Vespertoj estas belaj bestoj, kiuj posedas mirindan povon. Ili povas vidi la mondon per sono anstataŭe de lumo, kaj tiel ili ĉasas insektojn kaj evitas obstaklojn en la tuta nigreco de la nokto. Ĉi tiu povo nomiĝas ‘eĥolokalizon’, kaj ili faras ĝin per serio de altfrekvencaj krioj. Fakte, la krioj estas tiel altfrekvencaj, ke la oreloj de homoj ne povas aŭdi ilin, tial ili estas ultrasonaj. Sed, per simpla ilo, kiu estas facile uzebla, oni povas farigi la ultrasonajn kriojn aŭdeblaj, kaj tiel oni povas uzi la eĥolokalizon de vespertojn por trovi la fluĝantajn bestojn.

Tiaj iloj nomiĝas ‘vespertodetektilojn’, kaj la plej oftaj specoj de vespertodetektiloj kombinas du frekvencojn por farigi la ultrasonajn kriojn aŭdeblaj, estas malpezaj, kaj povas esti tenata en unu mano. Kutime, la vespertodetektiloj havas du ciferplatojn; unu ciferplato kontrolas la laŭtecon de la ilo, kaj la alia ciferplato kontrolas la ultrasonan frekvencon, kiu estos aŭdebla per la vespertodetektilo. Por scii, ĉu la vespertodetektilo funkcias, oni povas movigi siajn fingrojn kontraŭ unu la alian antaŭ la ilo; se la vespertodetektilo ja funkcias, la ilo faros laŭtan, malagrablan sonon.

Malsamaj specoj de vespertoj uzas malsamajn specojn de ultrasonaj krioj pro iliaj malsamaj habitatoj kaj kondutoj. Pro tio, kelkaj krioj estas detekteblaj nur kiam la vespertoj estas tre proksimaj al la vespertodetektilo, ĉar la krioj ne povas veturi fore, sed aliaj krioj povas esti detektataj el grandaj distancoj. La ultrasonaj krioj de vespertoj sonas kiel klakado tra vespertodetektilo, kaj estas facile koneblaj.

La plej bona sezono en Eŭropo por trovi vespertojn estas je la somero, kiam la vespertoj estas aktivaj kaj ne dormas; vespertoj vintrodormas pro la manko de insektoj, kiujn vespertoj manĝas, dum la malvarmaj monatoj de la jaro. La plej bona tempo ĉiutage estas kiam oni ankoraŭ povas vidi sen poŝlampo, sed post la sunsubiro. Vespertoj loĝas en multaj habitatoj, sed la plej bona loko por trovi vespertojn estas arbaro, ĉar la plejparto de vespertoj loĝas aŭ ĉasas en arbaroj.

Kiam oni provas trovi vespertojn, oni devus serĉi frekvencojn de 45kHz, ĉar la plejparto de vespertoj uzas ĉi tiun frekvencon dum almenaŭ parto de la eĥolokalizo. Oni devus dolĉe svingi sian vespertodetektilon en la mano per la ŝultro por detekti kriojn el multaj direktoj; oni ne devus direkti la ilon al la grundo. Kiam oni aŭdas klakojn, oni devus direkti kaj la vespertodetektilon kaj siajn okulojn al la direkto, kie la ilo produktas la plej laŭtan klakadon; se oni bonŝancas, oni vidos vespertojn kaj povos spekti ilin.

Ĉar malsamaj specoj de vespertoj produktas malsamajn kriojn, oni povas uzi la frekvencon de detektataj krioj por identigi la specon de vesperto. Por fari tion, oni devus simple, kiam oni dektektas la kriojn, ŝanĝi la frekvencon de la vesperdektilo kaj alte kaj malalte; la frekvenco, kiu rezultigas la plej laŭtan klakadon, estas la ‘apogea frekvenco’ de la speco de vesperto. Oni povas kompari la detektitan apogean frekvencon kun la apogeaj frekvencoj de la specoj de vespertoj en la loko, kaj, se la detektita apogea frekvenco samas al la apogeo frekvenco de speco de vesperto, tial tia vesperto verŝajne estas la speco, kiun oni trovis. Tamen, multaj vespertoj ŝanĝas la frekvencon de siaj krioj, kaj kelkaj specoj de vespertoj kunhavas la saman frekvencon de krioj, tial oni ne povas certigi la identigon per ĉi tiu metodo, kvankam ĝi ja ankoraŭ estas uzinda kaj amuza!

Mi esperas, ke ĉi tiu artikolo estis interesa al vi, aŭ ke ĝi helpos vin trovi vespertojn! Mi bedaŭras, ke mi ne plu skribas ĉi tie tiel ofte nun, sed mi ankoraŭ antaŭĝojas skribi estontece! Por lerni kiel trovi vespertojn, kaj, ankaŭ pri vespertoj, mi legis angle la libron, ‘Bats of Britain and Europe’ de Christian Dietz kaj Andreas Kiefer, tial tio libro estas la ĉefa fonto por ĉi tiu artikolo

Vespertodetektilo.