Wybieraj sportowca roku w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Głosuj codziennie >>

ALDONA MARCINIAK: Rok temu siedzieliśmy w tym samym miejscu, w tłumie ludzi, który przyszedł zobaczyć pańską prezentację jako kierowcy wyścigowego Williamsa. Jak wspomina pan tamten czas?

ROBERT KUBICA: Kończył się pewien rozdział mojej kariery. Związany z życiem poza torem, z tym, co się wydarzyło dobrych kilka lat temu. Ciekawostką było to i to mi zapadło w pamięć z tego dnia, że ci sami ludzie, którzy miesiąc czy dwa wcześniej mówili, jak to nie będę w stanie prowadzić bolidu, gratulowali mi i opowiadali, jak to fajnie, że mi się udało.

Czy jest jakaś rada, którą chciałby pan wtedy dostać, wiedząc to, co wie pan teraz?

Nie, ponieważ zdawałem sobie sprawę z tego, jakie zadanie przede mną stoi i w jakiej sytuacji możemy się znaleźć. Choć nie ukrywam, że była ona dużo bardziej skomplikowana niż na przykład jeszcze 12 miesięcy wcześniej. Zamiast na początku sobie ułatwić życie, mieliśmy jeszcze większe komplikacje.

A wydarzyło się podczas tego roku coś, na co pan liczył?

Tak, sporo takich rzeczy. Bardziej związanych z moją jazdą, z tym, jak sobie w pewnych sytuacjach poradziłem. Nie tylko sportowo, ale i pozasportowo. Ale też wydarzyły się rzeczy, co do których miałem nadzieję, że nie nastąpią. Mnóstwo spraw, które na tym poziomie, w Formule 1, nie powinny mieć miejsca i nie chodzi tutaj o prędkość bolidu, ale o to, jak niektóre rzeczy zostały poprowadzone.

To jak dużo było takich wyzwań, których nie widać na zewnątrz?­

Więcej niż tych, które były na torze.

Czy kiedyś pan o tym opowie?

Nie. Nie ma sensu opowiadać o czymś, co się działo, bo to nic nie zmieni.

Może zmieni to, jak odbierany będzie ten pański sezon, da szerszy kontekst ludziom, którzy widzą przecież bardzo mało.

Nie, bo jeśli widzą bardzo mało, to dalej będą mało widzieć. A ja nie muszę nikomu niczego udowadniać. Tylko sobie. Dlatego tak naprawdę w ogóle się tu znalazłem. To była misja, na którą „wysłał” mnie ten okres mojego życia po wypadku i po przygodzie z rajdami, gdy postanowiłem, że spróbuję znaleźć się w najwyższej kategorii na torze, w której ze swoimi ograniczeniami będę mógł się ścigać. To mi się udało. I uważam, że zrobiłem kawał dobrej roboty, jeśli chodzi o sprawy poza torem. Na nim to niestety już inna bajka i tu nie wszystko zależało ode mnie. Z pewnością niektóre rzeczy mogłem zrobić lepiej, niektóre zrobiłem dobrze, ale i tak były niewidoczne. Podsumowując ten rok – był on trudny, to na pewno. Cieszę się, że się kończy.

A co mógł pan zrobić lepiej?

Dużo rzeczy ze strony kierowcy można zrobić lepiej. Tak jak powiedziałem wcześniej: zdawałem sobie sprawę, jakie przede mną wyzwanie, bo mam duży szacunek do tego sportu, do tego padoku i do większości ludzi, którzy w nim są. Nie jest łatwo, gdy się wraca do sportu po ośmiu sezonach przerwy. Tym bardziej była mi potrzebna stabilność na początku roku. A jej właśnie zabrakło. Działy się rzeczy, które nie powinny w ogóle mieć miejsca, a które wytrącają cię z prawidłowej drogi. Może trzeba było być bardziej pewnym siebie i swoich odczuć, nawet jeśli nie zawsze były one potwierdzane wykresami i danymi. Bo później po iluś Grand Prix okazywało się, że jednak twoje wrażenia były słuszne. Ale jak masz respekt do swoich zadań, to automatycznie zaczynasz w pewnym momencie myśleć, że może jednak to ty coś źle wyczułeś. Ale jednak tego, co czuje kierowca, nie da się pomylić.

Mówi pan, że nie ma nic do udowodnienia innym, tylko sobie. Po tym sezonie zostało więc panu coś jeszcze do udowodnienia, czy to, coś chciał pan wiedzieć, już wie?

Nie ukrywam, że chciałbym moją wiedzę – i tę, którą nabyłem, i to, co myślę, że jestem w stanie zrobić – przełożyć na stoper. Nie było mi dane w tym roku. Takie jest jednak życie. Ale nie sprawia to, że nie śpię po nocach czy szczególnie się martwię.

A jednak nie ma pan podrażnionej ambicji, że tego nie udało się pokazać, bo nawet nie było takiej szansy?

Zależy. Czasami rzeczy niewidoczne dla innych są jasne dla ciebie. Dlatego myślę, że w pewnych momentach sezonu niektóre rzeczy robiłem dużo lepiej, niż to było widać. Ale świata nie zmienię. To charakterystyka tego sportu.

A są w tym padoku ludzie, którzy też widzą to, co pan?

Nie za bardzo. Bo to dotyczy odczuć za kierownicą i tego, co robisz w kokpicie.

Opowie pan o jakimś momencie, w którym był zadowolony?

Myślę, że byłem zadowolony w 80 procentach przypadków.

Kiedy więc kierowca jest zadowolony? Wtedy, gdy wie, że wyciągnął maksimum z danego samochodu?

Tak. Wychodzisz z bolidu i najpierw to czujesz, a potem analizujesz. Były kwalifikacje, gdy wychodziłem z bolidu, byłem pół sekundy za przedostatnim kierowcą i powiedziałem znajomemu, że w złotych czasach BMW taka jazda dałaby pierwszy rząd, a w Renault pierwsze trzy rzędy. A ja startowałem ostatni, z pół sekundy straty do przedostatniego. Życie... A jeśli tak to wygląda, to tak naprawdę nie masz powodu, by mieć „gula”. Mam swoją ocenę, jednak z różnych przyczyn nie da się do niej dojść i mieć takich samych wniosków, patrząc na cyferki.

Powiedział pan, że cieszy się, że ten sezon się kończy. Wiedząc, jak się to wszystko ułoży, rok temu wszedłby pan w to jeszcze raz?

(długa pauza) Myślę, że tak. Bo to nie jest na tej zasadzie, że pewnych rzeczy dowiedziałem się dopiero teraz – spędziłem przecież w Williamsie także poprzedni sezon. Oczywiście co do niektórych spraw zawsze istnieje nadzieja, że zostaną poprawione, a błędy usunięte. I nadal ją mam i wierzę, że zespołowi się to uda, ponieważ jest tu mnóstwo osób, które naprawdę robią kawał dobrej roboty i zasługują na dużo lepsze wyniki.

Z jakichś przyczyn jednak niektóre rzeczy nadal nie zostały poprawione. I dopóki tak będzie, są małe szanse na lepsze osiągi. Jeśli bym miał odpowiedź na pytanie, czy zrobiłbym to jeszcze raz i znów przeżył ten sezon, to odpowiedź brzmi: tak. Bo to była moja misja. Ale też może znałbym lepiej ludzi, z którymi w nią wszedłem i wiedział, że niekoniecznie mają ten sam cel, który ja miałem.

Zastanawiam się czy ten rok nie zniechęcił [pana trochę do tego sportu i nie obrzydził go panu?

Nie, ponieważ myślę, że ten rok miał bardzo mało wspólnego z Formułą 1.

To z powodu otoczenia, w którym się pan znalazł?

Powiedziałem: ten rok. Myślę, że Formuła 1 – i ta, z którą miałem do czynienia dawniej i ta, jaka nadal jest – to trochę co innego niż to, z czym miałem do czynienia w tym roku. Sytuacja, w jakiej znaleźliśmy się w tym roku, nie spotkała nas bez przyczyny. Przyszedłem do F1, by pracować na najwyższym możliwym poziomie. Tego brakowało mi w rajdach. I wciąż podkreślam – w Williamsie są osoby, które naprawdę potrafią wykonywać swoją robotę i dobrze się z nimi współpracuje, jednak niestety momentami odnoszę wrażenie, że ten styl pracy mało przypomina sposoby działania zespołu F1.

Gdy startował pan w Abu Zabi w 2010 roku, to nie wiedział wówczas, że to będzie ostatni wyścig w Formule 1 na bardzo długi czas. Teraz wie pan już, że tegoroczny będzie ostatni, ale pytanie brzmi, czy ostatni w ogóle, czy tylko na jakiś czas?

Zobaczymy, co życie przyniesie. Jak podkreśliłaś, w 2010 roku byłem tego zupełnie nieświadomy. W tym roku zdaję sobie sprawę, że może tak być, że ten będzie moim ostatnim. I najgorsze w tym wszystkim jest to, że wolałbym, żeby moim ostatnim wyścigiem był ten z 2010 roku, a nie ten, który jest przede mną w najbliższy weekend. Ponieważ te dziewięć lat temu miałem narzędzia, dzięki którym mogłem walczyć. Dzisiaj nie wiadomo, jak potoczy się życie. Ja jestem realistą. Zdaję sobie sprawę z tego, że tu w Abu Zabi mogę przejechać swój ostatni wyścig w karierze w Formule 1, ale też może niekoniecznie.