‘Het zijn klédingcontainers. Stop er dus alstublieft mee ze als vuilnisbak te gebruiken.’ De inzamelaars van textiel in Vlaanderen vinden dat het welletjes is geweest. Zó vaak zitten tegenwoordig zaken in hun containers die er niet thuishoren, dat ze nu een oproep doen om te stoppen met het dumpen van afval. ‘Zodra we iets vinden wat er niet in thuishoort, riskeren we de hele inhoud te moeten vernietigen. Dat is erg spijtig voor al die mensen die de kleren zo goed kunnen gebruiken.’

Her en der staan in Vlaanderen zo’n zevenduizend kledingcontainers verspreid. De bedoeling is dat de inhoud ervan rechtstreeks naar de Derde Wereld gaat, maar in werkelijkheid is dat helaas niet mogelijk. De privébedrijven en vzw’s die de kleding ophalen, moeten namelijk geregeld een deel van de kleren vernietigen, omdat ze beschadigd of besmeurd zijn geraakt door dingen die niet in de containers thuishoren. Een klein aantal vervuilers zorgt er zo voor dat veel goede bedoelingen verloren gaan.

‘Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben het al gevonden’, zegt Koen De vos, gedelegeerd bestuurder van Curitas, een privébedrijf met 1.500 kledingcontainers in Vlaanderen. ‘Kapotte speelgoedgeweren en dvd’s kunnen we er nog uithalen, maar met keukenafval, pampers, kattenbakvulling of, nog erger, kadavers van dode dieren, komen we in de problemen. Ik moet er geen tekening bij maken wat er gebeurt als het buiten twintig graden of meer is. Dan duurt het niet lang of we vinden maden, en wordt de volledige inhoud van de container waardeloos.’

‘Het loopt de spuigaten uit’, vinden ze ook bij Wereld Missie Hulp, met 1.300 containers de grootste sociale organisatie in Vlaanderen op het vlak van kledingophaling. ‘Een tijd geleden zat er zelfs een lévend lammetje in een van onze containers’, zegt directeur Wim Smit. ‘Het was verzwakt, maar ademde nog, en heeft zijn avontuur uiteindelijk overleefd. Van de kleding in de container kon helaas niet ­hetzelfde worden gezegd.’

Containerpark betalend

Curitas haalt elk jaar veertien ton uit de containers, en volgens Koen De vos is tien procent daarvan ‘pure vuilnis’. ‘Het merendeel is huishoudelijk afval, maar sinds meer en meer steden en ­gemeenten hun containerpark betalend maken, vinden we ook grof huisvuil. En hét probleem is dat we niet anders kunnen dan het ophalen. Contractueel zijn we verplicht “de container en de onmiddellijke omgeving netjes te houden”. Ook een uitgebroken meubel dat tegen een container staat, moeten we dus mee­nemen.’

De vernietiging van het afval jaagt de inzamelaars van textiel op kosten: per ton moeten ze 122 euro betalen. ‘Op korte termijn kunnen we dit aan, want we krijgen nog steeds 350 tot 450 euro per ton opgehaalde kleding’, zegt Koen De vos. ‘Maar als niet gauw iets verandert, gaan we wél in de problemen komen.’ ‘Al is het nog steeds vooral erg spijtig voor al die mensen die de kleren zo goed kunnen gebruiken’, zegt Wim Smit.