Ik ben opgegroeid op het Nederlandse platteland, in een klein dorp in de Achterhoek. Dichtbij de natuur met dieren, weilanden en rivieren. Mensen uit stedelijke gebieden onderschatten vaak het belang van de agrarische sector met landbouw, veeteelt en tuinders.

Ik ben opgegroeid op het Nederlandse platteland, in een klein dorp in de Achterhoek. Dichtbij de natuur met dieren, weilanden en rivieren. Mensen uit stedelijke gebieden onderschatten vaak het belang van de agrarische sector met landbouw, veeteelt en tuinders. De producten die in de winkel liggen lijken vanzelfsprekend. Over boeren en tuinders achter deze producten doen veel stedelingen smalend. Zeer ten onrechte.

Maar het wordt erger. Er is een aanslag in de maak op het werk en leven van landbouwers, veehouders en tuinders. Klimaatactivisten geven ook hen de schuld van klimaatverandering. Politieke partijen waarin ze de toon aangeven, zoals GroenLinks en D66, eisen in sommige gevallen zelfs halvering van de productie. Het is een aanval van stedelijke groenen op het Nederlandse platteland. Het leidt tot economische zelfmoord want de Nederlandse agrarische sector behoort tot de grootste voedselexporteurs van de wereld. Het werk van Nederlandse boeren is een succesverhaal. De klimaatlobby wil dat kapot maken.

De maatregelen die dit doel dienen, komen uit Brussel. Het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid maakte de landbouwsector tot een soort planeconomie en de boer tot een veredelde milieuambtenaar. In 1994 ging de Habitatrichtlijn van start die tot doel had natuurlijke gebieden te beschermen. Die richtlijn is zo allesomvattend dat elk bouwproject in gevaar komt zodra een of ander zeldzaam dier opduikt. Lange juridische procedures zijn het gevolg.

EU-wetgeving werd een wapen in de handen van de milieulobby. De nitraatrichtlijn uit 1991 regelt onder andere het gebruik van stikstof in de landbouw om watervervuiling tegen te gaan. In de loop van de tijd werden de normen steeds verder aangescherpt. Het gevolg is dat in Nederland landbouw en veeteelt steeds minder ruimte krijgen. Uitbreiding met de bouw van nieuwe, moderne stallen wordt gefrustreerd. De boer wordt in zijn bestaanszekerheid bedreigd. De geradicaliseerde klimaatlobby wil de boer uit de weg ruimen. Via de EU. Zij hebben de wind mee. Frans Timmermans wordt de nieuwe Klimaat Tsaar die Europa groener dan groen wil maken. De EU wordt een groene planeconomie.

Intussen spannen klimaatactivisten juridische procedures aan. Sinds mei 2017 houdt de Raad van State alle bouwplannen in voorgelegde zaken, met vergunningen voor veeboeren, bestemmingsplannen en nieuwe wegen, tegen. Het gaat om duizenden projecten. De Raad van State trapte op de rem nadat het Europees Hof van Justitie oordeelde dat het Nederlandse Programma Aanpak Stikstof, de PAS, niet in overeenstemming is met de Habitatrichtlijn. Voor de activisten is de uitspraak van de EU-rechters een zegen. Ze lanceren een stikstof-offensief tegen de veeteelt.

En zo zet de klimaatlobby de boer het mes op de keel. Boeren zijn ondernemers met een hart voor hun dieren en producten. Ze staan vroeger op dan de gemiddelde stedeling en werken zonder al te veel vakantie. Ze reizen niet, zoals de activisten, de wereld rond voor klimaatconferenties in zonnige oorden. Ze werken aan hun bedrijf. Ze nemen hoge leningen op voor nieuwe investeringen. De kosten ervan lopen voortdurend op vanwege de vele eisen uit Brussel. De klimaatactivisten drijven de Nederlandse boerenstand het faillissement in. Dat is hun doel.

FVD wil dat voorkomen en steunt de boeren. Zij zijn onderdeel van een gezonde economie. Het zijn hardwerkende mensen, en een bron van innovatie inzake planten en zaadveredeling. Zij voeden Nederland en grote delen van de wereld. Dat werk laten we niet afbreken door groene, vaak gesubsidieerde, activisten die denken dat hun voedsel vanzelf in de koelkast terecht komt. Er zijn mensen die daarvoor hard werken. Dat zijn onze boeren.