Na met mijn trainingskamp van een maand in Colombia het jaar goed af te hebben gesloten, ben ik ook op een mooie manier aan 2020 begonnen. Voor het tweede jaar op rij ben ik uitgenodigd om mee te gaan op het Mitchelton-Scott trainingskamp van de mannen, waarbij ze van A naar B rijden. Vorig jaar heb ik heel veel afgezien, maar dat heeft uiteindelijk wel tot heel goede resultaten geleid om snel terug te komen van mijn knieblessure. Ik heb het toen ook heel erg naar mijn zin gehad, dus dat was de reden voor mij om opnieuw aan te sluiten.

De rest van mijn ploeg zit voor het overgrote deel in Australië en rijdt de nationale kampioenschappen. Voor mij is dit dus een mooie manier om te trainen. Ik ben er daarbij aan gewend om veel volume te trainen, waardoor ik ook in staat ben om dit kamp goed te volbrengen. Je kunt niet opeens heel veel meer kilometers maken dan je normaal doet. Dat zou niet goed zijn. Dat is een proces van jaren, wat ik al met mijn trainer Louis doe, om veel uren te maken.

Het rijden van die vele kilometer combineren we hier ook nog eens met het uit mijn comfortzone trainen. Normaal gesproken ben ik één van de sterksten van een trainingskamp, als we met de meiden gaan trainen. Hier ben ik duidelijk de zwakste van het stel. Het verschil tussen mannen is echt heel groot. Dus ook met een goede conditie en met Colombia in de benen, ben ik hier de minste. Dat zorgt ervoor dat ik hier constant een beetje buiten mijn comfortzone train. De meerwaarde van dit kamp is dat ik na een blok rustige duurtrainingen in Colombia, ik hier wat meer intensieve bergop rijd. Ondanks dat rijd ik hier ook niets in het rood.

Wat ik wel doe is elke keer wat flinker doorrijden bergop dan ik eigenlijk zou willen. Als mannen als Andrey Zeits, Adam Yates of Jack Haig op kop rijden, dan is het voor mij nog een extra tandje erbij schakelen. Op het moment dat ik echt niet kan volgen, is Alejandro de ploegleider van ons vrouwenteam er hier om me te ondersteunen. Dan blijft hij bij mij met de auto en kom ik ook wel weer snel terug. Wat dat betreft heb ik hier nu ook al veel meer uren met de mannen mee kunnen trainen, in vergelijking met vorig jaar. Dat maakt het wel zo gezellig. Vorig jaar had ik wel een aantal dagen dat ik van de acht uur er zeven alleen reed.

“Ik ben een kei geworden in het opdelen in kleine behapbare stukken”

Halverwege de rit hebben we iedere dag een lunchstop, dus de formule is eigenlijk hetzelfde als vorig jaar. We lunchen dan uitgebreid en het staat al klaar als we aankomen. Dat is ook wel ideaal. Op een dag als morgen rijden we bijvoorbeeld 240 kilometer en dan kun je het ook mentaal in twee delen indelen. Dat je dan denkt tot de pauze is het 130 kilometer en na de pauze is het tweede deel, want anders is het wel een heel lange ruk waar je tegenop gaat zien. Dat is tenminste hoe ik het doe en zo doe ik het ook met elke klim merk ik, op het moment dat ik hijgend in het wiel zit en zie dat er nog 400 meter te klimmen is. Dan denk ik ‘ach het is maar vier keer de Cauberg’. Dus ik ben een kei geworden in het opdelen in kleine behapbare stukken om het te kunnen overzien. Al was dat vorig jaar veel meer nodig dan dit jaar.

We hebben dit jaar overigens ook maar één rustdag. Vorig jaar reden we ook negen dagen, maar hadden we twee rustdagen. Nu hebben ze besloten het nog wat pittiger te maken. Vandaag, vrijdag, was de rustdag. Morgen starten we met een blok van vier dagen. We finishen uiteindelijk in Bari en van daaruit vlieg ik terug. De groep is daarbij min of meer een beetje hetzelfde. Er zijn wat nieuwe renners bij, maar het is nog steeds een heel internationaal gezelschap, wat ik ook wel heel erg leuk vind. Het is ook leuk om te merken dat de gesprekken aan tafel met de mannen wat anders zijn dan met de vrouwen. Af en toe wordt er gesproken over auto’s bijvoorbeeld. Dat zou bij ons niet zo snel voorkomen. We hebben ook al een gesprek gehad over de politiek en ook over historische dingen die we onderweg zien wordt wel eens nagepraat en worden dingen opgezocht. Het is dus ook wel heel leuk aan tafel.

“Ik ben echt één van de jongens”

Vanavond gingen we samen uit eten. De renners gingen dan apart van de staf. Ik voel me daarbij ook wel echt één van de renners, ook al ben ik dan lid van de vrouwenploeg. Ik voel me heel erg opgenomen. Ze doen niks speciaals voor mij, dus ik ben echt één van de jongens. Het is niet dat ze speciaal op me gaan wachten of me speciaal behandelen. Daar zou ik me ook heel ongemakkelijk bij voelen. Na een sanitaire stop moet ik dan ook zorgen dat ik net zo snel weer op de fiets zit, om de groep niet te missen. Anders moet je via de auto’s terug zien te komen. Het is fijn dat ze me zo thuis laten voelen.

Na deze vier dagen ga ik een aantal dagen thuis uitrusten. Daarna ga ik naar het volgende trainingskamp om de puntjes op de i te zetten voor de Omloop Het Nieuwsblad en de Strade Bianche, mijn eerste twee wedstrijden van het nieuwe seizoen.

Annemiek