Jeśli bowiem szukać na polskiej scenie politycznej formacji nawiązującej do wzorców patriotycznego socjalizmu w typie dawnej PPS, to będzie to właśnie PiS. Można było się spodziewać, że ugrupowanie Kaczyńskiego będzie realizować program socjalny i etatystyczny – takie były w dużej mierze zapowiedzi – ale zaskakują proporcje działań socjalnych wobec działań mających uwalniać rynek. Pierwszy rok to właściwie wyłącznie powiększanie socjalu, nie wprowadzono zaś żadnych zmian ograniczających fiskalizm i zwiększających swobodę obywateli. (...)

Gdyby spojrzeć na dotychczasowe rządy PiS z dystansu, tak aby zobaczyć ich najważniejsze cechy, dostrzeglibyśmy następujące elementy.

Po pierwsze, pakowanie ogromnych sum w programy socjalne na kredyt, przede wszystkim w „Rodzinę 500+”, oraz absolutnie fatalne w skutkach obniżenie wieku emerytalnego do dawnego poziomu. Koszty w ciągu najbliższej dekady, choć trudne do precyzyjnego oszacowania, sięgną dziesiątków miliardów złotych.

Po drugie, bardzo momentami agresywna retoryka, podkreślająca, że rząd pracuje dla „zwykłych Polaków”. W domyśle – nie jest rządem „bogaczy”, „elity”, „układu”, przy czym te trzy sfery wydają się na siebie nakładać i wszystkie są z zasady podejrzane.

Po trzecie, wprowadzające ogromny chaos i niepewność kolejne wypowiedzi dotyczące fiskalnych planów władzy. Po czwarte, regulacje i pomysły stawiające biznes – zarówno duży, jak i mały – w pozycji podmiotów z zasady podejrzanych, takie jak pomysł weryfikacji nowych firm przez skarbówkę.

Po piąte, etatyzm oraz paternalizm przejawiające się w przekonaniu, że państwo musi odgrywać rolę decydującą nie tylko w gospodarce, lecz także w wychowywaniu obywateli, którzy są za głupi, żeby samodzielnie podejmować decyzje.

Jako żywo nie są to poczynania rządu konserwatywno-liberalnego, ale socjaldemokratycznego. Jeśli terminy „prawica” i „lewica” mają dziś jeszcze jakiekolwiek znaczenie, to rząd PiS z pewnością nie jest „prawicowy”.