Podczas pozycji "na kotka" czułem jak endorfiny rozsadzają moją czaszkę i podnoszą kąciki ust do granic możliwości. Kompletnie obca mi kobieta głaszcze moje gęste, wymyte szamponem włosy, a ja leżę z głową na jej kolanach i z całych sił staram się zachować powagę i profesjonalizm godny dziennikarza.

O otwarciu pierwszego w Polsce gabinetu oferującego profesjonalną usługę „intymności platonicznej” było głośno w całej Polsce. Ale opisy opisami, a ja chciałem poczuć to na własnej skórze, i tak umówiłem się na swoją pierwszą w życiu terapię czułym dotykiem. Jeśli chcecie spędzić najbardziej krępujące 30 minut swojego życia, po których jednak wyjdziecie roześmiani i szczęśliwi – pójdźcie poprzytulać się za pieniądze.

Urokliwy zaułek w którym mieści się gabinet Foto: iPhone5S / Noizz

Zapisanie się na półgodzinną sesję z przytulaniem jest nieco bardziej skomplikowane niż umówienie wizyty u dentysty. Klienci chcący doświadczyć profesjonalnej bliskości, muszą przejść przez wielostopniową weryfikację, która wyeliminuje tych, którzy mają "szybkie rączki" czy tych, co myją się raz w tygodniu, bo postanowili dbać o środowisko. Dostałem więc maila z informacją, że mam przyjść czysty i mieć ze sobą wygodne rzeczy na zmianę, które zakryją mi nogi do kostek i całe ramiona. Poinformowano mnie też, że udając się do gabinetu na trzecim piętrze, mogę skorzystać z windy albo wejść schodami.

W końcu nadszedł dzień sesji. Wchodzę (schodami) na trzecie piętro i widzę otwarte drzwi do schludnego, pachnącego remontem i pociętymi meblami, mieszkania. Ciepło witają mnie dwie sympatyczne kobiety – profesjonalistka z którą będę się dzisiaj przytulał oraz współwłaścicielka biznesu. Cały lokal właściwie bardziej przypomina mieszkanie singla niż ośrodek terapii. Rozbawiają mnie oznaczenia pokoi, w których przeprowadzane są sesje. Najbliższe 30 minut spędzę w "pokoju przytulania nr 2".

Wejście do gabinetu Foto: iPhone 5S / Noizz

Pokój jest schludny i dobrze oświetlony (aczkolwiek moja terapeutka mówi, że bardziej odpowiednie do sesji byłyby cieplejsze barwy). Na stoliku jest laptop, który – w zależności od życzeń klientów – puszcza wszystko, co ma właściwości relaksacyjne: od kojącej muzyki z reklam ośrodków wypoczynkowo-kosmetologicznych, przez odgłos deszczu stukającego o parapet, na filmach i serialach skończywszy (na tę okoliczność salon przygotował nawet specjalną pozycję "na filmowca" –więcej o pozycjach za chwilę). Na półkach jest Dixit, Scrabble i Monopoly oraz kilka egzemplarzy śmieciowej literatury "lifecoachingowej", używanych na wypadek gdyby ktoś był zbyt zestresowany, aby się przytulać (tacy klienci się zdarzają). Ale zdaniem profesjonalistki, te dodatki to jedynie strata czasu i korzyści płynących z długiego, dobrego przytulania.

W gabinecie przytuleń, zdecydowanie najważniejszą rolę odgrywa zaścielony miękkimi kocami tapczan. Nad łóżkiem wisi kartka zawierająca listę sposobów przytulania, które następnie będą uskuteczniane na tym meblu. Można wybierać między niewinnymi pozycjami typu „na marzycieli” (dwie osoby leżą na plecach i trzymają się za ręce) czy „na filmowca” (dwie osoby leżą na kanapie i oglądają film), po ultra intymne „na tango” (dwie leżące osoby obejmują się i patrzą sobie w oczy, jednocześnie splatając się nogami) i „łyżeczkę”. Jak mówi mi moja profesjonalistka, większość czasu przytula się tutaj „na spontan” – w sesji liczy się dotyk i ciepło, a nie dokładne odtwarzanie klipartowych obrazków wiszących na ścianie.

Stolik z poczęstunkiem oraz graficznym opisem sposobów przytulania Foto: Noizz

W objęciach profesjonalistki

Przed terapią rozmawiam jeszcze chwilę ze swoją terapeutką. Urocza kobieta opowiada mi o swoich zainteresowaniach coachingiem duchowym, byciem medium w przekazywaniu energii od Boga, kosmosu, wszechświata czy innego absolutu, który ona może mi przekazać swym czułym dotykiem. Jej nietuzinkową personę dopełniała dziwna, spowolniona maniera mówienia, która jest wspólnym elementem wizerunku dla każdego kołcza metafizycznego i terapeuty-ezoteryka. Nie wiem, czy to za sprawą energii którą fosforyzowała, czy to od mojej ambiwalencji co do rytuałów łączenia się z kosmosem za pomocą medytacji, poczułem jak mrowią mi ręce i ciarki przechodzą przez nogi. By zmienić temat, zapytałem się o jej ulubioną pozycję. Odpowiedziała, że krótko tu pracuje, ale wie, że najlepsze są te konfiguracje, w których przez bliskość może dać mi jak najwięcej pozytywnej energii. Zostałem jeszcze upomniany o to, żeby nie używać sformułowania „pozycje”, gdyż one mogą się kojarzyć i żebym lepiej używał zwrotu „sposoby przytulania”. Przeprosiłem za niefrasobliwość i oboje uznaliśmy, że czas rozpocząć terapię.

"Tapczan Czułości" Foto: Noizz

Namiastka udanego związku

Siadamy na kanapie i nagle czuję się bardziej onieśmielony niż przed swoim pierwszym pocałunkiem. Moja profesjonalistka zauważa to i uprzejmie się mnie pyta, czy może mnie przytulić. Zgadzam się. W tym momencie w mojej terapeutce zaszła zmiana. Gdy mówi, że podczas przytulania można się "głaskać delikatnie i dotykać czule", jej głos stał się niższy i bardziej sensualny, a jej palce faktycznie głaskały moje plecy tak, jakby próbowały nastawić jakieś radio. Jednak co mnie najbardziej zaskoczyło, to dźwięki, jakie z siebie wydawała. Były to takie kocie westchnienia, które wykonujemy przeciągając się w łóżku w słoneczny niedzielny poranek, leżąc obok swojego partnera. Pomyślałem, że osoba samotna na pewno poczuje u niej jakąś namiastkę swojego ostatniego udanego związku. Dobra robota, ale zaczynam się krępować jeszcze bardziej, gdy zmieniamy sposób przytulania z siedzącego na leżący.

Staram się jakoś rozluźnić sytuację i rzucam suchy żart: „Nooo to jest robota marzenie dla każdego, kto lubi sobie pokimać w pracy.” Żarcik się nie przyjął i dostałem odpowiedź, że jeszcze się jej to nie zdarzyło, ale za to słyszała, że na Zachodzie mają takie sesje przytulania jak ta, tylko że są prowadzone w nocy. Ten tekst sprawił, że bardzo zachciało mi się śmiać i na pewno nie pomógł mi moment, w którym terapeutka zaproponowała zmianę pozycji, bo leżąc długo w jednej „coś mogłoby zacząć drętwieć.”

Gdy tak leżeliśmy w objęci na łóżku w gabinecie (pokoju przytulań), zapytałem się jej czy ma chłopaka i co on na myśli na temat jej pracy. Wtulona we mnie terapeutka, szeptem odpowiedziała, że owszem jest w związku i na początku jej chłopak bardzo się cieszył z tego pomysłu, ale później zaczął robić się zazdrosny. Zastrzegła, że dopiero zaczyna tutaj pracować i dała sobie miesiąc na sprawdzenie, czy ten zawód jest dla niej.

Pokój przytuleń. Widok na parapet i okno Foto: Noizz

Kiedy pierwszy raz usłyszała o tej robocie, była zasmucona tym, że na świecie są ludzie którzy nie maja się do kogo przytulić i że muszą za to płacić, ale zaraz dodała, że bardzo cieszy się z możliwości dawania ciepła innym, opowiadając mi dla przykładu, że wczoraj miała klienta który spotkanie z nią przedłużył o godzinę, był bardzo zadowolony i zadeklarował częste powroty.

Kłopot

Niestety. Podczas pozycji na łyżeczkę stało się to, czego obawiałem się najbardziej. Mianowicie dostałem masywnej erekcji. Oczywiście nie powiedziałem o tym swojej terapeutce, bo wyszedłbym na strasznie nieprofesjonalnego dziennikarza. Dodatkowo – zgodnie z tym, co mówiła przed spotkaniem właścicielka gabinetu – zostałbym wyproszony z sesji na kubek gorącej herbaty, pitej w atmosferze wstydu i samczego pohańbienia. Nie powiedziano mi, czy po takiej sytuacji wraca się do pierwotnej terapeutki czy dano by mi kogoś zastępczego. Więc przez 5 minut przytulania "na łyżeczkę", odepchnąłem lędźwie jak najbardziej się da do tyłu i starałem się myśleć o Krystynie Pawłowicz jedzącej kanapki w Sejmie. Również dobrze będzie unikać pytań, które poruszałyby temat sytuacji matrymonialnej mojej terapeutki. Rozmawiamy więc o jej karierze kołcza duchowego, pomagającego za pomocą, rady, dotyku i myśli, oraz o terapeutycznych właściwościach czułego i platonicznego dotyku, których doświadczałem więcej niż w pełni.

Minuty mijały, a ja zacząłem się robić coraz bardziej irracjonalnie zadowolony i zrelaksowany. Podczas pozycji "na kotka" czułem, jak endorfiny rozsadzają moją czaszkę i podnoszą kąciki ust do granic możliwości. Kompletnie obca mi kobieta głaszcze moje gęste, wymyte szamponem Palmolive włosy, a ja leżę z głową na jej kolanach i z całych sił staram się zachować powagę i profesjonalizm godny dziennikarza. Bo choć branie udziału w takiej sesji kiedy jesteś w zdrowym związku lub masz kota, balansuje na krawędzi śmieszności i opłacalności (moja dziewczyna, gdy dowiedziała się o moim udziale w sesji, kazała mi przytulać się do ściany), to na pewno istnieje spora grupa ludzi, którym ta terapia może okazać się niezmiernie pomocna. I nie będą to wyłącznie osoby z klubu złamanych serc, tęskniących za chwilami spędzonymi z partnerką lub partnerem. Są też ludzie, którzy nie otrzymują wystarczająco ciepła w swoim związku. Ludzie którzy doznali traumy i od początku muszą przełamywać barierę dotyku. Ludzie, którzy potrzebują całkowicie przyjacielskiego uścisku – nie oceniającego, nie zadającego zbędnych pytań czy wymagającego w zamian rzeczy, których nie jesteśmy w stanie drugiemu oddać. Wszystkim tym mogę polecić gabinet przytulanie.pl.

Mam szczerą nadzieję, że ta szybko rozwijająca się gałąź przemysłu terapeutycznego zostanie zbadana akademicko i zapewni jak największy komfort i bezpieczeństwo zarówno klientom, jak i terapeutom.

A ja osobiście? No cóż. Wychodząc z klatki schodowej, przez chwilę poczułem się jak ktoś, kto wyszedł z łazienki na imprezie Coco-Channel z nosem pełnym kokainy, gdy właśnie zaczyna grać "Move on up" Curtisa Mayfielda i dziewczyna, która podobała ci się od początku wieczoru, niespodziewanie puszcza ci oczko. Tak. Te endorfiny wydzielane podczas przytulania to nie ściema. I to chyba jedyna rzecz, której dowiedziałem się na pewno, odwiedzając salon przytulanie.pl.

ZOBACZ TEŻ:

Ta żona płaci za dotyk