Het is niet eens die grap met die stripper die het grootste 'fucking' probleem is. Flauw, smaakloos, hilarisch, wat je wilt. Het zijn de valse voorwendselen waarmee je Tim Knol uitgenodigd hebt en de kwaadaardigheid waarmee je hem blijft achtervolgen die het verschil maken. Frank Dane was gewoon een sukkeltje, die tenminste nog zijn excuses aanbood toen ie zag dat dat grapje toch niet helemaal lekker viel. Jij vertoont hier het gedrag van een psychopaat, iemand die alleen maar vanuit zijn eigen perspectief kan denken, die de impact van zijn daden totaal niet in kan schatten en volstrekt geen respect heeft voor de artiesten waarmee hij werkt. Iemand die misbruik maakt van het feit dat geen muzikant ‘nee’ durft te zeggen tegen zijn 'zegen'.



Maar wat is het dan dat je zo ongelofelijk furieus maakt op Tim Knol? Vanwaar dat manische gedoe? Hij had toch vooraf al expliciet gezegd dat ie weg zou lopen? Je had dit toch kunnen verwachten? Het was toch zeker zwak als ie het niet had gedaan? Waar put je precies de trots uit bij deze actie. Dat je verdedigd hebt dat radio dj’s wel degelijk om muziek geven? Zie je dan echt niet in dat je met deze actie het tegenovergestelde bewezen hebt? Leon Verdonschot zei bij RTL Late Night: ‘Tim Knol neemt zichzelf niet serieus, hij neemt zijn kunst serieus.’ Als door een wesp gestoken beet je terug: ‘Kunst, kunst, er staat iemand een liedje te zingen.’



Ik snap wel dat het voor jou ook niet makkelijk is. De tijd waarin we leven matcht helemaal niet met jouw stijl van radiomaken. Mensen die normaal met zich lieten sollen, doen dat nu niet meer. Meisjes, zwarte mensen, muzikanten, niemand neemt meer genoegen met de status quo van de macht zoals die altijd geweest is. Ik heb nog steeds het idee dat jij je geen raad weet met je eigen rol in dat verhaal. Je voelt je nog steeds de lollige rebel die alles kan maken, die uit de tijd van Mein Kampf en die hoer in de studio. Anti-held en establishment in een, dat wringt. En je weet ook hoe belangrijk je bent voor muzikanten. Ze mogen blij zijn met je uitnodiging toch? En tegelijk weet je dat je carrière is niet meer wat het geweest is. Je magic touch was al zoek toen je krokodillentranen huilde op TV, in 2015. En toen moest #MeToo nog beginnen. Het is ook allemaal verdomd verwarrend.



Man, wat duurde het lang voor je vertrok bij 3FM. En maar fouten maken, en maar excuses aanbieden, en maar steeds meer op je eigen eilandje zitten. Circus Giel Beelen bleef de ene na de andere jongleur-act tevoorschijn toveren, maar niemand klapte nog voor je. Je bent een strijder tegen de politiek correcte goede smaak, die tegelijk probeerde ‘mooie muziek’ aan de mensen te slijten. Iemand die met zijn gasten mag doen wat ie wil, maar tegelijk anderen oproept respect te tonen. Niemand snapte het nog. En toen werd je verlost door Veronica. Die zender past natuurlijk geweldig goed bij je. Net wat mannelijker, net wat conservatiever, of in elk geval als commerciële omroep niet meer de verantwoordelijkheid om aan de goede kant van de streep te staan. Het moet een verademing voor je zijn. Eindelijk weer een plek waar je thuis bent.



Heerlijke club toch, dat Veronica. Lekker zonder principes, zonder gene. Lekker champagne spuiten op tieten, dat werk. Mensen met principes, daar heb jij een ongelofelijke hekel aan. Tenminste: als ze haaks staan op de jouwe. En de arrogantie van dat principe is je steeds maar slechter en slechter gaan staan. En bij gebrek aan beter geniet je er maar van als mensen je een ‘hufter’ noemen, of als Twitter polletjes 95% Team Tim stemmen. ‘En de overige 5% had geen mening’, vul je trots aan. Tim Knol komt toch wel terug. Met hangende pootjes, denk je. Heus wel. Maar ik mag hopen voor hem dat ie de volgende keer als jij hem belt tegen jou zegt wat ie net tegen mij zei: ‘Ik kom nooit meer in dat kloteprogramma’.