Thierry Baudet tijdens een debat in de Tweede Kamer. Beeld ANP/Robin Utrecht

Vol ten aanval trekken, je tegenstanders uit hun tent lokken, een groteske duikeling maken over het eerste been dat in de weg staat en vervolgens kermend ter aarde storten – in het voetbal heet zoiets een schwalbe, op het Binnenhof is het de strategie van Forum voor Democratie-voorman Thierry Baudet.

Hij deed het na zijn xenofobe overwinningsspeech na de provinciale verkiezingen in maart. Hij doet het opnieuw nu hij binnen vier dagen twee keer consternatie veroorzaakte. Eerst met zijn agressie jegens politieke tegenstanders die voor open grenzen zijn (en daarmee de ‘vrouwen van Europa’ blootstellen aan misbruik, moord en verkrachting). Daarna met zijn aanval op de moderne westerse vrouw die door haar emancipatiedrang niet meer in staat is een gelukkig huwelijk te onderhouden, voldoende kinderen te krijgen en de Europese bevolking op peil te houden. Terloops schetste hij een kwetsende karikatuur van de Nederlandse euthanasiepraktijk, die mensen zou ontslaan van de plicht om voor hun ouders te zorgen.

In zijn reactie op alle verontwaardiging speelt Baudet nu de vermoorde onschuld. Hij bedoelt het niet zo en wordt expres verkeerd begrepen. ‘Het is een heel normale discussie over de maatschappij.’ Gretig wentelt hij zich in de slachtofferrol van de politicus die de mond wordt gesnoerd. Er is niemand die zegt dat hij het niet over het immigratiebeleid, de moderne samenleving of euthanasie mag hebben, wel zijn er velen die het niet eens zijn met wat hij erover zegt. Baudet lijkt er na twee jaar in de Kamer nog niet aan gewend te zijn dat een politicus niet vrijuit kan filosoferen. Kiezers vragen zich nou eenmaal af wat zijn opvattingen betekenen voor het programma dat hij zal gaan uitvoeren indien hij de macht krijgt.

Woorden hebben consequenties. Vandaar dat de meeste politici streven naar enige consistentie. In het geval van Baudet bestaat die consistentie er dit voorjaar slechts uit dat hij − nu hij zich heeft ontdaan van de gematigde krachten in zijn partij − voortdurend ongericht en onbehouwen polariserend voor de dag komt. Met het oog op de snelle groei van zijn politieke beweging is dat geen geruststellende ontwikkeling.