Voor Electrabel was Ruien lange tijd een paradepaardje. Er werd jaren na elkaar volop geïnvesteerd. “Neem alleen al de constante zoektocht naar de beste brandstof om elektriciteit op te wekken”, knikt vakbondsman Pollez. “In het begin draaide de centrale op steenkool, daarna kwam de nadruk op aardolie. Maar vanaf de jaren negentig werden de installaties polyvalent gemaakt. Dan konden ze zowel aardolie of gas branden maar ook biomassa zoals houtstof van de meubelindustrie. Met vrachtwagens vol werd dat houtstof aangevoerd. Er zijn zelfs pogingen gedaan om olijfpitten te branden.” Met trots vertelt Pollez dat al dergelijke aanpassingen heel lang door het eigen personeel werden uitgevoerd: “De centrale had niet alleen knappe ingenieurs maar ook talenten in draaien frezen, lassen…We hadden mechanisch en technisch toppersoneel.”

Ook in het personeel zelf investeerde Electrabel grif en veel. “Toen ik in 1980 aangeworven werd, zeiden vrienden en familieleden me : ‘Didier, uw broodje is gebakken.’”, vertelt Pollez. “De extralegale voordelen waren aanzienlijk. Het bedrijf bouwde aan de tweede pensioenpijler. De werknemer kreeg verhoogde tegemoetkoming in gezondheidszorg. Je kreeg een hospitalisatieverzekering. Je kreeg reductie op de prijs van je elektriciteit.”

Rond de centrale bloeide ook een bijwijlen ontroerend sociaal leven. Er waren Sinterklaasfeestjes, er waren opendeurdagen, sponsoring van schoolfeesten tot de vissersclub toe. En er was de voetbalclub ‘Inter’. De ploeg kwam uit in een competitie met andere bedrijvenclubs, organiseerde mosselfestijnen en werd in de jaren zeventig kampioen. “Maar eigenlijk had de directie niet graag dat de werknemers bij ‘Inter’ aansloten”, lacht Didier Pollez, “want wie tijdens de match een blessure opliep, kon de dagen nadien natuurlijk niet werken.”

De familiale sfeer was vaak letterlijk te nemen. Een werknemer die een goed woordje voor een familielid deed, vond vlotjes gehoor. Niet zelden werkten vader én zoon of oom én neef in de centrale. Zo loodste Nonkel Roland mijn übercoole neef P. in de centrale binnen. P. reed met de motor, leerde me Lou Reed kennen en was een belhamel. Op een dag had hij met zijn werkmakkers voor een bak bier gewed dat hij tot in de nok van een van de schouwen zou klimmen. Zo geschiedde. De bak bier was binnen, de job was P. kwijt. Nonkel Roland was ziedend. Niet op de centrale die zijn neef had ontslagen. Wel op P.

“De werknemers voelden zich echt verbonden met ‘hun’ centrale”, stelt directeur Van Miert. “Je kan het zelfs verregaande loyaliteit noemen”, denkt Didier Pollez. “Waren er problemen, dan kwamen mensen zonder morren die problemen oplossen, ook al was het zondag. Werknemers kwamen in het weekend ook zonder zeuren onderhoudswerken uitvoeren.” Loyaliteit, jazeker. In de jaren zeventig werd die loyaliteit op de proef gesteld….