Er is een uitspraak gevallen in het spraakmakende assisenproces rond de Waalse politicus Bernard Wesphael. Hij werd verdacht van doodslag op zijn vrouw Véronique Pirotton maar is donderdag door de assisenjury vrijgesproken.

Vandaag heeft een volksjury geoordeeld dat Wesphael op 31 oktober 2013 zijn echtgenote Véronique Pirotton (42) in Oostende niet heeft verstikt na een hoogoplopende ruzie. De jury had een kleine vijf uur nodig om tot een besluit te komen. Philippe Morandini, de voorzitter van het hof, las het verdict voor iets na 16.30 uur.

De assisenjury besluit dus dat er geen sluitend bewijs is dat Bernard Wesphael drie jaar geleden zijn vrouw heeft gedood. Hoewel zijn verklaring rammelt, is de Waalse politicus donderdag vrijgesproken. De man reageerde bijzonder emotioneel op de uitspraak, hij barstte in tranen uit, net als de advocaten.

Eerste reactie

'Mijn gedachten gaan nu vooral naar Véronique', zei Wesphael in een eerste reactie. 'Ze is er niet meer en dat is hard. Ik denk ook aan Victor, die ik als mijn eigen zoon beschouw. Als hij op een dag beseft dat ik onschuldig ben, dan zal ik enorm blij zijn om hem terug te zien. Nu ga ik proberen mijn leven op orde te krijgen.'

Wesphael maakte zich vervolgens kwaad op het parket van Brugge. 'Ze hebben er alles aan gedaan om het publiek ervan te overtuigen dat ik een smeerlap en moordenaar ben.'

Twijfel

Het verdict luidt als volgt: 'Ondanks de aanwezigheid van vreemde elementen, zoals de positie van het lichaam, de zak, de aanwezigheid van hematomen, het geluid dat de buren hoorden of de houding van de verdachte, is het niet mogelijk om de schuld van de verdachte vast te stellen. De aanwezigheid van organische vezels is onvoldoende bewijs om van verstikking te spreken. Er bestaat redelijk twijfel over de schuldvraag.'

'Alle experts, artsen en adviseurs zijn het unaniem eens over het feit dat de dood van Pirotton veroorzaakt kan zijn door een cocktail van alcohol en medicijnen.'

Ontkend

Bernard Wesphael (58) heeft steeds ontkend dat hij zijn vrouw vermoord heeft. Hij gebruikte vaak dezelfde zinnetjes als hij over de dood van zijn echtgenote sprak. ‘Ik hield van mevrouw Pirotton, profondément.’ En: ‘Ik heb haar niets gedaan. Alleen haar even in een houdgreep genomen omdat ze dronken en agressief was, en mij probeerde te krabben.’

Over het laatste moment dat hij haar zag, zei hij steeds, bijna woordelijk, hetzelfde. ‘Plots werd ze rustig en ik moet in slaap gevallen zijn. Wat er in die badkamer gebeurd is, waarom ze geen onderkleding droeg... Dat zijn allemaal dingen die ik niet weet.’