Wat vond je het meest indrukwekkend?

“Dat deze christenen in feite geen enkele hoop meer hebben. Wij spreken vaak over geloof, hoop en liefde, en we benadrukken dat we een God van hoop hebben. Nou, ik zag echt wel dat ze in Irak gelovig zijn. Maar waar is hun hoop? Iemand daar zei letterlijk: ‘Als we ons geloof niet hadden, waren we helemáál verloren geweest.’ Dus het geloof is absoluut hun houvast. Maar vraag je vervolgens hoe ze de toekomst zien… We ontmoetten bijvoorbeeld een vader, zijn drie kinderen – 16, 12 en 8 – zaten erbij. ‘De toekomst has failed,’ verzuchtte hij. Ik dacht: ‘Hoe bedoel je, mislukt? Kijk naar je kinderen!’ Dat contrast tussen enerzijds geloof en houvast, en anderzijds hopeloosheid als het gaat om hun toekomst en hun leven, vond ik het meest indrukwekkend.”

De toekomst is voor hen een zwarte muur?

“Ja. Ze bevinden zich in een soort niemandsland: ze kunnen niet terug, en ook niet vooruit. Ze zitten – muurvast – gevangen in dit nu.”