Wat een pech voor Wopke Hoekstra. Wekenlang had de man toegeleefd naar zijn grote toespraak, maandagavond, de HJ Schoolezing waarin hij een visie ontvouwen zou op de toestand in het land, een visie op waar het heen moet met ons.

Foto’s gepost op twitter, de minister in klassieke denkhouding gebogen boven een vel papier, bijschrift: ‘Oefenen, oefenen, oefenen. Laatste puntjes op de i #landvanmorgen #schoolezing.

Een persstrategie uitgestippeld: na afloop van de lezing door naar Jinek, dinsdagochtend vraaggesprekken in ­diverse ochtendbladen.

Dit was de toespraak waar de voltallige Haagse pers voor zou uitrukken, om te horen welke originele gedachten en interessante maatschappijopvattingen de man heeft die mogelijk de nieuwe leider van het CDA wil worden.

En toen bleek een partijbijeenkomst van Forum voor ­Democratie met ophefmachine Thierry Baudet, met zijn desintegrerende partij en zijn niet-gemelde uitjes per privéjet naar Ibiza, recht tegenover Hoekstra te zijn geprogrammeerd. Stonden de camera’s van het Journaal van 8 uur dáár.

Het zijn belangrijke tijden voor het CDA. Onder Sybrand Buma is de partij gekortwiekt tot een partij van nette conservatieven, type Oranje boven en aan mijn lijf geen klimaatpolonaise. Na het gepalaver van Buma over ‘de gewone Nederlander’, waarmee een witte, cultureel eenkennige Nederlander wordt bedoeld op wie Buma al zijn eigen burgermansangsten en ongemakken kon projecteren, wordt er in de ­sociaal-christelijke vleugel van het CDA gesnakt naar iemand die de ramen tegenover elkaar openzet en de boel lekker laat doorwaaien. Op die flank wordt gehoopt op ander leiderschap, de mensen die in de kerk hebben geleerd dat barmhartigheid zich ook dient uit te strekken tot de vreemdeling en dat rentmeesterschap niet uitsluitend aan boeren kan worden overgelaten.

Het beloven ook roerige tijden te worden voor het CDA, want Hoekstra is niet de enige potentiële kandidaat. Er is Hugo de Jonge, die met de aanstellerige schoenen. Er is Mona Keijzer, die het onbekommerde Volendam-conservatisme belichaamt en die vorige week in een vrolijk interview met het AD schamperde dat er ‘ook kroonprinsessen’ zijn (ze onthulde ook dat ze op vrijdagmiddag de lekkerste verse rode bieten koopt bij groentehandel Leek, en die klaarmaakt met vis).

Als aftrap voor een zinderende CDA-leiderschapsstrijd was Hoekstra’s speech teleurstellend. Een matig opgebouwd verhaal, vol platgetreden paden over de Hollandse handelsgeest en observaties die al honderden keren zijn gedaan. Over zzp’ers die in de ene alinea zielig zijn en drie alinea’s ­later meer belasting moeten betalen, over de beknelde middenklasse die ‘vele gezinnen’ zou tellen ‘die zelfs in tijden van hoogconjunctuur slechts één kapotte wasmachine verwijderd zijn van financiële problemen’ (een hyperbool die me een goede kandidaat lijkt voor een factcheck in deze ­moderne tijden waarin je uitstekende wasmachines kunt kopen voor een paar honderd euro). Met belegen voorbeelden van besnorde migranten die vrouwen geen hand willen schudden, vermoeide observaties over ‘mislukte’ integratie en het bijbehorende gepoch dat Hoekstra uiteraard ook goede Marokkanen kent, opdat we niet denken dat hij ­wereldvreemd is.

Niet één originele gedachte, niet één interessant voorstel dat niet al zestien keer eerder is gedaan, niet één zin die beklijft.

En geen enkele poging om bij het CDA de ramen lekker open te zetten.