Maar als fietser moet je op een moment toch verder en dus stak ik een hoop stilstaande auto’s voorbij. Tot ik midden op het kruispunt bijna overhoop werd gereden door een wilde chauffeur die met veel vertoon en lawaai veel te snel de Merodestraat in wou. Ik slaakte een schreeuw omdat ik mezelf al onder de wielen van het voertuig zag belanden.

De man achter het stuur bekeek me en riep me door zijn open raampje iets toe dat ik hier niet durf neer te schrijven. Het was van een bijzonder vergezochte vulgariteit. Ik vroeg hem beleefd wat hij daarmee bedoelde maar kreeg als enig antwoord dat “jullie allemaal pedofielen zijn”.

Ik zag dat heel wat omstanders waren blijven staan. Een hooguit vijftienjarige maande me aan verder te gaan. Ik zei dat ik dat wel zou beslissen omdat ik in mijn eigen buurt was en wou weten waarom die man het nodig vond me zo af te snauwen tijdens het feest van de ramadan.

Ik zag dat enkele mannen me aanstaarden, maar niets zegden. Ik begon me af te vragen of ik me bedreigd moest voelen.

Ik wou verder fietsen, enigszins geschokt en triest, met vooral de deprimerende gedachte dat men het in deze straat blijkbaar normaal vindt dat een fietser uitgescholden wordt door een opgefokte macho. En dat er dus eigenlijk weinig veranderd was sinds ik jaren geleden mijn boze column schreef. Ik dacht : misschien moet ik er wel over schrijven…