Salvēte omnēs, hocc erit mihi prīmum rogātum hāc in sēde. Haud dūdum vīdī quendam hominem scīscitārī, quōmodo posset Latīnē dīcī "he has a long tail, even for a cat". Ad quod rogātum cum respondēre cōnātus sum, prōtinus appāruit rem vix liquēre nec mihi, nec cēterīs sodālibus - id quod prīmum in buccam vēnerat, vidēlicet "prō fēle", nūsquam repperī nec dīcī posse conclūdō. Dēnique vīsum est sīc dīcī: "longa cōda eī est, etiam ut fēlī". Ecce quaedam exempla quae invēnī ad hunc ūsum confirmandum:

Archelāus, physicus, ut est captus antīquitātis, dīligens (SenPhil.Nat.6.12)

est captus antīquitātis, dīligens (SenPhil.Nat.6.12) satis exercitātum in dīcendō, ut Thebanum scīlicet (Nep.Vit.Ep.5.2)

Thebanum (Nep.Vit.Ep.5.2) (ōrātiōnis genus) ut in ōrātore, exīle, inūsitātum (Cic.deOrat.3.66)

Item cētera utputa "ut illīs temporibus, ut tum rēs erant". Alius sodālis prōposuit "vel/etsī prout fēlēs" - atquī ego exempla cum "prout" nōn reperiō nisi cum verbō, igitur plēnō ōrātiōnis membrō (quod Anglicē "clause"), nec cāsus "fēlēs" cum sententiā congruere vidētur - quō colligō sīc nōn dīcī posse. "Prout fēlēs est" sit grammaticē dictum, tamen valeat "according to how much of a cat he is" sīve "inasmuch as".

Quod ad "vel" et "etiam", quōrum, licet prīmō obtūtū haud prāvē dicta videantur, nūllum docvmentum repperī nisi illud parum consentāneum utpote per oppositiōnem dictum, "vel ut" autem plānē aliud valet:

vīcīna sunt haec, etiam ut dissimilia, paria vīribus, etiam ut mente dissentiant (Quint.DeclMaior.4.17.16)

Quid sī "ut fēlī quoque"? "ut vel fēlī?" Praetereā invēnī tālem ūsum cum modō conjūnctīvō, quī vēritātem nisi autumet, concēdit tamen:

vērum ut ita sit , tamen nōn potes quasi praeclārum aliquid praedicāre[...] cum[...] (Cic.Ver.2.3.151)

ita , tamen nōn potes quasi praeclārum aliquid praedicāre[...] cum[...] (Cic.Ver.2.3.151) nē sit summum malum dolor, certē malum est (Cic. Tusc. 2, 5, 14)

Itaque certior fierī velim utrum satis liqueat tālis sententia: "Sit fēlēs, longam tamen cōdam habet" vel membrīs retroāctīs ("habet..sit"). Huic, quō clārius oppositiō exprimerētur, putāvī adjiciendam quendam particulam conjūnctiōnemve corrōborātīvam - sed haud sciō an ūlla hārum valeat "suprā spem", "granted", neque "contrā spem", "even if". Quam hārum putātis potissvmum convenīre?

etiamsī sit fēlēs (crēdō erit "contrā")

quamvīs sit fēlēs (crēdō erit "however much")

tametsī sit fēlēs (dubium)

licet sit fēlēs (dubium)

scīlicet sit fēlēs (haud sciō an conveniat)

fēlēs sānē sit (vidētur convenīre)

sit quidem fēlēs (nesciō)

Ut reī longiusculae summam faciam: quōmodo potest efferrī, quod aliquid in suō genere ēmineat et quālitāte quādam praeditum sit suprā spem et extrā ōrdinem, imprīmīs sī ōrdō iste per sē aliquantus? Ecce exempla Anglicē: