Het verhaal van Butink staat niet op zich. De Sri Lankaanse overheid erkende tegenover Zembla eerder dat er in de jaren tachtig 'babyfarms' waren in Sri Lanka, waar vrouwen zwanger werden gemaakt om te kunnen voldoen aan de vraag naar adoptie. Ook werden bij adopties in het ziekenhuis nepmoeders ingezet die zogenaamd vrijwillig een kind afstonden, terwijl het niet hun eigen kind was.

Volgens Butinks advocaat Lisa-Marie Komp wist de Nederlandse overheid van de misstanden op Sri Lanka. In ieder geval hadden de autoriteiten het kúnnen weten. Zo was op het ministerie bekend dat de meeste adopties uit Sri Lanka gebeurden door privé-bemiddelaars die financieel profiteerden van de adopties. Bovendien schreven Nederlandse media eind jaren tachtig uitgebreid over de veronderstelde misstanden.

In 1987 vroeg de Raad voor de Kinderbescherming om een onderzoek naar twijfelachtige adopties. Uit de stukken die openbaar zijn gemaakt blijkt nergens dat dat ook is gebeurd.

Dekker

Ook de betrokken bemiddelingsorganisatie, de stichting Kind en Toekomst, is door Komp gedagvaard. Stichting Kind en Toekomst was nog niet bereikbaar voor commentaar.

Minister Dekker wil niet veel kwijt over deze zaak, omdat de dagvaarding net is ingediend. Hij zegt wel dat hij zich zorgen maakt over de manier waarop adopties in het verleden zijn verlopen. In december heeft hij een onderzoek aangekondigd naar adopties van kinderen uit het buitenland waarbij dingen niet goed zijn gegaan. Daarbij gaat het onder meer om de vraag of de Nederlandse overheid steken heeft laten vallen.

Eerder al kondigde de stichting Mijn Roots, die de belangen behartigt van geadopteerden uit Indonesië, aan een rechtszaak te willen aanspannen tegen de staat. Die zaak is nog in voorbereiding.