Door Frank Provoost

Dankzij een documentaire over hun mislukte carrière brak de Canadese heavymetalband Anvil alsnog door. ‘Gerechtigheid’, vindt zanger Lips.

‘De realiteit is dat we niet jonger worden. Je buik groeit, je haar valt uit. We moeten het nu doen!’

Aldus Steve Kudlow (1956) – bijnaam: ‘Lips’ – tien jaar geleden in de documentaire The Story of Anvil. De film was een ongenadig eerlijk portret van de Canadese heavy-metalband waarvan de eerste drie platen (Hard ’n Heavy, Metal on Metal en Forged in Fire) bepalend waren geweest voor de carrières van bands als Metallica, Anthrax, Guns N’ Roses, Whitesnake en Scorpions.

Maar terwijl die er met de poen vandoor gingen, bleef Anvil – afgezien van een gezamenlijke tour door Japan – in de marge krabbelen. Terwijl Lips door de sneeuw ploetert om als bediende van Choice Children’s Catering her en der schoolmaaltijden te bezorgen, blijft hij dromen van een doorbraak, net als zijn muzikale bloedbroer en drummer Robb Reiner. ‘Een lachtertje’, schampert diens zus in de film. ‘Het is allang over.’

Niet dus.

Want deze week, laat zanger-gitarist Lips trots weten via een krakende Skype-verbinding vanuit Los Angeles, treedt Anvil toe tot de Heavy Metal Hall of Fame.

Is het niet ironisch dat een film over hoe jullie het maar niet maakten uiteindelijk toch jullie doorbraak heeft betekend?

‘Het is gerechtigheid. En vervulling. Wij hoeven geen AC/DC te zijn. Het ging ons nooit om miljoenen dollars te verdienen. We wilden er enkel van kunnen rondkomen.’

Lukt dat nu?

‘Al tien jaar. Sindsdien maken we continu nieuwe platen en spelen tussendoor zoveel mogelijk shows. Het heeft lang, lang geduurd. Dit is wat we altijd al hadden moeten doen, en we doen het nu!’

En dat komt allemaal door die ene film?

‘Daar bestaat geen enkele twijfel over. The Story of Anvil heeft ons wereldwijde erkenning gegeven en ervoor gezorgd dat het publiek ons live wil zien. Sindsdien zijn we niet gestopt met spelen. We zijn in ieder geval niet achterover gaan leunen om eindelijk van ons succes te genieten.’



In de film zeggen grote bands waarmee jullie vroeger toerden dat zij ook niet snappen waarom Anvil nooit eerder doorbrak. Waarom was dat?

‘Als enige Canadese band zaten wij bij een klein, onafhankelijk label. Grote Amerikaanse platenmaatschappijen wilden ons toen alleen tekenen als ze onze eerste drie platen ook gratis mochten uitbrengen. Toen ons label dat weigerde, wilde niemand ons. Jammer, maar zo gaat het nu eenmaal. Het is business… en hebzucht: iedereen wil altijd alles voor niets.

‘Weet je, uiteindelijk maakt het niet uit. Het heeft Anvil precies gemaakt tot wat het nu is. Ik zou er ook geen moer aan willen veranderen. Not a fucking thing. We hebben altijd alles op onze eigen voorwaarden gedaan: waar, wanneer en hoe we zelf wilden. En nu ik op een leeftijd kom waarop ik te oud ben om nog zwaar lichamelijk werk te doen - zoals schoolmaaltijden bezorgen - word ik opeens overal als rockster behandeld. Het is één groot cadeau, man.’

Het is ook een troost voor alle worstelende bands, toch?

‘Dat is het mooie: het is ook een soort van geruststellend werk-ethos geworden. Zo van: als die gasten al die ellende hebben overwonnen, kunnen wij dat misschien ook wel.’

Heeft het niet ook met de toegankelijkheid van de hardrockscene te maken? Aan het eind van de film is een foto te zien uit 1985 van jullie met regisseur Sacha Gervasi, die toen nog een jonge metalhead was.

‘We waren net klaar met onze soundcheck in de Marquee, in Londen, toen een jong ventje op de deur van onze kleedkamer klopte. Hij was drummer, groot fan van Robb en kende alle nuances van onze platen. Voor ons was dat een openbaring! Het was de eerste keer dat Anvil in Europa speelde. Dat wij zo’n grote invloed op fans hadden, was een schok! Maar ook te gek natuurlijk. En dus lieten we hem ook meteen kennismaken met andere bevriende rocksterren. Wij hebben hem zelfs nog meegenomen naar New York, toen we daar op tour gingen. Dat was natuurlijk een raketvlucht voor hem! Life changing.’

Maar dat is karma, toch?

‘Natuurlijk. Dat is het ding natuurlijk: toen Sacha voor onze kleedkamerdeur stond, stuurden we hem niet weg, maar lieten hem juist binnen. Zo’n jong publiek maakt je vanzelf open: het is de combinatie van hun onschuld en je eigen herinnering. Ik was namelijk ook ooit zo’n gastje. Toen ik vijftien jaar was, ontmoette ik Frank Zappa. Zo’n ervaring, dat is iets magisch. Dat vergeet je nooit meer. Ik weet nog precies welk gesprek we toen hadden, en dat ik mezelf afvroeg: zou dit mijn toekomst kunnen zijn?

‘Maar op dat moment in Londen konden wij natuurlijk ook niet bedenken wat er later van Sacha zou worden. En dan is hij opeens dertig, maakt hij carrière in Hollywood, wordt scenarioschrijver voor Steven Spielberg en denkt: hoe zou het eigenlijk met mijn oude vrienden van Anvil zijn? And then all this shit happens!’

De grap is dat bands die vroeger wél doorbraken juist films maakten over hun existentiële midlife crises, zoals Some Kind of Monster, over Metallica.

‘Hahaha. Het is inderdaad precies omgekeerd. Gasten die alles voor elkaar hebben: geld en beroemdheid, veranderen in ellendige baby’s. En een paar sukkels bij wie alles tegenzat en die heel hun leven moesten zwoegen zijn nu dolgelukkig.

‘Weet je, James Hetfield (zanger-gitarist van Metallica, red.) zat laatst tegen mij te klagen dat hij zo vaak moest optreden. Ik zei: what the fuck are you talking about? Jullie hebben hooguit tachtig shows per jaar – wij tweehonderd – en krijgen daar twintig keer zoveel geld, fuck nee, honderd keer zoveel geld voor!

‘Maar daar gaat niet om, man. Het gaat om geluk vinden. In de herfst van mijn leven verdien ik mijn brood met datgene wat ik geweldig vind. Mensen vragen me: hoe kun jij er zo gelukkig uitzien? Well, how the fuck can’t you be?! We hebben de tijd van ons leven. Save the best for last, right?’

Anvil,

Gebr. de Nobel

donderdag 1 februari, zie hier

De film The Story of Anvil wordt woensdagavond 31 januari

vertoond in Trianon om 21:30