Regisseur Diederik van Rooijen Beeld ANP Kippa

‘Opgepompt’ voelt de Nederlandse filmmaker Diederik van Rooijen (42) zich, in de week voor zijn Hollywooddebuut. The Possession of Hannah Grace, zijn Amerikaanse horrorfilm over een vrouw die nachtdiensten draait in een mortuarium waar op een avond een door een demon bezeten halfverbrand lijk wordt afgeleverd, is eindelijk gereed voor een wereldpremière, in 25 landen tegelijkertijd. ‘Alles wordt van tevoren heel secuur getest in Amerika’, zegt hij aan de telefoon vanaf zijn vakantieadres in Palm Desert, Californië. ‘Ik krijg rapporten opgestuurd met peilingen, kijkcijfers van de trailers, noem maar op. Dan zie je de lijst met zalen waar de film gaat draaien – alleen al in Amerika in 2012 bioscopen – en denk je: Jezus.’

Van Rooijen maakte in Nederland tientallen Albert Heijn-reclames (‘op een gegeven moment stond ik elke zondag met Harry Piekema op de set’), regisseerde de eerste speelfilm over de Nederlandse militaire missie in Afghanistan (Stella’s Oorlog, 2009), verfilmde de Marion Pauw-thriller Daglicht (2013) en was als regisseur een sturende kracht achter het succes van misdaadserie Penoza (2010-2015). Met zijn kleine, vaardige gemaakte thriller Taped (2012), over twee vakantiegangers (gespeeld door Barry Atsma en Susan Visser) die per toeval getuige zijn van een moord door de Argentijnse politie, kwam hij op de radar van Hollywood. Eind 2014 verhuisde hij met zijn gezin naar Los Angeles, waar het productiebedrijf van Transformers-regisseur Michael Bay hem had aangenomen voor een remake van de Hitchcockklassieker The Birds.

Van Rooijen kreeg vervolgens te maken met een harde wetmatigheid van Hollywood: niet alles waarvoor je tekent ziet het levenslicht. ‘Bij de studio werd getwijfeld tussen twee versies en het bleef onduidelijk welke voorrang moest krijgen: een klassieke remake voor de internationale markt of een nieuw en nadrukkelijk op jongeren gericht verhaal voor de Amerikaanse markt. Er zijn twee scripts en twee plannen van aanpak. Het is een voortdurende strijd. Ik mag er verder weinig over zeggen, maar ik hoorde vorige week dat de film toch niet helemaal van de baan is.’

Shay Mitchell in The Possession of Hannah Grace

Wanneer kwam The Possession of Hannah Grace op je pad?

‘Ik kan mij nauwelijks nog herinneren wanneer mijn aandeel in The Birds (voorlopig) eindigde en waar Hannah Grace begon. Er zijn in Los Angeles geen seizoenen, dat doet iets met je beleving van tijd. Het liep door elkaar, denk ik.’

Je maakte Hannah Grace in opdracht van een zusterbedrijf van Sony Pictures. Hoe is het om uiteindelijk toch te filmen voor zo’n grote studio?

‘Uiteraard is het onvergelijkbaar met filmen in Europa: daar ben je veel autonomer. Mijn Nederlandse commercials waren achteraf gezien een goede leerschool. Ik werkte er ook in opdracht van een klant, maar was tegelijkertijd bezig met een creatief proces. Je moet iets van jezelf toevoegen, anders wordt het niks. Ik hou van dat politieke spel: tijdens vergaderingen alle neuzen dezelfde kant op krijgen.’

Hoe bedrijf je politiek in Hollywood?

‘De studio wilde een regisseur die niet alleen een paar enge scènes kan leveren – de hele sfeer moest kloppen. Ze eisten dat je filmt wat in het script staat, maar ze verwachtten niet dat je het script op de letter volgt. Dus begon ik kleine stukjes script te herschrijven. Het mortuarium maakte ik groter dan in het scenario staat, omdat ik denk dat een grote lege ruimte griezeliger kan zijn. Overal hangt nu automatisch licht, met bewegingssensoren die vaak net te laat reageren. Mijn suggesties bereiken dan via verschillende schijven de man net onder de studiobaas. Uiteindelijk krijg je te horen dat je moet doen wat er al staat geschreven, dan kan het daarna nog vetter worden gemaakt. Als ze het niks vinden ben je de lul, dan hang je. Maar als het lukt is het te gek.’

In november 2016 stond je op de set. De postproductie duurde vrij lang. Was dat ook weer Hollywoodpolitiek?

‘Dit had te maken met een studiobaas die tijdens de productie werd vervangen. De nieuwe baas had een ander idee bij het eindresultaat. Ik snap dat wel: hij kan alleen films uitbrengen waar hij volledig achter staat. En het was ook gewoon mogelijk; ik had veel materiaal gedraaid, we konden alle kanten op.’

Was dat zo makkelijk als je het nu laat klinken?

‘Natuurlijk heb ik vreselijke dagen gehad, maar dat hoort er gewoon bij. Ik ben pas net begonnen, dus heb ik geen final cut (het laatste woord over de eindmontage, red.). Ik weet door mijn ervaring met commercials een beetje hoe deze wereld in elkaar zit. Je moet je goed voorbereiden, zorgen dat er voldoende materiaal is om mee te spelen. Het is nou ook weer niet dat de hele film is omgegooid, het blijft mijn film.’

Zie je je over tien jaar als goede genreregisseur in Hollywood of was Hannah Grace dan een springplank naar meer?

‘Ik hoop op een springplank naar meer. Ik regisseer nu een vampierenserie met kinderen, Heirs of the Night, dat is meer avonturenserie dan horror. Volgend jaar film ik in Nederland de speelfilmversie van Penoza, daarna hoop ik in LA in een nieuw project te kunnen doen. Ik heb de afgelopen vier jaar volop scenario’s geschreven, waaronder een drama verpakt als thriller. Dat zou in Nederland het licht niet zien, maar hier reageerden agenten en acteurs direct enthousiast. Drie scenario’s liggen nu bij producenten waarvan je denkt: gaaf! Dat is de fijnste erkenning van het afgelopen jaar. Alleen al in Hollywood zijn inspireert me enorm.’