Beeld anp

Zodra Gerrit Hiemstra naar een zonnetje op de weerkaart wijst, haalt de Nederlandse vrouw de wikkeljurk met mouwloze bovenkant uit de kast, maar de man wordt niks gegund - zo zijn de verhoudingen tegenwoordig. Vrouwen zijn overal onzeker over, behalve over wat een man wel of niet mag dragen.

Mijn advies aan de mannen van Nederland daarom: luister sowieso niet naar je vrouw. Wat doe je wel? Huldig dezelfde regel als Jeroen Dijsselbloem inzake de Grieken: het is alles of niets. Een korte broek is een korte broek, die eindigt boven de knie. Een broek die onder de knie eindigt, is geen korte broek, maar een te korte broek. Zo'n driekwartsbroek is dodelijk voor je silhouet - je benen worden er optisch ultrakort van, als een reus niet zozeer op lemen voeten, maar op twee luciferstokjes. Notabene: hoog water, tegenwoordig weer en vogue middels de opgerolde pijpen, is weer iets anders - ja mensen, het luistert nauw.



Een korte broek is een prima keus bij temperaturen als de huidige. Als je vrouw klaagt over je knieën of overvloedig beenhaar, wijs dan naar het lillende vlees op de plek waar ooit haar musculus triceps bracchii domineerde. Ik zeg: leven en laten leven. Voor teenslippers geldt er wel een ondergrens die ik als volgt zou willen samenvatten: onychomycose (google maar even). Als dat zich bij jou manifesteert, is een espadrille misschien geschikter voor onder die korte broek.

Of je een korte broek draagt naar de zaak, ligt aan de context en je eigen stoutmoedigheid. Als iedereen een grijs pak met een blauwe stropdas draagt, val je nogal op met een korte broek en een polootje (bovenste knoopje wel dicht aub). Mijn zegen heb je - want when everybody zigs, zag -, maar je moet de stoute schoenen aan durven trekken, zeker als die schoenen teenslippers zijn.