Sanninga er at Ap under Støre si leiing står nærare LO enn på mange tiår. Stikkord er vårens historiske vedtak mot nulltimarskontraktar og lausarbeidarsamfunn, Oslo-modellen for ordna arbeidsliv, kamp for dei 700 sjøfolka i Color Line, for pensjon frå første krone, mot regjeringa si svekking av arbeidsmiljølova, forsvar for sjukelønsordninga og kamp mot oppsplitting og privatisering av jernbanen – inkludert eit nei til EUs fjerde jernbanepakke.

Hansens ønske om tettare LO-samarbeid stemmer òg dårleg med hans uspesifiserte kritikk av partileiinga sine varsla kommunevalssaker: kamp for heiltid og ordna arbeidsforhold, mot kommersialisering av velferd, for renovasjon, reinhald og kjøkken i kommunal regi. Siv Jensen vart rasande, LO vart det ikkje.

Ap er altså for arbeidsfolk. I kva grad er vi av? Hansen gir inntrykk av at kjeledressane er borte. Men i dagens stortingsgruppe har 10–15 Ap-representantar bakgrunn som industriarbeidar, bilmekanikar, gruvearbeidar, skogsarbeidar, trykkar, el-montør og bygningsarbeidar. Andre har jobba som fengselsbetjent, sjukepleiar, hjelpepleiar, lærar, barnevernsarbeidar og kontortilsette i offentleg eller privat sektor. Den reindyrka politiske broileren som aldri har hatt ein vanleg jobb utanfor partipolitikken – slike som Erna Solberg – finn du få av.

I politikken er all erfaring og utdanning bra, og Ap ønskjer fleire frå tradisjonelle arbeidarklasseyrke. Men det er altså ein myte at vi ikkje har dei i dag, slik det er ein myte at alt var annleis før. Gro og Jens hadde privilegert vestkantbakgrunn, og frå 1945 leia Gerhardsen den mest eliteprega Ap-regjeringa nokon gong. 10 av statsrådane hadde høgare universitetsgrad, i eit land der dette gjaldt særs få.

Veljarane var ikkje nøgde med alt den gongen heller, men såg at Ap alt i alt jobba for å betre vanlege folks kvardag. Slik er det også no. Vi kan kjempe for valsiger i 2019 og 2021 med rake ryggar.