"Je laat eigenlijk niks achter", vertelt Kuipers over zijn afscheid van het station op 1 juli 2012. "Het enige was een foto van de STS-107 bemanning. Die kende ik goed. Ik had samen met hen getraind. Hun dood was een enorme schok, en niet lang daarna was mijn eerste vlucht. De foto hebben we aan een wand opgehangen bij andere foto's van omgekomen astronauten, die hangen daar nog altijd."

Nobelprijs

Kuipers heeft prachtige herinneringen aan het ISS en vertelt er graag over, zoals begin deze maand in een uitverkochte Ziggo Dome. Hij roemt vooral de internationale samenwerking in het ruimtestation. "Het zijn allemaal landen die elkaar bevochten in warme en koude oorlogen, nog niet eens zo lang geleden. Nu werken ze samen in grootste technologische project dat er is. Daarom vind ik het ISS een goede kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede."

Die samenwerking is er op allerlei niveaus. "Politiek, op de grond, de vluchtleiding werkt 24 uur per dag samen. En aan boord natuurlijk ook. Ik moest bijvoorbeeld een Europees ruimteschip vastmaken aan het Russische deel. Samen met je Russische collega ben je dat aan het doen. Het koppelen van de Dragon was ook een mooi voorbeeld. Als Nederlandse astronaut van een Europees ruimtevaartagentschap werk je met een Canadese robotarm om een Amerikaans commercieel ruimteschip vast te maken aan een internationaal ruimtestation. Het is heel mooi hoe al die nationaliteiten en technieken bij elkaar komen."