Silas.nl

De wereld staat in brand, maar wie dinsdagmiddag (rond 12.00 u) op de pas vernieuwde site van het Leidsch Dagblad keek, hoefde niets te blussen. Er waren wat auto’s te water gegaan, fietsen en telefoons gestolen, er ging een café failliet, er was (eergisteren) nog gevoetbald, en niet te vergeten: ‘Marike van “Oh my pie” bakt glutenvrij’.

Pas na 24 berichten gloorde daar het boze buitenland: acteur Shia LaBeouf was een livestream tegen Trump gestart. Daaronder volgden weer tientallen plaatselijke botsingen, blowers en inbrekers. Allemaal 100 procent lokaal, Star Wars niet meegerekend.

Hoe kan dat?

‘Ik ben ervan overtuigd dat de regio de plek is waar het nieuws de mensen het meeste raakt’, zei Arjan Paans, toen hij vorig jaar mei aantrad als hoofdredacteur van de Gooi- en Eemlander en het Noordhollands, Haarlems en Leidsch Dagblad.

Eén ander essentieel onderdeel van het nieuws noemde hij destijds niet: timing. Juist daarmee wist hij zijn onderdanen het meest te raken. Op oudejaarsdag mailde hij de 185 redacteuren namelijk dat 45 van hen hun biezen konden pakken. Had hij in ieder geval niet hun kerst verpest.

De regioredacties (nauwelijks bekomen van vele eerdere bezuinigingen) zijn allemaal onderdeel van de Telegraaf Media Groep en worden verder teruggesnoeid ten gunste van het In Nog Zwaarder Weer Verkerende Moederschip. U weet wel: die wakkere ochtendkrant die dagelijks bakstenen koppen metselt als ‘ASIELHOPPER-INVASIE’, ‘KANSLOZE ASIELPLAAG’, ‘KANSLOOS ASIELTUIG’ of ‘ASIELASO’S’.

Die kopij moet voortaan kosteloos worden doorgeplaatst in de kaalgeplukte provinciekrantjes, zodat het hoofdkantoor haar eigen tekorten kan wegpoetsen. Het salaris van roddelkoning slash bloedhond EVERT SANTEGOEDS – volgens Quote een kleine DRIE TON – moet immers ook worden doorbetaald, nietwaar? En trouwens: had El Santo geen LOSSE HANDJES op de werkvloer zoals boze tongen beweren? (Kijk, zo doe je dat: zet een vraagteken achter de zin en je komt overal mee weg!)

Je zou het Operatie Koekoeksjong kunnen noemen. Een lelijk gedrocht nestelt zich ongevraagd hoog in de boom, verhongert de nieuwe stiefbroertjes en -zusjes en laat ze vervolgens te pletter vallen.

Volkomen terecht kwamen de redacties in opstand. Het Leidsch Dagblad vecht al een maand tegen het dreigende schrikbewind, en riep lezers de slogan #ditismijnkrant zo vaak mogelijk te delen. (Niet-snapchattende ouderen mochten ook ansichtkaarten hashtaggen.)

Zelfs burgemeester Lenferink deed mee, al begonnen sommige journalistieke puristen te sputteren toen ze hem als een papieren Drostemannetje in het LD een LD omhoog zagen houden. Ging de macht nu werkelijk reclame maken voor haar eigen keurmeester?

Campagnejournalistiek is altijd link, zeker als het om jezelf gaat. Maar soms kan het niet anders. De waakhondfunctie van de regionale journalistiek ligt al op zijn rug en is te belangrijk om door KANSLOOS BEZUINIGINGSTUIG te worden afgeslacht. Ga maar eens kijken wie er anders nog op de publieke tribune van de gemeenteraad overblijven.

Natuurlijk: zodra het om de universiteit gaat, zijn het LD en Mare concurrenten. Maar in barre tijden van alternative facts, filterbubbels en fake news moeten we ook bondgenoten zijn. Dus: koopt die #ditismijnkrant, of klik door naar de digitale editie – want daar vind je de waardevolle verhalen die verder kijken dan de eigen goot (‘Dief steelt fles drank’, LD-site, woensdagmiddag 12:15u.)

En over timing gesproken: de eerste voortekenen zijn gunstig. Toen deze krant naar de drukker ging, kreeg hoofdredacteur Paans van de redactie een motie van wantrouwen aan zijn broek. Nu de directie nog.

Frank Provoost