Soms is het goed om politici te herinneren aan beloftes die niet worden nagekomen. Mark Rutte heeft nog altijd pijnlijke herinneringen aan zijn steun aan de miljardenhulp voor Griekenland, terwijl zijn stem richting kiezer nog echode, dat er geen cent meer naar de Grieken zou gaan. Beloftes breken is dodelijk voor je geloofwaardigheid en funest voor het vertrouwen van de kiezer; dat moet je zo weinig mogelijk doen. Zo is het ook nog maar de vraag of D66 de steun aan het kabinetsbesluit om het referendum af te schaffen, electoraal ooit te boven komt.

Senator André Postema (PvdA) beloofde nog niet zo lang geleden dat hij als VMBO-directeur in Maastricht zijn conclusie zou trekken en zonodig zou opstappen, zodra het onderzoek naar het debacle rond de ongeldig verklaarde eindexamens op zijn school is afgerond. Het onderzoek is nog niet klaar, maar zolang kan Postema niet wachten; hij heeft zijn dienstverband met twee jaar laten verlengen, ongeacht zijn rol in het examendrama. Dat gaat niet alleen de Tweede Kamer, maar ook de kiezer te ver. Hoewel een Eerste Kamerlid niet rechtstreeks wordt gekozen, wil ook de kiezer af van de ongeloofwaardige Postema.

Maar de kiezer heeft niet altijd gelijk. De verontwaardiging over vermeende belangenverstrengeling van senator Anne-Wil Duthler (VVD) is schromelijk overdreven. Wij verlangen juist dat de senatoren met beide benen in de samenleving staan, actief aan de maatschappij deelnemen, en met die kennis en ervaring oordelen over wetten die eerder in de Tweede Kamer zijn goedgekeurd. Elke senator heeft dan ook een baan naast het politieke werk, dat hooguit twee dagen in de week beslag legt op het leven van het Eerste Kamerlid. Ze moeten ook wel; voor het Kamerlidmaatschap ontvangen ze jaarlijks 29.000 euro, zo’n 2400 bruto in de maand, inclusief vakantiegeld.