Montasser AlDe'emeh reageert op het interview met Peter De Roover (N-VA) vandaag in De Standaard. Daarin zegt De Roover dat we bepaalde meningen moeten durven afwijzen.

Openlijk sympathiseren met IS vind ik persoonlijk walgelijk. Ik vermoed dat ook Peter De Roover daar zo over denkt.

Maar voor we - zoals hij voorstelt - de vrije meningsuiting inperken om sympathisanten te bestrijden, moeten we even nadenken over de potentiële gevolgen.

De Roover is bezorgd om onze veiligheid, net als iedereen die met (de)radicalisering bezig is.

Maar ook wanneer we veiligheidsoverwegingen in acht nemen kan het inperken van de vrije meningsuiting contraproductief werken. Want hoe gaan we signalen van radicalisering opmerken als we de vrije meningsuiting inperken?

Hoe gaan we radicalisering opmerken als we de vrije meningsuiting inperken?

Ik denk dan niet alleen aan onze veiligheidsdiensten. Ouders, vrienden van radicaliserende kinderen, scholen en hulpverleners schieten vandaag ook vaak pas wakker wanneer ze radicale uitingen op sociale media opmerken.

Als de vrije meningsuiting wordt ingeperkt, wordt het nog moeilijker die signalen van radicalisering op te merken.

Scholen die een beroep doen op mij, doen dat vaak na signalen op sociale media of radicale uitingen tijdens klasgesprekken. Indien we met behulp van wetgeving het uiten van bepaalde sympathieën verbieden, zorgen we er alleen maar voor dat geradicaliseerden in een nog dieper isolement belanden. En het is net in zo'n positie dat ze gevaarlijk zijn voor onze samenleving.

Persoonlijk ben ik al door tientallen radicaliserende moslimjongeren via sociale media gecontacteerd die hun sympathie voor IS niet onder stoelen of banken staken. Ook reageren radicale moslimjongeren vaak onder berichten die ik plaats op Facebook. Op die manier kom ik in contact met hen.

Vorig jaar reageerde een geradicaliseerd meisje zo onder een van m'n berichten op Facebook. Gezien de radicale aard van haar reactie, sprak ik haar aan. Enkele dagen later leerde ik haar kennen. Ondertussen heeft ze haar draai in onze samenleving opnieuw gevonden. Ze is erin geslaagd af te stappen van haar radicaal gedachtegoed. Maar indien ze haar mening niet online had kunnen uiten, zat ze vandaag misschien in Irak of in Syrië.

Openlijk sympathiseren met IS vind ik persoonlijk walgelijk. Ik vermoed dat ook Peter De Roover daar zo over denkt.Maar voor we - zoals hij voorstelt - de vrije meningsuiting inperken om sympathisanten te bestrijden, moeten we even nadenken over de potentiële gevolgen.De Roover is bezorgd om onze veiligheid, net als iedereen die met (de)radicalisering bezig is.Maar ook wanneer we veiligheidsoverwegingen in acht nemen kan het inperken van de vrije meningsuiting contraproductief werken. Want hoe gaan we signalen van radicalisering opmerken als we de vrije meningsuiting inperken?Ik denk dan niet alleen aan onze veiligheidsdiensten. Ouders, vrienden van radicaliserende kinderen, scholen en hulpverleners schieten vandaag ook vaak pas wakker wanneer ze radicale uitingen op sociale media opmerken.Als de vrije meningsuiting wordt ingeperkt, wordt het nog moeilijker die signalen van radicalisering op te merken.Scholen die een beroep doen op mij, doen dat vaak na signalen op sociale media of radicale uitingen tijdens klasgesprekken. Indien we met behulp van wetgeving het uiten van bepaalde sympathieën verbieden, zorgen we er alleen maar voor dat geradicaliseerden in een nog dieper isolement belanden. En het is net in zo'n positie dat ze gevaarlijk zijn voor onze samenleving.Persoonlijk ben ik al door tientallen radicaliserende moslimjongeren via sociale media gecontacteerd die hun sympathie voor IS niet onder stoelen of banken staken. Ook reageren radicale moslimjongeren vaak onder berichten die ik plaats op Facebook. Op die manier kom ik in contact met hen.Vorig jaar reageerde een geradicaliseerd meisje zo onder een van m'n berichten op Facebook. Gezien de radicale aard van haar reactie, sprak ik haar aan. Enkele dagen later leerde ik haar kennen. Ondertussen heeft ze haar draai in onze samenleving opnieuw gevonden. Ze is erin geslaagd af te stappen van haar radicaal gedachtegoed. Maar indien ze haar mening niet online had kunnen uiten, zat ze vandaag misschien in Irak of in Syrië.