Politici zijn de enige groep in onze samenleving die zelf kan beslissen over hun vergoeding. "Ze keuren hun uittredingsvergoeding zelf goed in een parlement of in de begroting. Dat maakt wel een groot verschil met de rest van de bevolking. De bevolking moet onderhandelen met iemand anders om een bepaald loon te krijgen", legt Ivan De Vadder uit.

"Misschien moet je even in de tijd teruggaan en kijken waar het vandaan komt. Parlementsleden hebben een vreemd statuut. Ze zijn geen ambtenaar of werknemer, ze zijn parlementsleden. Op een bepaald moment kreeg je parlementsleden die beroepspoliticus werden. Dat waren mensen die daarnaast geen dokterspraktijk of advocatenpraktijk hadden of veel geld hadden. Je kreeg mensen die na afloop van hun carrière dat geld konden gebruiken omdat ze geen werkloosheidsuitkering hadden. Daarom is de uittredingsvergoeding in het leven geroepen."

Politici hebben wel degelijk een sociaal statuut volgens Ivan De Vadder, in tegenstelling tot wat Miet Smet eerder in "De afspraak" zei. "Ze betalen bijdragen voor het pensioen. Ze hebben een sociale zekerheid die er in bestaat dat hun ziekteverzekering terugbetaald wordt door het parlement. Ze krijgen van het parlement een extra hospitalisatieverzekering. De uittredingsvergoeding moet je vergelijken met hun werkloosheidsvergoeding. In se is het hele gamma gecoverd."