Θυμάμαι το πρώτο φύλλο της ΑΥΓΗΣ που αγόρασα, έφηβος, ακόμα σε μεγάλο σχήμα τότε, με παλιά τυπογραφικά στοιχεία. Τη θυμάμαι να γίνεται ταμπλόιντ, όταν το ΚΚΕ Εσωτερικού έγινε «Ελληνική Αριστερά», προς το τέλος της δεκαετίας του 1980. Από τον πατέρα μου είχα ακούσει την ιστορία αυτής της εφημερίδας, που ήταν η φωνή της αριστεράς στα χρόνια που το ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» ήταν στην παρανομία.

Η ΑΥΓΗ είχε πάντοτε μικρή κυκλοφορία. Έλεγαν μάλιστα ότι «όλοι την αγαπούν μα κανείς δεν την αγοράζει». Κι ήταν αλήθεια. Ήταν μια εφημερίδα με καλές υπογραφές, με εξαιρετικής ποιότητας άρθρα, με απήχηση στον πνευματικό κόσμο αναντίστοιχη της κυκλοφορίας της. Ιδιαίτερα η κυριακάτικη έκδοσή της (κι αυτή με μικρή κυκλοφορία) ήταν διαμάντι. Τα περίφημα «ΕΝΘΕΜΑΤΑ» της, πραγματικός φάρος πολιτικής και φιλολογικής σκέψης, που θα ζήλευαν μεγάλες εφημερίδες.

Όταν ο τότε ΣΥΝ έγινε ΣΥΡΙΖΑ, άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια «μετάλλαξης». Εκείνο το (παρεξηγημένο) «ημερολόγιο 2009» με τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, ξένισε πολλούς και έδωσε την αίσθηση ότι κάτι άλλαζε. Ότι η ψυχραιμία κάπου πήγαινε να χαθεί. Η ΑΥΓΗ όμως εξακολούθησε να κρατά ψηλά τον πήχυ, ακόμα και στα χρόνια των μνημονίων. Το επιχείρημα πάντοτε υπερίσχυε των ευφυολογημάτων και των εντυπώσεων.

Και ύστερα, η ΑΥΓΗ έγινε κυβερνητικό φύλλο. Τα «ΕΝΘΕΜΑΤΑ» σταμάτησαν. Τα γράμματα στην πρώτη σελίδα μεγάλωσαν. Τα πρωτοσέλιδα πυροδοτούσαν αντιδράσεις άλλες από εκείνες που γεννούσαν τα κείμενά της άλλοτε. Η έγκυρη, μετρημένη εφημερίδα της ευρωαριστεράς μετατράπηκε σε φερέφωνο της κυβέρνησης που αποκαλεί τον εαυτό της «ριζοσπαστική αριστερά». Δεν είναι ότι χάθηκαν οι σημαντικές υπογραφές, τα ωραία κείμενα. Είναι ότι συνέβη αυτό που έπαθαν και οι «μεγάλες εφημερίδες». Το πρωτοσέλιδο, ο «κράχτης», απέκτησε μεγαλύτερη αξία από το περιεχόμενο. Κι ας μη διαβάζει κανείς σχεδόν εφημερίδες. Κι ας παρέμεινε η κυκλοφορία της εξαιρετικά χαμηλή.

Σήμερα η ΑΥΓΗ κυκλοφόρησε με ένα ανεκδιήγητο πρωτοσέλιδο. Ο Μητσοτάκης, λέει, ξεπουλάει τη ΔΕΗ. Μα, θαρρώ, άλλος είναι ο πρωθυπουργός (και πωλητής). Εκτός κι αν ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε εμείς. Κρίμα. Κρίμα. Κρίμα. Ο λαϊκισμός δεν συμβιβάζεται με την ψυχραιμία. Πετάει απλά (μην πω φτύνει) συνθήματα.

Επειδή μετά το λυκόφως έρχεται το σκοτάδι, ας ελπίσουμε ότι η ΑΥΓΗ θα κοιτάξει λίγο το παρελθόν της. Μπορεί ακόμα. Η Αριστερά χρειάζεται ψύχραιμες, έγκυρες φωνές. Όχι μια ακόμα «Αυριανή» στο πιο κουλτουριάρικο.

Βάλσαμο, το αρχείο των «ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ» της, που μπορείτε όλοι να διαβάσετε ΕΔΩ

[Η φωτο από την ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr ]