Buijtelaar zegt dat wij geen idee hebben van wat zich afspeelt in weggestopte wijken. ‘Wij’, dat zijn de brave burgers, the well-to-do people. Over wat zich voordoet, vertelt hij in lange, struikelende zinnen: ‘Alles wat de laatste jaren in Zuidoost is gebeurd, het wapengeweld, jongens die zijn neergeschoten, jongens die zijn neergestoken – het speelt zich allemaal af rond deze school. Via familieleden of gewoon rechtstreeks door leerlingen. In wijken als Venserpolder en Florijn zitten kinderen midden in de criminaliteit, of anders hun broers wel. Het enge is: het is onberekenbaar geworden. Vroeger kon je over een vriendinnetje nog weleens een vechtpartij hebben. Nu wordt het onmiddellijk beslecht met: oké, dan steek ik jou neer.’

Dertig messen hebben de docenten in de eerste maanden van het schooljaar afgepakt. Er waren ten minste veertig incidenten: leerlingen die op straat andere leerlingen stripten, hen met geweld dwongen hun merkschoenen af te staan, hun merkshirt in te leveren, leerlingen die zich ontpopten als drugsdealer.

De directeur buigt zich naar voren over de lange tafel in zijn directiekamer: ‘Het allerengste wat ik heb gezien, en daar heb ik alle autoriteiten constant voor gewaarschuwd, want wij horen die verhalen, wij hier op school zijn de enigen, wij zijn echt de enigen aan wie kinderen nog komen vertellen wat er aan de hand is in de buurt, het heeft alles met vertrouwen te maken, want snitchen heeft een zware lading hier, omdat het betekent dat wie als snitch wordt aangewezen, wie niet zwijgt over wat hij ziet, hoe jong je ook bent – dat kan je fataal worden… Dus wij weten wat politie, justitie en jeugdwerk niet weten en wij hebben ook constant gewaarschuwd: jongens, er zit een enorme spanning op, we zien nu in een razend tempo van één, twee jaar het geweld en de onveiligheid zich opeenstapelen. Het komt voor een belangrijk deel door de uitzichtloosheid hier. Je wilt deel uitmaken van een groter geheel, maar je krijgt de kans niet. Sociale media versterken die gevoelens en geweld is een van de uitkomsten. Dus we zien allereerst messentrekkerij en vervolgens groepen jongeren die gaan inplannen. Wij zijn het afgelopen jaar heel druk geweest met het fenomeen dodenlijsten bij jeugdgangs, het zijn jongetjes van 14 jaar die iemand op een dodenlijst zetten omdat er iets is gebeurd of gezegd wat niet bevalt en dan gaat zo’n groep plannen. Van: die en die moeten eraan. We hebben een aantal keren letterlijk gehoord wat er in zo’n groep wordt gezegd, hoe het wordt georganiseerd. Dan heb je het inderdaad over liquideren. Er is altijd wel iemand zo gek om het te doen. Voor een paar honderd euro; voor 1.500 gaat er een strik omheen. We hebben gehoord dat er werd gezegd: o, als jullie mij een zeker bedrag bieden, wil ik het wel doen.’

De schooldirecteur wil niet in detail ingaan op ‘het allerengste’ wat hij heeft gezien. Hij moet doelen op de moord op Jay-Ronne, de jonge rapper die een oud-leerling was van het Bindelmeer College. Diens omgeving reageerde furieus op zijn dood: dit pikken we niet, dit moet worden gewroken. Mensen trokken demonstratief de straat op, zochten elkaar op. Volgens ingewijden gingen de gesprekken over de vraag: wie gaan we pakken, hoe gaan we dat doen, wie gaan we daarvoor inzetten? De keuze viel op de jongen van 13. Dit stiefbroertje van de vermoedelijke dader kwam op een dodenlijst te staan. Nadat een eerste poging hem te liquideren was mislukt, is hij door familie ondergebracht op een geheim adres.