Laatst hadden we opwinding over failliete ziekenhuizen. Er waren twee Tweede Kamerleden, Fleur Agema (PVV) en Henk van Gerven (SP), die er bovenop zaten met procedures en schriftelijke vragen. Veel bureaucratisch werk, je hoorde of las er niets over. Uiteindelijk kregen ze een Kamerdebat – minister Bruins (Medische Zorg, VVD) had het moeilijk. Maar na afloop zei niemand: Agema en Van Gerven verdienen krediet dat ze dit afgedwongen hebben, zij zijn de eigenlijke winnaars van dit debat.

Ik moest eraan denken bij de analyses van het Kamerdebat over het migratiepact van Marrakesh. Nieuwsprogramma’s, talkshows, kranten: ze waren eensgezind in de waarneming dat het knap van Thierry Baudet (Forum voor Democratie) was, een politieke overwinning, dat dit debat er was gekomen.

Hier keek ik even van op. Je kon zeggen: het was veel moeilijker een debat over ‘Marrakesh’ te forceren dan over failliete ziekenhuizen. Dit is waar, maar ook volmaakt logisch. Die faillissementen stonden vast. Terwijl de impact van dat pact, volgens Baudet „een open uitnodiging voor heel Afrika”, volgens het kabinet het omgekeerde, nogal verschillend wordt gewogen.

En dan: we hebben ervaring met Baudets voorspellingen. Kijk even terug wat hij in NRCschreef over het associatieverdrag met Oekraïne. Dat zou leiden, meende hij, tot „toekomstig EU-lidmaatschap” van dat land. Er is sinds de ondertekening van het verdrag niets van gebleken.

Verder is het bijzonder hoeveel mensen verrast zijn over het Marrakesh-pact. Juist de vluchtelingencrisis van 2015-’16, en de Turkije-deal daarna, onderstreepten het belang van internationale afspraken voor landen als Duitsland en Nederland. Maar bij zulke afspraken zal geen land helemaal zijn zin krijgen. Het is net het echte leven.

Er is één alternatief: grenzen dicht. Laatst had je de PVV-voorman in Rotterdam die een logische conclusie uit het partijstandpunt trok: een hek om Rotterdam. Ik wacht nu op pleidooien voor een hek rond wijken, straten en burgers in Rotterdam. Het hek biedt oneindig veel mogelijkheden.

Baudet voerde het Marrakesh-debat volgens de moderne spektakelbehoefte: hij diende zijn motie van wantrouwen in voordat het kabinet iets had gezegd. Simpel en onthullend: hij wilde geen debat, hij wilde alleen zichzelf etaleren.

De motie werd kansloos verworpen (18 tegen 117), en later op de avond bleek dat het kabinet, anders dan bij die failliete ziekenhuizen, geen moment in problemen kwam.

Baudet had niemand overtuigd en volgens talrijke duiders toch gewonnen. Agenderen is nu blijkbaar belangrijker dan overreden. Een paar bombastische beschuldigingen en de buit is binnen: welkom in het poeha-parlement.

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Lotfi El Hamidi.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 6 december 2018