🔊 Beluister dit artikel

Als 16-jarig Iraans meisje stond ik op een dag midden in mijn slaapkamer, verbijsterd, verdrietig en vooral vol verschrikking naar buiten te staren waar een islamitische revolutie gaande was. Een grote groep vrouwelijke demonstranten ingepakt in zwarte chadors en boerka’s die diep vanuit hun keelgat bulderden: “Wij willen de wet bescherming van vrouwen niet”, gevolgd door geschreeuw om “zelfstandigheid, vrijheid, Islamitische Republiek” en “dood aan de anti-revolutionairen”.

Uitbuiting van emoties

Dezelfde vrouwen die een maand of zelfs een week daarvoor in minirokjes en zichtbare decolletés op straat liepen, naar clubs of discotheken gingen om te drinken, te dansen, te sjansen en plezier te maken. Vóór de eerste rij van demonstranten liepen de leiders van linkse bewegingen, de linkse socialistische volkspartijen, de Communistische beweging en de islamitische Marxistische beweging, het MEK (Iraanse Volksmoedjahedien).

Sindsdien staat de Linkse Kerk voor mij symbool voor de uitbuiting van emoties. Een Kerk die haar roem, succes, rijkdom en populariteit te danken heeft aan haar succesvolle verdienmodel gebaseerd op de kommer en kwel, malheur en miserie van de zwakkeren en het promoten van het slachtofferschap en bedroefdheid van de mens. Deze Kerk heeft zich door de jaren heen weten neer te zetten als een soort messias; de redder van de mensheid, de enige echte kerk die de enige echte waarheid in pacht heeft.

Het was dezelfde Linkse Kerk die 40 jaar geleden mijn geboorteland, Iran, zo genadeloos en gewetenloos heeft overgeleverd aan de duivel des duivels: Ayatollah Khomeini en zijn islamitische internationale terreurnetwerk. Zij die niets anders dan dood en verderf, onheil en verwoesting, armoede, angst en terreur op een ongekende schaal hebben geïntroduceerd en teweeg hebben gebracht.

➰

Afgepakte dromen

Als ik aanschouw hoe de Linkse Kerk in Nederland te werk gaat, doet dit mij ontzettend denken aan de wijze waarop de mollahs in mijn geboorteland Iran opereren. Het is deze Kerk die op een dogmatische wijze al het mogelijke — van kwetsbare vluchtelingen, migranten, kinderen en vrouwen, tot aan waarden en normen, diversiteit, tradities en gewoontes — misbruikt, exploiteert en te koop aanbiedt om haar eigen bestaan veilig te stellen.

Een sektarische politieke Kerk die vanuit de comfortabele veilige bubbel waarin ze leeft, mij, een Iraanse ex-vluchteling, vrouw en alleenstaande moeder van twee dochters, wil dicteren hoe ik moet denken en handelen als ik de ambitie heb om te deugen. Een Kerk die mij onder de sluier van liefde, vrijheid, verbinding en gelijkheid wil dwingen om respect te tonen voor een ideologie die mijn familieleden en naasten heeft geëxecuteerd en mijn dromen, vrienden, jeugd, geluk, identiteit, cultuur en land op de meest gruwelijke barbaarse islamitische wijze van mij heeft afgepakt.

Kortom; een Kerk die doet alsof zij de vrijheid en mensenrechten heeft uitgevonden en er monopolie op heeft en iedereen die haar tegenspreekt monddood probeert te maken.

Mijn hart breekt wanneer ik zie dat ook mijn tweede thuis langzamerhand hetzelfde lot ondergaat.

➰

Propagandamachine

Ik aanschouw hoe de Linkse Kerk haar propagandamachine 24/7 aan het werk zet in de gedaante van een leger van omhooggevallen betweterige linkse journalisten, BN’ers, opiniemakers, politici en (moslim)acteurs — met de nadruk op ‘acteur’ — die blijkbaar de taak hebben om islam te promoten in Nederland.

Vanuit hun comfortzone hebben ze een sub-leger van naïeve burgers weten op te hitsen die mij denken te kunnen intimideren door mij vandaag de dag uit te maken voor racist, naziwijf, fascist, slaaf van de witte mens en nog veel meer. Dat terwijl een moslimterrorist die bloed aan zijn handen heeft door dezelfde politici, linkse intellectuelen en journalisten onbeschaamd in bescherming wordt genomen. Beschermers wiens inhoudelijke kennis van de islam overigens niet verder reikt dan een gratis kopje thee drinken bij de moskee, een stukje baklava van de buurvrouw, of een couscous van een collega.

Ik heb ondertussen de indruk dat we niet meer in een democratie leven. We leven met zijn allen in een ​hypocrisie.​ Als ik mij als migrant, vluchteling, weldenkende hoogopgeleide, zelfstandige, ervaringsdeskundige vrouw weiger te laten meesleuren in de linkse indoctrinatie en weiger mij als instrument te laten lenen voor het linkse politieke gedachtegoed dat al decennia lang zijn bestaan te danken heeft aan het exploiteren van ‘mij’ als allochtoon, vrouw en migrant, mag ik er opeens niet meer zijn. Dan ben ik een verrader en een gevaar voor Nederland.

➰

Geen islamgeknuffel meer

Waar heb ik dat nou eerder gehoord en meegemaakt? Oh ja, die islamitische terroristische mollahs hebben mij ook al eerder veroordeeld tot ‘corrupte der aarde’, omdat ik deel uitmaakte van die honderdduizenden moedige vrouwen die 39 jaar geleden op straten van Teheran met kettingen bont en blauw werden geslagen, in steegjes geambushed, vernederd en verkracht werden door het leger van ‘The Religion of Love and Peace’, omdat we het lef hadden om te demonstreren tegen de verplichte hijab en de ware aard van de islam recht in haar ogen durfden aan te kijken.

Hypocriet

Ik heb mezelf jarenlang bewust onthouden van het recht om te stemmen omdat ik mij totaal niet kon vinden in de hypocriete aard van de politieke partijen die de gevestigde orde vormgeven. De komst van Forum voor Democratie heeft daar plotseling verandering in gebracht. Opeens stond een jonge, welbespraakte authentieke politicus genaamd Baudet die zich net als ik weigerde te committeren aan de linkse dogmatische denkwijze.

Opeens kon ik kiezen voor een partij die weigert de islam te knuffelen en vast te houden en durft op te staan tegen één van de meest seksistische, fascistische en vrouwonvriendelijke beleidsvormen van kabinet Rutte III waar onze gevestigde deugpartijen één voor één mee ingestemd hebben. Namelijk het ongecontroleerd en ondoordacht importeren van migranten uit landen die seksisme, fascisme, discriminatie tegen vrouwen, misbruik en de inhumane gedragingen tot hun cultuur en religie hebben gemaakt.

➰

Baudet verdient een kans

Een politiek leider als Baudet, die pleit voor zorgvuldigheid en wellicht in staat is een betere oplossing te bieden voor een wereldwijd maatschappelijk vraagstuk, verdient in mijn ogen niet alleen het respect van zijn volk, maar ook de kans om zijn visie verder uit te werken en in praktijk te brengen. Een politieke leider die de veiligheid van onder andere mijn twee dochters niet te koop zet voor eigen electoraal gewin en niet alleen leeft in het hier en nu, maar in staat is om te anticiperen op de toekomst van Nederland.

In de daadkracht van Baudet echoën voor mij de woorden van John Steinbeck: “I am impelled, not to squeak like a grateful and apologetic mouse, but to roar like a lion out of pride in my profession.”

Jaren geleden zat ik in een brainstormsessie over integratie waar onder andere veel allochtonen aan meededen. Op een gegeven moment stond er een islamitische man die kennelijk zeer boos op mij was vanwege mijn kritiek op de houding van sommige allochtonen in Nederland. Zijn giftige woorden zal ik altijd blijven horen: “Wacht maar, je zult zien hoe we die Nederlanders en iedere allochtoon die zich voor die kaaskoppen hoereert gaan verslaan met hun eigen instrument — namelijk hun eigen ‘Democratie’”.

Het zal wel, dacht ik toen lacherig… Ik nam hem destijds niet zo serieus. Ondanks zijn agressie werd ik niet bang. Als je Khomeini en zijn beulen hebt overleefd, schrik je niet meer zo gauw van een schreeuwmoslim, niet waar? Maar de reacties uit de zaal en het bevestigende applaus van honderden aanwezigen dat erop volgde was voor mij direct aanleiding om mij terug te trekken uit dat project dat de ambitie had om een landelijke politieke partij te worden. Daar stond ik totaal niet achter.

➰

Principeloze politieke partijen

Jaren later begreep ik pas wat hij daadwerkelijk met zijn uithaal bedoelde. 15 jaar geleden stonden onze politici in de Tweede Kamer achter dezelfde microfoon en vanaf hetzelfde podium als nu te roepen dat een hoofddoek het uiterste symbool is voor de onderdrukking van vrouwen en geen plek heeft in de Nederlandse samenleving. Het was de taak van de politiek om die onderdrukte vrouwen te redden en steun te bieden. We hadden met elkaar afgesproken elkaar een hand te geven ongeacht of je een man of een vrouw bent. Tegenwoordig hebben dezelfde politici plotseling ‘het licht gezien’ en wordt dat allemaal als ‘verrijking’ door ons keelgat geduwd.

Nog nooit eerder heeft de islamisering van een land zo naïef als Nederland op zo’n sluwe manier tot stand kunnen komen. Maar de huidige politiek is helaas te elastisch om deze democratische achteruitgang te trotseren. En dat was precies waar die moslimman in die brainstormsessie op doelde.

Mijn stem en steun voor Baudet is een hard protest tegen de gevestigde principeloze politieke partijen die over de rug van burgers van dit land in de achterkamertjes hun toekomstige carrières vormgeven.

Mijn stem voor Baudet is een tegengeluid, een bezwaar tegen het normaliseren en adopteren van een ideologie en cultuur waarvan ik persoonlijk de gruwelijkheden heb meegemaakt en doorleefd. De rillingen gaan daarom door mijn lijf als ik Asscher hoor zeggen dat ik die moet knuffelen en vasthouden.

➰

Tot hier en niet verder

Wie in staat is in alle redelijkheid en met enige mate van realisme naar Baudet te luisteren, snapt zijn bezorgdheid en angst voor de toekomst van Nederland. Daarom steun ik Baudet, die het lef heeft om al die gekkigheid en het gedraai van kameleons in donkerblauwe pakken in het Binnenhof een halt toe te roepen en te zeggen: “Tot hier en niet verder!”

Ik zal daarom blijven kiezen voor de Baudets van dit land, want ik gun geen enkele Nederlander het verlies van zijn identiteit, cultuur, waarden en normen, evenmin het verlies van haar/zijn land, zoals ikzelf al eens heb moeten ervaren.

En als morgen blijkt dat ook het Forum voor Democratie onder de populistische linkse hypes, islam-apologeten, corruptie, politieke correctheid en vriendjespolitiek is bezweken en zijn principes inruilt voor stemmen vanuit de hoeken die de vrijheid en veiligheid van onze kinderen in gevaar brengen, ben ik even resoluut om mijn steun en stem voor Baudet in te trekken.