Op 80 is my pa nog elke dag tussen sy beeste, ry hy met sy rooi motorfiets op lande toe of neem sout kampe toe. Soos wat die jare aanstap, raak die fisieke deel van boer al hoe moeiliker, raak die bekommernisse oor brande, honde wat skape doodbyt, diefstal, en die reën wat nie kom nie, soms te swaar vir 'n ou man om te dra.

Maar vir my pa (en my ma) is die plaas waar hulle wil wees. En in 'n normale samelewing sou dit 'n seëning wees en sou een van ons heel waarskynlik op die plaas terug wees en langs my pa aanboer – 'n volgende generasie op die grond.

Behalwe: Suid-Afrika is nie 'n normale samelewing nie, en 'n plaas is nie meer 'n veilige plek nie. Snags, as die middernagtelike slapeloosheid op my neerdaal, dink ek aan ons ou plaashuis onder die maan, en my ouers wat slaap in hulle hok, en dan voel ek soms asof ek nie kan asem kry oor die vrees wat my verswelg nie.

Elke dag in hierdie land leef ons met abnormale geweldsmisdaad. As jy nog nie self gekaap is of 'n geweer teen jou kop gehad het nie, of besteel is, of by jou huis ingebreek is, of jy aangerand of verkrag is nie, dan ken jy iemand met wie dit gebeur het. En as dit nog nie met jou gebeur het nie, lewe jy met die wete dat daar 'n hoë waarskynlikheid is dat dit nog met jou kan gebeur. Die skim van geweld is op ons paaie, op ons treine, in ons huise (en selfs in die manier waarop ons met en oor mekaar praat – kyk maar net na Twitter of luister na inbellers op die geselsradio).

En of jy nou in die bodorp of die onderdorp bly, in 'n township of op 'n plaas, elkeen van ons leef met die buitengewone wete dat ons iewers in ons leeftyd die teiken van geweldsmisdaad kan wees.

Van Ravensmead tot Richardsbaai, of jy nou 'n boer of 'n lorriedrywer of 'n paramedikus in 'n ambulans is, lewe jy met die adder van vrees wat in jou kop krioel. En omdat ons so gewoond geraak het aan die abnormaliteit, besef ons meestal nie wat dit aan ons psige doen nie.

Ons is 'n land van getraumatiseerde mense. Getraumatiseer deur ons geskiedenis, getraumatiseer deur oorlog, getraumatiseer deur apartheid en skuld en woede, getraumatiseer deur ons vrot politiek en onbevoegde politici – en getraumatiseer deur vrees en misdaad.