'Bang omdat economische groei centraal blijft staan in onze politiek. Wat kan mij die procent meer of minder groei schelen als we de planeet verschroeien'

De hitterecords van de afgelopen dagen, smeltend permafrost en de Noordpool die in brand staat, maken de op hol geslagen klimaatontwrichting momenteel pijnlijk duidelijk. De gevolgen zullen bij twee graden opwarming al gigantisch zijn, maar helemaal catastrofaal bij de vier tot zes graden waar we nu op af stevenen.

Uitstervingsgolf

Bovenop de klimaatcrisis komt ook nog eens de zesde massale uitstervingsgolf waar we ons in bevinden. Het aantal wilde dieren is sinds 1970 met 60% afgenomen. De natuurlijke wereld stort voor onze ogen in. Door toedoen van de mens verdwijnen diersoorten nu 1.000 tot zelfs 10.000 keer zo snel als voorheen het geval was. Wij doen dit: door overbevissing, door trofeejacht, maar bovenal door hun leefgebied op ongekende schaal te vernietigen. En we gaan enthousiast verder.

Ik ben bang. Ik had graag iets anders gezegd – iets strijdbaars – maar ik kan geen term bedenken die de lading beter dekt.

Bang omdat de Braziliaanse president Bolsonaro er simpelweg genoegen in schept de Amazone te kappen. Sinds zijn aantreden als president versnelt deze vernietiging. Mark Rutte gaat doodleuk grijnzend met deze schurk op de foto. Als een van de belangrijkste handelspartners van Brazilië doen we bovendien geen enkele moeite de kap van het regenwoud tegen te gaan, want het moet allemaal wel lekker goedkoop blijven.

Afgrond

Bang vanwege het succes van Thierry Baudet, die de rol van de mens als aanjager van klimaatontwrichting ontkent en daarmee nog een groot publiek weet te verleiden ook. Maar ik ben minstens net zo bang van zelfverklaarde realistische types als Klaas Dijkhoff die willen dat het allemaal niet te snel gaat. Beter op behapbaar tempo de afgrond in, dan snel de noodzakelijke maatregelen nemen.

Bang omdat de grootste partij van het land, de VVD, “#vroemvroem” een steekhoudend argument vindt om snelwegen te verbreden en de maximale snelheid te hoog te houden, zonder enig positief resultaat maar met alle nadelige gevolgen voor klimaat, veiligheid en omwonenden van dien. Wel meer asfalt waar beschonken Kamerleden/huisjesmelkers over kunnen scheuren.

Bang omdat Schiphol koste wat kost nóg verder moet groeien, ook al zouden we eigenlijk de komende paar jaar de CO² uitstoot drastisch moeten terugdringen. Op de dag dat het Nederlandse hitterecord werd gebroken, werd er tevens een mondiaal recordaantal vluchten geregistreerd. We subsidiëren de luchtvaart met gigantische bedragen om spotgoedkope stedentrips mogelijk te houden, maar bovenal om een veelvliegende elite de hand boven het hoofd te houden.

Boterzacht klimaatakkoord

Bang omdat economische groei centraal blijft staan in onze politiek. Wat kan mij die procent meer of minder groei schelen als we de planeet verschroeien. Het gevolg is wel dat we de grootvervuilende multinationals steevast ontzien en belastingvoordeel gunnen, en dat we zijn opgezadeld met een boterzacht klimaatakkoord.

Bang omdat de grote kranten en tv dit onderwerp nauwelijks de aandacht geven die het verdient, maar dat zij alarmerende recordtemperaturen berichten voorzien van vrolijke foto’s van blij spelende kinderen en genietende badgasten. Nog erger is dat de hoofredacteur van de Volkskrant trots verkondigt dat hij met Martin Sommer toch maar mooi een klimaatsceptische columnist heeft.

Bang omdat de catastrofale gevolgen van klimaatontwrichting het eerst en het sterkst de zwaksten zullen treffen. Het aanpakken van klimaatontwrichting en natuurvernietiging is daarmee uiteindelijk een kwestie van sociale rechtvaardigheid.

Kinderen

Ik ben bang voor mijn eigen toekomst, maar bovenal voor toekomstige generaties; om kinderen op een straks haast onleefbare planeet te zetten. Ik moet de laatste tijd veel denken aan deze woorden van Bob Dylan uit zijn krachtige Masters of War uit 1963:

“You’ve thrown the worst fear

That can ever be hurled

Fear to bring children

Into the world

For threatening my baby

Unborn and unnamed

You ain’t worth the blood

That runs in your veins”

Gericht tegen de oorlogszuchtige politici van die tijd, maar evenzogoed toepasbaar op de struisvogelpolitici van vandaag.

Ik beng bang maar niet hopeloos. Vanwege inspirerende jonge politici als de Amerikaanse Alexandria Ocasio-Cortez die opkomen voor radicale klimaatrechtvaardigheid en het hele debat herschrijven. Vanwege opborrelend protest, van stakende scholieren tot de overal opkomende Extinction Rebellion. Ik twijfel of het genoeg is, maar de status quo is geen optie.