Hedonista, prostytutka, satanista, złodziej – nie wszyscy święci byli wzorami do naśladowania. Wręcz przeciwnie! W kalendarzu liturgicznym nie brakuje postaci, które przed kanonizacją zdążyły porządnie nabroić. A ci grzesznicy byli najgorsi z najgorszych…

1. Święty Augustyn z Hippony – seksoholik

Dziś wymienia się go jednym tchem wśród ojców i doktorów Kościoła. Jednak zanim Augustyn odnalazł swoje powołanie, pozwolił sobie na kilka grzechów młodości (a nawet więcej niż tylko kilka). Może to dziwić tym bardziej, że jego matką była święta Monika, patronka zamężnych kobiet.

Jednak, jak oględnie odnotował Wojciech Galant: „Lekkomyślny młodzieniec nie korzystał z nauk matki, lecz oddał się życiu hulaszczemu i rozpustnemu”. Augustyn w szczenięcych latach miał problem nie tylko z zachowaniem czystości (ze związku na kocią łapę miał nawet dziecko, które porzucił, by robić karierę w Rzymie) – trudno by go było nazwać przykładnym chrześcijaninem.

W pewnym momencie wstąpił nawet do sekty manichejczyków, których powszechnie uważano za pogan i heretyków. Sam główny zainteresowany podobno modlił się zazwyczaj słowami: „Nawróć mnie Boże, ale jeszcze nie teraz”. Cóż, w końcu faktycznie się nawrócił…

2. Święta Olga – masowa morderczyni

Na sumieniu miała ponad 5000 osób (część z nich pogrzebała żywcem) – a mimo to trafiła do grona świętych Kościoła prawosławnego. Jakim cudem?

Na jej obronę można powiedzieć, że działała w afekcie. Zbrodnie, których się dopuściła, były powodowane słusznym gniewem, jaki zapłonął w niej po śmierci męża, zabitego podczas powstania Drewlan. A że nie wystarczył jej odwet na bezpośrednich sprawcach i skąpała w krwi cały Iskorosteń? Cóż, zemsta – jak miłość – bywa ślepa.

Za to po nawróceniu i chrzcie jakby złagodniała. Przepełniona zapałem fundowała kolejne kościoły, m.in. w Kijowie i Pskowie. Usiłowała też (choć początkowo z marnym skutkiem) nawracać poddanych. Thomas Craughell zauważa jednak, że:

Rosjanie oraz Ukraińcy czczą ją jako osobę, która „pierwsza z Rusi weszła do Królestwa Bożego”, i nadają jej tytuł „Równej Apostołom”, ponieważ zaszczepiła wiarę chrześcijańską na ich ziemiach.

3. Święta Fabiola – bigamistka

Życie nie było dla Fabioli łaskawe. Choć pochodziła z szanowanej rodziny (była patrycjuszką), jej honor był wielokrotnie szargany przez męża – seryjnego zdrajcę. Według świętego Hieronima mężczyzna tak często pozwalał sobie na skoki w bok, że „nawet prostytutka bądź niewolnik nie dorównaliby tej liczbie”.

W zasadzie trudno się więc dziwić, że żona w końcu nie wytrzymała i się z nim rozwiodła. Był tylko jeden problem. Thomas Craughwell relacjonuje:

Choć katolicy mogą żyć w separacji ze swymi małżonkami, to nie mogą się z nimi rozwieść i ponownie wstąpić w związek małżeński. Chrystus osobiście zakazał tego w ewangelii św. Mateusza. Fabiola jednak przeciwstawiła się temu prawu. Nadal była młoda i ciężko jej było żyć bez mężczyzny, więc uzyskała rozwód cywilny i ponownie wyszła za kolejnego, lepszego człowieka.

Karą za bigamię był zakaz przystępowania do sakramentów. Na dodatek swoim powtórnym ślubem Fabiola, jako wysoko urodzona Rzymianka, wywołała niemały skandal. Na jej szczęście wkrótce obaj małżonkowie udali się na tamten świat, a ona mogła poddać się pokucie, co otworzyło jej drogę do świętości.