Ik leg de focus op zwarte vrouwen, want ik ben ervan overtuigd dat die jongens wel twee keer hadden nagedacht vooraleer ze zwarte jongens gingen aanvallen. Van zwarte jongens wordt er gezegd dat ze agressief zijn. Dat ze onvoorspelbare beesten zijn. Niet kwetsbaar in een kooi, maar loslopend wild. Dit zijn racistische stereotypen waarmee zwarte jongens dagelijks geconfronteerd worden en die hen elke keer opnieuw boos maken. Wanneer ik met mijn broer op straat loop zie ik soms hoe mensen de straat oversteken wanneer ze hem zien of zie ik hoe die ene vrouw haar zak harder vasthoudt wanneer ze voorbij ons loopt.

Die vormen van verdoken racisme zijn de ergste vormen. Het racisme dat moeilijk te bewijzen is. Het racisme dat je diep vanbinnen boos maakt. Het is het racisme dat je internaliseert en normaliseert. Het racisme dat verschillende mensen meemaken maar niet viraal gaat op sociale media. Het racisme dat sommigen dagelijks meemaken, maar liever over zwijgen, omdat ze gewoon erbij willen horen. Het pijnlijk impliciet verdoken racisme. Het racisme dat je dagelijks doet lijden en meestal in stilte.