Jan van Muijlwijk, geluidsspecialist bij de Omgevingsdienst Groningen, noemt het "een talent" als je laagfrequent geluid goed kan opvangen. Vergelijkbaar met een absoluut gehoor of een fotografisch geheugen. "Je kan hebben dat in hetzelfde huishouden één iemand wel iets hoort en een ander niet." Hij vindt het belangrijk dat er geluisterd wordt naar de mensen met klachten, want er is echt iets aan de hand. "Ik spreek mensen die in huilen uitbarsten omdat ik de eerste ben die hen serieus neemt."

Van Muijlwijk heeft honderden metingen gedaan: "In 70 procent van de klachten meet ik daadwerkelijk geluid. In de helft van die 70 procent, kan ik ook de feitelijke bron vinden. Dat kan van alles zijn: verkeer, een installatie bij de buren, een fabriek op een naburig industrieterrein, noem maar op. Dat is fijn want dan kun je werken aan oplossingen. In de andere helft van die 70 procent meet ik wel geluid, maar is het onmogelijk een bron te vinden. Toch is dat al winst want de slachtoffers voelen zich bevestigd: ze zijn dus niet gek!" In 30 procent is er geen verklaring te vinden.

Mysterieus verschijnsel

Dirk van der Plas, voorzitter van de Stichting Laagfrequent Geluid, noemt drie soorten oorzaken van hinderlijke bromtonen. Op de eerste plaats zijn dat de aanwijsbare en meetbare akoestische bronnen, die Van Muijlwijk kan opsporen.

Daarnaast is er wat hij LFg+ noemt: het mysterieuze verschijnsel dat mensen een duidelijke bromtoon ervaren, vaak samen met een drukkend gevoel of een trilling, terwijl in de buurt geen akoestische oorzaak te vinden is. Van der Plas "Als je alle verhalen van mensen die bromtonen horen naast elkaar legt, zijn er veel aanwijzingen die duiden op het bestaan van LFg+. Mogelijk komt het door elektromagnetische velden die op het neurologisch systeem inwerken en in het binnenoor worden omgezet in hoorbaar geluid. Het lastige is alleen dat er nog geen hard wetenschappelijk bewijs is dat dit kan aantonen."

En ten slotte zijn er verschillende deskundigen die de bromtoon toeschrijven aan tinnitus, oorsuizingen door beschadigde trilharen in het binnenoor. Slachtoffers vinden dat meestal een beledigende diagnose.

Via onderstaande kaart is te zien waar de meldingen allemaal vandaan komen. De locatiebepaling gebeurt op basis van meldingen in een postcodegebied, niet op adres.