Erik Hilverda uit Groningen werkt bij Dagblad van het Noorden als vormgever. Hij is met zijn vrouw en twee kinderen op Lombok als daar zondag een aardbeving van 7.0 op de schaal van Richter plaatsvindt. Hier zijn verhaal.

Op dit moment zitten we op een veerboot van Lombok naar Padangbai Bali. Na een hachelijk avontuur op Trawangan hebben we besloten direct terug te gaan naar Bali. Wij zijn ik, mijn vrouw, dochter van veertien en zoon van twaalf.

Gili T is een eiland in het noorden van Lambok en vormt een drie-eenheid met Gili Meno en Gili Air. Drie droomeilandjes waar gemotoriseerd vervoer niet is toegestaan. Na twee weken actieve dingen te hebben gedaan op Bali zijn we toe aan wat ontspanning en zijn na een lange reis van tien uur aangekomen op het paradijsje. In een paard en wagen worden we naar onze guesthouse gebracht. Vlakbij het strand en de schildpadden. Onder het genot van een Bintang biertje genieten we van de zonsondergang.

Na ons te hebben opgefrist pakken we de fietsen naar het drukke gedeelte van het eiland met vele restaurantjes.

We zijn nu zo'n tweeënhalf uur op Gili T en genieten van heerlijke vis, een Bintang en al het goede en mooie om ons heen.

Plotseling begint de grond licht te trillen, dit gaat al snel over in zo'n hevige beving dat we van onze stoelen worden gesmeten. Het geluid om ons heen is als een doffe harde rommel. Met daar tussendoor het geluid van vallende dakpannen en gegil van mensen. We weten direct wat er aan de hand is. 'Ik ben zo bang', gilt mijn zoon in mijn armen. Ook ik ben bang.

Na de beving is er paniek. Mijn vrouw en dochter kan ik in de chaos niet meer vinden. Met mijn zoon aan de hand weet ik eigenlijk niet goed wat te doen. Uiteindelijk vinden we in de chaos mijn vrouw en dochter terug.

De straten liggen vol puin en mensen zijn in paniek. Alle licht is uitgevallen en het is overal donker. We besluiten terug te gaan naar ons guesthouse maar zien iedereen snel de andere kant oplopen. Op de vraag 'waar gaan jullie heen' krijg ik geen antwoord, ik zie alleen verwilderde blikken.

loading

We besluiten met de horde mee te lopen. Puin, omgevallen muren en ingestorte huizen zien we op onze weg naar boven. Er heerst paniek en grote angst voor een tsunami.

We komen veel gewonde mensen tegen van wie sommigen zich nog bevinden onder het puin. Met de kinderen hand in hand zijn wij in ras tempo een heuvel aan het beklimmen. Onderweg verliezen mijn dochter en vrouw hun slippers en lopen op blote voeten verder op een stekelige ondergrond en over puin en af en toe glas.

Bijna bovenaan de heuvel wordt ons verteld om een van de bomen in te klimmen. Afgeschermd door roestig prikkeldraad. Ik pak mijn zoon, duw hem naar boven en laat hem zo hoog mogelijk klimmen. Ondertussen wordt mijn linker onderbeen volledig open gereten door het prikkeldraad. Mijn dochter is de volgende. Hierbij worden de wonden nog verder open gereten maar ik weet haar de boom in te duwen.

Het bloed sijpelt onderwijl langs mijn been op de grond.

In de boom zit ik met een local. Een jongen van een jaar of 25. Beneden ons heerst paniek. Iedereen is als de dood voor een tsunami. De jongen in 'mijn boom' heeft een mobiel en houdt alles goed in de gaten. De eerste berichten zijn een aardbeving met de kracht van 8 op de schaal van Richter met het epicentrum in het noorden van Lombok. Precies de plek waar wij over zes dagen zouden zijn.

Geen tsjunamigevaar meldt de app van mijn 'maatje' in de boom. Dat is een opluchting. Ik hoor mijn zoon en dochter roepen hoeveel ze van ons houden. Beide kinderen zijn doodsbang. loading

Een minuut later krijgt mijn maatje alsnog een tsunamiwaarschuwing en raakt in paniek. We horen de zee nu duidelijk komen en denken dat onze laatste uur geslagen heeft. Mijn maatje begint te bidden. Allahu akbar, Allahu akbar.

Ik schreeuw naar de kinderen dat ze zich goed aan de boom moeten vasthouden. Ik pak een hand van mijn boommaatje en begin mee te bidden. Op de achtergrond hoor ik mijn dochter en zoon schreeuwen: papa, papa! Beneden ons heerst grote paniek. We wachten en wachten maar het water komt niet.

Wat het geluid was weten we niet, maar later begreep ik dat velen de zee hoorden komen en in paniek raakten.

Er komen mensen naar ons toe en vertellen dat we de bomen uit moeten. Dat dat juist geen veilige plek is. Op het moment dat ik naar beneden wil klimmen merk ik pas hoe hoog ik zit. Halverwege hoor ik mijn knie kraken, die ik op dat moment verdraai. Met een pijnlijke knie en het bloed nog steeds sijpelend uit de vele wonden op met name mijn linker been weet ik de grond te bereiken. De kinderen zijn al beneden en huilen. Ook mijn zoon heeft vele wonden, met name op en boven zijn knie. Ook gekregen van het prikkeldraad.

Om ons heen is de heuvel volgestroomd met mensen, toeristen en locals. Velen met zwemvesten aan. Er wordt veel om ons heen gebeden en velen zitten op hun mobiel het nieuws te volgen of proberen contact te krijgen met thuis. Regelmatig voelen we een naschok, wat weer tot onrust leidt.

Het begint kouder te worden, de kinderen kruipen tegen ons aan en houden onze handen stevig vast. Ondertussen is het al na middernacht. We besluiten met de navigatie aan lopend in het pikke donker op zoek te gaan naar ons guesthouse. Onderweg komen we een vrouw tegen, zittend voor haar ingestorte huis. Palen, elektriciteitsdraden, liggen over de weg. Veel muren zijn ingestort en we moeten oppassen waar we lopen. Onderweg vinden we verschillende slippers die mijn vrouw en dochter om hun voeten doen. Het is ook niet doen op blote voeten. Ook een grote fles water, gevonden onderweg, is meer dan welkom.

Zigzaggend en op de navigatie weten we in het donker het strand te vinden. Ook nu voelen we een naschok en de kinderen knijpen stevig in onze handen en raken overstuur. Bijna aangekomen bij ons guesthouse worden wij vanaf het strand geroepen. Er ligt daar een gezin uit Lombok dat ons aanbiedt bij hun op de strandbedjes te komen liggen en daar de nacht door te brengen. Het is namelijk nog lang niet veilig en er kan nog van alles in een huis naar beneden vallen. Met name door de naschokken. '

We besluiten naar ons guesthouse te gaan om dekens en kussen te halen. Voorzichtig doe ik de deur open en schijn met een zaklamp naar binnen. Het plafond blijkt naar beneden te zijn gekomen. Er liggen grote stukken puin op en naast het bed. Vlug probeer ik de dekens en kussens van bed te halen. In de tweede kamer is de ravage zo groot dat ik niet naar binnen durf. We komen aan met de spullen uit de eerste kamer en installeren ons. Het is koud en mijn vrouw en de kinderen liggen onder de tweepersoons deken. Ik heb alleen een vest aan en leg de handdoeken over mijn gewonde onderbenen.

Van slapen komt niet veel, Het is koud, er staat best wel wat wind en met name mijn verdraaide knie doet erg pijn bij elke keer als ik mij op het strandbad probeer te verplaatsen.

Er volgen nog vele naschokken al zijn die niet zo talrijk als de vallende sterren die ik die nacht zie.

loading

Bij zonsondergang gaan we naar het guesthouse om onze spullen te halen. We pakken alle spullen snel uit de kamer als de eigenaar er aankomt. Met tranen in zijn ogen gaat hij voor het huisje zitten. 'Ik kan mijn kleine broertje niet vinden, hij is nergens te vinden' en begint nu echt te huilen. We troosten hem en bieden hulp aan die hij afslaat.

Onderweg naar het opstappunt voor de boten, terug naar het vaste land van Lombok, zien we pas echt wat de aardbeving heeft aangericht. Het is een grote ravage. Elke winkel, restaurant of bar heeft schade of is ingestort.

Aangekomen bij het opstappunt zien we vele doden liggen onder kleden. Bijna daarnaast worden de zwaarder gewonden op het strand behandeld.

Het strand staat zover ik kan zien stampvol met mensen die weg willen van Gili T. Er gaat echter geen enkele boot. Ja, een voor de gewonden.

We staan er al zo'n tweeënhalf uur op het strand en horen de vele verhalen. De een nog erger dan de andere.

Onverwachts komen hulpverleners naar ons toe en vragen of wij niet behandeld willen worden voor de wonden aan onze benen. Dat willen we zeker. We komen in een door een laag stenen omringde ruimte op het strand waar we aan onze wonden en knie worden behandeld. Vele vrijwilligers doen hard hun best de gewonden te helpen.

Onze wonden worden schoongemaakt met jodium. Bij controle blijkt dat mijn knie niet stuk is, maar wel vocht in zich heeft. Ik krijg pijnstillers.

Tot onze verbazing wordt ons een trip naar het vasteland aangeboden met de 'ziekenboot'. Hier maken wij dankbaar gebruik van. Onderweg klotst het water de boot binnen. Er ligt een Nederlandse toerist met gebroken rug. Door de vloer van de badkamer gezakt tijdens de aardbeving, volgens haar vriendin. Ze is gefixeerd met bouwtape op een houten plank. Daarnaast nog twee ernstig gewonden. Een van de gewonden pakt mijn hand die ze de hele vaart niet meer loslaat.

loading

Aangekomen in de haven van Bangsai blijkt ook daar veel in puin te liggen. De zwaargewonden worden in de laadbak van een truck gelegd om verder te worden vervoerd.

Normaal gesproken is het eenvoudig een taxi te krijgen, nu niet. Na een uur vragen en dralen komen we uit bij een busstation voor georganiseerde reizen. We spreken wat mensen aan en er blijkt een Nederlands reisgezelschap van Sawadee te zijn. Ze gaan naar het vliegveld van Maratan. We vragen of wij misschien mee kunnen rijden. Niet om naar die plaats te gaan, maar om in elk geval hier weg te komen. De reisleidster kijkt wat ze kan doen en komt met het goede nieuws dat we mee kunnen. We zijn zielsgelukkig en haar enorm dankbaar.

Onderweg zien we welke verwoestende werking de beving heeft gehad. Geen gebouw is gespaard gebleven. Alles onderweg heeft schade opgelopen of ligt in puin. We zijn diep geschokt.

Op ongeveer een kwartier rijden van het vliegveld ontstaat er rook in de bus en zijn wij genoodzaakt te stoppen. Wij besluiten een taxi aan te houden om ons naar de veerboot te brengen.

Daarop zitten wij nu. Enorm onder de indruk van wat wij hebben meegemaakt. Het heeft ons gezin erg dicht bij elkaar gebracht. Nu nog een uur of vier varen en we zijn weer op Bali.