Ĵus antaŭ la Oktobro 1917 Lenino opiniis, ke la unua provo faligi la caran potencon, en 1825 en Sankt-Peterburgo, fiaskis precipe ĉar la ribeloj estis „tro malproksimaj de la popolo”. Kvankam li vidis kun simpatio tiujn, kiuj la unuaj defiis la carismon, li emfazis la abismon inter la bolŝevistoj kaj la ribeloj de 1825. Tiuj, oficiroj devenaj el la nobelaro, rifuzis ĉian ideon de popola ribelo : la masakroj al la grundproprietuloj, kiuj estis akompanintaj la tiamajn grandajn ribelojn, lasis en la memoro de la rusa nobelaro profundan teruron. Ĉu la riproĉo de Lenino al la ribeluloj de 1825 – ili volis faligi la caran reĝimon sen apogi sin sur la popolo – ne direkteblas ankaŭ al la rusaj marksistoj ? Efektive, tiuj faris la rusan laboristan klason la lanĉopinto de la revolucio. Ili ne interesiĝis pri tiuj, kiuj konsistigis la grandegan plimulton de la loĝantaro de la rusa imperio ĝis en 1917, nome la kampula mondo, kiun Georgo Pleĥanov konsideris „malpli kapabla ol la industriaj laboristoj fari politike konsciajn ’iniciatojn’”. La kampara loĝantaro, klarigis la patro de la rusa marksismo, pli malfacile alproprigas la socialisman doktrinon, ĉar ĝiaj ekzistokondiĉoj tro alias ol la kondiĉoj, kiuj kreis tiun doktrinon”. [1] Male ol la decembristoj, kiuj volis forteni la popolon, kaj ol marksistoj, kiuj ne kredis la revolucian potencialon de la kampuloj, la rusaj popolistoj atribuis centran rolon al la kampularo en la alveno de nova socio. En la 1840-aj jaroj aperis la rusa socialisma popolismo, [2], sub la plumo de Aleksandro Hercen, kiu forlasis Ruslandon en 1847. Ĉar li fariĝis atestanto en Parizo de la fiasko de la revolucioj de 1848, Hercen perdis ĉian esperon pri socia kaj politika progreso el la Okcidento. Lia rigardo nun turniĝis al Ruslando, speciale al la kamparaj komunumoj, kiuj ne konis la privatan proprieton je grundo, ĉar tiu estis periode redistribuata al la kampuloj. Tio estas la bazo, asertis li, de kiu elkreskos la egalecaj, kolektivismaj principoj, kiam la servuto kaj la aŭtokratio estos malaperintaj. La rusa popolo, antaŭ nelonge ankoraŭ perceptata kiel forto detrua, nun fariĝis la rifuĝejo de moralaj valoroj, de formoj de socia vivo, kiuj ebligos al la lando eviti la kapitalisman kaj burĝan vojon kaj starigi la socialismon pli facile ol aliloke. [3] En Londono, kie komence de la 1860-aj jaroj li gvidis la luktadon kontraŭ la carismo, Hercen admonis la rusan radikalan junularon „ iri al la popolo ” por helpi ĝin akiri tion, kion ĝi de ĉiam postulas : grundon kaj liberecon. [4] Kelkajn jarojn poste, la rusa ekzilito Miĥaelo Bakunin el Svislando alvokis tiun saman junularon „ realigi la ideon de la popolo ”, kiun li opiniis nature revolucia kaj socialista. La rusa popolo, dispremita, malfeliĉa, ĉiamomente pretas ribeli, asertis la fama anarĥiisto [5] : tion atestas la iamaj grandaj ribeloj kaj la tumultoj, kiuj sekvis la abolon de la servuto en 1861. Efektive, la grundo ne estis donita senpage al la laboristoj, sed vendata. En 1873-1874, proksimume 2.500 junuloj, plejparte gestudentoj, dissvarmis en la kamparoj por prediki la socialismon. Ili havis nek pripensitan planon nek politikan programon, sed estis persvaditaj pri la tuja alveno de la granda revolucia ribelado> „ La plej eta dubo pri tio estis konsiderata kiel insulto al la popolo : ’La popolo estas malkontenta, trompata, kaj vi vere pensas ke ĝi restos trankvile sidanta kaj faranta nenion ? ”, skribis Vera Zasuliĉ. [6]. La fiasko estis same granda kiel la iluzioj : la kampuloj ne komprenis tiun junularon, kiu venis por paroli al ili pri libereco. Kaj ĉefe ili sentis la ideon fremda, ke oni volis komunigi la grundon, kiun ili revis posedi individue. Kelkaj eĉ denuncis la „ propagandistojn ” al la polico. El trideko da provincoj vizititaj de la socialistaj misiistoj, neniu sekvis la alvokon al ribelo de tiuj gejunuloj, kiuj respektis nenian regulon de eksterleĝeco. La movado estis rompita. Sekvis jaroj da duboj kaj da polemikoj. Ĉar la popolo estis tro premegata de siaj suferoj, tro rezigninta por ribeli, necesas agi en ĝia nomo, por rompi la koron de la ŝtato : en 1881, bombo lanĉita de membro de la terorista organizaĵo La popola volo mortigis la caron Aleksandro la 2-a dum lia promenado. Tamen, anstataŭ la disfalo de la reĝimo, okazis fortigo de la aŭtokrata jugo, en Ruslando kiu rapide industriiĝis kaj kie la proletaro evoluis. Kelkaj popolistoj – Georgo Pleĥanov kaj Vera Zasuliĉ estis la plej famaj – tiam malfermiĝis al la marksismo, kiun ili malkovris en sia ekzilo, kien ilin pelis la sekvoj de la murdo al Aleksandro la 2-a. La unuaj rusaj marksistoj iel transigis sian fidon en revolucia potencialo de la kampularo al la laborista klaso. Pleĥanov skribis : „Ĉar ili alvenis al pli alta grado de evoluo ol la kampularo, ĉar ili havas pli da bezonoj kaj pli vastan intelektan horizonton, la industriaj laboristoj aliĝos al nia revolucia intelektularo en sia batalo kontraŭ la absolutismo, poste, post akiri la politikan liberecon, ili organiziĝos en laborista socialista partio, kiu devos fari sisteman propagandon de la socialismo ĉe la kampuloj.” [7] Dum por la popolistoj, la kampulo estis portanto de ĉiuj esperoj de socia regeneriĝo, por la marksistoj li estis pasiva kaj konservativa. Sed kiel eblas kredi je venko de proletaro en lando plejmulte kampkultura ? Ĝis en la jaro 1917 la marksistoj restis malplimultaj ene de la revolucia movado. Iliaj grandaj konkurantoj estis la socialrevoluciuloj (revoluciaj socialistoj, SR, [ankaŭ nomataj eseroj, laŭ la komencliteroj -vl]), ne marksistaj, famaj eĉ eksterlande pro siaj tre aŭdacaj teroristaj atencoj. La eseroj daŭre defendis la ideon de kampula socialismo. Ilia ĉefa celo estis la sociigo de la grundo, do ĝia dispartigo inter tiuj, kiuj prilaboras ĝin laŭ egalecaj principoj. Kvankam ili ankaŭ aktivis en la laboristaj rondoj, ili estis precipe enradikiĝintaj en la kamparoj, kie regulaj kampulaj ribeloj favoris ilian propagandon. Dum la revolucio de 1905 la atento de Lenino turniĝis al la kamparoj skuataj de tumultoj. Li tiam provis sistemigi la respektivajn rolojn de la du dominantaj klasoj. Ĉar la burĝaro estis tro kompromitita kun la carismo por bone efektivigi la burĝan revolucion, ĉu la malriĉaj kampuloj ne povus alianciĝi kun la proletaro ? En Du taktikoj de la socialdemokratio en la demokratia revolucio Lenino por la unua fojo elvokas „demokratian diktatorecon de la laboristoj kaj la kampuloj”, do aliancon de la dominantaj klasoj de la urboj kaj de la kamparoj por elsarki la malnovan reĝimon. Pro sia nova intereso pri la kampulo, kelkaj partimembroj akuzis lin – jen la pinto de devio – je simpatioj kun la popolistoj. Tamen, alie ol tiuj, li ne kredis en la aŭtonomaj revoluciaj kapabloj de la kampuloj. Li deziris ekspluati ilian subfosan potencialon en la okazanta revolucia procezo. En februaro de 1917 la revolucio eksplodis, kaj faligis la carismon. Proksime de la somero, la kampulaj tumultoj memorigis la kampulan demandon al la provizora registaro same kiel al la revoluciaj partioj. En siaj Apriltezoj Lenino nun rekomendis la „transigon de la potenco en la manojn de la proletaro kaj de la malriĉaj tavoloj de la kampularo”. Li elvokis la „ŝtatigon de ĉiuj grundoj en la lando”, kaj aldonis, ke „la grundo estos je la dispono de la lokaj sovetoj de deputitoj de kampkulturaj salajruloj kaj de la kampuloj”. Poste Lenino adaptiĝis al la fluo de la eventoj. Efektive, la kampuloj komencis organiziĝi en asembleoj, kiujn la provizora registaro vane provis regi per dekrete starigendaj kampkulturaj komitatoj. La situacio eskapis al ĝi. Lenino komprenis, ke sen la apogo de la kampuloj, aŭ almenaŭ ilia neŭtraleco, maleblas venki. Antaŭ la somero de 1917 lia pozicio estis klara : la grundo restos sub la regado de la kampkulturaj komitatoj. Li jam ne elvokis la ŝtatigon de la grundo, sciante ke la granda plimulto de la kampuloj deziris ekposedi la grundon kiun ili prilaboris. [8] Li pruvis sian grandan taktikan fleksiĝemon per tio, ke li alprenis la politikan programon de siaj kontraŭuloj, la eseroj : senproprietigo de la grund-proprietuloj kaj egaleca dispartigo de la grundo sub la egido de la kampula komunumo. Tuj post la Oktobro de 1917 oni publikigis la dekreton pri la grundo, kiu deklaras „la privatan proprieton de la grundo […] senkompense abolita”. La grundo „estu disponigita al la lokaj kampkulturaj komitatoj kaj al la sovetoj de kampulaj kaj distriktaj deputitoj, ĝis la Konstituciiga Asembleo”. Revolucia sur papero, la dekreto en la realo oficialigis faktan situacion : ekde la somero la vilaĝaj komunumoj alproprigis al si la grundon de la grandaj grund-proprietuloj kaj de la riĉaj kampuloj, ĉar ili laciĝis atendi ke la provizora registaro fine decidu la dispartigon, kvankam la ministro pri kampkulturo, Viktor Ĉernov, estis la gvidanto de la eseroj. Post la interna milito la kampuloj fine turnis sin kontraŭ la bolŝevistoj, kiuj ne nur, kiel la popolistoj, predikis al ili la virtojn de la socialismo, sed krome rekviziciis iliajn havaĵojn por nutri la malsatajn urbojn. En 1921 Lenino donis interripozon al la lando per starigo de la Nova Ekonomia Politiko, aŭ NEP, kiu signifis partan revenon al kelkaj formoj de privata entrepreno. Ĝi direktiĝis pli al la kampularo ol al la laboristoj : oni anstataŭigis la rekviziciojn de la interna milito per imposto en naturaĵo, poste en mono, kio ebligis al la kampuloj vendi la kromaĵojn. Oni permesis al ili libre provizi la merkaton por faciligi la industrian kreskon per restarigo de la komercaj rilatoj inter la urbo kaj la kamparo. Dum la kontraŭkomunista agitado en la vilaĝoj trankviliĝis, la problemo de kampkulturo ankoraŭ pli parceleca ol antaŭ 1917 restis ne solvita. Ekde la „granda turniĝo” de 1928-1929, Jozefo Stalino brutale solvis la kampkulturan problemon : per deviga kolektivigo de la grundo, kiu kaŭzis la morton de milionoj da homoj. De la popolista revo – naiva, sed larĝanima – de memmastrumado de rusa popolo kiu vivu laŭ sia idealo, oni pasis al la komandado al la amasoj. La unuaj popolistoj, kiuj „iris al la popolo”, ne volis substitui sin al la popolo, sed male unuiĝi kun ĝi. Korine AMACHER.