Ze had een hele collectie zwarte kousen, at hosti’s, zong psalmen en kende de bijbel van kaft tot kaft. Fleur (22) was elke zondag in de meest obscure kerkgemeenschappen te vinden. Totdat de LHBT-community ingreep. Lees hier het verhaal van Fleur.

“Mijn ouders hebben altijd al geweten dat ik anders was. Ik vond Kerst en Pasen altijd dé hoogtepunten van het jaar, nog meer dan mijn verjaardag. Als we verkleed naar school mochten, ging ik als Johannes de Doper. Mijn klasgenootjes vonden dat hilarisch. Toen ik zestien jaar was, heb ik op aandringen van mijn vrienden voor het eerst gezoend met een meisje. Ik werd er akelig van. Langzamerhand kwam ik erachter dat ik liever een heel conservatief leven leidde. Toen een vriend mij vertelde dat hij gelovig was, ben ik daar ook voor uitgekomen.”

Fleur wijst naar de deur van de gaybar die zij runt, midden in het centrum van Schubbekutteveen. Er hangt een regenboogvlag aan de deur, anders denkt men dat het een jongerensoos is. Of erger: een kerkclubje. “Ik was er nog maar net voor mezelf uit, toen er een man de bar binnenkwam.Hij bestelde een biertje en vroeg of hij wat foldertjes mocht achterlaten. Bij het afrekenen bleef hij treuzelen. Aan mijn maniertjes had hij gezien dat ik gelovig was. De klant, die beweerde dat hij 24 was maar eruitzag als veertig, vroeg me mee uit eten. Ik dacht, naïef als ik was, waarom niet? Hij haalde me op in zijn Mercedes, die hij veel verder dan nodig van het restaurant parkeerde. Al gauw merkte ik dat hij een hele andere overtuiging had dan ik. Op de terugweg belandden we, nadat ik een paar keer had tegengestribbeld, bij een vrijgemaakt gereformeerde kerk. Dat is hartstikke streng.

Om die vervelende gebeurtenis te compenseren, begon ik met het bezoeken van evenementen. Maar nu met jongere, leuke mensen die wel exact hetzelfde wereldbeeld hebben als ik natuurlijk. Via sites als Refoweb en BEAM kwam ik heel makkelijk met andere gelovigen in contact. Ik ging naar allerlei kerkdiensten en raakte verslaafd aan de kick die het gaf. Op een dag ging ik langs bij zo’n EO-jongerendag. Ik was direct verkocht. Een dag later – zo snel gaat dat in Klaas van Kruistumland – was ik lid van de omroep. Dat maakte ik kenbaar op Facebook. Ik dacht: dan weet iedereen het in één keer. Ik kreeg ontzettend veel likes en positieve reacties van allerlei kanten. Zelfs van jongeren van de homobar uit de grote stad. De directie van mijn seculiere school was minder blij. Ik moest het Facebookberichtje verwijderen.”

Refolifestyle

“Nu de wereld wist dat ik gelovig was, wilde ik het ook openlijk laten zien. Ik begon mezelf te verdiepen in de ‘refolifestyle’. Ik droeg geen decolletés meer, ging alleen nog maar rokjes dragen, luisterde gospelmuziek, en vertelde iedereen op feestjes hoe ze naar de hel zouden gaan als ze zo doorgingen met hun leven. Hoefde ze niet om te vragen! Waar ik was, was mijn mening. Andere gelovigen namen mij als voorbeeld. Als ik terugkijk ben ik verbaasd dat mensen me überhaupt nog voor feestjes uitnodigden.”

“Ik ging naar school en werk omdat het moest, maar mijn leven draaide om de zondag. Beetje bij beetje kwam ik in aanraking met de de strenger gereformeerden, waar alles draait om platte schoenen, vroomheid en het verhullen van incest. Eerst in Bunschoten-Spakenburg, later in Staphorst. Ik was elk weekend in de meest obscure kerkgemeenschappen te vinden. Ik droeg zwarte kousen, zat in het voorste kerkbankje, zong het hardste mee. Ik deed letterlijk alles wat andere jongeren echt oersaai vinden. Omdat mijn levensstijl en die van mijn ouders verder uit elkaar groeiden, ben ik twee weken bij een commune ingetrokken.”

“In die tijd bereikte ik mijn dieptepunt. Ik had een webcam gekocht om extra geld te verdienen door het maken van preekfilmpjes. Ik had niet echt meer geld nodig om mijn vrome en sobere levensstijl te kunnen financieren en mijn nieuwe garderobe haalde ik gewoon bij het leger des heils. Maar die drang om gehoord te worden was gewoon heel groot. Ik heb ooit nog een tape gestuurd naar SBS6, voor zo’n eigen programma op de zondagmorgen. Nooit wat van gehoord.”

Jong snoepje

“Maar juist op dit moment greep de LHBT-community in. Die vonden het genoeg. In een kerk in Staphorst, waar voornamelijk bejaarde mannen waren die óf in slaap vielen, óf gewoon ter plekke overleden, lieten homo’s me inzien dat het dierlijk, onmenselijk en onnatuurlijk was wat hier gebeurde. Vergeleken met de mensen in die kerk was ik een jong snoepje. Nog nooit had ik zo’n saai en tragisch gebeuren meegemaakt. Ik werd duizelig, kreeg geen lucht meer en moest naar buiten. Ik was angstig en ik kon gewoon niet meer naar binnen. Die zaterdag was ik gewoon weer op PANN.”

“Mijn extreme leven was voorbij en ik woonde weer bij mijn ouders, maar daar was ook alles mee gezegd. Ik leerde weer een geloofsstroming kennen waar ik me bij aansloot. Dit was de eerste waar ik écht verbonden mee voelde. Ze respecteerde mijn geaardheid en steunde mij er zelfs in. Het voelde zo goed dat ik bijna niet kon geloven dat LHBT’s dit niet sexy zouden vinden. Toch was ik diep van binnen onrustig. Ik kon het niet rechtvaardigen tegenover ze. Ik droeg geen houthakkershemden meer en liet mijn haar groeien. Ik wilde wel, maar ik kon het niet, omdat ik me dan schijnheilig voelde. In mijn gaybar hoorde ik een preek over afstand nemen van een heteronormatief leven. Dat sprak zo duidelijk tot mij dat ik uit de kerk moest stappen, dat ik het heb gedaan.”

“Het is wonderlijk hoe de LHBT-community me erbij heeft geholpen. Ik had geen moment spijt van mijn beslissing en voelde geen liefdesverdriet. Ik besefte dat het een beslissing was voor mijn hele leven. Nooit zal, kan, mag en wil ik mij nog aansluiten bij een geloof. Ik wil van mijn leven genieten. Ik wil mij niet bezwaard voelen over de dingen die ik zelf zo geweldig vind. Ik heb nu veel gelijkgestemden om mij heen die niet constant bezig zijn mij te vertellen hoe ik wel of niet moet zijn. Dat kan ik heel goed zelf bepalen.”

Bij Expreszo zijn we ons ervan bewust dat er ook andere verhalen en meningen over gelovigen bestaan. We begrijpen dat er ook christenen zijn die homo’s wél accepteren. Ook zijn we groot fan van het huwelijk, zolang wij maar mee mogen doen!

Wil jij in contact komen met Fleur? Ze heeft gewoon Twitter.