Nu weten die honderden gemangelde ouders in de kindertoeslagaffaire dus waarom bellen met de Belastingtelefoon zinloos was: daar waren ze te druk met de Oranjes en hun lucratieve deal rond een gevalletje erfbelasting. Door de verkoop aan de Staat van kunst van prinses Juliana mochten de nabestaanden 8,8 miljoen euro aan erfbelasting aftrekken. Dat onthulden de jachthonden van tv-programma Zembla. Veel wranger had de timing niet gekund.

Mijn leven zal niet onvolmaakt zijn wanneer ik nooit een blik zal hebben opgevangen van de malachieten meubels van Juliana. Ook het met pen getekende zeegezichtje van Willem van de Velde de Oude kan mij eerlijk gezegd gestolen worden. Bij elkaar is die kunst zo’n drie miljoen waard. Best prijzig voor de inrichting van twee kamertjes in ’s lands poppenkast.

Toch gaat het daar niet om. Het gaat er onder meer om dat de Oranjes hun kunst ook na verkoop lekker voor zichzelf hielden, terwijl de afspraak was dat die toegankelijk zou worden voor het plebs.

En het gaat om het patroon, en de reflexen. Want hoeveel affaires met geld en de Oranjes hebben we niet gehad sinds de steekpenningen van Lockheed? Paleis Noordeinde bleek een postadres van stichtingen voor fiscale foefjes van prinses Christina. Het onderhoud van de Groene Draeck, de vakantievilla in Mozambique, de veiling – buiten Nederlandse musea om – van de Rubensprent van Christina. De ophef toen bleek dat het koningshuis al dertig jaar lang onterecht een vergoeding ontving voor onderhoud aan meubels die al van de staat zijn; een ‘vreselijk ingewikkelde’ kwestie, volgens Mark Rutte. Het parlement wist weer eens van niets, net als nu. De oprijlaan van Huis ten Bosch is geplaveid met incidenten.

En steeds de vergoelijking van de dienstdoende knipmessen in het Torentje, die het allemaal goedpraten, afhouden met zwartgelakte documenten of met slap handje wegwuiven. Boven de deur prijkt sinds jaren het officiële schild: ‘Hofleverancier van geheimzinnige gunsten en duistere diensten’.

Het leugentje regeert.

In de roemruchte serie interviews ‘Oranjebitter’ met HP/De Tijd vertelde enfant terrible Edwin de Roy van Zuydewijn in 2003 dat de familie op Koninginnedag in de bus al wuivend met de ene hand, onder het raam met de andere hand de middelvinger naar de zingende Oranjeklanten opstak. Het beeld is te mooi om kapot te checken. Wie de financiële handel en wandel van de Oranjes op een rij zet, ziet ook nu weer: de koninklijke familie is een geslacht van kleine kruideniers. Door een genetisch effect staat bij hun geboorte de middelvinger al fier overeind.

Als Oranje kom je ter aarde in een glazen huis, je bent veroordeeld tot linten knippen en wc-pot werpen, als je niet afglijdt tot het niveau van huisjesmelker te Amsterdam. Ze verdienen ons mededogen, de meeste Oranjes worden ook financieel vorstelijk gecompenseerd. Daar mag wel wat tegenover staan. Ruiterlijke excuses bijvoorbeeld.

Dat treft: Zijne Koninklijke Hoogheid heeft op Eerste Kerstdag nog wat gratis zendtijd staan. Lakei Mark Rutte heeft de tekst van zijn Kerstrede vast al op zijn malachieten meubel liggen en zal het wel weer ‘vreselijk ingewikkeld’ vinden, maar er is niets moeilijks aan een welgemeend ‘Sorry, het zal niet meer gebeuren’.

Het is enkel een kwestie van koninklijk gedrag.