Jesteś w dziale opinie portalu Gazeta.pl. Publikujemy teksty bardzo różne ideowo i zawsze wyrażają one poglądy autorów, a nie redakcji.

Co rusz w mediach słyszymy o pasażerach, którzy wsiedli do taksówki i musieli zapłacić po tysiąc złotych od kilometra, bo formalnie taka cena wisiała na liczniku. Co rusz słyszymy o działkach sprzedawanych za grosze. Teraz usłyszeliśmy, że fundacja Lux Veritatis wyceniała minutę swoich nagrań wideo na tysiąc złotych! Tysiąc złotych za minutę nagrania, jeśli doliczyć ceny za nagrania audio, wychodzi ponad 43 miliony. 43 miliony złotych, za które skarb państwa zapłaci fundacji w ramach umowy o muzeum Jana Pawła II.

REKLAMA

W każdym podręczniku do walki z oszustwami tak wysoko wyceniania wartość „towaru” jest postrzegane za podejrzenie szwindla i ewentualną próbę wyprowadzania majątku. Rozumiem, że koszty mogą być nieco wyższe niż przeciętne ze względu na prace związane z poszukiwaniem sprawców (koszty powinny być jednak dokumentowane). Zrozumiałbym, że koszty są tak wysokie, gdyby wypłacano je bezpośrednio świadkom. Ale my tu nie mamy, i to przy takiej kwocie, właściwie żadnej kontrwyceny ministerstwa. Jakby Fundacja wyceniła na 300 milionów, też ministerstwo by zapłaciło?

W każdym przypadku, gdyby firma A zawierała taką umowę z firmą B i wystawiała fakturę, zaraz miałaby na karku urząd skarbowy i CBA. W każdym przypadku prokurator już zaczyna węszyć.

Ale nie, nie w Polsce.



Moim zdaniem cała ta sytuacja jest symbolicznym końcem państwa polskiego, jakie znamy. Nie, nie konstytucja, nie Trybunał, nie Sąd Najwyższy, ale umowa, przy której tłuste koty się śmieją i ostentacyjnie plują w twarz społeczeństwu. Takie umowy, taki skok na rympał możliwe są bowiem tylko w krajach trzeciego świata, operetkowych quasi-demokracjach, państwach rządzonych przez kamarylę i klany. Takie umowy zawierano w „Misiu” Barei, bo im wyższe koszty „tego misia”, tym większa premia za konsultacje dla Hochwandera i Ochódzkiego.



Tu nawet nie chodzi o kwotę – zaiste na większe kwoty w Polsce robiono „biznesy”. Tu nawet nie chodzi o przepisy – istnieją klauzule generalne, które sądownie są w stanie unieważnić taką umowę. Chodzi o tę ostentacyjną wręcz bezczelność władzy, która pstryknięciem palców kupuje od fundacji swego pupilka coś za tak monstrualnie wysoką cenę. Bo przecież jeśli na tysiąc złotych wycenimy minutę nagrania o Janie Pawle II, to czemu na dwadzieścia tysięcy nie wycenić minuty wywiadu z Jarosławem Kaczyńskim nagraną jego smartfonem? Sky is the limit, zupełnie jak w jakiś bizantyjskich satrapiach.



Cała ta sytuacja to także test. Test na moralność dla tych, którzy PiS popierają. Nie, nie twierdzę naiwnie, że mają teraz rzucić popieranie swej partii. To test na moralność, w którym powinni odpowiedzieć na pytanie, czy to ich zdaniem jest uczciwe. Jeśli tak, to polskie państwo w sumie można rozwiązać, nie ma dla nas żadnych nadziei, bo sami robimy sobie to, co nasi magnaccy przodkowie robili 200-300 lat temu. I dajemy poważne argumenty tym, którzy od zawsze twierdzili, że nie potrafimy sami się rządzić.

Od jakiegoś czasu na Gazeta.pl publikujemy opinie publicystów z różnych stron sceny politycznej - mamy nadzieję, że są dla Ciebie interesujące! Co o nich sądzisz? Weź udział w ankiecie. KLIKNIJ TUTAJ, aby odpowiedzieć na kilka krótkich pytań.