Beeld de Volkskrant

Waar waren de vragen? Hebt u de vragen misschien gezien of gehoord? Mocht zo'n Breedveld, vraag je je dan af, zelf de vragen bedenken? Hadden de omroepen afspraken met Wilders gemaakt over wat wel en niet ter sprake werd gebracht? Hoe lang voor de start van de opnames is Rick Nieman precies ingelicht over wat de vragen waren? En, een vraag waar ik persoonlijk aan hecht, kan het ze wat schelen?



Echt, ik had nog maar een keer in mijn leven zoiets gezien. Als Wilders tijdens het interview had verteld dat hij op zijn eerste werkdag als minister-president piemelgrote gaten in de Grondwet zal laten boren, wat hij in zekere zin ook deed, had Nieman gevraagd: 'Wat doet u in uw vrije tijd? Of nee, haha.' Plotseling serieus: 'Hééft u eigenlijk wel vrije tijd?'

Het is wonderlijk, maar niet altijd leuk, om te zien wat er van journalisten overblijft als ze eenmaal op televisie tegenover Wilders in de leunstoel zitten. Als ze dan eindelijk, zou je denken, toekomen aan het grote werk, het werk waarvan ze altijd zeggen dat ze er speciaal tv-journalist voor zijn geworden: een groot interview met een bepalende politicus op een belangrijk moment in de geschiedenis; één op één, iedereen kijkt.



Tijdens het interview zagen we Nieman meer met zijn hoofd schommelen dan we van hem zijn gewend. Hij bleef de hele uitzending een bijna argeloze tevredenheid uitstralen, alsof hij een konijntje had gekregen. Breedveld, op zijn beurt, trok zijn hoofd wat vaker naar achteren, de kin in de hals, het gezicht zover mogelijk terug in zichzelf, een beetje, moet ik toegeven, zoals we thuis ook naar hem zaten te kijken.



Op Twitter schreef Nieman achteraf dat hij Wilders met zijn interview op WNL vooral een beeld had willen laten schetsen, van zijn verhaal, wat voor een journalist een belachelijke opmerking is. Het punt is, vrees ik, dat journalisten geen extremist kunnen herkennen, al staat-ie in zijn blote kont voor je te demonstreren wat hij als premier op dag twee met de Grondwet zal gaan doen.

Soms denk ik dat de angst om iets te missen wat leeft onder het volk, en om als elitaire fopjournalist te worden ontmaskerd en tentoongesteld aan hetzelfde volk, pathologische vormen heeft aangenomen. De ziekte heeft ons kritische vermogen al weggevreten, wie weet op welke andere vermogens zij het nog meer heeft voorzien.



Er moet maar snel erkenning komen voor de ziekte, en een goede behandeling, want op deze manier sturen we onze soldaten hulpeloos naar het front. Tegen mensen die zwak staan, gaat het wel, tegenover Wilders ruiken ze alleen hun eigen angst.