Geïnspireerd op het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album verteld het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen. De angst en depressies komen binnenzetten in de intrigerende gitaarklanken van de titeltrack. De melodieuze onderlaag van keyboards vormt het isolement waarbinnen de hoofdpersoon zich bevindt. De teksten vinden letterlijk hun woorden terug in het bijbehorende boek. My Ashes is het momentum van Richard Barbieri, die verantwoordelijk was voor de geschreven melodieën. Het nummer bouwt zich in alle rust op naar de complexiteit van Anesthetize. De drie delen waaruit het ruim een kwartier durende nummer bestaat vangt aan met de intensieve drumsectie, waarin de hoofdpersoon Robby de weg onder zijn voeten voelt wegglijden. In het tweede gedeelte drijven de gitaren de angst van verslavingen in. Vastgekluisterd aan de tv verliest Robby het bewustzijn in het stevige klankenpalet. De metalriffs voeren je naar het melodieuze laatste deel waar de golven van het water de gedachtestroom in gang zetten. De kille sfeer vindt zijn vervolg in het ouder worden op Sentimental. De gedachten aan vroegere tijden toen de internetindustrie nog niet bestond en alles zijn gangetje ging voeren de emotionele zang van Wilson aan. Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Buddy en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. Op afsluiter Sleep Together vindt de ondergang plaats in de drukkende elektronische klanken en de bombast aan gitaren. Fear of a Blank Planet benadrukt de koerswijziging naar de krachtige uitbarstingen en evaluerende elektronische klanken. Zowel met zijn tekstuele uitingen als de complexe muzikale structuur vindt Wilson de richting naar zijn solowerk.