‘Ik heb Marc Sergeant nog niet gehoord. Ik heb alleen in de krant gelezen wat hij over mij zei.’ Veelzeggende woorden van Jurgen Van den Broeck. Twee dagen nadat Marc Sergeant, manager van Lotto-Soudal, liet optekenen dat die twaalfde plaats in de Giro niet is waar hij op rekende, reageert de renner op de kritiek. Bedachtzaam, maar duidelijk. ‘Tja, ik ben het intussen gewoon dat ze op mijn kap zitten.’

De Giro op Sportwereld.be

Jurgen Van den Broeck is terug in België na een loodzware Giro. Een twaalfde plaats en – opnieuw – een vlaag kritiek rijker. Niet in het laatst van zijn eigen ploeg. Aldus Sergeant: ‘Bij Jurgen is het vaak net niet.’ Harde woorden die ook bij Van den Broeck zelf zijn aangekomen. ‘Omdat er echt wel een reden is waarom ik in de Giro niet naar behoren gepresteerd heb’, legt hij uit. ‘Na de tijdrit moet ik een bacterie hebben opgelopen. Nadien heb ik constant diarree gehad. Op de rustdag heb ik meer op de pot dan op mijn fiets gezeten. Ik voelde de force zo uit mijn lichaam verdwijnen. Uiteindelijk ben ik vorige week woensdag een antibioticakuur gestart. Pas sinds zondagavond was ik van de diarree verlost. Maar toen was de Giro gedaan natuurlijk.’

Vloeken?

‘Natuurlijk. Omdat ik weet wat ze zullen zeggen: het is altijd iets met Van den Broeck. Net dat maakt het zo frustrerend. Je doet er alles voor en dan valt dat toch weer in het water omdat er iets gebeurt waardoor je geen controle hebt over je lichaam. Nog meer omdat die zevende plaats in de tijdrit bewezen had dat ik, zonder die bacterie, echt wel de conditie had om ergens tussen plaats vijf en tien te eindigen. Zo’n goed gevoel had ik in jaren niet gehad. Maar ja…

Had je op meer begrip gerekend van je ploeg? Marc Sergeant weet ook dat je ziek was, toch?

(haalt schouders op) ‘Dat zou je denken. Ik heb Sergeant nog niet gehoord. Ik lees ook maar wat hij in de krant zegt. En ergens kan ik het standpunt van de ploeg zelfs begrijpen. Ik zou misschien ook zo denken. Een twaalfde plaats ís teleurstellend voor mij. Maar misschien moeten ze eerst met mij praten. Je weet niet altijd wat er gebeurt of hoe iemand zich voelt. Wij zijn geen machines.’

Helemaal niet als je dat dan in de krant moet lezen?

‘Och, ik ben het intussen al zo’n twee jaar gewoon dat ze op mijn kap zitten.’