De huurdersbonden signaleren een nieuwe wanpraktijk. Huurders moeten zich, vaak tegen betaling, eerst eenzijdig verbinden wanneer ze de woning willen huren. Daarna is het aan de verhuurder om te beslissen. In tussentijd kan je de zoektocht niet verderzetten. Anders loop je het risico dat je het geld niet meer terugziet. Daarenboven gebruiken sommige vastgoedmakelaars dit systeem als selectiemechanisme. Kan je de geldsom niet meteen betalen, dan maak je überhaupt geen kans meer op de woning.

Kansen die ook op andere manieren worden gefnuikt. De discriminatie op basis van vermogen, etnisch culturele achtergrond en gezinssamenstelling blijft op onze huurmarkt welig tieren. Na jaren sensibilisering is er meer nodig. Handhaving en sanctionering dringen zich op. Zelfregulering kan daarbij ondersteunend werken, maar het echte sluitstuk moeten onafhankelijke en proactieve praktijktesten zijn.

Over de huurwaarborg, nog zo’n gigantische drempel, is de laatste tijd al veel inkt gevloeid. De Vlaamse regering beslist om deze te verhogen naar drie maanden, terwijl meer dan 40 % nu reeds problemen heeft om die neer te leggen. Een geanonimiseerde en snelle huurwaarborglening moet er in de toekomst voor zorgen dat de toegang toch voor iedereen verzekerd wordt, aldus de regering. Een goed uitgewerkte huurwaarborglening kan voor sommige huurders misschien nog wel helpen om de toegang te verzekeren, maar voor het gros van die huurders betekent dit vooral nog oplopende (af)betalingsproblemen.