Net zomin als de taliban of Al Qaeda vormen IS of moslimextremisme enige existentiële dreiging voor ons land. Wat sommige gezagsdragers en opiniemakers echter niet belet het gevaar dat ervan uitgaat op te blazen tot een kwestie van overleven van onze samenleving. Dat een aantal media schijnt te denken dat de berichtgeving over de terroristische dreiging een variatie op de ‘fear factor’ dient te zijn, helpt al evenmin om de zaak juist te kaderen.

Terrorisme blijft al bij al nog een relatief beperkte dreiging. Dit vormt geen troost voor de slachtoffers en hun nabestaanden, maar het kan ons wel enige gemoedsrust bezorgen. Om een voorbeeld te geven: tussen de zomer van 2014 en juli 2015 hebben IS-medestanders 600 mensen vermoord buiten Irak en Syrië. In dezelfde 12 maanden vielen er in de EU 2.800 doden ten gevolge van moord of doodslag. En in de VS bijna 16.000.

Beide fenomenen zijn verontrustend, maar welk van de twee vormt het grootste probleem? Het aantal overlijdens ten gevolge van terrorisme staat in ons land zelfs niet in de top 50. Heel ver dus achter de overlijdensrisico’s door verkeersongevallen, roken, alcohol, milieuverontreiniging of overgewicht. Het voorbije jaar was in ons land het risico op een overlijden bij het paardrijden of als gevolg van een elektrische krultang die in bad valt, groter dan bij een aanval door IS-fanatici.

Al deze fenomenen – uitgezonderd de twee laatste – zouden meer middelen en politieke aandacht moeten krijgen dan wat nu ontplooid wordt om het terrorisme tegen te gaan. Op de lange termijn zijn klimaatwijziging, weerstand tegen antibiotica, sociale ongelijkheid en nucleaire proliferatie in grootteorde veel gevaarlijker.

Een “churchilliaanse" overlevingsstrijd tegen een identificeerbare vijand is echter schijnbaar politiek glamoureuzer dan een gevecht tegen onpersoonlijke, maar veel ernstiger gevaren. Een adequaat beleid voeren met betrekking tot de echte veiligheidsuitdagingen van de toekomst, heeft derhalve veel weg van de verhuis van een kerkhof: net zoals je daarbij weinig hulp moet verwachten van hen die er liggen, krijgen de initiatieven in deze domeinen even weinig steun. En nog minder middelen.