Voor de PvdA'er begint het allemaal in december 2012. Europa zit midden in de crisis en er wordt gesproken over een bankenunie. Dijsselbloem is nog maar net minister in het kabinet-Rutte II en hij hoort van zijn belangrijkste adviseur dat er een belangrijk overleg gaande is tussen Frankrijk en Duitsland. "Als je invloed wilt hebben moet je achter die deur zijn", schijnt de adviseur gezegd te hebben.

Dijsselbloem twijfelt nog even of hij de deur wel kan openmaken, maar nog voordat hij z'n gedachte kan afmaken staat hij al binnen. In de kamer zitten Mario Draghi de president van de Europese Centrale Bank, de Duitse minister van Financiën Wolfgang Schaüble, de Franse minister Pierre Moscovici en de toenmalige Eurocommissaris Michel Barnier (nu brexit-onderhandelaar).

Een stoel

Het gesprek gaat over de bankenunie en Dijsselbloem begint zich daar meteen mee te bemoeien. Aangezien er geen stoel meer over is, doet hij dat staande. De vier zijn onder de indruk van de kennis en de ideeën die de nieuwe minister aandraagt.

Als na verloop van tijd duidelijk is dat de Hollander echt niet van plan is om weg te gaan, halen ze een stoel voor hem. Een maand later wordt Dijsselbloem met de steun van Duitsland en Frankrijk gekozen tot Eurogroep-voorzitter.

Geen Eurocommissaris

Vrouwen en drank zijn gevaarlijk terrein voor de voorzitter van de Eurogroep. In een interview op de Nederlandse televisie spreekt hij over zijn voorganger Jean-Claude Juncker. Dijsselbloem typeert hem als een verstokte roker en een drinker.

Juncker kan er niet om lachen en laat via een officiële verklaring weten dat hij geen alcoholprobleem heeft. De timing van de uitspraken is ook verkeerd. De Luxemburger is dan bezig om voorzitter van de Europese Commissie te worden, wat hem later dat jaar ook lukt.