Die eerste les in 1941 verschool Pieter zich achter zijn klasgenoten. Vroeg in de oorlog had hij meegedaan aan vechtpartijen tegen NSB’ers. ‘Ik hing toen veel op straat rond en ik mengde me in de knokpartijen omdat ik vanaf dag één een hekel had aan de Duitsers’, zegt hij. ‘Bij de belegering van Breda zag ik karren met lijken voorbijtrekken. Dat maakte een verpletterende indruk.’

Nu, met Baars voor de klas, was Pieter bang om alsnog in de problemen te komen. Als hij van de knokpartijen herkend zou worden, zou hij ‘die hele ambachtsschool kunnen vergeten’.

Het eerste wat Baars in de les deed, herinnert Pieter zich, was iedereen om zich heen roepen. ‘Hij begon aan een indoctrinatieverhaal over hoe we moesten luisteren naar het Duitse gezag en hoe de Oranjes nooit zouden terugkomen.’ Plotseling riep hij Pieter naar voren. ‘Dit is het einde’, dacht hij. Maar het tegenovergestelde gebeurde.

‘Dit is nou een rasechte Germaan’, hoorde Pieter zijn docent zeggen. Baars voegde fier toe dat ze blonde jongens als Pieter bij de Waffen SS nodig hadden ‘om tegen het communisme te vechten’.

‘‘Verdomme nooit van mijn leven’, zei ik.’ Dat viel verkeerd. Baars sloeg zijn leerling volgens Pieter ‘met zijn smidsklauwen’ finaal tegen de grond.