Ĉefpaĝo

Lingvouzo



Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique



Via forumo



Ligoj Akceptejo >> 1a oktobro 2015



La laborista partio direktiĝas maldekstren

Jeremy Corbyn, la faligenda viro



Post la venko de S-ro David Cameron en la balotado de majo 2015, la britaj ĉefredaktistoj jene decidis : lia kontraŭulo Edward Miliband vagadis tro maldekstren. La membroj de la Laborista Partio malsimile juĝis kaj elektis malpli timeman posteulon. Enkorpigante la plej progreseman flankon de la partio, S-ro Jeremy Corbyn profitis amasan movadon. Parlamentanoj kaj aparatistoj tamen ne intencas faciligi lian taskon.



de Alex NUNNS Kelkajn horojn post esti elektita, kiel prezidanto de la laborista partio, la pasintan 12-an de septembro, S-ro Jeremy Corbyn paroladis antaŭ miloj da manifestaciantoj amasiĝintaj en Parliament Square, Londono, por subteni la rifuĝintojn kaj azilrajton. Kiam lia parolado proksimiĝis al fino, grupo de junaj membroj vestitaj per ruĝaj T-ĉemizoj "Team Corbyn" klopodis en kulisoj por estigi sekuran kordonon kaj gvidi la novan fortulon de la maldekstro tra la ekscitiĝintan homamason de subtenantoj, televidkameraoj, ĵurnalistoj kaj ŝatantoj de memfotado. Tri monatojn antauĕ, en junio, je la fino de alia manifestacio en la sama loko, S-ro Corbyn restis surloke, malstreĉa, havante plezuron trankvile babili kun partoprenintoj. Tiam nenio ebligis prognozi, ke tiu parlamenta veterano, malnova sed diskreta figuro de la maldekstra flanko de Labour, la Laborista partio, baldaŭ ekaperos kiel estro de la ĉefa opozicia forto de Ŝia Moŝta Reĝino. De jardekoj marĝenigita de siaj kolegoj en la Ĉambro de Komunuloj, ignorata de amaskomunikiloj, tiu neprobabla kandidato tamen profitis perparolan famon similantan miraklon, ekkaptante 59,5% de la voĉoj tuj en la unua raŭndo, kaj priridigante sian ĉefan kontraŭulon postlasitan kvardek poentojn malantaŭe kun 19%. Jen senekzempla venko en la politika historio de Unuiĝinta Reĝlando. La junia mitingo jam liveris unuan antaŭsignon, ke neordinara okazaĵo povus alveni. Organizita tuj post la konservativa venko en la maja balotado por parlamento, kun venkita kaj senkuraĝigita maldekstro, tiu manifestacio kontraŭ malabundo surprizege venigis centojn da miloj da manifestaciantoj, ĉiuj eblaj voĉdonontoj por Corbyn. "Tio estis movado de homoj, kiuj serĉis komunan domon", klarigas al ni la komediisto Mark Steel, kunfondinto de Popola Asembleo, federacio de grupoj kaj sindikatoj, kiu organizis la manifestacion. "Neniu povis antaŭvidi, ke tio tiel finiĝos, tamen jen : tio okazas." [1]. La fakto, ke tiu movado formiĝis kiel kampanjo por S-ro Corbyn, povas aperi, kiel duobla surprizo, ĉar tiu viro korpigas ja la malon de ŝablona maldekstra arda oratoro. Malhavanta la karismon de Alexis Tsipras, aŭ oratoran talenton de sia mentoro Anthony ("Tony") Benn, historia direktanto de la maldekstra flanko de la Laborista partio en la jaroj 1979 kaj 1980, S-ro Corbyn apriore prezentis neniun danĝeron por siaj kolegoj kaj kontraŭuloj de la Laborista elito. Male, lia stilo rekta kaj senornama riveliĝis, kiel valora atuto, montranta lian malsimilecon al la tro trejnitaj komercaj vendistoj, kiuj svarmas en la brita politika klaso. Anstataŭ ludi kvazaŭ magiisto, S-ro Corbyn preferis agi kiel fulmoŝirmilo preta por altiri la elektran ŝargon jam estantan en la aero. Liaj subtenantoj havas ĉiujn aĝojn, kaj venas el ĉiuj medioj, sed li trovis aparte riceveman akcepton en tri popolgrupoj. Unue la junuloj, kondamnitaj de la novliberala kontraŭatako post 2008 al degradaj laboroj kaj ekscesaj luprezoj. Tio ne estas hazardo, kiam la tipa subtenanto de S-ro Corbyn havas freŝan vizaĝkoloron, bonan edukadon kaj laboras en kafejo. Tiu generacio politikiĝis dum la konflikto pri la triobligo de universitataj kostoj en 2012 [2], kiu kreis fortan generacian venĝodeziron kaj studentan protestomovadon pli radikalan ol tio, al kio la lando jam alkutimiĝis. La dua piliero de lia politika bazo apogiĝas sur la kontraŭmilita movado. S-ro Corbyn prezidas la koalicion Stop the War (Ĉesigu la militon), kiu organizis la sensacian manifestacion de du milionoj da homoj kontraŭ la invado de Irako en 2003 - la plej grandan amasproteston de la brita historio. S-ino Linsey German, kunordiganto de Stop the War, opinias, ke la heredaĵo de tiu manifestacio "ege nutris" la kampanjon de S-ro Corbyn. "Multegaj homoj abomenis tion, kion Labour faris kaj ne plu eltenis Tony Blair-on [3], ŝi daŭrigas. Multaj pliaĝaj homoj forlasis la partion pro Irako kaj de nun revenos." Konfirmita subteno de la sindikatoj Kvankam la britaj amaskomunikiloj persistas instinkte ne mencii la gravecon de tiuj manifestacioj, la fenomeno Corbyn estas nekomprenebla sen ili. La nova estro de Labour paroladis antaŭ tiom da manifestaciantoj mobiliziĝintaj por tiom diversaj aferoj - de Palestino ĝis psikiatraj sanservoj - ke li povis kalkuli je forta simpatia movo ekde la anonco pri sia kandidatiĝo. La tria grupo estas la sindikata mondo. Ne vera surprizo : en la publika sektoro, en kiu la sindikatoj daŭre aŭdigas sin, la salajroj estas blokitaj de jaroj, kaj multaj servoj ŝrumpigitaj aŭ privatigitaj. Pluraj sindikatoj estas nun estrataj de ĝeneralaj sekretarioj klare maldekstremaj. Malmulte atentemaj pri tiu figurŝanĝo, la sinjoroj de Labour surprizege reagis, kiam la du ĉefaj sindikatoj de la lando, Unite kaj Unison, alportis siajn subtenojn al S-ro Corbyn sub premo de la bazuloj. Tiuj ŝanĝiĝoj de mensostato observiĝas aliloke en Eŭropo. Unuiĝinta Reĝlando tamen distingiĝas per politika tradicio, kiu neniam donis gravan lokon al partioj pli maldekstraj ol Labour. La brita balotsistemo first past post - aŭ ununoma unuraŭnda balotado - certigas, ke malpli grandaj partioj, kiel la verda partio, restadas for el parlamento. Neniu espero pri trarompo por ia partio samtipa kiel Syriza aŭ Podemos. Eĉ la Partio por sendependo de Unuiĝinta Reĝlando (Ukip), ĉe la alia flanko de la politika paletro, ne sukcesis. La opozicio al novliberalaj politikoj esprimiĝas do ene de la Laborista partio mem, kiun tamen multaj kredis neinversigeble "Blair-igita". Labour transformiĝis pro samtempa efiko de alfluo de novaj membroj kaj ŝanĝiĝo de la balotsistemo por elekti ĝian prezidanton. Ĉi tiun fojon, iu ajn civitano povis partopreni la balotadon, sub la sola kondiĉo pagi enirrajton de 3 sterlingaj poundoj (proksimume 4 eŭroj). Jen ironia sorto, ĉar tiu reformo estis proponita de la partia dekstro : la Blair-istoj, fascinitaj de la usonaj primaraj balotadoj, vetis, ke malfermo de la balotado al ĝenerala publiko malfortigos la influon de la sindikatanoj kaj elfinos la ankradon de la partio en la profitdona marĉo de la "centro". Ilia elreviĝo estis kruela, kiam ili ekkomprenis, ke la procezo, kiu devis certigi ilian venkon, fakte servis la interesojn de la maldekstro, ravita turnigi al sia avantaĝo ruzon de siaj kontraŭuloj. La procezo estis perfekte taŭga por sociaj retoj - ebliganta aniĝi per unu alklako kaj dissendi la informon al amikoj -, tio, kio multe profitigis S-ron Corbyn, tre popularan ĉe Facebook kaj Tweeter. "La movforto ĉefe naskiĝis ekstere de la partio, kaj poste disvastiĝis ene, danke al ŝanĝiĝo de la membraj karakterizaĵoj", klarigas al ni la feminista aŭtoro Hilary Wainwright, kiu longe laboris kun S-ro Corbyn. Laŭ ŝi la reklamo farita pri la maldekstra kandidato "kuraĝigis la plej malnovajn membrojn voĉdoni por li, samtempe al kreiĝo de amasmova efekto per grandaj manifestacioj". Opinio konfirmita de la 99 mitingoj de S-ro Corbyn, kiuj venigis tiel amasan partoprenon, ke plurfoje la oratoro, fininte sian paroladon, devis eliri la ĉambregon por fari alian cele al la homamaso blokita ekster la pordoj. Iuj eĉ parolis pri "Corbyn-manio". La demando, kiu nun ekstariĝas, estas scii ĉu tiu mobilizado daŭros sufiĉe longe, kaj kun sufiĉa forto, por kontraŭi la atakojn, kiuj de nun sinsekvos. La malamikecaj reagoj, kiujn li jam vekas, neniel surprizas, tial, ke pri multaj temoj, la starpunktoj de S-ro Corbyn rekte kontraŭas tion, kion la brita ŝtato konsideras siaj interesoj. Li klarigas ne imagi cirkonstancojn kapablajn pravigi dissendadon de militfortoj ; kontraŭas la bombadojn en Sirio ; ne deziras, ke Unuiĝinta Reĝlando investu en nova generacio de nukleaj misiloj (Trident) ; tre kritikas la rolon de Nordatlantika Traktakorganizo (NATO) kaj la plilarĝiĝon de ĝia intervenzono. Pri ekonomio, li diras sin preta batali kontraŭ la financa industrio de Londona City ; restarigi politikan kontrolon sur la centra banko ; reŝtatigi la fervojojn kaj plurajn publikajn servojn, tiel forbalaante la Thatcher-an ortodoksion. Sen klare deklari sian opinion pri eliro el Eŭropa Unio ("Brexit"), li preferas insisti pri konstruo de "socia Eŭropo". Li draste kritikas la traktadon, kiun oni trudis al Grekio, kaj la grandan transatlantikan merkaton (GMT), tiun liberkomercan traktaton nun intertraktatan inter Bruselo kaj Vaŝingtono. Kiom el tiuj starpunktoj trovos lokon en la platformo de Labour, ankoraŭ neniu scias. Inter la nova ĉefo kaj la bazo, kiu plimultege subtenas lin, intermetiĝas la aparato de la partiaj eminentuloj, ĉefa malhelpo al programa ŝanĝo. La plejparto de la Laboristaj parlamentanoj komencis siajn politikajn vivojn sub la protekto de S-roj Anthony Blair kaj Gordon Brown [4], kaj ili konstruis siajn karierojn sur la ruinoj de maldekstro. "Neniam iu jam provis gajni la estradon de la partio kun tiom malmulta subteno de la parlamentanoj, notas S-ro Lance Price, eksrespondeculo pri komunikado de S-ro Blair. Por Jeremy Corbyn la tasko estos malfacila." Por vanigi embuskojn, la strategio de la nova fortulo de la eŭropa maldekstro konsistas en demokratiigo de Labour, per restarigo de la decidigaj prerogativoj de la membroj dum jaraj kongresoj, por limigi la influon de aparatestroj. "Corbyn havas en siaj manoj imponajn potencdonajn levilojn", opinias S-ro Price, kiu taksas "neprobabla" la scenaron de "maldekstra estro paralizita de aparato kun malsimilaj politikaj pozicioj". Iuj Laboristaj parlamentanoj jam duonvoĉe aludas eblecon de disiĝo, kiu tamen ŝajnas nerealigebla. La Blair-istoj ne plu popularas, ilia kandidato por prezidanteco de labour, S-ino Elizabeth "Liz" Kandall, rikoltis humiligan rezulton de 4,5%. Ilia problemo estas ideologia. Kiom aktivema ĝi estis, Blair-ismo tamen nutriĝis ĉe fontoj, kiujn la krizo de 2008 elĉerpis. Pli verŝajne en la sino de Labour mem la dekstro serĉos rimedojn por venĝi sin, je risko de memdetruiga spiralo. La kontraŭuloj de S-ro Corbyn povas facile kunigi la 47 parlamentanojn - minimuma nombro fiksita de la statutoj -, kiuj estas necesaj por eksigi la estraron, kaj trudi novan balotadon por prezidanteco de la partio. Ne tuj, kompreneble : konsiderante la imponan venkon de ilia nigra diablo, tiel abrupta manovro eksplodigus skandalon ĉe la partianoj, kaj finvenigus al reelekto de S-ro Corbyn, eble kun eĉ pli granda rezulto. La okazo ekataki povus veni post malbona rezulto en venonta balotado, kiel parlamenta en Skotlando en majo 2016, aŭ eŭropa en 2019. Dume, ne estas dubo, ke la Blair-istoj zorge klopodos malhelpi S-ron Corbyn ĉe la amaskomunikiloj kaj ĉe la koridoroj de la parlamento. La nova ĉefo de la Laboristoj povas tamen kalkuli je parto de la lokaj elektitoj. S-ro Kenneth Livingstone, urbestro de Londono de 2000 ĝis 2008 kaj aliancano de la nova fortulo de maldekstro antaŭvidas estontecon malpli streĉigan : la parlamentanoj, li klarigas al ni, "ne vere gravas ĉar Jeremy povas rekte alparoli la popolon, kaj opinisondadoj metas lin en bona loko por iĝi la sekvonta ĉefministro. Ĉiuj tiuj eminentuloj kisos liajn piedojn por peti postenon." Male al tiu de la Blair-istoj, la opozicio de la konservativuloj havas avantaĝon esti rekta kaj antaŭvidebla. Kia ilia stategio ? Ne hezitu uzi troigon, same kiel en tiu video dissendita de ili, kiu asimilas S-ron Corbyn al kunaganto de Hamas, de Hezbollah kaj eĉ de Ben Laden. La ĉefministro agordis la gamon en tweet-o sendita la 13-an de septembro, kiel reago al la Laborista primara balotado : "Labour estas nun minaco por nia nacia sekureco, nia ekonomia sekureco kaj la sekureco de viaj familioj." "Kian signalon tia mesaĝo sendas al MI5 (enlandaj spionservoj) kaj sekurecoservoj ?" demandas al si S-ro Julian Assange, fondinto de Wikileaks, kies aferon S-ro Corbyn plurfoje defendis en la Ĉambro de Komunuloj. Por S-ro Assange, se la prezidanto persistas kritiki NATO-on kaj la nukleajn misilojn Trident - juveloj de la britaj atakfortoj -, "gravegaj rimedoj estos uzataj por bari lian vojon antaŭ la sekvontaj balotadoj. Se li havas la plej etan probablon esti elektota kiel ĉefministro, pro la konsiderindaj vetaĵoj, ĉio ajn povas okazi". la avertlanĉisto esperas, ke S-ro Corbyn serioze konsideros tiun minacon : "Li jam forlasis sian proponon elirigi Unuiĝintan Reĝlandon el NATO. Tio estas pli saĝa, fakte, ne batali sur ĉiuj frontoj samtempe." Ĉu pli larĝan aliancon ? Jam nun S-ro Corbyn estas la faligenda viro por la amaskomunikiloj, kies traktado kontraŭ li pasis tra ĉiuj gradoj de inciteco : unue konsterniĝo, poste paniko, kaj fine malestimo. Tiu antaŭopinio montriĝas ne nur per skribiloj aŭ radiondoj de reakciaj gazetaraj industrioj apartenantaj al miliarduloj, ĝi furiozas en ĉiuj grandaj ĵurnaloj de la lando. Ekde la unuaj tagoj, kiuj sekvis la triumfon de "Corb", tiel, kiel ili malestime kromnomis lin, tablojdformaj ĵurnaloj jam diklitere profitis : "Corb ofendas la reĝinon", kriaĉis la ĉefpaĝo de Sun post kiam la estro de Labour elektis ne kanti la nacian himnon en solenaĵo por memorigi la batalon de Anglio. [5]. “Nur Dio scias tion, kion ili trovos por misfamigi lin, diras S-ro Steel. Ni devas atendi batojn ekstreme malvirtajn. La sola defendo estas la movado. Bategi per kalumnioj malfaciliĝas, kiam miliono da homoj respondas : "Tio, kion vi diras estas malvera."” S-ro Corbyn deklaris, ke li deziras "transformi la Laboristan Partion en socian movadon" [6]. La malamikeco de la parlamentanoj povas devigi lin plenumi tiun devontiĝon. La komunikila kampanjo aranĝita kontraŭ lin igas des pli necesa la starigon de rebato kaj mobilizado sur la sociaj retoj. "Se ĉiuj, kiuj voĉdonis por Corbyn ne rapidege engaĝiĝas, ĉu aniĝante al la laborista partio, ĉu defendante ĝin de ekstere, la tuta afero estus nur nenio alia ol iu "mi ŝatas" ĉe Facebook", maltrankviliĝas la kantisto Billy Bragg. Tiu ĉi, kies kanzonoj akompanis tiom da luktoj, ĉefe dum la jaroj de Thatcher, deziregas vastan kaj malfermitan aliancon, ian "maldekstran sinergion" en kiu povus partopreni la ekologiistoj. S-ino Natalie Bennet, estro de la verda partio ne forbalaas tiun ideon : "La Labour, kiun ni antaŭe konis, favoris malabundon, privatigadojn, misilojn Trident kaj militan intervenismon, ĉiajn aferojn, kiujn la verda partio kontraŭas. Unue ni atendu vidi kia Labour stariĝas. Ĉio ŝanĝiĝas." La fakto, ke la kontraŭmalabunda movado konstruiĝis en Unuiĝinta Reĝlando ene de granda registara partio havas multajn avantaĝojn, sed ankaŭ gravajn malavantaĝojn. La Laborista partio ne estis konceptita por kontraŭstari al ŝtato. Ĝi ne estas organizaĵo, kiu spitas la regantan ordon, kiel povis fari Syriza. Por sukcesi S-ro Corbyn devas transformi Labour-on al aktivema forto kapabla daŭrigi la nekredeblan komunan ekstaron, kiu venigis lin al estrado. Se la ekscitiĝo kreita dum la lastaj monatoj disvastiĝas al aliaj partoj de la loĝantaro, kaj la aventuro sekvas sian vojon, S-ro Corbyn havas ĉiujn ŝancojn. Se la movado malŝvelas kaj la homo de renovigo remetas sian baziĝon sur la malnovajn regpovajn centrojn, la okazo estos perdita. Alex NUNNS Presebla versio



En tiu ĉi numero:



- Tio, kion kaŝas la financaj ektremoj

- Rompi la komunikilan seruron

- Ekonomia kresko sen repaciĝo en Ebur-Bordo



- La kompleta resumo 1a oktobro 2015









echo "La aŭtoro"; ?>



Alex NUNNS

Ĵurnalisto kaj verkisto, politika kronikisto de la magazino Red Pepper.

(vidu)



La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:







Tradukita de:

Thierry TAILHADES

el la franca



[1] Krom se alia fonto estas indikita, la citaĵoj venas de konversacio kun la aŭtoro. [2] Legu David Nowell-Smith, "Amers lendemains electoraux pour l’université britannique", Le Monde diplomatique, marto 2011. [3] Elektita ĉefo de la Laborista partio en julio 1994, S-ro Anthony Blair estis ĉefministro de majo 1997 ĝis junio 2007. [4] Ministro pri financaj aferoj (Kanceliero de kalkultabulo) dum la mandato de S-ro Blair, kaj poste ĉefministro de junio 2007 ĝis majo 2010. [5] "Corb snubs the Queen", The Sun, Londono, 16-a de septembro 2015. [6] "The Andrew Marr Show", British broadcasting Corporation (BBC), 26-a de julio 2015. Klaku