Analizowany fragment od dawna wzbudza zresztą kontrowersje wśród badaczy, dotyczące na przykład jego autorstwa. Poprzedni akapit rozpoczyna się od zdania: „Powiada al-Masudi: Słowianie [stanowią] liczne plemiona”. Nie wiadomo, czy od Masudiego pochodzi tylko to stwierdzenie, cały akapit, czy również reszta następującego po nim tekstu, w tym i opis zwyczajów seksualnych. Kazimierz Moszyński twierdził, że takie obyczaje panowały nie u Słowian, ale u Finów nadwołżańskich (Mordwinów, Czeremisów i Wotiaków). Zdaniem Romana Jakimowicza autor (al-Misudi albo Ibrahim) usłyszał tę wiadomość od kogoś i nie zrozumiał do jakiego ludu się ona odnosi. Dla badacza nie ulega wątpliwości, że owa informacja nie dotyczy Słowian. Należy też zauważyć, i u al-Gardiziego jest zawarta inna redakcja omawianego fragmentu: „Wśród nich cudzołóstwo się nie zdarza. Jeśli kobieta ma meżczyznę jako kochanka idzie do niego i kiedy weźmie go za rękę, on ją poślubia, jeśli ona jest dziewicą, a jeśli nie, odsyła ją [...]”. Jerzy Dowiat uważał tę wersję za błędną, stosując zasadę- wiarygodniejsza jest bardziej nietypowa wersja tekstu. W kulturze arabskiej znane było odsyłanie rodzicom narzeczonej, która nie była dziewicą. Dowiat doszedł do wniosku, że al-Gardizi lub kopista jego tekstu uznał po prostu niewiarygodne brzmienie tekstu za wynik błędu i „poprawił” go, dostosowując do panujących w jego środowisku norm. Obie wersje potwierdzają w każdym razie możliwość wolnego wyboru partnera przez młode Słowianki. Do podobnych wniosków prowadzi także pewne źródło i dwunastowieczne: zachowany w, zbiorze dekretałów papieskich z XIII wieku, dokument papieża Celestyna III na temat oskarżeń niejakiego diakona Wita o bigamię sukcesywną. Adam Vetulani wykazał, że dotyczy on diecezji krakowskiej. Wit bronił się twierdząc, że jego pierwszy związek nie był małżeństwem, bo jego pierwsza partnerka z własnej inicjatywy, bez formalnych zmówin i zdawin, zamieszkała z Witem wbrew jego woli i współżyła z nim przez sześć lat, do swojej śmierci. Diakon nie usunął jej tylko z obawy przed jej możnymi krewnymi. Wit wygrał sprawę, gdyż w myśl obowiązującej konsensualnej teorii małżeństwa jego pierwszy związek istotnie nie był wiążący. Widać stąd, że w dwunastowiecznej Polsce nie widziano niczego zdrożnego w swobodnym wyborze przez dziewczynę partnera seksualnego (w przeciwnym razie „szlachetni i potężni” krewni nie tolerowaliby związku tego rodzaju przez sześć lat).