Thierry Baudet in zijn werkkamer. Beeld anp

Leden stromen bij duizenden toe. Volgens recente peilingen (Ipsos, De Hond) zit het aantal (potentiële) kiezers al tegen het miljoen aan. Hoe flikt Thierry Baudet dat met zijn Forum voor Democratie? Welke steken laten de traditionele politici vallen?



Arie Slob, de nieuwe minister voor het primaire onderwijs, stond vorige week in de schijnwerpers. Qua integriteit en betrouwbaarheid niet te kloppen. Hij symboliseerde echter ook treffend de krampachtigheid van het Binnenhofse wereldje.

De problemen bij het basisonderwijs lopen allang de spuigaten uit. Te lage salarissen, een chronisch lerarentekort, te hoge werkdruk. Steeds meer kinderen zijn de dupe. Er is becijferd - aan de betrouwbaarheid ervan wordt niet getornd - dat er 1,4 miljard op tafel moet komen om het tij te keren. Het regeerakkoord maakte daar minder dan de helft van.



Op een protestbijeenkomst van leraren stak de verdediging van Slob schril af bij de heldhaftigheid van zijn aanwezigheid. Het kwam er op neer dat hij tot zijn spijt niet meer geld had meegekregen. Dank je de koekoek. Door minister te worden ging hij ermee akkoord dat het primair onderwijs bij lange na geen 1,4 miljard krijgt, maar bijvoorbeeld, wegens de afschaffing van de dividendbelasting, de buitenlandse aandeelhouders wel. Zó zit de vork in de steel.



Slob verdedigde zich op Binnenhofse wijze. Het regeerakkoord als einde van de wijsheid. Daar loopt Baudet tegen te hoop. En dat gaat er bij velen in. Het geeft weliswaar wat democratische lucht dat de politieke leiders van CDA, CU en D66 fractievoorzitter blijven en geen minister werden. Maar daar winnen ze de oorlog met Baudet niet mee.

Er is nog het een en ander. De afgelopen zestig jaar stonden in het teken van het algemeen onbetwijfelde vooruitgangsgeloof. De economische groei zou (en moest) eeuwig zijn. Wenkend perspectief - voor de wind is iedereen een hardzeiler - steeds meer welvaart, meer democratie, meer mensenrechten, meer sociale zekerheid, steeds meer jezelf kunnen zijn. De politiek diende om de consumentenhonger te stillen. Het begint echter te dagen dat de wal het schip gaat keren. De nationale politiek verliest haar greep op de gebeurtenissen.



De tragiek rond het primair onderwijs staat niet op zichzelf. Bijna elke week is er wel iets soortgelijks aan de hand. Ook internationale ontwikkelingen zijn niet te managen. De klimaatveranderingen en het enorme geboorteoverschot in Afrika zullen leiden tot vluchtelingenstromen waarbij die van tegenwoordig slechts beekjes zullen blijken te zijn geweest.



Door robotisering is het niet uitgesloten dat 30 à 50 procent van de arbeidsplaatsen zal verdampen. Wat te doen? Geen begin van een plan. Meedeinen op het ongenoegen. Daar blijft het grotendeels bij.

Het vooruitgangsgeloof sterft een stille dood. Er hangt onheil in de lucht. De behoefte aan veranderingen verdwijnt. De romantisering van het verleden wint veld. Baudet belichaamt de hang naar (het geflatteerde) vroeger. Naar nationale soevereiniteit, naar de eigen grenzen kunnen sluiten, naar het vanzelfsprekende gezag van een soevereine aristocratie.



Met zijn zwierigheid, ironie, intellectuele uitstraling, zijn strooien met erudiete citaten, de Europese Unie als zijn door hem uitgeroepen vijand paradeert Baudet als een kind van déze tijd. Wil geen premier worden, maar vreest er niet aan te kunnen ontkomen.



De paradijsvogel in het Haagse inteeltwereldje. Poseert als de onafhankelijke aristocraat waar eeuwen beschaving overheen zijn gegaan. Een schril contrast met de slavenzielen, die regeerakkoorden à tort et à travers verdedigen of oppositievoeren om het oppositievoeren.

Sytze Faber.

Steeds meer kiezers staren in zijn koplampen. Ze zijn uitgedemocratiseerd, zijn de prozaïsche mores van het Binnenhof zat. Verlangen naar grandeur, eruditie, weidse vergezichten, eigenzinnigheid, romantiek. Placebo's voor een werkelijkheid zonder vooruitgangsgeloof. Baudet voorziet erin.



Thierry Baudets zegetocht duurt nog wel even. Tot er weer net zo'n spannende politicus als hij opstaat, die het slavenzielenleed beëindigt en die de trompet helder steekt over de grandeur van onze mensenrechten, grondwet en democratische rechtsstaat.

Vijf stukken over Thierry Baudet en FvD die u gelezen moet hebben

Wie nog twijfelt aan de potentie van Forum voor Democratie, was niet op het partijcongres

Tien maanden geleden was de Tolhuistuin in Amsterdam-Noord nog groot genoeg, nu kwamen 1.600 mensen naar de RAI om te horen dat het voor onze beschaving erop of eronder is. Wie nu nog twijfelt aan de potentie van Forum voor Democratie (FvD), was in november op het partijcongres in Amsterdam.



Opinie Peter Middendorp: Baudet stelde in de Kamer een legitieme vraag, maar werd daarop luid en duidelijk uitgelachen

'Zakelijk gesproken, zo mag voor de lezers van deze column intussen toch ook wel bekend worden verondersteld, vind ik hem, om even wat krachttermen achterwege te laten, niet zo. Dat is de andere kant van het verhaal.'



Hoeveel invloed hebben de PVV en het FvD op het huidige regeerakkoord gehad?

Drie wetenschappers beoordelen het regeerakkoord op zijn rechts-populistisch gehalte. (+)



Hoe rechts is Forum voor Democratie?

Een FvD-adviseur verwees naar een complottheorie over witte genocide. Hoe ver leunt de partij van Thierry Baudet naar rechts? (+)



Opinie Marjan Slob: Onze politieke cultuur is vermoeid en defensief, daarom valt Baudet op

Baudet blaakt, is de bal die de oude garde dolt, een vurige jonge man in een land vol uitgebluste ouderen. Dát is zijn aantrekkingskracht, schrijft Marjan Slob. (+)

