Regenboogzebrapad op het Rotterdamse Churchillplein. Beeld ANP

Sinds de openstelling van het burgerlijk huwelijk in 2001 lijkt in Nederland de acceptatie van homoseksuelen in kannen en kruiken, in ieder geval op wettelijk gebied. Op de sociale acceptatie valt echter wat af te dingen, zeker als er gekeken wordt buiten de Randstedelijke bubbel. Daar waar de Nederlandse televisiewereld de puberende homoseksueel doet geloven dat seksuele diversiteit en de acceptatie daarvan de norm zijn, krijgt deze puber een figuurlijke klap in het gezicht op het moment dat hij het klaslokaal of de voetbalkantine in het dorp binnenwandelt.

Vandaag de dag wordt de maatschappelijke discussie omtrent seksuele diversiteit gereduceerd tot slappe symbolen. Na het hijsen van de wel­bekende regenboogvlag op het dak van een overheidsinstelling of het met verf aanbrengen van een regenboogzebrapad (door zelfbenoemde taalvirtuozen ook wel het ‘gaybrapad’ genoemd) lijkt solidariteit met de homoseksuele medemens voldoende getoond, waarmee de kous af is.

Regenboogsymbolen

Het pleiten voor regenboogsymbolen lijkt de nieuwe manier te zijn om te tonen dat men deugt of politiek correct is, aangezien iedere gelegenheid door besturen wordt aangegrepen om een moreel verheven geluid te laten horen, in de vorm van het hijsen van een vlag.

Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd: het feit dat er aandacht wordt geschonken aan de positie van homoseksuelen in onze maatschappij en het loskomen van het debat hierover is prijzenswaardig en broodnodig. De weg die dit debat is ingeslagen, is echter een doodlopende.

Door enkel aandacht te vragen voor de symbolen die de homoseksuele ­gemeenschap representeren, blijft het debat steken op het niveau van vlaggen en zebrapaden, zonder dat er daadwerkelijk een inhoudelijk gesprek op gang komt tussen mensen. Het krampachtig verzoeken om het hijsen van de regenboogvlag is dus een eenvoudige manier om enerzijds aan te geven dat bijvoorbeeld een stadsbestuur de acceptatie van homoseksuelen aanmoedigt, waarmee ­anderzijds initiatieven om iets wezenlijks te betekenen voor de homoseksuele gemeenschap in de stad uitblijven. Het betuigen van steun door middel van het hijsen van een simpele vlag lijkt immers voldoende. Zo is de regenboogvlag de dooddoener op het gebied van de bevordering van homoacceptatie.

Daar waar het vóór de openstelling van het burgerlijk huwelijk van groot belang was om de zichtbaarheid van de homoseksuele gemeenschap te vergroten en informatie hierover te verstrekken, is het bestaan van deze groep inmiddels helder. Het is nu tijd voor de volgende stap: het sterker ­tegengaan van homofobe uitlatingen en het normaliseren van homoseksualiteit.

Louter zichtbaarheid

Het maatschappelijk debat laten steken op louter zichtbaarheid zal de homoseksuele gemeenschap dus niet verder helpen. Waar zij wel mee geholpen zou zijn, is het op een respectvolle manier bespreken van de échte knelpunten die zij ervaart, zoals de ­relatie tussen homoseksualiteit en ­geloof en het bespreken van seksuele diversiteit in de klas.

Het wordt tijd dat het maatschappelijk debat over de acceptatie van homoseksuelen naar een hoger plan wordt getild, omdat het debat dreigt vast te roesten. Provincies en gemeenten zou ik willen oproepen om verder te kijken dan de regenboogvlag; strijk deze en ga de wijk in. Ondersteun kleine initiatieven die zich richten op jonge homoseksuelen, want juist deze groep is uiterst kwetsbaar en verdient uw aandacht en ondersteuning.

Tegen ’s lands homoseksueel wil ik zeggen: werk vooral op een constructieve, creatieve en intelligente manier aan het versterken van de eigen positie. Verzet u bovendien niet krampachtig tegen mensen die negatief staan tegenover homoseksualiteit, maar pak een stoel en zwengel het gesprek aan. Wees sterk, laat uzelf niet ondersneeuwen en zie dit artikel als hart onder de riem.