Universitata Edukado dum Inflaciego



Jesuo R. Cedeño



Lastatempe oni multe skribis pri la grava ekonomia krizo en Venezuelo kaj ties efikoj sur la ĉiutaga vivo de venezuelanoj. Sed hodiaŭ mi volas sciigi vin pri la stato de nia universitata edukado.





Unue, iomete pri mi. Mi estas kuracisto, magistro pri diabeto. Sed mi ĉefe laboras kiel universitata instruisto. Mi instruas bioĥemion al medicinaj studentoj jam de preskaŭ 18 jaroj (mi ankaŭ gvidas du elekteblajn esperanto-kursojn, sed tio estas rakonto por alia tago). Ekde oktobro 2016 mi estas la estro de la Departemento pri Fiziologiaj Sciencoj en la Fakultato de Sansciencoj de la Universitato de Oriento en Bolivar-Urbo, en la suda regiono de Venezuelo.





Mia patro ankaŭ estis universitata instruiso, instruante genetikon en la Fakultato pri Agronomio. Li emeritiĝis en 2006, post pli ol 37-jara instruado. Dum lia tuta laborado, universitataj instruistoj havis bonan staton kaj socian kaj ekonomian. Mi ne diras ke ĉiuj profesoroj vivis lukse, nek loĝis en palacoj, sed vivkvalito estis tre bona. Mia patro aĉetis propran domon kaj aŭton, mia fratino kaj mi studis en privataj lernejoj kaj li mem magistriĝis kaj doktoriĝis en Usono... kaj li faris ĉion per sia salajro, kiu estis la sola enspezo por mia familio ĝis kiam mi eklaboris, post mia kuracistiĝo.





Hugo Chávez estis elektita prezidanto de Venezuelo en 1998. Mi kuracistiĝis en 2000 kaj komencis labori en la universitato en 2001. Do, mia tuta profesia vivo okazas sub "ĉavista" registaro. Dum la unuaj jaroj, vivkvalito kaj aliaj aferoj restis ĉefe same, sed ja evidentiĝis ke la situacio ekfariĝis iom pli malfacila. Mia salajro ne permesis al mi aĉeton de propra domo, sed mi ja sukcesis lui bonan apartamenton; mi ne povis aĉeti novan aŭton, sed ja malnovan. Kompreneble, tio okazis ĉefe pro ĝeneralaj sociaj kaj ekonomiaj problemoj kiuj aperis dum la tiel nomata "Kvara Respubliko". Mi ne mensogos... la "Kvara Respubliko" ne estis paradiza epoko en Venezuelo. Estis multaj problemoj, multe da malriĉeco kaj malegaleco en mia lando, kaj pro tio oni voĉdonis Chávez.





Sed la promesita plialtigo de vivkvalito neniam vere alvenis por multaj venezuelanoj. Certe la plej malriĉaj ricevis kelkajn plibonigojn, sed iom post iom la mezklaso ekmalaperis. Sed tiu ne estas la celo de tiu ĉi artikolo. Ni revenu al la priskribo de universitata instruado.





Jaron post jaro, universitataj instruistoj (kaj ĉiuj profesiuloj, ĝenerale), spertis ke salajroj fariĝis tute nesufiĉaj. Hodiaŭ, neniu salajro (eble krom tiu de kelkaj politikistoj kaj aliaj gravuloj) permesas eĉ la ministreplaj bazan vivkvaliton. Pro tio, ne estas multe da inspiro al studado. Ni vidas pli kaj pli ofte kiel junuloj, kaj eĉ adoleskuloj kaj infanoj eliras siajn klasĉambrojn. Kelkaj el ili estas inter la multegaj venezuelanoj kiuj eliras la landon, sed aliaj, bedaŭrinde, ne deziras daŭrigi ties edukadon ĉar ili ne vidas profiton al esti profesiulo. Ili pli kaj pli ofte pensas "Kial, do, mi tiom studas por fariĝi inĝeniero, advokato aŭ kuracisto, se mi povas gajni multe pli da mono laborante en ormino?". Kaj se ili ankaŭ vidas ke iliaj instruistoj ĉiam portas malnovajn vestaĵojn, riparitajn ŝuojn kaj piediras ĉar iliaj aŭtoj restas neriparitaj, ĉu oni vere povas mallaŭdi ilin?





Do, multaj studentoj universitataj, mezlernejaj kaj bazlernejaj eliras klasĉambrojn. Sed, almenaŭ en universitatoj, restas multege da studentoj en niaj klasoj. Antaŭ kelkaj jaroj, pro misaj politikoj fare kaj de la nacia registaro kaj de la universitataj estroj, oni ricevis multege pli da studentoj ol ni povis bone gvidi. Ekzemple, nia bioĥemia kurso povas bone gvidi 280 studentojn (ni estas nun kvin instruistoj). Antaŭ dek jaroj, ni rivevis 590. La venonta semajno komenciĝos nova universitata semestro, kaj nia kurso ricevos 310 studentojn. Oni kalkulas ke nur dum la jaro 2018, pli ol 3000 studentoj eliris la Bolivar-nuleon de la Universitato de Oriento; ĉirkaŭ 30% el la tuto. Tro da uloj foriras, sed restas ankaŭ multaj. Ofte, kurso havas 300-400 studentojn, kaj la klasĉambro havas kapablon por nur 80-100 (la plej granda klasĉambro el la fakultato havas sidlokojn por 150 studentoj).





Alia problemo en universitata instruado estas la buĝeto. Jam de 15 jaroj, la nacia registaro ne vere plialtigas la universitatajn buĝetojn. Ili nur "rekondukas" ĝin. Tiel estas, ni ricevas preskaŭ egala buĝeto jaron post jaro, malgraŭ la terura nacia inflacio (sed la registaro ĉiam diras ke tiu inflacio estas mensogo). Por la jaro 2018, mia departemento ricevis sufiĉe da mono por aĉeti nur 100 foliojn da papero. Mi diras la veron... necesis adicii la buĝetojn el kvin departementoj por aĉeti nur unu rismon da papero. Parenteze, mia departemento dum 2018 priservis ĉirkaŭ 2100 studentojn en 14 malsamaj kursoj. Tiuj 100 paperfolioj ne sufiĉis eĉ por ena korespondado. Restis, do, neniom da mono por papero, inko kaj aliaj materialoj por ekzamenoj, reakciiloj por laboratorioj kaj aliaj bezonaĵoj.





Kiel, do, povas unuversitatoj funkcii en Venezuelo? La respondo estas tiel simpla kiel bedaŭrinda. Ni funkcias ĉar niaj studentoj pagas ĉion. Necesas ke ili aĉetu la paperon kaj inkon por ties ekzamenoj, kunporti ampolojn por klasĉambroj (se la ampoloj restas en la universitato, ili estos certe ŝtelitaj), pruntedoni skribilojn al instruistoj, kelkfoje pagi taksiojn por instruistoj aŭ teĥnikistoj. Ofte niaj studentoj eĉ luprenas ĉambrojn por ricevi klasojn aŭ fari ekzamenojn. Laŭleĝe, publikaj universitatoj kiel la mia estas senpagaj en Venezuelo, sed la realo estas ke niaj studentoj elspezas multege da mono por edukado. Parafraze, ĉilia eksprezidanto Sebastián Piñera iam diris "universitata edukado estas senpaga, sed iu ja devas pripagi ĝin". Bedaŭrinde, en la Inflaciega Venezuelo, estas la studentoj kiuj devas uzi siajn malfacile enspezitajn monojn por ke universitatoj funkciu.





Prof-ro Jesuo R. Cedeño

Myriad-adreso: 4kxudktRorgdAkTgM4ivLA6soSwcdDKzLG

Fakultato pri Sansciencoj