«Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα. Και γι’ αυτό δεν την κολακεύει. Λέει τα σύκα, σύκα, και τους προδότες, προδότες και όχι εθνικούς ήρωες. Θα μπορούσε να έχει τίτλο «Αρνητική Ιστορία της Νέας Ελλάδας», αν η άρνηση δεν ήταν αναγκαία για την κατάφαση. Συνεπώς, αυτό το βιβλίο στοχεύει την κατάφαση μέσα από την άρνηση».

Ο Β. Ραφαηλίδης σε αυτό το βιβλίο μας δίνει την Ιστορία με έναν τρόπο πιο «ελαφρύ», πιο χιουμοριστικό, πιο απλό – αλλά όχι απλοϊκό, και μέσα από αυτό μαθαίνουμε ή και καταλαβαίνουμε καλυτέρα, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση…Κρίσεως, και ναι… με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταφέραμε να την προσπεράσουμε.- χωρίς προφανώς να την ξεπεράσουμε ποτέ.

Ειναι ένα βιβλίο διασκεδαστικό (και σπάνια μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την μέλετη της Ιστορίας έτσι) που κοιτάει την Ιστορία κατάματα και εκείνους που μας έφεραν εδώ με “μισό ματι”. Μέσα από αυτό το βιβλίο πράγματα και καταστάσεις που θεωρουσαμε και θεωρούμε δεδομένες, για την Ιστορία της πολύπαθης Ελλάδας ανατρέπονται, πρόσωπα και ήρωες αποκαθηλώνονται και ενώ δεν είμαι υπέρμαχος του κειμένου και των απόψεων του συγγραφέα, ( άλλωστε η Ιστορία προσεγγίζεται σωστά μέσα από εύρος βιβλιογραφίας για να μπορεί κανείς να συγκρίνει και να αξιολογήσει), ίσως αυτό το βιβλίο να μας κάνει να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας συμβαίνει σήμερα και πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε τι πήγε στραβά.

Ετσι και αλλιώς, το παρελθόν είναι που μας δείχνει το μέλλον…

Η Χλόη Λαμπρέα συμμετέχει στον διαγωνισμό μας για τα Βιβλία αντιμετώπισης Κρίσεων.