Tot haar 89e levensjaar kwam ze vijf dagen per week om negen uur ‘s ochtends op de fiets naar het Rapenburg, vanuit haar eigen huis in Oegstgeest. De bijnaam van het huis is ’t Heerenhoeckje, en dat was ook het doel van Rie: de jongens opvoeden tot nette heren.



Vond ze ’s ochtends bij haar ronde door het huis een onbekende vrouwelijke logé in iemands bed, dan joeg ze die weg met een plens ammonia. ‘Moeten ze zich maar niet zo schandalig gedragen’, zei ze in 2012 in Mare. ‘Voor tienen geen meisjes binnen. Daar krijgt het huis zo’n naam van.’



Tenzij het een serieuze, langdurige relatie was. Dan moest een meisje zich wel eerst netjes komen voorstellen aan Rie, waarna ze aan een vragenvuur onderworpen werd. ‘Na 70 jaar is haar percolator nu onbemand, en hebben die vieze wijven helaas vrijspel’, was dan ook de slagzin van Rapenburg 110 in de Minerva-almanak van vorig jaar.

De percolator, die was typerend voor Rie, vertelt Kannangara. Als het apparaat was uitgedruppeld om half tien, haalde ze iedereen uit hun kamer. Zij zat dan op haar eigen stoel in de hoek van de kamer en schonk voor iedereen een kopje in. De stoel staat er nog steeds, net als de percolator.