Po tym, jak hordy barbarzyńców przypuściły atak na Marsz Równości w Białymstoku i po tym, jak w moim kraju wybiło szambo powinienem rzucić krótkie: a nie mówiłem? Ale zamiast tego trochę się wkurwiam.

Zastanawiałem się co napisać o Białymstoku. O tym, że banda idiotów-fundamentalistów gania po ulicach jakieś dzieciaki i bije je po twarzy. O tym, że jakiś dziwny człowiek – w koszulce z nazwą mojego kraju dumnie rozpiętą na piersi – zasłania się własnym dzieckiem przed policją.

Zasłania się z twarzą natchnioną i filmując wszystko na telefonie czeka – w natężeniu, w napięciu, z nadzieją? – na to, czy jego dzieciak dostanie gazem po oczach. Czy podczas starcia z policją wózek się przewróci, a mała główka uderzy w asfalt? Czy pała policjanta roztrzaska małą nóżkę? Małą rączkę?

fot. Bart Staszewski / Facebook

Och, dopiero wtedy zostałby bohaterem i cierpiętnikiem na Facebooku i w mediach rządowych, które szargają imię mojego narodu narodowymi się nazywając. Dopiero wtedy – złożywszy swojego dzieciaka na ołtarzu walki z własnymi fantasmagoriami – mógłby poczuć przyjemne mrowienie w okolicach serca i pustego – najwyraźniej – mózgu.

Przesadzam? Ja przesadzam? Obejrzyjcie sobie nagrania z tym dzielnym tatą. I sami mi powiedzcie, czy kurde przesadzam.

Poczytajcie sobie cały ten szlam wypływający w ostatnich dniach z internetu, jako i ja poczytałem. Poczytajcie sobie fora kibiców i czytelników rządowych mediów.

Czytałem to wszystko, tę całą dumę z pieprznięcia dziewczyny po twarzy, z tego kopnięcia chłopaka, z tej „obrony” kurwa Białegostoku przez lewacką nawałą LGBT. Czytałem, jak ludzie udający chrześcijan rozmawiają o tym, że chcieliby zgwałcić nastolatków idących w Marszu Równości, bo nie podoba im się kolor ich włosów i krój ich spodni.

Co to kurwa w ogóle jest? Jakiś psychol jeden z drugim chce gwałcić młodych chłopaków, bo przeszkadza mu, że chłopak może kochać chłopaka, a dziewczyna dziewczynę? To jakieś szaleństwo jest i nawet nie będę próbował rozebrać tego logicznie, bo to już jest kategoria niebezpiecznie zahaczająca o wyparte potrzeby i o kodeks karny.

Więc (zdania nie zaczyna się od „więc”) zastanawiałem się co napisać o starciach w Białymstoku i wtedy uświadomiłem sobie, że ja już to przecież wszystko napisałem.

Przecież o chińskich maczetach za dolara i 30 centów, którymi wygodnie morduje się sąsiadów i o jednym narodzie rozbitym przez polityków na wrogie plemiona napisałem już tyle, że aż wstyd powtarzać. Pisałem o Rwandzie, której naród został podzielony na trzy plemiona i w której – po wybuchu prezydenckiego samolotu – dziesięć tysięcy ludzi dziennie było ćwiartowanych na kawałki.

Codziennie.

Pisałem o dzieciach leżących całymi dniami pod trupami swych matek w nadziei, że nie znajdą ich partyjni siepacze.

Pisałem o masowych grobach uwalanych wapnem.

I nagle okazało się, że ta koszmarna przyszłość jest bliżej, niż mi się wydawało. Jeszcze nie w progu, jeszcze nie za naszymi drzwiami, ale już słychać jej sapanie na klatce schodowej.

Pisałem o odczłowieczaniu i dehumanizowaniu przeciwnika. Tyle już razy, że żal powtarzać. O tym, że część tych pustych łbów z Białegostoku i okolic na co dzień nie uderzyłaby w twarz przechodzącej nieopodal dziewczyny. Że nie napluliby w oko kobiecie w wieku ich matki na przystanku autobusowym. Że nie zmawialiby się w pięciu, by zgwałcić jakiegoś chłopca, którego największym grzechem są wąskie spodnie i niechęć do świata, w którym wszyscy muszą być tacy sami.

Że z okrzykiem „Bóg, honor, ojczyzna” nie robiliby na co dzień rzeczy niehonorowych, za które i ten ich Bóg i ta moja ojczyzna muszą się wstydzić.

Ale uderzyć w odczłowieczoną przez propagandę masę? Kopnąć w tłum jakichś mitycznych „zboczeńców”, na których politycy i media szczują dzień w dzień? Na zbiorowisko bez twarzy, bez ludzkich przymiotów? Proszę bardzo, czemu nie.

I tego właśnie jesteśmy świadkami.

To właśnie robią politycy i te wszystkie szuje ugięte w pozycji służalczej, łaszące się wokół ich nóg. Tylko dlatego, że w październiku są wybory i potrzeba im krwi.

Oni odczłowieczają. W nadziei, że tłuszcza uwierzy w te bzdury o czyhającym zewsząd zagrożeniu i ruszy na wroga. Wroga sztucznie wykreowanego, ale o tym tłuszcza nie będzie już myśleć. Ona będzie już biec.

Robią tak choćby te wszystkie beztalencia mieniące się dziennikarzami „niezależnymi”, a wykonujące najgorszą, najbardziej chamską propagandę i szczujące na współobywateli w finansowanych przez partię mediach rządowych.

Tak zupełnie bez związku z powyższym ostatnio rzuciła mi się w oczy ciekawostka, że korespondent zagraniczny w TVP zarabia za swoją misję średnio 17 tysięcy i 200 złotych brutto, a ktoś na stołku dyrektorskim średnio 21 tysięcy i 840 złotych.

To tak bez związku z niczym.

Za tę pracę na rzecz podziałów społecznych, za te kłamstwa, za to kopanie rowów między Polakiem i Polakiem, za to łaszenie się i ocieranie o nogi swego pana jest nagroda.

Mięsne kąski spadają mięsnym deszczem. I tylko trzeba je wyjeść, wylizać z tego starego, śmierdzącego dywanu. Swoim obrotnym językiem wyciągnąć je spomiędzy skrwawionych włókien. Nie zważając na gorzki posmak napchać brzuch darami od dobrego pana.

Bo pan jest dobry, oj dobry! Pan prawą ręką głaszcze po głowie swoją ujadającą sforę, a lewą uspokaja tych obywateli, którzy sfory trochę się jeszcze lękają.

Na przykład premierowi mojego kraju, Mateuszowi Morawieckiemu, tylko trzy dni zajęło potępienie bandytów polujących na ludzi na ulicach.

Patrzcie, taki zajęty człowiek, a tak szybko zareagował. Ludzi zaatakowano w sobotę, a on już we wtorek powiedział: – Potępiamy to, co stało się podczas Marszu Równości w Białymstoku. To absolutnie niedopuszczalne, naganne zachowanie.

Od soboty do wtorku miał przecież lepsze zajęcia. Przedwyborczo odwiedził na przykład Siemianowice Śląskie, gdzie mówił coś o kopalniach i dodał po swojemu: – Gdy na twarzy pogoda, to w sercu zgoda.

W Białymstoku, premierze, pogoda najwyraźniej nie dopisała.

Od soboty do wtorku premier nie znalazł czasu, by potępić bandytów. Pewnie po prostu zastanawiał się, co powiedzieć…

Nie zastanawiał się za to chyba wcale minister edukacji Dariusz Piontkowski, który zasugerował, że jeśli czyjaś wolność jest obiektem ataku, to tę wolność trzeba ograniczyć. Tak przynajmniej zrozumiałem.

– Marsze równości budzą ogromny opór. W związku z tym warto się zastanowić, czy w przyszłości tego typu imprezy powinny być organizowane – wypalił w TVN24 Piontkowski, czym automatycznie rozpierdolił mój ośrodek logiki.

Panie Piontkowski, pieniądze są na przykład główną przyczyną kradzieży. Pan mi odda wszystkie swoje oszczędności, by nie prowokować złodzieja. A wiem, że ma pan tego hajsiwa sporo.

I tak to się kręci moi drodzy.

Co więcej – nigdy nie wiecie, kogo akurat partia i jej partyjni korespondenci obiorą sobie za cel. Przypomnę, że wrogami Polski byli już:

– Lekarze

– Obcokrajowcy

– WOŚP i jego sympatycy

– Bobry

– Dziki

– Niepełnosprawni

– Pielęgniarki

– Nauczyciele

– Bezdzietni

– Drzewa

– Uczniowie

– Dziennikarze

– Ludzie lubiący oddychać powietrzem, a nie smogiem

– Sędziowie

– Rowerzyści

– Adwokaci

– Artyści

– Ekolodzy

– Kobiety z parasolkami

– Synoptycy i meteorolodzy

– Kadra naukowa

– Ludzie na działalności gospodarczej

No to teraz przyszedł czas na gejów i lesbijki, którzy stali się wygodnym bębenkiem do uderzania w kampanii wyborczej.

I tylko ten wściekły idiota biegający z brudną, żółtą pianą między popsutymi zębami, ten kretyn bijący dziewczynę w twarz, ten matoł bełkoczący coś o Biblii, a przecież nieumiejący nawet czytać, ten debil z zionącym zgnilizną oddechem wykrzykujący z płuc kropelki partyjnej propagandy osiadającej na naszych twarzach…

Tylko on nigdy nie będzie partii wrogiem.

A dlaczego? Bo jak już się robi wojnę domową, to trzeba wybrać przy kim ten tłusty, nażarty podatkami tyłek posadzić. Bo nie oszukujmy się: przecież ci miękcy, wypielęgnowani, otłuszczeni posłowie nie nadają się do bitki na ulicy. Kogoś trzeba na tym froncie wystawić i kogoś trzeba na straty spisać.

Tylko droga partio – w 1606 roku niejaki Szekspir napisał już o tym dramat. I powinniście wiedzieć do czego to wszystko prowadzi. Na razie jesteście wszyscy tą Lady Makbet namawiająca swojego skretyniałego męża do czynów okrutnych, lecz dla siebie opłacalnych. Ale powiadam wam – skończycie szorując niewidzialną krew z waszych dłoni, błąkając się bez celu po dworskich korytarzach, a w końcu – koniec znajdziecie. Jak ona.

Pytanie, czy my wszyscy dożyjemy tego dnia, by podejść pod mury zamku Dunzynan i zobaczyć, jak ten wasz wykarmiony krwią, bezzębny Makbet z Białegostoku za nic ma wasz koniec, waszą śmierć i wasz wstyd.

I w sumie to tyle z tego mojego zastanawiania się o czym napisać.

Tak się zastanawiałem, że w końcu nie zrobiłem niczego innego, jak długiego wstępu do pisaniny już przeze mnie popełnionej. Dlatego weź zrób mi przyjemność kliknij i przeczytaj co pisałem wtedy, kiedyś. Bo to niestety nadal aktualne. I ta maczeta za dolara i 30 centów wciąż wisi nad naszym karkiem.

Moim karkiem i twoim, niezależnie po której stronie barykady chciałbyś się widzieć. Bo jeśli pozwolisz na takie rzeczy jednej partii, to potem drugiej będzie jeszcze łatwiej ci złamać kręgosłup. I trzeciej i piątej. Jeśli raz pozwolisz, by Polak trafił pod partyjny but, to przecież sam się w końcu pod tym butem znajdziesz.

Dlatego przeczytaj też tę moją poprzednią pisaninę. I oszczędź mi tego całego „a nie mówiłem”.

Tekst powstał przy wsparciu Patronów.

A gdybyście i wy mieli ochotę rzucić we mnie monetą i wesprzeć moją pisaninę, to będę bardzo wdzięczny. Tu trochę o tym piszę. Jak chcecie, kliknijcie poniżej.





Dodaj do ulubionych: Lubię Wczytywanie...