To jest nieustająco śmieszne. To dzieje się zawsze, gdy faszyzujący osiłek odkrywa, że bardziej niż płomienne mowy Krzysztofa Bosaka interesuje go sam Bosak. Za każdym razem, gdy machając drągiem zakończonym flagą III Rzeszy, myśli o drągu innego rodzaju. Mnie to śmieszy i nic na to nie poradzę. Ale przy okazji to mówi nam też coś ważnego.

To znów się wydarzyło. Znów nazista (nie lubię przedrostka „neo”), homofob i antysemita okazał się gejem. Do tego gejem o żydowskich korzeniach. Większość z nas zna kogoś takiego: skryty, sfrustrowany człowieczek pieprzący jakieś bzdury o „chorobie homoseksualizmu”, „zakazie pedałowania” i „naturalnym porządku”. Często taki człowieczek pieprzy w ten sposób, bo nie może pieprzyć tak, jak każe mu ta jego osławiona natura. Bo natura stworzyła go po prostu gejem.

Nie ma co się rozpisywać o mechanizmie wyparcia, o toczeniu wewnętrznej wojny i projekcji nienawiści. To zrobili już ludzie znacznie mądrzejsi i znacznie bardziej kompetentni ode mnie. Ot, choćby taki profesor Richard Ryan z Uniwersytetu Rochester, który wykazał, że osoby homoseksualne wychowywane w konserwatywnych i religijnych rodzinach rzadziej zdają sobie sprawę ze swoich skłonności i starają się je tłumić. A homofobia wśród takich ludzi to mechanizm wyparcia.

No, nic nowego. Gej nazista. Zwłaszcza, że co jakiś czas z konserwatywnego, nazistowskiego pudełka wyskakuje nowy przykład empiryczny.

Michael Alfons Kühnen, pierwszy powojenny niemiecki polityk nazistowski. Przy okazji ukryty gej, zmarł na HIV.

Nicky Crane, słynny brytyjski nazista, przyjaciel Iana Stewarda Donaldsona, przy okazji ukryty homoseksualista. Zmarł na HIV.

Cameron Diggs, neonazista, który dorabiał jako gwiazda gejowskiego porno. Chyba żyje.

Czyli jak zazwyczaj: biała rasa, ssij kutasa.

I teraz to. Przed państwem Kevin Wilshaw ze zdjęcia powyżej, jeden z liderów brytyjskiego ruchu nazistowskiego. W wywiadzie dla telewizji Channel 4 ten przykładny biały rasista i homofob ujawnił, że odkrył swoje żydowskie korzenie. A do tego ma dość ukrywania, że jest homoseksualistą. I zupełnie nagle – wyobraźcie sobie! – pozmieniały mu się poglądy. Normalnie zaskoczenie, jak w starym polskim filmie Cud Purymowy (polecam).

I choć wciąż mam ochotę napisać na ten temat kilka żartów i drwić z Kevina Wilshawa, jak Magda Ogórek drwi z rozumu i godności człowieka, to ten gej nazista powiedział coś, co przykuło moją uwagę.

I od razu trochę mniej wesoło mi się zrobiło.

– Często widziałem ludzi, którzy byli wykorzystywani, na których krzyczano i pluto na ulicy. Dopiero, kiedy dotyczy to ciebie, zdajesz sobie sprawę, że to co robisz jest złe. Że jesteś w błędzie – powiedział Kevin Wilshaw.

No właśnie. Czy dopiero wtedy?

To moim zdaniem jest główny problem wśród środowisk, które chcą uchodzić za konserwatywne. Większy problem niż to, że ich szef ma czasem ochotę komuś obciągnąć. To ludzka rzecz, każdy ma jakąś orientację i w sumie – gdyby nie to, że homofobami okazują się homoseksualiści (i na odwrót) – to w ogóle nie pisałbym na ten temat. Mnie nie interesuje, czy ktoś jest gejem na tej samej zasadzie, według której nie interesuję się tym, w jaki sposób ktoś uprawia seks z żoną i czy ma ona zgrabny tyłek. Nie moja rzecz i już.

Problem, poważny problem – który dotyka nas jako społeczeństwo – brzmi: – Dopiero, kiedy dotyczy to ciebie, zdajesz sobie sprawę, że to co robisz jest złe.

Ja tego pojąć nie umiem i podobny tekst rozwala mnie za każdym razem, gdy słyszę podobne głupoty. Mam szczęście być otoczonym przez ludzi, którzy widzą problem nawet wtedy, gdy on osobiście ich nie dotyka. Widzą dyskryminację, mimo że to nie oni są dyskryminowani. Widzą cierpienie, mimo że to nie oni cierpią.

Ostatnim razem, gdy sprawdzałem, takie coś nazywało się empatią.

Dziś ta empatia jest coraz rzadziej spotykana. Rozmawiałem jakiś czas temu z facetem z wąsami, który strasznie nienawidził ateistów. Był bardzo agresywny, radiomaryjny i tak po polsku wściekły. Główny argument, jakiego użył, był taki: ludzie niewierzący są zagrożeniem. Bo jeśli nie boją się kary boskiej, to kto im zabroni kraść, gwałcić i mordować?

Nie umiał, po prostu nie potrafił, zrozumieć, że ludzie nie krzywdzą innych nie ze strachu przed karą, lecz tak po prostu. Zwyczajnie. Bo mają jakieś tam sumienie i jakieś tam wartości.

Ten nazistowski idiota Kevin Wilshaw zrozumiał, że jest nazistowskim idiotą dopiero, kiedy inni nazistowscy idioci zaczęli robić mu krzywdę. Dopiero gdy poczuł to na własnej skórze.

I to jest główny problem tych środowisk. Oni nie rozumieją, oni nie współczują. Nie współodczuwają. Empatia to dla nich puste słowo, jeśli w ogóle kiedykolwiek się na nie natknęli.

Ostatnio CBOS zrobił fajne badania z okazji 20-lecia naszej Konstytucji. Jedno z pytań traktowało o wolności słowa zagwarantowanej przecież każdemu obywatelowi. „Czy ma Pan(i) wrażenie, że obecnie w Polsce można swobodnie wypowiadać swoje opinie polityczne, czy też lepiej mieć się na baczności?” – zapytano.

I przerażające 58 proc. badanych odpowiedziało, że lepiej nie mówić tego, co naprawdę się myśli. Bo strach.

Dalej robi się oczywiście przewidywalnie. O tym, że nie trzeba żadnej ostrożności i można głośno mówić o swoich poglądach są przekonani wyborcy PiS, bo – niespodzianka! – mają takie same poglądy, co władza. Za to niezdecydowani wyborcy i ci, którzy popierają opozycję wolą prowizorycznie się zamknąć.

Widziałem już ten sondaż w rozmaitych mediach, w których używano go jako argumentu, że mamy zamordyzm i wolność słowa została zdławiona kaczystowskim butem.

Tylko, czy nie jest to casus pana Kevina Wilshawa? Nie jest to przykład z rodzaju: gej nazista? Czy nie jest to owe „dopiero, kiedy dotyczy to ciebie, zdajesz sobie z tego sprawę”?

Ja doskonale pamiętam, jak ludzie popierający PiS wstydzili się powiedzieć o tym w towarzystwie. Jak każde „głosowałem na Kaczyńskiego” kończyło się werbalnym atakiem młodych, wykształconych z wielkich ośrodków. Jak wygłoszenie tych niepopularnych, pisowskich poglądów – do których oni mają prawo, jak każdy z nas! – na towarzyskiej imprezie było gorsze niż puszczenie śmierdzącego bąka.

I żeby było jasne: nie mówię tu o rasizmie, homofobii i „żydach do gazu”. Do takich poglądów nikt nie ma prawa i będę pierwszym, który mu tego zabroni, a do tego chętnie da po ryju. Mówię o zwyczajnym „Kaczor ma w sumie rację”. Olaboga, co to się działo, jeśli ktoś tak powiedział! Ja to pamiętam, wy chyba też.

Czy zabrano nam dziś wolność słowa? Chyba raczej nie. Bądźmy uczciwi. Tego jeszcze nie ma. Ja jeszcze piszę te słowa legalnie, wy jeszcze legalnie to czytacie, więc bez paniki.

Chodzi o atmosferę? O poczucie niesprawiedliwości? No jasne, sam mam takie odczucia, ale nie mieszajmy do tego wolności. Na razie po prostu jedna głupia ideologia zastąpiła w głównym nurcie drugą głupią i jedni głupi partyjni nadgorliwcy zajęli miejsce drugich. Pamiętajcie, że podobne poczucie niesprawiedliwości mieli wcześniej oni i dlatego zagłosowali, jak zagłosowali i dlatego wy dziś narzekacie.

Czy to nie my traktowaliśmy z ostracyzmem plemię wyborców PiS, a teraz płaczemy, gdy spotyka nas to samo? Bo tym razem my jesteśmy ofiarami. Może jesteśmy trochę jak Kevin Wilshaw? Jasne, można powiedzieć, że twoje poglądy są trochę bardziej słuszne, a ich słuszne mniej. I to jest prawdopodobnie prawda. Tylko, co z tego?

Oni nie mają tyle empatii co ty, więc tego nie zrozumieją sami z siebie. Ale kreowanie się na ofiarę też nie pomoże. Bo tak, jak ja śmieję się ze skrzywdzonego przez kolegów nazistów Kevina, tak lud pisowski będzie drwił z ciebie, gdy będziesz teatralnie rozdzierać szaty nad Konstytucją, czy pensją sędzi Gersdorf.

Mógłbym na koniec złośliwie wkleić wiersz, który zawsze wkleja się przy takich okazjach. „Kiedy przyszli po Żydów, nie protestowałem. Nie byłem przecież Żydem”. Ale ile można, sami powiedzcie. Wszyscy go przecież znamy.

Zamiast tego przypomnę, co powiedziała kiedyś Szymborska: „Ludzie głupieją hurtowo, a mądrzeją detalicznie”.

Zamiast tego przypomnę też sytuację z Wielkiej Brytanii. Protesty górników, Margaret Thatcher. Każdy chyba słyszał. To dopiero był zamordyzm. Policyjne szwadrony, inwigilacja służb, represje. I wiecie, kto wstawił się wtedy za górnikami? Grupa gejów. Tych samych, których ci prości górnicy nienawidzili i szykanowali tak samo, jak prości Polacy szykanują mniejszości w dzisiejszych czasach. Nie było łatwo, górnicy nie chcieli takiego wsparcia. Gardzili nimi. Odrzucali ich. Ale geje się uparli, nie zrażali się i po prostu im pomagali. A co najważniejsze – rozmawiali z nimi.

I wiecie, kto w końcu, w 1985 roku, poszedł tłumnie na czele demonstracji domagających się praw dla homoseksualistów?

Tak, ci sami wąsaci związkowcy, ci niewykształceni, nieempatyczni, walijscy i wściekli faceci z kopalń (swoją drogą Dumni i Wściekli – kolejny dobry film). I między innymi to właśnie ci górnicy wywalczyli u Margaret równe prawa dla mniejszości seksualnych. Zabawne, co?

Kevin Wilshaw zmądrzał detalicznie. Górnicy z Walii też zmądrzeli detalicznie. Może czas, by część z nas – po obu stronach tej idiotycznej wojny polsko-polskiej – też detalicznie zmądrzała? Może wtedy wreszcie zaczniemy ze sobą rozmawiać, zamiast histerycznie napierdalać się po ryjach? To jest chyba w naszym wspólnym interesie?

Sam nie wiem. Tak tylko pytam.

Dodaj do ulubionych: Lubię Wczytywanie...