Toine Heijmans is op bezoek bij camperpark Nuuverstee in Borger. Eigenaren Wim en Roelie bedenken telkens nieuwe dingen om aan de hoge verwachtingen van hun klanten te voldoen. Hun laatste uitvinding: het camperdraaiplateau.

De klacht is dat journalisten enkel denken aan het slechte. Nieuws is nieuws als het lelijk is, behalve in de sport en rond Koningsdag. Terwijl toch eenvoudig te bewijzen valt hoe belachelijk goed het vaak gaat met Nederland, en met de Nederlanders.

Naar het noorden over ongerept asfalt, breed als een buiten zijn oevers getreden rivier. Over snelwegen van gestold geld. Caravans schommelen het seizoen in samen met de laatste modellen personenwagens met elektrische fietsen op hun dragers, goedgekeurd door de Consumentenbond. Langs bollenvelden als badlakens, langs tankstations met biologische broodjes. Het dorp Pesse heeft een dierenbegraafplaats waar mensen hun dieren begraven in een begraafdoos en napraten in de ontvangstruimte – ook een bewijs voor de stand van het land. Maar het mijne is beter.

Wim en Roelie op hun camperdraaiplateau.

Het camperdraaiplateau.

Wim schenkt koffie in boerenbontservies. Het is zijn idee. De camperplaats achter zijn huis in Borger is vol geparkeerd, terwijl de vakantie nog moet beginnen. ‘Camperen is wat anders, hè’, zegt Wim. ‘De mensen hier hebben geen last van vakanties.’

De zon staat vol op het park, de campers kaatsen het licht terug als gletsjers. Ze zijn allemaal wit. De camperaars kalm in zwembroek en bikini, in hun vaste campingstoelen.

De Vision i707 SG. De Rapido. De Auto-Roller. De Twin 640 SX. De Sonic 1700 SL. De Fifty-five.

Hier zijn meer televisieschotels op satellieten gericht dan in een achterstandswijk.

Camperpark Nuuverstee.

Wim en Roelie Hulshof begonnen camperpark Nuuverstee en sindsdien loopt het storm. Ze breiden almaar uit. Een camperaar loopt de kantine binnen: hij is net aangekomen maar vertrekt toch weer. Het schotelbereik is hem niet sterk genoeg, achter de hoge bomen. Ontvangst is hier een eerste levensbehoefte, zegt Wim. Omdat glasvezel in dit deel van het land ontbreekt, legde hij met andere ondernemers een straalverbinding aan. Werkt supergoed. ‘Da’s wel duur ja. Maar het is wat je zegt: als mensen geen goede wifi hebben, gaan ze weer weg.’

De nieuwe Nederlandse nomadenstam is trailer chic. Een camper begint bij zeventigduizend, zegt Wim, ‘honderdduizend voor een nieuwe stelt niks voor’. Geld zal rollen. Op wielen. Die campers zijn behoorlijk luxe uitgevoerd, ‘dus dat verwachten ze hier ook’. Daarom bedenken Wim en Roelie telkens nieuwe dingen.

Op zolder kwam een hottub en een sauna. Er is een broodapp waarmee de camperaars hun brood bestellen via de supergoede internetverbinding. Zonnecollectoren, ledverlichting, dat spreekt vanzelf. En een bewegingstuin met fitnessapparaten, gericht op de gezondheid van de doelgroep. Deels betaald uit een Europese subsidie voor plattelandsontwikkeling, die Wim binnensleepte met zijn plan de camperaars langer aan zijn park te binden.

Hierin was het camperdraaiplateau cruciaal.

Adri en Mini voor hun camper.

Het camperdraaiplateau draait met de zon mee, zodat de camperaars nooit in de schaduw zitten. Het heeft een doorsnede van 24 meter. De ene helft is van gegalvaniseerd staal, de andere van kunstgras. De hele camper kan erop, met luifel.

De fluistermotor heeft twee snelheden. Met de snelle breng je de camper in stelling, daarna gaat het automatisch. Bijna onhoorbaar en bijna onzichtbaar draait het plateau een meter per uur, van oost naar zuid naar west. En als de zon verdwijnt achter de Drentse einder, stopt het met draaien.

Van idee naar werkelijkheid nam een paar jaar. Wim liet het maken door de buurman, Zinger Mechanisatie. Alles wat we doen, zegt hij, doen we het liefst lokaal.

Naast het plateau staan Adri en Mini geparkeerd, met hun Coral Plus S 670SL. Hun achternaam, zegt Adri, past bij het huidige leven: Zomerman.

Het camperdraaiplateau in werking.

Mini was apothekersassistente, Adri ploegchef in een fabriek. Na hun pensioen gingen ze camperen. Ze testen dit weekend hun nieuwe wagen, en dan begint het weer. Meestal trekken ze half april Europa in, en keren dan in juli terug. Wachten de drukke vakantieweken thuis af en camperen daarna weer tot diep in de herfst.

Het is de grand tour van de babyboomers. ‘Spanje, Portugal, geen idee’, zegt Mini. En altijd naar een vaste stek bij Saint-Tropez. ‘Het is nu echt genieten.’

Zo staan we te kijken naar het camperplateau, onder de rijke Hollandse hemel. Het is briljant. Het is een overwinning. Op het Nederland dat ooit was.

‘Mensen die hier komen’, zegt Wim, ‘hebben allemaal de tijd mee gehad.’ En hij rekent voor hoe het werkt, met de overwaarde.

‘Het mooie is’, zegt Roelie, ‘je kunt de camper ook met de rug naar de wind draaien als je wilt. Of als de buren je niet aanstaan, draai je hem de andere kant op.’

Gelukkig zijn de meeste satellietschotels zelfzoekend, zodat ze tijdens het draaien niets aan ontvangst verliezen.