Czy wiesz, że obok, tuż za rogiem są ludzie, którzy szykują rewolucję? Że uważają seks za zasób, który trzeba sprawiedliwie rozdzielić pośród obywateli? Tak zaczyna się bunt inceli, czyli – po polsku – bunt stulejarzy. Nie żartuję.

Dziś nie będzie o polityce, będzie o ciekawostkach. O zjawisku o tyle fascynującym, co na co dzień niewidocznym. O grupie społecznej, subkulturze wręcz, która w lepkim mroku piwnic oświetlanych blaskiem monitorów z dnia na dzień, z nocy na noc coraz bardziej tonie w otchłani frustracji.

Więc (zdania nie zaczyna się od więc) będzie o prawiczkach. Brzmi śmiesznie? No, bo – haha – prawiczki! Ubaw po pachy.

Tylko, że nie.

Oprócz wkurzania się na rzeczywistość i klepania przydługich tekstów w internecie mam kilka innych zainteresowań. Jednym z nich jest profilowanie psychologiczne wielokrotnych morderców. Wiem, wiem – to nie jest normalne hobby. Ale jest. Mam je.

Co wielokrotni mordercy mają wspólnego z prawiczkami? Okazuje się, że bardzo wiele. Ale najpierw uszeregujmy: wielokrotnych dzielimy na zabójców seryjnych, masowych i spree killers. Ta ostatnia grupa nie doczekała się jeszcze właściwego terminu w języku polskim, dlatego muszę to zostawić, jak jest.

Nie muszę tego chyba rozpisywać, ale dla porządku:

Seryjni zabójcy mordują wiele osób w różnym czasie i różnych miejscach. To ktoś taki, jak Ed Kemper, Jeffrey Dahmer, Andriej Czikatiło, czy nasi polscy Mariusz Trynkiewicz, Edmund Kolanowski, czy Bogdan Arnold. W filmach spotykamy najczęściej właśnie ich, seryjnych. „Siedem”, „Milczenie owiec”, „American Psycho” – każdy to raczej zna.

Spree killers mordują nieprzerwanie w krótkim czasie, podczas jednego krwawego zrywu, ale w różnych miejscach. To ktoś taki, jak Charles Starkweather i jego dziewczyna Caril Ann Fugate, którzy zainspirowali Quentina Tarantino do napisania pierwszej wersji scenariusza „Urodzonych morderców”, a Bruce’a Springsteena do zaśpiewania piosenki „Nebraska”.

Masowi mordercy zabijają w jednym miejscu i w jednym czasie. To te wszystkie amerykańskie dzieciaki wyciągające karabin na szkolnym korytarzu w takim na przykład Columbine, Kolorado. To Anders Breivik na wyspie Utoya.

Wszystkie te kategorie reprezentowane bywają tłumnie przez inceli, ale to na dwóch ostatnich chciałbym się skupić, bo jednak seryjni to temat na książkę, nie na jeden tekst. Oczywiście – ilu morderców, tyle motywów, ale tutaj chciałbym skierować waszą uwagę na jeden, jedyny motyw.

Choćby dlatego, że najnowsze masowe morderstwo popełnione przez incela było ledwie przed chwilą, miesiąc temu – 18 maja 2018. Ale o tym za moment.

Najpierw odpowiedzmy sobie: kim do cholery są incele? Incel to amerykański skrót od „involuntary celibate”, czyli mimowolnego celibatu. To młodzi mężczyźni fiksujący się na seksie i na tym, że nie potrafią zdobyć dziewczyny. To liczna grupa gromadząca się na forach internetowych (Reddit, 4Chan) i pogłębiająca nawzajem swoją wzajemną depresję. Incel najczęściej jest prawiczkiem, który niedawno przekroczył 20. rok życia, lub mężczyzną, który z niezależnych od siebie powodów, przestał uprawiać seks i okres celibatu trwa u niego zbyt długo.

W Polsce incele sami siebie nazwali „stulejarzami” i „przegrywami”. Gromadzą się głównie na portalu Wykop.pl, gdzie wylewają potoki żalu na społeczeństwo i kobiety.

Stulejarze. Serio. Używam tego zwrotu nie po to, by drwić z tych ludzi, ale dlatego, że sami się tak ochrzcili. Więcej, są z tej nazwy dumni i łączą właśnie pod tym znakiem.

Na wzór flagi Solidarności stworzyli sobie nawet własny sztandar: Stulejarość.

Ci ludzie mają 20, 30, a czasem i 40 lat. Są nieszczęśliwi, często mają depresję. Mają żal do siebie i do świata.

Choć większościowo zaliczają się raczej do wolnorynkowców – w Ameryce zwolenników biznesmena Trumpa, a w Polsce do zwolenników Korwin-Mikkego – incele i stulejarze przejawiają zadziwiająco komunistyczne podejście do seksu. Uważają, że seks jest zasobem – takim samym, jak ropa i węgiel – i niesprawiedliwe jest, że część społeczeństwa – oni – jest od tego zasobu odcięta. Postulują przepisy, które nakażą kobietom „sprawiedliwe” rozdzielanie tego zasobu pośród zainteresowanych. Postulują redystrybucję seksu. Każdemu po równo!

Część z nich mówi o seksrobotach, które powinno finansować im państwo, inni proponują wypłatę z budżetu zasiłku na prostytutki, na wzór 500+. Ale są tacy, którzy ni mniej ni więcej, domagają się usankcjonowanych gwałtów, w których kobieta ma niewiele do gadania.

No ej, w otchłani internetu natknąłem się nawet lata temu na dyskusję o projekcie ustawy dotyczącej „seksu socjalnego” nakładającej na kobiety obowiązek regularnego i przymusowego obdzielania seksem osób seksualnie wykluczonych. Bo im nie ubędzie, a potrzebującym się polepszy. Serio, serio.

Wiem, wiem – niby śmieszne, haha. Ale grozą wieje.

Problem jest taki, że wokół nas żyją tysiące ludzi głęboko skrzywdzonych, przeraźliwie samotnych, aspołecznych. Sfrustrowanych tak bardzo, że gromadzą się na internetowych komunikatorach, forach, by znaleźć jakąś grupę wsparcia. Znaleźć ludzi tak samo wykluczonych, jak oni.

Tylko, że zamiast nawzajem się wspierać, w tej grupie wsparcia, nawzajem się niszczą.

Ci ludzie uważają, że wykluczeni są z powodów niezależnych od siebie. Że tak po prostu ułożony jest świat. Ale to nie jest prawda.

Ci ludzie wykluczeni są z powodów kulturowych i braku umiejętności społecznych, a „grupy wsparcia”, w których uczestniczą zachęcają ich do zagłębiania się w czerń. W takiej na przykład Japonii 43 proc. ludzi między 18, a 34 rokiem życia nigdy nie nawiązało bliższej relacji z drugą osobą i nie uprawiało seksu. Ale dobra, zostawmy Japończyków, bo to temat na zupełnie inny tekst. W USA, w obecnym młodym pokoleniu, młodzież traci dziewictwo dużo później niż ich rodzice. A około 8 procent dorosłych jest tam dziewicami i prawiczkami mimo woli. Jak jest w Polsce? Nie znalazłem takich badań.

Ale wiem, że oni wszyscy siedzą cały dzień w internecie.

W normalnej grupie wsparcia, gdy ktoś myśli na przykład o samobójstwie reszta grupy dzwoni po policję, lub próbuje go odwieść od tego kroku. W grupie wsparcia inceli i stulejarzy na Reddicie, czy Wykopie członkowie grupy często zachęcają potencjalnego samobójcę. – Odwagi! – piszą. – Wkrótce twoje problemy się skończą – przekonują. – Zrób to! – namawiają.

Zatracają się w swoim „przegrywie”. Polscy stulejarze nazywają to też „spierdoleniem”. W ich świecie drogi wyjścia ze spierdolenia są dwie.

Jedna to samobójstwo. Druga to zemsta.

Zemsty najlepiej dokonać na kobietach. Bo kobiety – według ich nomenklatury – to „suki”. Zepsute, złe, kupczące ciałem w celu osiągnięcia korzyści. Każda kobieta to suka, oprócz „szarych myszek” – czyli dziewczyn, które są dziewicami.

Szare myszki to jedyne kobiety, z którymi incel, lub stulejarz chciałby się związać, bo one nie są „zbrukane”. Ale incel, czy stulejarz fantazjuje przede wszystkim nie o myszkach, a o tych „sukach” właśnie – nie dziewicach.

Godzinami ogląda ostre porno, a na forach wymienia się z kolegami linkami do filmów o tematyce gwałtu. Bo gwałt jest przecież sposobem redystrybucji seksu. Sposobem na dostęp do tego zasobu. Dowodem na to, że ktoś wziął sprawy w swoje ręce. Bo jemu – mężczyźnie – seks się przecież należy.

Bo te suki przecież wybierają wyłącznie samców alfa – to kolejny termin, który na stałe zagościł w ich słowniku. Taki samiec nazywa się Chad – od popularnego w Stanach imienia, przywodzącego na myśl kapitana szkolnej drużyny futbolowej. Ta suka to z kolei Stacy – ładna i puszczalska cheerleaderka.

Na stulejarza, lub incela, Stacy zwróci uwagę – ewentualnie! – dopiero po trzydziestce, gdy jako samotna matka będzie szukać betabankomatu – kolejny termin z internetowego słownika. Oznacza on stulejarza na tyle bogatego, że będzie mógł kupić sobie seks porzuconej przez Chada kobiety z dzieckiem, w trudnej sytuacji finansowej. Bo kobiety w świecie inceli zainteresowane są wyłącznie dwoma rzeczami: pieniędzmi i samcami alfa.

Alfa szmaci, beta płaci – oni mają takie przysłowie. Albo z angielskiego – „alpha fucks, beta bucks”. Ale stulejarz wie, że nawet jeśli kupi od Stacy ten seks za utrzymanie i wyżywienie, to nie na wyłączność. Bo przecież te suki tylko rozglądają się za „bolcem na boku” – następny zwrot do słowniczka. Oprócz samców alfa i beta, są też omegi – sam dół przewodu pokarmowego. Wielu stulejarzy uważa się za omegi właśnie.

To smutne i wśród tych setek tysięcy amerykańskich inceli i dziesiątek tysięcy stulejarzy polskich, większość stanowią po prostu skrzywdzeni przez rodziców i grono rówieśnicze, zakompleksieni, niedostosowani do życia w grupie faceci. Potrzebujący pomocy psychologa, przyjaznej ręki, wsparcia, ale niegroźni dla nikogo oprócz siebie. Są wytworem naszej kultury, naszego łatwego zmieniania partnerów, eksperymentowania, naszej telewizji i filmów amerykańskich o poszukiwaniu miłości, którą można znaleźć tylko wtedy, kiedy przeleci się połowę Bostonu, albo innego Nowego Jorku.

I oni wszyscy mają nienawiść do świata. Nienawidzą kobiet. Nienawidzą „normies”, w Polsce zwanych „normikami”. Te normiki to zwykli faceci, którzy mają partnerki, dzieci, rodziny. Nieświadomi istnienia nienawidzących ich stulejarzy toczą normalne życie.

Do czasu.

Do czasu, aż do głosu dojdzie ten niewielki procent inceli nakręcanych przez kolegów w internecie. Naprawdę niewielki procent pośród tej skrzywdzonej przez życie większości.

Ale cóż. Nigdy tak niewielu nie zrobiło tak wiele dla wizerunku tak wielu.

Cztery lata temu, 23 maja 2014 roku, 22-letni Elliot Rodger, wziął do ręki nóż. Był piękny wieczór w Isla Vista, Santa Barbara w Kalifornii. Elliot – syn hollywoodzkiego reżysera – już wcześniej wysyłał szereg świecących na czerwono sygnałów alarmowych, ale nikt nie spodziewał się, że może wpaść w „spree” – w krwawą gorączkę. Aż do tego dnia.

Tego dnia Elliot Rodger wziął do ręki nóż i wielokrotnie wbił go w miękkie brzuchy dwóch swoich współlokatorów i ich kolegi. Jego pierwsze ofiary to Weihan Wang, Cheng Hong i George Chen – chłopcy, którzy mieli tego pecha, że stanęli na drodze Elliota w dniu, w którym postanowił rozpętać bunt prawiczków.

Elliot Rodger

Elliot mokrymi ręcznikami próbował wytrzeć podłogę z płynów ustrojowych swoich kolegów, ale szło mu to mozolnie. W końcu zostawił bałagan w miejscu zbrodni, jakoś obmył się z krwi, wsiadł do swojego BMW i pojechał do Starbucksa, gdzie zamówił kawę. O 20:30 widziano go na parkingu, w samochodzie, pochylonego nad laptopem. O 21:17 wysłał wideo zatytułowane „Zemsta” na swój kanał na YouTube. O 21:18 wysłał email do psychoterapeutki ze swoim 141 stronicowym manifestem o tytule „Mój pokręcony świat” (My Twisted World). Psycholog zawiadomiła matkę chłopaka, a ta byłego męża. Ojciec Elliota zadzwonił na policję, ale było już za późno.

Ofiary Elliota Rodgera

O 21:27 Elliot Rodger zapukał do drzwi żeńskiego akademika w pobliżu Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara. Nikt mu nie otworzył, więc wyjął pistolet i zaczął strzelać do dziewczyn, które przechodziły w pobliżu. Zabił na miejscu dwie studentki: 19-letnią Veronikę Elizabeth Weiss i 22-letnią Katherine Breann Cooper. Wsiadł do BMW i pojechał na Pardall Road, gdzie ostrzelał kawiarnię. Na szczęście – nikogo nie było w środku.

O 21:30 Elliot Rodger zatrzymał się przed sklepem spożywczym i na oślep otworzył ogień. Zabił na miejscu 20-letniego studenta Christophera Rossa Michaels-Martineza.

O 21:31 ruszył na południe ulicą Camino del Sur. Jechał pod prąd, taranując pieszych i strzelając z Glocka 34 i pistoletu Sig Sauer p226. Na skrzyżowaniu z Sabado Tarde dosięgnął go pocisk miejscowego szeryfa. Przeszedł przez blachy BMW i utknął w lewym biodrze Elliota.

Elliot rozbił się na zaparkowanym, czarnym samochodzie terenowym równo 482 metry dalej, na skrzyżowaniu ulic Del Playa i Camino Pescadero. Nie czekał na policjantów. Przystawił pistolet do głowy i pociągnął za spust. Tego dnia, oprócz siebie, zabił sześć osób i ranił 14.

Czy Elliot Rodger został potępiony? Nie.

To znaczy, oczywiście – potępiły go media, potępili policjanci, potępiło go tak zwane społeczeństwo.

Ale na internetowych forach, na których latami karmił swoją nienawiść, został okrzyknięty świętym. Santo subito.

Jeden z obrazków na forach inceli

Bo Elliot nie zaczął swojego krwawego rajdu ot tak, po prostu. Wcześniej latami uczestniczył w internetowych dyskusjach społeczności inceli. Czegoś, co w internecie zaczęło się od swoistej grupy wsparcia dla samotnych serc, a skończyło się krwią i zniszczeniem w słonecznej Kalifornii.

Być może łatwiej jest zrozumieć, o czym rozmawiali na forach ludzie samotni, gdy zwrócimy uwagę na film, który Elliot wrzucił do internetu o godzinie 21:17.

„Cześć, tu Elliot Rodger. Cóż… to moje ostatnie wideo. To musiało tak się skończyć. Jest dzień odwetu. Dzień, w którym zemszczę się na ludzkości, na was wszystkich. Przez ostatnie osiem lat życia, odkąd wszedłem w okres dojrzewania, byłem zmuszony wieść egzystencję samotności, odrzucenia i niespełnionych pragnień. Wszystko dlatego, że dziewczyny nigdy nie czuły do mnie pociągu. Dziewczyny oddawały swoją czułość i seks i miłość innym mężczyznom, ale nigdy mnie. Mam 22 lata i jestem wciąż prawiczkiem. Nigdy nawet nie pocałowałem dziewczyny” – mówi na nagraniu Elliot Rodger, siedząc za kierownicą BMW, oświetlony przez kalifornijskie słońce.

„To niesprawiedliwe. Wy, dziewczyny, nigdy nie czułyście do mnie pociągu. Nie wiem, dlaczego wy, dziewczyny, nie czujecie do mnie pociągu, ale ukarzę za to każdą z was. To niesprawiedliwość, zbrodnia, ponieważ nie wiem, dlaczego nic we mnie nie widzicie. Jestem doskonały, a mimo to rzucacie się na tych wszystkich ohydnych facetów zamiast na mnie, doskonałego dżentelmena. Ukarzę was za to… [śmiech]. (…) Dziewczyny, jedyne, czego chciałem, to kochać was i być przez was kochanym. Chciałem mieć dziewczynę. Chciałem seksu. Chciałem miłości, czułości, adoracji. Myślicie, że nie jestem tego wart. To zbrodnia, której nie można wybaczyć. Skoro nie mogę was mieć, dziewczyny, zniszczę was… [śmiech]. Odmówiłyście mi szczęśliwego życia, w zamian ja odmówię życia wam. [śmiech]. Tylko tak jest sprawiedliwie” – mówi Elliott.

Tłumaczenie słów Elliotta Rodgera (z drobnymi poprawkami) podaję za polską Wikipedią. Z dwóch powodów. Z lenistwa – to raz.

A dwa, że morderca, który rozpoczął bunt prawiczków ma własne hasło w Wikipedi tylko w dwóch językach. W anglojęzycznych źródłach odszukacie Elliota pod hasłem „Masakra w Isla Vista”. Ale własne, imienne hasło encyklopedyczne ten chłopak ma tylko w języku polskim i rumuńskim. Dwa języki na wszystkie możliwe języki świata.

A wiecie, jaki jest jedyny język na świecie, na który w Wikipedii ktoś przetłumaczył epitafium szalonego mordercy? Ostatnie słowa Elliota Rodgera?

Tak, na język polski. Wyłącznie. Społeczność z odpowiednich for internetowych o to zadbała.

„Nienawidzę was wszystkich. Ludzkość to obrzydliwe, nędzne, zdeprawowane istoty. Gdyby to było w mojej mocy, nie zatrzymałbym się, dopóki nie zamieniłbym was wszystkich w góry czaszek i rzeki krwi, i słusznie. Zasługujecie na unicestwienie i ja wam je dam. Nigdy nie okazaliście mi żadnej litości, więc ja też wam żadnej nie okażę [śmiech]. Zmusiliście mnie do cierpienia przez całe życie, więc teraz wy będziecie cierpieli. Długo na to czekałem. Dam wam dokładnie to, na co zasługujecie, wszyscy wy, wszystkie dziewczyny, które mnie odrzuciłyście, patrzyłyście na mnie z pogardą, traktowałyście jak swołocz, podczas gdy oddawałyście się innym mężczyznom. A także wy, wszyscy mężczyźni, za prowadzenie lepszego życia iż ja, wszyscy seksualnie aktywni. Nienawidzę was. Nienawidzę was wszystkich. I nie mogę się doczekać, aż dam wam to, na co zasłużyliście. Całkowite unicestwienie [śmiech]”.

Tyle Elliot Rodger. Roger and out.

Ale na internetowych forach, na których Elliot budował swoje poczucie osamotnienia i niesprawiedliwości zostały setki tysięcy dorosłych prawiczków. W Ameryce i w Polsce forumowicze obchodzą uroczyście rocznice masakry w Isla Vista tak, jak normalnie obchodzi się urodziny, albo rocznice ślubu. Niektórzy nawet pieką z tej okazji torty.

Od czterech lat, od 23 maja 2014 roku, wielu internautów pisząc słowo „hero” (bohater) pisze je „hERo” – od inicjałów Elliota Rodgera.

Niektórzy w internecie jedzą ciastka i wznoszą toasty, niektórzy wstawiają inicjały tam, gdzie nie trzeba, a niektórzy po prostu się modlą. Bo wokół Elliota Rodgera zaczyna rosnąć dziwaczna, mroczna religia.

Jest nawet modlitwa do świętego Elliota, powielana na amerykańskich forach. W graficznych plikach .jpg, by forumowi moderatorzy nie wyłapali jej po słowach kluczowych i nie wykasowali. Modlitwa brzmi następująco:

„Elliocie święty, któryś jest w niebie. Święć się imię twoje. Zemsta nadejdzie. Masakra nadejdzie tako w niebie, jak i na ziemi. Gniewu naszego powszedniego daj nam dzisiaj, i odpuść nam nasze wymuszone prawictwo, jak my nie odpuszczamy naszym winowajcom. Bo twoje jest królestwo i chwała na wieki”.

Przesadzam? Przecież to żarty? Mroczne, bo mroczne, ale żarty? No dobra, to podam przykłady wyłącznie z bieżącego roku.

14 lutego 2018, w Walentynki, 19-letni Nikolas Cruz zamawia Ubera i w masce przeciwgazowej, uzbrojony w półautomatyczny karabin AR-15 i granaty hukowe, o godzinie 14:19 wchodzi na teren swojego byłego liceum w Fort Lauderdale, Miami. Byłego, bo został z niego wyrzucony za „stwarzanie zagrożenia”.

Nikolas Cruz

Nikolas uruchamia alarm przeciwpożarowy i czeka, aż uczniowie wybiegną z klas. O 14:21 po raz pierwszy naciska spust. Strzela równo przez sześć minut zabijając 17 osób. O 14:27 rzuca karabin na ziemię i razem z tłumem uciekających uczniów wychodzi na zewnątrz. Idzie do pobliskiego centrum handlowego, gdzie w McDonaldzie zmawia hamburgera. Zjada go i wychodzi na zewnątrz o 15:01. 39 minut później policjanci zatrzymują go 3,2 kilometra od miejsca strzelaniny. Nikolas Cruz poddaje się bez walki.

Rok przed strzelaniną Nikolas napisał w komentarzu na YouTube: „Elliot Rodger nie będzie zapomniany”.

Nikolas Cruz należał do internetowej społeczności inceli, która chciała mścić się na kobietach i normikach. Nieprzypadkowo wybrał Walentynki na dzień ataku. To był dzień, którego nienawidził. Dzień, w którym zmuszony był oglądać kobiety w objęciach obcych mężczyzn.

23 kwietnia 2018 roku w Toronto, 25-letni Alek Minassian, programista aplikacji mobilnych, wylogowuje się z internetowego forum i wrzuca na Facebooka wpis o treści: „Bunt stulejarzy się rozpoczął. Obalimy wszystkich Chadów i wszystkie Stacy. Pozdrawiamy doskonałego dżentelmena Elliota Rodgera”.

Alek Minassian wsiada do białej, wynajętej furgonetki o numerze rejestracyjnym AH-79033 i o godzinie 13:25 wjeżdża w tłum na skrzyżowaniu Avenue East i Yonge Street. Jeden ze świadków powie potem, że Minassian „jakby grał w grę komputerową, próbując zabić jak najwięcej ludzi”. Alek jedzie dalej na południe, wjeżdża na chodnik przy Mel Lastman Square, znów taranuje przechodniów i zatrzymuje się 900 metrów dalej.

Alek Minassian

Wysiada z furgonetki i widząc policjanta kilkukrotnie udaje, że unosi broń. Próbuje zmusić mundurowego do zastrzelenia go na miejscu. – Celuj w głowę – krzyczy Alek Minassian, ale niestety. Zapomniał, że jest w Kanadzie, a nie w USA i takie sztuczki, całe to osławione „suicide by cop” (samobójstwo przy pomocy policji) w tej części świata udaje się niezmiernie rzadko. Funkcjonariusz drogówki Ken Lam nie zamierza zabijać desperata i po prostu wali go mocno w tubę i skuwa kajdankami.

Tego dnia Alek Minassian zabił 10 osób i ranił 16. Alek jest dumny z przynależności do kultury inceli i uważa, że społeczeństwo trzeba ukarać za nierówną dystrybucję seksu. Alek uważa się za żołnierza buntu prawiczków, który ma zmienić świat na lepsze.

18 maja 2018 roku. Liceum Santa Fe w stanie Texas, USA. Godzina 7:40, lekcja plastyki. 17-letni Dimitrios Pagourtzis ubrany w czarny płaszcz wyciąga broń i krzyczy do kolegów i koleżanek: Niespodzianka!

Dimitrios Pagourtzis

Strzela przez pół godziny zabijając ośmioro uczniów i dwóch nauczycieli. Rani 13 osób. Wśród zabitych jest 16-letnia Shany Fisher, dziewczyna, która od czterech miesięcy odmawiała romantycznym propozycjom Dimitriosa. Nie chciała iść z nim na randkę, nie chciała mieć z nim nic do czynienia. Dimitrios ukarał ją i resztę szkoły za to, że Shany niesprawiedliwie zarządzała zasobem seksu.

Shany Fisher

Co przerażające, po masakrze w Santa Fe, w internecie pojawiło się wiele głosów oskarżających Shany o tę tragedię. Incele zarzucali dziewczynie, że gdyby „dała” Dimitriosowi i nie była taką pierdoloną Stacy, która ogląda się tylko za Chadami, ten biedny chłopak nie musiałby robić tego, co zrobił.

W imię ojca i syna i Elliota Rodgera.

Żyjemy w kulturze seksu i przemocy. I bunt prawiczków jest czymś, czego musimy być świadomi. Te wszystkie koszmarne siostry Godlewskie z pokrzywionymi, niekształtnymi gołymi cyckami i nadętymi wargami. Te wszystkie Małgosie Rozenek z cyckami zrobionymi apetyczniej, lecz równie nachalnie wyeksponowanymi. Te wszystkie wzorce zachowań i modele na kolorowych fotografiach w popularnych portalach. Te Chady i ich spodnie dopasowane do marynarek i kolorowe krawaty. I skórzane półbuty.

Co to jest w ogóle za słowo, półbuty?

Mamy prawo żyć w tej kulturze. Rozmaite Małgosie mają prawo pokazywać cycki, jeśli chcą – i nikt nie może ich obwiniać o bunt stulejarzy – żeby było jasne. Tak, jak nie wolno o to obwiniać biednej Shany Fisher.

Musimy być jednak świadomi, co dzieje się w mrocznych zakątkach sieci. Musimy pamiętać, że oni – incele, stulejarze, przegrywy – w mroku swoich piwnic zapalają świeczkę przed ołtarzykiem ze zdjęciem Elliota Rodgera.

To po prostu kolejna choroba cywilizacyjna, z którą musimy się zmierzyć. Jak ze smogiem, czy wypadkami drogowymi.

Ludzi, którym jest gorzej w życiu, jest mnóstwo. Część – oby! – pójdzie na terapię. Bo terapii potrzebują. Część po prostu będzie pisać straszne rzeczy w internecie. Część niestety powiesi się na kablu od ładowarki Samsunga gdzieś w okolicach Sylwestra, kiedy z z każdego okna słychać piosenki o miłości, oczach zielonych i o majteczkach w kropeczki w wykonaniu najznamienitszych polskich muzykantów.

Ale malutka część napisze na forum: „All hail Elliot Rodger”, weźmie coś ciężkiego do ręki i ruszy w miasto.

W Ameryce już się zorientowali. Już hasło „incel help” daje 336 milionów trafień w Google i już terapeuci uczą się, jak pomóc tym ludziom. Bo przecież trzeba im pomóc, pochylić się nad ich problemami, nie tylko w naszym interesie. Ale też w interesie tych ludzi.

A w Polsce? W Polsce, jak w lesie.

W Polsce ten problem jest nieznany. Psychologowie raczej nie rozumieją tematu, a na hasło „prawiczek pomoc” w przeglądarce wyskakują głównie kobiece fora, na których użytkowniczki radzą incelom „idź na kurwy”. Jak się dobrze wczytać w bardziej mroczne strony mniej promowane w Google, internauci polecają też – jako remedium i terapię dla stulejarzy – gwałt na koleżankach z pracy. Jest też w internecie jakaś upiorna mama, która pyta, czy powinna ulżyć ręką swojemu 35-letniemu synowi, który nie może znaleźć żony.

Średniowiecze, kurwa. Gorzej!

Czy wobec tego w Polsce bunt prawiczków skończy się krwawo i boleśnie? Chyba nikt nie wie i nie będzie wiedział, dopóki nierzucający się w oczy i lubiany przez sąsiadów facet nie wsiądzie do wynajętej białej furgonetki. Ja na przykład nie wiem. Ja ich tylko obserwuję na dziwnych forach, bo takie mam chore hobby. Wielokrotni mordercy i profilowanie psychologiczne – już mówiłem.

Ale wiem jedno: wielu z nich, całkiem niedawno, w czwartą w rocznicę masakry Elliota Rodgera, złożyło mu życzenia na polskich forach internetowych.

Wielu z nich napisało „chciałbym być tak odważny, jak ten <doskonały dżentelmen>”.

Tekst powstał przy wsparciu Patronów.

A gdybyście i wy mieli ochotę rzucić we mnie monetą i wesprzeć moją pisaninę, to będę bardzo wdzięczny. Tu trochę o tym piszę. Jak chcecie, kliknijcie poniżej.





Dodaj do ulubionych: Lubię Wczytywanie...