Terwijl de rest van Nederland vrolijk naar zijn werk fietst of juist briesend in de file staat om het werk twee weekjes te ontvluchten, trekken de vier meneren die het land moeten gaan leiden steeds ernstiger gezichten. 'Heel vervelend, dat Wilhelmuslek', brommen ze. 'Héél vervelend. En het is al zo'n moeizaam proces!'



Het liefst zouden we die meneren lekker negeren, maar ze zijn helaas best belangrijk. De ideologische strijd tussen D66 en de ChristenUnie bijvoorbeeld, kan voor veel Nederlanders concrete gevolgen hebben.

Gisteren nog stond er een stuk in deze krant van een vader die momenteel geen grote besluiten mag nemen over zijn eigen dochter, omdat zijn vriend toevallig haar biologische vader is. Niemand zou er last van hebben als dat gewoon mocht, het zou zelfs vreselijk handig zijn, maar het kan niet. Het mag niet. Zo is de wet. Nog steeds. D66 wil dat nu graag snel veranderen, maar de ChristenUnie liever niet. Die willen eerst meer onderzoek, want vroeger was een gezin toch altijd gewoon een papa en een mama?



Er is natuurlijk allang onderzoek gedaan, maar daar gaat het niet om. Voor de christelijke achterban gaat het gewoon te snel. Het moet lángzamer. Een ingezonden brief, ook in de krant van gisteren, bevestigde dat beeld. Mevrouw Van de Wiel uit Culemborg schrijft dat D66 'te ver voor de troepen uit loopt', en vooral: te snel. 'Het zou deze partij sieren als ze begrip kon opbrengen voor Nederlanders die het niet kunnen bijbenen. Nederlanders die bezig zijn met de hedendaagse realiteit een plaats te geven. (...) Die niet inzien waarom het 'meervoudig ouderschap' plots een heet hangijzer is.'

Om bij dat laatste te beginnen: zeggen dat je niet begrijpt waarom een kwestie nu opeens zo belangrijk is, is niet een heel goed argument. Als andere mensen ergens steeds over beginnen, is het voor hén blijkbaar belangrijk.



Als je hun beweegredenen echt niet snapt en je kunt je werkelijk met geen mogelijkheid in hun schoenen verplaatsen, ontslaat dat je nog steeds niet van de plicht om met goede argumenten te komen als je ze iets wilt ontzeggen. En als je de hele kwestie oprecht totaal onbelangrijk vindt, kun je ze net zo makkelijk hun zin geven.



Deze tactiek is al een tijdje populair in conservatieve kringen, waar D66 voortdurend wordt beschuldigd van 'drammen'. Met andere woorden: hou er toch eens over op! Zo kun je de strijd om fundamentele vrijheden - trouwen met wie je wilt, doodgaan wanneer je wilt - afdoen alsof iemand zeurt over de kleur van het behang. Je hoeft zo'n uitspraak in gedachten maar te verplaatsen naar een reeds gevoerde strijd waar iedereen aan gewend is - vrouwenkiesrecht bijvoorbeeld - om te horen hoe het klinkt in de oren van de 'drammers'.

Wat daarbij opvalt, is dat mensen bijna altijd namens ánderen op de rem trappen. Noch Gert-Jan Segers, noch mevrouw Van de Wiel uit Culemborg zegt: 'Sorry, maar IK kan het niet aan, al die moderne fratsen, ik wil een tijdje geen extra homorechten meer.' Het zijn altijd ándere mensen die 'het niet kunnen bijbenen', en voor wie respect en geduld moet worden opgebracht omdat ze 'met de materie worstelen'.



En wat is dat 'worstelen' precies? Waar komt het vandaan? Een weiger-ambtenaar die een huwelijk zou moeten sluiten waar hij principieel niet achter staat, kan ik op een bepaalde manier nog begrijpen. En dat een Britse Aldi-caissière vanwege zijn islamitische geloof geen alcohol hoeft af te rekenen, is weliswaar volslagen belachelijk, maar die jongen moet de duivelse literblikken anders fysiek door zijn handen laten gaan. Het raakt hem dus letterlijk. Maar wat voor last hebben die worstelende christenen van een meeroudergezin?

Als je naar christelijke politici luistert, lijkt het alsof overal in het land allemaal leuke, frisse, heteroseksuele gezinnen aan de keukentafel zitten te worstelen met het feit dat verderop in het dorp een jongetje twee moeders heeft en dat die ene moeder nu ook graag als volwaardige ouder wil worden erkend.



Arme christenen. Je ziet het voor je: de kinderen worstelen stilletjes met het duizelingwekkende tempo van de ontwikkelingen in Den Haag, moeder probeert het allemaal bij te benen terwijl ze de saus opschept, vader zit zuchtend boven zijn tortellini de hedendaagse realiteit een plaats te geven.



En D66 maar drammen.