Erik Luiten kan zijn enthousiasme nauwelijks onderdrukken. "Ik kan niet wachten op een historisch hoogwater. Dan gaan we overal de effecten van ons werk zien. Als het regenwater die prachtige nieuwe ruimtes gaat benutten, levert dat adembenemende vergezichten op. We moeten maar met z'n allen een dagje vrij nemen om te gaan kijken. Het wordt feest."

Als Rijksadviseur Landschap en Water was Luiten vier jaar betrokken bij het ambitieuze watermanagementproject Ruimte voor de Rivier, dat Nederland moet beschermen tegen overstromingen door rivieren. Het project is bijna klaar, twee decennia na de bijna-rampen van de jaren 90 en tien jaar nadat het werk daadwerkelijk was begonnen.

Dit weekend werd een boek gepresenteerd waarin alle 34 deelprojecten verzameld zijn. "We vonden dat we het moesten vastleggen, anders waaien die inzichten weg. Hier is zoveel geleerd en zoveel kennis is opgedaan, met prachtige resultaten."

Judo, niet boksen was het devies. De rivieren van ons land moesten bevrijd worden van het korset waarin ze gesnoerd waren. Veiliger, maar ook mooier. Dijkverhogingen waren daarom eigenlijk taboe. Liever keek men naar alternatieven als ontpoldering, zomerbedverlaging, hoogwatergeulen of waterberging.

Het leverde prestigeprojecten op als de 8 kilometer lange Hoogwatergeul langs de IJssel. In de Waal bij Nijmegen ontstond een nieuw eiland doordat een scherpe rivierbocht werd afgesneden. Door de ontpoldering van de Noordwaard groeide de Bieschbosch met 4000 hectare.