Teza, że Tusk wróci tylko na „gotowe” jako kandydat na prezydenta całej opozycji po wygranych przez nią wyborach parlamentarnych od miesięcy jest lansowana przede wszystkim PiS. Ma to wynikać – jak twierdzą politycy z obozu władzy - z rzekomego lenistwa i lęku byłego premiera przed porażką. Drugą przyczyną jej zakorzenienia są informacje o tym, że Donald Tusk i Grzegorz Schetyna porozumieli się, a nawet że odnowili swoją znajomość. Takie nieprawdziwe informacje pojawiały się w ubiegłym roku w okolicach przesłuchania byłego premiera przed komisją Amber Gold. Tymczasem było to co najwyżej tylko swego rodzaju „zawieszenie broni”.

Tusk jako wytrawny polityk rozważa wiele opcji i ma przed sobą wiele scenariuszy. Żadne z jego działań i słów w ubiegłym roku niczego nie przesądzały – ani przemówienie 10 listopada, ani wcześniejsze sygnały i słowa. I tak będzie zapewne aż do wyborów, po których zaktualizuje się pozycja wszystkich graczy na opozycji, w tym Grzegorza Schetyny. Wtedy Tusk dokona ostatecznej oceny tego, jaki scenariusz jest dla niego politycznie najbardziej korzystny.

Nie ma jednak żadnego automatyzmu w tym, że po zwycięstwie opozycji Tusk zostaje kandydatem na prezydenta. To kluczowy element obecnej sytuacji, który nie pojawia się obecnie w rozważaniach medialnych. Wtedy bowiem przebieg jego kampanii – jej finansowanie, kształt i wiele innych rzeczy – zależałby wyłącznie od znacznie umocnionego Grzegorza Schetyny, być może wtedy już premiera nowego rządu obecnej opozycji. Trudno uznać to za korzystną sytuację dla szefa Rady Europejskiej. Teraz politycy PO mówią o tym, że Tusk jest najlepszym kandydatem na prezydenta, ale tylko dlatego, że każdy inny ton byłby zaskoczeniem dla elektoratu opozycji. Jednak Onet.pl pisze, że Grzegorz Schetyna sonduje, czy Władysław Kosiniak-Kamysz mógłby być kandydatem na prezydenta opozycji. To najlepiej pokazuje, że i w PO rozważane są różne scenariusze.

Jeśli opozycja wygra jako blok, ale Grzegorz Schetyna nie będzie miał w nim pakietu kontrolnego, to wtedy powrót Donalda Tuska do polskiej polityki jest bardziej prawdopodobny. Daje mu więcej możliwości tworzenia scenariuszy jako rozgrywającemu, a nie elementowi scenariusza Schetyny. Wtedy jego hipotetyczna kampania prezydencka byłaby rozegrana na zupełnie innych warunkach. I zapewne nie z Grzegorzem Schetyną jako premierem.

Jeszcze więcej scenariuszy otwiera się, gdy opozycja przegrywa wybory. Wtedy niemal pewna jest szeroka rekonfiguracja całego obozu anty-PiS. Po zakończeniu kadencji w Radzie Europejskiej Tusk jest wówczas najbardziej potrzebny. Staje się niemal zbawcą dla sfrustrowanego po porażce elektoratu opozycji i może swobodnie tworzyć nowe plany, a Grzegorz Schetyna byłby maksymalnie osłabiony, nawet jeśli utrzymałby przywództwo w PO (lub tego, co z niej by zostało).



Dlatego starcie o Sejm będzie rzeczywiście grą o wszystko.