Dat het IARC en de EFSA tot verschillende conclusies komen, kan vreemd lijken, maar in feite is het dat niet. Het kan verklaard worden door het feit dat ze zich voor een deel gebaseerd hebben op andere studies, en doordat ze een antwoord gegeven hebben op verschillende vragen.

Toxiciteit of giftigheid is immers niet absoluut, maar hangt af van een aantal factoren. Zo kan iemand zelfs sterven door te veel water te drinken in een korte tijd - dat leidt tot een verstoring van het evenwicht in de elektrolieten, wat een fatale verstoring van de hersenfuncties kan uitlokken -, maar toch zijn er weinig mensen die het in hun hoofd halen om water giftig te noemen. (Voor de wetenschap is water een van de "minst giftige chemische stoffen", met een LD50 - median Lethal Dose for 50% of subjects, de gemiddelde hoeveelheid van een stof die bij 50% van een populatie tot de dood leidt - van meer dan 90.000.000 microgram per kg levend weefsel. Bij botulinetoxine A is dat slechts 0,0005 microgram, bij het zenuwgas sarin 17,23 en bij nicotine 1.000-5.000 microgram per kg.)

Het IARC deelt de stoffen die het onderzoekt, op in groepen, en glyfosaat zit zoals gezegd in groep 2A, "waarschijnlijk kankerverwekkend". Daarbij boog het IARC zich enkel over de vraag of glyfosaat kankerverwekkend is op zich, en hield het geen rekening met de vraag of dergelijke blootstellingen ook daadwerkelijk voorkomen.

Volgens het IARC is er op basis van onderzoek bij landbouwers en andere mensen die beroepsmatig geregeld met het product in aanraking komen, "beperkt" bewijs dat blootstelling aan glyfosaat kanker veroorzaakt, meer bepaald non-Hodgkin-lymfoom (NHL), een lymfeklierkanker. Ook acht het IARC het "voldoende" bewezen dat glyfosaat bij proefdieren kanker veroorzaakt, en is er "sterk" bewijs dat de stof DNA kan beschadigen, iets wat ook tot kanker kan leiden.

De EFSA kijkt dan weer naar werkelijk bestaande risico's, en houdt er rekening mee hoe waarschijnlijk het is dat iemand blootgesteld wordt aan een dosis, die inderdaad kanker zou verwekken. En ze komt dan tot de conclusie dat de blootstelling aan glyfosaat bij een correct gebruik van Roundup, veel minder gevaarlijk is dan het risico op kanker dat je loopt door dagelijks alcohol te drinken, of door te veel bewerkt vlees te eten.

Sommige tegenstanders van een verbod op glyfosaat zeggen dan ook dat de stof "minder gevaarlijk is dan bier en worst", twee stoffen (alcohol en bewerkt vlees) die in groep 1 zitten van de IARC-indeling. Maar dat is niet juist: de IARC-indeling slaat op de sterkte van het bewijs voor een verband tussen een bepaalde stof en kanker, en niets over de grootte van het effect, met andere woorden over hoe kankerverwekkend die stof is. Zo zitten sigarettenrook en bewerkt vlees allebei in groep 1, omdat voor beide even duidelijk bewezen is dat ze kanker kunnen veroorzaken. Maar dat wil nog niet zeggen dat het risico op kanker even sterk stijgt voor een roker en voor iemand die regelmatig salami eet.

Anderzijds heeft de EFSA haar onderzoek beperkt tot studies naar de stof glyfosaat alleen, wat in de realiteit nooit zo gebruikt wordt, terwijl het IARC ook rekening heeft gehouden met studies naar verdelgingsmiddelen waarin naast glyfosaat ook nog andere stoffen zitten, wat dan weer de realiteit meer benadert.