Waar denk je aan bij het woord ‘boyband’? Aan slick geproduceerde popsongs, nauwkeurige choreografie, gecoördineerde outfits, zoals je ze zag bij Backstreet Boys, *NSYNC en One Direction, de grote namen in de boybandcanon. Daarachter zaten steevast hele machines: songwriters, managers, producers, stylisten, allemaal in dienst van de platenmaatschappijen die van een stel jonge mannen bij elkaar zetten om daar een zo winstgevend mogelijke machine van te maken. Een massale marketingcampagne met catchy liedjes en vier of vijf jongens als uithangbord en spreekbuis. Je kunt er cynisch over doen, maar het werkt wel: het brengt miljoenen in het laatje, creëert evenzoveel dolenthousiaste fans, en de boybandmachine is verantwoordelijk voor een heleboel steengoede popliedjes.



Brockhampton noemt zichzelf steevast de ‘All-American Boyband’, maar lijkt verder in niets op dat gefabriceerde popideaal. Met een stuk of 15 zijn ze, jongens van begin twintig uit Amerika, maar ook uit Ierland en het Caraïbische eiland Grenada. De samenstelling wisselt, ze vonden elkaar grotendeels online. Rapper, producer, fotograaf, stylist, filmmaker, grafisch ontwerper: de meeste leden van Brockhampton kunnen meerdere van die hokjes afvinken. Dus doen ze alles zelf – of eigenlijk, belangrijker nog: ze doen alles samen. Een achterliggende machine is er niet. Wel een fabriek: de Brockhampton Factory, het huis in L.A. waar ze allemaal samen introkken, geïnspireerd door bedrijven als Facebook en Apple die ook in huis- of studentenkamers zijn opgestart.



Kevin Abstract, de geestelijk vader van de groep, verwoordde het op Twitter als volgt: ‘just cause we're not white and some of us rap and like dick and dye our hair and make good music doesn't mean we're not a boyband’. Brockhampton eist de term ‘boyband’ op om het concept te verbeteren: het gaat nog steeds om jonge mensen die muziek maken waar je vrolijk van wordt, maar deze boyband 2.0 is divers, excentriek, zelfvoorzienend en bizar creatief.



(Tekst gaat door onder de video)