“Ja, nun permesu min vidi…” Murmurante al si la maljunuliĉo eltiris notlibron el sia poŝo kaj eklegis. “Li ordonis al mi diri, ke via aspekto estas vermohava kaj pustuleca kaj li esperas ke via rektumo estos uzita kiel ternesto de familio de morbemaj musteloj. Tiam li fibruis — mi ne certis kiel tio estas literumenda.”

Spillane kraĉis sur la polvan straton por montri al la enloĝantoj je kiom li taksas la urbeton. Neniu multe lin atentis, sed kelkaj scivolaj okuloj strabis kiam li rajdis preter la domoj kaj butikantaŭoj. Spillane estis juna, sed ne pli juna ol la dekoj da aliaj orĉasistoj, kiuj pasis tra Kansaso sur la vojo al la ĉaso. Li ne ŝajnis alta, sed havis la fortan staturon de iu, kiu konas fruajn matenojn, malfacilan manlaboron, kaj viglajn melkadojn. Li kultivis por si bonegajn lip– kaj vangoharojn, kiuj nun jam estis interŝutitaj per malfajna kaj malofte razita stoplaro. Spillane okulumis la butikojn kaj malpurajn fenestrojn de sub la rando de sia ĉapelo. Ĉi tiu urbeto havis ratproblemon. Li povis flari ĝin.

Certainly never send me any email here: gerald@fuzzjunket.com.