Het werd hoe langer hoe duidelijker: als elk windmolenpark dat in de Belgische wateren zal worden gebouwd, eigenhandig zijn hoogspannings­lijnen naar de kust trekt, krijgen we een wirwar van kabels op de Noordzeebodem.

Bovendien kost het ingraven en aanleggen van die kabels handenvol geld, en erg efficiënt is het ook niet. Vandaar dat al kort na de bouw van onze eerste windmolenparken het plan rees om een soort superstopcontact op zee te bouwen, eigenlijk een reuzengrote verdeeldoos, waarop elk windmolenpark zijn "stekker" kon aansluiten. Vanuit dat stopcontact (de sector spreekt meestal over een MOG - modular offshore grid) kon dan de gebundelde stroom van de verschillende parken naar land worden gevoerd. Dat zou gebeuren via supergrote onderzeese hoogspanningslijnen, die veel meer stroom kunnen transporteren dan de aparte kabels van de parken zelf.