Laat ons beginnen bij de huizenmarkt en de armoede waar mijn generatie mee geconfronteerd wordt. Is mijn generatie armer dan de generatie van onze ouders omdat we luier zijn? Omdat we minder hard werken? Omdat we geen visie of karakter hebben?

Nee. Wij zijn arm omdat de huizenmarkt tien jaar geleden uit haar voegen is gebarsten. Prijzen van woningen zijn op zéér korte tijd gemakkelijk verdrievoudigd. Dat mag allemaal erg leuk zijn voor diegenen die het geluk hebben gehad nog een herenhuis te kunnen kopen voor, laat ons zeggen, 120.000 euro en dat vandaag zullen kunnen verkopen (of beter nog verhuren) tegen het driedubbele van die prijs.

Maar aan de andere kant van dit win-verhaal staan slachtoffers. Die slachtoffers zijn mijn generatie en de generaties na mij. Toen wij alleen gingen wonen, was de huizenmarkt verzadigd en begonnen de prijzen de pan uit te swingen. Voor mijn generatie is de simpele realiteit dat de helft tot twee derde van ons loon naar wonen gaat. In een gezonde en gebalanceerde maatschappij mag dit maximaal één derde zijn.