Bob Fosko vorig jaar zomer. Beeld Marco Tiberio

Ruim een week geleden was Bob Fosko (pseudoniem van Geert Timmers) nog Gids van de Week in de Volkskrant. Hij had aangedrongen op een snelle afspraak, want er wachtte hem een zwaar bestralingstraject. De kanker, begin 2019 ontdekt in zijn slokdarm, was opgerukt naar zijn hoofd. ‘Dertig uitzaaiingen! Ik probeer de zomer te halen, daarna zien we wel verder. Ik takel af, maar ik ben niet somber.’

Vrijdag is hij in Amsterdam overleden, de 64-jarige acteur en frontman van onder meer De Raggende Manne en Groep Fosko. Met beide Amsterdamse bands maakte hij in blessuretijd nog een album. Dat van Groep Fosko zal binnenkort postuum verschijnen. De albumtitel, Van iets maken word je blij, bleef tot het eind zijn levensmotto.

Sinds de fatale diagnose in januari 2019 toonde hij zich goedgehumeurd, openhartig en productief. Geen tijd meer voor flauwekul. Al zijn energie stak hij in de mensen en dingen die hem dierbaar waren – en hij had er schik in.

Geert Timmers groeide op in Baarn, waar zijn vader een snackautomatiek had. Enkele ooms waren vrachtwagenchauffeur. Om zich heen hoorde hij de kale, harde taal waarvan hij later zijn levenswerk zou boetseren: de brullyriek van De Raggende Manne, de lawaaiband die van 1988 tot 1999 bestond en in 2019 even herrees. Op de albums van de onbekender gebleven Groep Fosko (2006-2007) kon hij ook zijn liefde voor jazz, funk en soul van bijvoorbeeld Stevie Wonder en Herbie Hancock kwijt.

Knipoog

Zijn artiestennaam Bob Fosko was een knipoog naar Wim T. Schippers, die de personages in de tv-serie Het is weer zo laat! de namen van chocolademerken als Bensdorp en Van Houten gaf. Fosco was een vooroorlogse chocoladedrank. Bob Fosko stond voor vrolijke, artistieke tegendraadsheid.

Timmers verdiende de kost vanaf 1982 als acteur: eerst in rollenspellen aan de politieacademie en het Instituut voor Psychotrauma, later in talloze rollen op toneel, tv en filmdoek, van My Fair Lady tot De Jantjes, van Jiskefet tot Pietje Precies in Het Sinterklaasjournaal.

De Raggende Manne begonnen als zijn poging een ‘plaat te maken die niemand mooi vindt’. Het aantal mensen dat de gebrulde tirades leuk en bijzonder vond, bleek echter verrassend groot. De groep maakte tien albums met welluidende titels als Brandende vlierbessen (1991), Zaad (1994), Rooie pap (1995) en Alles kleeft (2019).

De ‘hectische jazzpunk’ uit de beginjaren werd gaandeweg avant-gardistische rock, vooral live vaak donderend goed. Fosko’s tekstuele tirades waren niet zelden odes aan het Nederlandse korte lontje. Sommige ervan werden klassiek, Poep in je hoofd (‘Zal ik jou eens even lekker in je bek schijten?’) uit 1995 voorop.

Haaks op de hardnekkig a-commerciële Raggende Manne stond Hakkûhbar, Fosko’s parodie op gabberhouse. Gabbertje (1996) werd zomaar een nummer-1-hit in de Top 40. Super Gabber (1997) werd nummer drie.

Hardrock Karaoke

Alles kon, als het maar leuk was. Levensliederen met De Gorelev. ‘Hardrock Karaoke’ in theaters. Voorstellingen op festival De Parade. Liedjes voor Kinderen voor Kinderen. Campagnefilmpjes voor de SP. Een bijrol in Goede tijden slechte tijden. Teamcaptain in de tv-popquiz Toppop Yeah. Hij schilderde popartachtige ‘uitgezaagde liedjes’ van hout en schreef montere columns over zijn ziekte in Nieuwe Revu.

En hij genoot van zijn kinderen en kleinkinderen, samen met Vera Jong, zijn vrouw, een liefde van de academie tot de laatste adem.

De reünietournee van De Raggende Manne (2019) was een groot succes. Als Fosko kracht tekort kwam, waren er gastartiesten om hem op te vangen. Zo’n tournee zat er met Groep Fosko niet nog eens in, maar één avond Paradiso, op 11 maart, dat moest nog lukken.

Die avond wordt nu geannuleerd. Timmers leefde langer dan hij begin 2019 vreesde, maar korter dan hij begin 2020 hoopte. Altijd maakte hij iets (een dag voor zijn dood verscheen nog het lenteliedje Fluiten) – en werden wij daar blij van.