Nederland is in Meppel een merkwaardig stukje architectuur rijker met een huis van 70cm breed. De oorspronkelijke slagerswinkel moest er plaats ruimen voor de verbreding van een weg. Architect-kunstenaar Eric de Leeuw vond er bijgevolg niet beter op om de woning te versmallen. Een verslag. Foto Architectenwerk.nl

Foto Architectenwerk.nl

Foto Architectenwerk.nl

Foto de leeuw + van zanten

Kunstenaar en architect Eric de Leeuw van het architectenbureau de Leeuw Van Zanten heeft onlangs een bijzonder werk opgeleverd. Hij werd door de gemeente Meppel gevraagd na te denken over het pand Prinsengracht 2 in het kader van een herstructurering van de verkeersroutes in het stadcentrum. De Leeuw kwam bij deze meervoudige opdracht met een intrigerende oplossing: de woning versmallen tot 70cm.

Nog smalle huizen Categoriseren is een menselijke bezigheid. Vraag een willekeurige Amerikaan iets over zijn land en binnen vijf zinnen zijn waarschijnlijk de woorden langste, hoogste of dikste al gevallen... Ook Nederlanders blijken dol op records, zo kennen we uit Amsterdam het smalste huis ter wereld - Singel nummer 7 -, slechts 100 cm breed. Wie op 'smalste huis' googlet krijgt razendsnel ook resultaten uit Leiden, Dordrecht, Den Haag, Utrecht en zelfs uit New York. In België is die eer voor een woning in Antwerpen weggelegd die 2,5 meter breed is.

Comprimeren van de geschiedenis In deze recordreeks kan nu ook Meppel worden genoemd. Aan de Prinsengracht 2 was ooit een slagerswinkel gevestigd. Door het verbreden van een weg moest dat pand verdwijnen. In plaats van het simpelweg slopen en het ontstane lidteken wegwerken achter een laagje stucwerk of baksteen zou je de gekozen strategie van De Leeuw letterlijk 'het comprimeren van de geschiedenis' kunnen noemen. Door het pand te versmallen tot 70cm en de zo ontstane ruimte toe te voegen aan het overgebleven buurpand zijn de geschiedenis van de plek en het nieuwe beeld nu onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Verpersoonlijken Dit concept werd overigens door de architecten niet letterlijk genomen maar, zoals ze zelf zeggen: "op een mimetische wijze verwerkt." Mimetisch is een term die je kunt uitleggen als het leren van een kind. Een kind leert door na te bootsen en dat vervolgens te verpersoonlijken; het resultaat is daarna altijd iets anders dan het origineel. Enig punt van kritiek kan zijn dat het zadeldak hier in het mimetische proces vervangen is door een plat dak. Is dit nieuwe beeld, dat oogt als of het er al jaren staat, nu nog wel herkenbaar als een herinnering, als gelaagdheid van een geschiedenis? Wie goed kijkt moet die vraag wel met ja beantwoorden, immers het hardstenen stoepje, het huisnummer en de entree, alles is nog te herkennen...