In De wereld draait door schoof Bo aan tafel. Een oudere transvrouw. Zij werkt bij de VRT als verslaggever, voorheen als man; nu gaat ze als vrouw door het leven. Deze vrouw was van ver gekomen. Haar ogen verraadden dat. Ze had zich bevrijd van de schaamte en nu zat ze aan tafel om als voorbeeld te dienen voor anderen. Ze was kwetsbaar en krachtig. Ik zat met een vriend aan de telefoon. We keken samen apart. Ik moest een piepklein beetje janken. Hij grapte dat zijn geloof in de mensheid was hersteld. Als een boxje dat even aangevinkt was. Zo simpel is het soms.

Een dag later. René van der Gijp aan tafel bij Voetbal Inside, als Renate. Blonde pruik, jurkje, en een foto van Bo op de tv’s in de studio. Hij maakte Bo belachelijk. Aan tafel werd gelachen. René was verbeten en boos. Zijn ogen verraadden dat. Hij maakte aan tafel een middelvinger naar Bo, verpakt in een grap. Ik was een klein beetje in shock. Hoe dacht hij het recht te hebben om iemand die zoiets kwetsbaars had gedaan zo te kakken te zetten? ‘We moeten niet net gaan doen alsof dit normaal is,’ sprak collega Derksen later. Het leek alsof de heren van Voetbal Inside Bo terugfloten.

Normaal doen.

Een tijd geleden schreef ik een column over het gebruik van homofobe scheldwoorden. De aanleiding was het gemak waarmee Youp van ’t Hek de woorden ‘enge pisnicht’ gebruikte in een column. Ik schreef dat schelden met ‘flikker’, ‘poot’ of ‘pisnicht’ negatieve effecten heeft. Het werkt homofobie in de hand, niet in de laatste plaats bij (jonge) homo’s zelf. Ook in het hoofd van een homo wordt een homo iets negatiefs, omdat je leert dat een homo minder is, object van spot. Jonge homo’s, lesbiennes of transgenders zitten uit schaamte in de kast, en schaamte ontstaat niet in een vacuüm, maar in een maatschappij.

Je identificeert je vooral op jonge leeftijd met het scheldwoord. Dat tekent mensen diep, het tekende mij diep. Ik spreek me erover uit, niet omdat ik elke keer moet huilen als ik ‘flikker’ hoor of omdat ik vind dat andere mensen nu allemaal dingen niet meer mogen. Ik spreek me uit in de hoop dat jongeren die zich ‘anders’ voelen en nu opgroeien het makkelijker krijgen dan ik. Daarbij: er zijn in januari drie gevallen geweest van anti-homogeweld.

Recent reageerde Youp in de NRC op mijn stuk ‘van een of ander obscuur omroepblaadje’. ‘Ik moest vooral lachen toen ik het las,’ schreef hij. ‘Wat een zeikwijf,’ was zijn conclusie. Hij liet zich zijn scheldwoorden niet afpakken. Hij had ze van zijn vader geleerd en daarmee zijn woorden als pisnicht ‘gewoon Amsterdams’. Duidelijke taal, noemde hij het.

Gewoon. Normaal.