Titelfoto: Thierry Baudet. Bron: beeld Tweede Kamer

🔊 Beluister dit artikel

Sinds 2013 rekende ik mezelf tot de EU-hervormers. Degenen die pleiten voor een decentrale EU, of liever Europese Gemeenschap. Ik pleitte voor The Matheo Solution of soortgelijke oplossing om monetaire flexibiliteit terug te brengen in de Eurozone, zonder de voordelen van een gemeenschappelijk munt te niet te doen.

Ook stelde ik telkens voor in mijn columns het immigratiebeleid weer terug te brengen naar waar het volgens mij hoort: de soevereine, democratische natiestaten. Zoals dat ook voorzien was in het Verdrag van Maastricht, maar ongedaan gemaakt in latere verdragen. Wat de Europese landen wél samen kunnen doen, is de buitengrens bewaken middels een Europees Sovereign Borders beleid.

Decentrale EU

Deze lijn van hervorming van de EU in decentrale of confederale richting wordt binnen het team van OpinieZ op dit moment het best vertegenwoordigd door de visie van Johannes Vervloed. Met als verschil met mijn eerdere columns dat Johannes denkt dat dit mogelijk is met de eenheidseuro, mits er een soort exit-procedure komt voor landen die zich niet aan de regels houden.

Mijn stelling – in lijn met hetgeen de grote monetarist Milton Friedman daarover stelde in de jaren negentig – is altijd geweest dat de Eurozone een té gedifferentieerd gebied is voor een eenheidsmunt en dat we dus moeten kijken naar andere opties zoals bijvoorbeeld The Matheo Solution, een Neuro-Zeuro oplossing of parallelle munten naast de euro. Desnoods weer terug naar nationale munten, maar dan geven we de pluspunten van de euro (die zijn er ook, het zijn er zelfs verschillende) helemaal op.

Hervormingsillusie

Maar goed, zoals ik aangaf in september in mijn blog Ik ben klaar met de EU!, geloof ik er zelf niet meer in dat die decentrale hervormingen nog gaan komen. Toen zelfs mijn laatste hoop, de jonge Oostenrijkse premier Sebastian Kurz, bereid bleek om de strafmaatregelen van – of all people – Judith Sargentini jegens Hongarije te steunen, kwam ik tot de conclusie dat het tijd werd om afscheid te nemen van mijn hervormingsillusies.

Sindsdien hebben de ontwikkelingen mij – helaas – gelijk gegeven. We gaan juist richting méér centralisme in de EU. Zo werd afgelopen vrijdag op de Eurotop door Mark Rutte ingestemd met een eigen Eurozone-begroting, door monetair deskundige Lex Hoogduin een glijbaan naar de transferunie genoemd.

Rutte stemt toch in met eigen begroting voor eurozone . https://t.co/mMDwb7wmDU #FD #Europa zoals helaas was te verwachten. We zitten op de glijbaan richting transferunie. Ondanks stoere taal in Regeerakkoord. Fundamentele beslissing. De TK acht het geen debat waardig. Treurig. — lex hoogduin (@lexhoogduin) December 14, 2018

Immigratie

Wat betreft het immigratievraagstuk, zien we een soortgelijke ontwikkeling. In plaats van meer grip te eisen, stoten de natiestaten juist verantwoordelijkheid af naar internationale organen zoals EU en VN, waar niemand controle over heeft. Dat zien we nu weer gebeuren met het Marrakesh-pact en straks ook het VN-Vluchtelingenpact.

Frankrijk overspoeld door islamisten

Toen afgelopen week een losgeslagen islamist – één van ruim 10.000 islamitisch geradicaliseerden met Fiche S in Frankrijk – dood en verderf zaaide in Straatsburg, ontglipte mij een kwade tweet daarover.

Ik wil g.v.d. GRENZEN en een duidelijk immigratiesysteem, waarbij alleen mensen toegelaten worden met normen en waarden die perspectief hebben op 'n baan. En niet teveel uit één groep, dus quota.

Donder op met je Marrakesh en je inlegvelletje. Er is genoeg ellende binnengehaald. — Jan Gajentaan (@jangajentaan) December 11, 2018

Natuurlijk had het bestaan van een grens alleen deze daad niet voorkomen, want het betrof een homegrown terrorist. Waar het mij om ging is dat deze vorming van geradicaliseerden in de islamitische immigrantengemeenschappen veroorzaakt wordt door een krankzinnig immigratiebeleid en de facto open, of half open grenzen van de EU.

Toegenomen terreurdreiging

In 2017 arriveerden in Frankrijk weer honderdduizenden immigranten, waaronder ca. 100.000 mensen uit het Midden-Oosten of Noord-Afrika. Mensen die in de meeste gevallen opgevoed zijn met een suprematistische islamitische doctrine, maar die vrijwel kansloos zijn op de westerse arbeidsmarkt – dus werkloos blijven of laagbetaald werk verrichten – en veelal in troosteloze buitenwijken belanden. Dit immigratiebeleid werkt natuurlijk een voedingsbodem voor islamitische radicalisering in de hand. Ook al doet een deel van de islamitische immigranten het prima; we weten dat bij de huidige ruime toelating een deel zal ontsporen. Met als gevolg, toegenomen terreur en terreurdreiging en uiteindelijk het verlies van onze vrijheden.

Multicultureel drama

In Duitsland zitten ondanks de economische opleving, van de 1,7 miljoen recent gearriveerde asielzoekers er 63% in de Bijstand. En in Nederland werd in 2017 nog een immigratierecord gevestigd (235.000 nieuwkomers). Zoals Paul Scheffer 18 jaar geleden schreef: “Het huidige beleid van ruime toelating en beperkte integratie vergroot de ongelijkheid en draagt bij tot een gevoel van vervreemding in de samenleving. De tolerantie kreunt onder de last van achterstallig onderhoud. Het multiculturele drama dat zich voltrekt is dan ook de grootste bedreiging voor de maatschappelijke vrede.”

Krankzinnig

Het krankzinnige immigratiebeleid van de EU en de West-Europese natiestaten dat leidt tot ontwrichting en uiteindelijk tot islamitische terreur in onze straten, wordt dus gewoon voortgezet. Het wordt met de terreurdreiging vermoedelijk alleen maar erger, want in Frankrijk komen in de loop van 2018 en 2019 nog eens ca. 450 islamisten vrij die nu in de gevangenis zitten. Waaronder een aantal ex-strijders uit het Midden-Oosten.

Thierry Baudet reageerde op mijn boze tweet daarover.

“Nebulous”

In het licht van het bovenstaande, kan ik niet anders dan Thierry gelijk geven. Tegelijkertijd weten we – en de wanhopig spartelende Engelsen beginnen zich het ook te realiseren – dat een EU-exit geen sinecure is. Tenzij je met een groep landen tegelijk vertrekt en daardoor over een betere onderhandelingspositie beschikt dan de Britse premier Theresa May, die ook op de afgelopen Eurotop weer op een ongekende manier vernederd werd. ”Did you call me nebulous?”

Dwangmiddelen

Niet alleen de eenheidseuro, maar ook de interne markt en vooral de douane-unie worden door de EU ingezet waar ze nooit voor bedoeld zijn: het straffen en vernederen van staten die niet mee willen marcheren op het pad van stapsgewijze federalisering en van hogerhand afgedwongen massamigratie. Een gekmakende gedachte.

No easy way out

Ik denk dat er geen easy way out meer is. Een Brexit of Nexit die gevolgd wordt door een strafexpeditie van de EU die al haar machtsmiddelen inzet, zal leiden tot een recessie. Iets waarop niemand in Nederland zit te wachten. Ik zie ook niet direct voor me hoe een ander West-Europees land dan het VK er op korte termijn uitstapt.

De “populistische” stem is in geen enkel West-Europees land hoger dan 25%. De gevestigde pro-EU partijen lijden weliswaar onder fragmentatie, maar in steeds bredere coalities hebben ze het vooralsnog voor het zeggen.

Deze constatering hoeft overigens niet te leiden tot passiviteit. De eurosceptische kiezer kan in mei 2019 stemmen op een EU-kritische partij om het tegengeluid sterker te maken.

Troostrijk

Een troostrijke gedachte voor de liefhebbers van de soevereine, democratische natiestaat bieden misschien de woorden van de Britse sceptische politiek filosoof John Gray. In 2012 vertelde hij in Buitenhof dat de EU simpelweg te groot is geworden om adequaat bestuurd te worden en dat de EU als utopisch-technocratisch project, binnen 10 tot 15 jaar zal struikelen over de eigen voeten als gevolg van imperial overstretch.

Ondergang

Inmiddels zijn we alweer zes jaar verder. We hebben intussen het Brexit-referendum gehad en in Italië is een eurosceptische regering. Als Gray gelijk krijgt, dan zal ergens tussen 2022 en 2027 de EU ten onder gaan, vermoedelijk niet als gevolg van een politiek wilsbesluit, maar als gevolg van een financiële, sociale of politieke crisis, of een reeks van crises. Wellicht zijn de protesten van de ‘gele hesjes’ een eerste teken.

Na de implosie van de EU zullen we, denkt John Gray, weer terugkeren naar een Europa van vrije natiestaten dat qua geopolitieke setting doet denken aan de negentiende eeuw.

Zo bezien, zal Thierry Baudet gelijk krijgen. Maar dat kan nog wel een paar jaar duren.