4-JUL-2017 - De grote karekiet is een zeldzame rietvogel. Het aantal grote karekieten in Nederland is nog maar klein (circa 100 paar), maar we weten steeds beter wat nodig is om ze te helpen. Het juiste soort rietland is cruciaal. Een proef met beschermd waterriet in Loosdrecht is nu succesvol gebleken.

Riet is een lastig geval. Het groeit (te) goed op plekken waar je het misschien niet wilt; eenmaal aangeplant bij een tuinvijver kom je er zonder geweld bijna niet meer vanaf. Maar oud, stevig waterriet, zoals dat langs de oevers van veenplassen en ander natuurwater groeit, is juist zeldzaam geworden. Ganzen, overal in Nederland toegenomen door een overvloed aan voedselrijk gras, vreten ook graag van jong riet. En dus wordt het riet nog maar zelden groot en sterk. Voor de grote karekiet is dat een probleem.

In de Loosdrechtse Plassen zijn dit jaar netten geplaatst die de plekken met het meest hoogwaardige waterriet vrijwaren van ganzenvraat. Dat werkt. De grote karekiet, die bij ons erg kritisch is op de kwaliteit van zijn wuivende leefgebied, profiteert er meteen van: afgelopen week klommen de eerste jonge grote karekieten uit hun nesten in Loosdrecht. Ze zijn inmiddels zo bijzonder dat we er echt zuinig op moeten zijn. De laatste rietkragen waar ze kunnen broeden worden nu beschermd en we zijn heel blij dat ze daar ook jongen groot kunnen brengen. Een mooi succes van het project waar heel veel leden aan hebben bijgedragen. Het jong in de foto zat in de rand van de rietkraag te zonnen terwijl zijn ouders af en aan vlogen met hun bek vol insecten. Let ook op de enorme tenen die een rietstengel kunnen vastklemmen.

Om de grote karekiet meer overlevingskansen te geven, werkt Vogelbescherming samen met de Werkgroep Grote Karekiet Loosdrecht, het Recreatieschap Midden-Nederland, Natuurmonumenten, Sovon, de Radboud Universiteit, Waternet en particuliere eigenaren in Loosdrecht. Voor het onderzoek naar de trek van de karekieten werken we samen met de Rijksuniversiteit Groningen en de Universiteit van Lund (Zweden).



Het project is mogelijk gemaakt door een financiële bijdrage van de leden van Vogelbescherming en het Prins Bernard Cultuur Fonds.

Tekst: Lars Soerink, Vogelbescherming Nederland; Jan van der Winden

Foto’s: Jan van der Winden