Je la alveno, Deriano ne komprenis kion li vidis.

Grizaj nuboj estis fono de griza pejzaĝo. Aĵoj en ĉiu maniero de kadukeco plenigis la vidon. Sub la piedoj, Deriano sentis amason kiel gruzon de mezgrandaj ŝtonoj.

Rigardante suben, li trovis mozaikon. Aro da rustaj manĝiloj en skatolo kun rompita vitra kovrilo, infanaj ludiloj kiel dismembrigita pupo, ĉiaj eluzitaj vestaĵoj, disĵetitaj paĝoj el libroj, kaj trua kuseno kovrita de ŝimo.

Supren, li rigardis neeblan pluvon. Pli da ruboj falis el la ĉielo. Sur lian propran stakon falis boto, kiu aliĝis al la stranga regolito kiel ĝusta ano.

Subite, Deriano aŭdis ion malantaŭ si. Li turnis sin kaj vidis viron. La viro portis longan grizan malnovan palton kaj marŝis kun promena bastono en la mano. Per raŭka voĉo, la viro diris, “Saluton, sinjoro!”

Deriano palpebrumis trifoje sed la strangulo ankoraŭ staris antaŭ li. Li tiam demandis, “Kio estas tie ĉi?”

“Tio ĉi estas la regno de forgeseco. Ĝi estas la hejmo de ĉio kio ne plu estas. Vi estas la unua vivanta okupanto.” La viro ridetis, montrinta la dentojn, kiuj estis miksaĵo de oraj, lignaj, kaj bestaj… aŭ eble aliaj homaj. “Certe estos interese.”

“Pri kio parolas vi?”

“Ĉu viaj okuloj ne funkcias?” La viro gestis ĉirkaŭ si per la promena bastono. “Vi vidas ĉion ĉirkaŭ vi, ĉu ne? Jen kien ĉio forgesita venas. Kiam la lasta homo ne plu pensas pri io, kiam ĝi ne plu enmemoriĝas, ĝi portiĝas tie ĉi.”

Kapneante, Deriano diris, “Ne. Tio estas neebla.”

“Tion mi kredis pri via apero sed jen vi.” La rideto de la viro pligrandiĝis. “Vi estas nova landano de mia lando. Mi, la reĝo de ĉi tiu regno, bonvenas vin. Bonvenon sinjoro al via hejmo nova, via hejmo eterna!”

Rigardante la frenezulon, la vizaĝo de Deriano paliĝis. “Mi… Mi faris eraron. Mi devas ne esti ĉi tie. Mi iros reen.”

La rideto fariĝis rido kaj la laŭteco faris hidajn eĥojn tra la rubaĵaj montoj. “Reen? Ne ekzistas reen. Nur en. Eniro estas la sola iro. Anja alia iro ne eblas.”

Deriano tiris siajn okulojn el la timiga homaĉo. “Bonvolu doni al mi tempon. Mi devas pensi.”

La viro levetis la ŝultrojn. “Mi povas doni al vi nenion krom tempon. Pensu dum la eterno se vi volas. Sed nenia penso irigos vin reen. Aŭ malantaŭen. Aŭ iel ajn foren. Ĉi tie estas la fino de finoj.”

Tiu ĉi afiŝo estas parto de originala verko de fantasto. Mi donos la aliajn partojn en la venontaj tagoj. Se vi havas iujn ajn pensojn pri la rakonto, la Esperanto, la ideo, ktp, bonvolu doni al mi viajn pensojn por helpi al mi pliboniĝi kiel verkisto. Dankon!