Terwijl je met een beetje goede wil nog kon zeggen dat Rutte I (en in mindere mate Rutte II) beleid voerde – de economische crisis werd aangepakt – is daar bij Rutte III weinig meer van te merken. Problemen worden niet opgelost en nieuw beleid wordt niet meer gemaakt. Het kabinet beperkt zich tot symptoombestrijding en symboolpolitiek.

🔊 Beluister dit artikel

Het karwei – om met oud-premier Lubbers te spreken – is af, althans in de eigen perceptie. Het doel dat de kabinetten onder Rutte zich hadden gesteld is bereikt. De economische crisis is bezworen. De president van De Nederlandse Bank, Klaas Knot, gaf recentelijk in Buitenhof de economie zelfs een negen.

Maar de bomen blijven niet tot in de hemel groeien. Knot waarschuwde dat de hoogconjunctuur niet eeuwig duurt. Er doen zich al capaciteitsproblemen voor in de industrie en de krapte op de arbeidsmarkt neemt toe. Het is zaak voorbereidingen te treffen voor slechter weer.

Het kabinet zou de lasten van burgers en bedrijven moeten verminderen (belastingverlaging) en onnodige bureaucratie moeten opheffen (deregulering) om koopkracht te creëren en investeringen aan te moedigen. Op die wijze kan voorkomen worden dat het economische dal waar Nederland door zal moeten te diep wordt en er weer bezuinigd moet worden.

Politiek Den Haag heeft nog niet door dat onze economische toekomst onder druk staat. Een zesje voor Nederlandse economie in onzekere wereld https://t.co/TTx1MHO0NO — Willem Vermeend (@WillemVermeend) February 1, 2020

Het kabinet doet echter precies het omgekeerde. Het laat de lasten van de burger steeds verder oplopen, met btw- en accijnsverhoging en met verhoogde premies voor WW en AOW. Het resultaat is een ongekend hoge lastendruk die in de 10 jaar van Rutte I, II en III opgelopen is van 35 tot bijna 40 %!

Er kan meer worden gedaan

Maar het kabinet zou meer kunnen doen dan belastingverlaging en deregulering. Het zou een bevolkingsbeleid kunnen voeren om de voorspelde bevolkingsexplosie in te dammen en daarmee de verzorgingsstaat betaalbaar te houden.

Het zou de woningbouw een impuls kunnen geven door op te houden met het zinloze stikstof- en PFAS-reductiebeleid.

Het zou een halt kunnen toeroepen aan het steeds grotere beroep dat door Brussel op Nederland gedaan wordt om de zuidelijke lidstaten uit de wind te houden en hun banken van een faillissement te redden. De transferunie is niet onontkoombaar. Niemand verplicht Nederland mee te doen aan een eigen begroting voor de eurozone en aan een banken- en kapitaalunie. Van alle lidstaten is Nederland per hoofd van de bevolking de grootste netto-betaler aan de EU.

Nederland is met 5 miljard euro per jaar de grootste nettobetaler per hoofd van de bevolking, en dat gaat mogelijk naar 7,5 miljard per jaar. Rutte heeft net als alle andere regeringsleiders vetorecht, maar wil dat niet gebruiken, schrijft Jelte Wiersma. https://t.co/6Nyv5jxHYU — Elsevier Weekblad 💬 (@ewmagazinenl) January 30, 2020

Lapmiddelen

In plaats van een dergelijk positief beleid te voeren onderkent Rutte III de zich aandienende problemen niet eens, laat staan dat aan een oplossing wordt gewerkt. Structureel lange-termijn beleid wordt niet meer gemaakt. Op alle grote thema’s als de ongebreidelde bevolkingsgroei, de energietransitie en de Europese Unie geeft het kabinet niet thuis. Hooguit worden lapmiddelen aangewend, als de druk vanuit de media of de Kamer niet langer kan worden genegeerd. Problemen worden vooruitgeschoven, niet opgelost. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te zien dat de spirit er uit. Er is metaalmoeheid. De houdbaarheid van het kabinet is verstreken. Rutte III is uitgeregeerd.

Immigratie

Het meest recente voorbeeld van de halfslachtige houding van het kabinet is de bevolkingsaanwas. Volgens het CBS groeit de Nederlandse bevolking bij ongewijzigd beleid naar 20 miljoen inwoners. Deze groei komt volledig voor rekening van de immigratie, de directe en de indirecte (gezinshereniging en een hoger geboortecijfer).

Je zou verwachten dat het kabinet hieruit de conclusie trekt dat een bevolkingspolitiek geboden is. Met niets doen komt de verzorgingsstaat in gevaar. Immigranten doen een onevenredig groot beroep op sociale voorzieningen, met de Somaliërs die voor 70% in de bijstand zitten op kop. Dit is op den duur financieel, sociaal en politiek onhoudbaar. Maar uit het torentje komt geen noodsignaal.

Er ontstaan grote problemen door de enorme bevolkingstoename. Waarom pakt de regering zijn verantwoordelijkheid niet? Waarom van ophef naar ophef zonder langetermijnvisie? #regerenhttps://t.co/iaqoTZm8lz — Rutger van den Noort (@RutgervdNoort) February 1, 2020

Het adagium van het kabinet is dat Nederland er weinig aan kan doen, afhankelijk is van internationale verdragen. De illegale migratie, eufemistisch “irreguliere migratie” genoemd, moet in de herkomstlanden bestreden worden. Door een beter perspectief te scheppen voor potentiële migranten in eigen land voelen zij zich minder genoodzaakt om te vertrekken, luidt het devies. Pure symptoombestrijding om niet de koe – de open-grenzen-politiek van de EU – bij de horens te hoeven vatten.

Stikstofcrisis

Een tweede recent voorbeeld is de veronderstelde stikstofcrisis. Het is opvallend dat de ons omringende landen helemaal geen stikstofcrisis kennen. Zij hebben de EU-richtlijnen zodanig geïmplementeerd dat de woningbouw, industrie en landbouw geen schade ondervinden.

De Nederlandse regering past de zwaarst mogelijke normering toe en wringt zich vervolgens in allerlei bochten om het effect daarvan te mitigeren. Toevlucht wordt gezocht naar oneigenlijke maatregelen als de verlaging van de maximumsnelheid op de snelwegen. Een beperking die niet of nauwelijks helpt het zelf gecreëerde stikstofprobleem op te lossen. In plaats van terug te gaan naar de bron van het probleem en de Europese Commissie te verstaan te geven dat Nederland de normering aanpast, verschuilt men zich achter ‘onze handen zijn gebonden’-uitspraken.

De kip met de gouden eieren wordt geslacht. En waarom? Om een bijna niet te meten hoeveelheid nitraat, CO2 en PFAS te verminderen. Totale waanzin. — Johannes Vervloed (@Diplo_JV) January 25, 2020

Eurozone

De eurozone is het meest trieste voorbeeld. De formele opstelling van de Nederlandse regering in Brussel is dat lidstaten hun eigen broek moeten ophouden, hun economie moeten hervormen en niet meer geld moeten uitgeven dan ze aan inkomsten binnenkrijgen. Eerder dreigde Nederland de invoering van een eigen budget van de eurozone te blokkeren en niet mee te doen aan de banken- en kapitaalunie. Allemaal instrumenten om de schulden van de lidstaten en hun banken over alle, lees: de rijke, lidstaten te verdelen.

Maar enkele maanden later gaat minister van financiën Wopke Hoekstra toch akkoord met een eurozonebegroting en staat de gewraakte transferunie gewoon in de steigers. In plaats van niet meedoen met een transferunie, neemt de regering haar toevlucht tot het stellen van de voorwaarde: geen risicodeling zonder risicoreductie. Het klinkt stoer, maar iedereen weet dat dit in de praktijk een wassen neus is.

Als een Italiaanse (systeem)bank op omvallen staat, gaat Nederland heus niet zeggen dat er niet aan de gestelde voorwaarde van ‘risicoreductie’ is voldaan. De Italiaanse bank wordt gewoon gered. Kortom, pure symptoombestrijding (en nog slechte ook).

Energietransitie

Een zo mogelijk nog schrijnender voorbeeld van symptoombestrijding is de klimaathysterie. Nederland zet niet in op een echt duurzame oplossing, in casu kernenergie. Een betrouwbare bron van energie zonder CO2-uitstoot. Nee, ons land wordt volgeplempt met allesbehalve duurzame windmolens. Horizonvervuilende kolossen met een levensduur van hooguit 15 jaar. Bovendien leveren ze onbetrouwbare wiebelstroom, waardoor dure gascentrales als back-up bedrijfsklaar moeten worden gehouden. Het hoogspanningsnet kan deze ‘duurzame’ wiebelstroom niet aan en moet qua capaciteit worden verdubbeld.

Het volzetten van Nederland met zonneweiden is nog meer dweilen met de kraan open. Evenals windmolens verpesten ze het landschap. Bovendien is de wiebeligheid die deze weides leveren nog veel groter: in Nederland schijnt amper de zon.

Heilloos

Om Nederland ‘klimaatneutraal’ te maken in 2050 (wat dat ook moge betekenen) wordt ons land niet alleen volgebouwd met windmolens en zonneweiden. Er wordt geen maatregel onbeproefd gelaten om dit heilloze doel te bereiken. Moderne kolencentrales worden gesloten en vervangen door zwaar vervuilende biomassa-centrales. En dat terwijl inzetten op kernenergie met aardgas als overgangsbrandstof zowel de doelstelling van Parijs haalt als 30 % goedkoper is.

Er worden steeds meer studies gedaan naar een 100% hernieuwbaar energiesysteem. Wat is daar voor nodig? Zie bijvoorbeeld deze studie (2019) van onderzoekers Copernicus Institute of Sustainable Development (@UUCopernicus) https://t.co/f2EhQZP1oN Zie vooral punt 3 en 5. pic.twitter.com/ZDsj7lsHTI — Remco de Boer (@remcodb) January 25, 2020

Verdienmodel

De vraag wie in Nederland in de toekomst het geld moet verdienen om onze verzorgingsstaat overeind te houden wordt niet eens gesteld, laat staan beantwoord. Rutte komt niet verder dan vage beweringen, zoals: ”Als Nederland voorop loopt met klimaatbeleid, zal de Nederlandse industrie daarvan profiteren”. Dat dit puur wensdenken is kan simpel worden aangetoond. De windmolenindustrie is in handen van de Denen, de zonnepanelen komen uit China en de waterstofeconomie wordt in Duitsland ontwikkeld.

De Nederlandse technologische voorsprong op het gebied van aardgas is weggegooid met het sluiten van Slochteren en het ter ziele dragen van de gasrotonde (het landelijke netwerk voor transport en opslag van aardgas), die miljarden heeft gekost. Waar Nederland mee zou kunnen scoren, de ontwikkeling van een thoriumreactor met hulp van de TU-Delft. Maar dat wordt afgedaan als science fiction en niet gestimuleerd, laat staan gefinancierd.

Er is geen plan, geen structureel alternatief voor het verdwijnen van de cash cows van onze economie. Het is al erg genoeg dat Nederland ten prooi is gevallen aan klimaathysterie. Het is een ramp dat we in de hysterische paniek ook nog eens de industrie de nek omdraaien en het verdienvermogen van Nederland om zeep helpen.

Vissers worden uitgekocht en boeren worden uitgekocht. De woningbouw wordt de net omgedraaid met stikstof en PFAS en de industrie met de klimaathysterie.

Welke bedijfstakken blijven er nog over? Wat is het nieuwe verdienmodel van de BV Nederland? #iserniet — Johannes Vervloed (@Diplo_JV) January 31, 2020

Kroonjuwelen

Dat Nederland in de top 10 van de rijkste landen staat, de tweede landbouwexporteur in de wereld is, met Rotterdam en Schiphol de Gateway to Europe vormt, 7 universiteiten in de wereldtop-100 heeft en op nummer 5 staat van de meest gunstige landen om in te wonen wordt for granted genomen. Dat het desastreuze klimaatbeleid, de ongebreidelde bevolkingsaanwas en de geldverslindende en Nederlandse handelingsvrijheid-beperkende EU dit alles in de waagschaal stelt wordt weggewuifd.

Het is tijd dat er een andere regering komt.

Een kabinet dat inziet dat Nederland niet af is en voorbereid moet worden op mindere tijden. Een kabinet dat de uit de hand lopende bevolkingsgroei aanpakt en zorgt voor een verstandige en betaalbare energietransitie. Een regering die niet langer de Gekke Henkie van de EU is en gewoon nee zegt. Een kabinet dat weigert mee te doen aan de federale plannen van de bureaucraten in Brussel.

En het allerbelangrijkste: er moet een kabinet komen dat de Nederlandse economie gezond houdt en ruimte biedt aan het bedrijfsleven om de internationale concurrentieslag succesvol te voeren en daardoor de verzorgingsstaat overeind weet te houden.