Vigdís hefði synjað, og það var nú það sem Davíð meinti. Hannes stóð í ströngu í gærkvöldi við að koma mönnum í skilning um þetta einfalda atriði.

Þorfinnur Ómarsson lendir milli steins og sleggju og í klóm hins vígfima prófessors.

Frey Rögnvaldsson einkennir vanstilling og vanþekking, að mati Hannesar.

Gunnar Smári er einn þeirra sem Hannes slær á puttana á og fær einkunina Gunnar Smári ófróði, frá prófessornum.

Dr. Gestur Guðmundsson blandast óvænt inní leikinn og nemendapólitíkin í MR.

Hannes Hólmsteinn Gissurarson prófessor hefur farið sem eldibrandur um Facebook og risið upp til varnar Davíð Oddssyni ritstjóra Morgunblaðsins og forsetaframbjóðanda. Þetta er í kjölfar framboðsfundar sem Stöð 2 blés til í gærkvöldi. Hvar þar sem eitthvað er sagt sem Hannesi sýnist ósanngjarnt gagnvart Davíð hefur hann stungið niður penna og viljað jafna leikinn. Og óhætt er að segja að Hannes hafi þurft að beita nokkurri hugkvæmni í vörn sinni ... og sókn.Óhætt er að segja að margir stuðningsmenn, sem og andstæðingar Davíðs, hafi litið til þess að Davíð hafi átt ás í erminni í þessari kosningabaráttu sem er húmor, skjáþokki og vígfimi í kappræðum. Hins vegar eru áhöld um hvort þessir kostir hafi fengið notið sín í gær, á skjánum. Aldrei kom upp sú staða að til skylminga kæmi þó Davíð færi í vígahug og þá er hann beinlínis sagður fara rangt með í sumu. Og það er einmitt þar sem Hannes kemur til skjalanna. Og hann átti í nokkrum önnum í gærkvöldi.Vísir birti strax eftir þátt frétt undir fyrirsögninni „ Minnið brást Davíð Oddssyni: Lög um Kárahnjúkavirkjun komu ekki inn á borð Vigdísar “. Davíð sagði að Vigdís Finnbogadóttir fyrrverandi forseti hefði getað synjað lögum um Kárahnjúkavirkjun staðfestingar ef hún hefði tekið mark á þeim fjölda undirskrifa sem skoruðu á forsetann að synja þeim lögum staðfestingar. Og sent þau í þjóðaratkvæðagreiðslu.Á það var bent að lögin voru samþykkt árið 2002, hún lét af störfum árið 1996 lögin komu því aldrei á hennar borð heldur kom þar til kasta Ólafs Ragnars Grímssonar. En, þarna skjátlast fréttamanninum illilega að mati Hannesar. „Vigdís sagði síðar að hún hefði beitt neitunarvaldinu, hefði málið hefði komið til hennar kasta. Það var það sem Davíð var að vísa í,“ segir Hannes.Talsverðar umræður eru um þetta mál bæði á síðu Hannesar sjálfs sem og á Facebooksíðu Gunnars Smára Egilssonar ritstjóra. Þar sem Þorfinnur Ómarsson fréttamaður bendir á þetta atriði. En, Hannes bregður sér umsvifalaust yfir til að skakka leikinn: „Vigdís lýsti því yfir í bók eftir Ómar Ragnarsson, að hún hefði synjað um Kárahnjúkavirkjun, hefði hún verið forseti. Um það var verið að ræða. Ég hefði haldið, að sonur Ómars Ragnarssonar hefði lesið bók föður síns um þetta, þar sem þetta kemur fram.“Þorfinnur bregst ókvæða við þessum frýjunarorðum og telur um slappan útúrsnúning að ræða: „Hann sagði skýrt, að Vigdís hefði tekið mið af tilteknum málum þegar hún staðfesti Kárahnjúkavirkjun (sem hún auðvitað gerði aldrei). Allir fjölmiðlar skildu orð hans þannig og um það hafa verið skrifaðar fréttir í kvöld. Hvergi var vísað í hina ágætu bók föður míns, sem ég kann auðvitað utanbókar (en efast um að viðkomandi frambjóðandi hafi séð).“En, Þorfinnur er lentur í gildru hins vígfima prófessors því meðan þessu fór fram á Facebooksíðu Gunnars Smára vildi Ómar sjálfur halda þessu atriði til haga á athugasemdakerfi Vísis, þar sem hann vitnar í orðrétt í bók sína „Kárahnjúkar – með eða á móti“ sem kom út 2004 þar „sem Vigdís staðfestir að hún hefði ekki skrifað undir frumvarp um Kárahnjúkavirkjun, hefði það verið lagt fyrir hana sem forseta.“Freyr Rögnvaldsson blaðamaður á Eyjunni var reyndar fyrstur til að vekja athygli á þessari (meintu) staðreyndavillu – en hann greindi kappræðurnar til dæmis með eftirfarandi orðum: „Davíð var slappur. Fyrir utan staðreyndavilluna um Vigdísi og Kárahnjúka virkaði hann þreyttur og áhugalítill, stundum nánast snakillur og um það bil að rífast við stjórnendur. Leiðinda yfirlæti oft á tíðum og tilgangslaust tuð í [Þorbirni Þórðarsyni]. Lakasta frammistaðan.“Þetta finnst Hannesi fráleit túlkun og vísar í bók Ómars. Og hefur nú skrifað sérstakan pistil um þennan þátt málsins , það er Frey: „Vanþekking og vanstilling fréttamanns“.Gunnar Smári vekur athygli á öðru atriði í máli Davíðs sem honum sýnist ekki standast skoðun. „Ólafur Thors myndaði fimm ríkisstjórnir. Sú fyrsta var minnihlutastjórnin 1942, sú næsta var nýsköpun 1944, þá myndaði Ólafur minnihlutastjórn 1949 og sat svo í ríkisstjórn Steingríms Steinþórssonar í framhaldi að því, myndaði sína fjórðu ríkisstjórn með framsóknarmönnum 1953 og þá fimmtu, viðreisn, 1959. Enginn íslenskur stjórnmálamaður hefur myndað fleiri ríkisstjórnir. Ekki heldur sá sem hélt því fram í kvöld að enginn hefði myndað fleiri ríkisstjórnir en hann sjálfur.“Gerður er góður rómur að þessum orðum Gunnars Smára, en því miður skjátlast honum illilega í þessu, að mati Hannesar. Sem segir: „Davíð myndaði flestar ríkisstjórnir á lýðveldistímanum, þegar var forseti. Um það var verið að ræða. Þetta var þáttur um forsetaembættið, ekki danskan kóng.“Hannesi er hrósað fyrir að viðurkenna aldrei neitt og hann svarar staðfastur: „Hafa skal það sem sannara reynist, sagði Ari fróði. Og nú eru komnir til sögunnar Gunnar Smári ófróði og Þorfinnur ófróði. Vonandi verður þú í liði með okkur Ara.“Hannes fór um víðan völl netheima í gærkvöldi og er hér að lokum nefnt dæmi þá er blaðamaður Vísis rifjar upp kenningu á Facebooksíðu sinni, undir miðnætti og höfð er eftir dr. Gesti Guðmundssyni að Davíð „blómstraði innan síns hóps og nærðist á góðum undirtektum en það færi honum bara engan veginn að vera ekki í blússandi meðbyr. Og, miðað við viðbrögðin sem ég sé vegna forsetaþáttar Stöðvar 2 er þessi greining hamarshaus beint á naglann.“Gestur var samtíða Davíð í MR, seinna í Háskólanum og var í þessu að vísa stúdentapólitíkurinnar. Blaðamaður heldur því fram að þar hafi Davíð verið mislagðar hendur en er á miklum villigötum og er engan veginn að lesa rétt í þetta.„Ég var nú í stúdentapólitíkinni með þeim Davíð og Gesti, og ég held ólíkt Gesti, að Davíð hafi notið sín vel þar. Hann setti frægt lögbann á ólöglega utankjörstaðarkosningu (sem Álfheiður Ingadóttir skipulagði) og margt fleira. Þetta voru hörð átök, enfesta Davíðs og baráttugleði á þeim árum olli því, að eftir honum var tekið annars staðar. Hann naut sín líka vel í borgarstjórn í stjórnarandstöðu, þegar margir aðrir hopuðu af hólmi. Líklega er Gestur enn reiður og sár vegna átakanna í MR, þegar Davíð var inspector og Gestur ritstjóri Skólablaðsins og í ljós kom, að fólki fannst blaðið afar leiðinlegt,“ segir Hannes, sem setur fátt fyrir sig.Pétur Þorsteinsson, fyrrverandi skólastjóri, gruflar hins vegar í minni sínu og svarar Hannesi: „Þú gleymir því, Hannes, að DO var frambjóðandi vinstri manna í inspectorskjörinu og að Gestur var kosningastjóri hans. Kommúnistasellan í MA sendi DO heillaóskaskeyti til að fagna glæstum sigri á hægri manninum Þorvaldi Gylfasyni. Held meira að segja að ég hafi gert uppkast að skeytinu. Fáum dögum síðar mætti DO með Heimdallarmerkið í barminum og klæddur að borgaralegum hætti.“Pétur heldur áfram og segir að óvild milli Davíðs og Gests eigi upphaf sitt í því drama en ekki „fabúleringum“ um hvort skólablað Gests hafi verið svona leiðinlegt.„Þetta er lítið en gott dæmi um endurritun sögunnar - sviksamleg misnotkun DO á trausti vinstri manna er þurrkuð út en í hennar stað smíðuð mýta um yfirburði DO umfram alla menn - og látlausri öfund í hans garð vegna snilldarinnar.“ Ég varð vitni, norður á Akureyri, að snerru á milli Gests og Davíðs vegna kosningabrellu DO. Gestur sagði: „Þú verður að viðurkenna að þú misnotaðir aðstöðu þína meðal vinstri manna í skólanum.“ DO hló við og svaraði: „Og þú verður að viðurkenna að maður sem hefur aðstöðu og misnotar hana ekki misnotar aðstöðu sína.“