Pantserauto Minerva Omschrijving: Belgische Pantserauto Ontworpen door: Gebouwd door: Minerva Motors S.A. Bouwjaar: 1914 Lengte: 4,90 m Breedte: 1,75 m Hoogte: m Gewicht: 4 ton Pantser: 4 mm Snelheid (op wegen): 40 km/h Rijbereik: onbekend Motor (type / vermogen): 1x Minerva 4 cilinder Knight motor / 40 Pk Bemanning: 3-6 Hoofdbewapening: 1x Hotchkiss machinegeweren Secundaire bewapening: Aantal gebouwd: Gebruik: België, Rusland en Nederland Varianten:

Het Belgisch Leger was tamelijk progressief als het gaat om motorisering voor 1914 en het was de eerste dat beschikte over van een eenheid gepantserde voertuigen, met name de Belgische Pantserauto Minerva, vaak ook aangeduid als de Automitrailleuse Minerva. Minerva rustte zijn auto's uit met een schuivenmotor i.p.v. een kleppenmotor. Deze motoren liepen veel soepeler maar gebruikten wel veel meer olie.

Vanaf augustus 1914 werden door luitenant Henkart twee exemplaren ter beschikking gesteld aan het Belgisch leger. Het waren twee Minerva 38 CV wagens uitgerust met Hotchkiss machinegeweren . Medio augustus werden de eerste voertuigen voorzien met (maximum) 4 mm pantserplaten die geproduceerd werden door de Cockerill-fabrieken in Hoboken. Één voertuig deed ook tijdelijk dienst in het Nederlandse leger toen in 1914 een Minerva uit België vluchtte naar het neutrale Nederland. Net zoals iedere Belgisch soldaat, die naar Nederland vluchtte, werden de soldaten ontwapend en in speciale kampen ondergebracht. De buitgemaakte Minerva werd tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt als grenspatrouille-voertuig. In 1919, na de oorlog, werd deze enige Minerva teruggeschonken aan het Belgisch leger. Toen de Belgen na de val van Antwerpen terug trokken achter de IJzer , had men er niet veel meer aan. Het Russisch leger had het Belgisch leger gesuggereerd dat de gepantserde auto nuttig kunnen gebruikt zou worden aan het Oostelijk Front. Na een protocol deed Tsaar Nicolaas II een officieel verzoek aan Koning Albert Iom deze Minerva's daar in te zetten. Er werd besloten om de Minerva-voertuigen en enkele honderden Belgen naar Rusland te sturen. België en Rusland waren geen officiële bondgenoten. Daarom werden de Belgische soldaten beschouwd als vrijwilligers in het Russische leger. Het voertuig bleef tot 1935 in Belgische dienst bij de Cavalerie.