Kilka tygodni temu ze zdziwieniem stwierdziłam, że odrobina wysiłku włożonego w Twittera może przełożyć się na całkiem sporo wejść na bloga.

Nie mam tu co prawda, ani zbyt wielu followersów, ani zbyt wielkiego doświadczenia. No i niestety nie mam też zbyt wiele czasu, by uczciwie, systematycznie przysiąść do Twittera: ponawiązywać tu trwałe kontakty, podyskutować z innymi Twitterowiczami. Co prawda bardzo lubię to robić. Niektóre tweety na prawdę potrafią rozbawić mnie do łez, albo dać do myślenia. Chciałabym mieć na to więcej czasu.

Niestety nie nadążam. Dlatego niczym przysłowiowy Dobromir, czy jak wolicie koń pod górkę … kombinuję … jak działać wydajniej.



[Tweet „Jak wygospodarować więcej czasu na bywanie na Twitterze?”]

Chociażby usprawniając proces publikacji tweetów.

I tu mam dla Was kolejną porcję przydatnych narzędzi.

1. Missinglettr

Do tego narzędzia miałam dość długi rozbieg. Choć, gdy po raz pierwszy o nim usłyszałam, poczułam, że nadajemy na tych samych falach. A dokładnie, że właśnie czegoś takiego szukałam.

Jak to działa?

Genialnie. Publikujecie kolejny wpis na blogu, a Missinglettr pobiera (losowo, czy to według jakiegoś algorytmu) zdania z Waszego wpisu i przerabia je na tweety. Potem dostajecie wiadomość, że kampania na Twittera pod dany wpis jest już gotowa i czeka na Waszą akceptację. Wtedy wchodzicie na Wasze konto do Missinlettera i … patrzycie, co tam się porobiło. Z przygotowanej (wybranej przez maszynę) listy potencjalnych tweetów, wybieracie to, co ma ręce i nogi. Możecie coś w nich poprawić. Z części tweetów zrezygnować. A na koniec tylko zatwierdzacie daną kampanię. A potem Missinglettr rozplanowuje to w czasie. Fantastyczne. Nie ma Was na Twitterze, a jednak twitujecie.

Teraz wyjaśniam, dlaczego dużo czasu zajęło mi oswojenie tego narzędzia (na wypadek, gdybyście mieli takie same problemy).



Na samym początku Missinglett w ogóle nie chciał zassać adresu (i feedu – treści) mojego bloga. I pewnie do dzisiaj, by tego nie zrobił, gdybym w pewnym momencie nie odważyła się do nich napisać. I tu o dziwio odpowiedź (taka napisana przez człowieka z krwi i kości) przyszła bardzo szybko. Ben (z którym wymieniałam maile) naprawił problem za mnie. Odtąd wszystko zaczęło działać jak po maśle. No może nie do końca jak po maśle, bo wkrótce pojawił się kolejny problem. W miejsce polskich znaków w tweetach, zaczęły wyskakiwać egzotyczne krzaczki. I tu znowu Missinglettr po moim mailu bardzo szybko rozwiązał ten problem.

Z tego, co już zdążyłam przetestować:

[Tweet ” Missinglettr to na prawdę świetne narzędzie do przygotowania kampanii na Twitterze. „]

I zaoszczędzenia przez to czasu.

Jako, że sama korzystam z wersji darmowej (jestem tylko blogerką – pasjonatką), Missinglettr coś ostatnio wspominał o ograniczaniu się do jednego wpisu w tygodniu, na podstawie którego przygotują kampanię (albo do skorzystania z jego wersji płatnej). Ale to i tak super sprawa. W końcu darowanemu koniowi w zęby się nie patrzy.

2. Friends and Me.

I tu znowu miałam długi rozbieg. Wiecie, bo ja jestem intelektualną blondynką, tylko że zewnętrznie to maskuję. I tak z „Friends and Me” korzystałam, tylko inaczej. No bo skoro jestem inteligentna … inaczej.

Tak więc przez długie tygodnie, ręcznie wysyłałam stamtąd notki do 3 różnych social mediów (akurat wybrałam sobie Linked In, Pinterest i Twittera). Oczywiście tak też można. Ale można to robić inaczej, dużo prościej, skuteczniej. I o to tu chodzi.

Bo Friends and Me z założenia ma służyć zautomatyzowaniu połączenia naszego konta Google Plus z kontami w innych mediach np z Twitterem. I automatycznemu przesyłaniu tam tego, co już opublikowaliśmy na Google Plus.

Ale żeby to skoordynować…. po prostu wchodzimy w REPOSTS ROUTING, żeby wybrać docelowe profile (u mnie Twitter i LinkedIn), na które automatycznie będziemy przesyłać to, co opublikowaliśmy wcześniej na Google Plus. Jako że sama regularnie bywam i publikuję na Google Plus, to narzędzie idealnie mi podpasowało.

O tym dlaczego warto bywać i działać na Google Plus i jak to robić … strategicznie, skutecznie, wydajnie przeczytacie TUTAJ.



3. ManageFlitter

Jeżeli lubicie sięgać po rady z gatunku: Jak zdobyć 1000 pierwszych obserwujących w tym czy tamtym social medium, to często w takich poradnikach powraca rada:

Zacznij obserwować innych.

W tym wpisie wręcz znajdziecie radę, by codziennie na Twitterze zaobserwować po 100 nowych osób (nie więcej, bo możecie dostać bana).

Sama testuję ją od jakiegoś czasu (nie tylko na Twitterze) i muszę przyznać, że w suchych liczbach, nawet całkiem fajnie się ona sprawdza.

Ale wiecie, że na Twitterzer (i nie tylko na Twitterze) ważny jest również stosunek obserwujących do obserwowanych. Najlepiej, by tych pierwszych było jak najwięcej (w stosunku do tych drugich), albo przynajmniej po równo. Wtedy zaczynacie uchodzić za influencera.



Tylko jak to pogodzić z powyższą radą?

Bo jeżeli zaczynamy obserwować innych z nadzieją, że zrewanżują się nam tym samym? A tu …. masz ci babo placek.

Dlatego wymyślono niejedno narzędzie, które potrafi wytropić np, kto nie zaczął nas śledzić, mimo, że my go zaobserwowaliśmy, albo np kto nas odlubił.

Jednym z narzędzi w tym gatunku jest ManageFlitter.

Możemy tutaj sprawdzić:

kto nas nie śledzi (not following back),

kto ma profil, a wcale nie działa na Twitterze (takie twitterowe martwe dusze, czyli Inactive),

kto nie ma zdjęcia profilowego (np mój twitterowy guru Michael Hyatt mówi, że z zasady nie śledzi ludzi, którzy nawet nie mają tu zdjęcia, bo jest ryzyko, że to jakieś spamowate konta)

…

Dodatkowo w ManageFlitter macie możliwość połączenia Waszego konta na Twitterze z kontem na Google Plus i automatycznego twittowania tego, co opublikujecie na G +.

Dodatkowo mam dla Was całe mnóstwo narzędzi, o których pisałam już wcześniej. Niemniej jeszcze raz podrzucam te wpisy. Może wśród nich znajdziecie coś dla siebie.

Wpisy na temat Twittera i przydatnych tu narzędzi:



A w nim 3 kolejne fajne narzędzia jak: SUMO ME i jego Highlighter, Unfollowers i wtyczka Revive Old Posts (dawniej Tweet Old Posts).

I tutaj genialna wtyczka SEO by Yoast.

I to na tyle.

Pozdrawiam serdecznie.

Beata