Over drie dagen komt Thom Yorke zijn nieuwe soloplaat Anima ten gehore brengen op Down The Rabbit Hole. Voor onze speciale zomer-OOR spraken we met de Radiohead-voorman en zijn rechterhand en producer Nigel Godrich over hun nieuwe samenwerking. Een gesprek over een echt album met echte liedjes. Althans, binnen het Yorke-idioom. Liedjes geboren op de dansvloer van rauwe technoclubs als Berghain en uitgebouwd in theaters als Carré. De wedergeboorte van Kid A? Escapisme van een vijftiger? Of een intieme vorm van rouwverwerking? Een voorpublicatie van het interview dat in zijn geheel in de nieuw OOR staat.

foto: Alex Lake

Met welke intenties ben je aan deze plaat begonnen?

Thom: ‘Het was een lang uitgesponnen proces. Geboren uit optredens, zo muteerde het van het een naar het ander. Wat begon als een soort dj-show met microfoon ontwikkelde zich met de visuals van Tarik Barri tot iets anders. Eerst brachten we alleen bestaand materiaal, maar van lieverlee begonnen we loops te maken en daar allerlei lagen keyboards en drummachines aan toe te voegen. Zo kwamen we tot nieuwe nummers. De songs ontwikkelden zich dus vreemd genoeg vanuit een live-situatie. Elektronisch, met loops en bits and pieces, voortgekomen uit een performance. Veel mensen werken zo, voor ons was het de eerste keer. We deden het ook om het voor onszelf spannend te houden. Maar het waren sporadische reeksen optredens, dan repeteerden we voor bijvoorbeeld vier shows, stopten weer en pakten de draad pas een half jaar later weer op, heel frustrerend. Pas vorig jaar besloten we om een echte tournee te doen en toen lukte het om de plaat af te maken. Daarvoor zat er steeds van alles in de weg.’

Een jaar geleden speelden jij, Nigel en Tarik samen in Carré in Amsterdam. Daar deden jullie zes nummers die nu op de plaat staan. Had je het huidige eindresultaat toen al in je hoofd?

‘Niet helemaal. In zo’n livesituatie zijn er veel beats. Die zijn nodig voor de dynamiek van de set. Maar nuchter beschouwd vonden we dat te extreem en te confronterend voor een album. We zochten naar tegenwicht. Minder gebeuk, meer sophisticated arrangementen, het moest uitgerekter, abstracter.‘

Ervaar je zo’n performance als in Carré als eng?

‘Ja, echt heel eng. Vaak moesten we ons van tevoren indrinken. Vooral toen we deze shows voor het eerst deden. Ook omdat er zoveel improvisatie aan te pas kwam. Ja, ik voelde me naakt. Exposed. Er zijn alleen maar een paar machines en de visuals, die eventueel nog als reddingsboei kunnen functioneren. Ja, ik zou kunnen weglopen en het werk aan de visuals overlaten, wat ook wel een aanlokkelijke gedachte was. In eerste instanties waren het late night dj shows. Die begonnen om twee uur ’s nachts. In [technoclub] Berghain in Berlijn bijvoorbeeld. Om in dezelfde vibe te zitten als de rest van de aanwezigen zat er weinig anders op dan te zorgen dat je al fucked up on tequila was voor je opging. Iedereen is op dat uur zo zat als een konijn. Dan kun jij niet nuchter zijn. Voordeel: als iets fout ging, maalden we er niet om. Dan schakelden we doodleuk over naar een andere loop of een ander tempo.’

Nigel: ‘Het paste bij de party vibe.’

(lees door onder de afbeelding)

Carré is geen technoclub, maar een deftig theater. Dat optreden had toch meer iets van een culturele gebeurtenis. Een voorstelling.

Thom: ‘In Berghain stonden we nog letterlijk achter de dj booth. Soms werkte dat soort shows, maar soms reageerde men er een beetje lacherig op. We worstelden er een beetje mee. Tot de keer dat we in Parijs tijdens een Pitchfork-avond optraden. Daar veranderde alles. Per ongeluk eigenlijk. Er was daar een podiumpje voor onze control areas. Hé, wat leuk, ik kan gewoon weglopen van al die machines en vooraan een beetje gaan dansen, laat Nigel maar lekker verder gaan met die machines. Zo begon het een theaterding te worden. Daarna vonden we het soms weer moeilijk om diep in de nacht pure rave shows te doen. Want het vergt heel veel concentratie en als je half bezopen bent, dan lukt het je niet. Vandaar dat we kozen om langs theaters te toeren, zo zijn we bij het andere extreem aanbeland. Die eerste theatershow was in Florence. Echt iets voor ons… We kozen voor een heel mooi Italiaans theater, maar terwijl we het podium opliepen was het: o shit! Want in die oude theaters in Italië mag niemand opstaan om te dansen. Verboden om uit je stoel te komen. Over een vibe killer gesproken! Wij spelen al die fucking bangers… En maar denken: waarom zitten die mensen daar zo stokstijf?’

Nigel: ‘In San Francisco deden we onze grootste show, voor meer dan achtduizend mensen. Ze hadden daar een heel goed soundsystem, dat is wel een vereiste. Wat begonnen was als een dj-ding in technoclubs bleek heel goed te werken in een grote arena. Daar werd het een echt optreden. Thom performt.’

Thom: ‘Nu gaan we de volgende enge stap zetten. Festivals. Kijken of het ook overkomt in de open lucht. In mijn dromen zijn de nummers op deze plaat allemaal geschikt om zowel in een clubsfeer als in een theater of festival te functioneren. Ze leven ergens halverwege.’

Anima is sinds vorige week te streamen en vanaf 19 juli verkrijgbaar op cd en vinyl. Thom Yorke treedt op 6 juli op tijdens Down The Tabbit Hole, Beuningen.

Lees het hele interview met Thom Yorke in de zomereditie van OOR, vanaf donderdag 4 juli in de kiosk, hier te bestellen zonder extra portokosten.

Neem nu een halfjaarabonnement op OOR en ontvang Anima (vanaf 19 juli voorradig) en een tweede cd naar keuze als gratis welkomstgeschenk!