Pri tio ĉi, mi iomete hontas sed mi volas skribi al vi la rakonton ĉar mi pensas ke ĝi donas bonan lecionon pri kaj la valoro kaj la ne-valoro de unua impreso.

Mia unua sperto kun Esperanto okazis ĉirkaŭ 2007 – mi ne memoras precize kiam. Mi estis studento ĉe gimnazio kaj studis la francan. Unu el la aliaj studentoj en mia klaso menciis Esperanton al mi kiel tre facilan lingvon. Mi decidis provi lerni Esperanton. Tiam, la ŝajne nura rimedo estis Lernu.net. Do mi uzis ĝin.

Farinte konton, mi faris kurson. La retejo estis tre malsimila ol nun. Mi tuj havis malfacilaĵojn ĉar estis malfacile komenci la unuan kurson. Mi ne memoras precize kial ĝi estis malfacila, eble mi maltrafis ion okulfrapan sed tio jam faris malfeliĉan etoson ĉirkaŭ la lingvo al mi.

La kurso, kiam trovita, komencis per priskribo de la finaj literoj. Substantivoj finiĝas per O, adjektivoj finiĝas per A, ktp. Tiam, tio ŝajnis stranga. Ĝi estis mia tute unua sperto kun Esperanto kiel lingvo kaj mi ne ŝatis ĝin. Ĝi ŝajnis infana rimedo por simpligi lingvon kaj la ekzemploj ne helpis forigi tiun impreson. La specifajn ekzemplojn mi ne memoras, sed ili ne uzis la saman vorton por montri la finaĵojn.

Blua finiĝas per A ĉar ĝi estas priskriba vorto. Kato finiĝas per O ĉar ĝi estas io konkreta. Do kio?

Mi ne rimarkis la utilecon ĉar mi ne komprenis kiel oni uzas tion en Esperanto. La utileco troviĝas en la ŝanĝo de la finaĵo inter rilataj vortoj. Verŝajne tio estis priskribita ie alia en la kurso. Tamen, mi ne atingis tion. Mi ĉesis fari la kurson post nur kelkaj lecionoj.

La lecionojn mem mi ne perfekte memoras, sed mi memoras kiam mi haltis. Ĝi estis vorto kiu ŝajnis al mi tute senutila en lecionoj por komencantoj. Nu, oni povas prave diri ke ankaŭ vortoj kiel kato, blua, viro, ktp. estas senutilaj por komencantoj ĉar ili verŝajne ne uzos ilin en unuaj konversacioj, sed ili estas kutimaj vortoj laŭ aliaj kursoj pri lingvoj. En miaj tiamaj okuloj, lerni vorton kiel “hundon” estis tute normala afero. Mi lernis tiajn je la komenco de mia franca lernado ĉe la gimnazio.

La malbona vorto, kiu haltigis min, estis “Novjorko.” Post la aliaj ĝenintoj, tiu vorto tre ĝenis min. “Kia stulta vorto!” mi pensis. “Instrui tion estas tute senutile!” Do mi fermis la retumilon kaj ne plu lernis Esperanton… ĝis kiam mi ja lernis ĝin per Duolingo komence de marto de 2016.

Kio okazis inter tiuj du spertoj?

Unue, Duolingo estis pli bona kurso. Ja, ankaŭ ĝiaj vortoj povis esti senutilaj sed ili estis la kutima senutilo kiun mi jam konis. Kaj mi jam uzis Duolingon por studi la francan, do mi jam sciis ke mi ŝatis la lernilon.

Due, kaj pli grave, mi kreskis kaj korpe kaj mense. Fariĝi pli matura helpis multe kaj fakte, tiu sperto eble helpis mian lernadon de Esperanto la duan fojon. Mi vidis tion kiom maljuste mi agis tiam. Mi ne ŝatis la kurson de Lernu.net sed mi kulpigis Esperanton mem. Tio estis maljusta. Pro tio, mi celis doni al Esperanto tute justan ŝancon por ĝi konvinki min pri sia boneco.

Do kvankam unua impreso estas grava, memoru ke ĝi ne estas ĉio. Mi ne ŝatis Esperanton kaj ne plu volis uzi ĝin kiam mi unue studis ĝin. Nun mi amas ĝin kaj uzas ĝin ĉiutage. Homaj vivoj estas sufiĉe longaj por opinioj ŝanĝiĝi.

Kaj eĉ por la homo mem ŝanĝiĝi.