De gebeurtenissen in Keulen waren verschrikkelijk, maar in het debat daarna is de Arabische cultuur absoluut onrecht aangedaan. Dat zegt een studente met Syrische roots in een opiniestuk in De Morgen. “Profeet Mohammed heeft veelvuldig gepleit voor wederzijds respect en voor de onafhankelijkheid van de vrouw. De gebeurtenissen in Keulen een kenmerk van de islamitische cultuur noemen getuigt daarom van eenzelfde simplistische onwaarheid als bijvoorbeeld pedofilie een kenmerk van de Belgische cultuur noemen.”

Er was geen mens die de feiten in Keulen niét verafschuwde. Maar de meest acute vragen na het drama gingen niet over waarom het zo lang duurde voor het in de media verscheen. Evenmin over het falen van de politiediensten, die het hadden over een rustige en vreedzame oudejaarsnacht. “Nee, men wilde vooral nagaan of de seksuele aanrandingen voortkomen uit de cultuur van de daders. De feiten benoemen, heet zoiets naar het schijnt”, begint Mayada Srouji, studente arabistiek en islamkunde aan de UGent, haar opiniestuk in De Morgen.

“Arabische mannen hebben andere ideeën over vrouwen”, zo zei Ines Keygnaert, experte seksueel geweld van de UGent, letterlijk op het VRT Journaal. Geen verkeerde ideeën, maar wel andere ideeën. Nochtans is het niet correct om te stellen dat die feiten voortkomen uit de cultuur van de daders, zegt Srouji. “Wie in het Arabisch patrimonium duikt, stuit onvermijdelijk veelvuldig op het begrip Sharaf (eer). Onder dit begrip verstaat men onder meer de waarborg en de bescherming van de vrouwelijke integriteit. (...) Desondanks is het inderdaad zo, dat deze principes enorm vaak werden (en worden!) verloochend waardoor het beeld is ontstaan van een Arabische cultuur waarin de vrouw ondergeschikt is aan de man. De islamitische waarden zijn ook duidelijk wat betreft het gedrag van de man tegenover de vrouw. Zo heeft de profeet Mohammed veelvuldig gepleit voor wederzijds respect en begrip, maar meer concreet ook voor de onafhankelijkheid van de vrouw. De gebeurtenissen in Keulen een kenmerk van de Arabische of islamitische cultuur noemen getuigt daarom van eenzelfde simplistische onwaarheid als bijvoorbeeld pedofilie een kenmerk van de Belgische cultuur noemen.”

Srouji stelt daarom voor om in ruil een intellectueel debat te voeren over de ontsporing van Arabische landen op vlak van gendergelijkheid. Een juiste analyse maken van het probleem, zonder te generaliseren. “Hoe verklaren we de ontsporing van veel Arabische landen op vlak van gendergelijkheid? Waarom rust er in de praktijk een enorm taboe op ontmaagde vrouwen binnen verschillende moslimgemeenschappen, maar is dat taboe zelden van toepassing op mannen? Waarom ligt het zwaartepunt eerder bij de bedekking van de vrouw en niet zozeer op het ‘neerslaan van de blik’ door de man? Hoe is het mogelijk dat er zo veel bekeerde vrouwen met een gebroken hart achterblijven eens hun ‘grote geliefde’ zich van een verblijfsvergunning verzekerde?”, het zijn vragen die ook de studente zich stelt.

Vragen die niet onder de mat mogen geveegd worden, en die moeten beantwoord worden door experts binnen de Arabische cultuur. Bij voorkeur vrouwen, die de aard van de problemen kunnen blootleggen. “Maar we mogen dit debat in geen geval laten kapen door personen die zich er alleen politiek rond willen profileren. Onze vrouwenrechten zijn ons daarvoor veel te dierbaar”, besluit ze.