De verkiezingen van 2014 leiden tot een politieke aardverschuiving. Noodgedwongen moet Peeters de fakkel van de Vlaamse numero uno doorgeven aan Geert Bourgeois (N-VA), wiens partij nu onbetwist de grootste in Vlaanderen is geworden. Peeters voert wel de Vlaamse onderhandelingen voor CD&V maar wordt vervolgens door zijn partij richting federale regering gestuurd: eerst als coformateur met Charles Michel (MR), daarna als vicepremier.

Nochtans was Kris Peeters door velen getipt als premier, maar dat feestje gaat niet door: door de voordracht van Marianne Thyssen als Europees Commissaris moet CD&V- het premierschap aan zich laten voorbijgaan. Peeters krijgt enkele belangrijke ministerportefeuilles en wordt het zelfverklaarde sociaal gezicht van de centrumrechtse regering-Michel.

Geregeld clasht Peeters met coalitiepartner N-VA en dat wordt alleen maar erger als hij vorig jaar beslist om Bart De Wever uit te dagen voor de burgemeestersjerp in Antwerpen. De Wever noemt hem geregeld als "passant" of "toerist", alluderend op zijn verhuis van Puurs naar Antwerpen. "De Wever ondermijnt stelselmatig mijn geloofwaardigheid. Ik vind dat een gevaarlijke tactiek", klaagt Peeters.