Als gemeenten nog minder rechten geven aan sociale huurders, komt de leefbaarheid van buurten in gevaar, betogen Steve Smit en Ed Renkema.

Een nieuwe vorm van woonruimteverdeling staat vandaag op de agenda van regionaal overleg tussen vertegenwoordigers van de gemeenten. Zij bespreken een andere toewijzing van huur­woningen en voorwaarden die daaraan gesteld kunnen worden.



Als Huurdersvereniging Oostzaan (HVO) zien we een klassieke botsing tussen de systeemwereld van bestuurders en de leef­wereld van de mensen, de huurders.



Voorafgaand aan de regionale bespreking zijn er in de gemeenteraden consultatierondes geweest waarbij onder andere aan de hand van dilemma's dit onderwerp werd besproken.



Een van de dilemma's die besproken werd in de raadscommissie van Oostzaan vinden wij tekenend voor de wijze waarop er tegenwoordig over huurders wordt gedacht. De stelling was dat een huurwoning als een voorziening kan worden beschouwd die kan worden afgenomen als de omstandigheden veranderen.



Als huurdersbelangenorganisatie krijgen we hierdoor het gevoel dat huurders als tweederangsburger worden beschouwd.

Nederland is jarenlang een land van huurders geweest. Een huurwoning was en is een volwaardige manier van wonen. Een woning is niet een stapel stenen, maar een 'thuis'.



Inkomenseisen

In de afgelopen jaren is er een kentering opgetreden en zijn meer mensen gaan kopen. Veel mensen zijn echter niet in staat om een huis te kopen. Tegelijkertijd is het de laatste jaren het steeds moeilijker geworden voor de 'gewone' woningzoekende om een huurwoning te vinden. De toegankelijkheid is beperkt door inkomenseisen en wachtlijsten.



Kopen is voor de groep met flexibele arbeidscontracten en voor zzp'ers vaak geen alternatief. Men kan geen hypotheek kan krijgen en daardoor belandt een grote groep mensen in de vrije huursector met torenhoge huren.



Verder worden veel huizen toegewezen aan groepen die extra aandacht nodig hebben zoals mensen met psychische aandoeningen en statushouders. In buurten worden daardoor verschillende uitdagingen bij elkaar gezet, tevens is het beleid dat de zogenaamde 'scheefwoners' vanwege hun gestegen inkomen uit deze huizen gaan.



Bestuurders creëren met dit beleid de sociale problemen voor de toekomst.

Steve Smit, bestuurslid van Huurdersvereniging Oostzaan.

Het gevolg van het gevolgde beleid is namelijk dat wijken met veel sociale huurwoningen steeds eenzijdiger bevolkt raken en de oude gemengde wijken verdwijnen.



Verloedering

Het definiëren van een huurwoning als 'voorziening' zal dit proces alleen maar verergeren. Met alle gevolgen van dien; want wie zal nog zijn huis opknappen als de huurder er elk moment of periodiek uit kan worden gezet als gevolg van veranderde omstandigheden?



Huizen en buurten zullen dan mogelijk verloederen.



Veel mensen wonen tevreden in hun huis en buurt. Enige continuïteit is niet alleen een persoonlijk voordeel, maar ook van belang voor het behoud van een sociale gemeenschap in kwetsbare buurten. Van die gemeenschap wordt steeds meer gevraagd nu de participatiemaatschappij meer eisen stelt aan familie, kennissen en omwonenden.



Als huurdersorganisatie roepen wij de gemeente­raden op om huurders en kopers als gelijkwaardig te zien en in hun beslissingen rekening te houden met gevolgen voor buurten van de voorgenomen maatregelen.



Huurdersvereniging Oostzaan is een uitgesproken tegenstander van het idee dat een huurwoning een voorziening is. Een woning moet en zal een 'thuis' blijven. Met alle zekerheid die daarbij hoort voor de huurder en de buurt.