Doodstil was het woensdagavond in het João Havelange Olympisch Stadion bij de start van de 200 meter. Zou het kunnen? Zou een Nederlandse atlete van 24 jaar, die op 9-jarige leeftijd bij Hellas in Utrecht haar eerste stappen in de atletieksport zette, internationale roem kunnen vergaren op een sprintnummer dat de laatste decennia vooral door Amerikaanse en Jamaicaanse sprintsters is beheerst?

Thompson als een schicht van start

Schippers mocht in de finale van start gaan in de gunstige baan 4, zodat ze haar belangrijkste rivales (Tori Bowie in baan 5, Elaine Thompson in baan 6) in het eerste deel van de race in de rug kon kijken. In Thompson vond ze echter een geduchte concurrente, die in Rio de Janeiro in topvorm verkeert. De Jamaicaanse verloor vorig jaar in Peking, waar Schippers voor het eerst haar sprintkwaliteiten aan het mondiale publiek demonstreerde, nipt van de Nederlandse.

Thompson schoot in Rio als een schicht uit de startblokken. Schippers, die pas vijftien maanden geleden de zevenkamp definitief inruilde voor het sprintwerk, moest van ver komen om op het rechte stuk de Jamaicaanse bij te halen. Ze kwam ver, maar niet ver genoeg. Achter Thompson moest ze zich tevreden stellen met zilver. Een unieke medaille voor Nederland, maar Schippers was voor goud gekomen.

NOS-commentator Léon Haan zag de beste atlete winnen. "Thompson was de beste bij de start, liep het beste de bocht, had het beste middenstuk; de terechte winnares. Ik denk dat Dafne hier niet de vorm van vorig jaar in Peking had. Waar dat aan heeft gelegen, zal ze wel met haar trainers bespreken", zegt Haan.