ചില റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനുകളുടെയും സ്റ്റീല്‍ പാലങ്ങളുടെയും സ്ട്രക്ച്ചറല്‍ പ്രൊജക്റ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രാജേഷിനു കുറച്ചു നാള്‍ ബാംഗളൂരില്‍ നിന്ന് വിട്ടു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു. ദിവസേനയുള്ള ഓഫീസ് യാത്രയുടെ ദൂരവും ഒറ്റയ്ക്കുള്ള താമസത്തിന്റെ അസൗകര്യങ്ങളും പരിഗണിച്ചു ഞാന്‍ ഇന്ദിരാ നഗറിലുള്ള ഒരു പേയിങ് ഗസ്റ്റ് (പിജി.)അക്കൊമൊഡേഷനിലേക്ക് താല്‍ക്കാലികമായി താമസം മാറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

CMH ഹോസ്പിറ്റല്‍ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും അല്‍പം ഉള്ളിലേക്ക് നീങ്ങിയുള്ള ഒരു മൂന്നുനില കെട്ടിടത്തിലായിരുന്നു പുതുതായി തുടങ്ങിയ ആ പിജി. ഏകദേശം 50 വയസു പ്രായം വരുന്ന തെലുഗു ദമ്പതികളാണ് നടത്തിപ്പുകാര്‍, അവര്‍ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്‌ളോറില്‍ താമസിക്കുന്നു. മറ്റു രണ്ടു ഫ്‌ളോറുകളാണ് പിജിക്കുവേണ്ടി മാറ്റി വച്ചിരുന്നത്.

മുന്‍പേ വിളിച്ചറിയിച്ച പ്രകാരം ഉച്ചയോടെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ചെന്നു. 13 വയസു തോന്നിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയാണ് ബാഗും മറ്റു സാധനങ്ങളും ചുമക്കാന്‍ വേണ്ടി വന്നത്, രുക്മിണി എന്ന് പേര് പറഞ്ഞു. രണ്ടു പേര്‍ക്ക് താമസിക്കാവുന്ന ചെറിയ മുറി, അതേ ഫ്‌ളോറില്‍ മറ്റു രണ്ടു മുറികള്‍ കൂടിയുണ്ട് മൂന്നുപേര്‍ക്കു താമസിക്കാവുന്ന മുറികളായിരുന്നു അവ.

അതുവരെ കണ്ട ബാംഗ്ലൂരിന്റെ വേറൊരു മുഖമായിരുന്നു അവിടെ എന്നെക്കാത്തിരുന്നത്. ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടി ലഹരിയുടെ വഴിയിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ഓരോ എപ്പിസോഡും അതിന്റെ പൂര്‍ണമായ ഭീകരതയോടെ നോക്കിക്കാണേണ്ടി വന്ന നിസ്സഹായത തന്നെയാണ് എന്നെക്കൊണ്ട് ഇതെഴുതിക്കുന്നതും..

ഞാന്‍ പുതിയ സ്ഥലവുമായി വളരെ വേഗം പൊരുത്തപ്പെട്ടു, ഓഫീസിലേക്ക് അഞ്ചു മിനിട്ടു നടപ്പു ദൂരം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒന്‍പതു മണിമുതല്‍ അഞ്ചു മണിവരെയുള്ള ഓഫീസ് സമയമായിരുന്നു എന്റേത് , മറ്റുള്ളവര്‍ അവരവരുടെ ഷിഫ്റ്റ് ടൈമിംഗ് അനുസരിച്ചാണ് പോക്കും വരവും, ചില ഷിഫ്റ്റിലുള്ളവര്‍ റൂമിലെത്തുന്നത് രാത്രി രണ്ടു മണിയോടെയോ പുലര്‍ച്ചെ നാലുമണിയോടെയോ ഒക്കെ ആയിരിക്കും അതുകൊണ്ടു തന്നെ ''രാത്രി ഒന്‍പതു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഗേറ്റ് അടക്കുന്ന'' രീതി ഇവിടെയില്ല.

ഏകദേശം ഒരാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷമാണ് എന്റെ റൂമിലേക്ക് രണ്ടാമത്തെ ആള്‍ വന്നത്. അന്നൊരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു ഹാഫ് ഡേ ജോലി കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ റൂമിലെത്തി വിശ്രമിക്കുന്ന സമയത്താണ് രുക്മിണി ബാഗും ചുമന്നുകൊണ്ട് വന്നു കതകില്‍ മുട്ടിയത്. ചെറുതും വലുതുമായ ഒരു പത്തു ബാഗെങ്കിലും കാണും, അവസാനത്തെ ബാഗിനോടൊപ്പം ബാഗിന്റെ ഉടമസ്ഥയും വന്നു, ഒപ്പം അവളുടെ അച്ഛനമ്മമാരും.

മൈക്രോ ബയോളജിയില്‍ പോസ്റ്റ് ഗ്രാജുവേഷന്‍ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ മള്‍ട്ടി നാഷണല്‍ കമ്പനിയില്‍ ജോലികിട്ടിയ വാരാണാസിക്കാരി, സുദിപ്താ മിശ്ര. ഒരു 165 സെന്റീമീറ്റര്‍ ഉയരം, ഇരു നിറം, സില്‍ക്ക് പോലത്തെ തലമുടി. വളരെ ശോഷിച്ച പ്രകൃതം. പച്ച നിറത്തില്‍ ദുപ്പട്ടയോടു കൂടിയ ഒരു സാധാരണ ചുരിദാറാണ് വേഷം, തലവഴി പുതച്ച മെറൂണ്‍ നിറത്തിലുള്ള സാരിയാണ് അമ്മയുടെ വേഷം, ഇന്‍ സൈഡ് ചെയ്ത ഷര്‍ട്ടും പാന്റുമാണ് അച്ഛന്‍ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. രണ്ടുപേര്‍ക്കും 55 വയസിനു മേലെ പ്രായമുണ്ടാവണം.

ഇതാണ് റൂം മേറ്റ് എന്നും വിവാഹിതയാണ് എന്നും മറ്റുമുള്ള വിവരങ്ങള്‍ പിജി ഉടമസ്ഥ അറിയിച്ചതും അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു ഭാര്യയുടെ പ്രാഥമിക അടയാളങ്ങള്‍ എന്റെ നെറ്റിയിലും , കഴുത്തിലും ,കാലിലും നോക്കി മനസുകൊണ്ട് ''ശരി'' അടയാളം ഇട്ടു. പിന്നെ ചിരിച്ചു, ഹിന്ദി കലര്‍ന്ന ഇംഗ്‌ളീഷില്‍ അച്ഛന്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

അച്ഛന്‍ എല്‍ഐസി ഏജന്റാണ്, അമ്മയ്ക്ക് ജോലിയില്ല, ഡിഗ്രിക്ക് റാങ്കും എം.എസ്.സി മൈക്രോ ബയോളജിയില്‍ 92 ശതമാനം മാര്‍ക്കും വാങ്ങി പാസായ കുട്ടിയാണ്. തൊട്ടു താഴെയുള്ള പെണ്‍കുട്ടി എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു പഠിക്കുന്നു. പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് സ്വന്തം മകളേക്കാള്‍ പ്രായം കൂടുതലുള്ളവളാണ് എന്ന തോന്നലുകൊണ്ടോ എന്തോ അദ്ദേഹമെന്നോട് പറഞ്ഞു. ''ഹോപ്പ് ദാറ്റ് യു വില്‍ ടേക്ക് കെയര്‍ ഓഫ് മൈ ഡോട്ടര്‍'' അതൊരു ഗ്രാമീണനായ അച്ഛന്റെ നിഷ്‌കളങ്കമായ ഔപചാരികത മാത്രമാണ്, മറുപടി ഞാനൊരു ചിരിയിലൊതുക്കി. പിന്നെ മനസ്സിലോര്‍ത്തു ''ഇവിടെ ആരും ആരെയും സംരക്ഷിക്കില്ല, സ്വയം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് താങ്കളുടെ മകളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്'' എന്ന്.

അന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ ട്രെയിനിന് തന്നെ അവര്‍ വരണാസിക്ക് തിരിച്ചു പോയി, അവള്‍ പിറ്റേ ദിവസം മുതല്‍ ഓഫീസിലും പോയിത്തുടങ്ങി. അവളുടെ സീനിയേഴ്സ് ആയി പഠിച്ച മൂന്ന് ആണ്‍ കുട്ടികളും , രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളും അതേ കമ്പനിയില്‍ തന്നെ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവള്‍ക്ക് ഓഫീസിലും പെട്ടന്ന് പരിചയങ്ങള്‍ വളര്‍ന്നു. ഒരു മാസം കൊണ്ടുതന്നെ തന്നെ അവള്‍ പുതിയ നാടിനോട് ഇഴുകി ചേര്‍ന്നു, എന്നെ അവള്‍ ''ദീദി'' എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഇവിടെ അത്തരം ബഹുമാനങ്ങള്‍ ആരും ആരില്‍ നിന്നും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല. ''എനിക്ക് നിന്നേക്കാള്‍ പ്രായക്കൂടുതലാണ്'' എന്ന് തുറന്നു സമ്മതിക്കാന്‍ ആരും ഇഷ്ടപ്പെടാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഒരു ഇരുപതു കാരിക്ക് അമ്പതുകാരിയെ ധൈര്യമായി പേര് വിളിക്കാം. ആന്റി വിളിയെക്കാള്‍ അതവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.

അവള്‍ക്ക് ആദ്യത്തെ ശമ്പളം കിട്ടുന്നത് വരെ എനിയ്ക്കവളുടെ പെരുമാറ്റത്തില്‍ അസ്വാഭാവികതയൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. ഒരേ മുറിയില്‍ താമസിക്കുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ തമ്മിലുള്ള മാനസിക അടുപ്പം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു താനും. ഇതിനിടയില്‍ തന്നെ അവളുടെ വാരണാസി വീടിന്റെ ഒരു നേര്‍ ചിത്രം അവളെനിക്ക് കാട്ടിത്തരികയും ചെയ്തിരുന്നു. പെണ്‍ കുപ്പായത്തിനുള്ളില്‍ തളച്ചിടപ്പെട്ട പല കുട്ടിയിഷ്ടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ മനസായിരുന്നു അവളുടേത്..ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം അടക്കി വച്ച ബാല്യ കൗമാരങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നവള്‍.

ആദ്യത്തെ ശമ്പളം അക്കൗണ്ടില്‍ വന്ന ശേഷം അവള്‍ സ്വന്തം വസ്ത്ര ധാരണ രീതി പൂര്‍ണമായും ആധുനികവത്കരിച്ചു. വാരാണാസിക്കാരിയുടെ ട്രങ്ക് പെട്ടിയിലെ ചുരിദാറുകളൊന്നും പിന്നെ ബാംഗളൂരിലെ വെയില്‍ കൊണ്ടിട്ടില്ല. കഴുത്തും നെഞ്ചിന്റെ മുകള്‍ ഭാഗവും സുതാര്യമായ, മുട്ടറ്റം ഇറക്കമുള്ള കറുത്ത ഒരു വെസ്റ്റേണ്‍ ടോപ്പിന്റെ വില ആറായിരം രൂപയായിരുന്നു.

അവളുടെ ഷിഫ്റ്റ് ടൈമിംഗ് രാവിലെ ആറേ മുക്കാല്‍ മുതല്‍ വൈകിട്ട് മൂന്നേ മുക്കാല്‍ വരെയായിരുന്നു, കൊണ്ട് പോവാനും കൊണ്ട് വിടാനും ഓഫീസില്‍ നിന്ന് കാറ് വരും. എല്ലാ ദിവസവും അവളാണ് എന്നെക്കാള്‍ മുന്നേ തിരിച്ചു വരാറുണ്ടായിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ വന്നതും അവള്‍ ഒരു മഹത് കാര്യം ചെയ്ത സന്തോഷത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു ''ദീദി ഞാനിന്നു സിഗരറ്റ് വലിച്ചു'' ഉള്ളിലെ ഞെട്ടല്‍ മുഖത്തു പ്രകടമാക്കാതെ ബാക്കി കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാനവളെത്തന്നെ നോക്കി. ഒന്നാം ക്ലാസ്സുകാരി പടക്കം കത്തിച്ച ലാഘവത്തോടെ അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു,

''ഓഫീസിന്റെ താഴെ സ്‌മോക്കേഴ്‌സ് കോര്‍ണര്‍ ഉണ്ട്, നമ്മടെ ഫ്‌ളോറിലുള്ള ഒരുപാട് ചേച്ചിമാരും, സീനിയേഴ്‌സുമെല്ലാം പോകാറുണ്ട്. ഇന്നവരെന്നെയും വിളിച്ചു, ട്രൈ ചെയ്യുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചു, ഞാന്‍ 'യെസ് ' പറഞ്ഞു. ഇതാണുങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമല്ല ദീദി പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും വളരെ ഈസിയായിത്തന്നെ ചെയ്യാം'' അങ്ങനെ ഓഫീസില്‍ രണ്ടു മാസം തികയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ അവള്‍ ആദ്യത്തെ സിഗരറ്റു കത്തിച്ചു എന്ന സത്യം തെല്ലു നടുക്കത്തോടെ ഞാനറിയുകയായിരുന്നു. കുറച്ചാലോചിച്ച ശേഷം ഞാന്‍ ചോദിച്ചു

''ചെയ്യുന്നത് ആണോ പെണ്ണോ ആവട്ടെ, അതല്ല വിഷയം, അത് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നല്ലേ നോക്കേണ്ടത്? ഇതിനാണോ നീ വാരണാസിയില്‍ നിന്ന് ട്രെയിന്‍ പിടിച്ചു ബാംഗ്ളൂര്‍ക്കു വന്നത്?''

പിന്നീടൊരു വെള്ളിയാഴ്ച അവള്‍ റൂമില്‍ വന്നു കയറിയത് രാത്രി 11 മണിക്കു ശേഷമായിരുന്നു. പിറ്റേ ദിവസം ചോദിക്കാതെ തന്നെ അവള്‍ പറഞ്ഞു ''പബ്ബില്‍ പോയിരുന്നു , ഒരു മെന്റല്‍ റിലാക്‌സേഷന് വേണ്ടി..'' ഞാനതിനൊന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. വാരണാസി തെരുവോരത്തെ കൂടുപോലുള്ള വീടിനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞ ദുപ്പട്ടക്കാരി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസായിരുന്നില്ല അവള്‍ക്കപ്പോള്‍...

തുടര്‍ന്നുള്ള ആഴ്ചകളില്‍ അവള്‍ക്ക് മെന്റല്‍ റിലാക്‌സേഷന്‍ ഒരു സാധാരണ കാര്യമാവുകയായിരുന്നു. ഒരുദിവസം അവളുടെ സീനിയര്‍ ആയി പഠിച്ച ആകാംക്ഷ എന്ന കുട്ടി റൂമില്‍ വന്നിരുന്നു അവരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നുമാണ് സുദിപ്താ പബ്ബില്‍ ഹുക്ക വലിക്കുന്ന ശീലം തുടങ്ങിയ കാര്യം എനിക്ക് മനസിലായത്. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ബിയര്‍ ഒരു സോഫ്റ്റ് ഡ്രിങ്ക് ആയി കഴിഞ്ഞതിനാല്‍ ബീറും ഡാന്‍സും ഒക്കെയാവാം അവള്‍ക്ക് റിലാക്‌സേഷന്‍ എന്നായിരുന്നു ഞാന്‍ ധരിച്ചു വച്ചിരുന്നത്. എല്ലാ പബ്ബുകളും ഹുക്കാ ബാറുകള്‍ ആയിരിക്കില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നു. ലൈസന്‍സ് പോലുമില്ലാത്ത പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്‍ നടത്തുന്ന പബ്ബുകളിലായിരിക്കുമോ അവള്‍ പോകുന്നുണ്ടാവുക എന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ് അസ്വസ്ഥമായികൊണ്ടിരുന്നു..

ഇത് എന്റെ വിഷയമല്ല എന്നുകരുതി ഒഴിവാക്കാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത് രാജേഷും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു. ഒരു പരിധിയില്‍ കൂടുതല്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് കടന്നു കയറാന്‍ നമുക്കാവില്ലല്ലോ?

പക്ഷേ, ''ഹോപ്പ് ദാറ്റ് യു വില്‍ ടേക്ക് കെയര്‍ ഓഫ് മൈ ഡോട്ടര്‍'' എന്ന് പറഞ്ഞു പോയ ആ അച്ഛന്റെ മുഖം എനിക്കത്ര പെട്ടന്ന് മറക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല, രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളുള്ള എന്റെ അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ അതേ ഭാവം തന്നെയായിരുന്നു ഏറെക്കുറെ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തും. അങ്ങനെയാണ് ഞാന്‍ ഈ വിഷയങ്ങള്‍ ഓഫീസില്‍ എന്റെ ഇടവും വലവും ഉള്ള സീറ്റുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന സുനില്‍, സജീവ് എന്നിവരോട് പറയാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്. അവരിരുവരും എന്റെ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് കട്ടിയില്‍ അടിവരയിടുകയും ചെയ്തു. ഇത്ര പെട്ടന്ന് അവള്‍ ഹുക്കയില്‍ എത്തിയെങ്കില്‍ മൂന്നുമാസത്തിനുള്ളില്‍ അവള്‍ ഡ്രഗ്‌സ് എടുക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്, കോണ്‍സെന്‍ട്രേഷന്‍ കൂടിയ ഡ്രിങ്ക്‌സ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം ....

ആ സമയത്തു ഒരു പ്രൈവറ്റ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുടെ പോസ്‌ററ് ഗ്രാജുവേഷന്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്‌മെന്റിലായിരുന്നു ജോലി അതുകൊണ്ടു തന്നെ പല തരത്തില്‍പെട്ട കുട്ടികളുടെയും സ്വഭാവ സവിശേഷതകള്‍ പെട്ടന്ന് ഊഹിച്ചെടുക്കാനാവുമായിരുന്നു.



പൊതു സുഹൃത്തുക്കള്‍ വഴിയാണ് പലരും രഹസ്യ ഹുക്ക ബാറുകള്‍ തേടി പോകുന്നത്, ഒരു തമാശയെന്നോണം ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചെറിയ നിരക്കില്‍ തുടക്കക്കാര്‍ക്ക് ഈ പുക കൊടുക്കാറ്. ഹുക്കകളില്‍ തന്നെ പുകയുന്ന തരത്തിലുള്ള മയക്കുമരുന്നുകള്‍ ചേര്‍ക്കുന്ന രീതിയും ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഉണ്ട് എന്നാണറിഞ്ഞത്. ലൈസന്‍സ് ഉള്ള പബ്ബ് ഉടമകള്‍ പോലുമറിയാതെ പബ്ബുകളില്‍ വരുന്നവരുടെ രീതികള്‍ രഹസ്യമായി പലരും വീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമത്രേ. കുടുങ്ങാന്‍ സാധ്യതയുള്ള ഇരയാണ് എന്ന് തോന്നിയാല്‍ സൗഹൃദമുടലെടുക്കാന്‍ ആക്‌സമിക കാരണങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാം..ഇത്തരം സൗഹൃദങ്ങള്‍ പിന്നീട് പലതിനും വഴിമരുന്നാവുകയും ചെയ്യും.. ഇതെല്ലാം കേട്ട് മനസ് തകര്‍ന്നാണ് അന്ന് റൂമിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയത്.

പിറ്റേ ദിവസം, മൈക്രോ ബയോളജിയില്‍ സ്‌കോളര്‍ഷിപ്പോടെ ഡോക്ടറേറ്റിന് അവസരം കൊടുക്കുന്ന ജര്‍മനിയിലെ ചില നല്ല യൂണിവേഴ്‌സിറ്റികളുടെ പേര് വിവരങ്ങളുമായാണ് സുനില്‍ വന്നത്. അത് ഞാനവളോട് പറയുകയും ചെയ്തു. ''ബാംഗ്‌ളൂര്‍ വരെ വിട്ട കാര്യം എനിക്കേ അറിയൂ ..പിന്നെയാണോ ജര്‍മനി ?'' എന്നവളെന്നോട് ചോദിച്ചു, പെണ്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് കോണളവുകള്‍ നിശ്ചയിച്ച മാതാപിതാക്കളുടെ ലോകത്തുനിന്നും രക്ഷപെട്ടതിലുള്ള സ്വാതന്ത്രം അവളാഘോഷിക്കുകയാണ് എന്നെനിക്കന്നു മനസിലായി..

പിന്നീട് ഏതോ ഒരോഫീസ് പാര്‍ട്ടി ദിവസം വൈകി വരാറുള്ള സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ വന്നില്ല ..രാത്രി രണ്ടേ മുക്കാലിന് മൊബൈലില്‍ അവളുടെ ഫോണ്‍ വന്നു '' എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നാരെങ്കിലും വിളിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ റൂമിലുണ്ട് ''എന്ന് പറയണം എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. എന്തെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് ചോദിക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ ഫോണ്‍ വെക്കുകയും ചെയ്തു.

രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് മുന്‍പ് റൂമില്‍ വരികയും ആകാംക്ഷയുടെ റൂമിലായിരുന്നു എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു, രാത്രി ക്യാബ് ബുക്ക് ചെയ്യാന്‍ നോക്കിയ സമയത്തു നമ്പര്‍ മാറിപ്പോയത് കാരണം OTP പോയത് അച്ഛന്റെ മൊബൈലില്‍ ആയിരുന്നു. രാവിലെ അച്ഛന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവളെന്തോ നുണയും പറഞ്ഞു.

കാര്യങ്ങള്‍ ഇവിടം വരെയായപ്പോഴേക്കും രാജേഷിന്റെ പ്രൊജക്റ്റ് തീരുകയും ഞാന്‍ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്കു തന്നെ താമസം മാറ്റുകയും ചെയ്തു. സ്വയം തെറ്റായ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്താല്‍ ഉപദേശങ്ങള്‍ അരോചകങ്ങളായിരിക്കും എന്നറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും , എന്നാലാവും വിധം അവളെ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ശ്രമിച്ചു. ഞാന്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്ന് മാറുന്ന കാര്യം അവളുടെ അച്ഛനെ വിളിച്ചു പറയുകയും ചെയ്തു.

500 രൂപ പോലും പോക്കറ്റ് മണി കിട്ടാത്തൊരാള്‍ക്ക് ആദ്യത്തെ ശമ്പളം 50,000 കിട്ടുമ്പോള്‍ അതെന്തു ചെയ്യണം എന്നുകൂടി അറിഞ്ഞിരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു. മൈന്‍ഡ് റിലാക്‌സേഷന് എന്ന പേരില്‍ ഡാന്‍സും പാട്ടും നല്ലതു തന്നെ അതിലപ്പുറം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനൊരുമ്പെടുമ്പോള്‍ റിലാക്‌സ് ചെയ്യാന്‍ സ്ഥിരതയുള്ള മനസും കേടാവാത്ത ബോഡിയും കൂടി ഉണ്ടാവണം എന്നോര്‍മ്മപ്പെടുത്തി. അപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണില്‍ പൊടിഞ്ഞ രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീരിന് സ്‌നേഹമെന്നോ? കുറ്റബോധമെന്നോ? അര്‍ത്ഥമുണ്ടോ എന്നെനിക്ക് മനസിലായിരിന്നില്ല ..

''നിങ്ങള്‍ അന്ന് പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ എനിക്കൊരുപാട് സമയം വേണ്ടി വന്നു , അത് മനസിലാക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയിരുന്നു'' എന്നും പറഞ് ഒരു മാസം മുന്‍പ് അവളെന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു (ചില വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം). വര്‍ത്തമാന കാലത്തിന്റെ തൊലിയിളക്കിപ്പൊളിച്ചു ഭൂതകാലത്തിന്റെ അടഞ്ഞ വാതില്‍ തുറപ്പിക്കാന്‍ ഞാനൊരു ശ്രമവും നടത്തിയില്ല എന്നിട്ടും അവള്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു.

ഞാന്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ വിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അവള്‍ മരണ മുഖത്തു നിന്നും ഏഴ് ഓപ്പറേഷനുകളിലൂടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്ന കഥ. ഓഫീസിലെ കണ്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബില്‍ഡിങ്ങിനു മുകളില്‍ നിന്ന് താഴോട്ടു വീണ് തൊണ്ടയില്‍ കൂര്‍ത്ത ഇരുമ്പു ദണ്ഡ് തറച്ചു കയറുകയായിരുന്നുവത്രെ. പിന്നീട് അവളൊരിക്കലും ബാംഗളൂരില്‍ വന്നിട്ടില്ല , മുബൈയില്‍ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ജോലി ചെയ്ത ശേഷം ഇപ്പോള്‍ B.H.U വില്‍ PhD ചെയ്യുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു.

മൂന്നരയുടെ ഓഫീസ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞു ഏഴരയ്ക്ക് എന്തിന് ഓഫീസ് ബില്‍ഡിങ്ങില്‍ പോയി എന്നോ? വീണപ്പോള്‍ സ്വബോധത്തോടെ ആയിരുന്നോ? എന്നും ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ല.. കാരണം, ലഹരിയുടെ നുര വിഴുങ്ങി, പുക ശ്വസിച്ചു മരണ ദേവനോട് പന്തയം വെച്ച് കളിച്ച അവളെന്റെ ഓര്‍മയില്‍ വേണ്ടാ.. ''സുദിപ്താ'' എന്ന അവളുടെ മുഖം ദീപ്തമായ എന്തിന്റെയോ ഓര്‍മയായി മനസ്സില്‍ അങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കട്ടെ..

Content Highlight: first rank holder in hookah bar in Bangalore| Anti Drug Campaign 2019