Het vrije woord---tegen een prijs (deel 1)

Door Michael Parenti

Vertaald en geïnterpreteerd door Willem Bomschat

Vooraf: Michael Parenti heeft zelf last gehad van een beroepsverbod en oa met deze ervaring is het volgende stuk geschreven. Het is geschreven in 1996 en gebaseerd op de Amerikaanse situatie. Ik denk dat het belangrijk is om het dus niet op face value aan te nemen, maar kritisch te denken wat relevant is en wat niet. Dit stuk komt uit het boek “dirty truths”, zeker de moeite waard om te lezen. Binnenkort ga ik nog een stukje van direct na deze tekst vertalen en plaatsen.

http://www.michaelparenti.org/FreeSpeech.html

Wat betekent vrijheid van meningsuiting? Veel mensen denken dat het vrije woord een recht is waar iedereen gebruik van kan maken. Toch bestaat het niet als abstract recht. Je kunt niet de vrijheid los zien van de sociaaleconomische realiteit.

Het woord is een vorm van interpersoonlijk gedrag. Dat betekent dat het gebeurt in sociale context: thuis, op de werkvloer, op school, voor publiek en via de (electronische) media. De bedoeling is om anderen te bereiken en aan het denken te zetten. Zeker voor het politieke woord geldt dat. Toch worden sommige soorten van het politieke woord actief gepropageerd voor het grote publiek, en worden andere soorten systematisch uitgesloten.

Ideologische distributie

Hoe linkser je bent, hoe moeilijker het is om aandacht te krijgen en een groot publiek te bereiken. Doordat de pers steeds meer in bezit komt van steeds minder mensen wordt het moeilijker om openlijk te praten over de negatieve aspecten van het grootkapitaal en het effect op gewone mensen in binnen- en buitenland. Progressieve mensen geloven dat de armen slachtoffers zijn van de rijken en de voorrechten van vermogende en machtige belangen moeten verdwijnen. Ze geloven dat vakbonden versterkt moeten worden en de rechten van de werkende klasse uitgebreid moeten worden. Ze geloven dat het klimaat beschermt moet worden en dat racisme, seksisme en homofobie bestrijdt moeten worden, dat publieke diensten goed gefinancierd moeten zijn.

Progressieven vinden ook dat revolutionaire overheden die sociale hervorming brengen ondersteund moeten worden in plaats van bestreden door de VS, en de door de VS-gesponsorde oorlogen in Vietnam, Nicaragua, Angola en een dozijn andere landen geen 'foutjes' zijn. Het zijn misdaden gepleegd door hen die ten kostevan alles hun mondiale privileges willen verdedigen.

Als je zulke meningen hebt ben je beroofd van regelmatige toegang tot de grote media. Sommigen hebben dus meer vrijheid van meningsuiting dan anderen. Mensen met een tegengestelde mening over de stellingen hierboven staan bekend als conservatieven of rechtsen. Conservatieve opiniemakers hebben een grote vrijheid van meningsuiting. Ze verkiezen bedrijven en grote winsten boven klimaat en menselijke noden. Ze hebben geen problemen met het vergaren van veel vermogen terwijl sommigen leven in armoede. Ze beschuldigen de armen voor de armoede , zien regulaties als een bureaucratische zonde en bidden tot het altaar van de vrije markt. Ze steunen de repressieve militaire interventies in het buitenland en willen beleid tegengesteld aan gelijkheid tussen klasse, gender en ras.

Rechtse mensen krijgen meer ruimte van de massamedia dan linkse mensen, en beiden krijgen meer aandacht dan radicale of marxistsche linkse mensen. Soms wordt ook van rechtse mensen hun podium afgepakt. Dit gebeurd alleen enkel wanneer dat beter is voor het imago van het platform.

Het is de economische macht van rijke media-eigenaren en adverteerders dat rechts zoveel aandacht gunt, niet de spitsvondigheid en wijsheid van de schrijvers. Het is niet de publieke vraag die hen aandacht schenkt; het zijn de private eigenaren en sponsors. Ze worden niet beluisterd omdat ze zo aantrekkelijk zijn maar omdat ze zo beschikbaar zijn. Beschikbaarheid is de eerste en noodzakelijke vereiste van consumptie. In dit geval voldoet het aanbod niet alleen aan de vraag, het aanbod creeërt de vraag. Hierom hebben de mensen die de belangen van het kapitaal verdedigen meer toegang tot vrijheid van meningsuiting dan hen die het doorgaans bekritiseren.

Mensen op links hebben de vrijheid om met elkaar te praten, hoewel ze af en toe bang zijn dat de telefoon wordt afgeluisterd of dat hun bijeenkomsten worden bezocht door de geheime dienst of door provocateurs - zoals al zo vaak is gebeurd door de jaren heen. Soms mogen deze linkse mensen les geven op universiteiten maar meestal lopen ze tegen de grenzen aan van wat ze mogen zeggen en schrijven en lopen ze het risico om van de faculteit uitgeroeid te worden. Net zo goed mogen ze voor de vakbonden werken maar in het algemeen moeten zij, en vooral communisten, hun ideologische denkbeelden verborgen houden.

Linkse mensen kunnen zelfs openlijk spreken maar zelden voor een publiek groter dan een aantal honderd. Ze zijn ook vrij om te schrijven voor progressieve bladen, wat vaak niet de financiering heeft om een groot publiek te bereiken. Bladen die constant op de rand van faillissement staan, met een nood aan rijke sponsors en advertenties van bedrijven.

Praktisch bestaat het vrije woord dus vooral voor hen die het kunnen betalen. Het is een goed dat gepromoot moet worden, net als andere goederen. Er is een enorme hoeveelheid geld nodig om groot publiek te bereiken. Als het gaat over vrijheid van meningsuiting hebben sommigen een stem die een miljoen keer wordt versterkt, terwijl anderen moeten schreeuwen naar passerende mensen.





