Het Kamerdebat over het boerkaverbod kon in 2016 nog worden bijgewoond door vrouwen in nikab. Beeld Bart Maat/ANP

Het verbaast mensen weleens als ze horen dat ik in een ver verleden nogal bedekt was. Niet ‘nikab’ bedekt, maar ook niet ‘modieus’. Mijn gezicht was zichtbaar, maar dat was dan ook alles. Een lange sluier, tot over mijn knieën, bedekte de lange wijde jurk die daar onder schuil ging.

Papa vond het niet zo geinig. Hij vond het te extreem. En hij was bang dat me iets zou overkomen op straat. Dat ik gediscrimineerd zou worden of in het ergste geval aangevallen zou worden. Ik maakte me daar geen zorgen om. Waarom zou iemand mij in godsnaam op straat aanvallen? Ik was toch vrij om te dragen wat ik wilde?

Een jaar later droeg ik die hoofddoek niet meer. Ik voelde me te beperkt in mijn bewegingsruimte. Afkeurende blikken, vervelende ­opmerkingen, de verantwoordelijkheid die ik voelde om alles perfect te doen omdat het­ ­anders afgewenteld zou worden op alle moslims, de sluimerende angst dat mij misschien toch iets zou overkomen op straat. Ik was nog jong. De angst was uiteindelijk overheersend. Tegenwoordig draag ik een bikini naar het strand, minirokken op warme zomerse dagen en hoge laarzen als ik daar zin in heb. Ook nu krijg ik opmerkingen. Ook nu zitten er afkeurende opmerkingen tussen.

Heb ik nu meer vrijheid dan voorheen? Linksom of rechtsom, de kledingkeuze van een vrouw staat bijna altijd ter discussie. De beloofde vrijheid is ver te zoeken.

Tegen de grond werken

Woensdag is in het AD en Het Parool een artikel verschenen over wat je zelf mag doen als je een vrouw met een nikab ziet. Wilders heeft het ­artikel van het AD gretig gedeeld. Er staat dat je een vrouw mag vragen om haar nikab af te doen of de ruimte te verlaten. Een burgerarrest is ook toegestaan. In het AD-stuk staat zelfs dat je de vrouw tegen de grond mag houden. Waar zijn we in godsnaam mee bezig?

We zijn de slaven van onderbuikgevoelens geworden. Ik kan me niet één incident in Nederland herinneren waar nikabdragers bij waren betrokken. Toch tuigen we een heel systeem op om deze vrouwen even goed aan te pakken.

Een pedofielenclub mag in alle vrijheid flyeren en Pride Walk bijwonen. Terroristische organisaties mogen demonstreren. We doen zelfs aan een dag compleet naakt fietsen door de stad. Kinderen worden de hele dag blootgesteld aan piemels, vagina’s en blote borsten. Maar een vrouw met een nikab mag tegen de grond gewerkt worden? Dit is geen vrijheid voor iedereen. Dit is vrijheid voor de meerderheid. En dat is geen kenmerk van de democratie. Democratie betekent dat ook minderheden verzekerd zijn van hun vrijheden.

Glibberig pad

Ik begin bang te worden. Vandaag mogen vrouwen met een nikab tegen de grond gedrukt worden. Morgen vrouwen met een hoofddoek en de dag daarop vrouwen met een minirok? In 1946 zei de predikant Martin Niemöller dat er niemand meer was die nog protesteren kon toen ze hem kwamen halen, omdat hij had gezwegen toen iedereen vóór hem al was gearresteerd.

We gaan een glibberig pad op, mensen. We accepteren als land dat een vrouw, zonder dat er sprake is van welke dreiging dan ook, tegen de grond gedrukt mag worden vanwege haar kledingkeuze. Dat is een gevaarlijk precedent. Gaan we het over een paar jaar ook normaal vinden om een vrouw tegen de grond te drukken om minder dan een nikab? Is dit de kant die we op willen? Is dit vrijheid?

Zwijg niet omdat het jou niet raakt. Want vrijheid is pas vrijheid als we daar allemaal van genieten.