Beste PVV-stemmer,



Laat ik me even voorstellen. Mijn naam is Rob Wijnberg (Joodse familienaam), een millennial (34 jaar oud), woonachtig in een hipsterbuurt in Amsterdam (Oud-West). Opgevoed door twee hoogopgeleiden (allebei wo), die een gezamenlijk inkomen hebben van drie keer modaal (100.000+). Na drie mislukte studies heb ik een opleiding afgemaakt waar je niks mee wordt (filosofie), aan een links bolwerk (de UvA), in een tijd dat je meer studiefinanciering kreeg dan de studie kostte (2.800 euro per jaar, exclusief ov-jaarkaart).

Na mijn studie ben ik longreads van 3.000 woorden gaan schrijven voor het elitairste blad van Nederland (de Groene), Hier vind je mijn stukken voor de Groene. essays voor de elitairste krant van Nederland (NRC), Hier vind je mijn essays voor de NRC. boeken voor de elitairste uitgeverij van Nederland (De Bezige Bij) Hier vind je mijn boeken voor de Bezige Bij. en tv-uitzendingen voor het elitairste tv-programma van Nederland (Tegenlicht). Hier vind je de uitzendingen van Tegenlicht die ik maakte. In 2010 werd ik benoemd tot hoofdredacteur van de D66-bode (nrc.next). Op mijn 27ste werd ik hoofdredacteur van nrc.next.

Ondanks alle hokjes waar ik in pas, hebben wij - u en ik - veel meer gemeen dan je op grond van die hokjes misschien zou denken

Toen ik daar twee jaar later ontslagen werd, Ik mocht geen hoofdredacteur meer zijn bij nrc.next. heb ik een crowdfunding georganiseerd in het PvdA-journaal (De Wereld Draait Door), Hier vind je de uitzending van DWDD terug waar ik De Correspondent aankondigde. om geld op te halen voor een start-up met twee boegbeelden: een oud-politicus die memoires schreef met de titel Pluche (Femke Halsema) en een reportagemaker die meedeed aan Occupy (Jelle Brandt Corstius). Daar is dit journalistieke platform uit voortgekomen: De Correspedant. Op dit platform schrijf ik stukjes - tegen een verbod op de boerkini bijvoorbeeld, De Franse boerkini-fatwa laat zien: het Westen is zijn zelfvertrouwen kwijt. tegen de stigmatisering van moslims, Volkskrant Drostekrant: hoe media de werkelijkheid bepalen die ze in beeld brengen. en tegen nationalistisch gedweep met MH17. De ongemakkelijke nationalisering van een catastrofe. Met Rutger Bregman, auteur van een boek Gratis geld voor iedereen, heet het boek. over waarom alle grenzen in de wereld open moeten en iedereen een uitkering moet krijgen zonder er iets voor terug te doen, word ik het vaakst verward.

Zouden wij vrienden kunnen worden, denkt u?

Ik denk het wel. Want, ondanks alle hokjes waar ik in pas, hebben wij - u en ik - veel meer gemeen dan je op grond van die hokjes misschien zou denken. Een misvatting die, vermoed ik, vooral bestaat omdat we vaak over, maar veel minder vaak tegen, laat staan ooit met elkaar praten.

Vandaar deze open brief. Het is een beginnetje.

Kankeren op ‘Den Haag,’ dat doe ik best wel vaak. Wij allemaal hier trouwens, in ons grachtengordelbubbeltje aan de Amsterdamse Weesperzijde. Want ja, ook wij zien wat u ziet: carrièrepolitici die cv’tje bouwen in plaats van idealen najagen. Camiel Eurlings, minister van Verkeer, die uit de politiek stapt om ‘meer tijd aan zijn gezin te besteden’ (een echte CDA’er!) om vervolgens fulltime CEO van KLM te worden voor 475.000 euro per jaar. Thom de Graaf, minister van Bestuurlijke Vernieuwing, die principieel ontslag nam toen de gekozen burgemeester er niet kwam (een echte D66’er!) om zich acuut tot burgemeester van Nijmegen te laten benoemen. Jan Peter Balkenende, minister van Normen & Waarden, die een salarisplafond tegen immorele zelfverrijking naar zichzelf liet vernoemen (een echte CDA’er!) om vervolgens drie keer die norm op te strijken voor een parttimebaan bij Ernst & Young. Neelie Kroes, Eurocommissaris tegen concurrentievervalsing, die de vrije markt als een strenge marktmeester behoedde voor kartels (een echte VVD’er!), om vervolgens doodleuk in dienst te treden als commissaris bij de grootste marktverpester ooit. Neelie Kroes wordt ‘hoofd adviesraad’ van taxibedrijf Uber.

Die kaasstolp van draaideuridealisten, met hun mooie praatjes: ik geloof ze vaak net zo min als u

Moet ik doorgaan? Nee hè? Want u kent de voorbeelden maar al te goed. En u trekt uw hoofdharen erover uit - net als ik. Ik snap die stiekeme voorliefde voor een beetje populisme wel - al mag je dat in mijn kringen niet te luid zeggen. Die kaasstolp van draaideuridealisten, met hun mooie praatjes: ik geloof ze vaak net zo min als u. Mijn sympathie gaat meer uit naar politici die zeggen wat ze denken, ook al worden ze door de media daarom als ‘gek’ of ‘radicaal’ weggezet (Marianne Thieme bijvoorbeeld). Ik heb ook nog nooit op Alexander Pechtold gestemd, trouwens. Hij wil nu premier worden, met achttien zeteltjes in de peiling. En als hij niet mag regeren, gaat-ie niet terug in de Kamer. Pechtold stopt als D66 niet in de regering komt, meldt NRC. Hoezo arrogant?

Het NOS Journaal, daar kan ik trouwens ook moeilijk naar kijken. GeenStijl noemt het vaak ‘Het Staatsjournaal.’ En weet u: daar ben ik het eigenlijk best wel mee eens. Ik noem het misschien net iets anders - een ‘status quo bevestigend mediakanaal gemaakt voor en door elites’ Waarom complotdenkers gelijk hebben over de media (ook al is van een complot geen sprake), schreef ik in dit stuk over nieuwsmedia. -, maar daar bedoel ik min of meer hetzelfde mee. Aan onderzoeksjournalistiek doen ze daar vrij weinig, persberichten van het IMF of de EU voorlezen - dat kunnen ze wel. Onze correspondent Economie Jesse Frederik heeft daar mooi over geschreven. Hier vind je de vele stukken over allerlei economische mythes van de elite in het nieuws van Jesse Frederik terug. Oh ja, en ze ouwehoeren er vaak over voetbal, dat kijk ik graag. Jammer alleen dat ze het heel weinig over provincieclubs hebben. Ik ga al 29 jaar, met mijn vader, naar iedere thuiswedstrijd van FC Groningen. ‘Boeren, boeren, boeren,’ zingen we dan.

Waar ik me nog meer druk om maak? De zorg, inderdaad. Gelukkig heb ik die zelf nog weinig nodig - daar ben je 34 voor. Maar ik heb m’n oma wel vijftien jaar zien wegkwijnen in een tehuis voor demente bejaarden. Dat lag niet aan het personeel hoor, nee, daar kon je alleen de grootst mogelijke bewondering voor hebben. Geld, daar draaide het om. Onze correspondent Medicijnen Lucien Hordijk schrijft daarover. Papieren invullen. En over de bizarre bureaucratie in de zorg schrijft Sander Heijne. Mijn vader, psycholoog in een ziekenhuis, kan erover meepraten. Want de zorgverzekeraars, die moeten kosten drukken - koste wat kost. Wist u dat De Correspondent komend jaar een boek gaat uitgeven over de ramp die dertig jaar marktwerking in Nederland heet? Trots zijn we er hierop. U kunt zich er zeker in vinden. Meer managers, daar hebben wij hier ook geen behoefte aan. Er zijn al veel te veel managers, schreef Rutger Bregman in dit mooie stuk. Geef ons maar meer Buurtzorg Rutger Bregman schreef deze ode aan Jos de Blok, oprichter van het succesvolle Buurtzorg. (in de geest van Pim).

Nu denkt u misschien: en de islam dan? Wat vind je dáár eigenlijk van? Tja, als atheïst vind ik het sowieso moeilijk te begrijpen dat je je waarheid uit één veertien eeuwen oud boek denkt te kunnen halen. Er staan nogal wat achterhaalde, ja, zelfs achterlijke tradities in. Saoedi-Arabië is niet mijn favoriete vakantieland - daar zijn we het gauw over eens. Geef mij maar het mooie Europa. Sharia-rechtbanken? Nee dank u. Meer of minder boerka’s? Liever minder.

De boerka van mijn buurvrouw: allerminst een verrijking van het straatbeeld. Verbieden helpt niet - maar met haar praten is me nog nooit gelukt

Weet u, mijn buurvrouw, één deur verderop, draagt zo’n ding. Allerminst een verrijking van het straatbeeld. Verbieden helpt niet, denk ik - maar met haar praten is me ook nog nooit gelukt. Met de Marokkaanse jongens die altijd voor m’n huis hangen wel, trouwens. Ze kennen de rotte Marokkaanse appels die in één jaar tijd vijf keer inbraken in mijn huis, zeiden ze. Straatterroristen, noemt De Telegraaf die types. Niet eens zo’n gekke naam, schreef ik ooit, Ik schrijf dat in dit stuk, over hoe de mediacratie haar eigen treitervlogger baart. al bedoelde ik dat net iets anders dan de krant van Wakker Nederland (waar ik trouwens vier jaar met veel plezier gewerkt heb, wist u dat? Mijn vader schrijft er al meer dan twintig jaar voor). Hier vind je de columns van mijn vader Jeffrey Wijnberg uit de Telegraaf terug. ‘Zo zijn wij niet allemaal hoor, meneer,’ zei een van die jongens er nog bij. Na de vijfde inbraak begon ik dat wel een beetje te denken, geef ik schoorvoetend toe. Maar inmiddels houden ze een oogje voor me in het zeil, als ik niet thuis ben. Goeie jongens.

Misschien dat ik daarom ook zo woedend was toen Geert Wilders hardop suggereerde dat-ie die jongens wilde gaan deporteren. Fuck you Geert, dacht ik toen. Het was een emotioneel dagje, toen Geert Wilders ‘minder Marokkanen’ riep. Maar ik vind ook dat Geert dat moet kunnen zeggen. Toen hij voor het eerst voor de rechter stond, schreef ik het al: doe nou niet, dit is politiek bedrijven via de rechter. De rechtszaak tegen Geert Wilders is een ‘cordon spectaculaire,’ schreef ik destijds in de Groene. Toen hij voor de tweede keer voor de rechter kwam, schreef ik het weer. Waarom ik voor vrijspraak van Geert Wilders ben. Iedereen verdient een stem in de politiek, ook als die niet de mijne is, vind ik. Ik werd voor het eerst geretweet door Geert, dat werd hier op de redactie best geestig gevonden.

Mijn filmpje over zijn partijprogramma Hier vind je mijn filmpje over het verkiezingsprogramma van de PVV. heeft-ie niet geretweet overigens. Misschien omdat ik daar weer wat kritischer was. Hij belooft 7,2 miljard euro te besparen met de ‘de-islamisering van Nederland’: niet echt een belofte die op feiten is gebaseerd, stelde ik. Kreeg ik veel positieve reacties op, dat filmpje. Ook veel negatieve, in de trant van: ‘Ja, maar Rob, dit heeft toch geen zin? PVV-stemmers zijn niet geïnteresseerd in feiten. Of in de haalbaarheid van Geerts plannen. Zij luisteren alleen naar hun onderbuik.’ Superaanmatigend, vind ik dat. Alsof alleen linkse mensen in feiten geïnteresseerd zouden zijn. Vind je het gek dat we gutmenschen worden genoemd. Heb ik trouwens ook gezegd, op onze Facebookpagina. PVV’ers willen geen feiten? Wie praat hier nou met de onderbuik?

Niet dat de onderbuik altijd slecht is, hoor. Ik voel ’em ook wel eens. Toen Donald Trump president werd bijvoorbeeld, daar schrok ik wel even van. Veel mensen hadden dat juist bij Hillary Clinton - en ook dat snap ik maar al te goed. Vleesgeworden status quo Hillary Clinton is de vleesgeworden gevestigde orde, en die heeft verloren, schreef ik na de verkiezing van Donald Trump. met veel te veel liefde voor Wall Street, daar wordt de wereld echt niet beter van. En niet anders, dat vinden ‘de financiële markten’ dan weer prettig. Maar ik niet. Sinds wanneer luisteren onze volksvertegenwoordigers liever naar markten dan naar mensen? Snapt u het nog? Ik ook niet. In 2013 schreef ik al over de dictatuur van grote bedrijven en financiële markten die onze democratie bedreigen.

Afijn, laat ik deze brief niet te lang maken - u ziet inmiddels zelf ook wel dat we best wat denkbeelden gemeen hebben. Ik geloof in vrijheid en gelijkwaardigheid (ook al denk ik niet dat je die met verboden kunt afdwingen). Ik vind zelfs dat de pedopartij niet verboden had mogen worden. Ik voel me op vakantie in het buitenland best wel een Nederlander (ook al denk ik niet dat het buitenland alleen maar slecht voor ons is). Er zou zelfs niet veel van ons overblijven zonder buitenland, schreef ik in dit stuk. En ik verlang ook vaak genoeg naar een ander soort politiek (ook al vind ik het moeilijk op echte outsiders te stemmen). De Partij voor de Dieren zet zich een beetje buitenspel, vind ik.

PVV’ers willen geen feiten? Wie praat hier nou met de onderbuik?

Waarom we het hier niet vaker met elkaar over hebben gehad? Goeie vraag. Ik denk: omdat wij - u en ik - soms een andere taal spreken, die voor veel misverstanden zorgt. Omdat we elkaar, buiten het voetbalstadion, nog maar op weinig plekken tegenkomen. En vooral: omdat te vaak alleen de schreeuwers aan het woord zijn. Omdat alleen de uitersten het journaal halen. Wie goed doet... komt nooit in het journaal (en dat is een groot probleem), schreef Rutger Bregman al eens. Omdat politiek en media teren op conflict.

Zo heb ik nog nooit de aandrang gevoeld een kritische column over de islam te schrijven. Waarom? Omdat Annabel Nanninga en haar anti-islamkoor Zoals na de aanslagen in Parijs, bijvoorbeeld. me altijd te snel af zijn. Dan hebben ze het debat weer gekaapt, met hun geroeptoeter. En dan denk ik: het enige wat mij nu nog rest, is de extremen een beetje afvijlen. Een boerkinipolitie, die hebben ze in Iran ook. Niet iedere moslim is een bomgordel in schaapskleren, hoor. En supermacht Europa gaat heus niet ten onder aan een amateuristisch zooitje als IS, schrijf ik dan maar weer met frisse tegenzin. Maar dat wil niet zeggen dat ik boerkini’s een verrijking van het strand vind. Of de eindeloos complexe verbanden tussen religieus extremisme en terrorisme Daarom denk ik ook dat terrorisme niet de wereld uit te bombarderen valt. niet zie. Of me geen zorgen maak over aanslagen.

Alleen, dat geluid hoor je de hele dag al. Daar smullen nieuwsmedia van. Extreme meningen over extreme gebeurtenissen. Vuurwerk aan de talkshowtafel. Conflict! Polarisatie! Mensen die het grotendeels met elkaar eens zijn, wie kijkt daar nou naar?

Mensen in hokjes stoppen, dat verkoopt. En we doen er allemaal, op onze eigen manier, aan mee. Doodvermoeiend, vind ik dat. Ik vermoed: ook dat hebben we gemeen. Wij allemaal.

Zullen we er daarom maar eens uitkomen?

Met een vriendschappelijke groet,

Rob Wijnberg

Meer lezen?

Geert Wilders heeft gelijk: zijn rechtszaak is een politiek proces PVV-leider Geert Wilders staat terecht wegens discriminatie en haatzaaien. De zaak moet doorgaan, vindt de rechter, want politici mogen geen ‘intolerantie voeden.’ Het probleem is: alle politiek is een vorm van intolerantie voeden tegen wat je niet zint. Lees mijn column hier terug Waarom complotdenkers gelijk hebben over de media (ook al is van een complot geen sprake) De media als een complot om de Waarheid te onderdrukken teneinde de gevestigde orde te bestendigen: het is een theorie die langzaam maar zeker tot de mainstream van het politieke debat begint te horen. En het gekke is: de kritiek snijdt nog hout ook. Alleen niet om de redenen die de critici geven. Lees mijn verhaal hier terug