Volledig te doorgronden zijn de ruzies bij 50Plus nooit, en ook in de huidige traditionele voorjaarsruzie is er sprake van een verwarrende mix van baantjesjagerij, gestook door Jan Nagel, foutieve persberichten die per ongeluk-expres zijn verstuurd, Henk Krol en huichelarij – die laatste twee begrippen zijn synoniemen. Uit de modderstroom vielen evenwel verontrustende feitjes op te vissen.

Zoals deze: de ruziënde partijtop is op Tweede Paasdag fysiek bij elkaar gekomen in het huis van partijoprichter, beroepskonkelaar en professioneel stokebrand Jan Nagel in Hilversum. Met zijn vieren: Krol, Nagel, Van Rooijen, Dales. Urenlang. De zich kapot vervelende politie is dezer dagen druk met het triomfantelijk beboeten van samenwonende studenten die groepsgewijs buiten wandelen omdat ze niet aan de burgerdefinitie van ‘een huishouden’ voldoen, maar dat vier bejaarde mannen – de allerhoogst denkbare corona-risicocategorie – een volle dag lang hebben lopen samenscholen om driftig tegen elkaar te sissen is ze volledig ontgaan.

Het fundamentele probleem van 50Plus is dat de partij gebaseerd is op een maatschappijvisie die niet veel verder strekt dan BLIJF VAN M’N POEN AF. Dat trekt, naast politieke zwervers en ideologisch wankelmoedige types, mensen aan die buiten een vaag idee over ‘ze naaien onze ouderen’ weinig met elkaar gemeen hebben. Ergo: ruzie. De godganse dag.

Ook ditmaal beperkt de onenigheid zich tot baantjes, begeerde posities op de kieslijst, procedures die niet gevolgd zouden zijn en lelijke dingen die gezegd zijn over niet-functionerende Kamerleden. Dales zou ‘onhandelbaar’ zijn. Corrie van Brenk (een Kamerlid) werd in een email ‘een matennaaier’ genoemd. Die email werd uiteraard gelekt, want zo gaat dat bij verklikkerspartijen.

Kwesties kortom, waar wij kleine mensen ons graag mee bezig houden. Kwesties waarvan je hoopt dat ze te onbenullig zijn voor de mannen en vrouwen aan wie we de volksvertegenwoordiging en het landsbelang hebben toevertrouwd.

Uit de verpleeghuizen bereiken ons hartverscheurende verhalen. Over ouderen die, nadat de minister van coronabestrijding het discutabele besluit nam dat de tehuizen dicht gaan voor alle bezoek van buiten, in verwarring wachten tot hun dierbaren weer langskomen. En tijdens het vergeefse wachten sterven van eenzaamheid, zoals huisarts Danka Stuijver in deze krant beschreef.

Over huizen waar corona rondwaart en het personeel zonder beschermingsmiddelen van besmette bewoner naar onbesmette bewoner loopt, zoals schrijver Marcel van Roosmalen op tv vertelde over het tehuis waar zijn moeder verblijft.

Over ouderen die vogelvrij zijn in zorginstellingen, zoals oud-journalist Paul Koopman en bezorgde zoon van een 93-jarige vader schreef in een verdrietig-woedend stuk dat hij naar de Volkskrant stuurde.

Onze andere schrijvende huisarts, Joost Zaat, schreef begin april dat het natuurlijk spannend en belangrijk is, het tellen van ic-bedden, ‘maar het grote sterven gebeurt elders’. Hij maakte zich zorgen over eventuele tekorten aan slaapmiddelen die nodig zijn voor palliatieve zorg, voor alle ouderen die niet in de ziekenhuizen doodgaan.

Het coronavirus treft ouderen buitenproportioneel. Een ouderenpartij zou nu kunnen schitteren, haar meerwaarde kunnen bewijzen, ‘het verschil kunnen maken’, zoals dat heet in pathetische managerstaal.

Maar de ouderenpartij is aan het vergaderen over zichzelf.