'Als je jezelf aanzet om een kritische beschouwing te wagen over de manier waarop het er over vijftig jaar aan toe is, en ik wist dat ik nog vijftig jaar te leven had, dan zou je bijna in opstand moeten komen, om te voorkomen dat – wat ik denk dat zich dan heeft voltrokken – te voorkomen.'

Hoe ziet die veenbrand, zoals u het noemt, eruit?

'Dat is de Islam en dat vind ik doodeng. Als overal waar de Islam opduikt en zich manifesteert, als dat een gemeenschap van mensen zou creëren waarin iedereen zich in zijn eigen setting, rustig, bedaard en intens genietend van het geloof dat hij beleeft, zich op zijn eigen leven zou kunnen richten zonder de directe omgeving ermee te affronteren, dán was er niks aan de hand geweest.

Maar dit is een innerlijke beschaving die zich kennelijk ten doel stelt om zich via de weg van klagen en claimen iedereen om zich heen erop attent te maken dat we hier te maken hebben met een islamitische gemeenschap die alsmaar vindt dat ze tekort gedaan wordt.

Bij de anders denkenden creëert dat een sfeer van, noem het maar, chantage. "Als wij vanwege ons geloof niet op gepaste wijze en met respect worden bejegend en ons leven mogen leiden," – dat mogen ze best – "dan…". Maar ze bestaan bij de gratie van het steeds onder de mensen brengen van het idee dat ze tekort worden gedaan op dit punt.

De samenleving, die niet snapt wat er aan de hand is, probeert met "bruggenbouwers" en "verbindende krachten" de boel koest te houden

En dat creëert binnen de samenleving een verwekelijking, want de samenleving is inmiddels een beetje bang van dat geklaag. En als dat ook nog met geweld gepaard gaat, dan probeert de samenleving, die het niet helemaal snapt wat er aan de hand is, met "bruggenbouwers" en "verbindende krachten" de boel koest te houden.

Zo is er een enorme welzijnsindustrie ontstaan die gesubsidieerd en wel tegen alle bestuurders zegt: "Je hebt ons nodig, want wij zijn de voelsprieten, wij zitten in de haarvaten van die gemeenschappen. Als wij ons gezegende werk niet mogen doen en die groepen niet in bedwang kunnen houden, dan breekt de pleuris uit."

Om al die bruggenbouwers maar een beetje hun werk te laten doen, zonder dat we enig gevoel hebben van wat dat netto nou eigenlijk oplevert, tsja… en die hulpverleningsindustrie gaat op zo'n kinderlijke manier te werk, met zwemles, fietscursus en wat voor 'n cursussen al niet… dan heeft men het gevoel dat we goed bezig te zijn; want wij zijn tolerant en wij zijn kosmopolitisch. En zo komt het gaandeweg wel goed.

Nou, in mijn strafrechtpraktijk merk ik dat het helemaal niet goed komt. Sterker nog, het wordt steeds erger.'

Wat is het beeld?

'.

Dat is psychologisch goed te verklaren, want als je een generatie kweekt, nu al de derde, die met hulpverlening duwend naar het rechte pad in het gareel moet worden gehouden, dan weet zo'n generatie "als we claimen en klagen, dan krijgen we wel wat voor elkaar".

* Volg Esquire ook op Instagram *

Een soort conditionering?

'Juist. Juist. En de hand die geeft, reikt altijd hoger dan de hand die ontvangt. En dat geeft bij de ontvangende partij geen gevoel van dankbaarheid, maar juist een gevoel van afhankelijkheid dat vreet in het zelfvertrouwen.

Zo kweek je geen vrije burger die zelf een drempeltje overgaat, maar één die externaliserend door het leven gaat, die – als het even mis is – de schuld altijd buiten zichzelf zal zoeken. Dat maak ik dagelijks mee. En dat is bij de derde, vierde generatie véél sterker dan tien jaar geleden. Dat komt omdat men weet, dat als je een beetje zanikt hier en vanuit een vermeende onderliggende positie schreeuwt om hulp, dat je het dan gewoon krijgt.

Intussen is de hulpverleningsindustrie zo immens geworden dat de instellingen op haar beurt de hulpvraag nodig hebben om zichzelf in stand te houden. Ze zijn gespecialiseerd geraakt, niet in het voorkomen van de hulpvraag, maar in het optimaliseren daarvan. Dan schrijven ze dus rapporten als: "De discriminatie op het werk neemt toe." Lariekoek. Dat geeft allemaal extra onvrede.'

Buiten de groep hulpontvangers?

'Nee, juist daarbinnen. Dat is nou het gekke. Je zou denken dat ze je met de pet in de hand bedanken, zo van: "Oh, mag ik gratis naar het zwembad? Wat fijn." Ja, dit is een heel infantiel voorbeeld, dat weet ik wel. Onze mensen, om het zo maar te noemen, worden beschuldigd van wij-zij-denken, maar díe groep denk bij uitstek in wij-zij. Dat komt door die lullige zendertjes waar ze naar zitten te kijken, die cultuur waar ze zo in blijven hangen dat de ouderen na drie generaties nog geen Nederlands spreken, maar bij mij aan het bureau wel vlekkeloos de woorden "discriminatie" en "racisme" uitbrengen – dat kenden ze dan weer wel. Dat is hen aangepraat.'

Bent u geen verlengstuk van die hulpverlening?

'Ik heb een gereedschapskoffer. En ik kijk gewoon aan de hand van het wetboek of de bewijspositie van Achmed of Rachid van dien aard is dat ik er een leuk pleidooi uit kan wringen. Of er gebrek aan bewijs is of niet, Achmed en Rachid ontkennen toch wel. Als advocaat ben je altijd in staat om te zoeken naar sluipwegen.

Of ik ze daarmee "help"? Ik geef ze geen geld. Ik houd ze niet lui. Wat ik wel zie, is dat de honderden jongens waar ik op doel, die dagelijks voor de rechtbanken verschijnen, het verder kunnen schudden.

Al die vonnissen zijn in feite stempels met "arbeidsongeschikt". Denk je nou werkelijk dat de jongens die zich ramkrakend, plofkrakend en schietend in hun onderhoud voorzien, dat doen met van wanhoop doortrokken gezichten omdat ze geen stageplaats kunnen krijgen? Ben je besodemieterd.

Die zijn al generaties gewend aan het snelle geld. Zoveel verdien je niet aan de lopende band.'

Hoe verklaart u de radicalisering?

'Ook die jongens kijken uit naar een identiteit, anders dan rechtbank in, rechtbank uit, bajes in, bajes uit. Ter compensatie van hun wankele eigendunk, die zelfs door de hulpverlening niet opgevijzeld kan worden, kunnen ze makkelijk radicaliseren.'

De Brusselse en Parijse terroristen bleken ook 'gewone' criminelen te zijn.

'Dat zijn allemaal draaideurcriminelen. Als je dag in en uit in je onderhoud hebt voorzien met kraken – dat begint heel klein, met tasjesroof – en dan ben je opeens een uitverkorene van Allah, want je offert je leven op, dan moet je daar wel enige zin in zien. Dat is dan eindelijk eens geen financieel gewin.

Nee, dat is je status binnen de groep. Maar er moet ook een geweldige religieuze motoriek achter zitten. Het is niet zo dat ze het gewoon doen.

Nee, het is de verwachting dat ze daarboven worden ontvangen als een held die netjes de klus hebt geklaard. Maar je moet niet denken dat het allemaal schriftgeleerden zijn die langs de weg van de koran tot een eerlijke overtuiging zijn gekomen. Nee, zo is het ook weer niet.'

Het beeld van de vrome moslim, die zich twintig jaar verdiept in de koran en dan tot een wilsbesluit kom om een aanslag te plegen, klopt niet?

'Nou, die zullen er misschien ook wel zijn. Maar verder zijn het allemaal crimineeltjes. Dat had ik je zo kunnen voorspellen, want die kennen elkaar allemaal. De Marokkaanse gemeenschap zit dan – waar je nu veel van hoort - in Molenbeek, maar ze zitten ook in Wallonië.

Toen ze nog in drugs deden en de grens nog werd bewaakt, liep er weleens eentje tegen de lamp. Die zaken kreeg ik ook, want ik werkte toen nog vanuit Maastricht. Veel carjackings, dag in dag uit, op de Frans-Belgische grens.

Er waren ook gruwelijke overvallen hoor. Dat waren Noord-Afrikanen uit de Magreb die in de miserabele Franse grenssteden woonden en in België op rooftocht gingen, waar je veel vrijstaande landhuizen hebt. De eigenaars werden dan afgelegd en gebonden, gemarteld en floep, de grens over. Soms liep er dan eentje tegen de lamp en dan zag je direct de dwarsverbanden.

In Nederland bestaat het netwerk vooral uit Rotterdam, Gouda, Utrecht Kanaleneiland, Amsterdam-West. Dat zijn allemaal lijntjes. Nu ze in België op de huid worden gezeten, kun je verwachten dat ze naar Rotterdam komen.

En de gemeenteadministratie laat het afweten. Aan de hand daarvan hoef je niet te kijken wie waar woont. Dat heeft geen enkele zin. Ik neem nog een glaasje wijn.'

'Wat zich ook wreekt is dat ze toch denken dat ze vanuit een superieure achtergrond tot ons zijn gekomen.'

Dat lijkt te wringen met hun sociaal achtergestelde positie.

'Natuurlijk wringt dat, en geeft dat frustratie. Hoe je het ook wendt of keert: met die islamitische gemeenschap wordt het er hier niet gezelliger op.

Hoe je het ook wendt of keert: met die islamitische gemeenschap wordt het er hier niet gezelliger op.

Waar ze zich ook vestigen, de vrolijkheid neemt niet toe. Dat heb je met heel veel import-mensen wel, zoals Surinamers en Antillianen. Wat die islamitische gemeenschap bindt is één, religieuze hysterie, twee, een verwrongen seksuele moraal en drie, een soort Rifgebergte-gerelateerde agressie.

Nu moet je eens kijken wat er in Duitsland gebeurt: één miljoen vluchtelingen, dat er inmiddels 1,3 miljoen zijn. Bij die toevloed zijn er 300.000 totaal ongeregistreerd. Van de geresisteerden had zeventig procent geen identiteitsbewijs. Iedereen zegt: "Ik ben Syriër." Als je uit Syrië komt – als je onze beleidsmensen mag geloven zijn ze allemaal hoogopgeleid – neem je dan je diploma's niet mee, en heb je geen identiteitskaart? Wat je in Europa krijgt is een toevloed van een paar miljoen uit een islamitische cultuur afkomstige vluchtelingen, die – daar kun je op papier een prachtig mooi spreidingsbeleid voor opstellen – bij elkaar gaan zitten in de grote steden, waar ze al zaten. Dat is menselijk, om aansluiting te zoeken. Hoe je het ook wendt of keert krijg je een complete parallelle samenleving. Een socialistische minister in Frankrijk die zei dat ze daar wel honderd Molenbeken hebben, werd enorm verketterd.'

Je importeert met de soennieten en sjiïeten de meningsverschillen die ze hier gaan uitvechten

Valt dat nog bij te sturen?

'Welnee. Dat gebeurt gewoon. Met zwendel over vluchtverhalen die geen mens kan controleren, daar heeft geen enkele instantie zicht op. Nou, daar zit je dan. Je importeert met de soennieten en sjiïeten de meningsverschillen die ze hier gaan uitvechten. En allemaal gedoe door die seksuele moraal en dat geweld. En wie wordt de maat genomen?

Ons soort mensen die daar met bedenkingen naar kijkt, want die worden kalltgestelt met verwijten over "racisme", "discriminatie" en "xenofobie". En je bent ook nog geen kosmopoliet. Nou, ik ben bij uitstek een kosmopoliet. Ik vind alle soorten mensen enig. Maar die groep bij elkaar, daar is geen vrolijkheid uit te wringen. En je moet ze eens over anderen horen.'

Nou, ik ben bij uitstek een kosmopoliet.

Racisme is geen blank monopolie?

'Dat is ook zoiets. Als je het hebt over racisme, dan is "zwart" racisme – noem het maar even zo –veel virulenter dan "blank" racisme. Ik heb geen enkele neiging om iemand met een kleurtje anders te behandelen. Ik wilde dat ze daar eens mee ophielden. Maar bij De Wereld Draait Door ben je van harte welkom als je een "witman" de schuld ergens van komt geven. Wat een gelul. Wat kan iemand er aan doen hoe hij eruit ziet? Laten we een beetje lol maken met elkaar; de diversiteit is juist leuk!

Om je hele identiteit te ontlenen aan het bestrijden van welke racistische zeepbel dan ook… alsmaar dat gebeuk op "we moeten tolerant zijn en openstaan voor anderen". Tegenover wie? Die lui staan zelf helemaal niet open. Dat willen ze ook helemaal niet.

Als je zoals ik van nature geneigd bent om altijd de vrolijke noot te zoeken, dan wordt het hinderlijk. Dan moet je je onmiddellijk gaan ergeren. Radio 1 uitzetten, de televisie uitzetten, want dat zijn allemaal vooringenomen, niet op feiten gebaseerde praatjes.

Maar als je afhaakt ben je een boze witte man. Dat wens ik me niet aan te trekken.'

U heeft bij DWDD weleens onomwonden gezegd: "Ik ben een boze witte man." Hoe bedoelde u dat?

'Nou, ik zie veel gekleurd racisme. En ik kan er ook niks aan doen dat ik wit ben. Ik vind het onzin om racisme zo eenzijdig te benaderen. Breek toch eens uit dat opgelegde stramien, van "als racisme zich voordoet, dan móet het wel wit racisme zijn".

Je dooft het hele geestelijke debat als mensen niet kunnen zeggen: "Wat is dat voor een chagrijn, die Marokkaan, wat een lul." Dat mag je niet zeggen, want dan ben je een racist.

Dus de gewone, intermenselijke reactie, die de gemiddelde Amsterdammer heeft voor iemand die vreemd gedrag vertoont, die moet gewoon maar een beetje tegen gepest kunnen, want daar leert hij van.

Er zijn misschien mensen die bij de VARA werken en in hun privéwoningen onafhankelijk proberen te denken, maar zodra de camera op de kop komt en de kijkcijfers in de smiezen gehouden worden, dan moeten ze oppassen: sociaal wenselijk zijn en laten zien dat hun hart op de goede plaats zit. Want anders beland je in de verkeerde categorie mensen.'

*

Volg Esquire ook op Facebook!

Het hele verhaal lees je op Blendle.