Morris heeft zelf in Venezuela een fijne jeugd gehad. "De wereld was voor ons heel klein. Mijn school stond in de straat waar ik woonde en alles was in de buurt." Toch heeft hij wel het een en ander meegekregen van de politieke spanningen onder Hugo Chávez, de vorige president.

Er was altijd protest, gaat hij verder. "Soms kon ik niet naar school omdat er weer een gevaarlijke demonstratie aan de gang was. Toen ik 10 was liep ik zelf ook wel mee." Volgens Morris was dat niet zonder risico's. "Sommige schoolvrienden zijn echt gemarteld omdat ze meeliepen. Die zijn daarna gelijk het land uit gevlucht."

Morris heeft naar eigen zeggen geluk gehad dat zijn moeder Nederlands is, waardoor hij ook een Nederlands paspoort heeft. Vrienden en familieleden van hem hebben dat niet, en kunnen geen kant op. "Dat vind ik zó oneerlijk.'' Zelf is hij op zijn 18de in Nederland komen wonen. "Dat ik alleen maar door mijn paspoort de situatie kon ontvluchten en dat zij moeten blijven, maakt mij emotioneel."

Hulp bieden aan Venezuela

Zelf probeert hij zoveel mogelijk te helpen als hij kan. "Laatst werd er geld opgehaald voor een zieke kennis van mij via FundMe. Dan draag ik ook wel een steentje bij en deel zo een oproep met vrienden hier." Naar protesten in Nederland gaat hij zo vaak als hij kan. "Ik weet dat ik niets aan de situatie kan doen, maar ik wil de mensen die ik in Venezuela heb achtergelaten laten weten dat ik ze steun en aan ze denk."

Dat steeds meer mensen zich nu tegen Maduro uitspreken, is volgens Morris een kettingreactie. "Mensen durven nu hun mond open te doen, omdat ze zien dat anderen het ook durven. Mensen voelen zich nu veiliger om erover te praten." Hij is ondanks alles erg hoopvol. "Mensen zien nu eindelijk verandering."