Nie wiem, czy to kwestia urodzenia, ale umundurowani chłopcy pokrzykujący kogo będą wieszać i gdzie będą wieszać, kojarzą mi się tylko z dwoma miejscami. Na jednym z nich stoi dziś śmietnik z psim gównem.

Jeden z Czytelników napisał mi maila: „marsz ONR w Warszawie. Ciekaw jestem, co to tym sądzisz”. Już spieszę z odpowiedzią. Ale najpierw napiszę o miejscu, w którym dorastałem. Bo tak się złożyło, że mieszkam w mieście, które takie pochody zna bardzo dobrze.

Nie wiem, czy mam to wrodzone, czy to wina ziemi, na której żyję od długich lat, ale nienawidzę rasizmu. Nazizmu. I kilku innych -izmów. Nie wiem, czy to kwestia genów, ale umundurowani chłopcy pokrzykujący kogo będą wieszać i gdzie będą wieszać, kojarzą mi się tylko z dwoma miejscami.

Pierwsze z nich to szopa, która stała kiedyś na końcu ulicy Gęsiej, na stadionie przedwojennej Skry. To trawnik, który przez lata widziałem z okna. To przystanek tramwajowy, z którego codziennie jechałem do pracy. To chodnik, którym wracałem z pijackich eskapad.

Pod tym trawnikiem, chodnikiem, przystankiem tramwajowym, do tej pory leży siedem tysięcy ludzi. To największy masowy grób w tej części Polski, a – o ile wiem – nawet Europy.

Dziś, na tym grobie stoją bloki. Stoją tam pokoje dziecięce z uśmiechniętymi lokatorami tonącymi w zalewie zabawek. Stoją tam kuchnie, w których moi długoletni sąsiedzi smażą kotlety schabowe, lub krewetki królewskie – zależnie od upodobania i możliwości. Na tym grobie stoją parkingi, na których zatrzymują się bogate mercedesy, obok biednych fiatów 125. Życie biegnie swoim rytmem – i dobrze! Ale te siedem tysięcy ludzi nadal tam leży.

Rozstrzelano ich w imię ideologii, w imię hasła o rasie, która dominuje nad wszystkimi innymi rasami. W imię podobnych haseł, które krzyczą dziś chłopcy z ONR na ulicach mojego miasta. W latach 1940-1943 w miejscu tych chodników, przystanków i pokoi dziecięcych dokonano ponad siedem tysięcy egzekucji i wystrzelono ponad siedem tysięcy pocisków w ponad siedem tysięcy czaszek. Ponad siedem tysięcy ciał upadło na murawę starego, przedwojennego stadionu. Ciała kobiet, dzieci i mężczyzn. Pięknych i brzydkich, młodych i starych, wykształconych i nie, bogatych i biednych. Ubranych w futra i w łachmany. Mówiących po polsku i w jidisz.

Zamordowano tu ponad siedem tysięcy Polaków i Żydów. Grzebano ich na miejscu.

Ta szopa, z którą kojarzy mi się marsz ONR w Warszawie, to szopa ze wspomnień Emanuela Ringelbluma, kronikarza warszawskiego Getta, który 20 maja 1940 roku napisał:

„Zmarłych grzebie się nocą, między godziną pierwszą a piątą nad ranem, bez całunu w białym papierze, który się potem zabiera, w masowych grobach. Na początku układano zwłoki w oddzielnych grobach, jedne obok drugich, obecnie zaś w jednym grobie. Brak już ziemi do chowania nieboszczyków. (…) Szczególne zainteresowanie wywołuje szopa, w której leżą w ciągu dnia dziesiątki nieboszczyków. Byłem dziś w tej szopie. To po prostu makabra. Pod osłoną z czarnego papieru leży mnóstwo trupów, okrytych strzępami odzieży, prawie jak w jatce. Nieboszczycy to kościotrupy, widzi się tylko kości obciągnięte cienką skórą”.

Z kolei Franz Blättler (a właściwie Franz Mavick, bo tak brzmiało jego prawdziwe nazwisko), szofer szwajcarskiej misji lekarskiej, tak opisał to miejsce dwa lata później, w 1942 roku: „Obok starego cmentarza żydowskiego (…..) jest jeden z największych grobów masowych, jakie kiedykolwiek istniały, wypełniony Żydami ze wszystkich części Europy. Zwłoki przywozi się dwukołowymi taczkami. Kobiety i mężczyźni grzebani są w oddzielnych grobach. Gdy podjeżdżają kolejne taczki, podchodzi do nich kilku Żydów, którzy dzięki tej pracy pozostają chwilowo jeszcze przy życiu. Każdy z nich chwyta jakieś zwłoki za głowę i za nogi i zależnie od płci, wrzuca je jednym zamachem do dołu po prawej lub lewej stronie. Rozlega się wówczas nieprzyjemny dźwięk, który powstaje na skutek uderzenia pustego brzucha o ziemię, jakby rezonans pudła skrzypiec – w najprawdziwszym sensie okropna melodia śmierci”.

Ta szopa, która zrobiła takie wrażenie na Ringelblumie, ta szopa, w istnienie której nie mógł uwierzyć Blättler, to miejsce w którym praktycznie się urodziłem. Ja przez całe dzieciństwo patrzyłem z okna na plac, na którym ta szopa wcześniej stała. Ja biegałem tamtędy w krótkich majtkach bawiąc się z innymi dziećmi. Ja w wieku ośmiu lat w w tym miejscu skradłem pierwszego w życiu prawdziwego buziaka brązowowłosej Oldze z pieprzykiem na policzku. Ja w wieku lat 14 wypiłem w tym miejscu pierwszy łyk wódki.

Dziś mnie już tam nie ma, ale ja znam to miejsce doskonale. I żałuję, że ta szopa już tam nie stoi, że zamiast niej są chodniki z kostki Bauma, ścieżki rowerowe, a na trawniku stoi nowoczesny, europejski kosz na psie odchody. Ja żałuję bardzo, bo gdyby ta szopa jeszcze stała, to każdego młodego chłopca z ONR mógłbym złapać za ryj i przyprowadzić do niej. Przyprowadzić i opowiedzieć, wytłu-kurwa-maczyć do czego prowadzi ideologia, którą chłopiec z ONR jest zafascynowany.

Ale szopy tu nie ma już od lat pięćdziesiątych XX wieku, więc co mogę zrobić? Złapać takiego durnia i wytarzać mu mordę w gównie z europejskiego kosza dla psów? Kuszące, ale chyba nie o to chodzi.

Chodzi o to, jak się żyje obok tej szopy Ringelbluma i Blättlera. Jak się żyje w miejscu, w którym podczas rzezi Woli – w ledwie trzy dni! – Niemcy posługujący się podobnymi hasłami zamordowali 65 tysięcy ludzi. Po tym wszystkim z okolicznych z ulic zebrano 12 ton ludzkich prochów (obejrzyjcie film z linka, jeśli znajdziecie trochę czasu, warto).

Sprawdziłem, 12 ton to tyle, ile waży dziś autobus w godzinach szczytu.

Sprawdziłem też coś innego. W tym miejscu, w miejscu w którym stała szopa i gdzie jest największy masowy grób w tej części Europy, mieszkają dziś 1073 osoby. Na każdego mieszkańca przypada siedem osób zamordowanych i leżących pod jego parkingiem, sklepem, chodnikiem i kuchnią wyłożoną glazurą z Castoramy. Siedmiu martwych sąsiadów na jednego żywego.

Ci mieszkańcy okolic szopy to nie jest elita i Warszawka. To ciężko pracujący robotnicy, to wystający po bramach dresiarze, to osiem burdeli z prostytutkami ze Wschodu. Burdeli może być zresztą więcej, bo policzyłem tylko te, które udało mi się znaleźć w Google.

To miejsce, jeszcze w latach 90., było enklawą przestępczości. Ja sam pamiętam przynajmniej dwie mafijne egzekucje z broni palnej, jakie wydarzyły się po sąsiedzku. I nawet nie liczę głośnych spraw, jak strzelanina w restauracji Gama, czy egzekucja w Wikingu. A jeśli chodzi o pobicia, napady przy użyciu niebezpiecznego narzędzia i inne dziesiony – to miejsce nie miało sobie równych. I wiecie co? Teraz, we współczesnej Polsce, jakiś baran nasmarował sprajem na śmietniku „Marsz niepodległości, ONR, jebać żydów”. I czyjaś druga ręka, ręka prawdopodobnie zdobna w ortalionowy rękaw od dresu, zamazała to hasło i napisała „Spierdalaj”.

Może jednak, mimo wszystko, ta ziemia mówi do tych, którzy tu mieszkają.

I jeśli Czytelnik pyta mnie, co ja myślę o marszach ONR to myślę właśnie to, co namalowane jest na śmietniku. Niech spierdalają.

Bo, kurwa, trzeba być gnojem bez pojęcia, bez honoru, godności osobistej i inteligencji, by chodzić po Warszawie, po grobach ludzi zamordowanych przez reżim nazistowski i głosić hasła stanowiące mokry sen Oskara Dirlewangera.

Ale, ale. Miałem już kończyć, bo pointa w sumie nie jest najgorsza, ale przypomniałem sobie że napisałem, że ONR kojarzy mi się z dwoma miejscami. Słowo się rzekło, kobyłka u płota: drugie z tych miejsc to Bereza Kartuska.

Chciałbym, bardzo chciałbym, aby ten uwielbiany przez dzisiejszą prawicę marszałek Józef Piłsudski zmartwychwstał. Chciałbym, żeby popatrzył na te brunatne koszule i na te ich żałosne marsze. Chciałbym, aby usłyszał bardzo dobrze znany sobie skrót ONR.

Bo i ja lubię marszałka i mi również jest go brak. Tylko ja, w odróżnieniu od tych baranów, przeczytałem w życiu kilka książek. I wiem, że istniał kiedyś obóz koncentracyjny, w którym torturowani byli endecy i ONRowcy. I wiem, kto ich tam wsadzał i dlaczego. I wiem, kto klaskał na getcie ławkowym. I wiem, kto klaskał później chłopcom w niemieckich mundurach. I wiem, jak ONR/Falanga kolaborowało potem z komunistycznym okupantem. Ja to wszystko wiem. Ciekawe, czy te dzieciaki z ledwo owłosionymi jajami maszerujące po ulicach mojego miasta to wiedzą.

Tekst powstał przy wsparciu Patronów.

A gdybyście i wy mieli ochotę rzucić we mnie monetą i wesprzeć moją pisaninę, to będę bardzo wdzięczny. Tu trochę o tym piszę. Jak chcecie, kliknijcie poniżej.





Dodaj do ulubionych: Lubię Wczytywanie...