Theodor Holman Beeld Wolff

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben verslaafd aan menselijkheid.



Als ik ergens menselijkheid tegenkom, dan moet ik dat kopen en dan gaat het helemaal op. Met verpakking en al. Tenminste, als het groene verpakking is natuurlijk.



U ziet obesitas, ik zie menselijkheid.



Ik ben zo menselijk dat ik daarom besloten heb niets meer over de islam te schrijven, want dat speelt de populisten maar in de kaart, en dat is wel het laatste wat ik wil, want dan moet ik kotsen van mijn eigen menselijkheid.



Me nergens mee bemoeien, is voor iemand als ik, die zo menselijk is, al heel moeilijk, maar dat lukt me uitstekend wanneer ik daardoor de menselijkheid kan vermeerderen.



En ik ben niet alleen, dat weet ik. Er zijn er velen die verslaafd zijn aan menselijkheid. We herkennen elkaar onmiddellijk. Bijvoorbeeld na een ramp als in Berlijn, dan zeggen wij verslaafden aan menselijkheid meteen: "Daar gaan de populisten en racisten misbruik van maken, we kunnen beter de andere kant op kijken."

Zo zijn we dan ook te herkennen: we kijken constant de ande­re kant op. We weigeren ook het beestje bij de naam te noemen. Het is misschien een flauwe woordgrap, maar het woord 'beest' zegt het al. Is niet zo menselijk, voelt u 'm?



Ik wil niet opscheppen, maar wij supermenselijken hebben ook de oplossing. Eén oplossing? We hebben er vele!



Bijvoorbeeld: we moeten niet de schuld geven aan één groep mensen, bijvoorbeeld de mensen die geloven in de islam. Niet doen. Is niet menselijk. Onze analyse is: wees een beetje aardig voor elkaar, dan komt het allemaal goed. Ja toch?



Wat je ook niet moet doen, is redeneren en argumenteren en zo laten zien dat je de beste bent. Dat is zo westers! Hallo, we zijn allemaal mensen, hoor.



Maar goed, ik ben dan ook verslaafd aan menselijkheid. Vervelend?



Ach, ik sta daardoor wel aan de goede kant. Daardoor vind ik ook bijna alle programma's van de publieke omroep leuk. DWDD en Pauw! Meesterlijk.



Nadelen? Het is wat je een nadeel noemt. Omdat ik me als witman altijd vreselijk heb schuldig gemaakt aan on­bewust racisme, waarvoor ik me diep schaam, heb ik naam en geslacht veranderd en ga ik nu als Mevrouw Bokita ­Holman door het leven en ­probeer ik mijn huid wat bij te bruinen.



Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.