



ILLUSTRATOR War Espejo

(SPOT.ph) Mike: I think it's kinda cool. It's like you have superpowers or something. Like Mr. Fantastic.

Dustin: Yeah, except I can't fight evil with it.

Nagmula ang dialogue na iyan sa bagong Netflix original series na Stranger Things. Halos tatlong linggo na ring pinag-uusapan ang serye, at kung hindi mo pa ito napapanood, paumanhin sa mga paparating na spoilers. 80s ang setting niya, sa isang liblib na bayan ng Indiana, may nawalang bata, tapos may sumulpot na batang babae na may superpower, tapos may nawalang dalaga, tapos may lulubog-lilitaw na maligno na galing sa Upside-Down, o 'yong mundo ng mga monsters na kahawig rin ng sa atin, pero parang mas madilim, at nagkalat ang mga sanga't balag. Kumbaga, siya 'yong kwarto mo, pero hindi mo nilinis ng tatlong buwan, kaya may sarili nang buhay ang paborito mong pantalon na nakasabit sa pinto. Iinog ang kwento, hindi lamang sa paghahanap ng mga tauhang nawawala, kundi maging sa kung paano haharapin ng ibang tauhan at ng maliit nilang komunidad ang ka-weirdohan na biglang dumating sa dati’y weird-pero-hindi-monster-level-weird na buhay nila.

ADVERTISEMENT - CONTINUE READING BELOW

CONTINUE READING BELOW Recommended Videos

Samantala, mahigit isang buwan na rin mula nang manumpa bilang bagong Pangulo ng bansa si Rodrigo Roa Duterte: matagal na naging alkalde ng Davao, laging naka-checkered na polo, mahilig mag-show-off ng kamao. Mulat at handa ang labing-anim na milyong Pilipinong bumoto sa kanya sa gagawin niya oras na maupo siya sa Malakanyang. Kung urong-sulong siya sa pagsusumite ng Certificate of Candidacy sa pagkapangulo, siya namang walang-kagatul-katol niyang paghahayag ng poot niya sa sinumang sangkot sa ilegal na droga. Nang matunugan pa lang ng publiko na siya na ang mananalo sa eleksyon, nagsimula agad ang pagbagsak ng mga patay na katawan na parang hinog na bunga ng mangga tuwing Mayo. Kung dati, balita na sa atin ang away-bati ng mga housemates na hindi marunong maghugas ng pinggan sa loob ng bahay ni Kuya, ngayon, pinuputakti tayo ng araw-araw na headline tungkol sa mga bangkay na itinambak sa gitna ng kalsada, sabog ang ulo, tadtad ng butas ang katawan, minsan nakabalot ng packaging tape ang mukha, madalas, naka-fetal position sa loob ng itim na trash bag. Syempre, hindi mawawala ang karton na nakakuwintas o nakapatong sa bangkay na may nakasulat na “Adik/pusher/snatcher/druglord Wag Tularan.” Nagiging creative at may ownership na nga rin ang mga tirador. May marka na ng CDS (Caloocan Death Squad) sa Caloocan. May naglalagay na rin ng smiley sa duguang karton. Bukas makalawa, huwag na tayong magulat kung may maglagay ng Facebook at Instagram accounts nila.

ADVERTISEMENT - CONTINUE READING BELOW

Noong una, napapa-weh pa tayo sa pang-aagaw di umano ng baril ng mga pinaghihinalaang adik at pusher na target ng Oplan-Tokhang. Ngayon, halos nasa punto na tayong kaya nating isipin na may pagka-Houdini siguro ang mga inaaresto dahil kahit nakaposas na sila’t iniipit ng mga parak sa loob police car, di umano’y nagagawa pa rin nilang manlaban at agawin ang siguro nama’y naka-holster na armas ng mga pulis. Ayon sa Inquirer, umabot ng 596 ang bilang ng napatay na pinaghihinalaang sangkot sa droga nitong nakalipas na buwan. 436 dito, nangyari sa kasagsagan ng police operations, habang ang natitira ay pinatumba ng mga vigilante. Ibig sabihin, nitong Hulyo lamang, naglalaro sa labingsiyam o dalawampung katawan ng mga kinda-adik o medyo-pusher kada araw ang naitalang nang-agaw-armas o nanlaban sa pag-aresto o tinakbuhan ang mga parak o pinatumba ng inonseng drug lord o tinambangan ng riding-in-tandem.

Maituturing na nga talagang open season ang kriminalidad ngayon, at bakit nga naman hindi? Kung mismong mga pinuno ng bansa ang walang pag-aatubiling nanghihikayat sa publiko na pumatay ng kapwa nilang sa tingin nila ay adik o pusher—kahit walang patunay, kahit na hinala o pakiramdam lang, kahit ka-apelyido o nakitulog lang sa kapitbahay na may record sa barangay—hindi ba’t napakadali nga namang kumitil ng buhay? Kung may limpak-limpak na pabuya pala sa bawat ulo na mapapatumba mo, ano namang silbi ng pinirmahang dokumento ng mga sumukong adik at pusher kung hindi mo ito pakikinabangan?

ADVERTISEMENT - CONTINUE READING BELOW

Hindi pa kasama dito ang mga kaso ng pagpatay na hindi man direktang maikakabit sa kampanya laban sa droga, ay maituturing na bunga ng madugong estratehiya ng administrasyon para tapusin sa loob lamang daw ng anim na buwan ang itinuturing na pinakamalaking problema ng bansa. Marahil, nakita na ninyo sa social media ang mga duguang katawan nila. Ang babaeng binaril sa loob ng jeep sa Makati. Ang Ateneo teacher na pinatumba sa Marikina. Ang dalagang nakaangkas sa tricycle. Ang criminology student na nakitulog sa kapitbahay niya. Collateral damage daw sila. Kasi wala raw magagawang omelet kung hindi ka magbabasag ng mga itlog. Samakatuwid, nadamay lang, sori. Peace, di sinasadya.

Subalit hindi ba’t patunay rin silang biglang gumagaan ang pisil sa gatilyo dahil namamanhid na tayo sa nangyayaring patayan? Dumadali ang pagpapakawala ng bala kapag duguang katawan ng di-pa-nakikilalang bangkay ang almusal mo kada umaga. Unti-unting nagiging boring ang karahasan, lalo pa’t sa tuwing magbubukas ka ng FB, panay “patayin na yan” o “sana mang-agaw ng baril” o “ipabalasa ninyo kay Bato” o “due process mo mukha mo” ang post ng mga kakilala mong naka-#Du30 baller ID na ayaw sa opinyon mo.

ADVERTISEMENT - CONTINUE READING BELOW

At kung mapapansin ninyo, dahil sa takot na maging isa sa mga biktima nitong war on drugs ang mga kaibigan at mahal natin sa buhay, nagkakaroon na ng panibagong bigat ang dati'y labas-sa-ilong na paalam natin: Ingat.

Ingat, baka madamay ka. Kapag dinampot ka ng parak, wag manlaban. Isuksok mo ang nakaposas mong kamay sa loob ng iyong salawal para di ka paghinalaang mang-aagaw ng baril.

Ingat, mukha ka pa namang adik. Heto, bili ka ng pang-ahit. Dalhin mo na rin kaya ang huling resulta ng drug test mo? Atsaka NBI clearance. Atsaka blood sample na rin, para sigurado.

Ingat, baka may matisod kang bangkay sa kanto, mamantsahan ang bagong Jordan mo.

Ingat ka sa pagbubukas ng TV. Baka may close-up ng sabog na ulo, pagkamalang bagong recipe ng dinuguan ng asawa mo.

Sang-ayon man tayo o hindi sa kasalukuyang paraan ng paghahabol sa mga drug lord, pusher, at adik, isang bagay ang malinaw: itinutulak tayo ng naglipanang karahasan upang timbangin kung alin sa mga batayang prinsipyo natin ang handa nating isuko, alin ang kaya nating ipaglaban, at alin ang kaya nating mahigpit na panghawakan. Isa itong pagharap sa malignong marahil ay hindi natin alam na matagal nang nabubuhay sa ating balumbalunan, at kinailangan lamang ng madugong plataporma upang makalabas ito’t tumitig sa atin. Hinahamon tayo nito para muling sipatin kung hanggang saang antas ng karahasan ang kaya nating sikmurahin. Dahil kung komportable na tayong titigan ang imahen ng mga duguang katawan na ibinabalandra sa diyaryo’t telebisyon; kung dedma na lang ang pambabalewala sa karapatan ng mga pinapatay sa mga operasyon; kung hindi na natin magawang isipin na ang bawat estrangherong bangkay ay may kanya-kanya ring magulang, asawa, anak na naghihintay sa pag-uwi nila, nagdarasal marahil ng konti pang pisi para sana mabago ang kuya, tatay, o asawa nila; kung handa na tayong tanggapin na droga talaga ang problema—hindi kahirapan—at dahas na lang talaga ang tanging solusyon—wala nang batas, wala nang proseso, wala na ang halaga ng tao bilang kapwa tao—parang nagboluntaryo na tayong magtayo ng apartment complex sa Upside-Down na mundo ng mga halimaw, at ipinapaubaya na rin natin sa malignong nananahan sa ating sikmura na angkinin na lahat ng natitirang hibla ng ating pagiging tao. Dahil mas maligno na tayo kaysa sa tao. Ngayon, kung balang araw ay bigla tayong matauhan, at nagpasya tayong labanan itong halimaw, at harapin ang ka-weirdohang nangyayari sa lipunan natin, sana hindi pa huli ang lahat.

ADVERTISEMENT - CONTINUE READING BELOW

Until then, let’s enjoy this bloody omelet, Pilipinas. Ingat. Seryoso, ingat.