Piotr Wołosik: Co pomyślał były piłkarz Chicago Fire, Tomasz Frankowski, gdy Frankowski, lecz Przemysław 23–letni skrzydłowy Jagiellonii podpisał kontrakt z pańskim, byłym klubem?

Tomasz Frankowski: Przemek już latem był łączony z Fire, więc już wtedy przyszła mi do głowy myśl, że chyba złej reklamy polskiej piłce w Chicago nie zrobiłem, skoro przymierzają kolejnego Frankowskiego. A już zupełnie poważnie, trudno, bym uznał, iż w drużynie Fire w której ponad dekadę temu spędziłem rok przeżyłem pozytywny etap kariery. Ale okoliczności w jakich trafiłem do „Strażaków” i w jakich trafił do nich Przemek są zgoła odmiennymi sprawami. Ja miałem 34 lata, przeszedłem za darmo, jako były reprezentant Polski, Przemek ma lat 23, Chicago solidnie za niego zapłaciło, z tego, co wyczytałem 1,7 miliona dolarów no i jest aktualnym kadrowiczem biało–czerwonych. Co do wysokości transferu z pewnością jest ok, bo w USA albo biorą gwiazdora za którego wyłożą 10 milionów dolarów lub pozyskują za darmo. W czasie mojej, amerykańskiej przygody, pośrednie sumy, taką, którą właśnie zapłacono za Przemka – rzadko się zdarzały. Plus dobry kontrakt dla Przemka. Sportowo krok trudny, jednak do wykonania.

Ale chyba nie chodzi o poziom MLS?

Tomasz Frankowski: Zaraz do tego dojdziemy. Z USA 24, 25–letni piłkarz może wrócić do Europy i to za dobry pieniądz. MLS jest monitorowana przez silne, europejskie kluby. Nie jest to absolutnie jakaś egzotyczna liga w której kopią sobie piłkę starsi panowie–rentierzy. Przecież niedawno Bayern Monachium kupił z kanadyjskiego klubu MLS 18–letniego Alphonso Daviesa za 11 milionów euro. Ten chłopak musi być bardzo obiecujący, co nie zmienia faktu, że swoją grą za oceanem zwrócił uwagę wielkiego klubu z Europy. Co do wieku – tamtejsze kluby zatrudniają dwóch, trzech graczy starszych, ale zdecydowana większość to młodzi ludzie. Przemkowi nie „grozi” więc, że bez wysiłku będzie kręcić dziadków. Czeka go ostre zasuwanie, a i na treningu, nie tylko w towarzystwie Bastiana Schweinsteigera, czy Nemanji Nikolicia też trzeba trzymać poziom i mocno pracować. Być może lepszym miejscem do rozwoju Przemka byłaby Hiszpania, czy Włochy. Wypada pamiętać, że w Europie na setkę naszych piłkarzy, karierę za granicą zrobiło dziesięciu. Część wróciła, część przepadła, część znalazła się w cieniu. Każdy wybiera to, co uznaje za optymalne. Przemek, kowal swojego losu uznał, że dalszą karierę, podnoszenie umiejętności chce wykuwać w Stanach, więc w czym kłopot? Niech zrobi coś podobnego, co uczynił Giovinco Tego, bym sobie życzył. Chłopak poszedł za miliony do Toronto i stał się absolutną gwiazdą MLS.

Przemek właśnie dołączył w Hiszpanii do nowych kolegów i wspólnie z nim szykować się będzie do wkrótce startującego sezonu MLS. A jakie warunki do treningu zastanie w Chicago?

Tomasz Frankowski: Cóż przeprowadzka Przemka z podbiałostockich Pogorzałek do ośrodka Fire będzie tym, czym przesiadka z małego fiata do volvo.

Owszem, piłka nie jest w USA sportem numerem jeden, lecz zainteresowanie wzbudza. Gdy spędzałem czas w Fire, średnia liczba kibiców na meczu kręciła się w okolicach 20 tysięcy. Tyle, że wtedy byliśmy w czołówce tabeli, a miniony sezon Chicago miało bardzo kiepski. Jeśli w MLS obowiązywałby degradacje, Fire spadłoby z ligi.

Przeprowadzka, nazwijmy młodego Franka do Ameryki wzbudziła dyskusje, także ze względu na jego dalszą przydatność dla reprezentacji Polski. Zgrupowania kadry selekcjonera Jerzego Brzęczka bywają błyskawiczne – przyjazd w poniedziałek, a mecz w czwartek. Zanim Przemek stawi się w ojczyźnie i „odkręci” po zmianie czasu, pożytek może być z niego niewielki lub żaden – przewiduje dość kategorycznie część kibiców.

Tomasz Frankowski: Zwracajmy uwagę na jego formę, a nie na logistykę wypraw z USA do Europy. W drużynie Chicago ma się wyróżniać, ma być o nim głośno, na skrzydle „Strażaków” ma robić różnicę, asystować, także zdobywać bramki. Jeżeli będzie spełniać te warunki, nie grozi mu wypadnięcie z kadry. Przyleci, zregeneruje się, zagra i tyle. Przypominam, że na skrzydle trudno nam mówić o kłopocie bogactwa. Jakub Błaszczykowski, czy Kamil Grosicki są panami po trzydziestce, na formie Macieja Makuszewskiego, co rusz piętno odciskają kontuzje. Wszystko w nogach Przemka. Jest młody, więc i regeneracja młodemu organizmowi przyjdzie łatwiej.

Tak zwany jet lag, czyli zmęczenie wynikające z różnicy czasu mocno daje się we znaki? W samych Stanach jest kilka stref czasowych.

Tomasz Frankowski: Nigdy nie miałem z tym kłopotów. Co prawda, moja forma w trakcie pobytu w Fire nie była najwyższa, ale na pewno nie z powodu różnicy czasu, czy zmęczenia podróżą. Trzy, cztery godziny różnicy są największymi między Chicago, a powiedzmy Kalifornią. Fakt, nie miałem doświadczenia, by w roli reprezentanta przylatywać ze USA do Polski. Były to przyjazdy wybitnie turystyczne, lecz za przykład chętnie podaję Leo Messiego. Czy leci do Argentyny, czy z niej wraca, nie przeszkadza mu być najlepszym graczem swojej drużyny. Loty wewnątrz Ameryki nie są uciążliwe, trzy, cztery godzinki i na miejscu. Co prawda dziś w MLS rywalizując zespoły z Kanady, lecz wyprawa z Chicago do Vancouver, czy Montrealu też nie jest wyprawą na Marsa. A w Polsce, wiele razy jeździło się dziesięć godzin autokarem do Szczecina, czy z Białegostoku do Lubina. Podkreślę zatem, że bardziej upierdliwe i mocno dające w kość podróże to były te autokarowe w Polsce, niż amerykańskie – samolotami.

Z tego, co pamiętam, nie było panu po drodze z trenerem Chicago – Denisem Hamlettem. Niezbyt dobrze świadczy to o szkoleniowcu, który z 34–latka, a tyle lat miał pan wówczas, chciał zrobić skrzydłowego. Z pana, klasycznego, środkowego napastnika. Tak sobie świadczy to o profesjonalizmie szkoleniowca i wiedzo o zawodniku, którego klub sprowadził.

Tomasz Frankowski: Hamlett był wyjątkiem w gronie szkoleniowców, niestety niezbyt chlubnym. Zaufano mu zbyt pochopnie. Posadę otrzymał chyba w nagrodę, bo przeszedł w Fire całą drabinkę, od początku istnienia klubu. Przemek będzie współpracować z serbskim szkoleniowcem Veljko Paunović. Z nim Fire raz w górze, raz w dolinie. Raz czwarte miejsce, raz niemal dno tabeli. Ale Serb kilka sezonów przepracował. Gdyby był nieudacznym trenerem, nie dano, by mu tyle czasu.

Wiodące dyscypliny w USA zainteresowały pana? W wolnym czasie zaglądał pan na inne, sportowe areny.

Tomasz Frankowski: Baseball koledzy odradzili, przestrzegając, że wynudzę się, jak mops. Ale odradzali też...mecz koszykarzy Chicago Bulls, bo wtedy Byki cieniowały. Wybraliśmy się jednak z rodziną na ich mecz i bardzo mi się podobało. Syn Fabian „wkręcił” się w NBA i zauroczył wtedy LeBronem Jamesem. Nie mam pojęcia, z jakiego powodu. Wtedy James nie był tym, kim jest dzisiaj – wielką gwiazdą. Do dziś Fabian ma pamiątkową figurkę LeBrona i choć ze starości noga w niej odpadła, nie pozbył się jej. Nadal jest fanem tego koszykarza, dzisiaj zasuwającym w Los Angeles Lakers. A wie pan, że pewną rewolucję w drużynie Chicago przeprowadziłem? Wspólnie ze słynnym Meksykaninem – Cuautemokiem Blanco.

Legendą i obiektem uwielbienia całego Meksyku.

Tomasz Frankowski: Z Blanco od razu się zakumplowaliśmy. Znam hiszpański. Spóźnił się trzy dni na zgrupowanie mimo, że zespół miał wolne od 15 października do końca stycznia! Typowy Meksykanin. No może nie typowy, bo miesięcznie zarabiał ponad 250 tysięcy dolarów… Na treningi przyjeżdżał świetnym samochodem, a połowa drużyny rowerami. By pokonać 300 metrów do boiska treningowego zabierał komuś rower albo „pożyczał” meleksa z ośrodka. Blanco poza umiejętnościami miał… mocno zaokrąglony brzuch. Gdy na treningach robiliśmy ćwiczenia siłowe, jakieś hantle, brzuszki, on leżał na boku podparty łokciem i ziewając przyglądał się.

Trener od przygotowania fizycznego poprosił:

– Zrobiłbyś przynajmniej dziesięć brzuszków.

– Całe życie nie robiłem, to na koniec kariery też nie będę! – obruszył się.

Miało być o rewolucji!

Tomasz Frankowski: Mój pierwszy obóz na Florydzie. Tam zjeżdżały się niemal wszystkie zespoły MLS. Ale zanim do tego dojdę... Ameryka nie przestawała mnie zaskakiwać. Nigdy w karierze nie spotkałem się z tak szczegółowymi badaniami jak w MLS. Ciśnienie, wydolność, siła, moc, wszystko, kąt skrętu w kolanie, wszystko w obecności pięciu lekarzy i fizjoterapeutów. Do tego ćwiczenia z piłeczkami, moc uchwytu. No badania powiedziałbym totalne. Drugi etap – teoretyczny, w grupach czteroosobowych test na inteligencję. Trzydzieści pytań z wiedzy ogólnej, historii, geografii. Nie mam pojęcia po cóż te testy, bo nawet jak ktoś jest tumanem, a dobrze gra w piłkę – w czym kłopot? Już na zgrupowaniu na Florydzie było ciekawie. Mieszkaliśmy w bungalowach, domkach w amerykańskim stylu. Po trzech. Spałem sam w pokoiku, w drugim dwóch młodych piłkarzy. Śniadania każdy musiał sobie zorganizować. Każdy zawodnik dostał z MLS 100 dolarów kieszonkowego na śniadania, na dziesięć dni. Część zawodników nie była zainteresowana ich szykowaniem tylko… spała do treningu. Obiady i kolacje mieliśmy wspólne. Dziwiło mnie, że na posiłki każdy przychodził w prywatnych ubraniach. Wyglądaliśmy jak zbieranina. W końcu powiedziałem Blanco, że to trochę obciach. On, jak na szefa drużyny przystało przekazał to trenerowi i błyskawicznie dostaliśmy, też z MLS – komplet strojów adidasa. Zaczęliśmy wyglądać jak drużyna. Niby detal, a jednak. Trener Hamlett był początkującym szkoleniowcem i nie za bardzo wiedział, co i jak. A na zgrupowaniu obok była duńska drużyna z Arkiem Onyszko w składzie i on pytał, co to za jaja, że my czołowa drużyna MLS chodzimy ubrani, jak turyści, a posiłki je kto jak chce i gdzie chce. Blanco chodził zazwyczaj w koszulach w kwiaty, dżinsach, adidasach, zaś z tylnej kieszeni wystawał mocno wypchany portfel. W końcu zarabiał w Fire, prawie 3 miliony dolarów rocznie.

Przemek Frankowski miał ofertę z Fire, którą wybrał, odrzucając propozycję rosyjskiego Achmata Grozny.

Tomasz Frankowski: Grozny brzmi...groźnie. Za względu na nie tak dawną historię tego miasta i Czeczenii. Ale jak dziś wygląda Grozny, jak tam się żyje trzeba byłoby przekonać się na miejscu. Podejrzewam, że w Rosji Przemek zarobiłby więcej, ale być kierował się wyborem pewniejszego, bezpieczniejszego gruntu. A może w jakimś stopniu na decyzję o wyborze Chicago wpłynęła, bliska mu osoba, dziewczyna, narzeczona, bo nie wiem jaki jest jego stan cywilny. Co do tego, że w Chicago jego rodzinie będzie łatwiej się żyło, niż w Groznym, nie mam wątpliwości.

A panu, jak podobało się w Chicago?

Tomasz Frankowski: Bardzo dobrze. Wynająłem dom na południu miasta, dwadzieścia minut jazdy autem od stadionu i ośrodka treningowego, znajdującego się w podchicagowskim Bridgewood. Było mi więc wygodnie , bo nie musiałem przebijać się ze dwie godziny przez Chicago. Naszą przeprowadzkę z Europy organizował, a na miejscu bardzo nam pomagał John Zapa, przyjaciel mojej rodziny. Dziś w Fire nie ma pół osoby, pracującej za moich czasów. Związanej za sztabem trenerskim, czy działającym na niższym i wyższym szczeblu w klubie. Miotła nie oszczędziła nawet kierownika drużyny i poczciwych, latynoskich magazynierów. Wiatr historii zdmuchnął również ludzi na szczytach władzy Fire. Nie spodziewałem się zatem telefonu z USA od kogoś zaprzyjaźnionego w klubie i pytaniu o Przemysława Frankowskiego.

Przez rok zdążył pan zwiedzić Ameryką, przynajmniej zobaczyć kilka, interesujących rzeczy?

Tomasz Frankowski: Ja akurat tak. Umożliwiły mi to...kontuzje. Był czas spędzić tydzień w Kalifornii, czy na Florydzie. Ale jeśli Przemek będzie przez cały sezon w formie, właściwie nie zobaczy niczego poza lotniskami. Liga gra na okrągło, bez letniej przerwy, aż do odpadnięcia w play–off lub zakończenia sezonu w finale, czego mu życzę.

„Ładne zakończenia kariery” – pisali kibice, gdy Przemek podpisał kontrakt z Fire.

Tomasz Frankowski: Dajmy spokój... To nie jest kokosowa liga. Dobrze oddaje mój przykład: mając 34 lata nie pograłem sobie w MLS , ze względu na urazy, pewnie też ze względu na bardzo ciężką pracę na treningach. A wróciłem do Polski i strzeliłem dla Jagiellonii kilkadziesiąt goli, zrobiłem króla strzelców. Niech to będzie komentarzem.