Podczas niedawnej podróży szczytowym osiągnięciem w zakresie warszawskiej komunikacji zbiorowej (metro), starałem się (jak zwykle) unikać patrzenia głęboko w oczy pasażera z naprzeciwka, wykorzystując do tego najnowsze zdobycze technologii (telefon). Wszystko szło zgodnie z planem do jakiejś trzeciej stacji, gdy obok mnie usiadł współpasażer o lekko mniej dystyngowanej prezencji, w wieku na oko 50+. Na początku nie zwrócił on mojej uwagi (relacja z ostatniej Eurowizji to nie jest coś, od czego łatwo się oderwać;). Skierowałem wzrok w jego stronę dopiero wtedy, gdy jego sąsiadka podniosła się zdegustowana ze swojego miejsca i uciekła na przeciwległy kraniec wagonu. Przez chwilę myślałem, że zawiódł mnie zmysł węchu i obok mnie siedzi po prostu przedstawiciel tzw. „warszawskiej biżuterii”, który kieruje się ku macierzy, czyli centralnemu warszawskiemu dworcowi kolejowemu.

PRAWDA WYCHODZI NA JAW

Okazało się, że rozwiązanie zagadki nie było tak oczywiste. Po dokładniejszych oględzinach, gdy nasz bohater obniżył lekko gazetę, dało się zaobserwować przyczynę zniesmaczenia współpasażerki. Mianowicie nasz przechodzony Belmondo z wielką pasją i zapamiętaniem, niespecjalnie zwracając uwagę na reakcję otoczenia, fedrował paluchami w swoich włochatych nozdrzach (niczym tarcza Maria tunel pod kolejną linię metra). Zajęcie pochłaniało go tym bardziej im większe odnosił na tym polu sukcesy – z każdym kolejnym wydobytym „samorodkiem” ręka sięgała coraz głębiej w otchłanie tych naturalnych szybów. Widać, że zajęcie fascynowało go już od dłuższego czasu, bo niektóre z technik górniczych, które zaprezentował, wymagały nie lada inwencji oraz solidnej mobilności w stawach nadgarstkowym i łokciowym, a także obręczy barkowej.

WSZYSCY TO ROBIĄ, ALE NIKT O TYM GŁOŚNO NIE MÓWI

Po tym doświadczeniu zacząłem się zastanawiać, co jest tak pochłaniającego w tej czynności, że wiele osób, czasem zupełnie bezwiednie, oddaje się jej z takim zaangażowaniem. Niejednokrotnie zdarzało mi się zaobserwować za kierownicą samochodu jak inni uczestnicy ruchu pozwalają sobie na chwilę słodkiego zapomnienia stojąc na światłach czy w korku (ja oczywiście jestem wolny od tej przypadłości i to jest moje oficjalne stanowisko ;).

Pamiętam do tej pory jak wiele lat temu, przez ok. pół godziny nie mogłem wyjść z szoku, gdy za kierownicą limuzyny zobaczyłem (jak to młodzież teraz mówi) elegancką laskę 9/10, która korzystając z samotnej podróży zatopiła swoje wypielęgnowane na manicure paznokcie w pokładach nosowego śluzu. Zgodnie ze znanym scenariuszem rzeczona dama obejrzała dokładnie efekt swojej ciężkiej pracy, a następnie odpaliła glutowy pocisk w kierunku siedzenia pasażera zgrabnym pstryknięciem.

Ale przecież grzebanie w nosie to nie tylko domena anonimowych uczestników ruchu. Pokusie grzebnięcia nie mogą się oprzeć również osoby z pierwszysch stron gazet, znane na całym świecie i to będące pod czujnym okiem kamer setek ekip telewizyjnych. Umówmy się, że od pewnego przełomowego momentu na Euro 2012 nie ma pewności, że najciekawsze wydarzenia z udziałem reprezentacji Niemiec dzieją się na murawie 😉

Ze świata sportu przeskakujemy szybko do świata polityki, gdzie również znajdziemy co najmniej kilku entuzjastów amatorskiego górnictwa. Jednym z nich jest uwielbiany, były już, prezydent USA, który pozwolił sobie na małe „co nieco” w trakcie wystąpienia na żywo w telewizji.

Innym przykładem jest ulubieniec mediów (nie tylko włoskich), słynny włoski premier Silvio „Bunga Bunga” Berlusconi, który w reakcji na brak ciasteczka podanego do kawy salwował się jednym zgrabnym zawinięciem palca.



Druga, po Bunga Bunga, pasja premiera Berlusconiego.

Niestety moje rozmyślania nie naprowadziły mnie na odpowiedź na najważniejsze pytanie – dlaczego ludzie tak to lubią? Zwróciłem się ku nauce, która niestety jak zwykle zawodzi w jednoznacznych odpowiedziach na najważniejsze dla ludzkości pytania. Istnieje niby teoria, że grzebiemy po to, żeby wyjąć i zjeść (z tego miejsca chciałbym życzyć „smacznego” wszystkim, którzy czytają przy jedzeniu). A jemy po to, żeby się zaszczepić, bo w gilu jest mała dawka zarazy (wdzięczny temat dla antyszczepionkowców). Generalnie ten pomysł wydaje się szyty nićmi grubymi jak Elvis w schyłkowej fazie kariery.

CO DALEJ?

Wielka szkoda, że do tej pory nie poznaliśmy prawdziwych przyczyn fascynacji ludzkości własnymi glutami, bo czynność grzebania wydaje się być uniwersalna dla dowolnego kręgu kulturowego. Zrozumienie jej genezy może przyczynić się do pogodzenia odwiecznie skonfliktowanych narodów (stąd pokojowy Nobel dla Obamy, bo po programie powyżej myśleli, że jest blisko rozwiązania zagadki i dali na zachętę). W przyszłości, gdy już zostaniemy zinfiltrowani przez udających ludzi kosmitów umiejętność grzebania w nosie może być jedynym prawdziwym i skutecznym testem na człowieczeństwo (nie sądzę by kosmici widzieli w tym jakiś sens, więc nie będą potrafili tego zrobić). Dlatego więc apeluję droga czytelniczko i drogi czytelniku – jeśli dotrwałaś / dotrwałeś do tego miejsca zastanów się kontemplując na światłach wydobyty właśnie z otchłani skarb, co sprawiło, że z takim zapałem penetrujesz własne ciało przez otwory nosowe – być może następny Nobel z medycyny (a może i pokojowy) będzie twój?

PS. jakby ktoś się zastanawiał, dlaczego gość na obrazku na samej górze ma łzy w oczach – spójrzcie na nos i już wiecie, że on sobie nie podłubie 😉