Mijn zoon was gisteren jarig, hij werd tien jaar oud, die schat. Hij vroeg om een iPhone, en die heeft hij ook gehad.



Zonder slag of stoot ging dat niet. Er is eerst heel veel emotionele chantage op ons, zijn ouders, toegepast. “Iedereen die tien wordt krijgt een telefoon,” begon hij zo’n driekwart jaar geleden. En sindsdien was het elke week: “Krijg ik een telefoon voor mijn verjaardag?” Waarna wij verzuchtten dat we het nog niet wisten.

“Maar in de klas krijgt iederéén die tien wordt een telefoon!” Enzovoorts.

Nu zat hij met zijn vingertjes al zo vaak mogelijk aan ónze telefoons, dus het is niet zo dat hij te weinig telefoon in zijn leven had. Maar het ging hem om zijn eigen telefoon, zijn eigen appgroepen, zijn eigen Instagram­account, zijn eigen TikTok, zijn eigen YouTube­kanalen.

Ik vind het niet per se makkelijk om een kind groot te brengen. Opvoeden is geen pretje, en ik vind het ook lastig dat je je kind, hoe je het ook wendt of keert, willens en wetens Het Systeem in propt.

Tien jaar geleden kwam er een volstrekt onschuldige baby ter wereld, die een paar jaar later een vrolijke, originele peuter was geworden. Toen hij vier was, ging hij naar school. Tot mijn grote opluchting, want omdat hij vijf dagen per week zoet werd gehouden, kwam er weer enige structuur in ons leven.

En toch, je stuurt je kind vanaf zijn vierde naar een instituut waar het – met liefde, dat wel – geleerd wordt om de hele dag binnen te zitten, zich koest te houden, informatie in het hoofd te stampen, aan de gestelde norm te voldoen. Geknecht door de maatschappij, alle kinderen in een mal, zoals hun ouders eerder ook al die mal zijn in­geduwd, waarna zij een braaf werkzaam leven tegemoet zijn gegaan.

Diep van binnen zeurt er een klein schuldgevoel in mij: omdat ik er actief aan meewerk dat ik hem de kinderwereld uit sleur en de grotemensenwereld in.

En dan, als klap op de vuurpijl, is de telefoon in zijn leven gekomen. De telefoon die hij zelf zo fel begeerde. En die wij hem niet wilden ontzeggen, want hij moet toch in de appgroep van 7B.

Maar ik weet ook: vanaf nu is hij grootleverancier van data aan Apple, Facebook en Google. Vanaf nu heeft hij accounts en worden zijn gangen nagegaan. Vanaf nu ligt hij aan het infuus van de sociale media.

Ja mensen, we zijn batterijtjes die het grootkapitaal van energie voorzien, we zitten allemaal in de matrix. Toen wij onze zoon gisterochtend zijn verjaardagscadeau gaven, plugden we hem definitief in.

Maar ja, ik vraag me af of er nog een andere optie was.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl.