"Nochtans hebben die kinderen wel traumatische ervaringen meegemaakt. Zo was er een van 21 maanden dat begon te huilen wanneer er auto’s of mannen opdoken. Maar over het algemeen hebben de moeders hen goed afgeschermd van die traumatische gebeurtenissen. Een voorbeeld: een van onze onderzoeksters vertelde een verhaal over een kikker aan de kinderen. Op een bepaald moment lag dat kikkertje onder een deken, en vroeg onze onderzoekster aan hen wat het aan het doen was. Waarop een van de kinderen zei dat het aan het wenen was. Raar natuurlijk, tot je van die moeders hoort hoe ze omgingen met de bombardementen die ze hebben meegemaakt. Dan vluchtten ze bij het eerste alarm allemaal samen naar een betonnen schuilplaats, waar ze de kinderen tussen hen in onder dekens stopten om de inslagen en het lawaai te dempen. Dan begrijp je het plots wél."