En zo kijken we weer eens de andere kant op. Keytsmans beschuldiging van etnocentrisme is een uiting van een ideologie die al voor veel verwarring heeft gezorgd, het cultuurrelativisme. Dat betekent dat men niet vindt dat de eigen cultuur beter is dan een andere.

Op zich is dit lovenswaardig, in het licht van een voorbijgestreefde vorm van cultureel kolonialisme. Krampachtig vasthouden aan de stereotypes van de superieure westerse cultuur biedt geen model om de veranderende wereld te begrijpen.

Maar betekent dit dat wij alles moeten aanvaarden? En is het echt zo onbegrijpelijk dat wij geloven dat er zoiets bestaat als algemeen aanvaarde omgangsvormen? Als een man weigert een vrouw de hand te drukken, en wij daarover verontwaardigd zijn, geven wij dan blijk van etnocentrisme? En waarom zouden toegevingen alleen van één kant moeten komen?