Vanaf het moment dat Carine Bijlsma begon met het volgen van D’Angelo en zijn band, werd ze helemaal opgenomen in de groep. ‘Het werd echt een soort familie van mij, met de mensen waar ik close mee ben geworden heb ik nog steeds contact.’ Twee jaar lang was ze onderdeel van D’Angelo’s entourage tijdens zijn Black Messiah-wereldtournee. ‘Ik vloog overal mee naartoe. Rondtoeren als muzikant is een heel gek bestaan. Je weet op een gegeven moment niet meer welk jaar, welke dag of hoe laat het is. Dit heb ik ook in mijn documentaire verwerkt: het is niet chronologisch opgebouwd.’ Bij die tournees was ze onderdeel van het interieur. ‘Ik wilde niet opgemerkt worden. Daarom vroeg ik mensen ook nooit iets opnieuw te doen. Ook houd je er rekening mee wanneer het een goed moment is om te draaien en welke mensen liever niet in beeld willen.’ Tijdens de draaiperiode kwamen ook jeugdhelden als Mary J. Blige, Busta Rhymes en Dave Chapelle langs. ‘Dan dacht ik nog vaak terug aan mezelf als tiener.’

Tussendoor monteerde Bijlsma al delen van de film en stond ze op stand-by stond ze op stand-by voor wanneer D’Angelo weer terug op tournee ging. ‘Na de tour bleef ik meestal wel in Amerika om in de sfeer en in de buurt te blijven. Je wist nooit wanneer je weer kon interviewen.’ Dit was ook een uitdaging voor Bijlsma. ‘D’Angelo heeft in de muziek een onnavolgbare timing, maar is in het dagelijks leven niet zo met tijd bezig. Het wachten op het laatste interview duurde maanden. En ik moest ook het goede moment zoeken waar we het over zwaardere onderwerpen konden hebben. Je doet je diepte-interview natuurlijk niet op de tweede draaidag.’ Tijdens interviews was D’Angelo altijd wel heel open. ‘Hij is een hele introspectieve man en op dat moment was hij ook nog erg op zoek naar zijn eigen balans. Dat maakt het voor mij heel echt.’

Tekst gaat verder onder afbeelding