We wtorek, 10 marca 2020, Jacek Kurski został odwołany ze stanowiska prezesa Telewizji Polskiej w korespondencyjnym głosowaniu Rady Mediów Narodowych, które zarządził przewodniczący Krzysztof Czabański

Wojciech Krzyżaniak podsumowuje cztery lata rządów prezesa Kurskiego

Poziom dziennikarstwa spadł poniżej skali. Stopień zakłamania i manipulacji porównywalny do najgorszych "wzorców" peerelowskiej machiny propagandowej

Najciemniejszymi miejscami są oczywiście dziennik telewizyjny "Wiadomości", absurdalnie głupi program "W tyle wizji" i najskrajniejsza szczujnia, czyli "Studio Polska", w której bryluje pani Magdalena

Pomysł, żeby większą wagę przyłożyć do widza 50+ jest interesujący i każe przypuszczać, że prezes miał albo dobrą intuicję, albo bardzo dobrego doradcę. W zalewie niekończącego się festiwalu kiczu, przerywanego skandaliczną publicystyką, propozycje kulturalne były naprawdę niezłe

Jacek Kurski grał przede wszystkim na siebie. Uwielbia być uwielbiany, a uwielbienie najłatwiej jest kupić. Dlatego korzystając z rządowych dotacji, przebijał każdą cenę

Jacek Kurski, po tym jak w marcu stracił stanowisko prezesa Telewizji Polskiej, wraca do zarządu TVP. Odwołała go Rada Mediów Narodowych, której przewodniczący potwierdza teraz, że wniosek o powrót Kurskiego został poddany pod głosowanie.

Jak rządził Jacek Kurski? Poziom dziennikarstwa spada poniżej skali

Czas Jacka Kurskiego w TVP zapisze się gigantyczną promocją disco polo i najprostszej rozrywki, a takoż koszmarem prezesowskiej autopromocji i samouwielbienia mierzonego nie tylko w ilości czasu antenowego, który poświęcił sobie, ale również tonami wazeliny zużytej przez prowadzących i "dziennikarzy" rozpływających się w pochwałach dla swojego szefa przy każdej możliwej sposobności. Plus kultowe już prezesowskie twitty, w których popisuje się wynikami oglądalności. To są niewątpliwe negatywy. I jeśli TVP oceniać wyłącznie przez pryzmat publicystyki i rozrywki, to obraz byłby iście dramatyczny.

Stopień zakłamania i manipulacji porównywalny - a i to z coraz większym trudem - do najgorszych "wzorców" peerelowskiej machiny propagandowej. Pracownicy pionu informacji nie cofają się przed niczym. Stworzyli swój własny świat i nawet nie udają, że obchodzi ich, jaka jest prawda. To ewidentnie wpływ prezesa, który zawsze znany był z tego, że w propagandzie sprawdza się doskonale. Wiedział, że propaganda i oddanie ludzi musi kosztować, więc świetnie płacił. Ale wiedział również, że tym bardziej będzie mógł na swoich ludziach polegać i tym więcej wymagać, im bardziej będą upodleni, i im bardziej… nie mają wyjścia. I dlatego każdy musiał zostać złamany. Poza tymi, którzy uczestniczyli i wciąż uczestniczą w tym propagandowym przedsięwzięciu już to z cynizmu, już to z innych osobistych powodów, jak choćby pani Magdalena Ogórek czy Danuta Holecka.

Najskrajniejsza szczujnia i absurdalnie głupi program, w którym bryluje pani Magdalena

Najciemniejszymi miejscami są oczywiście dziennik telewizyjny "Wiadomości", absurdalnie głupi program "W tyle wizji" i najskrajniejsza szczujnia, czyli "Studio Polska", w której bryluje wspomniana już pani Magdalena.

Kiedy Jacek Kurski zostawał prezesem TVP, byłem jednym z niewielu dziennikarzy, którzy dawali mu kredyt zaufania. Do pewnego stopnia oczywiście. Nie miałem złudzeń, że TVP stanie się tubą rządu i rządzącej partii, ale przyznam, że nie spodziewałem się aż takiej bezczelności. Moje szczere nadzieje wiązałem jednak głównie z działalnością pozapolityczną i informacyjną. Plany restrukturyzacji TVP, proponowany nowy podział kompetencji, silna pozycja redakcji tematycznych był i jest ciekawy. I co ważniejsze, realizował się. Trzeba też oddać prezesowi, że to za jego sprawą bardzo wzrosła produkcja własna TVP, powstała cała masa, często niezłych seriali i programów rozrywkowych. Te ostatnie zawsze będą poddawane krytyce, ale wypada zaznaczyć, że nawet jeśli nie są to programy najmądrzejsze, to prawie zawsze realizowane na bardzo wysokim poziomie. Jak choćby show "Dance, Dance, Dance".

Co ważne, okazało się, że można stworzyć własny format rozrywki, czyli "Sanatorium miłości", i sprzedawać je na świecie. Coś, co do tej pory wydawało się nierealne. W ogóle pomysł, żeby większą wagę przyłożyć do widza 50+ jest interesujący i każe przypuszczać, że prezes ma albo dobrą intuicję, albo bardzo dobrego doradcę. Bo tzw. grupa komercyjna - najbardziej wartościowa dla telewizji, bo do niej kierowane są reklamy - która w panelach badawczych kończy się na wieku 49 lat, to już anachronizm. Dzisiaj największą siłę nabywczą w Europie i w Polsce również mają osoby 50+. Dlatego takie produkcje jak wspomniane "Sanatorium" czy "Voice: Senior" trzeba docenić.

Seriale w TVP i kilka produktów serialopodobnych. A kultura?

Produkcja serialowa to też ciekawy przypadek. Otóż i tu znowu kilka słów pochwały. Prezesowi Kurskiemu udało się zwiększyć liczbę tytułów i jednocześnie zmniejszyć ilość porażek. Tych nie uniknął, i kilka produktów serialopodobnych musiało zniknąć i zostać zapomnianych, ale wciąż pojawiają się nowe, i zostają na dłużej. Dobrym przykładem może być popołudniowa "Leśniczówka" czy sensacyjne, kostiumowe "Wojenne dziewczyny". Chociaż i tak serialowym symbolem zarządu Kurskiego pozostanie nieszczęsna "Korona królów". Nieszczęsna, bo oberwała chyba z każdej strony, i czasami niezasłużenie. Ale do tej produkcji udało się kupić gwiazdę w osobie Grażyny Szapołowskiej. Grosz jest grosz.

No i sukces spektakularny. Na pewnym poziomie nawet najważniejszy, czyli zwycięstwo "Pytania na śniadanie" nad "Dzień dobry TVN". To dla TVN-u był chyba większy klaps od rosnącej popularności "Wiadomości".

Wzmocniona została również kultura. Tak. W zalewie niekończącego się festiwalu kiczu, przerywanego skandaliczną publicystyką, propozycje kulturalne były naprawdę niezłe. I żeby już nie wnikać w szczegóły, powiem tylko tyle, że przywrócił Kurski należne miejsce Teatrowi Telewizji. W tygodniu prezentowane były przynajmniej dwa spektakle, a wśród nich kilkadziesiąt premierowych w każdym roku. Sporo spektakli średnich, albo podszytych polityką, ale zdarzały się takie perełki jak "Dołęga-Mostowicz. Kiedy zamykam oczy".

I jeszcze jeden sukces. Tym razem gorzki. Mimo tych bezeceństw, jakich dopuszczał się Kurski z użyciem TVP, nadal nie brakowało osób chcących z nim współpracować. Nie zważając na propagandę, cenzurę, zdjęcie z anteny spektaklu "Biały dmuchawiec", bo występowała w nim Julia Wyszyńska, która grała w słynnej "Klątwie" w Teatrze Powszechnym, kolejni aktorzy, reżyserzy i scenarzyści walą do Kurskiego drzwiami i oknami z nadzieją na umowę i zarobek. Wśród nich również wielcy krytycy PiS-u i samego Kurskiego, jak choćby Wojciech Pszoniak (spektakl "Paradiso") czy Olgierd Łukaszewicz (spektakl "Ostatni hrabia. Edward Bernard Raczyński").

Jacek Kurski grał przede wszystkim na siebie

Jacek Kurski grał jednak przede wszystkim na siebie. Uwielbia być uwielbiany, a uwielbienie trzeba kupić. Dlatego korzystając z rządowych dotacji, przebijał każdą cenę, i płacił, żeby móc słuchać, jaki jest wspaniały i przebywać wśród gwiazd i gwiazdeczek. Stąd te absurdalnie rozdęte do gargantuicznych rozmiarów discopolowe gale i festiwale... I oczywiście sport, za który gotów był płacić wielkie pieniądze. I to płacić bez sensu.

Bo telewizja publiczna powinna dawać widzom również emocje sportowe, ale wydawać tak wielkie pieniądze powinna tylko wtedy, jeśli żadna otwarta, naziemna telewizja nie byłaby transmisją zainteresowana. Dotyczy to zwłaszcza takich imprez jak piłkarskie mistrzostwa świata. To jest zbytek. I nie jest wytłumaczeniem fakt, że TVP na transmisjach może zarobić. Bo telewizje publiczne nie są od zarabiania i schlebiania gustom, tylko od kreowania.

Jacek Kurski - AKPA

Ciągle mocną pozycję mają mocni telewizyjni producenci. A przecież pamiętam, jak ubiegając się o prezesowski kontrakt, Jacek Kurski obiecywał zwiększenie dywersyfikacji źródeł pozyskiwania polskiego kontentu i ograniczenie współpracy z największymi producentami na rzecz mniejszych. Fakt, pojawili się nowi, ale pozycja starych i sprawdzonych jest nienaruszona. Takich niezrealizowanych zapowiedzi było więcej. Ot, choćby transparentność zamówień kolejnych produkcji. Jako swój atut przedstawiał Kurski przygotowany i realizowany przez Wojciecha Hoflika program "NOS" czyli Nabór, Ocena, Selekcja, przez który miały być "przepuszczane" wszystkie propozycje programowe. Jakoś o tym ucichło, i zamówienia składało się w dawniej sprawdzony sposób, czyli przez gabinet prezesa.

Cholernie drogo i po trupach, ale udało się Kurskiemu wyprowadzić TVP na szczyt, który sam sobie wymarzył, a że jest to chwilami szczyt obciachu, to już inna sprawa.