"Er was gelukkig niets met mijn wervels aan de hand. Maar ik had wel een hartkneuzing. Dat was het ergste. Daardoor belandde ik ook voor drie dagen op de intensive care. De eerste nacht, hebben ze tegen mijn ouders gezegd, wisten ze niet of ik het ging overleven. Dat hing helemaal af van het herstel die nacht. Het kon de ene kant op vallen of de andere. Gelukkig werd het de goede kant..."

Sterker, hij kon al spoedig weer aan hockeyen gaan denken. "Ik was vastberaden: het komt weer helemaal goed. Ik leef nog, heb gewoon wat botbreuken, dat was het. Mijn wil om weer op hoog niveau te hockeyen was zo groot. Mensen van Rotterdam zeiden: doe maar rustig, de eerste seizoenshelft hoef je niet te spelen, eerst goed herstellen. Maar ik zei: 4 augustus beginnen de trainingen en dan sta ik gewoon weer op het veld. En dat was ook het geval."

Bondscoach aan de lijn

"Ik kon toen nog niet alles doen. Ik had een enorm stijve schouder. Het deed ook enorm veel pijn om een stick vast te houden en te bewegen. Maar ik mocht wel gewoon weer trainen. Na 2,5 maand was ik gewoon weer aan het hockeyen."

En ook het Nederlands team kwam weer in beeld. Veel sneller dan de middenvelder had durven hopen hing bondscoach Max Caldas aan de telefoon. Begin dit jaar keerde hij terug bij Oranje. "Ik had dat nog niet verwacht na één seizoenshelft goed hockey. De Pro League stond voor de deur, dus er waren wat kansen. En die heb ik meteen gegrepen. Ik was enorm blij dat ik weer aan mocht sluiten."