Al maandenlang staan we in contact met Belgische ouders van wie de dochters samen met hun kinderen in Syrië en Irak zitten. Omdat ze hun man gevolgd waren, omdat ze oprecht geloofden in de beloofde droom van het “kalifaat”, omdat ze geradicaliseerd waren of verbitterd over onze samenleving. Tijdens de laatste weken van het IS-rijk zochten ze vaak in paniek een uitweg, weg van de bommenregen, misschien wel vol spijt over de keuzes die ze gemaakt hebben. Na de val van het “kalifaat” stroomden ze, samen met de vluchtende bevolking, toe in de vluchtelingenkampen in de regio. Ze leven er nu als gevangenen in een gevangenissysteem dat officieel niet bestaat.