Op de dag dat bekend werd dat twintigers er in tien jaar tijd 800 euro op zijn achteruitgegaan, konden twee 20-plussers uit de celebrity-klasse hun opwachting maken in het kletsprogramma van Humberto Tan om hun kookboek te propageren.



Het lijkt kenmerkend voor het gebrek aan engagement bij die generatie. Als veertig jaar geleden was gemeld dat twintigers hadden ingeleverd, terwijl andere leeftijdsgroepen 1.200 euro meer waren gaan verdienen, zouden ze de barricades zijn opgegaan, ruiten hebben ingegooid, leegstaande panden hebben gekraakt en de vervolgens opgetrommelde ME hebben belaagd, zoals op de Kroningsdag van 1980.

Toen kwamen ze met hun onvrede de hele avond voor de televisie, waarbij hun frustraties door politici serieus werden besproken en oplossingen werden aangedragen. En toen stegen ook de jeugdlonen veel sneller dan die voor ouderen.



Nu klinkt er geen wanklank meer. De gelatenheid van de twintigers zou bijna deerniswekkend kunnen worden genoemd. Ze laten zich afpoeieren met flexwerk, knappen als stagiair maandenlang voor een grijpstuiver het vuile werk op voor oudere collega's en moeten bij hun ouders blijven wonen of op een zolder van een grootstedelijke krot waar ze niet rechtop kunnen staan.

Op begrip kunnen ze niet rekenen. Veel ouderen die na hun 50ste hun baan verliezen, voelen zich de echte losers en vinden dat de jeugd niet moet zeuren. Maar ze vergeten dat zij die banen kwijtraken omdat hun eigen of andermans kinderen nu zulke goedkope en flexibele vervangers voor ze zijn geworden.



Werkgevers en politici maken er geen woorden aan vuil. Twintigers staan te boek als latte macchiato drinkende hipsters die geld verspillen aan tatoeages en in T-shirts met te grote opschriften reizen naar plekken waar hun ouders nog nooit zijn geweest. Na een pretstudie bedrijfskunde mogen ze blij zijn met een houtje-touwtje-baan. Zekerheid is er niet meer, laat staan periodieke verhogingen. Wat er wel is, is de studieschuld.

Twintigers staan te boek als latte macchiato drinkende hipsters Beeld afp

De statistici stellen de twintigers gerust met de analyse dat de achteruitgang vooral is te wijten aan het feit dat ze tegenwoordig zo lang studeren, hoewel ze dat niet, zoals de studenten van vroeger, 'eeuwig' kunnen doen met behoud van een financiering.



De huidige twintigers draaien op voor de verworvenheden van de mensen die toen 20 waren - in veel gevallen hun ouders. Omdat zij op jonge leeftijd zulke mooie banen met hoge vaste salarissen hadden, ontspoorde de economie.

Nederland prijsde zich uit de markt. Dat mocht niet meer gebeuren, waarna eerst de loonstijgingen aan banden werden gelegd en daarna de arbeidsmarkt werd geflexibiliseerd. Nu is de economie dankzij het offer van de jongeren nog nooit zo concurrerend geweest.



Jongeren worden tevreden gehouden met de illusie ooit een eigen kookboek bij Humberto Tan te kunnen presenteren.