Als zeeschepen beter worden geïnformeerd over de beschikbaarheid van ligplaatsen en zij hun snelheid daarop aanpassen, leidt dit tot substantiële besparing van brandstof en koolstofdioxide (CO2). Dit blijkt uit een onderzoek dat TNO en het Havenbedrijf Rotterdam recent hebben uitgevoerd.Als zeeschepen met name in de laatste twaalf uur voor aankomst regelmatig op de hoogte worden gehouden van het moment waarop hun ligplaats beschikbaar is, dan kunnen zij hun vaarsnelheid hierop aanpassen. Doorgaans betekent dat vaart verminderen om ‘just-in-time’ aan te komen. Dit leidt weer tot minder brandstofverbruik en dus minder uitstoot van ongewenste stoffen als koolstofdioxide en stikstofoxiden. Ook met kortere wachttijden van schepen in ankergebieden zijn flinke besparingen mogelijk.TNO en het Havenbedrijf Rotterdam analyseerden alle scheepsbewegingen van containerschepen naar de Rotterdamse haven in een periode van een jaar. TNO paste haar rekenmodel toe waarmee het verschil in brandstofgebruik en uitstoot als gevolg van 'just-in-time' aankomen en korte wachttijden voor een heel jaar werden berekend.“Door betere informatievoorziening aan schepen kan er jaarlijks 4 procent, oftewel 134.000 ton CO2 bespaard worden”, licht Jan Hulskotte, senior researcher van TNO, toe. “Door de ligtijd op de ankergebieden te beperken kunnen containerschepen gemiddeld een 5 procent aanpassing van de vaarsnelheid realiseren. Dit levert per saldo een flinke brandstof- en CO2-besparing op.” Daarnaast werd gekeken naar de impact van kortere wachttijden in ankergebieden Hulskotte: “Wanneer schepen 12 uur korter voor anker liggen, zet dat procentueel echt zoden aan de dijk en betekent nog eens een jaarlijkse vermindering van 35% en daarmee 188.000 ton CO2 en 1.000 ton stikstofoxiden.”TNO verwacht dat grotere reducties in uitstoot en brandstofgebruik mogelijk zijn omdat bij de berekeningen zeer voorzichtige uitgangspunten zijn toegepast.