Lezersbrieven van woensdag 15 mei

Een megastal met varkens. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Er is veel te zeggen over de bezetting van de varkensstal in Boxtel (Ten eerste, 14 mei). Het is begrijpelijk dat de emoties aan beide kanten hoog oplopen. Wat ik lastig vind aan deze actie is dat bij een boer het bedrijf en de woning in elkaar overlopen. Dat betekent dat een actie op een bedrijf ook een actie in een woonomgeving is.

Aan de andere kant worden protestbewegingen pas effectief als een samenleving er last van krijgt. Als het gaat schuren. Tot die tijd kan een samenleving beleefd zeggen dat iets heel erg is, maar ondertussen niet veranderen.

Neem de Indische vrijheidsstrijd. Wanneer de Indiërs elk jaar beleefd een petitie hadden aangeboden aan het Nederlandse bestuur met een verzoek om zelfbeschikking, dan had Jakarta nu nog Batavia geheten. Wanneer ze elke maand een protest met borden en leuzen hadden gehouden op de pleinen in de grote steden, dan was er nu nog een Koninklijk Nederlands Indisch Leger geweest. Soms moet je de randen van de huidige wetgeving opzoeken en er overheen gaan om echt een rechtvaardige situatie en wetgeving te krijgen.

De strijd die nu gevoerd wordt gaat niet om grotere kooien, niet om een iets beter leven, niet om zorgvuldiger slacht. Het gaat om het recht om niet misbruikt te worden. Zoals de feministische beweging niet zou stopt wanneer vrouwen 80 procent van de rechten hebben die mannen hebben, stopt deze beweging niet als al het vlees van biologisch gehouden dieren met drie sterren van het beterlevenkeurmerk komt.

De actievoerders willen een enorm doel bereiken, alleen al getalsmatig. Er sterven in Nederland ieder jaar meer dan een half miljard dieren aan het slachtmes. En als je het in dat perspectief bekijkt is het soms nodig om een actie uit te voeren die de samenleving dwingt over het onderwerp te spreken. En dat is nu absoluut gebeurd.

Jan ten Cate, Den Haag

Mijn donkere episode

Onder het kopje ‘Dolgedraaid’ in de rubriek Geachte redactie van 13 mei wijst Cathrien Bos antidepressiva als schuldige aan voor het door Thijs H. veroorzaakte bloedbad.

De steeds groter wordende weerstand tegen antidepressiva doet erg denken aan die van de vaccinatiebezwaarden: zonder enige bewijsvoering wordt er naar medicatie gewezen die wellicht niet voor iedereen, maar toch voor velen uitkomst biedt.

Ruim dertig jaar geleden ben ik opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek naar aanleiding van een ernstige psychotische depressie waarbij ik dreigde mijn toenmalige vrouw te wurgen. Sinds deze donkere episode in mijn leven slik ik dagelijks paroxetine (seroxat).

Je gebruikt geen medicijnen voor je plezier en vaak genoeg heb ik me niet ‘normaal’ gevoeld: een gezond mens moet toch immers zonder kunnen. Verscheidene malen heb ik om die reden geprobeerd te stoppen, om steeds weer tot de conclusie te komen, dat ik blijkbaar niet zonder kan, zoals mensen met diabetes afhankelijk zijn van insuline.

Ik dank er een redelijk gelukkig leven aan.

Cor Verburg, Zutphen

Schoeisel

Leuke foto van de cadetten van de KMA. Ik zie zeven paar gymschoenen (Ten eerste, 14 mei). Is het militaire schoeisel afgeschaft? Zijn straks schoenen met lichtjes ook toegestaan?

Ruud Bloemer, Hoofddorp

Dief

Evenals Sylvia Witteman las ik afgelopen weekend met stijgende verbazing het verslag van de winkeldief in de bijlage van de Volkskrant.

Maar mijn verbazing betrof vooral het feit dat de redactie van de krant dit soort verhalen publiceert.

Wel een mooie aanleiding voor Sylvia Witteman om wederom een prachtige column (V, 14 mei) te schrijven.

Jan Berkers, Vlierden

Oordopjes

In reactie op ‘Motorlawaai grondrecht?’ (Opinie & Debat, 14 mei) van Fokke van der Wal. Motorrijders dragen geen oordopjes om het geluid van hun motoren niet te horen. Oordopjes zijn een noodzakelijk kwaad vanwege het windgeruis en de turbulentie die om de helm bulderen.

Robert Berghuis, Zwolle.

Van de zotte

In het verhelderende stuk van Pieter Hotse Smit (Economie, 14 mei) over de vraag waarom biologische landbouw in Nederland achterblijft ten opzichte van andere Europese landen, noemt hij het geweldige initiatief van Kees van Biert, die land opkoopt van boeren die stoppen en dit land beschikbaar stelt voor biologische landbouw.

Het is van de zotte dat de biologische landbouw, naar mijn mening het beste antwoord op gangbare intensieve landbouw, weinig ondersteuning ontvangt van het rijk. Daar is een krachtige lobby mede schuldig aan. In Drenthe is de situatie nog erger dan in de rest van Nederland. Hier is het aandeel van de biologische landbouw het verst onder het toch al lage landelijke gemiddelde. Hier wordt land ook opgekocht, maar dan ter beschikking gesteld aan een steeds verder groeiend areaal bollenvelden.

Deze intensiefste vorm van akkerbouw staat lijnrecht tegenover biologische landbouw, en is de doodsteek voor de laatste restjes natuurlijke waarde in het landbouwproductie landschap. En waarom? Voor het kortstondige winstbejag. Ik hoop dat boeren en burgers hier in Drenthe ook eens wakker worden, want geld kun je niet eten en natuur is niet te koop.