W ramach naszej kampanii "WybieramyPrawdę" przypominamy wybrane teksty Onetu, które wpłynęły na otaczającą nas rzeczywistość. W najbliższych miesiącach na stronie głównej Onet.pl będą prezentowane kolejne artykuły z serii.

Tekst został opublikowany w sierpniu 2018 r.

Byłam jak bezwolna owieczka, nawet do głowy mi nie przyszło prosić o znieczulenie. Położna wypchnęła dziecko kładąc się na moim brzuchu, szyjka macicy pękła. Pamiętam straszliwą samotność, ogromny ból i lęk. O depresji nie było mowy - ciężko chora mama, mało współczujący mąż i powrót do pracy po pięciu miesiącach Poza śmiercią mojej mamy poród był najgorszym życiowym doświadczeniem - napisała jedna z kobiet. W XXI wieku na polskich porodówkach wciąż, oprócz chamskich komentarzy lekarzy i pielęgniarek, zdarza się poszturchiwanie, rozkładanie nóg na siłę i przywiązywanie ich do łóżek Prawo do informacji? - Lekarzowi należy ufać, a nie zadawać głupie pytania. Prawo do poszanowania intymności i godności osobistej?-Rozbierze się, położy się i pokaże krocze

Centrum Medyczne "Żelazna" - Szpital Specjalistyczny św. Zofii w Warszawie

„Rok – 1992, ciąża druga, zagrożona. W znieczuleniu ogólnym "podszyto" mnie pytając: - A nie chce pani usunąć? Zaraz wejdzie zakaz! - Nie chcę! - rzuciłam. Potem podszycie rozpruto na żywca... koszmar. Leżałam i wiłam się z bólu. - Tak panią boli? – pytała położna z niedowierzaniem. Akcja porodowa skończyła atakiem: łokciem w brzuch. Na szczęście dziecko urodziło się zdrowe. Zszywał mnie – student na stażu. Źle. Po tygodniu wróciłam do św. Zofii karetką na powtórkę. Nie dochodziłam, co wpisano mi w papiery - nie miałam siły…”

„Poza śmiercią mojej mamy najgorsze życiowe doświadczenie. Uciski na brzuch w celu wypchnięcia dziecka doprowadziły do pęknięcia szyjki macicy. Przez trzy kolejne tygodnie po porodzie strasznie krwawiłam. W końcu trafiłam do lekarki starej daty, która skierowała mnie na USG. Okazało się, że zostawili w środku kawałek łożyska.”

„W 2014 roku wybrałam Zofię – pierwsze dziecko, wykupiona położną, ułożony plan porodu – wszystko dopięte na ostatni guzik. Kiedy zaczęłam rodzić okazało się, że z planu nici - w szpitalu nie było miejsc. Zaprowadzono mnie do pokoju na izbie przyjęć i kazano czekać. Mąż znalazł cienki materac, który położył na ziemi. Można powiedzieć, że rodziłam na gołej podłodze. Moja położna w ramach łagodzenia bólu dała mi zastrzyk w udo i woreczek do ściskania, później zniknęła. W trakcie oczekiwania na miejsce do pokoju wszedł pielęgniarz i z wyrzutem powiedział, że mu przeszkadzam w dojściu do szafy! Później usłyszałam, że mam dobre KTG i spadłam w kolejce. Zasugerowano nam zmianę szpitala. Wybraliśmy Solec, na karetkę czekaliśmy godzinę! Po wszystkim do dyrektora św. Zofii napisałam skargę. Odpisał, że zbadał sprawę – uchybień nie było. Bo kogo obchodzi moja psychika i stracone lata?”

„Mimo próśb nie dostałam znieczulenia - najpierw mnie zbywano, potem lekarze byli zajęci cesarką, a chwilę później było już za późno. Mimo, że akcja porodowa postępowała w sposób naturalny napompowano mnie oksytocyną. Spytałam położną: co jest w kroplówce, odpowiedziała: elektrolity. „Przejęzyczenie” sprostowali w karcie. Po 3 godzinach parcia wskoczył na mnie lekarz i wykonał chwyt Kristellera. Dziecko urodziło się z raną na głowie. Nikt mi nie wyjaśnił skąd się wzięła i nikt nie skierował nas na badania. USG przezciemiączkowe wykonane kilka tygodni później pokazało mikrowylew. Moja 4-letnia córka ma stwierdzony autyzm wczesnodziecięcy. Nie wiem, czy miało to coś wspólnego z porodem i prawdopodobnie nigdy się nie dowiem.”

Instytut Matki i Dziecka, ul Kasprzaka 17a

„Trzynaście lat temu miałam rodzic w św. Zofii, ale przez niepokojące upławy trafiłam na oddział patologii ciąży na Kasprzaka. Po dwóch tygodniach leżenia stwierdzono, że poród należy wywołać. Podano mi oksytocynę, a rozwarcia jak nie było, tak nie było. Rodziłam 36 godzin. Tak 36 godzin. Lekarz uciskał klatkę i kazał przeć – nie mogłam oddychać. Krzyczałam, że zrobi małej krzywdę, a on nachylił się nade mną i powiedział: - I tak ze mną gówniaro w sądzie nie wygrasz. Po porodzie zszywał mnie student. Dziecko widziałam tylko przez chwilę - sine z nosem jak bokser. Dostało 3 punkty w skali Apgar. Mnie podano krew z worka, który przeciekał - położna zakleiła dziurkę. W efekcie dostałam wstrząsu anafilaktycznego.”

Klinika Położnictwa i Ginekologii, pl. Starynkiewicza 1/3, Warszawa

„Historia sprzed trzech lat – miałam urodzić, poroniłam. Dzisiaj nadal nie wyobrażam sobie ciąży ze strachu przed „opieką” na porodówce. Najgorsze… są położne, które przez kadrowe braki czują się bezkarne. Po kolejnym USG dopochwowym, zapytałam lekarza: - Czy na pewno płód jest martwy? Zamiast niego odezwała się „ONA”: - Czy pani jest ubezwłasnowolniona? Włożono mi tabletki poronne i zostawiono na noc - strasznie krwawiłam… Przerażenie zamieniło się w lęk, który później zaprocentował pobytem w szpitalu psychiatrycznym. Zwątpiłam w siebie całkowicie, uważałam, że jestem do niczego.”

Szpital Miejski Specjalistyczny im. Gabriela Narutowicza w Krakowie

„Byłam jak bezwolna owieczka, nawet do głowy mi nie przyszło prosić o znieczulenie… Położna wypchnęła dziecko kładąc się na moim brzuchu, szyjka macicy pękła. Pamiętam straszliwą samotność, ogromny ból i lęk. O depresji nie było mowy - ciężko chora mama, mało współczujący mąż i powrót do pracy po pięciu miesiącach, ale dobrze jest mieć dziecko. Nawet takim kosztem.”

Szpital Miejski im. Józefa Strusia w Poznaniu

„Mój poród miał miejsce 65 lat temu. Zanim przewieziono mnie na salę trafiłam do łazienki, w której poddano mnie procedurze golenia krocza. Na kaflowej podłodze znajdowało się kilkanaście ,,nerek” z krwawymi łożyskami, ale to był tylko wstęp. Z godziny na godzinę ból stawał się coraz silniejszy, w końcu położna wezwała lekarza. Chłop jak dąb bez ceregieli włożył swój gruby paluch w mój odbyt i powiedział: - Nie jesteś na dancingu więc nie ruszaj dupą. Potem zaczął się koszmar – poród pośladkowy, lekarz nacinał mnie bez opamiętania, a krew bryzgała po oknach. Po wszystkim powiedziano mi: - Proszę nie mieć nadziei: dziecko jest bardzo małe i bardzo słabe. Ważącą ponad kg córkę włożono do inkubatora na miesiąc. Razem z mężem nie mieliśmy prawa jej odwiedzać. 30 dni niepewności… Przeżyje? Umrze? Dzisiaj ma 45 lat - nigdy nie lubiła się przytulać i być przytulana. Czy to efekt samotności w inkubatorze? Może. Czy traumatyczne przeżycia były powodem, dlaczego już nigdy nie czułam się ,,seksualnie bezpieczna” i sex nie sprawiał mi przyjemności? Na pewno. Nawet teraz po policzku ciekną mi łzy.”

Szpital Miejski im. Franciszka Raszei, Mickiewicza 2, Poznań

„Na izbę przyjęć trafiliśmy po 23. Jednoosobowa sala wyposażona we wszystko poza empatią. Piłka, worek sako, drabinki, lina, wanna. Wizyta lekarza, kilka krótkich pytań, założony wenflon i czekanie. Około godziny piątej nad ranem rozwarcie wynosiło 8 cm – ból był nie do wytrzymania. Podjęto decyzję o porodzie ze wspomaganiem – padło na kleszcze. Przewieziono mnie do sali zabiegowej i podano leki nasenne. Słowa anestezjologa brzmią w mojej głowie do dzisiaj: - Jak wieloryby rodzą, to ciężko znieczulać.”

Ginekologiczno-Położniczy Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, ul. Polna 33

„Byłam tak porozrywana, że szyto mnie godzinę. Pan Doktor, który dzielnie podjął się zadania, ukuł się igłą w palec. Kiedy poinformowano go, że istnieje u mnie podejrzenie żółtaczki zakaźnej ostro się wkurzył. Przeklinał na cały świat, a mnie nazwał kurwą. Usłyszeć od mężczyzny takie słowa w takiej pozycji, to niewyobrażalny cios. Czułam każde wbicie się igły i każde pociągnięcie nici chirurgicznej. Z zegarmistrzowską precyzją mogłam oszacować, czy nitka jest „na początku” czy „na końcu” drogi. I kiedy nastąpi kolejne wkłucie.”

„Świeża historia sprzed ośmiu miesięcy. Po dwóch dobach bólu na porodówce podjęto decyzję: kleszcze. Na cesarkę jak zwykle było „za późno”. Wspomnienie bólu przy wydzieraniu dziecka metalowymi szczypcami z pomiędzy moich nóg wyparłam od razu jak zobaczyłam, że mała żyje. Mogłabym wymieniać litanię nieprawidłowości ze strony personelu – z zawodu jestem prawnikiem, ale byłam w totalnej rozsypce. Wróciłam do domu, a po kilku dniach dostałam 40 stopniowej gorączki. Okazało się, że mam ostre zapalenie macicy. Pamiętam, że co chwilę zaglądano mi w krocze. Straszono mówiąc: - Szwy się nie goją, krocze się Pani rozejdzie. Nikt się nie patyczkował, oglądano moje cycki, sprawdzano laktację, studenci uczyli się na mnie zakładać wenflon. Z resztek godności obdarto mnie na koniec. Przed wypisem pielęgniarka zaprowadziła mnie do gabinetu lekarza na badanie. W obecności kilkunastu studentów. Nikt nie spytał: czy wyrażam zgodę…”

Wojewódzki Szpital Specjalistyczny we Wrocławiu Ośrodek Badawczo-Rozwojowy przy ul. H. M. Kamieńskiego 73 a

„W opinii matek, położnych i lekarzy to najlepsza porodówka w mieście. Badanie rozwarcia przez młodą lekarkę wspominam jak torturę. Do dzisiaj mam traumę, kiedy siadam na fotel ginekologiczny. „Siłami natury” urodziłam dziecko o wadze 3,9 kg. Mała szła łokciem. Lekarz-rzeźnik zszywał mnie 1,5 godziny i tylko wzdychał: - O kurw…, gdybym wiedział, że tak Panią porozrywa to zleciłbym cesarkę... Fatalnie to wygląda. Mąż płakał jak słyszał mój krzyk. Miałam 21 szwów, straciłam mnóstwo krwi i byłam totalnie wyczerpana. Modliłam się o jedno: nie dawajcie mi teraz dziecka. Po 12 godzinach położne zaciągnęły mnie pod lodowaty prysznic i kazały się umyć - czułam się jak w kolonii karnej. W drugiej dobie zaczęły się problemy z laktacją. Przez tydzień karmiłam dziecko mieszankami. Mimo, że brodawki miałam pogryzione do mięsa dzięki uwagom innych matek i personelu porodówki czułam się jak najgorsza matka na świecie. W szpitalu spędziłam 6 dni, dzień wypisu był najszczęśliwszym w moim życiu.”

Samodzielny Publiczny Szpital Wojewódzki im. Papieża Jana Pawła II w Zamościu

„Za cesarką przemawiało wszystko: waga dziecka – 4 kg, wąska miednica i mój wiek – 38 lat. Dlaczego jej nie wykonano nie wiem… Nikt mnie o niczym nie informował, robili ze mną, a właściwie z nami, to co chcieli. Długo nie mogłam urodzić – lekarz rozrywał mnie rękami od dołu, położna naciskała na brzuch. Potem przyszła kolej na vacum. Czas po porodzie był koszmarem – miałam momenty, kiedy chciałam odkręcić gaz. Na myśl o seksie cierpła mi skóra. Dzisiaj - po pięciu miesiącach już nic mnie nie boli, ale nie odczuwam żadnej przyjemności. Przed porodem kochałam sport, teraz biegając po prostu sikam.”

Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki ul. Rzgowska 281/289, 93-338 Łódź

„Pierwszą ciążę straciliśmy w 12 tygodniu. Później Gameta i walka o dziecko. In vitro. Metoda ICSI. Cały komplet badań i nic. Drugą próbę poprzedziliśmy totalnym resetem – teatry, kina, filharmonia, wycieczki. Udało się – ciąża bliźniacza. W 33 tygodniu ze względu na rozwarcie szyjki macicy żona trafiła na patologię ciąży CZMP. Oddziałem kierował „doktor z kitką” słynący z empatii. Jak wyglądał obchód? Pacjentki leżały na łóżkach z podkurczonymi nogami a kierownik kliniki z całą świtą lekarzy i pielęgniarek "oglądał" ciężarne z patyczkiem w dłoni z odległości metra. Żadnych uwag - kompletna cisza. Po takiej walce o dziecko – żonę w 33 tygodniu bez badania wypisano ze szpitala. Rodzić zaczęliśmy tego samego dnia przed północą w domu - 100 km od „Matki Polki”. To w samochód i z powrotem – po drodze minęliśmy Piotrków Trybunalski z dwoma szpitalami. O czwartej nad ranem na świat przyszli nasi chłopcy: bliźniak nr 1 o wadze 1,6 kg i bliźniak nr 2 o wadze 2 kg. W skali Apgar 7 i 8. Później żonę polewali wodą z czajnika. Niby ulga dla szytego krocza. Jaka? Ja, facet niestety nie opiszę... Rano, po godzinie 8 poszedłem do gabinetu doktora i przytwierdzając go do ściany powiedziałem: - Módl się Ty skurwysynie, żeby dzieciaki przeżyły, bo jako lekarz nie zrobiłeś nic.”

Przeczytaj także: