Jo opowiadała historię nieszczęśliwe zakochanego Honzy, który w gospodzie zapijał smutki. Dzieło składało się z 30 stron zapisanych wyłącznie partykułą „jo” Jedna z pierwszych nowel Bohumila Hrabla pt.opowiadała historię nieszczęśliwe zakochanego Honzy, który w gospodzie zapijał smutki. Dzieło składało się z 30 stron zapisanych wyłącznie partykułą „jo”

Jo (cz. jo [ˈjɔ]) – czeska partykuła ogólnego użytku, stosowana by wyrazić potwierdzenie, zdziwienie, uwagę, aprobatę, dezaprobatę, zawiedzenie, podniecenie, ból, żałość, rozkosz, kondolencje, gratulacje, złość, radość, zagubienie, ciekawość, trwogę lub żal – w zależności od odpowiedniego zaakcentowania. Tym samym „jo” jest dowodem na to, że czeszczyzna jest językiem tonalnym. Partykuła ta stanowi ok. 55%[1] słownictwa używanego przez Czechów, dzięki czemu odpowiednie opanowanie używania „jo” pozwala porozumiewać się w języku czeskim na poziomie B2.

Etymologia [ edytuj ]

Ze staroczeskiego: yo: „defenestrować”, „zrzucać z mostu” < ze starocerkiewnosłowiańskiego: ⱖ: „obcinać grzywkę i zapuszczać z tyłu” < z praindoeuropejskiego: *yeh 2 -: „używać reklamówki z Lidla jako torebki”.

Przykład użycia [ edytuj ]

– Jo? – Jo.

I tak rozpadła się Czechosłowacja.

Zobacz też [ edytuj ]

Przypisy