“Το 1979, στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής, έγινε το δεύτερο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Μετά το συνέδριο, οι νεολαίοι του κόμματος έφαγαν εδώ ψάρια (σ.σ. σε ταβέρνα της Βόλβης). Μετά το γεύμα, ο νεολαίος τότε Βαγγέλης Μεϊμαράκης τους διάβασε προκήρυξη. “Η Νέα Δημοκρατία”, έλεγε η προκύρηξη, “πρέπει να μετατραπεί από κόμμα αρχηγικό σε κόμμα αρχών”. Αυτή η κίνηση, η επονομαζόμενη “κίνηση της Βόλβης” έμελλε να παίξει καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις”.

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Σάκη Μπουλά. Είναι μια από τις ατάκες που ακούγεται σε μια από τις πιο καλτ ταινίες που έχει βγάλει ο ελληνικός κινηματογράφος. Μια ταινία με πάρα πολλούς φανατικούς οπαδούς, οι οποίοι γνωρίζουν απ' έξω και ανακατωτά τους διαλόγους της. Πρόκειται για την ταινία “Ας περιμένουν οι γυναίκες”, η οποία με τις αναφορές της στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, αποτελεί μια από τις πιο καυστικές σάτιρες για το ελληνικό πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό διαχρονικά.

Για πολύ κόσμο, η “Κίνηση της Βόλβης” είναι κάτι φανταστικό, μια ιστορία που απλά λέει ένας χαρακτήρας σε μια ταινία. Και όμως, η συγκεκριμένη κίνηση είναι υπαρκτή. Όταν ανακοινώθηκε πως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης θα είναι ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, οι φανατικοί οπαδοί του “Ας περιμένουν οι γυναίκες” συνέδεσαν την είδηση, σχεδόν αυθόρμητα, με την ατάκα του Μπουλά που αναφέρεται στον “νεολαίο τότε Βαγγέλη Μεϊμαράκη”. Το γεγονός ότι ο Μεϊμαράκης μένει στην καρέκλα του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι και τόσο μεγάλη έκπληξη για όσους, με αφορμή την ατάκα του Μπουλά, έχουν ψάξει να βρουν την αλήθεια αναφορικά με το τι έγινε το 1979 στην Βόλβη.

Η κίνηση της Βόλβης της οποίας ηγήθηκε ο Μεϊμαράκης το 1979 ήταν ουσιαστικά η κίνηση που εκσυγχρόνισε την δεξιά παράταξη στα δεδομένα της εποχής. Δεδομένα που είχαν αλλάξει από το δυναμικό μπάσιμο του ΠΑΣΟΚ στα πολιτικά δρώμενα και την νέα κουλτούρα που έφερνε η οργανωτική του δομή. Το μείγμα αστικής πολιτικής διαχείρισης και αριστερής μορφής οργάνωσης που ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήγαγε με την παρουσία του ΠΑΣΟΚ (κυβερνητική λογική με παράλληλη συμμετοχή των μελών του κόμματος στις αποφάσεις) ήταν μια αντίληψη εκ διαμέτρου αντίθετη με την κουλτούρα της δεξιάς, που μέχρι εκείνη την στιγμή βασιζόταν στις αποφάσεις του ενός και μοναδικού αρχηγού.

Η “κίνηση της Βόλβης” ήταν μια εσωτερική “ανταρσία” απέναντι στην παραδοσιακή λειτουργία της δεξιάς και οι νεολαίοι της Νέας Δημοκρατίας βλέποντας πως το ΠΑΣΟΚ, με την νέα οργανωτική αντίληψη που εισήγαγε (αντίληψη που μέχρι εκείνη την στιγμή υπήρχε μόνο στα Κομμουνιστικά Κόμματα και ήταν ταμπού για οτιδήποτε τοποθετούνταν δεξιότερα αυτών), θα άφηνε πολύ πίσω την Νέα Δημοκρατία, ουσιαστικά πρότειναν μια “αριστερή” σταγόνα στον φιλελευθερισμό της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν η πρώτη φορά που ο παραδοσιακός καραμανλισμός αμφισβητήθηκε. Αν αυτό δεν γινόταν, το σχήμα του δικομματισμού που εδραιώθηκε την δεκαετία του '80 και συνόδεψε το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας μέχρι πολύ πρόσφατα, ίσως και να μην υπήρχε. Ίσως, χωρίς την “κίνηση της Βόλβης”, η παντοκρατορία του ΠΑΣΟΚ να ήταν ακλόνητη και η Νέα Δημοκρατία να ήταν εκτός διεκδικήσης της κυβέρνησης για χρόνια.

Υπό αυτή την έννοια, όσο και αν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Μεϊμαράκης θα μείνει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και δεν θα αντικατασταθεί από ένα πιο πιασάρικο όνομα, δεν πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που ηγήθηκαν της διαμόρφωσης της Νέας Δημοκρατίας όπως είναι σήμερα. Το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ αρχηγός δεν αναιρεί πως πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους ιδεολογικούς εκφραστές και ίσως το νούμερο ένα στρατηγικό μυαλό της Νέας Δημοκρατίας.

Πάντως, σύμφωνα με τον Πάνο Καμμένο, ο Μεϊμαράκης δεν ήταν αυτός που είχε μιλήσει σε εκείνο το ιστορικό γεύμα στην Βόλβη, όπως φαίνεται και στο παρακάτω tweet...