Beeld anp

De afgelopen jaren erger ik mij in toenemende mate aan de veronderstelling dat allochtonen niet verantwoordelijk zijn voor het vormgeven van hun toekomst in Nederland. Alles is de schuld van de Grote Boze Autochtoon, en de tere exotische zieltjes zijn al gekrenkt wanneer een witte man een andere mening heeft dan zijzelf.



Met een uitstekend geschreven stuk in het katern Vonk van de Volkskrant beschrijft journaliste Nadia Ezzeroili haar ervaringen met Nederland en komt tot de onvermijdelijke conclusie dat er een scheiding op handen is. De relatie kenmerkt zich, aldus Ezzeroili, door vijandigheid en afkeuring van (witte?) Nederlanders.



Maar kan er überhaupt sprake zijn van een gezonde relatie met Nederland als je niet over de juiste houding beschikt?



Ezzeroili geeft bijvoorbeeld aan dat ze merkt dat haar voorkeur verschuift van 'hippe cafés waar het publiek overwegend wit en hoogopgeleid is' naar shishalounges en Marokkaanse, Turkse en Surinaamse eethuizen. Is dit werkelijk de schaal waarop wij onze positie in Nederland afmeten?

Izz ad-Din Ruhulessin, publicist

Relativeren

Ik hou ook niet van die pretentieuze blanke hipsternesten en voel me veel meer in mijn element in een smerige shishalounge vol met wellustige geblondeerde krullendames. Maakt dat mij minder Nederlander? Nee. Ik verkies dat. Net zoals ik er voor kies om met mijn ochtendjas en djellaba (tegelijk, ja) door Bezuidenhout rond te kuieren. Voor mij is het juist de essentie van Nederlanderschap om zélf invulling te kunnen geven aan je sociaal-culturele activiteiten en identiteit. Dat sommige mensen daar een afkeurende mening over hebben of dat vreemd vinden, kan me geen reet schelen.



Die vijandigheid van sommige witte mensen moet je gewoon relativeren. Wanneer een pauper zegt 'ga terug naar je eigen land' of 'jouw cultuur hoort hier niet thuis' zijn het nota bene overwegend allochtonen uit de hogere strata van de middenklasse die zich daar druk over maken en hiervoor soms zelfs capituleren. Ze zien dit als een bevestiging van de veronderstelling dat allochtonen en moslims niet volwaardig mogen deelnemen aan onze samenleving. Maar waarom zou de stompzinnige mening van een groep Tokkies, die economisch niets bijdragen aan ons land, ertoe doen?



De op hun teentjes getrapte allochtonen doen er beter aan om hun schouders op te halen en voor hun neus lachend een biljet van 100 euro in de fik te steken.

Nadia Ezzeroili op de cover van zaterdagbijlage Vonk van 30 januari.

White approval

Allochtonen moeten niet zo geobsedeerd zijn door de goedkeuring en bevestiging van witte mensen. Deze ziekelijke drang naar white approval doet denken aan een 14-jarig pubermeisje dat welhaast in een depressie raakt na een opmerking over de puist op haar neus. Het zegt des te meer over het breed levende minderwaardigheidscomplex van allochtonen, antiracisten en salafisten voorop, om dit op te zwepen, dan over daadwerkelijk racisme en uitsluiting. Aan het eind van de dag interesseert het niemand die ertoe doet hoe jij jezelf noemt, zolang je maar business value hebt.



Is het verbazingwekkend dat allochtonen geen vertrouwen hebben in de fundamentele instituties van onze samenleving, zoals de politiek, de media en het rechtssysteem? Nee. En dat is echt niet alleen maar te wijten aan de Grote Boze Nederlander. Eerder aan het feit dat we er liever voor kiezen om te klagen op de sociale media over de erbarmelijke omstandigheden waarin sommige allochtonen leven, maar vervolgens wel met tienduizenden de straat op gaan voor de Palestijnen (alsof die Marokkanen die elkaar afknallen in Amsterdam West hén iets interesseert);



Dat we klagen over selectieve verontwaardiging maar zelf ook niet omkijken naar een aanslag in Burkina Faso of de Saoedische terreurcampagne in Jemen of de Turkse terreur tegen de Koerden;



Dat het niet uitmaakt hoe we aan ons geld komen, maar alleen maar dát we het hebben;



Dat we zeggen 'Ik kan echt niet onder een vrouw werken';



Dat we jaarlijks miljoenen euro's naar vastgoed en afgeroomde liefdadigheid in het buitenland sluizen, in plaats van onze eigen omgeving economisch te ontwikkelen;



Dat we voor allochtone opiniemakers applaudisseren zolang ze Nederlanders aanvallen, maar van hen verwachten te zwijgen over de misstanden en het onrecht in onze eigen gelederen, zoals de minderwaardige positie van moslima's.

Hypocriete houding

Met die hypocriete houding zijn de politiek, de media en het rechtssysteem terecht jouw natuurlijke vijanden. We kunnen roepen dat allochtonen zielig zijn tot we een ons wegen. Maar voer eens hetzelfde onderzoek uit naar het vertrouwen in die instituties in bijvoorbeeld Marokko of Tunesië. Dan zul je constateren dat veel allochtonen het toch wel prettig vinden dat je in Nederland gewoon binnen een half uur een nieuw paspoort kunt aanvragen zonder daar twee flessen whisky voor mee te hoeven nemen. De voorliefde voor het 'land van herkomst' bestaat zuiver bij de wetenschap dat ze weer terug kunnen naar Nederland wanneer ze het gebrek aan sociale voorzieningen, de argwaan, de corruptie en de hyena's zat zijn.



Wie zich bij voorbaat al geen onderdeel van de samenleving vindt, of dit laat af hangen van de mening van blanke paupers, zet zichzelf aan de zijlijn. Dat neemt uiteraard niet weg dat racisme en discriminatie wel degelijk in zeer ernstige vormen kunnen voorkomen. In een hoekje te gaan zitten dreinen en vaststellen dat Nederlanders gewoon stom zijn, draagt echter niets bij aan het overwinnen van deze serieuze maatschappelijke problemen.

Andere allochtonen

Het zijn in de eerste plaats allochtonen zelf die andere allochtonen demoraliseren, door elkaar te vertellen dat er toch geen hoop en toekomst is in Nederland. Volwaardig deelnemen aan de Nederlandse samenleving vergt een zelfbewuste houding, en het besef dat deze deelname niet iets is dat je in je schoot geworpen krijgt (ook autochtonen niet), maar wat je opeist en afdwingt indien daarin beperkt.



Wie een probleem heeft met onze rechtmatige claim op het mede-eigenaarschap van Nederland, verhuist maar lekker naar een land waar géén allochtonen zijn (de ironie).



God verandert de toestand van een volk niet alvorens het zichzelf verandert.



Izz ad-Din Ruhulessin is publicist.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.