Op een gegeven moment kunnen er zoveel nieuwe weggebruikers bij komen dat de filedruk weer even groot wordt als voor de capaciteitsuitbreiding van de weg. Vooral in dichtbevolkte gebieden kan dat probleem opduiken. Transporteconoom Stef Proost (KUL, 2018) noemt dit de “wet op de eeuwigdurende congestie”. Economist Anthony Downs heeft het over de Law of Peak Hour Traffic Congestion. Hij zegt dat het niet uitmaakt hoeveel rijstroken je bijbouwt richting de grote steden: als je ze bouwt, dan komen de auto’s bij massa’s, tot de maximale capaciteit van de weg weer bereikt is en er file ontstaat.

In extreme gevallen leidt een nieuwe weg of een wegverbreding zelfs tot méér files dan in de oude situatie (zoals het geval was in Houston). Verkeerskundigen noemen dit de zogenoemde Braess-paradox, naar de Duitse wiskundige Braess, die daar in 1968 een bewijs voor aanvoerde.

Aan de andere kant van het spectrum leidt een afname van de wegcapaciteit niet per se tot méér files. In 2003 sloopten de Zuid-Koreanen in het centrum van Seoel een snelweg waar dagelijks 160.000 voertuigen gebruik van maakten. Onverhoopt resultaat: de verkeerssituatie in het centrum verbeterde. De ingestorte Central Freeway in San Francisco als gevolg van de Loma Prieta-aardbeving in 1989 veroorzaakte evenmin problemen. Voor de aardbeving reden 100.000 per dag over de snelweg, na de aardbeving nog 45.000, over een nieuwe stadsboulevard, met kruispunten.