Antaŭ 30 tagoj, mi skribis afiŝon pri ĉu Duolingo estas uzinda sed mi ne vere priskribis ĝin. Mi pensas ke Duolingo estas ankaŭ bona rimedo por ekzerci sin al lingvo dum mallonga tempo ĉiutage. Antaŭ ol mi donos pli el miaj propraj pensoj, mi devas noti ion.

Duolingo estis, kaj iel estas, grava parto de mia lingvolernado. Fakte, sen Duolingo, mi verŝajne neniam lernus Esperanton! Pro tio, eble mi havas biason pri ĝi. Duolingo kaj Esperanto estas iel ligitaj en mia menso. La ligo fariĝas pli kaj pli malgranda ĉiutage, sed ĝi ekzistas. Tamen, mi havas ankaŭ multe da sperto uzante Duolingo-n. Mi uzas ĝin ekde tri jaroj. Dum du el tiuj jaroj, mi uzis ĝin preskaŭ ĉiutage. Mi uzis ĝin proksimume 300 horojn, do mi pensas ke mia sperto sufiĉas por taksi ĝin.

La plej bona parto de Duolingo estas la sistemo de la sinsekvo. Oni povas vidi kiom da tagoj oni uzis Duolingo-n sen maltrafo de tago. Ĉiutaga lernado estas tre grava por lerni lingvon kaj Duolingo klare donas tiun celon al ĉiu lernanto. Laŭ mi, tio estas bonega. Aliaj rimedoj de lernado ne faras tion tiel bone kiel Duolingo.

Tamen, unu parto de Duolingo preskaŭ irigis min de ĝi.

Mi uzis Duolingo-n dum pli ol du jaroj ĉiutage kaj mi amis ĝin. Per ĝi, mi lernis Esperanton kaj studis la francan. Mi diras ke mi lernis Esperanton per ĝi, ne nur studis Esperanton, ĉar Duolingo estis preskaŭ mia sola rimedo pri lernado de Esperanto dum la unuaj ok monatoj kaj mi nomis min parolanto de Esperanto post ok monatoj de studado. Mi finis la arbon tre diligente. En la malnova versio de Duolingo, oni origis farindajn lecionojn per ripeta studado post kelkaj tagoj, kaj mi faris la tutan arbon ora antaŭ ol mi faris la sekvan lecionon. Tio uzis la ideon de spaca ripetado, kio estas bona rimedo por lerni ion.

Mi paŭzis la uzadon dum kelkaj monatoj post la du jaroj kiam mi uzis ĝin ĉiutage ĉar mi ne ŝatis la ĝisdatigon pri kronoj. La nova sistemo ne plu donas al oni informon pri kiuj lecionoj estas farindaj. Ĝi uzas strangan sistemon nomatan “kronoj” por montri la lingvan nivelon de la lernanto. Mi ankoraŭ ne ŝatas la sistemon sed mi ja ankoraŭ ŝatas la lecionojn.

Duolingo postulas kaj aŭskultadon kaj legadon. Ĝi enhavas ekzercojn en kiu oni aŭskultas ion kaj skribas kion oni aŭdas. Per tio, oni povas pli bone ligi la skribatan kaj parolatan lingvojn.

La ĉefa problemo pri ĝiaj lecionoj estas la uzado de tradukado. Oni devas traduki frazojn de unu lingvo en la alian. Pro tio, mi neniam vere pensas en la cela lingvo kiam mi studas per Duolingo. Mi devas pensi kaj en la angla kaj en la cela. Tamen, traduko estas normala rimedo kaj ĝi ne estas la sola rimedo kiun Duolingo uzas por instrui vortojn.

Plejparte Duolingo instruas al mi vortojn en kunteksto, montranta frazojn kun novaj vortoj, kio estas bona. Oni povas vidi tradukon de vorto sed la traduko estas kaŝita ĝis kiam oni alklakas la vorton. Pro tio, kiam mi vidas novan vorton, mi povas provi kompreni ĝin en kunteksto kiel kiam mi legas libron aŭ artikolon. Tio estas bona rimedo por lerni vortojn kaj mi ofte komprenas pli bone per ekzemplo ol difino.

Duolingo enhavas partojn kaj bonajn kaj malbonajn sed laŭ mi, la bonaj estas pli gravaj ol malbonaj, do mi uzas ĝin. La sistemo de la sinsekvo estas bonega kaj ĝiaj lecionoj inkluzivas kaj aŭskultadon kaj legadon.

Ĉu Duolingo estas perfekta? Certe ne! Sed kiel mi skribis en la lasta afiŝo pri Duolingo, la plej bona rimedo estas tiu kiun oni uzos. Do por mi, Duolingo estas bona rimedo, ĉar mi denove uzas ĝin ĉiutage.