Martin van Waardenberg: `Wie haalt het in zijn varkenshersens om een icoon als Sesamstraat te verplaatsen? Beeld Linda Stulic

Na tien seizoenen Kanniewaarzijn stond presentatrice Astrid Joosten bij Martin van Waardenberg op de stoep, met een niet al te fijne mededeling. Van Waardenberg (60): 'Ik ben ontslagen door de VARA. Te oud. Hoe vind je die?'



'Staatssecretaris Dekker, die lul met die krulletjes en die bril, die zelf nooit tv-kijkt, heeft bedacht dat televisie meer moet verjongen. Alsof jongeren nog tv kijken...', steekt acteur en cabaretier Martin van Waardenberg direct met zijn Rotterdamse tongval van wal. 'En die pitloze druif heeft opdracht gegeven aan Frans Klein, de baas van alle netmanagers, om dit door te voeren. Kanniewaarzijn scoorde soms 1,4 miljoen kijkers, maar in het segment 65+. Die leeftijd moet omlaag naar 55+, anders wordt het programma van de buis gehaald. Ze krijgen nu zes afleveringen de tijd om het rigoureus te veranderen. En ik kreeg te horen dat ik geen deel ga uitmaken van die koerswijziging. Niet omdat ik mijn werk niet goed zou doen, maar omwille van de verandering. Ik kan dus maar één conclusie trekken: ik ben te oud. Ik trek geen jong publiek.'



Van Waardenberg is vanaf de eerste dag verbonden aan het satirische consumentenprogramma van de VARA, inmiddels BNN-VARA. Hierin helpt presentatrice Astrid Joosten burgers die het slachtoffer zijn van absurde situaties, veroorzaakt door bureaucratie en ander onmogelijk gedrag van overheden, instanties en burgers. Samen met cabaretiers Patrick Stoof, Plien van Bennekom en Annick Boer voerde hij in het programma sketches op naar aanleiding van de besproken zaken. Van Waardenberg, droogjes: 'Eigenlijk ben ik de beste casus voor Kanniewaarzijn die ze in jaren hebben gehad.'

Hoe kreeg u het te horen?

Astrid Joosten kwam naar Rotterdam om het mij te vertellen. Ze zei: 'Kanniewaarzijn gaat door met een nieuwe formule en daarin is voor jou geen plaats meer.' Die verandering was al een jaar gaande. Astrid moest zich bijvoorbeeld meer in de spelscènes gaan begeven. Why? Ik ben heel bang dat het nu ook weer slechter wordt in plaats van beter.'

Wat vindt de rest ervan dat u er komend seizoen niet meer bij bent?

'Mijn collega's van Kanniewaarzijn vinden het onbegrijpelijk.' Daar heb ik wel lekker veel steun aan. Zij kunnen ook maar één conclusie trekken: dat ik te oud ben. Ik heb het idee dat het Astrid ook van hogerhand wordt opgelegd.'

Volgens haar heeft het niets met uw leeftijd te maken. Dat zei Gerke Nauta, hoofd infotainment bij BNN-VARA, ook: 'Als dat zo was, hadden we Astrid wel door Geraldine Kemper vervangen.'

'Ik vind het een rare zaak dat ze het ontkennen. Als ze ballen hadden gehad, zeggen ze gewoon: klopt, hij is te oud. Van de voormalige eindredacteur hoorde ik dat er letterlijk in de vergadering is gezegd dat ik weg moest omdat ik te oud ben.'

Volgens hen willen ze om sleetsheid te voorkomen gewoon het hele programma opfrissen. Het moet ook minder op de lach worden.

'O god, dan blijft er helemaal niets van over. Ze gaan het gewoon de nek omdraaien, zoals ze bij Sesamstraat hebben gedaan, waar ik ook in speel. Dat is van tijdstip veranderd. Wie haalt het in zijn varkenshersens om een icoon als Sesamstraat te verplaatsen? De netmanagers zijn de lieden die de programma's om zeep helpen. Ik vraag me echt af hoeveel kaas die ervan hebben gegeten? Tuurlijk kijken bejaarden televisie, maar so what? Dat is het enige dat ze nog hebben.'

Frans Klein zegt: 'We hebben niets tegen oudere kijkers, maar we willen ook aansluiting houden met jongere generaties, anders bloedt het op termijn dood.'

'Jongeren kijken YouTube-filmpjes op hun telefoon, die kijken geen televisie. Als jij denkt dat televisie de toekomst is, dan loop je heel erg achter.'

Vanochtend had u een afspraak bij omroep MAX. 'Maar,' mailde u, 'ik ga met dit interview mijn glazen voor een toekomst bij de publieke omroep definitief ingooien.' Denkt u dat echt?

'Ja, dat zou mij niets verbazen.'

Wat besprak u bij Max?

'Ze gaan een dramaserie naar Het geheime dagboek van Hendrik Groen maken, over een bejaarde in een tehuis die een enorme pleurishekel heeft aan bejaarden. Ze hebben mij gevraagd of ik daar voor wil schrijven. Maar ik ben benieuwd of dat nog doorgaat.'

Waarmee houdt u zichzelf in leven, als je werk bij de omroep stopt?

'Ik sta nu in het Luxor Theater met De Oase Bar, een variétévoorstelling met Joke Bruijs, Gerard Cox, Richard Groenendijk en Brigitte Kaandorp. En ik schrijf en bedenk verhalen voor films en series. Maar als het door de trechter van de publieke omroep moet, geef ik dat op. Ik denk dat ze het daar niet eens lezen. Ik heb wel eens een script in een ander lettertype gezet, van Times New Roman naar Arial. En toen vonden ze het een stuk verbeterd. Nee, ik denk dat mijn toekomst bij de publieke omroep redelijk kansloos is, omdat mensen daar denken: die is niet van deze tijd.'

Begrijpt u de aversie tegen oud, aangezien u zelf een heel jonge vriendin hebt?

'Nee, daar begrijp ik helemaal niets van. Mijn vriendin is een ontzettende schat van een vrouw, mijn liefde voor haar is niet ingegeven door haar leeftijd. Looks interesseren me niet, joh! Het gaat nooit om de buitenkant.'

Op tv blijkbaar wel.

'Ja, dat is jammer. Het zou om inhoud moeten gaan. Als je dat niet snapt, mis je veel van het leven. Ik heb jarenlang voor mijn demente moedertje van 90 gezorgd. Ik deed heel ondeugende dingen met haar, waar ze hard om moest lachen. Ze zat achter een deur met een codeslot en het eerste wat ik altijd deed, was die code vertellen. Maar ze was zo dement als een krant, dus die was ze na acht seconden totaal vergeten. Dan tikte ik die code in en zei ik: 'Kijk Mien, nou kun je naar buiten.' En dan kreeg ze van die ondeugende kraaloogjes en zei ze (zet hoge vrouwenstem op): 'Dat moet ik godverredomme onthouden.' Of ik duwde haar in een rolstoeltje door Heusden en als we dan langs een kapot schuurdeurtje reden, zei ik: 'Mien, als je nou van de week een keer tijd hebt, dan kun je dit deurtje effe een likje verf geven.' En dan zag je haar kijken, en dan ineens kreeg ze door dat het een geintje was en riep ze: 'Ik ben me daar gek, Kees!' Ze noemde mij altijd Kees. Nooit geweten wie Kees was. Op het eind wist ze ook niet meer dat ik haar zoon was. Daar kun je moeilijk over doen, maar dat deed ik niet. Als zij maar een leuke middag had. Je kunt je toch ook wel een keer ten dienste stellen van het geluk van een ander?'