Omdat Ajax onder Erik ten Hag voor het eerst in vijf jaar kampioen was geworden, de beker had gewonnen, was doorgestoomd naar de halve ­finales van de Champions League, en nu opnieuw het hoofdtoernooi bereikte, brak er iets in Valentijn Driessen. Driessen is de man die als chef voetbal van De Telegraaf, mediapartner van Ajax, besloot niet naar het Bernabéu in Madrid af te reizen, omdat hij zeker wist dat de Amsterdammers daar kansloos waren.

Hij is ook de man die ons na de eerste wedstrijd tegen Tottenham Hotspur vertelde dat ene Lucas Moura nooit scoort. Valentijn Driessen is, kortom, de Nostradamus van het Nederlandse voetbal. En misschien ook wel de Mike Verweij van Telesport, maar ja: dat is Mike Verweij zelf al.

En nu, woensdagavond elf uur, moest Valentijn ook nog met lede ogen aanzien hoe Ten Hag vrolijk met water werd natgespoten door een hossende ­Dusan Tadic. De reeds geschreven krantenkop kon in de prullenbak: ‘Trieste Tukker Ten Hag Ten Onder & Trekt Treurig Ajax mee in Desastreus Drijfzand’. Of heel misschien kon hij die voltreffer nog slijten aan de makers van Suske & Wiske. Het behaalde resultaat strookte hoe dan ook wéér niet met het beeld dat Valentijn ons al twee jaar vriendelijk door de strot probeerde te duwen.

De Telesportverslaggever heeft de lat voor Ten Hag telkens wat hoger gelegd, wat betekent dat hij altijd zegt dat het vooraf onmogelijk geachte eigenlijk het minimale is wat Ajax moet bereiken. Slim: als het niet lukt, kun je Ten Hag de schuld geven. Als het wel lukt, heeft Ten Hag niets bijzonders gepresteerd. Een ander beproefd ingrediënt van deze ­methode is het vooraf claimen van oplossingen.

Je schrijft bijvoorbeeld dat de spelers en kenners ­allemaal vinden dat Blind terug moet naar de verdediging. Als Ten Hag dat uiteindelijk doet, zeg je dat hij is gezwicht voor andermans woorden. Het is nooit goed.

Bij Telesport zal de vlag pas uitgaan op de dag dat Ten Hag wordt ingeruild voor een of andere ijdele doordouwer. Iemand die ons naar een derde plek achter PSV en AZ loodst en die er in de poulefase van de Europa League een knap gelijkspel tegen Slovan Bratislava uit sleept, maar die tenminste wél de ­opstelling even doorappt en als een volleerde nep-­Amsterdammer strooit met woordjes als gogme en branie om bij anderen in het gevlij te komen, want ook al levert dat geen reet op, het gaat erom dat je ­erbij hoort. Dat je je gedraagt zoals dat in de voetballerij van je wordt verwacht.

De Telegraaf schrijft graag over randstedelijke arrogantie in de hoofdstad. Niet altijd onterecht trouwens. Des te schrijnender is het dat zij in hun haatcampagne tegen Ten Hag zelf voortdurend wijzen op diens niet-Amsterdamse afkomst. ‘De Tukker was in paniek geraakt,’ schreef Valentijn donderdag. De Tukker: in die zinsnede zat het allemaal.

Mocht het de Tukker, geheel tegen alle verwachtingen in, lukken om aan het einde van dit seizoen de cup met de grote oren alsnog omhoog te houden, dan zal Valentijn Driessen dat toeschrijven aan de derde keeperstrainer, of desnoods aan een gouden wissel die telefonisch vanuit Hoffenheim werd ingefluisterd door Alfred Schreuder. Althans, volgens de anonieme bron (Alfred Schreuder). Waarom? Ten Hag is niet een van hen. Dat zal hij ook nooit worden. En dat klopt: Erik Ten Hag, toonbeeld van bedachtzaamheid, bescheidenheid, geduld, klasse, kennis en inhoud, zal inderdaad nooit een van hen worden.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl