In het gesprek met de NOS ter gelegenheid van zijn boek Theory of design, enkele maanden voor zijn dood, legde hij de beperkingen van vroeger uit. "Bij het drukken met loden letters wordt de inkt een beetje tussen papier en de letters uitgeperst, er kwam een randje omheen. Als het dunne inkt was, verdronk een letter daarin."

"Je kon een slechte drukker nooit letters geven die er toch goed uitkomen, maar bijvoorbeeld bij kranten had men het redelijk onder controle. De drukker wist hoeveel inktspreiding er was en daar kon je op ontwerpen: de letter lichter maken. Ik heb wel eens een noodkreet gehad toen een krant overging op een betere pers en mijn letter ineens te licht was. Toen heb ik een zwaardere versie moeten maken."

Beter papier en betere drukmethoden (eerst fotozetten en nu offset) gaven beter resultaat. "Alles wordt nu op een scherm opgemaakt en met één druk op de knop gaat het naar de drukker. Daardoor wordt je ontwerp bijna exact gereproduceerd", legde Unger uit. "Je weet niet wat je ziet als je een hedendaagse krant vergelijkt met een uit 1989."