Kiam mi legas libron por plezuro, mi ofte legas iom kaj ĉesas legi por tempo. Eble post tagoj aŭ eble post jaroj, mi revenas al la libro por legi ĝin. Kaj denove, mi legas kaj ĉesas. Tio ripetas ĝis kiam mi atingas punkton en la libro, kiun mi nomas “la punkto de neniu reveno” (angle the point of no return).

Post kiam tio okazas, mi legas la libron kiel eble plej ofte ĝis kiam mi finas legi ĝin.

Mi ofte uzas tiun punkton por mezuri la bonecon de libro. Se mi atingas tiun punkton post nur kvarono el la libro, la libro ŝajne estas tre bona. Se mi atingas tiun punkton nur post multe da legado, la libro estas malpli bona.

Laŭ tio, la plej bona libro, kiun mi iam ajn legis, estas Speaker for the Dead (E-e Parolanto de la mortintoj) de Orson Scott Card. Mi atingis tiun punkton post ĉirkaŭ 50 paĝoj kaj la libro enhavas 415. Mi memoras tiun semajnfinon kiam mi legis la lastajn 365 paĝojn. Mi vizitis geonklojn kaj estis ĝenata ofte ĉar mi devis ĉesi legi por fari ion kun ili.

Mi ne scias ĉu aliaj homoj estas tiel legante librojn. Verŝajne ĝi ne estas bona strategio por legi librojn ĉar mi nur parte legas multajn librojn serĉante tiun punkton. Tamen, se mi legas por plezuro, mi supozas ke mi rajtas elekti la metodon.

Kaj verdire, neniu sperto estas kiel tiu soifo por legi ion. La fortan deziron mi sentas en mia korpo. Ĝi restas en la brusto. Mia mano sentas sin malplena pro la manko de la libro. Miaj okuloj brulas sen la vortoj.

Tial, mi nomas ĝin “la punkto de neniu reveno,” ĉar mi havas nenian ajn ŝancon por reveni al mia normala vivo se mi ne legas la finon de la libro.