Eerlijk gezegd was ik al een poosje geleden afgehaakt bij ‘De Wereld Draait Door’ – ik denk zo’n jaar geleden toen Johan Derksen, Felix Rottenberg en Harry de Winter ruim een kwartier over oude mannen-muziek mochten praten terwijl Matthijs van Nieuwkerk aan hun lippen hing.

Soms zap ik nog weleens langs en zie ik die andere stamgasten – Jort, Sywert, Twan, Peter R. en Prem – weer aan tafel zitten en denk ik: heb het leuk met elkaar, ik kijk even verder.

Behalve dat de formule sleets is geworden, het enthousiasme van Matthijs tanende en zijn balboekje steeds dunner, ontsporen sommige afleveringen, en niet op een leuke manier. Een maand geleden werd Van Gogh-dief Okki door Matthijs als een soort romantische held in het zonnetje gezet – vaste gast en oud-schaatser Erben Wennemars greep toen gelukkig nog stevig in.

Tekst loopt door onder afbeelding.

Chriet Titulaer Beeld ANP

Smakeloze vertoning

Gisteren werd de herdenking van de net overleden Chriet Titulaer een smakeloze vertoning – ik heb het even teruggekeken op Uitzending Gemist.

Eigenlijk hadden we in dit kader Alexander Klöpping verwacht, of Robbert Dijkgraaf – het ging immers over iets met wetenschap. Maar daar zat Jelle Brandt Corstius, die een week eerder ook al mocht aanschuiven om zijn serie over naaldbossen in deze krant te promoten.

Jelle had zichzelf opnieuw uitgenodigd, legde Matthijs uit, omdat hij heel veel had met Chriet Titulaer. Dat bleek: Jelle had een autobiografie van de overleden wetenschapper meegenomen en daaruit las hij een aantal minder interessante passages voor. Hij imiteerde daarbij, bepaald onverdienstelijk, de kenmerkende Limburgse tongval van de overleden wetenschapper.

Hilarisch vonden ze dat aan tafel. Tim Hofman – wie kent hem niet – zei hinnikend dat hij altijd had gedacht dat Titulaer een parodie was, met dat gekke accent en dat ringbaardje. Ze keken nog wat stukjes ‘Wondere Wereld’ – ook reuze grappig: Chriet met een skibril op! – waarbij Matthijs niet vaak genoeg kon benadrukken hoe traag en onprofessioneel die televisie vroeger toch was.

Tekst loopt door onder het videofragment.

Charles Aznavour

Het wordt misschien eens tijd voor een frisse opvolger van DWDD. Omdat het al iets te laat is om op het hoogtepunt afscheid te nemen, lijkt de zomerstop me een prima moment. En zoals iedereen weet begint de zomer bij de publieke omroep ergens half mei.

Het is niet moeilijk om te schetsen hoe die laatste aflevering eruit gaat zien. Die zal gewijd zijn aan, het kan niet anders, de grote held van Matthijs: Charles Aznavour. Hij vulde al menige uitzending over de Franse zanger, waarin op eerbiedige toon gesproken werd over dit grote muzikale talent – heel anders dan over Chriet, dat begrijpt u.

Het licht in de studio zal gedimd zijn, die finale DWDD. Mart Smeets neemt ons mee naar Parijs 1924, waar een in lompen gehuld Armeens stel blootsvoets door de straten strompelt, zij zwanger van een zoon die ze Charles zullen noemen. Het genie, het talent, de geniale grootste zanger, zoals Matthijs hem aan het begin van de uitzending al heeft aangekondigd.

Peter Vandermeersch zal in anderhalve minuut de belangrijkste ontwikkelingen in de Franse politiek en samenleving schetsen sinds de geboorte van Charles, Leo Blokhuis plaatst zijn oeuvre tussen het werk van The Beatles en The Beach Boys, Nico Dijkshoorn merkt op dat Bach en Beethoven er ook een puntje aan hadden kunnen zuigen.

Daarna barst Wende Snijders uit in een diep doorvoelde versie van ‘La Mamma’. Matthijs zal met natte ogen toekijken, terwijl tafeldame Halina Reijn, gestoken in haar mooiste jurk, zijn hand vasthoudt.

Lees ook: Matthijs van Nieuwkerk is zijn klauwen kwijt