Vorige week werd Willem op een borrel door zijn vriend Ed een held genoemd. Sindsdien staat zijn leven op zijn kop. “Ik zag mijzelf altijd als een heel normale jongen. Ik had niet door dat ik één adem genoemd kon worden met helden als Nelson Mandela, Jeanne d’Arc en Martin Luther King.”

Willem verkreeg de heldenstatus van Ed toen hij in één keer een biertje achterover sloeg: “Ik doe dat wel vaker, ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat dat zo bijzonder is. Maar toen Ed het zei, dacht ik wel: ja, dat klopt, ik ben een held. Sindsdien is mijn leven echt een gekkenhuis, geweldig.”

Toch ziet Willem ook de verantwoordelijkheden die zijn heldenstatus met zich meebrengt: “Natuurlijk moet ik beter op mijn woorden passen, ik heb nu een voorbeeldfunctie. Maar tegelijkertijd wil ik mijn boodschap ook graag aan de wereld meegeven. Ik wil de wereld een betere plek maken, dat ben je als held aan de wereld verplicht.”

Ed kan zich zijn opmerking niet meer herinneren.