Wat iedereen moet betalen is best een ingewikkelde optelsom. Kleine, stedelijke en dichtbevolkte waterschappen die aan de kust en onder het zeeniveau liggen moeten hun belasting een beetje anders verdelen dan binnenlandse waterschappen met vooral veel boeren. De bedoeling is dat iedereen betaalt voor het profijt dat ze bij het waterschap heeft. Maar zo eerlijk is het huidige stelsel nog niet. Want het kan zijn dat bewoners in een stad de meeste kosten dragen voor het beheer van het waterpeil op het platteland, waar vooral de boeren baat bij hebben (zodat de koeien niet wegzakken in drassige grond). Of dat een vervuiler niet genoeg of überhaupt niet betaalt voor het lozen op oppervlaktewater. Sinds 2015 onderzoeken waterschappen daarom of de waterschapsbelasting anders berekend moet gaan worden.

Een concreet voorbeeld is de zuiveringsheffing. Momenteel betalen alle persoonshuishoudens met twee en meer personen precies hetzelfde bedrag voor waterzuivering. Terwijl bij een groter huishouden er ook meer vervuild water wordt geproduceerd. Ook de manier waarop de WOZ-waarde als basis voor de belasting gebruikt wordt, is een punt van discussie. Bedrijven en burgers betalen allebei aan het waterschap een heffing gebaseerd op een deel van die waarde. Alleen stijgt de afgelopen jaren de waarde van woningen veel sneller dan die van niet-woningen, zoals bedrijfspanden: “De woningen stijgen explosief in waarde, waardoor de huishoudens door dit model per definitie elk jaar een beetje zwaarder worden belast”, zegt Ron Van Megen, voorzitter van de Algemene Waterschapspartij en bestuurslid van waterschap Vallei en Veluwe. De waterschappen corrigeren hier niet voor.