Frieten. Ze horen bij België als wafels, Manneke Pis, het Atomium, Jacques Brel of Stromae. En toch. Wie de grens oversteekt naar pakweg Nederland zal merken dat ons eetbare goud niet altijd eer aangedaan wordt. Niet alleen worden frietjes soms (verkeerdelijk) omgedoopt tot Franse frietjes of French Fries, ook krijgt u waarschijnlijk een vreemde blik toegeworpen, mocht u in een Nederlandse zaak nog wat frieten bijvragen. En om één van onze trekpleisters nu patat te gaan noemen, dat gaat voor veel Belgen ook weer een brug te ver.

Het was Nederlander Jan Stroop die in 1972 het verschil tussen de benaming voor "patates frites" (de oorspronkelijke benaming voor het gerecht) in de Lage Landen onder de loep hield. Hij legde de vraag over de benaming van onze nationale trots voor aan de correspondenten van het Meertens Instituut, een onderzoeksinstituut rond de Nederlandse Taal in Amsterdam.

Uit het onderzoek van Stroop bleek dat de benaming voor "patates frites" tot vier termen te herleiden is, waarvan friet en patat de bekendste zijn. Stroop stelde ook een kaart op met daarop de fameuze friet-patatgrens, de grens tussen waar de term friet of patat gebruikelijk is. Die bleek een stuk noordelijker te liggen dan eerst gedacht, want ook in Noord-Brabant bleek de term friet gangbaar.