«Βασικό μοτίβο της καθημερινότητας των ανθρώπων στη Μακρόνησο είναι η στρατιωτικού τύπου ζωή, με μεγάλης έντασης και έκτασης ατομικά και συλλογικά βασανιστήρια, τόσο ψυχολογικά, όσο και σωματικά. Η πιο σκληρή περίοδος για τους κρατούμενους είναι από το 1947 έως την επικράτηση Πλαστήρα στις εκλογές του 1950», αναφέρει ο κ. Σακελλαρόπουλος. Σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, στόχος των στρατοπέδων της Μακρονήσου είναι να φέρουν ξανά τα «παραστρατημένα ελληνόπουλα» στον ίσιο δρόμο. Οι απόψεις διίστανται, ως προς τον τρόπο με τον οποίο το κράτος υποτίθεται ότι προσπαθούσε να επιτύχει τον στόχο του. «Το επίσημο κράτος και οι αρχές διοίκησης της Μακρονήσου δεν παραδέχονται ποτέ την άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας. Αντίθετα, υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι εκεί μεταστράφηκαν πολιτικά χάρη στην εθνική και ηθική αγωγή που δέχθηκαν. Τα επίσημα περιοδικά που εκδίδουν οι στρατιωτικές ομάδες της Μακρονήσου εκείνη την εποχή καταγράφουν την "εξέλιξη" της συνείδησης του κόσμου με τρόπο προσχηματικό και ερμηνεύουν τη Μακρόνησο με τρόπο ψευδή. Απέναντι στα όσα υποστηρίζει ο κρατικός μηχανισμός, έρχονται οι μαρτυρίες των ανθρώπων που υπέστησαν τη μεγάλη βία. Ξεκινώντας από καψόνια και στερήσεις το 1947, πολύ γρήγορα το στρατόπεδο εξελίσσεται σε ένα σύστημα οργανωμένου βασανισμού, σωματικού και ψυχολογικού. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο μηχανισμός καταπίεσης στελεχώνεται, σε μεγάλο βαθμό, από "ανανήψαντες", πρώην κρατούμενους».