Jaki będzie serial o Wiedźminie? Tomasz Bagiński z Platige Image w rozmowie z RadioZET.pl zdradza skalę projektu i mówi... tyle ile może powiedzieć.

„Wiedźmin” powstanie po angielsku. O ile jestem w stanie wyobrazić sobie Geralta mówiącego w tym języku, to zupełnie nie wyobrażam sobie świata Sapkowskiego, bez dwóch polskich, cisnących się na usta, ale niezbyt eleganckich słów. Jak sobie z tym poradzicie?

Na razie jest to nasza słodka tajemnica. Nie mogę na razie wchodzić w takie szczegóły, ale mam nadzieję, że fani będą zadowoleni.

Chwilę po tym jak ogłosiliście produkcję serialu, internet zaczął domagać się Madsa Mikkelsena w roli głównej. A wie pan, że jest całkiem sporo ludzi, którzy chcieliby zobaczyć Idrisa Elbę jako Geralta?

Zabawne, bo sam kiedyś rzuciłem żartem taki pomysł. Być może stąd to się wzięło. Swoją drogą, jestem wielkim fanem Idrisa Elby. Trailer do „Mrocznej Wieży” wygląda pięknie. Ale jeśli próbuje pan wyciągnąć ze mnie coś na temat castingu, to ja na razie naprawdę muszę się gryźć w język. Przepraszam odbiorców Radia ZET, że jestem takim mrukiem, ale jeśli widzowie oczekują w przyszłości niespodzianek, to nie można teraz zdradzać wszystkiego.

Ile z tego co zobaczymy na ekranie, będzie zależało od pana?

Występuję teraz jako twarz tego projektu, ale nie tylko moje decyzje są wiodące czy kluczowe. Praca nad serialem w systemie amerykańskim, to zadanie dla całego zespołu, którego członkowie są zaangażowani na różnych etapach. Tu najfajniej pracuje się ludziom nastawionym na dialog i współpracę. Chodzi tu o stworzenie zespołu, a nie w bawienie się w indywidualności. Nie mogę więc być człowiekiem, który będzie pociągał za wszystkie sznurki.

Projekt, który miał być filmem, nagle stał się serialem. Jak bardzo do zmieniło państwa pracę?

Główna różnica polega na innym rozłożeniu odpowiedzialności. Jak wspomniałem, to praca zespołowa. Zaangażowanych jest więcej osób podejmujących decyzje kreatywne. Pracuje się szybciej i inaczej konstruuje się opowieść. Współczesny serial rzadko kiedy jest opowieścią o pojedynczym bohaterze. Z reguły przeplatane są wątki wielu postaci, tak jak w „Grze o tron”. Współczesny film hollywoodzki jest eventowy. Stawia na to, żeby co 2-3 minuty kolnąć widza igiełką, tak żeby się zaśmiał czy podskoczył ze strachu. Kino jest konstruowane na zasadzie przejażdżki w parku rozrywki, a nie klasycznej fabuły.

Emocje rekompensują wydatki na popcorn i colę…

Po to idziemy do kina, żeby się trochę pobawić. Podobnie jest z materiałami na YouTube i w ten sposób konstruowaliśmy fabułę do naszych „Legend…”. Żarcik co kilka minut zachęcał widza do oglądania dalej, kiedy np. siedział z komórką w metrze.

Twórca serialu ma więcej swobody?

Żyjemy w czasie renesansu seriali. To bardzo bogate i różnorodne medium, dotykające najróżniejszych tematów. To pozwala na sporą wolność twórczą. Oczywiście, ze względu na wymóg pracy zespołowej, zupełni wariaci miejsca w tym biznesie nie znajdą. Potrzebny jest dialog. Zupełnie inna niż w filmie jest rola reżysera i scenarzysty. Najwięcej wolności zauważamy, gdy chcemy rozwinąć wątki i pogłębić postać emocjonalnie. To jest coś niesamowitego, bo daje szansę wejścia w głębszą relację z postaciami, na którą nie pozwoliłby dwugodzinny film. Ja oczywiście jestem fanem filmów, tylko uważam, że to dwa zupełnie inne języki.

A dlaczego nie zdecydował się pan na zrobienie animacji?

Jestem człowiekiem, który wyszedł ze świata filmów animowanych i znam jego minusy. Wiem gdzie warto zastosować taką formułę, a gdzie się nie sprawdzi. W tym przypadku mamy do czynienia z historią opierającą się na emocjach i relacjach między postaciami. „Wiedźmina” ciężko byłoby przetłumaczyć na język animacji, bo to tak naprawdę rzecz zrobiona pod aktorów.

Ten renesans seriali o którym pan mówi, to tak naprawdę narodziny 13-godzinnych filmów, które można obejrzeć dzięki platformom internetowym. Czy, to ten moment, w którym zjawisko to dotrze do Polski?

Powoli to się już dzieje. Nie jestem w stanie w jednym zdaniu zawrzeć całego stanu polskiej kinematografii. To skomplikowany system różnych zależności, z których niektóre sięgają jeszcze poprzedniego systemu. Udało nam się stworzyć przemysł gier wideo, który operuje w skali globalnej, ale nie potrafimy powtórzyć tego z filmami czy serialami. Nie chce tego demonizować, bo to nie jest jakiś tam straszny układ, który wszystkim rządzi. Po prostu ludzie którzy są u steru zostali wychowani w innej rzeczywistości i nie są w stanie myśleć nowymi kategoriami. Inna sprawa, że my jesteśmy stosunkowo małym rynkiem. Nie chodzi tu o populację, tylko o konsumpcję treści. Znacznie mniejsze od nas kraje mają wyższą sprzedaż książek, czy oglądalność filmów w kinach. Może to dlatego, że nas wychowywano na żołnierzy, walczących o taką czy inną wolność (śmiech). Kultura nigdy nie była na pierwszym miejscu, chociaż być może powinna być. Teraz odbudowujemy ten rynek. Wzrasta liczba widzów w kinach, czy subskrypcji kanałów w Internecie i, moim zdaniem, powoli dobijamy do średniej europejskiej. Na razie jednak mamy odrobinę zbyt mały rynek, żeby robić superprodukcje konkretnie dla nas. Dlatego powstają tu rzeczy tanie, które siłą rzeczy mają wszystkie wady tanich produkcji.

A wracając do samego „Wiedźmina”, to co, poza książkami Sapkowskiego, stanowi dla was punkt odniesienia?

Książki Andrzeja to baza, na której budujemy nasze dzieło. Docelowo chcemy, żeby był to serial o jakości porównywalnej, do tytułów z tej samej ligi co „Wikingowie”, „Gra o tron” czy „Fargo”.

Czyli najwyższa półka. A jaki wpływ na produkcję będzie mieć Sapkowski?

Będzie konsultantem naszych historii. Otrzyma wgląd w scenariusze i zaprezentujemy mu zmiany, które będziemy chcieli wprowadzić. Ja się z tego bardzo cieszę z tego, że udało nam się go namówić, bo Andrzej jest osobą nie tylko o świetnym umyśle, ale także bardzo sympatyczną.

fot. Mateusz Albin

Dużo tych zmian będzie?

Obecność Andrzeja, to sygnał, że chcemy być jak najbliżej tego co napisał. Nie mamy zamiaru odkrywać wiedźmińskiego świata na nowo, tylko chcemy oprzeć się na istniejących opowieściach. Skoro czytelnicy je polubili, to nie ma powodu, aby dokonywać rewolucyjnych zmian. Większość współczesnych adaptacji serialowych powstaje w bliskiej kooperacji z pisarzami i jest stosunkowo wierna pierwowzorom. Serial to nie dwugodzinny film, który wymaga okrutnego cięcia i amputacji ogromnych wątków. To co może ulec zmianie, będzie wynikało z normalnych praw adaptacji – coś trzeba zagęścić, lub przestawić, żeby historia pasowała do narracji serialowej.

Przed „Wiedźminem” czeka pana jeszcze trochę pracy. Kiedy będą nowe „Legendy polskie”?

Pracujemy nad nowym materiałem. Teledyski powinny pojawić się już w czerwcu, a film, do którego zdjęcia zaczynamy latem, pod koniec roku. W tym roku seria będzie odrobinę skromniejsza, ale film dłuższy. Mamy też plan na przyszłość i chcemy w większym stopniu wykorzystać kulturę słowiańską, z której jako Polacy powinniśmy być dumni.

O „Hardkorze 44” cisza. Ten temat już kompletnie umarł, czy jest jakaś szansa na reanimację?

Jest w lodówce. To jedna z pierwszych ofiar moich wyjazdów do Stanów. Przygotowaliśmy prezentację dla producentów, mieliśmy świetnego, amerykańskiego scenarzystę i plan na produkcję, ale rozbiliśmy się o jedną rzecz, o której wtedy nie pomyślałem. O marketing. To film, który łatwo byłoby rozreklamować tylko w Polsce. To mimo wszystko bardzo lokalny projekt, ale o dużym, międzynarodowym rozmachu. Żeby to opchnąć potrzebowalibyśmy nazwiska na poziomie Tarantino, więc na razie czekam aż moje nazwisko urośnie i wtedy przyjdzie czas na „Hardkora 44”.

Amerykańskie studia chętnie przyjmują projekty z Polski?

Wbrew pozorom sprzedać pomysł za granicą wcale nie jest tak trudno. Producenci cały czas szukają świeżych pomysłów. Hollywood w końcu żyje z tego, że ta maszyna się kręci. Muszą to być po prostu dobre historie, skrojone pod możliwości, które daje studio. Jeśli mamy ambicje na coś drogiego, to na pokładzie musimy mieć silne nazwiska. Kiedy ich brakuje – trzeba kombinować i np. więcej uwagi poświęcić pomysłowi niż oprawie.

A jak pan dostał angaż przy „Rycerzach zodiaku”?

To ciekawy przypadek. Wychowałem się na mandze i anime. Kilka lat temu nawiązałem współpracę z producentem, który się tym zajmował i od tamtego czasu dewelopuję projekty za granicą. Warto pamiętać, że to co możemy przeczytać na profilach reżyserów i producentów na IMDB, to wierzchołek góry lodowej. Żeby dojść do produkcji jednego projektu, kilka innych prowadzi się na poziomie developmentu. Są nawet całe grupy scenarzystów żyjących z pisania i poprawiania tekstów którzy nie mają skończonego żadnego filmu. Mniej więcej w taki sposób udało mi się zainteresować studio moim pomysłem na adaptację.

A gdyby pan mógł nakręcić coś tak z serca, dla siebie, to co by to było?

Jeśli kiedyś będę mógł robić kompletnie niekomercyjne rzeczy z dowolnymi budżetami, to na pewno wrócę do „Katedry” Dukaja. Poza tym od wielu lat chodzi mi po głowie pomysł zekranizowania „Archipelagu GUŁag” Sołżenicyna. Żadna książka nie zrobiła na mnie podobnego wrażenia, bo nikt poza Sołżenicynem nie napisał tak mądrze i o tak strasznym wydarzeniu. Mimo, że na kartach ludzie giną milionami, to wplótł tam masę czarnego, rosyjskiego humoru. Jednocześnie jest to książka przerażająca i niebywale budująca, bo pokazuje wiarę w moralną wyższość człowieka nad zwierzęciem. To byłby dość dziwny serial, a te trzy cegły są praktycznie niefilmowane, ale mam pewną koncepcję, którą kiedyś może uda się zrealizować.

RadioZET.pl/ Rozmawiał Mateusz Albin