Natuurlijk merkte ik op school dat ik anders was dan mijn klasgenootjes. Wij vierden thuis geen feestdagen zoals Kerst, Sinterklaas, Pasen of verjaardagen. We mochten thuis geen tv kijken. Ook moest ik verplicht met mijn ouders langs de deur om ons geloof te verkondigen. Maar ik was nog jong en had veel vriendinnen binnen de kerk die hetzelfde deden. Dus was het normaal voor mij. Net als de urenlange vergaderingen die ik al van jongs af aan drie keer per week moest bijwonen. Dat vond ik best leuk want dan zag ik veel andere kinderen met wie ik daarna kon spelen.

Ook thuis was het gezellig. Mijn ouders probeerden het gebrek aan tv en feestdagen te compenseren door veel spelletjes met ons te doen. Ook zaten we allemaal op muziekles en hadden we een biljarttafel. En ik mocht dan wel niet mijn verjaardag vieren, maar kreeg wel een cadeau voor een mooi rapport. Ik zat op een openbare basisschool waar wel meer kinderen niet meededen aan christelijke feestdagen, dus viel het niet zo op dat ik ook geen Kerst vierde. Ik werd nooit gepest en had genoeg vrienden. En op mijn manier omzeilde ik toen al soms de regels. Zo mocht ik eigenlijk nooit op school een traktatie aannemen als er iemand jarig was. Dan hield mijn juf een traktatie voor mij apart en at ik het de volgende dag op, dan 'mocht' het wel.