Δύο ευχάριστες καλλιτεχνικές ειδήσεις μάς απασχόλησαν τις τελευταίες ημέρες. Η 57χρονη Φράνσις Μόρις, βετεράνος επιμελήτρια από το 1978 της Tate, αναλαμβάνει τη θέση της διευθύντριας της Tate Modern. Και ο 40χρονος Ολιβιέ Ντεκότ, πρώην διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας, διαδέχεται τον Αγγελο Δεληβορριά στο Μουσείο Μπενάκη.

Πρόκειται για δύο ξεχωριστές πρωτιές. Η Μόρις είναι η πρώτη γυναίκα, αλλά και η πρώτη Βρετανίδα που παίρνει το τιμόνι του σημαντικότερου μουσείου σύγχρονης τέχνης της Βρετανίας - οι τρεις προηγούμενοι διευθυντές ήταν Ισπανός, Σουηδός και Βέλγος.

Ο Γάλλος Ντεκότ είναι, αντίθετα, ο πρώτος ξένος που αναλαμβάνει τη διεύθυνση μεγάλου ελληνικού μουσείου και συγκεκριμένα του σπουδαιότερου, πολυσχιδούς ιδιωτικού μουσείου της χώρας.

Ο Ολιβιέ Ντεκότ, που βρίσκεται στα χρόνια της δημιουργικής ακμής του, δηλώνει πάντως ότι νιώθει Ελληνας. Αναλαμβάνει τα καθήκοντά του από την 1η Μαρτίου -αυτόν τον καιρό βρίσκεται στη Γαλλία- και επελέγη έπειτα από διεθνή διαγωνισμό που προσέλκυσε 82 υποψηφιότητες.

Είναι πράγματι ακόμα μία καινοτομία για τα ελληνικά δεδομένα, μια ανοιχτή, αξιοκρατική διαδικασία που συνηθίζεται σε μεγάλα μουσεία του κόσμου και σαφώς έχει στόχο να αναβαθμίσει το κύρος, την εξωστρέφεια και το διεθνές προφίλ του δραστήριου Μουσείου Μπενάκη.

Ολα αυτά ξενίζουν μερικούς. Μέχρι την εκλογή του Ντεκότ, που τελικά ήταν ομόφωνη, υπήρξε αρκετό παρασκήνιο. Δεν έλειψαν οι γκρίνιες ακόμα και από μέλη της Διοικητικής Επιτροπής, που ήθελαν κάποιον με πτυχίο αρχαιολόγου - ο Ντεκότ είναι πτυχιούχος του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών Παρισιού και έχει σπουδάσει Ιστορία και Μουσικολογία στη Σορβόνη και στο Κέμπριτζ.

Μάλιστα, στο τραπέζι έπεσε και η δοκιμαστική περίοδος του ενός έτους, ενώ στην προκήρυξη του διαγωνισμού αναφέρεται πως η θητεία είναι πενταετής.

Και μετά την εκλογή του όμως άρχισαν τα όργανα από κάποιους άλλους (όχι της Διοικητικής Επιτροπής), που με στενή τοπικιστική ματιά δεν καλοβλέπουν έναν ξένο διευθυντή. Λες και υπάρχει «ελληνόμετρο», που παραβλέπει την επιστημονική αξία, την παιδεία, την καλλιέργεια, την προσωπικότητα και κυρίως το έργο του κάθε υποψήφιου.

Ο Ολιβιέ Ντεκότ πάντως έχει επανειλημμένως δηλώσει πως τρέφει ιδιαίτερη αγάπη για την Ελλάδα και την ελληνική κουλτούρα. Ο παππούς του δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1957-1962) και από τον πατέρα του έμαθε από την ηλικία των τεσσάρων ετών την ελληνική γλώσσα.

Ευγενής και κοσμοπολίτης, έχει ταξιδέψει από τη Μακεδονία ώς την Κρήτη, γνωρίζει τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, παρακολουθεί θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες που γίνονται εδώ. Από τη θέση του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου και του συμβούλου της γαλλικής πρεσβείας στην Ελλάδα ενίσχυσε ιδιαίτερα τις γέφυρες πολιτισμού ανάμεσα στις δύο χώρες.

Οπως δηλώνει για τα νέα του καθήκοντα: «Είναι μεγάλη τιμή για εμένα να αναλάβω τη διεύθυνση ενός μουσείου τόσο προβεβλημένου(...). Το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει εκπληκτικό καλλιτεχνικό και ανθρώπινο πλούτο.

Είμαι πεπεισμένος ότι διαθέτει σημαντικές προοπτικές, που θα επιτρέψουν την ανάπτυξή του τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός των συνόρων της, ώστε να καταστεί πρεσβευτής κάθε πτυχής τόσο της πολιτιστικής κληρονομιάς όσο και της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής της Ελλάδας».

Ο νέος διευθυντής αναλαμβάνει την πρόκληση να οδηγήσει το Μπενάκη σε μια νέα εποχή. Μεταξύ άλλων, το μουσείο διαθέτει εξαιρετικά εκθέματα που καταγράφουν την πορεία του ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Ενα πανέμορφο κτίριο στην οδό Πειραιώς, πόλο έλξης μικρών και μεγάλων, με σημαντικές εκθέσεις εικαστικών, φωτογραφίας, αρχιτεκτονικής. Και επιπλέον, μια από τις σπουδαιότερες συλλογές ισλαμικής τέχνης στην Ευρώπη.

Είναι μια μοναδική πρόκληση, παρ' όλες τις αντίξοες συνθήκες της οικονομικής κρίσης, να ενισχυθούν η εξωστρέφεια του μουσείου, οι διεθνείς ανταλλαγές, οι εκπαιδευτικές και ερευνητικές δραστηριότητες, να αξιοποιηθούν οι τεχνολογίες και τα ευρωπαϊκά προγράμματα, να εξευρεθούν πόροι. Και ακριβώς για το έργο του θα κριθεί ο Ολιβιέ Ντεκότ.