Charlotte is niet de enige die het wachten op hulp zat is. Marleen, Hannah, Melissa en Finn zijn dat ook. Ik vroeg waar zij hulp voor nodig hebben en wat voor gevolgen het heeft als die hulp eindeloos op zich laat wachten.

De afgelopen weken was Charlotte volop in het nieuws . Ze is al 8 jaar suïcidaal, deed 21 zelfmoordpogingen, en staat al meer dan 800 dagen op een wachtlijst voor de juiste hulp. Omdat ze het wachten zat was, besloot ze om uit protest voor de deur voor van het ministerie van Volksgezondheid in Den Haag te gaan zitten. Met haar zit-demonstratie wil ze aandacht vragen voor de lange wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) en zamelt ze handtekeningen in voor de petitie Lijm de Zorg – een manifest voor een betere jeugdzorg en ggz. De teller staat inmiddels op ruim 67 duizend.

Stel je voor: je wordt door de politie van het spoor gehaald omdat je zelfmoord wil plegen. Vervolgens word je naar een kliniek gebracht, maar omdat daar geen plek is, word je thuis afgezet. Daarna doe je weer een zelfmoordpoging. Het klinkt onwerkelijk, maar dit is precies wat de 26-jarige Charlotte Bouwman overkwam.

Ik heb een combinatie nodig van beiden, maar bijna niemand kan me dat bieden. Er is een kliniek waar het wel samen kan, maar zij behandelen mensen tot 23 jaar, en dat ben ik al bijna. Bovendien is die kliniek in Leeuwarden, terwijl ik in Brabant woon, en de wachtlijst is twee jaar. Dat red ik niet: ik heb al moeite met elke dag die zich aandient, met elke week en elke maand – verder durf ik niet te kijken.

Ik voel me te complex voor de hele zorg, omdat iedereen naar elkaar wijst. Ik heb psychische hulp nodig, maar ook voor mijn conversiestoornis moet ik behandeld worden – daardoor heb ik uitvalsverschijnselen in mijn lichaam. De ggz wil dat mijn lichamelijke klachten eerst verholpen worden, maar de kliniek die me kan helpen met mijn conversie wil dat ik eerst psychische hulp krijg.

Vorige week zat ik in een crisis. Ik was zo suïcidaal dat ik niet meer wilde leven. Ik belde naar de ggz voor hulp, maar ze konden me niks bieden. Een week later kreeg ik te horen dat ik aanstaande vrijdag een afspraak heb. Het moet altijd te ver gaan voordat ik hulp krijg.

Ik zit sinds 2014 in de ggz en voel me machteloos. Ik wil graag beter worden, ik wil niet dood, maar op deze manier wel. Het gaat heel rap achteruit. Mijn problemen zijn door het eindeloze wachten op hulp enorm verergerd. Alles is tien keer zwaarder dan twee maanden geleden en ik heb steeds minder energie om om hulp te vragen. Het ene moment denk ik: misschien is er hoop, maar op andere dagen zak ik volledig in elkaar.

Gisteren had ik de hele dag herbelevingen. Ik was enorm in paniek en ik probeerde contact te zoeken met mijn psycholoog, maar pas aan het einde van de dag kreeg ik een appje van haar. Ik wil haar niet tekort doen, maar ik heb meer nodig dan dat. Op een dag zoals gisteren wordt uit het leven stappen iets verleidelijks. Niet omdat ik niet wil leven, maar omdat ik klaar ben met overleven.

Sinds mijn dertiende heb ik anorexia, dat ontstaan is vanuit trauma’s, en een paar jaar geleden is bij mij ook een meervoudige persoonlijkheidsstoornis vastgesteld. Bij alle hulpinstanties krijg ik te horen dat ik ‘te complex’ ben om te behandelen. Alsmaar wachten op de juiste hulp en telkens afgewezen worden geeft me het gevoel dat ik er niet toe doe. Ik krijg steeds te horen: sluit maar weer achteraan in de rij.

Mijn psycholoog is gespecialiseerd in psychoses – ik zit dus op een ‘afdeling’ waar ik niet hoor. Ze heeft me vaak doorverwezen naar trauma of eetstoornis, maar dan was mijn gewicht weer te laag voor traumabehandeling, of zaten mijn trauma’s te veel op de voorgrond om behandeld te worden voor mijn eetstoornis. Mijn psycholoog zei: “Als niemand je wil helpen, dan gaan wij het samen doen.” Ik ben haar enorm dankbaar, maar zij kan mij niet de zorg bieden die ik nodig heb. Ik weet niet hoe lang ik bij haar kan blijven. Die onzekerheid is het ergste – ik heb vooral behoefte aan zekerheid.