Την επί σειρά ετών πρωτοσέλιδη στήλη του στο «Βήμα» επέλεξε ο κ. Σταύρος Ψυχάρης, μέχρι χθες primus solus στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη για να αποχαιρετήσει τους αναγνώστες. Ήδη στα χθεσινά «Νέα» τη θέση του στην ταυτότητα της εφημερίδας είχε πάρει η εταιρεία «ΔΟΛ Α.Ε», ενώ το όνομά του βρισκόταν πλάι σ’ εκείνα των δύο προηγούμενων ιστορικών επικεφαλής του οργανισμού (Δημήτριος και Χρήστος Λαμπράκης).

Διάβασα και ξαναδιάβασα το κείμενο με προσοχή. Ασφαλώς, η αμήχανη θλίψη του αποχωρισμού είναι παρούσα. Η αναφορά στην προσφορά του στον Οργανισμό δικαιολογημένη, αφού ταυτίστηκε με μια ολόκληρη εποχή κυριαρχίας του ΔΟΛ και των μέσων του στον τομέα της ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Δύο είναι τα πράγματα που πραγματικά με ενόχλησαν. Πρώτα, εκείνη η παράγραφος στην οποία αναφέρει αυτολεξεί: «Ολοι οι μηχανισμοί προπαγάνδας και εξουσίας επιδίωξαν την εξόντωσή μου. Ωστόσο μπορώ να βεβαιώσω τους αναγνώστες ότι πάντα έδρασα με γνώμονα τις αρχές της έγκυρης και αξιόπιστης ενημέρωσης».

Αναφέρεται, θα μου πει κανείς, στα χρόνια της κρίσης του Τύπου. Αλλά, πείτε μου, πότε η εξουσία προσπάθησε να εξοντώσει τον κ. Ψυχάρη; Γιατί η κρίση του Τύπου δεν ξεκίνησε χθες, σοβεί επί δεκαετίες. Απ’ όταν ο τύπος, για να πολεμήσει την άνοδο της τηλεόρασης, έπεσε με τα μούτρα στη μάχη των προσφορών. Απ’ όταν οι ίδιες εφημερίδες απαξίωσαν τον εαυτό τους, κι έγιναν χαρτί περιτυλίγματος cd, dvd, βιβλίων, καλλυντικών, κουπονιών σουπερμάρκετ και άλλων. Ο κόσμος έπαψε να επιλέγει εφημερίδες με βάση τα κείμενά τους, αλλά με βάση τις προσφορές τους. Και είναι αστείο να παραπονείται ο κ. Ψυχάρης ότι οι εκάστοτε εξουσίες τον υπονόμευσαν. Όλοι γνωρίζουμε γιατί. Ο ΔΟΛ ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις, είναι κοινό μυστικό.

Από την άλλη, θα ήταν εξαιρετικά εκτιμητέο ο κ. Ψυχάρης να αναλάβει και κάποιες ευθύνες για τη μεγάλη περιπέτεια που πέρασαν τα μέσα του ΔΟΛ και κινδύνευσαν να κλείσουν. Για τις επιπτώσεις της αναφανδόν φιλομνημονιακής τους στάσης στη διάρκεια της παντοδυναμίας τους, που τα απομάκρυνε από την κοινή γνώμη και συρρίκνωσε την επιρροή τους. Δεν είναι ώρα απόδοσης ευθυνών, λέει ο ίδιος. Θα ήταν, ωστόσο, γενναία η ανάληψη της ευθύνης που αναλογεί στον ίδιο. Όποια κι αν είναι αυτή.

Όπως όλοι οι υπάλληλοι, τα μέσα και οι δημοσιογράφοι είναι αναλώσιμα υλικά. Εκείνοι είναι όμως που με τον λόγο τους δίνουν υπόσταση στην εφημερίδα. Ακόμη κι αν οι γραφίδες τους είναι κατευθυνόμενες, το καλογραμμένο «στρατευμένο»(με την κακή έννοια) κείμενο, εκτιμάται περισσότερο από το φτηνό. Ίσως, θα μου πείτε, αυτό να είναι και πιο επικίνδυνο. Όταν όμως πλάι στα «διαπλεκόμενα» κείμενα υπάρχουν ποιοτικά άρθρα, ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις, πλούσιες πολιτιστικές σελίδες, η απώλεια είναι μεγαλύτερη. ΤΟ ΒΗΜΑ, ΤΑ ΝΕΑ, και παλιότερα ο»Ταχυδρόμος», ο «Οικονομικός ταχυδρόμος», το «RAM», το ελληνικό «National Geographic» είναι κομμάτια του πολιτισμού μας. Γι’ αυτή τη συμβολή τους θα έπρεπε να είναι υπερήφανος ο κ. Ψυχάρης. Για τα άλλα καλύτερα να σιωπήσει.

Διαβάστε όλο το αποχαιρετιστήριο κείμενο του κ. Ψυχάρη ΕΔΩ και σχηματίστε γνώμη.

Η φωτογραφία από το iefimerida.gr