“En als je me die pillen verdomme niet geeft, dan gooi ik een bom op jullie praktijk!”

Hallo, en goedemorgen. Mijn dag begint alvast goed. “Ik heb ze nodig en ik heb er recht op! Ik doe je wat aan als je het recept niet doorstuurt!”. Onze patiënt stond bij de apotheek. Daar bleek dat ze de slaappillen, die ze de dag ervoor op onze receptenlijn had besteld, niet had gekregen. Dat klopt, ik wilde namelijk eerst dat ze op gesprek kwam. En dat kwam ze dus, een soort van.

Deze patiënt lijkt gewoon een keurige oma met een net, grijs kapsel boven een witte blouse en een lange rok, die woont in een onderhouden flat op Zuid, twaalf hoog. Een man, twee kinderen, een poes. En een slaappillenverslaving, blijkbaar.

Ongeveer twee miljoen Nederlanders gebruiken slaappillen en dertig procent van hen is 80-plus. De slaappil heet in medische terminologie de benzodiazepine. Het effect is een slaperig en ontspannen gevoel. Met andere woorden: je voelt je lekker, het geeft een roes. Het gebruik is de afgelopen jaren iets afgenomen doordat het uit het vergoedingenpakket is gehaald, om gebruik terug te dringen. Ik zeg ‘iets’, want bijna iedere gebruiker weet dat er een code bestaat die een arts op het recept kan zetten, waardoor het wel vergoed wordt. En er wordt voldoende druk op ons uitgeoefend die code op het recept te schrijven.