Alicja wpatrywała się w pluszową maskotkę za ladą. Miała dopiero 9 lat i nigdy nie widziała czegoś aż tak dziwnego. Pluszak miał groteskową głowę przyozdobioną jakoby skórzaną czapką błazna, kocie różowe oczy i zamek błyskawiczny w miejscu ust, który nadawał zabawce dość groźnego wyglądu. Pluszak posiadał także duże ręce i malutkie soplowate nóżki.

-Mamo Mamo? -spytała Alicja pokazując palcem przedmiot- kupisz mi tą zabawkę?

-Kochanie masz przecież dużo zabawek. Poza tym...ta mi się nie podoba. Nie chcę żebyś się bawiła takim okropieństwem. Potem będziesz mieć koszmary.

Alicja spojrzała smutno na mamę po czym uśmiechnęła się radośnie i pobiegła do Ojca, który wracał z puszystymi obłokami waty cukrowej na patykach. Jednodniowy Bazar aż tlił się życiem. Zewsząd widać było dobrze bawiących sie ludzi. Było też stoisko z grzanym piwem którego rodzice Alicji unikali ze względu na to że przyjechali samochodem a upicie się chociażby jednego członka rodziny byłoby niepedagogiczne i lekkomyślne. Alicja zajadała się watą cukrową i spędzała miło czas bawiąc się na trampolinie, jeżdżąc elektronicznymi gokartami i oglądając sztuczki iluzjonistów. Niewątpliwie był to wspaniały wieczór jednak jak wszystkie inne atrakcje musiał się zakończyć. Kiedy wybiła północ wszystkie stragany i widowiska zaczęły niknąć i gasnąć. Ludzie opuszczali Bazar i rozjeżdżali się w sobie tylko znanych kierunkach.

To samo robili rodzice Alicji jednak gdy przechodzili obok jeszcze nie zamkniętego straganu jej "Mama" zatrzymała się i pokazała pluszową lalkę "Tacie".

-Co o tym myślisz? -spytała niepewnie szukając odpowiedzi w rysach męża.

-Dziwny pluszak, Mała go chciała?

-Tak. Ale mi się nie podoba.

-Kosztuje tylko 12 złotych.

-To mnie nie przekonuje Tomek.

-Kochanie zawsze pilnowaliśmy by nie rozpieszczać naszej córki. Nie uważam żebyśmy zaszkodzili gdy raz na jakiś czas się zgodzimy.

Alicja słysząc rozmowę rodziców ciekawie łypała na nich okiem. Wiedziała już że być może dostanie to co zostało jej wzbronione.

Tomek podszedł do straganu i kupił od starszego od siebie sprzedawcy pluszową lalkę. Otrzymując ją

przekazał zabawkę swojej uradowanej córce i cała trójka poszła do samochodu by powrócić do swojego domu.

***

Od tamtego dnia upłynęło wiele miesięcy. Alicja nazwała swojego nowego przyjaciela "Tobią". Pluszak prezentował się dziwnie ale z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu Alicja szybko się do niej przywiązała. Matka nie aprobowała decyzji "Taty" ale widząc ile radości sprawia jej córce zabawka postanowiła nie reagować i jakoś zaakceptować skutki tej decyzji. Córka bezsprzecznie lubiła "Tobię" ale nie zabierała ją ze sobą do szkoły. Obawiała się że może zostać ukradziona. Pomimo dobrych ocen w szkole Alicja nie przejawiała zainteresowania w nawiązywaniu przyjaźni. "Tobia" okazała się być czymś więcej niżeli tylko zabawką, była także przyjacielem.

Nie trwało długo gdy rodzice Tomasz i Elżbieta Grzegorzowiczowie dowiedzieli się od nauczycieli o tym fakcie. Zaskoczeni, gdyż Alicja zawsze była w stosunku do nich rozmowna i radosna, postanowili wpierw posyłać ją na spotkania z psychologiem szkolnym. Te jednak nic nie wykazywały. Dziewczynka była radosnym i pogodnym dzieckiem, które nie potrzebowało żadnych ludzkich przyjaciół. Dopiero gdy miała 10 lat jej matka zauważyła jak spędza czas wolny z "Tobią".

Pluszak nie był przytulany ani głaskany, siedział po prostu niedaleko biurka Alicji i wpatrywał się swoimi różowymi oczyma w swojego towarzysza. Dziewczynka zaś w zamyśleniu kiwała się z boku na bok jakoby zahipnotyzowana po czym wracała do odrabiania zadania domowego. Elżbieta Grzegorzowiczowa obawiając się wielu niewytłumaczalnych rzeczy postanowiła zdać się na instynkt macierzyński i wyrzucić "Tobię" do najbliższego kontenera. Nigdy nie lubiła tej lalki, nie pamiętała też żeby od czasu jej kupienia Alicja miała jakiekolwiek problemy z rozwiązywaniem i zrozumieniem zadań, nawet w matematyce.

Reakcja Alicji na postępowanie mamy była następująca: Dziewczynka przestała się dobrze uczyć, przestała się śmiać, zaś koleżanki z klasy nieustannie jej dokuczały. Zatroskany "Tata" poszedł ze swoją pociechą do prywatnego psychologa, który z poczynionych obserwacji wywnioskował że Alicja ma poważne problemy w komunikacji werbalnej, mało sypia jest wiecznie zmęczona i chce odzyskać "Tobię".

-Oddajcie mi Tobię...Oddajcie mi Tobię...Oddajcie mi Tobię. To moja przyjaciółka -powtarzała raz po raz Alicja spoglądając raz to na rodziców to na psychologa swoimi błagalnymi oczyma.

Na jakiekolwiek pytania typu: "jak się dotychczas uczyła?", "Dlaczego ma tak nagle słabe wyniki w szkole?"

odpowiadała tylko: Tobia mnie nauczyła, ona dużo wie. Jest najlepsza na świecie.

Tego było już za wiele. Matka Alicji nie mogła już dłużej słuchać o tej przeklętej "Tobi" i na oczach swojego dziecka urządziła rodzinną awanturę. To w tedy po raz pierwszy Tomasz uderzył swoją żonę. Skutki tego zajścia były opłakane. Nie dalej jak rok temu po tych wydarzeniach rodzice Alicji się rozwiedli. Tomaszowi udało się wywalczyć prawa do opieki nad córką. Dziewczynka nie mogła zrozumieć powodu dla którego rodzice się rozwiedli. Dopiero wtedy w pełni władz umysłowych zdawało się jej jakoby utraciła jakiegoś przyjaciela. Nadal była wyalienowana w szkole jednak jej oceny w miarę upływu czasu stawały się coraz lepsze. Jej ojciec pogrążony w depresji po rozstaniu z "mamą", która skończyła w wariatkowie nadużywał alkoholu jednak nigdy nie był agresywny wobec swojej córki co było dość niespotykane.

Córka Tomasza nie raz i nie dwa pomagała swojemu tacie wejść po schodach gdyż ten był tak pijany iż nie tylko nie wyleciał z dobrze płatnej pracy przez swój alkoholizm ale także nie mógł wejść po schodach inaczej niż na czworakach.

Jednak pewnego dnia stała się żecz nieoczekiwana. "Tobia" powróciła. Po prostu któregoś dnia najzwyczajniej w świecie pojawiła się przed Tomaszem Grzegorzowiczem, który podnosząc się z kanapy zastygł w niemym przerażeniu. Zabawka sama z siebie uniosła jedną ze swoich rąk i rozpięła zamek błyskawiczny w miejscu ust:

-Mało się troszczyłeś, mało błagałeś a bez pracy się ostałeś. -powiedział pluszak świdrującym przenikliwym głosem po czym dodał- Naprawię to. Od dziś będziesz robił to co ci karzę. Przestaniesz pić. Jeżeli jeszcze raz się upijesz odgryzę ci ucho. Jeżeli myślisz że mnie się pozbędziesz możesz od razu umrzeć tu i teraz.

Zanieś mnie teraz do twojej córki. Już dość wycierpiała.

-Idź mi w cholerę -wydyszał Tomasz myśląc iż to zwidy. Nagle poczuł jak wszelkie odurzenie alkoholowe nagle opuszcza jego zmysły. W zaledwie parę sekund wytrzeźwiał kompletnie.

-Zanieś mnie do Alicji -rozkazał pluszak zaś jego różowe oczy zamajaczyły przed twarzą Tomasza złowieszczo.

Powoli Tomasz wstał z kanapy i niczym zahipnotyzowany wziął zabawkę do rąk. Przeszedł do pokoju Alicji i gdy tylko je otworzył ujrzał jak mina jego dziewczynki wykrzywia się w uśmiechu radości.

-Tobia wróciła! Tobia wróciła! -zakrzyknęła dziewczynka ściskając pożądany przedmiot.

-Tak kochanie Tobia wróciła. -odparł Tomasz- twój tata też wrócił.



