Internetowy serial Kabaretu Moralnego Niepokoju obejrzało już blisko 8 mln widzów, w tym ten najważniejszy – Jarosław Kaczyński. Środowisko PiS jest produkcją wyraźnie ubawione.

Wystarczyły dwa odcinki, by udostępniany na platformie YouTube serial „Ucho prezesa”, w którym członkowie Kabaretu Moralnego Niepokoju portretują obóz rządzący, odniósł niezaprzeczalny sukces. Jedną jego składową są wyniki wyświetleń, imponujące, bo pierwszy odcinek obejrzano już blisko cztery miliony razy, drugi ponad trzy, a najnowszy, trzeci, również idzie na świetny wynik, w niecałą dobę dobijając do ośmiuset tysięcy odsłon.

Drugim powodem, dla którego możemy gratulować Robertowi Górskiemu i jego współpracownikom, jest jednak – co najmniej niespodziewane – wyjątkowo pozytywne przyjęcie produkcji przez obśmiewanych w niej polityków.

Jarosław Kaczyński fanem „Ucha prezesa”?

Na pierwszym planie jest rzecz jasna Jarosław Kaczyński, serialowy Prezes, portretowany przez samego Górskiego. Jak w sobotę na Twitterze doniósł Adam Bielan, szef PiS dwa pierwsze odcinki „Ucha…” obejrzał już w dniu premiery. Jaka była jego reakcja? „Tak. Oglądaliśmy pierwsze 2 odcinki w poniedziałek. Zwrócił uwagę na fakt, że koty nie piją mleka;-)” – czytamy we w sumie enigmatycznym wpisie Bielana. Więcej jednak o reakcji Kaczyńskiego mówią nam późniejsze wypowiedzi innych polityków PiS, bardzo luźne, pełne słów uznania dla KMN, których kabareciarze przecież by się nie doczekali, gdyby prezesowi serial się nie spodobał.

I tak Ryszard Czarnecki na antenie Radia Zet skomentował „Ucho…” słowami „zabawne, zabawne”, dodając, że według niego Jarosław Kaczyński w serialu wypada świetnie i że gdy wspólnie z innymi politykami PiS oglądał zwiastuny produkcji, wszyscy się śmiali. Jak zapewnia: „Prezes Kaczyński ma bardzo duże poczucie humoru. Także na swój temat (…)”.

Jeszcze dalej poszedł minister Gowin, który – wedle słów Górskiego, który udzielił wywiadu tygodnikowi „wSieci” – zwrócił się do twórców serialu, stwierdzając, że byłby zawiedziony, gdyby się w nim nie pojawił. Gdy kabareciarze odpowiedzieli, że szukają odpowiedniego aktora, polityk zaproponował George’a Clooneya.

TVP chce „Ucho prezesa” w swojej ramówce?

Prawdziwym szokiem jest jednak dopiero reakcja TVP. W tym samym wywiadzie Górski zdradził bowiem, że publiczny nadawca zwrócił się do twórców „Ucha…”, dając „pozytywny sygnał, że są tym [serialem na swojej antenie] zainteresowani”.

I właśnie w tej zaskakująco pozytywnej atmosferze ze strony obśmiewanych, w sieci zadebiutował trzeci odcinek „Ucha prezesa”, jeszcze silniej uderzający w rządzących.

Zdecydowanie najbardziej w epizodzie „Coś wisi w powietrzu” obrywa się ministrowi obrony narodowej, tu zwanemu ministrem wojny, demonicznemu Antoniemu. W Macierewicza brawurowo wciela się Wojciech Kalarus, świetnie naśladujący charakterystyczny sposób bycia ministra, to połączenie uśmiechu i uprzejmości z grozą (boi się go Mariusz, czyli Błaszczak, sugerujący, że Antonii to… krokodyl). Ozdobą odcinka jest oddanie relacji Kaczyński-Macierewicz, gdzie wyjątkowo to ten drugi wydaje się rozdawać karty, ten pierwszy zaś waha się między strachem przed podwładnym a świadomością, że jest przez niego rozgrywany. Symbolem niech będą tu słowa Prezesa o Antonim: „Mnie się czasem wydaje, że to jest całkowity wariat. A czasami myślę, że to on właśnie robi z nas wariatów. A wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze? Że jedno drugiego nie wyklucza”.

Solidnie obśmiewany jest też jednak Bartłomiej Misiewicz, czyli serialowy Misio, w którego wciela się Grzegorz Ciągardlak. KMN zrobił z niego chłopca w męskim ciele, plączącego się za ministrem wojny, wiecznie grającego w coś na telefonie, któremu daje się kakao i który obżera się krówkami, na piersi zaś ma odznaczenie za zasługi za obronność kraju. „Ucho…” wyraźnie też sugeruje nie do końca jasne relacje między chłopcem-Misiem a Antonim.

Serial Górskiego nie wszystkich powinien bawić

I znowu, jak w poprzednich odcinkach, „Ucho prezesa” najlepsze jest wtedy, gdy komentuje i delikatnie nawiązuje, najsłabsze natomiast w momentach, gdy dosłownie cytuje władze i jej różne „dokonania”. Po raz kolejny też siłą serialu okazują się kreacje aktorskie, bo sprawdzają się nie tylko Górski i Kalarus, ale również Mikołaj Cieślak dostaje okazję, by bardziej pobawić się rolą Mariusza, bardzo dobrze pokazując zwłaszcza to, jak Błaszczak reaguje na Macierewicza.

Czyli w sumie jest wesoło, momentami nawet bardzo.

Niepokój budzi tylko fakt, że śmieją się również ci, którzy nie powinni. Bo tak jak trzeba docenić luźne podejście PiS do produkcji, pokazanie dystansu do siebie, tak należy również zadać pytanie: czy akurat w obśmiewanych przez KMN sprawach obozowi rządzącemu powinno być do śmiechu?

To nie słynne „haratanie w gałę” i straszenie PiS, które Górski i spółka wypominali Platformie, ale nepotyzm, irracjonalność ministra obrony narodowej, ręczne sterowanie TVP czy robienie z prezydenta chłopca od machania długopisem – wolałbym, aby skonfrontowany z tym Kaczyński czuł się zażenowany, a nie na tyle pewny siebie i zadowolony, że chciałby pokazywać to na antenie telewizji publicznej.