Malgraŭ la nokto, sufoka varmo daŭre premas la urbon Kamiŝli. Rapide elirintaj de la malgranda flughaveno, kiun daŭre kontrolas kelkdekoj da policanoj kaj soldatoj de la reĝimo de S-ro Baŝar Al-Assad, ni tuj eniras en la teritorion de Demokrata Federacio de Norda Sirio, ofte nomatan Roĵavo ("okcidento" en la kurda). Laŭlonge de la Turka landlimo, inter Eŭfrato kaj Irako, almenaŭ du milionoj da homoj (kies 60% estas Kurdoj) loĝas sur tiuj terenoj reprenitaj per armiloj al la ĝihadistoj de OIŜ. De post 2014, tiuj Sirianoj travivas politikan sperton inspiritan de S-ro Abdullah Öcalan, fondinto de Partio de la Laboristoj de Kurdio (PKK), enprizonigita en Turkio de 1999. Forlasinte Marksimo-Leninismon, PKK kaj ĝia Siria aliancano Partio de Demokrata Unio (PYD) sin turnis post la jaroj 2000-aj al liberacana komunumismo de la Usona ekologiisto Murray Bookchin (1921-2006) [1]. Adoptita en 2014, ilia fundamenta teksto [2], Socia kontrakto de Demokrata Federacio de Norda Sirio, forĵetas naciismon kaj laŭdas socion samrajteman, egaleceman, respekteman de la rajtoj de la malplimultoj. Roĵavo estas fakte aŭtonoma. Krom la enklavoj de Hasakah kaj de la flughaveno de Kamiŝli, sub la regado de Damasko, la regiono estas regata de la Siriaj Demokrataj Militfortoj (KSD), kiuj arigas la kurdajn batalantojn de la taĉmentoj por protektado de la popolo (YPG), de la taĉmentoj por protektado de la virinoj (YPJ) kaj militfortojn de milicoj sunaismaj arabaj, jezidaj kaj kristanaj. Grandegaj flagoj de YPG flirtas sur la multaj bariloj de Kamiŝli, kie polico de la aŭtonoma registaro zorge priserĉas la veturilojn. La sinmortigaj atencoj de la ĝihadistoj estas konstanta minaco. Ĉiuj memoras tiun de la 27-a de julio 2016, kiu mortigis kvardek kvar homojn, kaj vundis cent kvardek aliajn. La malheleco de la stratoj kontrastas kun la lumaroj de Nusaybin kaj Mardin, du translimaj Turkaj urboj. En regiono, kiu plenas de riĉofontoj, la demando pri energioj bildigas la problemojn de la nova potenco. En Rumeilan, cent kilometrojn for el Kamiŝli, sur la vojo al Irako, longaj atendovicoj formiĝas antaŭ benzinstacioj. Antaŭ la komenciĝo de la milito, en 2011, tiu regiono ĉiutage liveris po 380 000 barelojn da nafto, tio estas triono de la landa produktado. Pro la bataloj, pumpado falis je 70%, kaj benzino severe mankas. Pro manko de rafinejo la aŭtonoma registaro estas devigita vendi parton de la nafto al Siria administrado, kiu liveras rafinitan karburaĵon tre multekoste : po 80 cendoj de eŭro por unu litro. Distribui regadon inter la regionoj Cetere multegaj lokaj metiaj rafinejetoj vendas benzinon po 20 cendoj por litro, sed ilia ekologia rezulto estas maltrankviliga. La fumoj nigrigas la pejzaĝon, haŭtmalsanoj kaj spirproblemoj multobliĝas. "Nun, ni havas neniun alian solvon, konsentas S-ino Samer Hussein, vicdirektoro de la komisio pri energio, kies sidejo estas en Rumeilan. Tuj, kiam ni povos, ni konstruos modernajn rafinejojn, kaj ni purigos la regionon. Kaj, kompreneble, ni dungos ĉiujn tiujn laboristojn, en la novaj fabrikoj." En aliaj regionoj de Roĵavo, kiel Manbidj, la malpermeso funkciigi tiajn rafinejojn malplaĉis al parto de la loĝantaro, al kiu elektro estis jam porciumita, malgraŭ la repreno fare de KSD de tri ĉefaj baraĵoj sur Eŭfrato. Laŭ la internaciaj interkonsentoj, Turkio, kiu regas la riveron almonte, devas garantii po ses cent kubaj metroj da akvo sekunde. "Kiam tiuj baraĵoj estis sub rego de OIŜ, Turkio lasis pasi pli grandan fluon, asertas S-ro Ziad Rustem, inĝeniero de la distrikto de Ĵazira. Sed, kiam KSD liberigis ilin, ĝi komencis malpliigi la akvofluon. Kaj nun, la fluo estas malpli ol du cent kubaj metroj sekunde. Ĵurnalisto ĉe la Kurda televido Ronahi TV en Kamiŝli, Sherwan Youssef atestas la popolan malkontenton : "Kelkaj centoj da homoj manifestaciis en Kamiŝli. Ili mallaŭdas la aŭtonoman registaron, sed ne Turkion. Tamen mi opinias tiujn manifestaciojn pravaj. Milito ne povas ĉiam esti senkulpigo por manko de liverendaj servoj." Kvankam mediprotektado gravas en la Socia kontrakto, aliaj alparolatoj insistas pri la situacio, kiu malhelpas konstruadon de rafinejoj, modernigon de baraĵoj aŭ disvolviĝon de renovigeblaj energioj : Turkio trudas blokadon de la regiono, ankaŭ ĝiaj aliancanoj de Partio Demokrata de Kurdio (PDK), kiuj regas la nordan Irakon kaj ne ŝatas la sukcesojn de PKK kaj PYD [3]. La urĝaj bezonoj kaj la bataloj ne malhelpis la starigon de la institucia projekto pri demokrata konfederismo, fondita laŭ la principoj de loka memregado. La komunumoj estas arigitaj en tri distriktoj, Ĵazira, Kobani, Afrin, kiuj ĉiuj havas leĝfaran asembleon kaj distriktan registaron. Estonte Siria demokratia konsilio superos la tri distriktojn, kiuj jam kunordigas siajn politikojn. La unuaj balotadoj okazis en marto 2015, kaj aliaj estas planitaj por la jarfino, dum la leĝfaraj asembleoj estos elektitaj komence de 2018. La unuaj balotadoj estis bojkotitaj de la Siriaj Kurdoj proksimaj al PDK, kiel S-ino Narin Matini, membro de la estraro de Movado por Kurda estonteco kaj de la Kurda nacia Konsilio (KNK) estrita de S-ro Masud Barzani, prezidanto de la nacia Kurda registaro de Irako. Ŝi akceptas la ĵurnalistojn en sia domo de la popola kvartalo de Kamiŝli : "Nia projekto estas Kurda nacia projekto, sendependa Kurdio, ŝi diras. "Ni ne konsentas kun tiu de demokrata federacio de norda Sirio. La regantoj fermigis niajn oficojn, arestis kaj poste liberigis niajn ĉefojn. La aŭtonoma registaro diras al ni, ke ni devas registriĝi por havi permeson agi. Sed tio signifus, ke ni akceptas ĝin." La leĝasembleo de Ĵazira sidas en Amuda, dudek kilometrojn el Kamiŝli. Ties konstruaĵo estas tre protektata, nur piede alirebla post priserĉado kaj dokumentkontrolo. Kun cent unu membroj, kies duono estas virinoj, tiu instanco arigas deputitojn de la politikaj partioj, kiuj subskribis la Socian kontrakton. Ĉeestas ankaŭ delegitoj de civilaj asocioj, kiuj sendas du membrojn, devige unu viron kaj unu virinon. Ili estas proponitaj de sia komunumo aŭ asocio, kaj estas validigitaj de la leĝasembleo. Krome, deko da Kurdaj aŭ Arabaj politikaj asocioj ricevis permeson kaj rimedojn por funkcii sen tamen en ĝi sidi. La kreo de Kurda naciŝtato ne estas en la celoj deciditaj de S-ro Öcalan, kiu prezentas sian movadon, kiel kontraŭnaciisman : "Ĝi celas plenumi la rajton pri memdefendo de la popoloj kontribuante al antaŭeniro de demokratio en ĉiuj partoj de Kurdio, sen tamen kontesti la jam ekzistantajn politikajn landlimojn", li skribas el sia prizono [4]. "Ni ne volas disiĝi de la aliaj Siriaj teritorioj, precizigas S-ino Siham Qaryo, kunprezidanto de la komitato por eksterlandaj aferoj de la registaro de la aŭtonoma distrikto de Ĵezira. "La Kurdoj, la Araboj kaj la Siriakoj akordiĝis en 2013 por starigi aŭtonoman registaron." Membro de la kristana komunumo, kiu arigas ĉefe Siriakojn, Asirianojn, kaj Ĥaldeojn, ŝi krome rememorigas, ke religia libero estas certigita, kaj ne ekzistas ŝtata religio. Por la okuloj de Siria Nacia Koalicio, kiu supozeble arigas la oponantarojn sed fakte proksimas al Islama Frataro, PYD kaj ĝiaj militistaj grupoj daŭre estas "terorismaj organizaĵoj [5]" ligitaj al PKK. Multaj famuloj de la Siria oponantaro akuzas ĝin efiki por la reĝimo, kiun ĝi ne kontraŭbatalas. Sed aliaj ŝanĝis siajn vidpunktojn, kiel S-ro Bassam Iŝak, eksa ekzekutiva direktoro de organizaĵo pri defendo de homaj rajtoj, deveninta el Al-Hasaka. Li unue aniĝis al Nacia Konsilio de Sirio (NKS), membro de la koalicio, kiu sidis en Istambulo, antaŭ ol iri en Roĵavon : "Kiam la revolucio iris de pacaj manifestacioj al armita ribelo, ja evidentiĝis, ke NKS havis projekton malsimilan al mia. Tiu opozicio volas forpeli S-ron Al-Assad kaj preni la tutan potencon. Mi do havis elekteblon inter la projekto de religia ŝtato de NKS, tiu de Araba naciisma Sirio kaj tiu de plurisma ŝtato. La plej bona maniero eviti novan diktaturon en Damasko, estas dispartigi la potencon inter la regionoj." Asertoj pri kontraŭvolaj rekrutigoj Ĉe ĉiuj niaj haltoj, multaj Kurdoj mallaŭdas la akuzojn pri kunagado de Roĵavo kun Damasko, kaj senĉese reargumentas pri la strategiaj eraroj de la opozicio. Instruisto, S-ro Muslim Nabo studis en la universitato de Latakia. Liaj amikoj kaj li kaŝe plublikigis kurdlingvan revuon. Arestitaj en 2007 kaj translokitaj en Damaskon, ili estis stakigitaj en eteta ĉelo kaj batitaj dum tri monatoj. "Iuj diras, ke ni subtenas la reĝimon de Al-Assad, tio estas mensogo", li asertas. "Ni multe suferis pro tiu reĝimo, kiu torturis kaj mortigis iujn el niaj politikaj ĉefoj. Sed, la Kurdaj partioj ne volis armitan revolucion, kiu dependas de Turkio, Saŭdarabio kaj Kataro. La subteno de tiuj landoj al ĝihadismaj grupoj estis katastrofo por la Siria revolucio." Pri la Usona helpo, "ĝi estas militista subteno, kaj ne politika nek ekonomia", asertas Komandanto Nasrin Abdallah. Interkonsento "portempa, malsekreta kaj taktika", laŭ pluraj Kurdaj respondeculoj, kiujn ni renkontis. En 2014 kaj 2015, du internaciaj raportoj dubigis pri la vera politiko de PYD en la zonoj prenitaj al OIŜ, ĉefe en Tell Abyad : "Intence detruinte la domojn de civiluloj, en iuj okazoj per kompleta detruo kaj fajrigo de tutaj vilaĝoj, translokiginte iliajn loĝantojn sen ia ajn militista kialo, la aŭtonoma administracio trouzas sian potencon kaj hontinde malrespektas la homhelpan internacian juron, kadre de atencoj, kiuj estas militkrimoj", deklaris S-ino Lama Fakih, konsilisto por krizsituacioj de Amnesty International en oktobro 2015 [6]. Unu jaron antaŭe, raporto de Human Rights Watch rakontis similajn okazaĵojn [7]. Oni ne pravas paroli pri etna purigado de Araboj, defendas S-ino Qaryo : "Kiam la bataloj iĝis tujaj, YPG petis al loĝantoj, ke ili lasu siajn domojn por la daŭro de la bataloj. Mi mem vizitis postbatale liberigitajn vilaĝojn ĉirkaŭ Tell Abyad aŭ Rakka. La homoj ĉiam klarigis, ke tiel okazis. Post dek kvin tagoj, ili rehejmeniĝis." La raporto de la konsilio pri homaj rajtoj de Unuiĝintaj nacioj kontraŭas la asertojn pri etna purigado : "La komisiono trovis neniun pruvon konfirmantan la akuzojn, laŭ kiuj YPG aŭ KSD celis arabajn komunumojn laŭ etnaj bazoj, nek ke la lokaj distriktaj respondeculoj de YPG provis sisteme ŝanĝi la etnan konsiston de la teritorioj, kiujn ili regas, celante iun ajn etnan grupon [8]." Dum ili notas ke la bomboj kâsitaj de OIŜ pravigas translokigojn, la konsilio kritikas la mankon de "taŭga" homhelpo por la translokigitaj komunumoj kaj "kontraŭvolajn rekrutigojn" de YPG por militservo. Ni deiras de Kobane al Amuda, en okcidenta Roĵavo. La vojo laŭiras senfinan kvincentkilometran muron, konstruitan de Turkio limuzurpante Sirian teritorion. Tiu betona konstruaĵo superita de pikdratoj plifortigas la senton pri izoleco en tiuj teroj, kiuj ĉiam estis la tritikgrenejo de la lando. En tiu julikomenco la vastegaj cerealkampoj estas jam rikoltitaj kaj la ŝafaroj tie paŝtiĝas. La montetoj estas kovritaj per bone vicigitaj junaj olivarboj, freŝdata kutivado en la regiono. La kamplaboristoj, ofte junegaj, frue alvenas por fini sian laboron antaŭ varmego. Proksime de Tell Abyad, la vojo iras super fluega rivero. Antaŭ nelonge temis pri flueto, sed, retenante la akvon de Eŭfrato, Turkio disirigas pluakvojn al duarangaj riveroj, kaj tio profitigas irigaciadon... Ĉe la enirejo de Kobane, fotoj de "martiroj" inter ili multaj virinoj, punktas la centran terbenkon. Ankaŭ la portreto de S-ro Öcalan videblas ĉie. Plejparte detruita antaŭ du jaroj, la urbo bolas de energio kaj aktiveco. Gruoj kaj konstruataj konstruaĵoj najbaras kun domaroj detruitaj de rakedoj kaj obusoj. "Ni volas rekonstrui plej rapide kiel eble, por ke la homoj revenu", atestas S-ino Hawzin Azeez, kiu laboras ĉe asocio por urba planado. Laŭ ŝiaj diroj, la internacia homhelpo ne estas konforma al esperoj kaj promesoj : "La rekonstruado fariĝas ĉefe danke al niaj propraj fortoj." La batalo de Kobane, kiu okazis inter septembro 2014 kaj januaro 2015, estis turnopunkto en la lukto kontraŭ OIŜ. Antaŭ la preno de Mosulo en Irako kaj Rakka en Sirio, la etendiĝo de la "kalifejo" ricevis tie sian unuan ĉesigon. Tiu batalo ankaŭ ebligis al la mondo malkovri alian rolon por virinoj en Proksim-oriento. Kongra Star estas la nomo donita al la domo de virinoj en la urbo. En trankvila strateto, tiu vasta konstruaĵo notinde akceptas tiujn, kiuj venas por plendi pro edza perforto. Granda kunvenĉambro rigardas al la ĝardeno, kun ĉe la muro granda reproduktaĵo de pentraĵo farita de artisto de Gazao : juna virino ekaperas el ruinoj, simbolo de estonteco kaj espero. Ambaŭflanke de tiu bildo, la muroj estas kovritaj de portretoj de virinoj mortfalintaj dum la batalo de Kobane. La alia parto de la domo, kun sendependa kaj kaŝita enirejo, ebligas akcepti endanĝerigitajn virinojn. Niaj virinaj alparolatoj insistas pri egaleco inter la seksoj, kiel centra principo de la Socia kontrakto de Roĵavo. "Laŭ la novaj leĝoj deciditaj de la aŭtonoma registaro, filo kaj filino egalece heredas siajn partojn, dum la islama leĝo kalkulas duonparton por filino, klarigas kiel ekzemplon S-ino Sara Al-Khali, unu el la respondeculoj de Kongra Star. Ne estas facile efektivigi tiujn novajn dispoziciojn en tradicia socio. Sed, iom post iom, la homoj komencas akcepti ilin." La aŭtonoma registaro malpermesas poligamion, eĉ se tamen ekzistas escepto al la regulo. La "manko de junaj viroj" puŝas iujn virinojn deziri edziniĝon al jam edziĝintaj viroj, rakontas S-ino Azeez : "Se ĉiuj koncernataj partioj konsentas pri tio, juĝisto povas escepte konsenti tiun rajton." Tri egalrajtaj lingvoj "En tiu regiono ekzistas terura kutimo : venĝo, ankaŭ klarigas S-ino Al-Khali, fiera partopreni en la elradikigo de la "prohonoraj krimoj". Se iu mortigas mian fraton, mia familio devas venĝi sin per mortigo de membro de la alia familio. Kongra Star kreis komitaton por akiri repacigon pere de reprezentantoj de la du familioj por eviti venĝadon. Kiam aperas problemo en kvartala komunumo, komitato de virinoj intervenas por provi solvi ĝin. Kiam ili ne sukcesas, ili venas ĉi tien. Se la domo de virinoj ne trovas solvon, la konflikto estas transdonita al justica kortumo." Oni trovas tie rektan aplikadon de principoj inspiritaj de la komunumismo de Murray Bookchin. "Ĉi tie, ĉiu strato, ĉiu kvartalo povas krei komunumon, konfirmas S-ro Ibrahim Mussa, loĝanto de Kobane. Tio estas kvazaŭ loka registaro, elektita de la loĝantoj kaj eksigebla. La pasintan jaron, 2 300 komunumoj estis registritaj en la distrikto de Kobane. Ili traktis 9 700 plendojn, kaj nur 500 el ili transiris al justico. Alia ekzemplo : la loĝantoj kontrolas ĉu la kontraŭmonopola leĝo estas bone sekvita en ĉiu kvartalo, por ke la komercistoj ne profitu la embargon cele al prezaltiĝo." La situacio en Kobane ankaŭ montras la defiojn pri la kunloĝado de pluraj etnoj unuiĝintaj por batali kontraŭ OIŜ, sed ne ĉiam akordiĝintaj pri la cetero. Sub la reĝimo de S-ro Al-Assad, edukado okazis nur en la araba. Ne senprobleme, reformo de la lerneja sistemo ebligis samrajtigi la tri oficialajn lingvojn, siriaka, araba, kurda, kiel klarigas S-ro Dildar Kobani, membro de la direktorejo por edukado de tiu distrikto : "Iuj akuzas nin pri "kurdigo" : tio estas absurdaĵo. La duono de niaj dudek mil instruistoj estas Araboj. En Kobane la plimulto de la administracio estas Kurda, same kiel la loĝantoj. Sed en Tell Abyad, miksita regiono, la administracio estas duonkurda, duonaraba." Junaj Jezidaj milicianinoj ekiras al fronto Nia antaŭlasta etapo estas Manbidj, urbo liberigita el la premo de OIŜ fare de KSD en aŭgusto 2016, post fortega batalo dum kiu ĉi lasta devis batali ankaŭ kontraŭ la Turkaj militfortoj kaj parto de Siria Libera Armeo (SLA). En la bazaro, la kultura diverseco evidentiĝas. Virinoj kovritaj per totala kovrotuko butikumas apud nudkapaj virinoj. Araboj vendas fruktojn apud Kurdaj viandistoj kaj Kaŭkaziaj panistoj. Ahmed, Turkmeno, preparas picojn kaj forbalaas la ideon de Turka interveno. "Ni vivas ĉi tie kune, kvazaŭ fratoj. La rilatoj inter la komunumoj Turkmena, Kurda, Araba, Ĉeĉena estas tre bonaj. Okazas eĉ miksitaj geedziĝoj. Do, kion Turkio venus por fari ĉi tien ?" S-ino Abeer Al-Abud, kiu portas vualon, apartenas al la granda Araba tribo Beni Sultan. Ŝia nomo estas citata por seĝo en la civila registaro de Mandjib, kaj ankaŭ ŝi koleriĝas pri la supozataj ambicioj de Turkio : "Ni firme kontestas la Turkajn asertojn, laŭ kiuj la Kurdoj premus la Arabajn, Turkmenajn, Ĉeĉenajn kaj Ĉerkesajn civitanojn. La kvin komunumoj estas reprezentataj en la granda konsilio, kaj la Araboj estas plimulto en ĉiuj aliaj. Turkio provas misfamigi nin. Se ĝi volas batali per tiu preteksto kontraŭ la Kurdoj, ni, Araboj, apudestos ilin por defendi nian popoldiversecon." Ne malproksime de la bazaro, ni renkontas S-ron Ali Hatem, Arabo, kiu sian tutan vivon laboris kiel ŝoforo en konstruado. Nun, li vendas cigaredojn, tio, kio estis punita per morto dum la rego de OIŜ. "Kiam Siria Libera Armeo kaj Fronto Al Nosra venis ĉi tien, la situacio tre malboniĝis. Ili intervenis en ĉiuj aspektoj de la vivo. Plie, ili priŝtelis nin kaj batalis inter si. Kun OIŜ, la situacio estis eĉ pli malbona. Ni timis paroli, ni pensis, ke la muroj havas orelojn. Nun, kiam ni havas problemon, ni havas la kvartalan konsilion." La lokaj regantoj devas ankaŭ kompromisi kun freŝdata tragedia pasinteco, kaj la neceso eviti novajn malamojn. Membro de la konsilio por repaciĝo kaj integriĝo, S-ino Abeer Mahmud de tri jaroj ne ricevis novaĵojn de sia edzo arestita de OIŜ. Ŝi tamen insistas pri la klopodoj farendaj pri akordiĝo. "Kiam Mandjib estis liberigita, multaj homoj venis al KSD por denunci kunlaborantojn. Ĉi lastaj estis arestitaj de la militista konsilio por malhelpi senprocesajn venĝojn. Post nia laboro pri akordiĝo, 250 viroj, kiuj ne havis sangon sur siaj manoj, estis liberigitaj. Mortopuno ne ekzistas ĉi tie." La ĝihadistoj suspektitaj aŭ kondamnitaj pri sangokrimoj estas malliberigitaj en prizonoj, kiuj laŭdire respektas la konvencio de Ĝenevo, subskribita de YPG. Sur la vojo al Rakka ni haltas en Ain Issa, la militista ĉefstabejo de KSD. Miliciano estas farbanta sur muron "Siriaj Demokrataj Militfortoj" en la araba, la kurda kaj la siriaka. La aŭtonoma registaro trudas naŭmonatan militservon. Sed, ĉe la fronto la plejmulto de la batalantoj estas volontuloj, inter ili kelkaj eksterlandanoj, kiel Robert Grodt, eksaktivisto de Occupy Wall Street, mortinta la 6-an de julio, kiam YPG eniris la antaŭurbon de Rakka. Militistaj veturilaroj de Usonaj tanketoj cirkulas sur la vojetoj de la zono. Post du horoj tra pejzaĝo punktita de detruitaj konstruaĵoj, la urbo ekaperas. Precizpafistoj kaj atencoj ĝihadistaj malrapidigas la antaŭeniron de KSD. Ĉe la enirejo de la urbo, provizora sukurejo, instalita en eksgaraĝo, ebligas flegi negravajn vunditojn. Iom pli fore, en alia konstruaĵo, grupo de junaj Jezidaj milicianinoj, religia malplimulto de Iraka Kurdio, preparas sin por iri al fronto. Unu el ili asertas voli venĝon por ĉiuj virinaj viktimoj de OIŜ. "Ne gravas cû la malliberigitaj virinoj estas Jezidaj, Arabaj aŭ Turkmenaj : ni venis ĉi tien por liberigi ilin. Poste, ni reiros hejmen, ĉar ni ne estas okupanta militforto." Tra la fenestro de la konstruaĵo, kien batalantoj venas por manĝi kaj ripozi, la vidaĵo al tiu urbo, kiu iam havis 200 000 loĝantojn, estas impona. Inter la domoj detruitaj, kaj tiuj, kiuj daŭre staras, la stratoj estas senhomaj. Ĉiuj loĝantoj de la kvartalo estis antaŭzorge translokigitaj, oni iam aŭdas pafadojn kaj eksplodojn. Ĉe la suba etaĝo soldatoj partigas grandan pladon da rizo, legomoj kaj kokidaĵo. La batalvestaj insignoj estas malsimilaj. Iuj estas Araboj, aliaj Kurdoj aŭ Jezidoj, sed ĉiuj atente aŭskultas la radiokonversacion inter membro de la grupo kaj la ĉefstabo de KSD, kiu donas ordonojn. Ilia paŭzo estas mallonga. OIŜ rezistas kaj, eĉ se ĝia malvenko estas anoncita kiel certa, aliaj bataloj restas farendaj por ke la nomo de Roĵavo aŭ de Demokrata Federacio de Norda Sirio iun tagon aperu sur la mapoj. Mireille COURT kaj Chris DEN HOND