Menig feministische vrouw (en man) in Nederland heeft de mond vol van vrouwenrechten. Vrouwen zouden worden onderdrukt, achtergesteld, gediscrimineerd en nog lang niet gelijk zijn aan hun mannelijke equivalenten. Een gelijkheid die je mijns inziens niet eens moet willen en praktisch gezien onuitvoerbaar is.

🔊 Beluister dit artikel

Omdat in verhitte discussies over vrouwenrechten deze thematiek voortdurend de boventoon voert, zijn in het publieke debat mannen en hun rechten het ondergeschoven kind geworden.

Echtscheiding

Een van de belangrijkste onderwerpen waaraan nauwelijks aandacht geschonken wordt, is de positie van de man na een echtscheiding. Uit cijfers van het CBS blijkt dat na een scheiding de meeste kinderen bij hun moeder blijven wonen (70%) en slechts een klein gedeelte bij de vader (3%). De overige 27% kiest voor co-ouderschap, waarbij de kinderen dus bij beide ouders ongeveer evenveel woonachtig zijn.

Niet enkel het woonadres pakt na een echtscheiding bijna altijd nadelig uit voor de vader, ook houden vrouwen na een echtscheiding het kind veel vaker weg bij de vader dan andersom. Zogeheten ouderverstoting is lastig in cijfers uit te drukken, omdat dit leed zich vaak achter de deur afspeelt en niet zichtbaar is welke omvang dit heeft. Maar duidelijk is wel dat vaders veel vaker slachtoffer zijn in dergelijke situaties dan moeders.

Het opgroeien zonder één van de ouders is voor een kind niet goed.

16.000 kinderen per jaar mogen één van hun ouders niet zien, in 80% van de gevallen gebruiken vrouwen het kind als chantagemiddel. Mannenrechten zijn vaak het ondergeschoven kindje, maar verdienen echt eens meer aandacht. Dit stuk is een mooi begin.https://t.co/uX6teAn3zr — Kim Boon (@KimBoon94) January 29, 2020

Verdriet

Maar ook de ouder die geen contact met het kind heeft kan hier psychologisch behoorlijk wat schade van ondervinden. Ondanks dat landelijk bekend is dat mannen veel vaker slachtoffer zijn komt dit verborgen verdriet vrijwel nooit ter sprake. Onterecht, wat mij betreft, dit onderwerp verdient veel meer aandacht, helemaal in vergelijking met onderwerpen die nu wél volop in de belangstelling staan.

Want zeg nou zelf, wat is belangrijker? Een baantje ergens in een Raad van Bestuur, of het al dan niet mogen zien van je kinderen?

Hogere straffen

Een ander zorgwekkend verschijnsel is dat mannen voor hetzelfde vergrijp vaker zwaarder gestraft worden dan vrouwen. Forensisch psycholoog Vivienne de Vogel stelde dit aan de kaak in Trouw. EenVandaag zocht het verder uit en sprak onder andere met strafrechtadvocate Bénédicte Ficq. Zij acht het zeer waarschijnlijk: “Als vrouwen al voor de rechter komen, zijn er vaak verzachtende omstandigheden”. Criminologe Sigrid van Wingerden deed onderzoek naar hetzelfde verschijnsel en ze bevestigt grotendeels de stelling van Ficq: mannen komen er slechter van af.

Niet alleen in Nederland komt dit voor. Het tekent zich ook duidelijk af bij het aantal doodstraffen in Amerika. Er bestaat zelfs een zogeheten “gender gap” bij het opleggen, maar ook bij de uitvoering van de doodstraf.

Zelfmoord

Mannen plegen daarnaast twee keer zo vaak zelfmoord als vrouwen. De hulplijn 113 Zelfmoord-preventie meldt dat in 2018 in Nederland 1176 mannen zelfmoord pleegden tegenover 653 vrouwen. In 2017 was de verhouding 1304 mannen tegenover 613 vrouwen. Wereldwijd is de verhouding nog een stuk schever dan in Nederland. Zo is de kans op zelfmoord voor een man in Australië drie keer groter en in de Verenigde Staten zelfs drie en een half keer.

Misandrie

Naast de ondergeschoven mannenrechten is er nog een ander probleem dat mannen aantast in hun man zijn: de opkomst van extreme vormen van hedendaags feminisme.

“Tal van overheidsmaatregelen treffen de voorkeuren, zo niet de guilty pleasures van mannen. Met enige overdrijving zou je kunnen spreken van de culturele castratie van de mannen van Nederland.”



Wat een goed artikel van @sypwynia 👏🏼.https://t.co/AooeKyvz7A — Kim Boon (@KimBoon94) January 4, 2020

Hoewel het grondidee van feminisme is dat er wordt gestreden voor gelijke rechten voor vrouwen en mannen, lijkt in de manifestatie van het hedendaagse feminisme steeds vaker misandrie (haat tegen mannen) naar boven te komen. Mannen zouden de schuld van alle problemen van de vrouw zijn. De man wordt gezien als onderdrukker. De kwaliteiten van mannen worden steeds vaker niet meer gewaardeerd of zelfs genegeerd omdat “positieve discriminatie” aan de orde van de dag is.

”Stem op een vrouw”

Deze ontwikkeling heeft zich ook vertaald naar de politiek en is zichtbaar bij verkiezingscampagnes met de oproep #stemopeenvrouw. De kwaliteiten van de mannen op de lijst doen er niet meer toe. Er wordt blind op de eerste verkiesbare vrouw gestemd.

Het blijft fascinerend te zien hoe mainstream identiteitspolitiek inmiddels is. Op veel vlakken, maar specifiek voor vandaag tijdens verkiezingen. #StemOpEenVrouw #StemJong etc. Niet op (stand)punten, samenwerkingen, overtuigingen stemmen, maar op geslacht, leeftijd, huidskleur. pic.twitter.com/ZiHHFqlPNW — Schrijver des Vaderlands (@TjeerdL) May 23, 2019

Uiteraard heeft mannenhaat effect op mannen: ze zullen zich beperkt voelen in het man-zijn, het idee krijgen dat hun geslacht in het beklaagdenbankje staat en bang zijn om bepaalde mannelijke eigenschappen te tonen. Een oprecht gevaar van het hedendaagse feminisme, dat zo gefocust is op de belangen van de vrouw, is dat de man steeds meer wordt achtergesteld en extreem gehaat.

Steeds minder mensen (zowel vrouwen als mannen) noemen zichzelf "feminist". Hoe komt het dat het feminisme zo'n kwalijke reputatie kreeg? Griet Vandermassen legt de vinger op de pijnlijke plekken: autoritaire trekjes, bio-ontkenning, mannenhaat en regelneverij. Hoe kan het beter? pic.twitter.com/LRWhSf53IU — Maarten Boudry (@mboudry) November 9, 2019

Conclusie

Natuurlijk zijn er nog een heleboel andere mannenrechten waar te weinig aandacht voor is. Mannen beoefenen vaker risicovolle beroepen, zijn vaker dakloos en overlijden eerder dan vrouwen. Bovendien levert het hedendaagse feminisme nog veel meer gevaren op voor de positie van de man.

Voor nu is deze korte schets van de mannenproblemen wel even genoeg. Mannenrechten zouden niet langer een ondergeschoven kindje moeten zijn. In het belang van gezonde man-vrouw relaties, opgroeiende kinderen en de sociale cohesie in ons land verdienen mannenrechten juist volop onze (vrouwelijke) aandacht.