Ranking schronisk „n.p.m.” powstaje od 2009 roku – co dwa lata. Informacje na temat schronisk zbierali nasi ankieterzy podczas dwukrotnych odwiedzin każdego z uwzględnionych obiektów, między 31 maja 2018 roku a 10 czerwca 2019 roku. Każdy ankieter spał, żywił się i mył, a także szukał konkretnych informacji o miejscu, gdzie przebywa. Ważne było dla nas także, by każda osoba odwiedzająca z naszego ramienia schronisko, spróbowała poszukać w obiektach coraz rzadziej uchwytnej górskiej atmosfery.

Tak jak w poprzednich edycjach na ocenę złożyły się cztery główne kryteria: wyżywienie (jakość, wybór, a także cena), warunki noclegowe (czystość i standard pokoi) i sanitarne (czystość i jakość sanitariatów oraz łazienek, a także ich liczba) oraz atmosfera (nastawienie obsługi do klienta, gotowość do niesienia pomocy, komunikacja telefoniczna i mailowa). Dzięki naszemu rankingowi każdy czytelnik może dokładnie zobaczyć, gdzie turysta jest mile widziany, a gdzie jest tylko kolejnym klientem – jak w galerii handlowej.

W VI Rankingu Schronisk Górskich „n.p.m.” – podobnie jak w 2015 i 2017 r. - zwyciężyło tatrzańskie Schronisko w Dolinie Roztoki. Zwyciężyć w Rankingu Schronisk Górskich „n.p.m.” podczas trzech edycji z rzędu to nie lada wyczyn. Nie ma wątpliwości, że to wynik tytanicznej pracy i niezwykłej konsekwencji całej załogi, której należą się ogromne gratulacje.

Drugie miejsce – podobnie jak dwa lata temu – zajęła położona w Szczawnicy Orlica. To schronisko w ostatnich latach przeszło ogromną przemianę. Po zmianie gospodarzy z ostatnich miejsc przesunęło się na sam szczyt i trzyma bardzo wysoki poziom.

Trzecie miejsce zajęła Bacówka na Maciejowej, która tym samym zdobyła złoto w klasyfikacji bacówek. To się nazywa przełamanie stereotypów! Od lat słyszymy to samo – bacówki nie mają szans z większymi obiektami, które posiadają przestrzeń, infrastrukturę i możliwości. Maciejowa w Gorcach udowadnia, że jednak i one mogą znaleźć się na podium. Bo o wszystkim decydują przede wszystkim ludzie, a nie kubatura budynku.

Nie tylko Morskie Oko. Najpiękniejsze miejsca, które warto odwiedzić w Tatrach

Na czwarte miejsce awansowało Schronisko Przysłop pod Baranią Górą. Nowi gospodarze tego obiektu udowodnili w ciągu kilku lat, że potrafią zrobić z PRL-owskiego budynku schroniskową perełkę. Dziś ten obiekt ma prawdziwą górską duszę.

Stawkę najlepszych uzupełnia inny, tatrzański obiekt Schronisko Ornak, które wielu zna przez pryzmat krótkich odwiedzin w trakcie weekendu. Ale wystarczy zostać tam na wieczór, by znaleźć się w zupełnie innym świecie.

W tym roku najgorzej zostało ocenione Schronisko na Luboniu Wielkim. Można wybaczyć wiele. Problemy z wodą, trudności lokalowe, brak toalety, do której trzeba wyjść na zewnątrz. Ale gdy obsługa imprezuje do późna w nocy, a biesiady nikt nie przerywa, to nie ma żadnego usprawiedliwienia. A tak było podczas jednego z testów w tym obiekcie.

Pełen zestaw 63 obiektów szóstej edycji Rankingu w sierpniowym numerze „n.p.m.”. Sprawdźcie, których miejsc unikać, a do których warto zawitać w trakcie wakacyjnych wędrówek.

Pięć najlepszych schronisk górskich w Polsce

1. Schronisko w Dolinie Roztoki

Zwyciężyć w Rankingu Schronisk Górskich „n.p.m.” podczas trzech edycji z rzędu to nie lada wyczyn. Nie ma wątpliwości, że to wynik tytanicznej pracy i niezwykłej konsekwencji całej załogi. Widać, że ludziom pracującym w Roztoce naprawdę się chce. I choć rotacja personelu jak w każdym schronisku jest tu spora, nie ma to żadnego wpływu na podejście do turysty.

Fenomen Roztoki zaczyna się, zanim jeszcze przekroczymy próg schroniska. Wystarczy skręcić z zatłoczonego i hałaśliwego asfaltu, który prowadzi nad Morskie Oko, by po pięciu minutach poczuć się jak w górskim raju. Pięknie położone schronisko to jedno, ale atmosfera, jaką tworzy tu ekipa Roztoki, jest naprawdę niepowtarzalna i dlatego chce się tutaj wracać.

Foto: Urszula Seroka / www.npm.pl

Po wejściu do środka wita nas bardzo przytulna jadalnia, gdzie podziwiać można zdjęcia z odbywających się tu wystaw. Do tego bufet czynny jest dłużej niż w jakimkolwiek innym schronisku – średnio 14 godzin na dobę, a czasem nawet dłużej. Na pewno zmęczony tatrzański turysta nie będzie tu głodny, bo i przed godziną 22 można jeszcze otrzymać ciepłą zupę czy drugie danie. A jedzenie jest tu naprawdę pyszne. Ogromny wybór dań mięsnych i wegetariańskich, kilka zup, pierogi na wiele sposobów, domowe ciasta... Wszystko tak samo smaczne i świeże bez względu na to, czy odwiedzamy Roztokę w szczycie sezonu, czy w środku tygodnia w listopadzie. Jeśli wolicie stołować się sami, także nie będzie problemu. Tuż obok jadalni mamy kuchnię turystyczną z płytą kuchenną, garnkami, lodówką i dwoma czajnikami elektrycznymi.

Roztoka zdobyła maksymalną liczbę punktów nie tylko w kategorii „Wyżywienie”. Równie dobrze spisała się w „Atmosferze itp.”. Gospodarze Roztoki organizują u siebie spotkania z himalaistami, imprezy górskie dla rodzin czy wspomniane już wystawy. W świetlicy, otwartej tak jak i reszta schroniska całą dobę, znajdziemy książki i gry planszowe. I choć klimat do nocnych biesiad jest tu znakomity, to pracownicy schroniska pilnują, by po godzinie 22 pogodzić zarówno tych, którzy chcą jeszcze porozmawiać, jak i tych, co potrzebują się wyspać przed wędrówką dnia następnego. Mało tego, w ciągu dnia dzieciaki mogą liczyć na udostępnione przez gospodarzy piłki czy badmintona i poszaleć na placu przed schroniskiem.

Dodajmy jeszcze, że podczas jednej z wizyt tester miał akurat urodziny. Co zrobiła załoga? Sama z siebie przygotowała specjalnie udekorowane ciasto ze świeczką. Pracownicy nie pozostawili także żadnej naszej prośby czy pytania bez reakcji. I zawsze człowiek miał poczucie, że czuje się tu jak w domu.

O warunkach sanitarnych w Roztoce napisaliśmy w poprzednich rankingach chyba już wszystko, co można było. Podgrzewana podłoga i przewijak, wygodne i przestronne prysznice, a przede wszystkim czystość, to atuty od lat niezmienne w Roztoce. To, co zaważyło na jeszcze większej liczbie punktów niż w latach poprzednich, to wyremontowane wszystkie pokoje na piętrze, które jeszcze bardziej umilają sam pobyt w schronisku, a nowe łóżka i materace pozwalają naprawdę wypocząć po trudach tatrzańskiej wycieczki.

Schronisko w Dolinie Roztoki już po raz trzeci wygrało nasz ranking, a kto wciąż ma wątpliwości, niech po prostu pojedzie w Tatry Wysokie i przekona się sam.

2. Schronisko Orlica w Szczawnicy

Żeby znaleźć się w absolutnym schroniskowym topie, trzeba się przede wszystkim wzorowo wywiązywać z oferty podstawowej. Mam tu na myśli wygodne miejsce do spania i dobre jedzenie. Ale pienińska Orlica to coś więcej.

Raport Onetu: najlepsze plaże w Polsce 2019

To kompleksowa oferta turystyczna adresowana również do rodzin z dziećmi, chcących spędzić ferie w Pieninach lub firm szukających miejsca na wyjazd integracyjny dla swoich pracowników. Rzecz jasna z zachowaniem górskiego klimatu, malowniczym widokiem na zamglony o poranku Dunajec oraz standardem przewyższającym niejeden pensjonat.

Najlepszym przykładem jest stylowa jadalnia zdobiona drewnem i góralskimi motywami. Ale przede wszystkim pokoje z pachnącą pościelą, telewizorem, nowymi łóżkami, osłonkami na materac i łazienkami wyposażonymi w suszarki czy choćby szampon. Znajdzie się też przewijak dla dziecka.

Foto: Michał Parwa / www.npm.pl

Powodów do narzekań na kuchnię też nie ma. W karcie wita nas ponad 30 dań: wegetariańskich, mięsnych (w tym baranina), mącznych lub barowych klasyków. Do tego kilka deserów, piwa regionalne, szwedzki stół na śniadanie i wyśmienita kawa. Co więcej, nie ma problemu ze spożywaniem własnych posiłków, korzystając z tutejszych sztućców, kufli i wystawionego przez całą dobę czajnika. Nawet jeśli zejdziemy ze szlaku o nieludzkiej porze, jadalnia jest zawsze do dyspozycji.

Oprócz tego goście mogą korzystać m.in. z biblioteczki i pokaźnego zasobu gier – w sam raz na długi wieczór ze znajomymi. Małe pociechy też nie powinny się nudzić. Dla nich urządzono przytulny kącik zabaw. Znajdą w nim puzzle, klocki, kolorowanki i tym podobne atrakcje. A roztargnieni rodzice nie muszą się martwić o wanienkę ani łóżeczko dziecięce. Wszystko jest na miejscu. Do pełni szczęścia brakuje kuchni turystycznej z prawdziwego zdarzenia – z lodówką, kuchenką, zlewem itd.

Oczywiście zawsze znajdą się głosy, że to już prawie hotel, a nie schronisko i nie ma klimatu. W takich przypadkach polecam spędzenie tu minimum dwóch nocy. I wyciąganie wniosków post factum. Z resztą czasy ascetycznej turystki górskiej, z koszulą flanelową, całym dobytkiem na plecach i spaniem na podłodze powoli odchodzą w niepamięć. Turysta dziś przyjeżdżający w Pieniny chce zabrać na szlak rodzinę lub przyjaciół i wypocząć w bardzo dobrych warunkach. A Orlica odpowiada na te potrzeby.

3. Bacówka na Maciejowej

Od lat słyszymy to samo – bacówki nie mają szans z większymi obiektami, które posiadają przestrzeń, infrastrukturę i możliwości. Maciejowa w Gorcach udowadnia, że jednak i one mogą znaleźć się na podium.

Owszem, Maciejowa nie ma możliwości lokalowych, by gościć turystów w przestronnych pokojach i zapewnić im kilka natrysków czy dodatkowe łazienki. Ale i bez tego gospodarze obiektu potrafią stworzyć miejsce, którego po prostu nie chce się opuszczać. Pierwsze, co ujmuje po dotarciu na Maciejową, to już samo otoczenie bacówki. Zadbany teren z rosnącymi w doniczkach kwiatami i ławeczkami tworzy naprawdę domową atmosferę. Po wejściu do środka wita nas jadalnia, której klimat bardzo przypomina ten z alpejskich schronisk. Na każdym stole haftowane serwetki, na ławach poduszki i owcze skóry. Kwiaty, obrazy czy góralskie zasłonki to drobne elementy, które w połączeniu z kominkiem tworzą niepowtarzalny nastrój.

Foto: archiwum Bacówki PTTK na Maciejowej

Jeśli zdecydowanie bardziej od estetyki wolicie kulinarne doznania, to też się nie rozczarujecie. Nie boimy się tego powiedzieć – ogromne porcje przepysznych dań to coś, na co warto przyjechać nawet z drugiego końca Polski. Wszystko przygotowywane na świeżo i z sercem. Dodatkowo gospodarze Maciejowej dają nam możliwość komfortowego przygotowania własnego posiłku. Malutka, ale świetnie wyposażona kuchnia turystyczna to przykład dla innych schronisk. Argument o braku miejsca na kuchnię brzmi niewiarygodnie, kiedy spojrzy się na przykład gorczańskiej bacówki. W małej luce pod schodami gospodarze zmieścili kuchnię z palnikami, garnkami, kubkami, sztućcami i talerzami. Do tego czajnik elektryczny, a obok zlew z gąbką i płynem do naczyń. Czego chcieć więcej?

Kiedy się już najemy i odpoczniemy w jadalni, grając na przykład w gry planszowe dostępne na miejscu, można spokojnie się wyspać w czystych i zadbanych pokojach, które dzięki dostępności balkonu są jasne i świeże. Nawet w tak małej bacówce udało się zrobić na przykład pokój trzyosobowy z bardzo dużą szafą, stolikiem, krzesłami, a do tego obrazki i firanki, nowe łóżka i bardzo wygodne materace. Wyspać się tu można jak mało gdzie.

To, co pozostanie na pewno w Waszej pamięci po wizycie w bacówce, to przemiła obsługa, chętna do pomocy i rozmowy. Nawet jeśli jesteście jedynymi gośćmi w bacówce, to pracownik specjalnie dla Was zejdzie po godzinie siódmej rano do kuchni i usmaży jajecznicę na śniadanie. Jak nie polubić tego miejsca, gdzie każdy traktuje Ciebie jak domownika.

4. Schronisko Przysłop pod Baranią Górą

Zrobić z PRL-owskiego budynku dla towarzyszy z PZPR schroniskową perełkę, to naprawdę trzeba mieć do tego serce. Gospodarze Przysłopu pod Baranią Górą udowodnili, że wszystko jest możliwe.

Podczas jednej z pierwszych edycji naszego rankingu schronisko Przysłop było w opłakanym stanie. Kwintesencją upadku tego obiektu były łazienki w pokojach… zamknięte na klucz, ponieważ korzystanie z nich groziło np. zalaniem pomieszczeń. Cztery lata temu obiekt przejęli nowi gospodarze, którzy dzięki finansowemu wsparciu PTTK i własnym oszczędnościom, przywracają obiekt turystom.

Słowacka Szwajcaria

Co już się udało? Pokoje swoim standardem przewyższają niejeden pensjonat w górskich kurortach. Wygodne łóżka, a do tego stolik, krzesła, półki i wieszaki – wszędzie czysto i schludnie, niczego tu nie brakuje. Łazienki zarówno w pokojach, jak i te ogólnodostępne są wyremontowane i też przypominają luksusowy hotel, a nie górskie schronisko.

Nowe oblicze zyskała także jadalnia urządzona w górskim klimacie. Sala podzielona jest na dwie części. Jedna z nich czynna jest w godzinach otwarcia bufetu (od godz. 8 do 20, ale w weekendy i w sezonie dłużej), a z drugiej turyści mogą korzystać 24 godziny na dobę. Tam też jest wystawiony czajnik, nie ma więc problemu chociażby z wypiciem gorącej herbaty czy zupy.

Foto: Jarosław Tomaszewski / www.npm.pl

Ciekawie rozwiązano problem późnego przybycia do schroniska, które nie jest zamykane na noc. Gdy mamy rezerwację pokoju, ale wiemy, że dotrzemy np. przed północą, to załoga wskaże telefonicznie miejsce w schronisku i zostawi na stoliku nasze zamówienie z bufetu. Gdy nie mamy rezerwacji, to jeden z pokojów jest dostępny dla turystów, którzy schodzą ze szlaku. Namiary na niego można znaleźć w jadalni.

Czego jeszcze brakuje? Obiekt ma warunki, by urządzić np. w piwnicy kuchnię turystyczną. Na razie jej nie ma. Także ceny dań w menu mogłyby być nieco niższe. 30 zł za klasyczne drugie danie, to jest taka psychologiczna granica, której nie warto przekraczać. Nie ma też możliwości, by zapłacić kartą. Gdy robimy w obiekcie tak wielkie inwestycje, warto pomyśleć i o takim rozwiązaniu, które powoli w schroniskach staje się regułą.

Tak czy inaczej wielki szacunek dla nowych gospodarzy i całej załogi. W 2011 r. Przysłop był na 58. miejscu w naszym rankingu, dziś jest na czwartym. Inwestycje to jedno, ale pomysły i ludzie to drugie.

5. Schronisko na Hali Ornak

Zdajemy sobie sprawę, że wielu postrzega schronisko Ornak przez pryzmat krótkich odwiedzin w trakcie weekendu. Ale wystarczy zostać tam na wieczór, by znaleźć się w zupełnie innym świecie.

Stali bywalcy Ornaku powiedzą, że tam zawsze było klimatycznie. Ale wyniki kilku ostatnich edycji naszego rankingu jasno pokazują, że schronisko na hali Ornak systematycznie pnie się w górę. Coś więc jest na rzeczy. Już w 2015 roku skoczyło w rankingu z dalekiego 44. miejsca na 25. Dwa lata później dostało jeszcze lepsze oceny i zdobyło 15. pozycję. Dziś może pochwalić się bardzo wysokim, bo piątym miejscem.

Foto: Magdalena Chlebowska / www.npm.pl

Czym urzeka to schronisko? Wita nas tu miła i naprawdę pomocna obsługa. Być otwartym na klienta przy tej masie ludzi, jaka tu dociera, to nie lada wyzwanie. Ale załodze Ornaku to się udaje i za to należą się słowa uznania. Bufet czynny jest w standardowych godzinach (od 8 do 20), ale gdy goście chcą posiedzieć i porozmawiać, nikt okienka wieczorem przed nimi zamknie. Dla głodnych wędrowców znajdzie się bogaty wybór w menu, a smaczne dania podawane są w miły dla oka sposób. Jeśli jednak ktoś preferuje własne posiłki, to w piwnicy ma do dyspozycji dobrze wyposażoną kuchnię turystyczną. Jest w niej czysto i schludnie. Widać, że pracownicy regularnie ją sprzątają. W piwnicy znajduje się także suszarnia, z której korzystają przede wszystkim osoby uprawiające sporty zimowe, bo w pobliżu jest kilka atrakcyjnych tras skiturowych. Ale mokre buty czy kurtkę może zostawić tu każdy.

Najtrudniejszy szlak w Tatrach Wysokich

W jasnej, przestronnej i klimatycznej świetlicy znajdziemy biblioteczkę, gdzie oprócz książek na turystów czeka sporo gier planszowych. Ci, którzy nie załapią się na nocleg w pokoju, mogą też tu spędzić noc. A same pokoje są naprawdę czyste i zadbane. W nowych łóżkach wygodnie się wyśpimy, a liczne szafki, półki czy wieszaki pozwalają na swobodne rozłożenie sprzętu.

Minusem obiektu jest mała liczba natrysków w stosunku do osób nocujących, przez co wieczorem tworzą się tu małe kolejki. Jest też problem z utrzymaniem czystości w toaletach ogólnodostępnych. Zdajemy sobie sprawę, że przy tej liczbie gości jest to zadanie bardzo trudne, ale od najlepszych trzeba wymagać.

Żeby jednak zakończyć recenzję optymistycznie, to dodajmy, że w tym schronisku odbywa się wiele ciekawych górskich imprez, nawiązujących zarówno do historii, jak i współczesności Tatr. Niech tu nikogo nie dziwi np. gość w stroju z XIX wieku, bo takie klimatyczne biesiady też się tutaj odbywają.

Dwa najgorsze schroniska górskie w Polsce

1. Schronisko na Luboniu Wielkim - ostatnie miejsce w rankingu

Schronisko to nie miejsce na imprezę

Można wybaczyć wiele. Problemy z wodą, trudności lokalowe, brak toalety, do której trzeba wyjść na zewnątrz. Ale gdy obsługa imprezuje do późna w nocy, a biesiady nikt nie przerywa, to nie ma żadnego usprawiedliwienia. A tak było podczas jednego z testów schroniska na Luboniu Wielkim.

Na szczycie Lubonia Wielkiego (1022 m n.p.m.) znajduje się popularne, zwłaszcza w weekendy, schronisko PTTK. Co oczywiste, większość turystów przybywa tu pieszo, ale podczas jednej z wizyt byliśmy mocno zdziwieni, widząc także… samochodowe wycieczki na wierzchołku. Wieczorem właściciele terenowych aut urządzają sobie nawet swoiste wyścigi. Zdajemy sobie sprawę, że to jest zjawisko niezależne od gospodarzy i pracowników obiektu, choć Bacówka na Maciejowej pokazała, że teren można ogrodzić, a rozmowy prowadzić do skutku. Nawet jeśli nie ma się determinacji gospodarzy gorczańskiej bacówki, wydaje nam się, że czasem wystarczyłby telefon do odpowiednich służb i przynajmniej doraźnie problem byłby rozwiązany. Nic z tego.

Foto: Andrzej Otrębski / www.npm.pl

Charakterystyczna konstrukcja schroniska w kształcie wieży nie należy do nowoczesnych. Budynek składa się z przedsionka i jadalni na parterze oraz sypialni na piętrze z charakterystycznymi oknami na cztery strony świata. Skromna przestrzeń jadalni sprawia, że wewnątrz zmieści się kilkanaście osób. Przez ciemne ściany ze starego drewna, które pamięta odległe czasy, wnętrze wydaje się jeszcze mniejsze i bardziej klaustrofobiczne. Na ścianach znajdziemy grafiki schroniska i pamiątki z odwiedzin pozostawione przez turystów, ale nic poza tym. Żadnego regulaminu, cennika noclegów czy udzielanych zniżek. Takie informacje znajdują się wyłącznie na stronie schroniska.

Bufet nie serwuje rarytasów, ale głodny turysta nie wybrzydza. Pierogi, naleśniki albo kiełbasa, plus dwie zupy i kilka rodzajów napojów. Na śniadanie jajecznica lub parówki. Niestety, mimo bezproblemowego dostępu do prądu, w jadalni brak czajnika, który po zamknięciu bufetu zapewniłby turyście odrobinę wrzątku. Więc po godzinie 20 i przed 8 rano uratuje nas tylko termos albo własny palnik użyty na zewnątrz.

Sypialnia na piętrze jest w całości wypełniona łóżkami. Jest tylko jeden stół i jedno krzesło. Mokre rzeczy możemy zawiesić tylko gdzieś na krawędzi. Nie ma choćby skromnej szafy albo nawet wieszaków, choć miejsce na nie bez problemu by się znalazło. Łóżka nie są nowe, ale utrzymane w jako takiej czystości i porządku. W sezonie letnim można korzystać również z bacówki obok schroniska, ale podczas naszych pobytów była zamknięta.

W schronisku nie znajdziemy łazienki ani toalety. Na stronie internetowej jest informacja, że na parterze schroniska działa prysznic. Ale na miejscu nikt nam o tym nie powie. Okazuje się, że studnia obok schroniska wystarcza zaledwie na zaopatrzenie kuchni, a w suche letnie bądź zimowe dni nawet z tym może być problem. Nie ma bieżącej wody, musimy więc pogodzić się z faktem, że ręce myjemy wodą przyniesioną w plecaku, a w zimie korzystamy ze świeżego śniegu. W pewnym oddaleniu od głównego budynku znajdziemy toalety typu sławojka, zbudowane dość prowizorycznie z drewna. Przybytek ten nie zachęca do skorzystania, a w zimie po wielokroć zniechęca.

Z wymienionymi wcześniej dolegliwościami można się jeszcze jakoś pogodzić. Zwłaszcza gdy jesteśmy o nich uprzedzeni. Ale gdy w obiekcie trwa regularna impreza, do której przyłącza się obsługa, to już coś jest nie tak.

Schronisko jest tak skonstruowane, że cały budynek rezonuje życiem parteru. Cokolwiek dzieje się w jadalni, na pewno usłyszymy w sypialni na piętrze. Począwszy od głośnej muzyki, przez rozmowy, a na imprezach do późna skończywszy. O ile puszczana w tle dyskretna, klimatyczna muzyka nie musi być kłopotliwa, to podniesione głosy i śmiechy uniemożliwiają jakikolwiek wypoczynek przed wędrówką kolejnego dnia. Dlatego załoga schroniska powinna reagować na zdecydowane zakłócenia ciszy nocnej po godzinie 22. Tymczasem nam przytrafiło się, że… brała czynny udział w imprezie. A ta zakończyła się grubo po północy. Gdy dodać do tego nietrzeźwego imprezowicza, który szukając miejsca do spania nie dawał spokoju próbującym zasnąć turystom, można zapytać o panujące tu standardy.

Nie mamy nic przeciwko spokojnym biesiadom w jadalni dużego schroniska w górach, ale gdy impreza odbywa się w tak specyficznym obiekcie jak mały budynek na Luboniu Wielkim, to pracownicy muszą być wyczuleni. Niestety, nad balangą podczas naszego testu nikt nie panował, a co gorsza osoby, które powinny czuwać nad spokojnym snem turystów, same go zakłócały. W takim przypadku nawet piękne wschody słońca i wyjątkowa panorama Beskidu Wyspowego nie zrekompensują mało komfortowego pobytu w schronisku PTTK.

2. Schronisko na Stogu Izerskim - przedostatnie miejsce w rankingu

Obiekt w Izerach wymaga zmian

Schronisko na Stogu Izerskim ma wiele zalet: cudowne położenie niemal na samym szczycie góry, nowoczesną kolejkę gondolową w pobliżu oraz bogatą historię. Mamy jednak wrażenie, że bazowanie na tych atutach rozleniwiło opiekunów schroniska.

Obiekt na Stogu Izerskim był testowany we wrześniu (poza sezonem) oraz w marcu (sezon narciarski trwał w pełni). Atmosfera w samym schronisku była więc diametralnie różna, ale pewne rzeczy pozostały jednak niezmienne…

Warunki lokalowe w schronisku są słabe. W obiekcie z 50 miejscami noclegowymi znajduje się jedna toaleta bez umywalki. Te są wprawdzie w pokojach, ale… doprawdy trudno zaakceptować, że po wyjściu z toalety nie można od razu umyć rąk, co jest rzeczą absolutnie podstawową.

Foto: Magdalena Prask / www.npm.pl

Owszem, w części ogólnodostępnej schroniska znajdują się dodatkowe dwie toalety, ale obie były… zamknięte na płatny zamek. Gdy wieczorową porą tester poprosił panią sprzątającą o otwarcie drzwi toalety popatrzyła zdziwiona i… zażądała zapłaty. Argumentacja, że nocuje w schronisku, a innej toalety z umywalką nie ma w całym obiekcie, jej nie przekonała. Dodamy tylko, że czystość mocno eksploatowanej toalety dla gości schroniskowych była średnia. A do płatnej toalety publicznej (zwłaszcza zimą) trzeba swoje odstać w długiej kolejce.

Problemem dla niektórych może być też brak gniazdka elektrycznego w łazienkach i pokojach. Dojście do prądu jest w korytarzu na parterze oraz w miejscu, gdzie stał udostępniony do użytku czajnik elektryczny.

Osobnym rozdziałem niezbyt pozytywnej opowieści są same pokoje. W salach noclegowych panuje ponura atmosfera nawet w dzień. Przez małe okienko dociera niewiele słońca. Zapalenie lampy nic niestety nie zmienia. Światło żarówki jest tak słabe, że nie jest możliwe czytanie lub pisanie. Widać nacisk położony został na integrację gości schroniskowych – rozmawiać można przecież po ciemku. Kto nie ma ochoty na konwersację, ten może jedynie od razu pójść spać. Niestety o dobry sen może być trudno: łóżka skrzypią, a nierówne materace się zapadają.

O ile kupno nowych łóżek albo materacy może wiązać z dużymi nakładami finansowymi, na które brakuje pieniędzy, o tyle poprawa standardów obsługi turystów nic nie kosztuje – oczywiście oprócz dobrych chęci.

Obsługa podczas wrześniowego testu była, delikatnie rzecz ujmując, mało pomocna. Osoba testująca dotarła do schroniska o godzinie 18.30. Gdy w końcu udało się odnaleźć kogoś z obsługi, poinformowano jedynie, że bufet jest już… zamykany. Jeżeli więc chciała coś zjeść, to musiała zamówić od razu, a oferta jest ograniczona do jednej zupy i pierogów. Wobec tego z ciepłego posiłku tester zrezygnował, a panią poproszono o pożyczenie noża, by przygotować sobie własną kanapkę. Ta prośba okazało się wyjątkowo niestandardowa i spotkała się z ogromnym zdziwieniem – nóż został przekazany ze sporymi oporami.

Generalnie obsługa schroniskowa okazała się bardzo "dyskretna". Poza wspomnianą wcześniej panią, spotkaną w toalecie, aż do opuszczenia obiektu dnia następnego o godzinie 7.30 tester nie spotkał nikogo! A bufet o tej godzinie oczywiście był zamknięty. Wędrówka z plecakiem przez Stóg Izerski i noclegiem w schronisku to nie lada wyzwanie.