Beeld afp

Brief van de dag: Erdogan, Erdogan

Erdogan, Erdogan,

wat is dat toch een leuke man

wat is dat toch een fijne vent

die Turkse president



hij is innemend, sympathiek

kan tegen grapjes en kritiek

zo bescheiden en charmant

wat zou ik trots zijn op zo'n land



hij ruikt heerlijk, altijd schoon

zo bijzonder, zo gewoon

hij is nobel, wijs en lief

welbespraakt en sensitief



op dieren is de man verzot

van het schaap tot de marmot

geitjes aaien maakt hem blij

maar daar blijft het dan ook bij



een voorbeeld voor elke man

dat is Recep Tayyip Erdogan

zelfs van buiten is hij mooi

elke porie, elke plooi



zijn kaaklijn, ogen, zijn gebit

zijn haar dat altijd prachtig zit

perfect de glooiing van zijn wang

alleen zijn arm is nogal lang...



Theo Maassen, Eindhoven

Deur dicht!

Nu de overheid met maatregelen komt om energiebesparing bij bedrijven af te dwingen (Ten eerste, 18 mei), is dat een mooie gelegenheid om ook die belachelijke gewoonte van winkeliers aan te pakken om de deuren van hun verwarmde zaken wagenwijd open te zetten zodat enorme hoeveelheden kostbare warmte linea recta in de atmosfeer verdwijnen met alle milieugevolgen van dien.



L. de Git, Castricum

Connie Palmen

Vonne van der Meer (O&D, 12 mei) en José Pothof (O&D, 14 mei) reageren beiden op de door Arjan Peters (V, 10 mei) opgeworpen vraag wie de 'jij' en wat de 'het' is in de titel van de winnaar van de Libris Prijs (Jij zegt het van Connie Palmen).



Beide briefschrijvers betrekken de titel, onder verwijzing naar verschillende Bijbelteksten, op het personage Ted Hughes, met wie Palmen zich in en buiten het werk sterk vereenzelvigt. Dat geeft zicht op een andere interpretatie, mede ingegeven door de volgende zinsnede van Arjan Peters: 'En voor het eerst zit Connie Palmen niet nadrukkelijk tussen de lezer en het boek.' Daarmee geeft Peters aan waar het bij Palmen uiteindelijk altijd om draait: de schrijfster zelf.



De 'jij' slaat in deze interpretatie zowel op Peters, als op de Libris-jury, als op allen die de auteur ('het') in het zadel hijsen. Of over het paard tillen?



Tiny la Roi, Oss

Connie Palmen. Beeld anp

Leve het Songfestival

Puck van der Meer vindt het Songfestival een onhandelbaar gedrocht (O&D, 18 mei). Ik vind Puck zo'n typisch Hollandse zuurpruim die niks van het Eurovisie Songfestival begrijpt. Jamala's lied was een prachtige aanklacht tegen de waanzin van oorlog en dictators, heel subtiel tussen de regels door.



Volgens Puck heeft dit een 'burenruzie' veroorzaakt, tjongejonge, is zij op de hand van landjepikker Rusland? De spruitjeslucht is gelukkig al lang van het Songfestival af, al was 'Een beetje' van Teddy Scholten (Eurovisie 1959) erg leuk...



Door Wint, Amsterdam

Formule 1

In zijn conclusie met betrekking tot Max Verstappen en de autosport in het algemeen (Geachte redactie, 18 mei) geeft Jan Dirk van der Veer uit Drachten aan dat hij zelf ook moeiteloos een Formule 1-stoeltje zou kunnen claimen.



Hij beheerst namelijk een techniek die absoluut noodzakelijk is in deze tak van sport, het kort door de bocht kunnen gaan.



Rob Pach, Koudum

Klein rotdorpje

In zijn column over Nagele (O&D, 17 mei) laat Toine Heijmans architect Pi de Bruijn aan het woord over diens frustratie over het feit dat hij geen toestemming krijgt van de gemeente Noordoostpolder om van Nagele een kunstenaarsdorp te maken.



De Bruijn is blijkbaar in zijn eer aangetast als meesterarchitect-stedebouwer en haalt uit naar de boeren die van 'het kleine rotdorpje' het liefst landbouwgrond zouden maken. Weet hij nu nog niet, terwijl hij er al sinds 2009 komt, dat de boeren bij het dorp horen? Dat hun kinderen er naar school gaan? Dan hun vrienden en familie er wonen? En dat zij zelf na hun pensionering vaak ook in het dorp neerstrijken?



De boeren hebben geen last van het dorp, maar wellicht ook geen behoefte aan een kunstenaarskolonie. Dat bewijst alleen maar dat Nagele vroeger al niet maakbaar was en nu nog niet.



Hilde Roemers, Fijnaart (opgegroeid in de Noordoostpolder)

Lammetje, lekker

Muriel Borst bekruipt de lust om 'een weiland in te rennen en een lammetje de strot af te bijten' na het lezen van de ingezonden brief van Jet Bakels (U, 14 mei). Deed ze dat maar eens. Misschien zou ze dan beseffen wat het betekent, vlees eten.



Een prachtig schepsel Gods op een wrede manier doden na een kort (en vaak erbarmelijk) leven voor dat lamskoteletje op je bord. Wij nemen als mensdom tenslotte door de evolutie een plek in aan de top van de voedselketen, volgens mevrouw Borst.



John Buijs, Capelle aan den IJssel

Flexwerk tegen wil en dank

Volgens Nanda Troost (Economie, 17 mei) is het overgrote deel van de 1,7 miljoen flexwerkers aangewezen op een tijdelijk contract, en dat komt omdat ze niets anders aangeboden krijgen. De beslissers zijn veelal hr-managers en leidinggevenden, die nagenoeg altijd zelf wel van een vast contract genieten.



Een ander negatieve arbeidssituatie is beschreven in een artikel in Ten eerste van 10 mei. Daarin werd gemeld dat meer dan 40 procent van de werklozen in Nederland ouder is dan 50 jaar.



Dat die groep niet aan de bak komt, is toch echt vanwege het negatieve oordeel van opnieuw de hr-manager en de direct leidinggevende bij het invullen van een vacature. Besluitvormers die zelf mogelijk wel ouder dan 50 zijn en waarschijnlijk ook een vast contract hebben. Mijn conclusie: duizenden haves beslissen over het lot van miljoenen have nots.



Vroeger had je sterke vakbonden om de strijd aan te gaan. Nu lijkt de strijd gestreden. Zal de politiek dan uiteindelijk haar verantwoordelijkheid nemen?



Helaas zegt iets in mij, dat die wens opnieuw vader van de gedachte is.



Peter Sluijter, Almere

Geniet ervan!