Toen Deumes zich realiseerde dat zijn hand klem zat, begon de trein te rijden. "Ik heb moeten rennen voor mijn leven om niet onder de trein te belanden", zegt hij. "Ik kan me goed herinneren dat ik, kijkend naar de in beweging komende wielen, dacht dat ik binnen nu en het bereiken van het einde van het perron 'iets' moest doen om mijn benen niet te verliezen. Na 25 of 50 meter meesprinten met de trein heb ik in een laatste poging mijn hand kunnen losrukken met de gedachte: beter één of twee vingers kwijt dan onder de trein getrokken worden." Wonder boven wonder bleef hij ongedeerd.

Volgens Deumes denken veel mensen dat een treindeur hetzelfde werkt als een liftdeur; dat een sensor ervoor zorgt dat een deur opengaat als er iets tussenkomt. Dat is bij sommige treindeuren inderdaad het geval, maar bij de meeste niet. Hij raadt iedereen af om te doen wat hij deed.

Campagne

De NS voert sinds vorige week campagne om het aantal mensen dat ná het fluitsignaal instapt, te verlagen. Er hangen op de stations posters met de tekst: 'Vanaf nu: fluiten = niet meer instappen'. 43 procent van de conducteurs maakt gevaarlijke situaties mee doordat mensen op het laatste moment de trein proberen in te springen.