Ze lagen nog waar ze gesneuveld waren, in elkaars armen. Duitse parachutisten, nog geen achttien jaar oud. De Nederlandse dienstplichtige militair Andreas Oosthoek heeft geholpen met hun identificatie.

"Verstrengeld in de dood heet dat, het vlechtwerk van de dood, een harde alliantie", zo beschrijft hij wat hij zag in de onlangs verschenen roman Vuurland. "Het waren oorlogsslachtoffers, net als geallieerden en verzetsmensen", overpeinst de schrijver tijdens een wandeling door het duingebied boven Vlissingen.

De lijkenpikkers

De Zwarte Intendance werden ze genoemd, maar ook, nog cynischer, de lijkenpikkers. De identificatiedienst van het Nederlandse leger was een vreemd allegaartje van dienstplichtigen. Sommigen hadden al een hogere opleiding gevolgd, anderen waren anderszins afwijkend, namelijk homoseksueel. Ze waren niet geschikt om opgeleid te worden voor de strijd. Daarom werden ze afgestuurd op de restanten van hen die lang geleden gevallen waren.