……….

Vladimir Sango, ooit in een vroeger leven Daniël Ainsworth, staarde door het raam van zijn penthouse. Hij zag in de verte de skyline van Roskam. Hier aan de kaai had hij een mooi vergezicht over het water en de stad. Gelukkig was een van zijn slachtoffers eigenaar van verschillende appartementen, waaronder ook dit penthouse. Hij had voorlopig van deze woonst zijn uitvalsbasis gemaakt.

Hij had in zijn omzwervingen over de aarde informatie verzameld die hij graag in de praktijk wou omzetten. Daarvoor had hij nog meer inlichtingen nodig. Inlichtingen die hij maar kon verkrijgen van één persoon: Het Orakel. Zijn informatie vertelde hem dat die hier in Roskam huisde, de poel van verderf waar iedereen naar toe getrokken werd. Ook hijzelf. Hij voelde de kracht die aan hem trok.

De naam Pitja was verschillende keren in documenten opgedoken als voorspelster van rampen en andere onheuglijke tijdingen. Ze was een Griekse oude vrouw en niemand kende haar leeftijd. Ze leefde ondergedoken aan de rand van de stad, in een krot ergens in een van de gure zijstraatjes. Iemand zou hem er brengen tegen een fikse vergoeding. Deze man wist niet eens met wie hij te maken had en dat hij zijn doodsvonnis reeds had ondertekend.

Vladimir moest even glimlachen, al bereikte deze lach zijn ogen niet. Pitja, het kon niet meer voor de hand liggen. Hij had iemand anders gekend die deze naam droeg, al was hij dan niet hetzelfde geschreven. Pythia, het Orakel van Delphi, was wereldberoemd om haar cryptische voorspellingen. Hopelijk was haar hedendaagse opvolger wat klaarder in haar toekomstomschrijvingen.

Hij wist van de tweede doos, zoveel had hij ondertussen al geleerd. Zeus had twee dozen gehad. Een had hij aan Epimetheus en Pandora als huwelijksgeschenk gegeven, met als resultaat dat alle kwaad op de wereld werd losgelaten. De tweede echter was hier ook ergens op dit tranendal die men de aarde noemt. Hier kwam Pitja van doen. Die zou hem moeten laten weten waar hij zou moeten zoeken.

Er was niet zoveel te vinden over deze tweede doos. Er waren maar een aantal ingewijden die van de profetie afwisten. De meeste had hij, na hen uitgehoord te hebben voor zover dit mogelijk was, gedood. Wat er in de doos zat wist niemand juist precies. De een vertelde over een geheel aantal nieuwe hedendaagse plagen. Een ander verhaalde dat het een val was voor het kwaad met de hoofdletter K. Maar bij iedere uitleg werd er van uit gegaan dat de kracht die de doos herbergde noodlottig zou worden voor ieder wezen van de nacht. Nachtwandelaars, heksen, zwarte tovenaars, demonen en duivels, ze zouden allemaal verdwijnen wanneer dit tweede doosje zou geopend worden. Op welke manier dit zou gebeuren wist hij niet, maar dat maakte niet veel uit. Er was vooral één regel in de oude profetie die hem vooral beviel. Diegene die de doos zou openen zou gespaard blijven, wat hij ook was.

Met de kracht die hij nu bezat, zou hij bij de verdwijning van deze oude kwalen die de wereld al eeuwen teisterde, Heer en Meester zijn. Niemand zou hem nog iets in de weg kunnen leggen. Zolang die wezens van de Donkere Kant rondliepen was het nodig om regelmatig van lichaam te verspringen. De profetie vertelde dat de opener van de doos, alle kracht zou krijgen van datgene wat hij allemaal opsloot. Hij zou onsterfelijk worden, onverwoestbaar en machtig als een god. Zo had Zeus het bedoeld met deze tweed doos en zo zou het ook zijn.

………. wordt vervolgd

© Rudi J.P. Lejaeghere