cover besproken boek Beeld rv

De titel geeft al veel prijs: Mr. Hiddema in de politiek. Opvolger van Mr. Hiddema op zee. Komend najaar verwacht: Mr. Hiddema krijgt vleugels.

Het boek leest als een schelmenroman, een niet ongeestige zedenschets van politiek in de vroege 21ste eeuw. D66’ers doen de verteller denken aan verkopers in de duurdere herenmodezaak, de leider van GroenLinks is ‘een Ukkie die een economisch drukkie doet’ en een Kamerlid van de ouderenpartij maakt dat ‘je je niet echt verheugt op een zorgeloze oude dag’. Er is ook nog een Kamervoorzitter voor wie de hoofdpersoon een bijzonder zwak ontwikkelt. ‘Tot omstreeks middernacht is ze gebleven. Ze heeft humor, dan vliegt de tijd.’

Gelukkig is daar ook een nieuw partijtje dat zich aan al die treurigheid op het Binnenhof niets gelegen laat liggen, en na weer een dag politiek bedrijven schaterend van de lach in de partijbolide naar Amsterdam terugrijdt. Een partijtje met in haar midden een oudere strafrechtadvocaat die zich een doel heeft gesteld: ‘Je hoeft geen rotmens te wezen om rechts te zijn. Ja, ik vind het een uitdaging om die mensen te verlossen. Halleluja!’

Het pikante van Mr. Hiddema in de politiek is dat het helemaal geen roman is. Theo Hiddema is echt op latere leeftijd in de politiek beland en kuiert nu als een verbouwereerde paradijsvogel door het parlementsgebouw. Gehuld in een pantser van ironie dat alles, inclusief dit boek, voor tweeërlei uitleg vatbaar maakt.

Er zijn Kamerleden die langer wachten met het laten noteren van hun bevindingen. Dat Hiddema zijn verhalen alvast door journalist Stan de Jong liet optekenen, heeft zo zijn voordelen. Dit zijn de observaties van een buitenstaander die zich nog volop over het Haagse binnenleven verbaast. Al die vakantiedagen waar Kamerleden recht op hebben, waar is dat in hemelsnaam voor nodig? Verplichte aanwezigheid bij vergaderingen, ook zoiets. ‘Daar ben ik allergisch voor. Ik wil iets doen, mijn hersens aan het werk zetten.’

Ook over de toestanden binnen Forum voor Democratie vertelt Hiddema. Dat levert Noord-Koreaanse passages op. Zoals deze, over het gedwongen vertrek van wat cruciale figuren: ‘De directeur van het partijbureau werd uit haar functie ontheven. Het partijbureau werd zelfs helemaal ontmanteld en de rekrutering werd met een schone lei opgestart.’

Hiddema geeft geen krimp. Voor alles – ‘homeopathische zelfverdunning’, verband tussen volk en IQ – heeft hij een verklaring. Wie nog mocht twijfelen: ‘In het partijprogramma van FvD staat geen spatje dat naar racisme neigt.’

Over zijn motieven om de politiek in te gaan is hij helder. Nadat echtgenote Gerrie – ‘het mooiste advocatenvrouwtje ter wereld’ – overleed, was voor hem de lol er af. Totdat Thierry Baudet zich meldde en vroeg of hij op de kandidatenlijst wilde. Het jawoord aan hem gaf Hiddema’s leven weer richting. Ook in zijn nieuwe omgeving kijkt ze over zijn schouder mee. Bij alles hoopt hij op haar goedkeuring: ‘Dit was toppiejoppie.’

Een tip nog: gelieve dit boek met een korrel zout te nemen. Dat de Kamervoorzitter van haar kant ook zulke innige gevoelens koestert is bijvoorbeeld lang niet zeker.

Stan de Jong: Mr. Hiddema in de politiek drie sterren Prometheus; 232 pagina’s; € 19,95.