Van de Kamp was lokaal politicus in Amsterdam voor de CDA. Hij is actief voor de joods-islamitische vriendschapsvereniging Salaam-Shalom, en kwam eerder dit jaar met een historische roman over de Holocaust: Sara, het meisje dat op transport ging.

Waar gaat het u precies om?

“Een aantal weken geleden sprak Buma al de H.J. Schoolezing uit, waarin hij het weer had over die joods-christelijke samenleving. Wat mij betreft bestaat die niet. Tot eind negentiende eeuw mochten we hier als joden helemaal niets. En veertig jaar later begint de Tweede Wereldoorlog, waarna, de geschiedenis is bekend, slechts een klein stukje van de joodse gemeenschap terugkeert. Na de oorlog volgde de kille opvang en bleek er geld geroofd. En nu hebben we het dan ineens over ‘onze joods-christelijke samenleving? Daarachter gaat de gedachte schuil: de moslims, die moeten we hier niet hebben. Daar voel ik me heel ongemakkelijk bij. Ik weiger mee te doen aan een zogenaamde joods-christelijke samenleving die gebruikt wordt om anderen uit te sluiten.”

Eerder deze week klonk er al vergelijkbare harde kritiek van enkele CDA-prominenten. In het partijblad Christen Democratische Verkenningen beschreven oud-minister Ernst Hirsch Ballin en hoogleraar Paul van Geest, ook hoofdredacteur van het blad, hun onvrede met de huidige koers van het CDA. De toon van Buma zou de scheidslijnen in de maatschappij vergroten. Toch heeft rabbijn Van de Kamp niet de indruk dat de onvrede binnen de partij groot is. “Het zou best kunnen zijn dat mensen het wel met me eens zijn. Maar die spreken zich niet uit.”

Het was in de Schoo-lezing toch niet de eerste keer dat het CDA de term ‘joods-christelijke cultuur’ kwam?

“Nee, maar dat was niet het enige waarmee ik moeite had. Ik vind ook de term ‘gewone Nederlander’ een probleem. Buma legt hiermee zijn oor te luisteren bij uiterst rechts. Die eenzijdigheid zie je nu ook: er komen maatregelen om vluchtelingen in de regio op te vangen, en om hen beter te doen integreren. Geen énkel woord over de taak die de gevestigde samenleving daarbij ook heeft. Ik kom nu net van een middelbare school hier in Amsterdam, van een project om jongeren kansen te geven. Je moest eens weten hoe zwak hun zelfbeeld is. ‘Ik hoef niet te solliciteren, ik kan niks, en het heeft toch geen zin, ze willen toch geen Marokkaan of Turk.’ Ik vind dat de regering ook verantwoordelijkheid draagt voor het welbevinden van deze burgers.

Deze lezing is nu al weer een maand oud. Waarom stapt u nu pas op?

“Ik heb na die lezing contact opgenomen met de fractie, en bezwaar gemaakt. Maar ik heb tot nu toe helemaal geen reactie gekregen. Terwijl het toch tot de fatsoensnormen behoort om een brief te beantwoorden.”

U had dus al langer bezwaren. Wat gaf de doorslag voor uw vertrek?

“Er zijn eerder momenten geweest dat ik overwoog te vertrekken, maar dan besloot ik toch steeds om van binnenuit iets te veranderen. Dat kun je honderd keer proberen. Maar nu ik Buma in zijn verklaring over het regeerakkoord hoorde zeggen dat hij 'trots' was, en zijn zelfgenoegzaamheid bemerkte, wist ik genoeg. Haatzaaien wordt streng gestraft, zei Buma in dezelfde verklaring. Heb je het over vluchtelingen en integratie, en de derde zin is haatzaaien, dan weet de lezer: de ander, de vluchteling, de vreemdeling, de moslim, dat zijn de haatzaaiers. Stel je het CDA hier kritische vragen over, dan zullen ze zeggen: ‘Dat hebben we zo niet bedoeld’. Maar het kwaad is dan al geschied: ze zaaien gevoelens van ongemak tegenover vluchtelingen en moslims.”

Lees ook: CDA-prominent Ernst Hirsch Ballin: 'Buma laat migrant in de kou staan'.