Het belangrijkste idee voor een nieuwe plaat ontsproot uit de obsessie voor Turkse psychrock uit de jaren zeventig, altijd al een grote inspiratiebron voor King Gizzard & The Lizard Wizard. Toen Stu in Turkije was en overal straatmuzikanten zag spelen op de bağlama, besloot hij er eentje mee naar huis te nemen. ‘Het is een snaarinstrument, en wat het zo bijzonder maakt: het heeft verstelbare frets, die je ook tussen verschillende nummers kunt verschuiven.’ Waar de Westerse muziek het doet met slechts twaalf tonen in een octaaf, kun je op een bağlama ook allerlei tussentonen spelen (die voor onze Westerse oren meteen Oosters en exotisch klinken).

Stu klooide wat aan met zijn nieuwe instrument, en zo ontstonden er vanzelf ideeën die hij met de band wilde spelen, maar dan wél op elektrische gitaar. Hij vroeg dus een vriend een gitaar te bouwen waar je niet slechts twaalf noten in een octaaf hebt, maar wel vierentwintig. Dat werd de ‘flying microtonal banana’, de knalgele elektrische gitaar die hij overal mee naartoe sleept en meteen het gelijknamige album inspireerde. De rest van de bandleden tikten wat goedkope vintage gitaren op de kop om dezelfde modificaties bij te doen, en ook aan enkele mondharmonica’s en keyboards werd gesleuteld. ‘Het was niet zo moeilijk om die nieuwe instrumenten te leren bespelen, hoor, het blijven gitaren. Maar we hebben het vooral op riffs en losse melodieën gehouden en zijn nog niet echt in het creëren van akkoorden met microtonen gedoken. Turkse muziek heeft dat ook niet, het is zover verwijderd van jazz: het is ritmisch en melodisch heel complex, maar harmonisch juist niet.'