En Usono, la plejparto da homoj havas aŭton kaj veturas ĉefe per aŭtoj. Tio ne estas nuna okazaĵo sed okazis en la lasta jarcento. Pro tio, en la 1950-aj jaroj, la nacia registaro faris unu el la plej gravaj kaj multekostaj publikaj projektoj en la historio de la mondo, la Interŝtatan Ŝosean Sistemon.

Homoj ofte miras antaŭ projektoj kiel la Piramidoj de Gizo, la Granda Ĉina Muro kaj eĉ aliaj vojoj kiel la Romiaj vojoj. Mi miras antaŭ la moderna mirinda projekto de la Interŝtata Ŝosea Sistemo.

Mi ĉiusemajne uzas unu el tiuj ŝoseoj, la ŝoseon I-196, kiu estas suplementa ŝoseo. Mi uzas iom ofte ankaŭ la ĉefan ŝoseon I-96. Ambaŭ estas tute en mia subŝtato de Miĉigano sed ili estas nomataj “interŝtataj ŝoseoj” kaj la nacia registaro subtenas ilin. Per ili, mi vidas nur iom el la potenco sed eĉ tio estas mirinda.

Sur tia ŝoseo, veturado fariĝas multe pli facila. La ŝoseoj estas ne-nature rektaj kaj plataj. Malkiel kutimaj vojoj, la interŝtataj ŝoseoj ne kutime sekvas la teron. Oni movis la teron por rektigi ilin. Stiri aŭton sur ili ne plu estas laboro sed anstataŭe estas ĝojo. Mi sentas min pli libera kaj al mi ŝajnas, ke mi povus iri al la finoj de la Tero senĝene.

Kaj veturado al aliaj partoj de Usono estas same facila. Mi uzas ankaŭ ŝoseojn en aliaj subŝtatoj. Kiam mia familio kaj mi vojaĝis al la suda parto de Ilinojso por spekti la sunan eklipson en 2017, ni veturis 750 kilometrojn en 7 horoj. La interŝtataj ŝoseoj kiujn ni uzis estis I-94, I-80, I-55, kaj I-255.

Mi ne certas ĉu aliuloj komprenas mian miron pri io ŝajne kutima sed la Interŝtata Ŝosea Sistemo estas tre grava por mia lando. Mi ofte rimarkas, ke homoj en aliaj landoj ne volas veturi tiom longe per aŭto. Eble usonanoj vole veturas tiom longe ĉar ni havas la sistemon kaj per ĝi, longaj vojaĝoj per aŭto ne plu estas tro ĝenaj.