De eerste keer dat we met z'n allen (sorry Ron) aan tafel zitten in Tbilisi voel ik de spanning groeien. Langzaam observeer ik alle kandidaten en zij mij. Jan Versteegh met z'n extreem fanatieke hoofd, zou hij? Die Loes Haverkort, acteert ze nou of is ze echt? Olcay Gulsen, stoer wijf met een klein hartje, nee geen Mol. Stine Jensen, de filosofe, hmm zou best kunnen. En zo ga ik het hele rijtje af.

Dat wantrouwen van mensen die je nauwelijks kent, in een groep die het spel ook nog eens direct bikkelhard speelt, maakt het moeilijk om vriendschappen te sluiten.

De achtbaan die Rik aankondigde, dient zich razendsnel aan. Constant alert zijn op je omgeving: wie draagt wat, doet wat, eet wat of stapt in welke auto? En dan natuurlijk de opdrachten in de categorie bucketlist. Paragliden, ziplinen en raften zijn mijn favorieten. Feesten in het circus, verhuizen in de Lada en de car-aoke blijken hilarisch.

Gesneuveld vlak voor het einde

Om de paar dagen altijd weer die verdomde test en executie. De staredown met Art Rooijakkers achter z'n laptop, de lichte hartkloppingen wanneer hij mijn naam noemt en het dubbele gevoel wanneer er weer een kandidaat een rood scherm ziet.

De dagen gaan voorbij en kandidaat na kandidaat vertrekt. Ik zit op het goede spoor, ik voel het. Ruben Hein is de Mol! Ik zie overal aanwijzingen. Een piano in het hotel: die moet voor Mol en muzikant Ruben zijn neergezet. Het nummer Pianoman tijdens de car-aoke: wijst op Ruben natuurlijk. Niks tunnelvisie molloot Van de Westelaken, nee Ruben is de saboteur en ik ga dit spel winnen.

De finale gloort. Alleen nog een allerlaatste staredown met Art en zijn laptop.

Rood.

Goedemorgen Schiphol.