – 2.6 miliona

Fernando Santos (Portugalia) – 2,25 miliona

Carlos Queiroz (Irán) – 2 miliony

Gareth Southgate (Anglia) – 2 miliony

Jorge Sampaoli (Argentyna) – 1.8 miliona

Oscar Tabarez (Urugwaj) – 1,7 miliona

Hector Cuper (Egipt) – 1.5 miliona

José Pekerman (Kolumbia) – 1.5 miliona

Juan Antonio Pizzi (Arabia Saudyjska) – 1,44 miliony

Bert van Marwijk (Australia) – 1,25 miliona

Ricardo Gareca (Peru) – 1.15. miliona

Juan Carlos Osorio (Meksyk) – 1,05 milionów

Age Hareide (Dania) – 1 milion

Vahid Halilhodzic (Japania) – 1 milion

Roberto Martínez (Belgia) – 1 milion

Vladimir Petkovic (Szwajcaria) – 850 tys.

Herve Renard (Maroko) – 780 tys.

Heimir Hallgrimsson (Islandia) – 700 tys.

Zlatko Dalic (Chorwacja) – 550 tys.

Gernot Rohr (Nigeria) – 500 tys.

Janne Andersson (Szwecja) – 450 tys.

Shin Tae-yong (Korea Południowa) – 450 tys.

Hernan Dario Gómez (Panama) – 400 tys.

Nabil Maaloul (Tunezja) – 350 tys.

Mladen Krstajic (Serbia) – 300 tys.

Adam Nawałka (Polska) – 270 tys.

Aliou Cisse (Senegal) – 200 tys.

Tak, dobrze widzicie. Selekcjoner siódmej reprezentacji według rankingu FIFA zarabia prawie najgorzej w całym zestawieniu, co oznacza, że PZPN zatrudnił fachowca z idealnym stosunkiem jakości do ceny. Co ciekawe, bardzo grubo prezentują się też zarobki Stanisława Czerczesowa, który odchodząc z Legii zaliczył przeskok jak z piekła do nieba. 2,6 milionów w europejskiej walucie rocznie – umówmy się, to jakiś inny świat.

Inna sprawa, że przed PZPN-em także duże wyzwanie. Jeśli zechce zatrzymać swojego selekcjonera – może potrzebować głębiej sięgnąć do kieszeni. Tak przynajmniej dyktowałby rynek.

Fot. FotoPyK