Mensen die vaak achter het centraal station komen, kennen hem wel: Wimfred van Veen. De sjofele man vraagt mensen om een kleine bijdrage voor zijn online abonnement op NRC. “Pardon meneer, kunt u misschien een eurootje missen? Ik wil weten wat er echt speelt.”

Er zijn mensen die muntjes van 10 of 20 cent in zijn hand steken, maar minstens zo vaak wordt Wimfred genegeerd. Een enkele keer wordt een voorbijganger boos: “Ga je zeker weer columns van Bas Heijne van lezen he? Viespeuk!” Het deert de bedelaar nauwelijks nog, hij is de opmerkingen inmiddels gewend.

“Het begint zo onschuldig”, vertelt Wimfred, turend in een bekertje met vijftig cent, net genoeg voor een Ikje. “Een vlotte jongen op straat benaderde me voor een voordelig abonnementje van 3 maanden, eerste maand gratis, alleen online. Op zo’n moment denk je, één slijpsteentje voor de geest, wat kan dat nou voor kwaad? Nou ja, kijk zelf maar, nu zit ik dus hier.”