Staatssecretaris Francken heeft de voorbije jaren zijn bordje vol gehad met praktische en dringende zaken en er was geen plaats meer voor een inspirerende babbel. Daarom drijft hij op vooroordelen over het Mensenrechteninstituut. Ik wil hem graag helpen met een stoomcursus.

Twee dagen geleden stelt Kati Verstrepen, de voorzitter van de Liga voor Mensenrechten, in De Morgen:

"Eigenlijk heeft België dringend een mensenrechteninstituut nodig. Zo’n instituut zou bij elk wetsvoorstel of wetsontwerp kunnen nagaan of het om een evenwichtige tekst gaat, of de mensenrechten niet te zeer worden aangetast".

Francken reageerde op Twitter met de woorden :

"Als dàt de bedoeling is, mag het Mensenrechteninstituut er zéker niet komen. Met zo’n instelling was geen enkele strengere migratiewet sinds 2001 gepasseerd. Neen, dank u."

Zo weet ik dat het tijd is om met de staatssecretaris te gaan spreken. Want uit zijn bericht blijkt dat er nog steeds veel misverstanden bestaan rond de oprichting van het Mensenrechteninstituut. Voor alle duidelijkheid: dat is geen follietje van een clubje van wereldverbeteraars.

De voorbije jaren heb ik met veel politici gesproken over het Mensenrechten­instituut. In november 2017 heb ik een tandje bij gestoken. Ik ben bij de meeste politieke betrokkenen op bezoek geweest. Ik keek zowel partijvoorzitters als bevoegde ministers recht in de ogen. Niet alleen om hen uit te leggen wat de bedoeling is van zo’n instituut. Meer dan dat: ik heb heel concrete voorstellen gedaan over hoe ons land mijns inziens uit de over zichzelf afgeroepen impasse kan geraken.

Want het is een zooitje van structuren en instellingen met lange tenen en bevoegdheden. Vergelijk het met spaghetti: rauw is het heel overzichtelijk, maar gekookt raakt niemand er nog uit. Daarom terug naar af. Ontkoken bestaat niet, geschiedenis wel.