Odbywająca się na naszych oczach szarża dyplomatyczna premiera Morawieckiego sprawia, że dziennikarze „New York Timesa” mają łzy w oczach, a na konsulacie polskim w Tel Awiwie pojawiają się swastyki. A przecież nie minęły jeszcze trzy miesiące urzędowania! Gdyby CEO Morawiecki takimi wynikami kwartalnymi popisał się w bankowości, już dawno CEO by nie był. Polska nie jest jednak spółką i nie może ot tak, pilnie zwołać nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, wobec czego zostaje tylko kilka dobrych rad dla naszego premiera.

REKLAMA

Po pierwsze: nie improwizować

A już na pewno improwizacją w języku angielskim. Gdy premier mówi o „Polish perpetrators”, to mówi o polskich sprawcach Holocaustu. A podobno polskich sprawców miało nie być, mieli być co najwyżej pomocnicy. Gdy mówi o „Jewish perpetrators”, to w opinii swoich słuchaczy z Izraela mówi o żydowskich sprawcach Holocaustu w judenratach. To tak jakby premier Netanjahu opowiadał, że obozy zagłady były jednak polskie, bo przecież to polscy kapo zaganiali do komór gazowych.

Zabolałoby, prawda? No i właśnie ich tak teraz boli. Prywatnie, jako historyk, może mieć pan własne, nawet bzdurne zdanie, ale premier to nie osoba prywatna. Jest pan premierem blisko 40-milionowego kraju. Proszę wynająć (co ważne, nie po znajomości!) sprawną firmę PR i nauczyć się niczym Beata Szydło dwóch zdań na krzyż, którymi można kwitować każdy dialog z dziennikarzami o Holocauście. Że czasami nie odpowie pan na pytania i wezmą pana za niezrozumiałego bota? Cóż, lepsze to niż brnięcie w kolejne niezręczności.

Po drugie: nie eksponować idiotów

Jest pan w końcu premierem i ponoć rządzi tym krajem. Czy naprawdę w czasie dyplomatycznego tsunami Muzeum Żołnierzy Wyklętych musi budować facet, który kiedyś stwierdził, że Rudolf Hess, zastępca Hitlera, nie powinien był dostać dożywocia? Czy naprawdę w Telewizji tzw. Publicznej Wolski z Ziemkiewiczem powinni żartować z komór gazowych, a Magda Ogórek - zapraszać dr Ewę Kurek, która opowiada, jak to getta były autonomicznymi prowincjami, gdzie Żydzi świętowali? Czy naprawdę biuro edukacyjne IPN musi reprezentować pan, który twierdził, że „po agresji Niemiec na Polskę sytuacja Żydów nie wyglądała bardzo źle”?

I niech pan nie opowiada, że nie ma na to wpływu. Ma pan wpływ nawet na obsadzanie ponoć niezależnych sędziów, a gdy trzeba było, to na bruk wyrzucał pan nawet ustawowo chronionych związkowców. Nie bawmy się więc w ciuciubabkę. A gdy już porozmawia pan z niezbyt rozgarniętymi kolegami, to przyjdzie czas, by porozmawiać z tym facetem w lustrze i zapytać go, czy to dobry moment, żeby w Monachium chodzić z wieńcem akurat na groby polskich kolaborantów Hitlera z Brygady Świętokrzyskiej NSZ.

Po trzecie: nie boksować się ze stroną izraelską na niewygodne fakty.

Tak, wiem, że jest pan magistrem historii. Ale bitwę tę przegra pan nawet tam, gdzie wydaje mu się, że ma historyczną przewagę. Albowiem:

Owszem, w czasie wojny za pomoc Żydom groziła śmierć. Ale śmierć, jak zauważa prof. Grabowski, groziła także za niekolczykowanie świni, nielegalny ubój oraz… jazdę na gapę

Tak, za szmalcownictwo AK także karała śmiercią, ale dopiero od 18 marca 1943 roku. Oznacza to, że w czasie 66-miesięcznej okupacji Polski przez większość czasu, tj. 40 miesięcy, szmalcownictwo NIE BYŁO karane śmiercią

Do momentu wybuchu powstania warszawskiego, jak wskazuje prof. Libionka, w Warszawie AK wykonała wyroki na kilkunastu szmalcownikach. Jak jednak szacuje prof. Gunnar Paulsson, w okupacyjnej Warszawie było od 3 do 4 tys. szmalcowników. Oznacza to, że AK swoimi wyrokami do wybuchu powstania warszawskiego zlikwidowała w Warszawie mniej niż… 0,7 proc. szmalcowników

W czasie wojny było w Polsce od 16 do 18 tys. polskich tzw. granatowych policjantów (tylu przewinęło się przez tę formację). Jak wskazuje prof. Bogdan Musiał, szacuje się, że do 30 proc. pomagało podziemiu. Oznacza to, że od 11 do 12 tys. Polaków w granatowych mundurach wysługiwało się nazistom (nazistami byli nie tylko Niemcy, ale też Austriacy)

Na rodzinę Ulmów doniósł Niemcom Włodzimierz Leś – Polak ukraińskiego pochodzenia (później zastrzelony przez AK). Na miejscu zbrodni na Ulmach było jeszcze kilku granatowych policjantów - Polaków. Oznacza to, że więcej Polaków uczestniczyło w mordzie na Ulmach, niż było Ulmów ratujących życie Żydom

Izraelska opinia publiczna (polska zresztą też) na razie powyższych faktów nie zna. Jeśli chcemy, aby poznała, szarżuj, premierze, dalej, a na swój sposób rzeczywiście zapiszesz się w historii Polski. I to bynajmniej nie tak jak ojciec.