Ik weet het wel, in de perceptie is LDD al lang bijgezet op het kerkhof van ter ziele gegane partijen, naast Rossem, WOW, VU, Spirit enzovoort. Maar officieel bestaat de partij nog wel. Er is nog steeds een website, en – belangrijker - er is een vermogen van tussen de één en de twee miljoen euro. Maar vooral, Jean-Marie Dedecker is alive and kicking. Getuige daarvan zijn vlijmscherpe opiniestukken op knack.be. Dat hij niet meer in de Kamer zit, is in onze mediademocratie een onbeduidend detail.

Het valt niet helemaal uit te sluiten dat LDD opnieuw een toevluchtsoord wordt voor ontgoochelde rechtse kiezers. Er bestaat in Vlaanderen een onderstroom van kiezers die een fundamenteel wantrouwen koesteren tegenover de overheid (inderdaad, een beetje zoals de Berbers). Net als de aanhangers van de Amerikaanse Tea Party zien ze de overheid eerder als het probleem dan de oplossing. Hoe minder overheidsbemoeienis, hoe beter.

Die kiezers waren in de jaren negentig gecharmeerd door de burgermanifesten van Verhofstadt. Zijn idee dat je als burger uit de staat moet kunnen stappen klonk hen als muziek in de oren. Nadien vonden de Tea Party-kiezers hun gading bij LDD en de N-VA. De N-VA-retoriek speelde daar ook op in. Het PS-model staat voor méér belastingen en méér staat, het N-VA-model voor net het tegenovergestelde.