Ik heb vijf jaar de wereld rondgereisd, op verschillende plekken gewoond en de wereld is een verdomd mooie plek met verdomd mooie mensen. Ik moet er geen tekeningetje bij maken, maar er is dikke trouble in paradise. Met de huidige klimaatvoorspellingen zullen we over een tiental jaar geen deftige oogsten meer hebben, geen eten dus. Het verlies aan biodiversiteit zou het einde van de mensheid kunnen betekenen.



Vorig jaar heb ik me terug in België gesetteld met als ambitie om als individu positieve verandering te brengen. Een bacheloropleiding leek een goede stap, eerst wijsheid, dan handelen. Artikels schrijven maakt een beetje impact. Met de opstart van m’n bedrijf Commensalist kan ik letterlijk enkele vierkante meters groen deftiger designen, maar het blijven enkele vierkante meters. Hoe kan je als enkeling positieve impact maken?

Ondanks dat ik het hart heb van een pacifist, heb ik blijkbaar ook een oorlogszuchtig kantje. Op een dag was ik het zo beu om kilometers lange gemillimeterde grasstroken te zien die nergens toe dienen, zelfs niet voor verkeersveiligheid. Ze herbergen weinig biodiversiteit, zijn niet de beste waterbuffer: het is een groene woestijn. Ik heb de oorlog verklaard aan het gazon. Deze zomer deed ik een studie waarin ik 60 groendiensten bevraagde en bundelde dit samen met een voorstel tot decreet: Groene Ruimte 2.0.