Bij ongewijzigd beleid en zonder grote technologische doorbraken dreigt de ­gemiddelde economische groei per hoofd nog ruim dertig jaar onder het half procent te blijven en tot na 2070 onder de 1 procent.

Vier wetenschappers van de Universiteit Gent gingen na of de toenemende ongerustheid onder economen over een ‘secular stagnation’, een lange periode van trage economische groei, ook voor ons land terecht is. En zo ja: hoe de langetermijnprognose er dan zou uitzien. Hun bevindingen, gebundeld in een working paper die De Standaard kon inkijken, zijn allerminst geruststellend.

Uit een simulatie, gebaseerd op de modellen van Nobelprijswinnaars Robert Solow en Peter Diamond, blijkt dat de gemiddelde groei per hoofd bij ongewijzigd beleid nog tot na 2070 onder de 1 procent zou blijven. Dat zou voor beleids­makers een nachtmerriescenario zijn. Ons hele welvaartsstaat­model is gebaseerd op groei.

De haperende groei baart nu al grote zorgen. De Europese Centrale Bank (ECB) besliste vorige week om de basisrente tot nul procent te verlagen, om sparen te ontmoedigen en investeren te stimuleren.

‘De voorbije jaren heeft het beleid van de ECB bijgedragen tot economische groei’, zegt hoogleraar ­macro-economie Freddy Heylen, een van de wetenschappers achter de prognose. Maar veel meer kunnen de centrale bankiers volgens hem niet meer doen. ‘De problemen achter de groeivertraging zijn veel fundamenteler van aard.’

Het Gentse onderzoek identificeert onder meer demografie (vergrijzing), onvoldoende vooruitgang in de werkgelegenheid en het risico van toenemende ongelijkheid als factoren die op de langetermijngroei wegen.

Onze politici moeten er volgens Heylen dan ook op inzetten met een slim begrotingsbeleid. ‘Meer publieke investeringen, een taxshift volledig gericht op lager opgeleide en oudere werknemers, en ondersteuning van innovatie in de privésector en universiteiten moeten daar cruciaal deel van uitmaken. Net als een verdere pen­sioenhervorming met gerichte incentives tot langer werken. En een goed migratiebeleid.’