Imago nekt ambities



De algemene teneur, zowel bij voor- en tegenstanders van het circulatieplan, is dat de stad niet voldoende gecommuniceerd heeft over het plan. Dat is ergens een misvatting, want het stadsbestuur heeft zware inspanningen gedaan om het plan uitgelegd te krijgen. Er werden bijna een half miljoen infokrantjes verspreid in Oost-Vlaanderen, de schepenen trokken naar de buurgemeenten om bezorgde inwoners uitleg te geven. En, de stad voorzag zo’n 150 000 circulatieplannetjes om gratis te verdelen. Toch lijkt al die moeite een beetje voor niets, want niet iedereen is goed geïnformeerd. Sommige mensen, vooral niet-Gentenaars, mijden de stad dan ook uit angst voor verkeers- en parkeerproblemen.

Wat betekent het plan voor de Gentenaar?

De Gentenaars zelf, en dan vooral de inwoners van het centrum (binnen de stadsring), zijn vrij goed ingelicht. Dat is logisch, zij zijn directe betrokkenen en het plan heeft ook directe positieve én negatieve impact op hen. Zo zijn er tot een derde minder verkeersongevallen in de binnenstad. De doorstroming van het openbaar vervoer gaat opvallend vlotter, blijkt uit cijfers van De Lijn. En het aantal fietsers is met zo’n 20 procent gestegen. De Gentenaars zelf merken daarnaast ook de nadelen het snelst op. Sommige stadsdelen zijn minder vlot bereikbaar met de wagen en Gentenaars moeten de ring nemen om van het ene naar het andere stadsdeel te rijden.

Wat merkt de bezoeker van Gent?

Voor bezoekers die met de auto komen, pendelaars of toeristen, is de gewijzigde verkeerssituatie een struikelblok. Ondanks de pogingen om het plan duidelijk uit te leggen, leeft de perceptie dat de stad onbereikbaar is met de wagen en dat Gent een soort fiets- en wandelparadijs is geworden. Dat klopt, voor de duidelijkheid, niet helemaal. Auto’s kunnen nog overal raken maar moeten daar wel voor omrijden via de kleine ring. Niet iedereen weet dat, de stad schreef al ruim 8000 GAS-boetes uit voor mensen die door een zogenaamde knip reden. De cijfers zitten wel in dalende lijn. Het duidt erop dat de knips intussen herkenbaar zijn geworden.

Het pijnpunt: negatief imago

Het pijnpunt blijft het negatieve imago van de stad als het over mobiliteit gaat. En, daar zitten de media – laten we de hand ook even in eigen boezem steken – mee voor iets tussen. Voor de invoering van het plan en in de begindagen is sterk gefocust op wat kon en zou mislopen. Dat bleek doemdenken. Verkeerstechnisch loopt alles relatief vlot en de parkeergarages zijn allemaal bereikbaar volgens dezelfde routes als voor de invoering van het plan. De belangrijkste pijnpunten blijven het vergunningsbeleid, het aanbod van openbaar vervoer en de mobiliteit van zwakkere groepen zoals ouderen en andersvaliden.

Dalende omzet

De negatieve perceptie heeft ook kwalijke gevolgen voor de middenstand. Zij merken écht dat mensen de stad mijden. Unizo wil geen omzetcijfers geven maar een rondvraag leert ons dat er kleine tot forse verliezen zijn. De stad belooft snel, dit weekend nog, online een promofilmpje te lanceren. Later zouden er ook nog radio en tv-spotjes komen. Of die het tij voldoende zullen doen keren, is de vraag.