Niedożywienie jest skutkiem niedostosowania podaży substancji odżywczych do aktualnych potrzeb i możliwości metabolicznych chorego.

Niedożywienie należy rozpatrywać jako objaw towarzyszący różnym przewlekłym chorobom. Jednak ze względu na konsekwencje jakie ten stan może powodować (zaburzenia metabolizmu białek, tłuszczu i węglowodanów, homeostazy wodno-elektrolitowej, enzymatycznej i hormonalnej), aż do śmierci głodowej włącznie, należy go też traktować jako dynamiczny proces chorobowy.

Ważne jest uświadomienie sobie, że postępującemu niedożywieniu podlegają chorzy leczeni ambulatoryjnie, jak i w warunkach szpitalnych. Opracowania z przełomu lat 70. i 80. wskazują, że po przyjęciu do szpitala niedożywienie pogłębia się aż u 70% chorych dorosłych, a pojawia się u 25-50% chorych wyjściowo będących w dobrym stanie odżywienia (1, 2). W pediatrii odsetek osób rozwijających lub pogłębiających stan niedożywienia podczas hospitalizacji jest mniejszy i waha się od 16 do 20%! Dane te świadczą o tym, że stan odżywienia chorego, jego sposób żywienia i ewentualna konieczność wdrożenia leczenia żywieniowego nie wzbudzają wystarczającego zainteresowania wśród personelu medycznego.