André van den Berg in zijn zaak Beeld Jean-Pierre Jans

'Ik zit hier vanaf 1984," vertelt André van den Berg (66) van achter zijn toonbank. "Ik was één van de eersten in de buurt die met belegde broodjes begonnen. Mensen verklaarden me toen voor gek. Eigenlijk was dit een springplank om iets groters te beginnen, maar het liep in die jaren zo goed dat ik ben gebleven."



Zijn leeftijd is de reden om te stoppen, zegt Van den Berg, maar als de zaak anders zou draaien, had hij er misschien nog een paar jaar aan vastgeplakt. "Op een gegeven moment moet je er een punt achter zetten. Je ziet in de binnenstad alleen nog maar toeristen. Er komen weinig Hollandse klanten en juist daarvan moet ik het hebben. Kijk, het is nu half twee en het had vol moeten zitten."



Glorietijd

Wanneer Van den Berg vertelt over de jaren negentig, begint hij te glunderen. "In de glorietijd van de Beurs gooiden mensen 's ochtends briefjes door de bus met bestellingen voor ontbijt: 'flesje jus d'orange en dit en dat'. Het kon toen in feite niet op, die jongens dachten nog steeds in miljoenen als ze buiten de deur waren. Dat was een goede tijd."

In die dagen stond Van den Berg met drie man achter de toonbank tasjes uit te delen. "Ik had de Beurs met me mee, de zaak begon steeds beter te lopen. Nu is dat wel anders, die toeristen zijn voor mij geen winst. Ik ben puur op de Hollandse markt gericht."



Intussen komt Mariella Amoyante (30) binnenlopen. Ze werkt een eindje verderop, bij de Délifrance, maar komt al zes jaar bij Van den Berg lunchen. "Beste wensen nog!," roept ze. "Zou ik van jou een broodje maanzaad met filet en boter mogen? En een bolletje gebakken ei met kaas." "En sambal," vult Van den Berg aan.



Wanneer Amoyante hoort dat de zaak gaat sluiten, zegt ze verschrikt: "Waar moet ik dan eten? Ik kom hier wel vier keer per week. De producten hier zijn goed; het is schoon, goedkoop, lekker. Hier ben ik drie nog wat kwijt, bij de zaken hier omheen betaal je twee keer zoveel. Bij die toeristententjes wel drie keer."



Terugkomen

Van den Berg heeft zijn prijzen altijd laag willen houden. Voor een broodje kaas betaal je bij hem 2,35 euro. "Dat is mijn idee vanaf het begin geweest: mensen moeten terugkomen," vertelt hij.



"Twee, drie keer per week. Als ze hier op kantoor zitten, moeten ze toch een broodje kunnen eten. Ik denk dat je in de hele stad voor zo'n prijs geen broodje kan vinden. Als je naar hiernaast gaat, betaal je 5 euro voor een broodje ei-tomaat. Dat is gekkenwerk, maar de toeristen betalen het."



Wanneer Van den Berg stopt, komt er een nieuwe broodjeszaak. "Maar wel iets heel anders, echt iets dat is afgestemd op toeristen."



Wat hij hierna gaat doen, weet hij nog niet precies. "Ik laat het op me af komen. Ik ga een ander leven leiden, wat langer op vakantie."