Fale gorąca, które latem uderzały w Europę i aktualne pożary w Australii, za 15 lat będą nas śmieszyć i uznamy, że niepotrzebnie wtedy histeryzowaliśmy. Będziemy mieli większe zmartwienia. Na przykład jak pomieścić miliony uchodźców klimatycznych z Południa. Oni raczej nie będą potulnie czekać na śmierć z głodu lub pragnienia - po wodę i chleb przyjdą do nas. I jeżeli sądzicie, że zatrzymają ich szlabany na granicy, to odpowiedzcie sobie na jedno zajebiście ważne pytanie: czy te szlabany zatrzymałyby w takiej sytuacji was?

Warszawa w tym roku przypomina znowu rozgrzaną patelnię, na której wesoło podskakując, skwierczą mieszkańcy. O klasycznych czterech porach roku już dawno zapomniałem, wiosna trwa tydzień, jesień dwa, zima przypomina koniec listopada, w grudniu zieleni się trawa, na Wielkanoc lepimy bałwany, wszystko się dokumentnie popieprzyło, ale przynajmniej latem mamy w końcu gwarancję pogody nad polskim morzem, można uderzać do Mielna (wybieramy się wkrótce). Tym niemniej jest źle.

„No i macie swoje ocieplenie klimatu, lewaki”

Zacznę od tego, że odróżniam pogodę od klimatu. Dzięki temu, gdy pod koniec kwietnia pociśnie przymrozek, nie rzucam tekstami z gatunku „no i macie swoje ocieplenie klimatu, lewaki”. Pogoda będzie się zmieniać, bo z definicji jest to stan atmosfery w danym miejscu i czasie. Czyli dzisiaj słońce, jutro deszcz, a we wtorek pizga śniegiem. A klimat to pogoda w okresie przynajmniej 30 lat.

I choćbyśmy wtykali sobie kciuki w uszy, żeby nie słyszeć i zasłaniali oczy, żeby nie widzieć, klimat się ociepla. Mamy to policzone bardzo dokładnie. I oczywiście można udawać, że to nie my tylko wulkany, ale zaprzeczanie nie zmieni faktu, że:

- rośnie temperatura powietrza nad lądami i morzami

- rośnie temperatura powierzchni morza

- rośnie energia zmagazynowana w oceanie

- rośnie coraz szybciej średni poziom morza

- rośnie wilgotność powietrza

- spada za to masa lodowców, lądolodów i powierzchnia pokrywy śnieżnej na półkuli północnej

Wszyscy ciekawi wykresów mogą sobie poklikać w tabelki pod tym linkiem. Wykresy są bardzo sugestywne.

No dobra, ale przecież to wzrosło przez ostatnie lata o jakiś tam stopień czy nawet nie. Jaki problem, przecież jeden stopień to tyle, co nic. W sumie nic. A co powiecie na dwa stopnie? W sumie też niewiele? Otóż gdy temperatura wzrośnie o 2 stopnie, będziemy mieli poważny problem. Taki madmaxowy.

Migranci klimatyczni i wojny o wodę

Po pierwsze, poziom oceanów wzrośnie o pół metra. Niewiele, nie? Jak donoszą amerykańscy naukowcy (konkretnie Mathew Hauer z Uniwersytetu Georgii), w samych tylko Stanach miejsce zamieszkania będzie musiało zmienić 13 mln osób. Powstanie nowa kategoria: migranci klimatyczni. Wyobrażacie sobie skalę oraz koszt ekonomiczny i ludzki takiego przesiedlenia?

W Indiach, Afryce Wschodniej i strefie podzwrotnikowej zabraknie wody. Tam i tak jest jej mało, zmniejszenie się jej zasobów o ⅓ (bo tyle przewidują naukowcy) oznacza wojnę o nią. Ale nie jakąś tam wojnę hipotetyczną, tylko normalny konflikt zbrojny. Przeżyjemy bez akcji, obligacji, diamentów, książek (choć bez nich byłoby to życie nieznośne) i seriali z Netflixa. Bez wody nie damy rady. Wodę wykorzystuje się w hodowli roślin i zwierząt. Kraje, w których jej zabraknie, będą miały dodatkowy problem, bo bez wody nie da się uprawiać i hodować. Byłem raz na wsi to wiem, nie?

Przystosowani do upałów

O zmianach w oceanach powiem tylko tyle, że zmniejszy się w nich poziom tlenu, w wyniku czego powstaną martwe strefy. Wiecie co je chętnie zamieszkuje? Bakterie siarkowe, których ulubionym zajęciem jest produkowanie siarkowodoru w ilościach hurtowych. A wiecie co to jest siarkowodór? To jeden z gazów cieplarnianych.

W niecałe 100 lat załatwiliśmy sobie to, na co natura potrzebuje standardowo od 10 do 20 tysięcy lat, bo tyle czasu zajmuje gwałtowne ocieplenie w skali geologicznej.

Jako gatunek dość szybko jesteśmy w stanie przystosować się do fali upałów. Nie przez błyskawiczną ewolucję, a przez pewne zachowania, których się uczymy. Pijemy dużo i regularnie. Nie pałętamy się po słońcu. W czasie największych upałów zostajemy w domach. Odpalamy klimatyzatory. Na mieście są kurtyny wodne. Coraz częściej siedzimy na nadrzecznych plażach. Nie wiem jak u was, ale w krzakach przy La Playa po praskiej Wisły stronie panuje taki fajny mikroklimat, że nawet w najgorsze upały od rzeki idą fale chłodu.

W naszej strefie klimatycznej pewnie będziemy w stanie zaradzić w sprawie hodowli zwierząt i uprawy roślin. Ale już z szalejącymi pożarami będzie kłopot. Szwedzi i Grecy właśnie boleśnie ćwiczą to na własnej skórze. W Kalifornii w zasadzie już chyba nie pamiętają czasów bez suszy i ognia. Japonia za to zmaga się z koszmarnymi powodziami.

Ale to nie jest najgorsze. Te fale gorąca, które teraz uderzają w Europę, za 15 lat będą nas śmieszyć i uznamy, że niepotrzebnie wtedy histeryzowaliśmy. Będziemy mieli większe zmartwienia.

Na przykład jak pomieścić miliony uchodźców klimatycznych z Południa. Oni raczej nie będą potulnie czekać na śmierć z głodu lub pragnienia - po wodę i chleb przyjdą do nas. I jeżeli sądzicie, że zatrzymają ich szlabany na granicy, to odpowiedzcie sobie na jedno zajebiście ważne pytanie: czy te szlabany zatrzymałyby w takiej sytuacji was?

Za chwilę będzie gorzej

Nie wiem co można zrobić w skali mikro. Naprawdę. Czasami mam wrażenie, że moje starania o zmniejszenie mojego śladu węglowego to donkiszoteria i pusty gest. Kombinuję jak tu urwać kolejne kilogramy, liczę, sprawdzam, przerzucam się na rower, komunikację miejską i warzywa, redukuję o 80 proc. zużycie plastiku, zbijam kolejne kilogramy CO2.

A potem dowiaduję się, że Janusze biznesu ściągnęli do kraju tony śmieci i zamiast je recyklingować, podpalają. Porozumienie paryskie i wszystkie inne działania mające na celu redukcję emisji gazów cieplarnianych nie przynoszą efektów, bo nikt się tym nie przejmuje. Zadomowiliśmy się w dupie, w której jesteśmy. I chyba nie przejmujemy się, że za chwilę będzie gorzej.