Za ten tekst Dawid Serafin otrzymał w 2018 roku nagrodę MediaTory w kategorii TORpeda!

"Różnym ludziom wbiją się noże"

Robert J. zachowuje ostrożność i starannie dobiera słowa. Po każdym z pytań milczy i zastanawia się nad odpowiedzią. Jeśli decyduje się mówić, to używa ogólników. Głos ma stanowczy i odarty z emocji. Jego słowa były jednym z ostatnich dźwięków, jakie Kasia usłyszała przed śmiercią.

Uważa się za artystę i człowieka o niesamowitej inteligencji. W rzeczywistości ma zawodowe wykształcenie i jest psychopatą, który wtopił się w krakowską codzienność i od blisko 19 lat ukrywa mroczną tajemnicę.

***

Kobiecy głos po drugiej stronie telefonu był obojętny. Wypowiadane słowa nie zdradzały żadnych emocji. Napięcie pojawiło się dopiero w momencie, kiedy pada słowo "dziennikarz".

- Przepraszam, ale nie mogę rozmawiać – mówi pani Bogusława, mama Kasi, po czym pyta, dlaczego zajmujemy się tą sprawą i nie czekając na odpowiedź, ciągnie swój monolog. – Naprawdę nie mam nic do powiedzenia. Mimo upływu czasu to wciąż zbyt trudne – wyjaśnia, żegna się i odkłada słuchawkę.

Zobacz także Szef krakowskiego Archiwum X: Do dziś we mnie siedzi, że morderca nie został ukarany Foto: Joanna Urbaniec / Onet Trafiają do niego sprawy nierozwiązanych zbrodni sprzed lat. O życiu wśród zła, wątpliwościach, filozofii i swojej młodości opowiada Dawidowi Serafinowi Bogdan, szef krakowskiego Archiwum X.

undefined

Jest październik 2016 r., a kobieta od lat czeka na odpowiedź na pytania: kto i dlaczego zabił jej córkę. Poszlak jest kilka: skóra dziewczyny wyciągnięta z Wisły, znaleziony fragment nogi i pośladki.

O zamordowanej niewiele mogą powiedzieć jej znajomi. Miała tylko dwie koleżanki. Ostatnie trzy tygodnie przed śmiercią przestała chodzić na uczelnię.

Feralny czwartek

Kraków. Czwartek, 12 listopada 1998 r. Tego dnia Kasia umówiła się z mamą w jednej z nowohuckich przychodni na osiedlu Uroczym. Dziewczyna po śmierci ojca cierpi na depresję i musi korzystać z pomocy specjalisty.

Na miejsce spotkania nie dociera. Jej matka czeka na nią przez dłuższą chwilę. Martwi się, bo córka jest punktualna. Kobieta wraca do mieszkania, gdzie wspólnie mieszkały, ale nie zastaje tam nikogo. Zaczyna się niepokoić zniknięciem Kasi i rozpoczyna poszukiwania.

Kobieta myślała, że dziewczyna mogła wpaść w szpony sekty. Dlatego udała się do zakonu dominikanów przy ul. Stolarskiej. Ci odesłali ją do Grzegorza Bohosiewicza, prywatnego detektywa. Wcześniej matka szukała pomocy na policji. Funkcjonariusze zlekceważyli jej zgłoszenie. Uznali, że dziewczyna wyjechała ze znajomymi i za parę dni wróci do domu.

Zaginięcie studentki zbiegło się w czasie z innym głośnym wydarzeniem. Mundurowi byli zajęci poszukiwaniem pseudokibica Wisły Kraków "Miśka". Ten podczas meczu pucharu UEFA rzucił nożem w piłkarza włoskiej Parmy. Sprawa była medialna, dla służb złapanie napastnika stało się priorytetem.

W takich okolicznościach kobieta trafia do biura detektywistycznego Grzegorza Bohosiewicza. Idziemy tym tropem.

Ogniwo pierwsze – detektyw

Mała, popękana i nierówna droga ciągnie się pomiędzy kamienicami leżącymi przy ul. Obopólnej. Budynki są niewielkie, dwukondygnacyjne, a na ich elewacjach czas odcisnął wyraźne piętno. Wchodzimy. W górę prowadzi wąska klatka schodowa, do której promienie słońca wpadają przez minimalistyczne i zabrudzone okna. Tynk odpada ze ścian. Na półpiętrze strzałka wskazuje drogę do biura detektywistycznego.

- Pamiętam dokładnie twarz dziewczyny. Miałem na biurku sporo jej zdjęć. To już tyle lat się ciągnie – mówi detektyw. - Matka przyszła do mnie z jedną z koleżanek Kasi ze szkoły podstawowej. Kobieta była przekonana, że córce musiało się coś stać, ponieważ do tej pory była solidna i obowiązkowa. Z tego, co się dowiedziałem, to była zdolna dziewczyna. Zanim poszła na religioznawstwo, zdawała na psychologię. W tamtych czasach egzamin wstępny był trudny, a konkurencja ogromna. Ona jednak bez żadnych znajomości dostała się na psychologię – mówi Bohosiewicz.

- Pamiętam sygnały, że dziewczyna może przebywać w Zakopanem. Sprawdziliśmy to. Tak samo, jak to, że była widziana w autobusie do Wolbromia czy na cmentarzu Batowickim. Jednak nic nie ustaliliśmy – wspomina detektyw.

Ludzka skóra w Wiśle

Pomimo niepowodzeń matka nie traci nadziei. Jednak blisko dwumiesięczne poszukiwania nie przynoszą żadnych odpowiedzi.

***

Kapitan Mieczysław M. był zajęty cumowaniem barki "Łoś" na krakowskim Zabłociu. Zegar wskazywał kilka minut po godz. 16. Był 6 stycznia 1999 r. Miasto pogrążało się w mroku.

Niespodziewanie obroty łodzi gwałtownie spadły. Dla kapitana była to codzienność. Pomyślał, że w turbinę wkręciły się pływające po Wiśle śmieci. Dokończył cumować barkę i poszedł do domu. O poranku miał dokonać makabrycznego odkrycia.

Rano Mieczysław M. wraz z mechanikiem próbowali dostać się do śruby. Chcieli zobaczyć, co zatkało turbinę. Żaden z nich nie spodziewał się tego, co za chwilę zobaczą. Okazało się, że przyczyną awarii jest... ludzka skóra.

Na miejsce przybywają policjanci. Służbowa notatka informuje, że "lekarz po wstępnym badaniu nie stwierdził udziału osób trzecich".

Dr Tomasz Konopka z Zakładu Medycyny Sądowej w Krakowie, który badał skórę, początkowo podzielał tę opinię. Sądził, że turbina łodzi mogła spowodować ściągnięcie skóry z ciała. Ta hipoteza szybko okazała się błędna.

Kiedy lekarz rozłożył znalezisko z Wisły, od razu stało się jasne, że to nie przypadek, a morderstwo ze szczególnym okrucieństwem. Po kilkunastu dniach było pewne, że to szczątki należące do zaginionej Katarzyny Z.

W protokole znalezisko opisano tak: "Ludzka skóra z przedniej części korpusu bez tkanek kostnych z widocznym pępkiem i fragmentami owłosienia łonowego".

Kim była Kasia?

Katarzyna Z. urodziła się 1 czerwca 1976 r. Była studentką religioznawstwa, choć wcześniej przez rok studiowała psychologię oraz historię. Mieszkała razem z matką w nowohuckim mieszkaniu. Lubiła książki science fiction, słuchała muzyki klasycznej. Osoby, z którymi rozmawiamy, opisują ją jako cichą, skrytą, tajemniczą, dziwną, wycofaną i zdystansowaną.

Największym powiernikiem sekretów, a zarazem autorytetem, był dla Kasi ojciec. To on zaraził ją miłością do gór. Pewnego dnia, po namowach córki, wybrali się na wspólną wyprawę. Podczas wspinaczki mężczyzna poślizgnął się i spadł. Trafił z urazami kręgosłupa do szpitala. Później przyszła ciężka choroba, a w efekcie śmierć. Ojciec zmarł 19 stycznia 1996 r., a dziewczyna popadła w depresję,

Przyjaciółka, która przyniosła zło

O wydarzeniach z końca lat 90. chcemy porozmawiać z przyjaciółkami zamordowanej. Kasia, ze względu na swoją skrytość, miała ich niewiele. Raptem dwie. Jedną z nich była Anna G. To niska brunetka o romskich korzeniach. Lubi nosić klasyczne ubrania w kolorze czerwonym. Dziś uczy dzieci języka angielskiego. Dwukrotnie próbujemy się z nią spotkać.

Jest listopad 2016 r. Czekamy na nią przed wejściem do budynku, w którym pracuje. Prosimy o rozmowę, ona zaciąga kaptur, dłonie przyciska do uszu i przyspiesza kroku. Próba druga, kwiecień 2017 r. Pytamy: dlaczego po powrocie do Polski szukała kontaktu z Kasią? – Proszę za mną nie iść – odpowiada i znów przyspiesza. Chwilę później przystaje, wyciąga telefon komórkowy i zaczyna na nim coś nerwowo pisać.

Anna G. to jedna z bardziej tajemniczych postaci w tej historii. Kobieta od lat konsekwentnie milczy. Docieramy jednak do osób, które opowiadają nam o kilku sytuacjach w jej relacjach z Kasią.

***

Oto jedna z nich. Jest początek 1998 r. Anna G. wraca z USA do Polski. Po przyjeździe do Krakowa zaczyna szukać kontaktu z Kasią. Znają się jeszcze z czasów licealnych. Kiedy odnawiają znajomość, Anna G. pożycza dziewczynie kultową książkę "Próba kwasu w elektrycznej oranżadzie" oraz zaraża ją fascynacją do muzyki zespołu Greatful Dead.

Co ciekawe, przyjaciółka szukając kontaktu z Kasią, nie udaje się bezpośrednio do jej domu. Wcześniej wypytuje o nią ich wspólną znajomą Ulę Ł.

Inne wydarzenie, które może rzucić światło na relacje między zamordowaną studentką a jej koleżankami. Na archiwalnych nagraniach Radia Kraków możemy usłyszeć głos Kasi. Właśnie odebrała nagrodę za zwycięstwo w konkursie. Prowadzący pyta, czy chce kogoś pozdrowić. Kasia mówi kilka ciepłych słów o Uli Ł. O Annie G. nie wspomina, choć przyjaciółka również brała udział w tym samym plebiscycie.

Tropy prowadzą do "Przewiązki"

Tymczasem tropy prowadzą nas do klubu studenckiego "Pod Przewiązką". To tam Kasia kupowała płyty zespołu Greatful Dead.

Lokal wówczas znajdował się w podziemiach akademika przy ul. Bydgoskiej. Dziś już nie istnieje, jednak w latach 80. i 90. był legendarnym miejscem spotkań fanów muzyki. O realiach tamtych czasów opowiada Jerzy Skarżyński, który zarządzał przez wiele lat "Przewiązką".

– W tym miejscu spotykali się wszyscy, którzy kupowali płyty, sprzedawali je lub się nimi wymieniali. Cały krakowski świat muzyki tam się spotykał, przyjeżdżali też ludzie z Warszawy – mówi. – Giełdy płyt odbywały się w niedzielę – wspomina Skarżyński.

Kasia, jak wynika z naszych ustaleń, pierwszy raz przyszła „Pod Przewiązkę” we wrześniu 1998 r. Dziś trudno ustalić, która z koleżanek pokazała jej to miejsce. Wiadomo, że bywała tutaj zarówno z Ulą Ł. oraz z Anną G.

Tadeusz T. tak wspomina tamtą chwilę. – Staliśmy przed drzwiami w kilkanaście osób. Giełda rozpoczynała się o godzinie 10. Miałem w ręce katalog od kolegi, który przywoził płyty z Niemiec. Ona (Kasia – red.) zaczęła zaglądać mi przez ramię. Zapytałem, czego szuka. Powiedziała, że Greatful Dead. Dałem jej katalog. Powiedziała, że te wszystkie płyty już ma. Obiecałem, że zaprowadzę ją do Konrada.

Mieli być kozłami ofiarnymi

Konrad to Jakub P., kolekcjoner płyt i książek. W tamtych czasie mieszkał na krakowskim Kazimierzu. "Pod Przewiązką" od lat sprzedawał płyty. Tak opisują go osoby, z którymi o nim rozmawiamy: cichy, spokojny, pedantyczny, nierzucający się w oczy, skromny.

Postacią Jakuba zainteresowali się śledczy, gdy wspomniała o nim jedna z koleżanek dziewczyny. – Rozmawiałem z Kubą o tym. Mówił mi, że Kasia się w nim chyba zakochała. On ją ignorował, był dla niej grzeczny i miły. Nic więcej – wspomina Bohosiewicz. – Zresztą już wtedy Kuba miał dziewczynę, która dziś jest jego żoną – dodaje.

Policjanci jednak potrzebowali szybkiego sukcesu. Według lansowanej wówczas przez śledczych tezy, w morderstwie Jakubowi miał pomóc jego ojczym (wówczas policjant). Funkcjonariusze bacznie przyglądali się jego działaniom. Ojczym faktycznie interesował się sprawą, pytał, dociekał.

Z policji odszedł, kiedy funkcjonariusze pierwszy raz umorzyli postępowanie. Jak twierdzą nasi rozmówcy, powód był prosty. Mężczyzna chciał mieć pewność, że nikt nie sfałszuje dowodów. Zabójstwo zyskało medialny rozgłos, a parcie na rozwiązanie sprawy było ogromne.

***

Inna hipoteza zakładała, że mordercą może być wspomniany Tadeusz T. Ten przez wielu uważany był za kierownika klubu "Pod Przewiązką", choć w rzeczywistości nie pełnił tam żadnej funkcji. W tamtych czasach miał długie włosy, charakterystyczne metalowe okulary, a jego dawni koledzy wspominają, że "lubił zaczepiać dziewczyny".

Z Tadeuszem T. rozmawiamy trzykrotnie. Dziś mieszka w Borku Fałęckim razem z matką. – Zrobiono wtedy mnie i rodzinie Konrada (czyli Jakuba P. – red.) wielką krzywdę. Bardzo to przeżywałem – mówi T.

T. przyznaje, że znał Kasię. Jednak szybko zastrzega, że "widział ją tylko trzy lub cztery razy", a "rozmowa była lakoniczna", ponieważ dziewczyna "była trudna w kontaktach". To dziwne, bo T. o Kasi ma bardzo dużo do powiedzenia. Pamięta nawet, jakie ubrania nosiła.

Jednak podczas rozmowy stara się kontrolować to, co mówi. Zapędza się tylko raz, kiedy wyznaje, że Kasia mogła się związać z kimś, kto lubi praktyki sadomaso. Dopytywany, temat urywa.

Trzy tygodnie przed śmiercią

Śledczy, którzy pod koniec lat 90. zajmowali się sprawą, mieli podstawowy problem: brak informacji na temat Kasi. Na uczelni, gdzie studiowała religioznawstwo (wcześniej studiowała psychologię i historię, ale rzuciła oba kierunki), nie pojawiała się od trzech tygodni. Ostatnie zajęcia, na jakich była, to ćwiczenia z metodologii badań humanistycznych.

Spróbowaliśmy odtworzyć przebieg tamtych dni i dotarliśmy do osób, które coś mogły wiedzieć.

Wydarzenie pierwsze: dziewczyna pojawia się w okolicach Rynku Głównego.

Kasia miała sporo wolnego czasu. Często wykorzystywała go na spacery w okolicach Rynku. Można ją było spotkać w nieistniejącym już dziś kinie Pasaż. Dziewczyna przebywała też w księgarni w pasażu Hetmańskiej oraz przychodziła do sklepu muzycznego RockSerwis.

Wydarzenie drugie: Kasia zatrudniła się do pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim?

Jeden z tropów prowadzi nas do ówczesnego Instytutu Biochemii Lekarskiej przy ul. Kopernika 7. Według relacji Kasia miała zostać w nim zatrudniona jako sprzątaczka. Kto i dlaczego miał pomóc jej znaleźć pracę, nie wiadomo. Pokazujemy zdjęcie kilkunastu pracownikom, którzy pod koniec lat 90. byli zatrudnieni w instytucie. Rozpoznają postać, jednak pod imieniem Agnieszka.

Próbujemy potwierdzić informację o zatrudnieniu na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na nasz wniosek o informację publiczną pracownicy sprawdzają, czy Katarzyna Z. była wtedy zatrudniona w instytucie. W uczelnianych archiwach nie ma o tym żadnych wzmianek.

Wydarzenie trzecie: wyjazd na obrzeża.

Sporo czasu Kasia spędzała też na jednej z posesji na obrzeżach miasta. Była tam widziana już latem 1998 r. w towarzystwie dwóch innych dziewczyn. Jedną z nich była najprawdopodobniej Anna G. W tym samym miejscu przebywał także Robert J.

Kim jest Robert J.

Kiedy w roku 1999 do opinii publicznej przedostała się informacja, że z Wisły wyłowiono ludzką skórę, wśród mieszkańców Kazimierza zaczęto mówić, że związek ze śmiercią dziewczyny może mieć Robert J.

Dziś ma 52 lata, mieszka na krakowskim Kazimierzu z matką. Jest synem poety Józefa J. Przez pewien czas przebywał w Kanadzie, gdzie pracowała jego matka. Do Polski wrócił najprawdopodobniej wiosną 1998 r.

Rodzice Roberta J. rozwiedli się. Ojciec odszedł do konkubiny, a matka nigdy nie ułożyła sobie na nowo życia. Sytuacja w domu rodziny J. była napięta. Wobec dzieci stosowano przemoc fizyczną i psychiczną, a kary cielesne były codziennością. Przodował w tym ojciec, który takie wzorce wyniósł z rodzinnego domu.

Przeczytać można o tym w jego książce, którą zadedykował swoim dzieciom: "Asi i Robertowi".

Oto jej fragment: "W tym momencie wszedł tata i zobaczył, jak wyskakiwałem z łóżka. Sprał mnie pasem. Do bicia zawsze byli skorzy, ale żeby pomyśleć, że trzeba postawić mi nocnik pod łóżeczkiem, nie pomyśleli". Inny fragment: "Jednym doskokiem (matka) znalazła się przy mnie, złapała moją rękę, otworzyła drzwiczki piecyka i włożyła moją rękę prawie w płomień. To były ułamki sekund. Sparzoną rękę nasmarowała olejem i kazała trzymać pod zimną bieżącą wodą".

Z książki dowiadujemy się, że rodzina ojca Roberta była bardzo religijna. Wiara i przemoc. To dwa słowa, które cechowały familię. Później te wzorce mężczyzna przeniósł na dorosłe życie.

***

W poszukiwaniu informacji na temat Roberta J. dotarliśmy do początku lat 90. W oświęcimskim archiwum odnaleźliśmy prokuratorskie akta z 1992 r. Z dokumentów wynika, że w listopadzie tamtego roku na krakowskim Kazimierzu Robert J. został dwukrotnie zaczepiony przez grupę miejscowych wyrostków.

Pierwsze zdarzenie miało miejsce na placu Wolnica, drugie przed wejściem do sklepu na ul. Krakowskiej. W efekcie przepychanek uszkodzili mężczyźnie okulary warte wówczas 750 tys. zł (obecne 75 zł). Ten złożył zawiadomienie do krakowskiej prokuratury. Sprawców nigdy nie wykryto, sprawę umorzono.

Z rozmów na temat Roberta J. wyłania się obraz niespełnionego naukowca. Jest inteligentny, bystry, sprytny. Oddajmy głos jednemu z naszych rozmówców: "Nie daje się zamknąć w żadnych znanych ramach. Lubił chodzić do kina, choć nie miał za dużo pieniędzy, więc często tam nie bywał. Najchętniej chodził do dawnego kina Uciecha lub kina Pasaż. Zabijał zwierzęta i patroszył ryby. Miał duże wymagania co do kobiet: miały nosić francuską bieliznę, być wykształcone i posłuszne".

Niektórzy jego sąsiedzi zeznali, że gdy tylko usłyszeli informacje o losie Katarzyny Z., natychmiast pomyśleli, że sprawcą może być Robert J.

Poszlak wskazujących, że mężczyzna może być mordercą, pojawiło się sporo. Leczył się psychiatrycznie. Nienawidził kobiet. Jedną z sąsiadek obserwował przez lornetkę, aż musiała założyć w oknie żaluzje. Chodził za nią, pisał do niej wulgarne listy. Dręczył ją psychicznie. Kobieta bała się go. Okazało się też, że mężczyzna kupuje damską bieliznę i lubi wieczorne spacery nad Wisłą.

Mężczyzna uczył się w pobliskiej Szkole Podstawowej nr 22, a później w jednej ze szkół zawodowych w centrum miasta. Został wyrzucony po pierwszej klasie. Na co dzień "pyskował do nauczycieli". Zasłynął jednak tym, że każdego dnia odkręcał po jednej śrubce w boazerii, aż ta w końcu odpadła od ściany.

Ostatnie chwile

Robert J. poznał Kasię najprawdopodobniej w okolicach Rynku Głównego. Mężczyzna pracował dorywczo w Sukiennicach, w których często przebywała dziewczyna.

Wiadomo, że młodzi spotykali się. Czy byli parą? Dziś trudno to jednoznacznie ustalić. Poszlaki wskazują, że dziewczyna mogła być zakochana w Robercie J. Na trzy tygodnie przed śmiercią zaczęła się odchudzać, zmieniła styl ubierania, przefarbowała się na blond. To właśnie ten kolor włosów najbardziej lubił Robert J.

***

Jest czwartek, 12 listopada 1998 r. Kasia nie przychodzi na spotkanie z matką w nowohuckiej przychodni. Nie wraca też do domu.

Tego dnia o poranku do drzwi domu, gdzie mieszkają kobiety, puka Robert J. Dziewczyna nie ma powodów do obaw. Wychodzą z mieszkania i najprawdopodobniej wsiadają do samochodu zaparkowanego przed klatką. Jadą do domku na obrzeżach miasta.

Teren otoczony jest niewielkim płotem. Na środku znajduje się podpiwniczony budynek. Dziewczyna zostaje uwięziona w piwnicy.

Najprawdopodobniej sprawca czymś ją przywiązuje. Nawet jeśli krzyczała, na niewiele się to zdało. Dźwięki nie były w stanie dotrzeć na zewnątrz. Ponadto o tej porze roku na terenie ogrodów działkowych przebywało niewielu działkowców.

Kasia jest torturowana. Ciosy zadaje Robert J. Świadczą o tym charakterystyczne ślady, które mogła zostawić tylko osoba trenująca sztuki walki. O tym, że takie ślady znajdowały się na szczątkach dziewczyny, wspominają podczas jednej z konferencji prasowych śledczy. Tymczasem w okresie, kiedy popełniono morderstwo, Robert J. ćwiczył sporty walki w szkole przy ul. Ułanów.

Wiele wskazuje na to, że w momencie oskórowania studentka jeszcze żyła. Nie wiadomo jednak, czy była świadoma tego, co się z nią dzieje. Jedna z hipotez zakłada, że sprawca po śmierci próbował ubrać na siebie skórę dziewczyny.

Precyzyjne cięcie

Z nielicznych informacji, które przeniknęły ze śledztwa do mediów, wynika, że sprawca, który dopuścił się zbrodni, miał do czynienia z tkankami miękkimi i posiadał w tym "pewną praktykę".

Jak ustaliliśmy, Robert J. na przełomie lat 80. i 90. odpracowywał zasadniczą służbę wojskową w szpitalu przy ul. Trynitarskiej. Dziś znajduje się tam szpital Bonifratrów.

W czasach, kiedy Robert J. tam pracował, było tam prosektorium. Ustaliliśmy, że mężczyzna miał do niego dostęp.

- Były tu takie rosłe chłopy z Kazimierza, które nosiły zwłoki – wspomina Klara Cz., wieloletnia pracowniczka szpitala.

***

Kiedy dokładnie zginęła Kasia? Tego nie wiadomo. Poszlaki wskazują jednak, że Robert J. zabrał skórę zdartą z dziewczyny do swojego mieszkania na Kazimierzu. Do Wisły wyrzucił ją najprawdopodobniej w grudniu.

Świadkowie i odwiedziny grobu Kasi

Po śmierci Kasi w życiu Roberta J. zachodzi ważna zmiana. Od grudnia 1998 r. zaczyna chodzić do kościoła Bonifratrów. Udziela się w życiu lokalnej kościelnej wspólnoty. - Robert siedzi zawsze w pierwszej ławce. Wszyscy go tu znamy. Bywa u nas codziennie – mówi jedna z osób przebywająca w zakonie bonifratrów. Mężczyzna regularnie odwiedza też grób dziewczyny.

Pojechaliśmy do klasztoru. Zanim podaliśmy powód naszej wizyty, przeor odparł: "Nie będę rozmawiał, a szczególnie o tej sprawie". Na poświęcenia nam chwili nie dał się namówić.

Z duchownym staramy się porozmawiać kilkukrotnie. Na nasze prośby pozostaje głuchy. Na e-maile nie odpowiada. Podobnie jego przełożeni.

Z naszych ustaleń wynika jednak, że Robert J. z tego, co zrobił, wyspowiadał się jednemu z zakonników. Nie udaje nam się z nim porozmawiać. Zmarł w zakonie na Podkarpaciu. Tajemnicę spowiedzi zabrał do grobu.

***

Informację o zniknięciu Kasi ma także wspomniany wyżej Tadeusz T. To najprawdopodobniej on dzwonił dwukrotnie do matki dziewczyny tuż po zaginięciu. Nie przedstawił się. Chciał się spotkać z nią na krakowskim Rynku. Nie przyszła. Odradził jej to detektyw.

***

Wciąż otwarte pozostaje najważniejsze pytanie: gdzie znajdują się szczątki dziewczyny? Te mogły zostać zakopane w okolicy domku na obrzeżach miasta, gdzie przetrzymywana była Kasia. Jej zwłoki - choć to tylko hipoteza - mogły być później przenoszone.

Milczenie grobu

Cmentarz Batowicki w Krakowie. Rząd ciągnących się grobów. Wśród nich marmurowy, szary nagrobek. Na płycie wyryty czarny krzyż. Znak męki. Obok tym samym kolorem wypłowiałe już litery.

Prócz Kasi spoczywa tu także jej ojciec. Na nagrobnej płycie znicze sąsiadują z wazonem. W środku zwiędłe chryzantemy.

Od momentu znalezienia szczątków Kasi minie niebawem 19 lat. Sprawy o morderstwo przedawniają się po 30 latach.

Chcesz porozmawiać z autorem? Napisz: dawid.serafin@grupaonet.pl