Είναι 31 Ιανουαρίου 2019, λίγο μετά τις δώδεκα το μεσημέρι. Βρίσκομαι στο campus του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για ένα ραντεβού. Διασχίζω την πλατεία Χημείου. Λίγο πιο κάτω, μπροστά στα μάτια όλων των περαστικών, λαμβάνει χώρα μια βιαστική δοσοληψία: ένας νεαρός άντρας αγοράζει χασίς από έναν μικροκαμωμένο συνομήλικό του. Με το ένα χέρι χουφτιάζει σφιχτά το σακουλάκι με τη μικροποσότητα. Με το άλλο πληρώνει βιαστικά κι απομακρύνεται. Όσο βρίσκεται μέσα στο campus κινείται άνετα. Λίγο πριν βγει έξω στον δρόμο, κοιτάζει γύρω-γύρω και κρύβει το σακουλάκι στην κάλτσα του.

Αυτή είναι μια συνηθισμένη εικόνα στο ΑΠΘ. Όχι μόνο στο συγκεκριμένο σημείο και τη συγκεκριμένη ώρα, αλλά καθημερινά και σχεδόν παντού.

«Μπαίνει ο καθένας και κάνει ό,τι θέλει»

Η διακίνηση ναρκωτικών δεν είναι το μόνο φαινόμενο ανομίας που μαστίζει το ΑΠΘ. Τα περιστατικά μόνο των τελευταίων τριών μηνών είναι ενδεικτικά. Στις 15 Φεβρουαρίου κουκουλοφόροι προκάλεσαν φθορές σε κατάστημα ΕΛΤΑ εντός της πανεπιστημιούπολης. Πριν δυόμισι μήνες, η υπό κατάληψη Θεολογική Σχολή υπέστη μεγάλες καταστροφές από βανδαλισμούς. Τον περασμένο Νοέμβριο ένας καθηγητής έπεσε θύμα επίθεσης και ληστείας μέρα μεσημέρι, ενώ τραβούσε χρήματα από ένα ATM κοντά στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.

Υπάρχει επίσημη οδηγία προς τους καθηγητές να κλειδώνουν τις πόρτες των γραφείων τους ακόμα και όταν λείπουν για δύο λεπτά

«Κάποιοι κλέβουν συστηματικά. Μπαίνουν στα γραφεία μας ή σπάνε τα τζάμια των αυτοκινήτων μας», μου λέει ο Θανάσης Τσίκληρας, επίκουρος καθηγητής στο Εργαστήριο Ιχθυολογίας του Βιολογικού. Ο ίδιος έχει πέσει θύμα κλοπής μέσα στο campus πάνω από μία φορά: «Μόνο στο δικό μας Εργαστήριο έχουν σημειωθεί έξι με εφτά περιστατικά τα τελευταία πέντε χρόνια. Φαίνεται ότι μπορεί να μπει ο καθένας και να κάνει ό,τι θέλει». Όπως μου εξηγεί, πλέον υπάρχει επίσημη οδηγία προς τους καθηγητές να κλειδώνουν τις πόρτες των γραφείων τους ακόμα και όταν λείπουν για δύο λεπτά. Όσον αφορά τα αυτοκίνητα, πολλοί φροντίζουν να τα μεταφέρουν σε σημεία με περισσότερο φως όταν πέφτει το σκοτάδι.

Ο κ. Τσίκληρας μου διηγείται κι άλλα περιστατικά, αυτή τη φορά με θύματα φοιτητές: «Λίγα απογεύματα πριν, ένας φοιτητής του τμήματος δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι ενώ ανέβαινε στη μηχανή του για να φύγει. Πριν από δύο χρόνια, μια φοιτήτρια πέτυχε έναν άγνωστο άντρα να κρύβεται μέσα στις τουαλέτες. Μόλις την είδε το έβαλε στα πόδια, αλλά προφανώς η κοπέλα τρομοκρατήθηκε».

Την ανεξέλεγκτη κατάσταση στο Βιολογικό επιβεβαιώνει και η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Χ.Σ.: «Στη σχολή μας υπάρχουν σκάλες εκτάκτου ανάγκης που διατρέχουν όλη την πίσω πρόσοψη. Εγώ προσωπικά, όπως και πολλοί άλλοι φοιτητές, προτιμώ αυτές τις σκάλες επειδή βγάζουν κατευθείαν στην Αγίου Δημητρίου, που είναι φωτισμένος δρόμος. Αποφεύγω να βγαίνω από την κεντρική έξοδο όταν σκοτεινιάζει, γιατί μετά θα πρέπει να διασχίσω το campus και δεν θέλω. Ακόμα και έτσι, όμως, πάντα τσεκάρω αν υπάρχει κανείς στο κάτω μέρος της σκάλας». Μου δείχνει τα τρία κλειδιά που κουβαλάει πάντα πάνω της όσο βρίσκεται στη σχολή. Δεν διακινδυνεύει να αφήσει το εργαστήριό της εκτεθειμένο ούτε για ένα λεπτό. «Μετά τις εννέα κλειδώνουμε ακόμα και τα ασανσέρ», αναφέρει.

«Πλέον πιο συχνά θα δεις ναρκέμπορο στη θέση του, παρά διοικητικό υπάλληλο» φοιτητής του ΑΠΘ

Ο Δ.Κ. και ο Γ.Κ. είναι δύο από τους φοιτητές που έχουν πέσει θύματα ληστείας μέσα στην Πανεπιστημιούπολη ή πέριξ αυτής. Λένε ότι αυτό το περιστατικό τους έκανε πιο προσεκτικούς. Ο Δ.Κ. εξομολογείται ότι φοβάται όταν φεύγει από το σπουδαστήριο της σχολής του αργά. Ο Γ.Κ., πάλι, περιγράφει την κατάσταση με ένα αστείο, λέγοντας ότι: «Πλέον πιο συχνά θα δεις ναρκέμπορο στη θέση του παρά διοικητικό υπάλληλο!».

Η νοσηρή κανονικότητα του ναρκεμπορίου

Όπως φαίνεται από τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν κατά καιρούς και από όσα λένε οι ίδιοι οι άνθρωποι με τους οποίους μιλήσαμε, ζητήματα σαν τα παραπάνω μαστίζουν εδώ και πολλά χρόνια το ΑΠΘ. «Οι κλοπές και τα ναρκωτικά είναι παλιά φαινόμενα στο ΑΠΘ, δεν είναι τωρινά. Δεν συνδέονται αποκλειστικά με την τωρινή κυβέρνηση ή με τον τωρινό νόμο για το άσυλο», τονίζει ο κ. Τσίκληρας. «Απλά τώρα το κακό έχει παραγίνει».

«Το περασμένο καλοκαίρι τους είχα πετύχει να σηκώνουν τον κορμό ενός κομμένου πεύκου δίπλα στην Παλιά Φιλοσοφική και να βγάζουν από μέσα σακούλες», διηγείται ο Δ.Κ.

Ο Γ.Κ. αναφέρεται κι αυτός στις ευρηματικές κρυψώνες των εμπόρων: «Εγώ τους έχω δει να κρύβουν μικροποσότητες μέσα στα καλαθάκια του δήμου για τα σκουπίδια. Μια άλλη φορά είχα πετύχει έναν άντρα να περπατά στην οδό Μελενίκου, απέναντι από το ΑΠΘ, οδηγώντας έναν σκύλο από το λουρί. Κάποια στιγμή σταμάτησε και άρχισε να ψαχουλεύει το τρίχωμα του ζώου. Αμέσως μετά τον είδα να αρπάζει κάτω από το λουρί ένα κρυμμένο σακουλάκι».

Καθώς μιλάμε θυμάται ακόμα ένα περιστατικό, που έγινε περίπου στο ίδιο σημείο: «Ήταν λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο πέρσι. Το ΑΠΘ ήταν άδειο. Περπατούσα επί της Εθνικής Αμύνης, απέναντι από την Παλιά Φιλοσοφική. Ξαφνικά είδα έναν ημίγυμνο άντρα να βγαίνει βιαστικά από την πανεπιστημιούπολη και να μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο. Από πίσω του ακούγονταν φωνές. Ήταν κυριολεκτικά λουσμένος στα αίματα, από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Μου κόπηκε η ανάσα όταν τον είδα».

Ένας τρίτος φοιτητής, ο Δ.Χ., δίνει μία άλλη ενδιαφέρουσα απάντηση για το πρόβλημα. Αν και κάνει περιστασιακή χρήση χασίς για ψυχαγωγικούς λόγους, αποφεύγει εντελώς τους «μπαρίγκες της πανεπιστημιούπολης». Οι λόγοι; Πρωτίστως η προστασία της υγείας του, αφού οι ουσίες που «σπρώχνονται» εκεί είναι γεμάτες φάρμακα για να μην μυρίζουν και να κρύβονται ευκολότερα. «Το πράγμα βρωμάει… στην κυριολεξία!», λέει με νόημα. Δευτερευόντως, φοβάται. Έχουν κλέψει και έναν δικό του φίλο μέσα στο campus.

Οι ουσίες που «σπρώχνονται» εκεί είναι γεμάτες φάρμακα για να μην μυρίζουν και να κρύβονται ευκολότερα

Όπως προέκυψε από τις πηγές και τις επιτόπιες έρευνες του inside story, οι βασικότερες πιάτσες των ναρκεμπόρων βρίσκονται στις παρυφές της Πλατείας Χημείου, στον κήπο της Παλιάς Φιλοσοφικής, στο Μετεωροσκοπείο, πέριξ του Πολυτεχνείου και στο λεβητοστάσιο δίπλα στο Κτίριο Διοίκησης.

Η Πλατεία Χημείου είναι ένα σημαντικό σημείο ελέγχου όλης της διακίνησης. Οι ναρκέμποροι μπορούν να εκθέσουν ανενόχλητοι την πραμάτεια τους σε εκατοντάδες φοιτητών καθημερινά, ενώ οι παρακείμενοι θάμνοι και τα κτίρια των σχολών τούς παρέχουν μερικές πολύ καλές κρυψώνες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, μια τέτοια κρυψώνα είναι ο ημιυπόγειος χώρος στάθμευσης στο πλαϊνό μέρος του Χημικού.

Ο Δ.Χ. ισχυρίζεται ότι τα τελευταία χρόνια οι πιάτσες έχουν μειωθεί: «Το 2013 θυμάμαι ότι υπήρχαν διακινητές σε όλες τις εισόδους του πανεπιστημίου, ακόμα και στο εβραϊκό μνημείο. Πήγαιναν κάποιοι φίλοι μου μετά το μάθημα και αγόραζαν χασίς από αυτούς. Ορισμένοι τους είχαν ρωτήσει αν θέλαν και κανένα άλλο ναρκωτικό, πιο βαρύ».

Πάντως, φαίνεται πως η υποψήφια πελατεία των χασισεμπόρων δεν απαρτίζεται τόσο από φοιτητές όσο από εξωπανεπιστημιακούς, πολλοί από τους οποίους είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Ένα μέλος ΔΕΠ, τα στοιχεία του οποίου βρίσκονται στη διάθεση του inside story, αναφέρει: «Έχει καθιερωθεί στη συνείδηση όλων των χρηστών ότι εδώ μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους πανεύκολα. Τις προάλλες ένας συνάδελφος πέτυχε κάποιον καλοντυμένο σαραντάρη να συζητά μεγαλόφωνα στο τηλέφωνο και να λέει: “Ρε μαλ**κα! Γιατί έτρεχα στον Δενδροπόταμο; Εδώ έχει απ’ όλα!”». Ο Δ.Χ. προσθέτει: «Τα φοιτητικά πάρτι, στα οποία γίνεται χρήση, δεν έχουν αποκλειστικά φοιτητόκοσμο. Έρχονται τριαντάρηδες μαστουρωμένοι, που παίζει να σου ορμήξουν αν τους κοιτάξεις για πάνω από δύο δευτερόλεπτα».

Η αντίδραση μιας φοιτήτριας

«Το κακό έχει παραγίνει». Αυτή ακριβώς η φράση τριγυρνούσε τον περασμένο Οκτώβριο και στο μυαλό της Ελπίδας Πετμεζά. Η Ελπίδα σπουδάζει στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής. Η ακαδημαϊκή της ζωή, όπως και όλων των φοιτητών του ΑΠΘ, επιβαρυνόταν από το ναρκεμπόριο. Σε αντίθεση με όλους τους άλλους, όμως, αποφάσισε να δράσει. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ντόμινο εξελίξεων.

«Παλιά οι ναρκέμποροι δεν σε πλησίαζαν από τις οκτώμισι το πρωί για να σου πουλήσουν μαύρο. Πλέον αυτό είναι καθημερινότητα» Ελπίδα Πετμεζά, φοιτήτρια, που έχει ξανασπουδάσει στο ΑΠΘ την προηγούμενη δεκαετία

Τη συναντώ στο πανεπιστήμιο και της ζητώ να κάνει μια αναδρομή σε εκείνα τα γεγονότα: «Είχα ξανασπουδάσει στο ΑΠΘ και την προηγούμενη δεκαετία. Και τότε δεν μπορούσες να κυκλοφορήσεις το βράδυ. Δεν ήταν παράδεισος. Αλλά τα πράγματα δεν είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο. Εδώ και κάποια χρόνια βλέπω ότι κάτι είχε αλλάξει».

Την ρωτάω τι εννοεί. «Τουλάχιστον παλιά οι ναρκέμποροι δεν σε πλησίαζαν από τις οκτώμισι το πρωί για να σου πουλήσουν μαύρο», απαντάει. «Πλέον αυτό είναι καθημερινότητα. Πλησιάζουν ακόμα και ηλικιωμένους καθηγητές. Λένε αισχρολογίες σε φοιτήτριες. Σε αγριοκοιτάζουν ή σε απειλούν αν αντιληφθούν ότι τους παρακολουθείς».

Ενώ μιλάμε κάνουμε βόλτα μέσα στο ιστορικό κτίριο της Παλιάς Φιλοσοφικής. Είναι απόγευμα και οι αίθουσες είναι γεμάτες με φοιτητές. «Ξέρεις, συχνά έπαιζαν και ξύλο ενώ κάναμε μάθημα εδώ. Τους ακούγαμε να φωνάζουν και να πλακώνονται απ’ έξω. Μια φορά που κάναμε μάθημα στο υπόγειο, έτυχε να σκύψει ένας απ’ αυτούς στην κάσα του παραθύρου. Άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα ξύλα της κάσας για κρυμμένα σακουλάκια με ναρκωτικά. Πολλές φορές οι καθηγητές διέκοπταν το μάθημα για να ειδοποιήσουν τους φύλακες».

Αυτή ήταν η κατάσταση μέχρι και τις αρχές Οκτωβρίου, όταν η Ελπίδα αποφάσισε να κάνει κάτι: «Πηγαίνοντας στη σχολή πέτυχα έναν από τους φύλακες να ουρλιάζει: “Δεν σου είπα να πας πιο πέρα;”. Μιλούσε σε κάποιον χασισέμπορο που έκανε δοσοληψία. Και ποια ήταν η απάντηση του εμπόρου; Έβγαλε από την τσέπη του μια δεσμίδα πενηντάρικα και άρχισε να τα κουνά επιδεικτικά μπροστά στον ανήμπορο φύλακα! Εκεί κατάλαβα ότι δεν πήγαινε άλλο».

Σε πρώτη φάση έκανε ένα post στο κλειστό γκρουπ των φοιτητών στο Facebook και τους κάλεσε σε ανοιχτή συνάντηση στις 16 Οκτωβρίου. Το κάλεσμά της είχε μεγάλη διαδικτυακή απήχηση. Όμως, εν τέλει εμφανίστηκαν μόλις πέντε άτομα.

Παρά την απογοήτευσή της, η Ελπίδα επέμεινε. Έτσι στα τέλη Οκτωβρίου ίδρυσε μαζί με μερικούς ακόμα φοιτητές τη Συντονιστική Επιτροπή Δράσης κατά Των Ναρκωτικών στο ΑΠΘ. Συνέταξαν μία ανοικτή επιστολή, με την οποία ζητούσαν την ενίσχυση της ασφάλειας μέσα στο campus. Παράλληλα, ξεκίνησαν ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών με μεγάλη επιτυχία. Οι υπογραφές έφτασαν τις 2.500 μέσα σε είκοσι περίπου μέρες.

Οι φοιτητές αντέδρασαν, συγκέντρωσαν 2.500 υπογραφές και έστειλαν επιστολές σε Αστυνομία, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό και αρχηγούς κομμάτων

«Αυτή η επιστολή απευθυνόταν στον υπουργό Παιδείας, τον Πρύτανη, τον Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής και τους Προέδρους όλων των Τμημάτων του ΑΠΘ. Από αυτούς μας απάντησε μόνο ο κ. Πρύτανης», λέει η Ελπίδα. «Στις 30 Οκτωβρίου συναντηθήκαμε με τον ίδιο και τους Αντιπρυτάνεις. Παραδέχτηκαν τη βαρύτητα του προβλήματος. Υποστήριξαν ότι η αστυνομία δεν λαμβάνει τις εκκλήσεις τους σοβαρά και ότι πρέπει οι φοιτητές να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση».

Στις αρχές Δεκεμβρίου, η Επιτροπή κυκλοφόρησε και μία δεύτερη επιστολή με αποδέκτες την Αστυνομία, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό και τους αρχηγούς όλων των κομμάτων. «Απευθυνθήκαμε σε όλα τα κόμματα γιατί θέλαμε να δείξουμε ότι δεν είμαστε εγκάθετοι κανενός πολιτικού χώρου. Αντίθετα, ζητούσαμε πολιτική συναίνεση για το θέμα», μου λέει η συνομιλήτριά μου. Προσθέτει ότι, λίγες εβδομάδες πριν τη δημοσίευση, ο Σύλλογος Φοιτητών του τμήματος Φιλολογίας είχε εκδώσει ψήφισμα με το οποίο κατηγορούσε τα μέλη της Επιτροπής ως φερέφωνα της ΔΑΠ και υποστηρικτές της αστυνομοκρατίας.

Με τη δεύτερη επιστολή τα παιδιά έκαναν και μία σοβαρή καταγγελία: ανέφεραν ότι κάποιοι από τους ναρκεμπόρους είχαν πάρει μέρος στα επεισόδια της περσινής επετείου για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η Ελπίδα διευκρινίζει: «Όταν άρχισαν να μπαίνουν οι μπαχαλάκηδες μέσα στο campus, οι έμποροι που ήταν εκεί απλώς κάλυψαν τα πρόσωπά τους με κουκούλες και συμμετείχαν στα σπασίματα μπροστά στην Παλιά Φιλοσοφική. Τους είδε μέλος της Επιτροπής που έφευγε από το κτίριο λόγω εκκένωσης».

Οι καθηγητές αναλαμβάνουν δράση

Το μεσημέρι της 18ης Οκτωβρίου 2018 επικρατούσε ένταση στην είσοδο της Παλιάς Φιλοσοφικής. Δύο τηλεοπτικά συνεργεία, ένα του ΣΚΑΪ και ένα της TV100, πραγματοποιούσαν ρεπορτάζ για τα ναρκωτικά. Ένας κρυμμένος ναρκέμπορος παρακολουθούσε καχύποπτα το συνεργείο και τους δημοσιογράφους. Ξαφνικά, ξεπρόβαλε στην καγκελόπορτα. Επιτέθηκε λεκτικά στους δημοσιογράφους και τους πέταξε νερό μέσα από το μπουκάλι που κρατούσε. Όλα αυτά on camera.

«Συγκεντρώθηκαν περίπου 500 υπογραφές, όταν σε άλλα φλέγοντα μεταρρυθμιστικά ζητήματα μαζεύαμε με το ζόρι 130» Ορέστης Καλογήρου, αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Φυσικής

Ο Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, και ο Γιώργος Ζωγραφίδης, αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, ήταν οι δύο βασικοί συνεντευξιαζόμενοι των ρεπορτάζ. Τους συνάντησα στα γραφεία τους και τους ζήτησα να κάνουν μία αναδρομή στα γεγονότα των τελευταίων τριών μηνών.

«Ήδη από τα μέσα Οκτωβρίου οι καθηγητές είχαμε ενημερωθεί για την πρώτη επιστολή της Ελπίδας Πετμεζά. Κάποιοι από εμάς την δημοσίευσαν και στο Facebook. Έτσι, η επιστολή υπέπεσε στην αντίληψη των δημοσιογράφων και μας κάλεσαν για να μιλήσουμε στην κάμερα», εξηγεί ο κ. Καλογήρου. «Μαζευτήκαμε, λοιπόν, στο πεζοδρόμιο έξω από την Παλιά Φιλοσοφική. Κάποια στιγμή είδα μια ομάδα ναρκεμπόρων. Προέτρεψα τους δημοσιογράφους να κάνουν ζουμ και να πάρουν πλάνα. Τότε, ο ναρκέμπορος μάς πήρε χαμπάρι. Άρχισε να μας απειλεί, να μας ζητάει να φύγουμε και να μας αποκαλεί ρουφιάνους».

Ο κ. Καλογήρου κάλεσε άμεσα την Αστυνομία για να έρθει και να συλλάβει τον χασισέμπορο. Ακολούθησε ένα γαϊτανάκι τηλεφωνημάτων και επισκέψεων στην Πρυτανεία και την Ασφάλεια. Το μόνο απτό αποτέλεσμα: ένα μακροσκελές κείμενο στο προσωπικό προφίλ του κ. Καλογήρου στο Facebook.

Η δημοσίευση του Ορέστη Καλογήρου.

Τελικά, η δύναμη της εικόνας κέρδισε. Σταδιακά πολλοί καθηγητές ευαισθητοποιήθηκαν και ξεκίνησαν τη δική τους παράλληλη συλλογή υπογραφών. «Συγκεντρώθηκαν περίπου 500 υπογραφές, όταν σε άλλα φλέγοντα μεταρρυθμιστικά ζητήματα μαζεύαμε με το ζόρι 130. Φάνηκε ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα αγανάκτησε», συνεχίζει ο κ. Καλογήρου.

«Όταν κυκλοφόρησε το κείμενο της Ελπίδας πολλοί συνάδελφοι αρνήθηκαν να βγουν μπροστά φοβούμενοι ότι θα μπλέξουν», παραδέχεται ο κ. Ζωγραφίδης. «Υπήρξαν, όμως, και άλλοι που ένιωσαν την ηθική υποχρέωση να στηρίξουν τους φοιτητές τους».

Ο πολιτικός κόσμος για το ναρκεμπόριο στο ΑΠΘ 22 Οκτωβρίου Ο βουλευτής του Ποταμιού Γιώργος Μαυρωτάς απεύθυνε ερώτηση στους υπουργούς Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων και Προστασίας του Πολίτη για την παραβατικότητα στα ΑΕΙ. Στην ερώτησή του αναφέρθηκε και στο πρόβλημα των ναρκωτικών στο ΑΠΘ. 27 Οκτωβρίου Ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, έκανε έκκληση προς τους αρμόδιους φορείς σχετικά με το ζήτημα, ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. 29 Οκτωβρίου Ο κ. Μήτκας έθεσε το ζήτημα στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης και πήραν θέση ο Δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης και δημοτικοί σύμβουλοι. 13 Νοεμβρίου Ο κ. Μπουτάρης και ο κ. Μήτκας συναντήθηκαν στη ΓΑΔΘ με τον Αστυνομικό Διευθυντή Φώτη Δομζαρίδη και τον Διευθυντή Ασφαλείας Νίκο Ζησιμόπουλο. 23 Νοεμβρίου Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε δημοσίως στον κ. Καλογήρου κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή για την ανομία στα Πανεπιστήμια.

Μοιραία η κουβέντα με τους δύο καθηγητές φτάνει και στη στάση της Πρυτανείας. Και οι δύο σπεύδουν να δηλώσουν ότι η διοίκηση του ΑΠΘ αντιμετώπισε εξαρχής το ναρκεμπόριο ως υπαρκτό πρόβλημα. Πράγματι, από τον Σεπτέμβριο του 2015, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου εξέδωσε απόφαση με την οποία επιτρέπει στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης (ΓΑΔΘ) να εισέρχεται κατά βούληση στην πανεπιστημιούπολη και να διενεργεί ελέγχους προς αντιμετώπιση του ναρκεμπορίου. Η απόφαση επικαιροποιείται και ανανεώνεται κάθε Σεπτέμβριο από τότε.

«Το ότι δόθηκε ελευθέρας στην Αστυνομία είναι πρωτόγνωρο για ελληνικό πανεπιστήμιο. Δείχνει ότι το παρόν Πρυτανικό Συμβούλιο στάθηκε πιο τολμηρό από άλλα», σχολιάζει ο κ. Ζωγραφίδης. «Παρόλα αυτά, στην αρχή της θητείας του κρατούσε μία πιο χλιαρή στάση και προσπαθούσε να μετριάσει τις ανησυχίες των καθηγητών για τα προβλήματα του ΑΠΘ. Είναι κατανοητό εν μέρει αυτό. Προκειμένου να μπορέσει να διοικήσει και να διασφαλίσει τη φήμη του ιδρύματος υιοθέτησε το δόγμα του ‘‘να μην βγει τίποτα προς τα έξω’’. Εμείς είπαμε ότι πρέπει να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, και ας εκτεθούμε. Πείτε μου σε ποια άλλη δημόσια υπηρεσία δέχονται οι υπάλληλοι να δουλέψουν ενώ πρέπει να διασχίζουν υποχρεωτικά μια πιάτσα ναρκωτικών για να φτάσουν στο πόστο τους».

Ο κ. Καλογήρου προσθέτει ότι ο ίδιος ο Πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, είχε κάνει αναφορά στο πρόβλημα προτού εκλεγεί. «Θυμάμαι ότι είχε πει σε μία εκδήλωση πως δεν είναι δυνατόν το χασίς να πουλιέται στην αυλή ενός σχολείου, εννοώντας το πανεπιστήμιο. Παρόλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, δεν το είχε ποτέ ως πρώτη προτεραιότητα. Γι' αυτό και πιέστηκε από τις κινητοποιήσεις μας».

Η αστυνομική επιχείρηση που δεν έφερε την άνοιξη

Το πρωί της 11ης Δεκεμβρίου 2019 όλα τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αναπαρήγαγαν την εξής είδηση: «Μεγάλη αστυνομική επιχείρηση αυτή τη στιγμή εντός και πέριξ του ΑΠΘ, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή Θεσσαλονίκης». Λίγα λεπτά αργότερα, η εικόνα ξεκαθάρισε: η αστυνομική επιχείρηση αφορούσε την εξάρθρωση κυκλώματος ναρκωτικών και ήταν από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Η αστυνομία επενέβη και συνέλαβε 43 αλλοδαπούς, ηλικίας 18-40 ετών, κυρίως αλβανικής υπηκοότητας εκ των οποίων οι 34 ανήκαν σε οργανωμένο κύκλωμα ναρκωτικών

Την επόμενη μέρα, ο Διευθυντής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, υποστράτηγος Νικόλαος Ζησιμόπουλος, και ο αστυνόμος Β' Πέτρος Τάνος, παραχώρησαν συνέντευξη Τύπου. Σε αυτήν έκαναν λόγο για πολυμελή εγκληματική οργάνωση «που δραστηριοποιούνταν στην εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών ουσιών εντός χώρων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και σε διάφορα σημεία του κέντρου της πόλης». Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, η επιχείρηση έγινε παρουσία του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης και με τη συμμετοχή διακοσίων αστυνομικών.

Η συνέντευξη τύπου.

Η έκταση της επιχείρησης ήταν πράγματι πολύ μεγάλη, αφού έλαβε χώρα μέσα στο campus, σε δύο ξενοδοχεία, δεκαοκτώ σπίτια και τέσσερα δωμάτια φοιτητικών εστιών του ΑΠΘ.

Συνελήφθησαν συνολικά 43 αλλοδαποί, ηλικίας 18-40 ετών, κυρίως αλβανικής υπηκοότητας. Οι 34 από αυτούς ανήκαν σε οργανωμένο κύκλωμα ναρκωτικών. Άλλοι επτά εμπλέκονταν σε διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών. Οι τελευταίοι δύο αλλοδαποί στερούνταν νόμιμων εγγράφων παραμονής στη χώρα, για αυτό και ακολούθησε σε βάρος τους η διαδικασία της διοικητικής απέλασης. Οι συλληφθέντες για τα ποινικά αδικήματα οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα. Τελικά, πάνω από 25 συλληφθέντες προφυλακίστηκαν, όπως μάς μετέφερε το γραφείο Τύπου της ΓΑΔΘ.

Στο τέλος της επιχείρησης είχαν κατασχεθεί συνολικά:

πάνω από είκοσι κιλά κάνναβης, κατεργασμένης και ακατέργαστης

πλήθος ναρκωτικών δισκίων

ηλεκτρονικές ζυγαριές

οπλισμός

δύο μαχαίρια και ένα σπαθί

τρία αυτοκίνητα και μία μοτοσυκλέτα

πάνω από 14.000 ευρώ

Σύμφωνα με τον αστυνόμο κ. Τάνο, τα μέλη του κυκλώματος είχαν διακριτούς ρόλους. Τα ηγετικά στελέχη μετέφεραν καθημερινά ποσότητες ναρκωτικών σε χώρους του ΑΠΘ. Οι ποσότητες διαμοιράζονταν σε επί μέρους ομάδες διακινητών που δρούσαν σε οριοθετημένες περιοχές. Κάθε μία είχε τον «ομαδάρχη» της, που επόπτευε τους διακινητές και την είσπραξη των χρηματικών ποσών από τις αγοραπωλησίες ναρκωτικών, ώστε να τα αποδώσουν στα ηγετικά μέλη.

Πώς διέφερε η επέμβαση της Αστυνομίας σε σχέση με άλλες του παρελθόντος Μια απαραίτητη διευκρίνιση σε αυτό το σημείο: Η αστυνομία είχε πραγματοποιήσει επανειλημμένα εφόδους και παλιότερα μέσα στο ΑΠΘ. Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη διέφερε τόσο «ποιοτικά» όσο και ποσοτικά από τις προηγούμενες. Πρώτον, επιστράτευσε πολύ μεγαλύτερη δύναμη αστυνομικών από τις Διευθύνσεις Ασφαλείας, Άμεσης Δράσης και Αστυνομικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης. Δεύτερον, προετοιμαζόταν για μήνες, τουλάχιστον δύο. Τρίτον, έγινε μετά από εισαγγελική παρέμβαση για εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης. Αυτό από μόνο του έδωσε άλλη βαρύτητα στην επιχείρηση, αφού η αστυνομία προέβη σε παρακολούθηση του χώρου και των υπόπτων και είχε τον χρόνο να στοιχειοθετήσει κατηγορίες για ποινικά αδικήματα.

Τις επόμενες μέρες η ακαδημαϊκή κοινότητα έβλεπε μια ασυνήθιστη εικόνα: το πανεπιστήμιό της απαλλαγμένο από τα αδιάκριτα βλέμματα και την αγριάδα των διακινητών. «Υπήρχαν χρήστες που δεν είχαν ενημερωθεί για την επιχείρηση. Τους έβλεπες να μπαίνουν στο campus και να ψάχνουν απορημένοι τους διακινητές στις πιάτσες», θυμάται ο κ. Ζωγραφίδης. Προσθέτει ότι, κατά τη γνώμη του, η μεγάλη κινητοποίηση της ακαδημαϊκής κοινότητας συνέβαλε στο να αυξηθεί ο ζήλος της αστυνομίας.

Στις 17 Δεκεμβρίου 2018, ο Πρύτανης απένειμε βραβείο εθελοντισμού στα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής. «Η βράβευση ήταν απρόσμενη και συγκινητική», παραδέχεται η Ελπίδα. «Όμως, στόχος μας δεν ήταν να βραβευτούμε, αλλά να λύσουμε το πρόβλημα με τα ναρκωτικά. Και το πρόβλημα παραμένει».

Η ηρεμία επανήλθε στο Πανεπιστήμιο, αλλά δεν κράτησε για πολύ αφού πριν τα Χριστούγεννα η διακίνηση ναρκωτικών έκανε πάλι την εμφάνισή της

Πράγματι, η φυσιολογική εικόνα του ΑΠΘ δεν κράτησε για πολύ, αφού λίγο πριν τα Χριστούγεννα η διακίνηση έκανε πάλι την εμφάνισή της. Αυτή τη φορά από άλλη συμμορία – ή συμμορίες.

Πηγή από την ακαδημαϊκή κοινότητα που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της, ανέφερε ότι το αλβανικό κύκλωμα έδωσε τη θέση του σε διακινητές βορειοαφρικανικής ή/και αραβικής καταγωγής. Οι φύλακες του campus τούς αποκαλούν «Αλγερινούς» χάριν συνεννόησης. Η ίδια πηγή συμπληρώνει ότι η διακίνηση γίνεται πάλι κανονικά, και μάλιστα με μεγαλύτερη προσοχή από παλιά.

«Φαίνεται ότι είναι άλλης εθνικότητας», επιβεβαιώνει και η Ελπίδα. «Οι περισσότεροι δεν μιλούν καν ελληνικά. Μάλλον δουλεύουν με ραντεβού και ξέρουν ποιους να πλησιάσουν για να πουλήσουν».

Ο «επαγγελματισμός» των καινούριων διακινητών είναι ξεκάθαρος και σε μία σειρά φωτογραφιών που εξασφάλισε το inside story. Όπως φαίνεται, ούτε ο χιονιάς που έπληξε τη Θεσσαλονίκη στις αρχές του περασμένου Ιανουαρίου δεν κατάφερε να περιορίσει τη δράση τους. Αντίθετα, δεν δίστασαν να επιτεθούν σε έναν φοιτητή ο οποίος φωτογράφιζε το χιονισμένο campus.

Τα «κίτρινα γιλέκα» του ΑΠΘ

Περπατώντας στην πλατεία Χημείου παρατηρώ κάτι που δεν είχα δει τα προηγούμενα χρόνια: έναν αριθμό από άντρες με φωσφοριζέ γιλέκα να περπατάνε πάνω-κάτω και να «οργώνουν» την πλατεία και την περιοχή της Παλιάς Φιλοσοφικής.

«Τα δικά μας κίτρινα γιλέκα!», αστειεύεται ο κ. Ζωγραφίδης και εξηγεί: «Είναι υπάλληλοι φύλαξης οι οποίοι κάνουν περιπολίες για να αποτρέπουν με την παρουσία τους τη διακίνηση».

Υπεύθυνος για αυτούς τους υπαλλήλους, όπως και για όλο το προσωπικό φύλαξης του ΑΠΘ, είναι ο αναπληρωτής πρύτανης Έρευνας και Συντονισμού, Θεόδωρος Λαόπουλος. Τον συναντώ στο γραφείο του για να μάθω πώς ακριβώς κάνουν τη δουλειά τους. Αναλαμβάνει να απαντήσει εκ μέρους και του κ. Μήτκα, ο οποίος κατόπιν επικοινωνίας αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις.

«Αυτοί οι φύλακες είναι διαφορετική περίπτωση από τους φύλακες που έχουμε μέσα στα κτίρια», αποσαφηνίζει ο κ. Λαόπουλος. «Όπως είναι γνωστό, το πανεπιστήμιο δεν έχει δικό του προσωπικό φύλαξης, αλλά καλύπτει αυτή την ανάγκη μέσα από εργολαβίες. Τα κονδύλια και κατ’ επέκταση ο αριθμός των εργαζομένων που θα απασχοληθούν στις εργολαβίες εγκρίνονται από το υπουργείο Παιδείας. Κάθε χρόνο δίνονται περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ. Εμείς έχουμε δικαίωμα μόνο να αιτούμαστε την αύξηση αυτών των κονδυλίων για να προσλάβουμε περισσότερους εργαζομένους».

Επειδή τα κονδύλια που δίνει το υπουργείο για φύλαξη είναι περιορισμένα, το Πανεπιστήμιο αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει κονδύλια έρευνας

Όμως, υπό την πίεση του οξύτατου προβλήματος με τα ναρκωτικά, η διοίκηση του πανεπιστημίου έλαβε επιπρόσθετα μέτρα χωρίς τη διαμεσολάβηση του υπουργείου. Αυτό έγινε μέσω του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ), ο οποίος συγκεντρώνει την εξωτερική χρηματοδότηση των ερευνητικών προγραμμάτων στο ΑΠΘ. Ετησίως ανέρχεται περίπου στο 1,5 εκατομμύριο ευρώ. «Το πανεπιστήμιο παρακρατά το 10% των χρημάτων του ΕΛΚΕ για διαχειριστικά έξοδα. Εμείς, λοιπόν, πήραμε αυτές τις 150.000 και διαθέσαμε ένα κομμάτι τους στην πρόσληψη αυτών των φυλάκων, οι οποίοι απασχολούνται αποκλειστικά σε εξωτερικές περιπολίες».

Τα «κίτρινα γιλέκα» του ΑΠΘ ανέρχονται σε εφτά με οχτώ υπαλλήλους. Είναι εξάωρης απασχόλησης και αμείβονται με τον προβλεπόμενο κατώτατο μισθό για τη μερική απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα. Όπως γράφτηκε και παραπάνω, ο ρόλος τους είναι απλά αποτρεπτικός.

«Αυτοί οι φύλακες δεν έχουν τη δικαιοδοσία να συλλάβουν ή να πραγματοποιήσουν ελέγχους. Σε περιπτώσεις ληστείας ή επιθέσεων, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Απλά ενισχύουν το αίσθημα ασφάλειας και προστατεύουν τους φοιτητές από τυχόν παρενοχλήσεις», λέει ο κ. Λαόπουλος. Συμπληρώνει ότι χάρη στην παρουσία τους η κατάσταση στην πλατεία Χημείου είναι κάπως καλύτερη τους τελευταίους μήνες, τουλάχιστον τις πρωινές ώρες.

Να σημειωθεί ότι η περιορισμένη δικαιοδοσία των φυλάκων πλήττει ορισμένες φορές και τους ίδιους. Ο κ. Καλογήρου θυμάται ακόμα την επίθεση που δέχτηκε ένας φύλακας από χρήστη ναρκωτικών τον περασμένο Δεκέμβριο. Αναφέρει ότι, παρά το σοκ του, το θύμα αρνήθηκε να μιλήσει με την αστυνομία.

Οι φύλακες αυτοί απλά εποπτεύουν τους χώρους του πανεπιστημίου, δεν έχουν δικαιοδοσία για ελέγχους, ούτε μπορούν να συλλάβουν

Η μεγάλη έκταση του ΑΠΘ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Σύμφωνα με τον αντιπρύτανη, «οι φύλακες δρουν με βάση ένα επιχειρησιακό σχέδιο που επικαιροποιείται από εμάς κάθε εξάμηνο. Η εταιρεία security παρέχει μόνο την τεχνογνωσία. Το σχέδιο, λοιπόν, προβλέπει περιπολίες απ’ άκρη σε άκρη του campus. Το ΑΠΘ έχει πενήντα διάσπαρτα κτίρια και μεγάλες ανοιχτές εκτάσεις ανάμεσά τους. Δεν υπάρχει άλλο πανεπιστήμιο τόσο μεγάλο στη Θεσσαλονίκη. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι είναι αδύνατον για οχτώ άτομα να βρίσκονται παντού και πάντα. Μακάρι να είχαμε πενήντα άτομα να περιπολούν. Είναι οικονομικό το ζήτημα».

Ο ρόλος του ασύλου και οι ερμηνείες του

Δεδομένου ότι η παρούσα διοίκηση ήταν η πρώτη που έδωσε γραπτή άδεια εισόδου στην αστυνομία, σπεύδω να ρωτήσω τη γνώμη του κ. Λαόπουλου για το πανεπιστημιακό άσυλο και συγκεκριμένα για τον νόμο 4485/2017, που ισχύει σήμερα και ορίζει ότι η επέμβαση αστυνομικών στα Α.Ε.Ι. επιτρέπεται «αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση» (Άρθρο 3, Παρ. 2).

«Θεωρώ γενικά ότι οι διατάξεις για το άσυλο δεν έχουν να προσφέρουν κάτι σήμερα, που η δημοκρατία είναι εμπεδωμένη. Πολύ καλά έγινε και θεσπίστηκαν το 1982, γιατί τότε η δημοκρατία μόλις είχε εδραιωθεί στη χώρα. Αλλά πλέον το άσυλο έχει γίνει απλά αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης», απαντά ο αντιπρύτανης. Αμέσως μετά σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι η Πρυτανική Αρχή καλεί την αστυνομία μόνον όταν θεωρεί ότι δεν θα υπάρξει παρέμβαση στην πολιτική ή πολιτιστική έκφραση της ακαδημαϊκής κοινότητας. «Ακόμα και σε περιπτώσεις καταλήψεων ή ομηρίας καθηγητών, δεν θα την καλέσουμε. Μοναδική εξαίρεση είναι το ενδεχόμενο να τεθεί σε κίνδυνο κάποια ανθρώπινη ζωή. Εκεί θα την καλούμε και το διευκρινίζουμε πάντα στους καταληψίες». Ολοκληρώνει λέγοντας ότι ο υφιστάμενος νόμος καλύπτει πλήρως την επέμβαση της αστυνομίας όσον αφορά τη διακίνηση ναρκωτικών.

«Το παρόν νομικό πλαίσιο δημιουργεί ασάφειες ως προς το πότε οι αρχές έχουν δικαίωμα να εισέρχονται στο campus, με αποτέλεσμα οι ναρκέμποροι να το εκμεταλλεύονται» Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής Φυσικής στο ΑΠΘ

Αντίθετα, ο κ. Καλογήρου πιστεύει ότι πρέπει άμεσα και ολοκληρωτικά να καταργηθεί η υποχρεωτική παροχή άδειας από το Πρυτανικό Συμβούλιο για την είσοδο της αστυνομίας. «Tο παρόν νομικό πλαίσιο δημιουργεί ασάφειες ως προς το πότε οι Αρχές έχουν δικαίωμα να εισέρχονται στο campus. Έτσι, οι ναρκέμποροι παίρνουν το μήνυμα ότι πρακτικά μπορούν να δρουν. Σαν αποτέλεσμα, δημιουργείται έντονο αίσθημα ανασφάλειας και μπλοκάρεται η λειτουργία ενός τόσο καλού πανεπιστημίου σαν το ΑΠΘ».

Ο κ. Τσίκληρας υποστηρίζει: «Αν θες να υπάρχει άσυλο, όπως λένε πολλοί φοιτητές, πρέπει να δείξεις μια μαζικότητα. Για μένα θα έπρεπε να μαζεύονται κάθε μέρα χίλιοι φοιτητές και να διώχνουν τους ναρκέμπορους. Πρέπει τα ίδια τα παιδιά να δείξουν ότι τα καίει το ζήτημα». Η άποψή του φέρνει στο μυαλό μου την περιβόητη δήλωση του υπουργού Παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου, περί «ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος», που πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας στα πανεπιστήμια.

«Επίσης», συνεχίζει ο επίκουρος καθηγητής, «ο κοινωνικός διάλογος πρέπει να επικεντρωθεί στην ουσία του ασύλου. Το άσυλο δεν θεσπίστηκε για να υποθάλπει εγκληματίες αλλά για την ελευθερία των ιδεών. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο».

«Μα, τι μπορούμε να κάνουμε; Να πάρουμε τα όπλα και να πλακωνόμαστε με τους ναρκεμπόρους;», αντιτείνει η Ελπίδα και υποστηρίζει ότι δράσεις σαν τη Συντονιστική Επιτροπή μπορούν απλά να αναδείξουν ένα πρόβλημα. Η επίλυση, υπογραμμίζει, είναι δουλειά της αστυνομίας.

«Το άσυλο αφορά τις ιδέες και όχι τα κακοποιά στοιχεία», δηλώνει κοφτά και ο Δ.Κ. Ο Δ.Χ., με τη σειρά του, πιστεύει ότι η έννοια του ασύλου στην Ελλάδα δεν εξελίσσεται: «Σαν αποτέλεσμα, έχουμε ένα πανεπιστήμιο που νεκρώνει το βράδυ γιατί φοβάσαι να κυκλοφορήσεις. Για εμένα η αστυνομία θα έπρεπε να περιπολεί μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Σε λογικά πλαίσια πάντα. Δεν μιλάω για αστυνομοκρατία. Καταλαβαίνω ότι αυτό θα ενοχλούσε μια μερίδα φοιτητών, αλλά πρέπει να κοιτάμε το γενικό καλό. Δεν μπορούν όλοι να είναι ικανοποιημένοι. Κάτι πρέπει να γίνει».

Η κατάσταση σήμερα

Τέσσερις μήνες μετά την επιστολή της Ελπίδας, η διακίνηση συνεχίζεται στο ΑΠΘ, όπως επιβεβαιώνουν και οι πηγές μας. Υπάρχει, όμως, μία διαφορά: η αστυνομία πραγματοποιεί πλέον εφόδους ανά 5-6 μέρες (βλ. ενδεικτικά εδώ και εδώ).

Παρόλα αυτά, η κατάσταση επαναλαμβάνεται σαν αστυνομική σειρά σε επανάληψη στην τηλεόραση. Κάποιες από τις πηγές μας θεωρούν ότι οι συλληφθέντες οδηγούνται στον Εισαγγελέα ενώ λίγες μέρες αργότερα αφήνονται ελεύθεροι για να επανέλθουν πάλι στο campus. Ισχυρίζονται ότι είναι άτομα που φεύγουν και επανέρχονται μονίμως.

Οι συλλήψεις της αστυνομίας για την περίοδο από 12/12/2018 έως 18/02/2019 Αριθμός Συλληφθέντων 115 Εθνικότητες 40 Έλληνες, 75 Αλλοδαποί Ηλικία 15 ετών ως 65 ετών Κατασχεθείσες ουσίες 2.5 κιλά ακατέργαστης κάνναβης, μικροποσότητες ηρωίνης και ναρκωτικών δισκίων Κατασχεθέν χρηματικό ποσό Περίπου 3.500 ευρώ Πηγή: ΓΑΔΘ

«Ας είμαστε ξεκάθαροι: η ζήτηση και τα κέρδη είναι τόσο μεγάλα που οι περιστασιακές συλλήψεις δεν αρκούν για να τους σταματήσουν», υποστηρίζει ο κ. Λαόπουλος. «Είναι ένα ευρύτερο πρόβλημα που απαιτεί συνεργασία με όλους τους Φορείς και όχι κρύψιμο κάτω από το χαλί. Εμείς αυτή τη στάση υιοθετούμε, και ας πλήττεται η εικόνα του ιδρύματος από τον ντόρο που προκαλείται».

Όλοι οι καθηγητές με τους οποίους συνομιλήσαμε αλλά και η Ελπίδα επικροτούν την επιμονή της αστυνομίας. Όμως, δεν παύουν να καταγγέλλουν σε όλους τους τόνους το πρόβλημα.

«Δεν πρέπει να δίνουμε σήμα ότι το ΑΠΘ είναι no man’s land», δηλώνει ο κ. Καλογήρου. «Η αστυνομία και η Πρυτανεία έχουν την υποχρέωση να ασχολούνται κάθε μέρα με το πρόβλημα μέχρι να εξαλειφθεί».

«Ακόμα και σήμερα η κατάσταση είναι λες και τα ναρκωτικά έχουν νομιμοποιηθεί μόνο στο ΑΠΘ», σχολιάζει η Ελπίδα. «Το θέμα δεν είναι αν αρέσει σε κάποιον να κάνει χρήση. Δεν τον κρίνω για αυτό. Το θέμα είναι να μην συμβαίνει όλο αυτό σε έναν εκπαιδευτικό χώρο. Γιατί να αισθανόμαστε αυτόν τον φόβο;».

«Ο φόβος είναι ένα διάχυτο συναίσθημα», συμπληρώνει ο κ. Ζωγραφίδης. Δεν είναι ανάγκη να κραδαίνει ο άλλος το μαχαίρι κατά πάνω σου για να φοβηθείς. Και μόνο που θα σκεφτώ να αλλάξω δρόμο για να προστατευτώ, φοβάμαι και η ελευθερία μου έχει περιοριστεί».

Τον ρωτάω πότε κατά τη γνώμη του το πρόβλημα του ναρκεμπορίου στο ΑΠΘ θα σταματήσει.

Χαμογελάει στραβά και μου απαντάει: «Τι να σας πω; Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η Φύση δεν αγαπάει το κενό. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι το ίδιο ισχύει και για τις σπείρες με τα ναρκωτικά. Ας ελπίσουμε κάποια στιγμή να σπάσει ο φαύλος κύκλος».