Dat is nog maar het begin natuurlijk want van daaruit vertrekt de hele redenering. Als ‘amper’ 42% kwam stemmen, kan je in politieke wiskunde die thuisblijvers makkelijk voor de kar spannen, die 700.000 tel je voor het gemak bij de thuisblijvers.

Die thuisblijvers hebben ook allemaal dezelfde overtuiging, diegene die je zelf aanhangt uiteraard. In de Catalaanse ‘case’ die we hier bespreken, bleven die kiezers natuurlijk allemaal thuis omdat ze ‘no’ willen stemmen en dat niet durven of willen.

Het referendum is namelijk illegaal. Met enkele zeer aannemelijke denkfouten reduceren we zo de overwinning van 89% voor ‘Si’ naar een nederlaag. Amper 38% van de Catalaanse stemgerechtigden stemde voor onafhankelijkheid.

Winst wordt verlies, dankzij de politieke wiskunde. De wereld mijn dorpJe kan, als je dat wil ook nog iets verder gaan. Wat met al die Spaanse kiezers die zich niet hebben kunnen uitspreken over de onafhankelijkheid van Catalonië?

Spanje telt zo’n 48,5 miljoen inwoners, amper 2 miljoen daarvan stemden voor onafhankelijkheid van Catalonië. Dus amper een schamele 4% van de Spanjaarden wil een onafhankelijk Catalonië. (voor politiek wiskundigen zijn alle Spanjaarden de facto tegen, dat telt makkelijker, je neemt ook best het aantal inwoners en niet de stemgerechtigden, dat komt het resultaat nog beter uit).