Od sezonu mistrzostw świata Falun 2015, po którym wydawało się, że kobieca sztafeta ma przed sobą obiecującą przyszłość, a w męskiej kadrze zaczęły się porządki i zatrudniono wspomnianego Petraska, polskie biegi utknęły w miejscu. Bez wizji, zawziętości. Daleko odjechały Polakom drużyny, które kiedyś były gorsze. - Amerykanie poszli mocno do przodu, ale u nich jest team spirit. Nawet gdy mieli niedawno kryzys, bo trochę poeksperymentowali, to wrócili do starych schematów i jest efekt. Kupili tira serwisowego, i to nie za pieniądze związku, tylko dzięki sponsorom zawodników. Na tirze mają tych wszystkich sponsorów powypisywanych - mówi Staręga o drużynie, która zaczynała chałupniczo, dzieląc koszty z Kanadyjczykami, jeżdżąc po naukę do Norwegów. A dziś jest jedną z najsilniejszych ekip, ma zwyciężczynie zawodów Pucharu Świata z tego sezonu, Jessicę Diggins i Sophie Caldwell, dwie biegaczki w czołowej dziesiątce PŚ, Diggins i Sadie Bjoernsen. - Zaczynali od niczego, byli gorsi od nas. Andrzej Leśnik, który pracuje w kanadyjskim biathlonie, mówił że jeżeli chodzi o pieniądze, to tam mają porównywalne jak my. Ale mają pomysł - kończy Staręga.