Toen ik in 2015 in Leiden aankwam, hield burgemeester Lenferink op de eerste dag van de El Cid een verhaal voor alle nieuwe eerstejaars in de Hooglandse Kerk. Hij vertelde dat studenten in Oxford het vroeger geregeld aan de stok hadden met de ‘lokale bevolking’. Ze waren als water en vuur. Gelukkig was dat in Leiden vrijwel nooit het geval geweest. Daar leefden studenten en ‘stad’ meestal vredig naast elkaar. Een prachtig voorbeeld daarvan is de viering van 3 oktober voor alle Leienaren, die juist door studenten in de negentiende eeuw is gered.

Maar na 444 vredige, academische jaren wordt de student nu definitief door de gemeente de binnenstad uitgewerkt.

Studenten op straat

Het nieuwe verkameringsbeleid staat namelijk haaks op de gedachte van geven en nemen. Niet alleen wordt heel lastig om nieuwe studentenkamers in de binnenstad te realiseren, ook de bestaande vergunningen worden opnieuw onder de loep genomen. Als gevolg hiervan gaat de gemeente 400 tot 600 studenten (en waarschijnlijk meer) op straat zetten – zonder dat er concrete, alternatieve huisvesting voor hen bestaat.

Studenten kunnen er niks aan doen, maar zijn wel de dupe: bijvoorbeeld als een huisbaas de vergunning niet op orde heeft. De gemeente zegt huisjesmelkers te willen aanpakken, maar rept nergens over te hoge huren en achterstallig onderhoud, terwijl dat juist de dagelijkse ‘huisjesmelkpraktijk’ is waaronder huurders gebukt gaan.

Daarnaast is het onvoorstelbaar dat de gemeente met deze heksenjacht misschien wel duizend studenten op straat gaat zetten, terwijl er het kamertekort volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken 1200 woningen bedraagt. Al meerdere jaren op rij is de situatie zo nijpend dat er studenten in tentjes slapen. Uiteraard zit de gemeente in een lastig parket met een steeds groeiende universiteit, maar het sluiten van tientallen studentenpanden is het laatste wat ze zouden moeten doen.

Drie lessen

Er zijn nog meer haken en ogen. Ten eerste is het idee om via dit beleid de overlast in Leiden te beperken, maar door het quotum voor studentenpanden per straat verplaatst het probleem zich juist. In de binnenstad heeft men een hogere tolerantie voor overlast dan in de buitenwijken waar relatief veel gezinnen wonen. Niet alleen de student, maar dus ook de gewone Leidenaar is dus het slachtoffer van dit uitsmeren van de verkamering. Les 1: in vlekken moet je niet wrijven.