Zie hem zitten, met zijn hoodie en laptop. Tonko (24) wacht in het koffiezaakje waar we met hem hebben afgesproken. Hij kijkt schichtig om zich heen. “Jij bent toch niet zo’n hacker?” vraagt de serveerster, terwijl ze haar wenkbrauw optrekt. “Nee,” legt Tonko voor de zoveelste keer uit. “Ik ben geen hacker.”

Het zit Tonko hoog. Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij voor hacker wordt uitgemaakt. “Hé hackertje!” roepen ze dan. “Ben je lekker in computersystemen aan het inbreken met je RAM-geheugen?” Of: “De wereld bestaat uit meer dan alleen enen en nullen, digitale bandiet!” Schimpscheut voor schimpscheut verliest Tonko de wil om te leven. Het is tijd om zijn kant van het verhaal te vertellen.

“Deze trui heb ik van mijn moeder gekregen,” vertelt Tonko. “Hij is lekker warm, en de capuchon geeft me een gevoel van geborgenheid. Wat heeft dat nou met hacken te maken?” Maar dan is er ook nog die laptop. “Die gebruik ik om e-mails te versturen naar vrienden en familie door het hele land. Het is tegenwoordig zo makkelijk om elkaar uit het oog te verliezen.”

De waarheid is dat Tonko steeds minder vrienden en familie overhoudt. Zelfs zijn moeder gelooft inmiddels dat hij een hacker is. “Wat kan ik doen om dit te stoppen?” vraagt hij radeloos. De tranen stromen over zijn wangen. “Meneer?” vraagt de serveerster. “Dit is een net café. We stellen het niet op prijs dat u hier een cyberkraak probeert voor te bereiden. En nou oprotten, hackertje.”