Mag ik, los van jouw pijn, angst en misschien zelfs interne paniek, ook kritisch zijn? Mag ik schrijven dat ik veiligheid een illusie vind? Dat ik het onkies vind dat de regering nu opeens wél werk maakt van anonieme prepaids (een maatregel die immers enkele maanden geleden werd opgeworpen, en dus in se niks te maken heeft met de aanslagen in Parijs)? Mag ik onze beleidsmakers ervan verdenken ook andere motieven te hebben dan enkel het voorkomen van terrorisme, wanneer zij naar een grotere controlestaat wil evolueren?

Ik spreek voor mijzelf, als privacyvoorvechter en -jurist. Ik ben mij daarvan bewust. Ik accepteer echter een graad van onveiligheid. Ik weiger mijn privacy af te geven, te zien verkleinen of te zien worden geridiculiseerd, goed wetende dat dit een morele overwinning van terrorisme impliceert. Veiligheid bestaat niet. Het is een illusie, zo groot als het leven zelf.

Een woord van waarschuwing: indien we nu, op ditzelfde moment, geen gebalde vuist maken naar onze beleidsmakers, krijgen we ongetwijfeld de controlestaat waar maar enkelen van ons echt in geloven of naar verlangen. Terrorisme, en het argument daarrond, is niets meer dan een doekje voor het bloeden. De vrijheid van een individu, die rechtmatig en binnen de lijnen van de wet handelt, dient als hoogste prioriteit te worden aanzien. Indien niet, dan is het een kwestie van tijd voor we ook hier onze eigen Edward Snowden mogen verwelkomen. En daar, heb ik bijzonder weinig zin in.