Στην αρχή ήταν ένας κύριος που παραμέρισε στο στενό πεζοδρόμιο διότι με είδε φορτωμένη με σακούλες. «Τυχαίο», είπα μέσα μου. Μετά, ήταν ένας ευγενής περιπτεράς, ένας εξίσου ευγενής φούρναρης και ένας εξυπηρετικός χασάπης. «Συγκυριακό», ξαναείπα μέσα μου. Υστερα, ήταν η καθημερινή διαπίστωση ότι τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στη γειτονιά άφηναν ελεύθερες τις ράμπες αναπήρων και πως οι περαστικοί πετούσαν τα σκουπίδια μέσα και όχι γύρω από τους κάδους. Πολύ συχνά συναντούσα και κουπάκια με νερό και φαγητό για τα αδέσποτα.

Κάπως έτσι –σταδιακά είναι η αλήθεια– άρχισα να πείθομαι ότι η καινούργια μου γειτονιά, η Νέα Σμύρνη, έχει ένα σπάνιο είδος: πολιτισμένους ανθρώπους. Φεύγοντας πρόσφατα από την καρδιά του αθηναϊκού κέντρου, όπου οι κάτοικοι και οι διερχόμενοι συνεννοούνται μεταξύ τους με προγλωσσικά μουγκρητά, με βρισιές και αλληλομουτζώματα, έχω ήδη αρχίσει να αισθάνομαι τη διαφορά. Φαντάζομαι πως, αν κάποιος επιχειρήσει να απαντήσει στο ερώτημα γιατί οι νέοι μου γείτονες έχουν κρατήσει ακόμη κάποιους παλιούς κώδικες ευπρέπειας, θα καταλήξει στο απλό συμπέρασμα πως τους το επιτρέπει το περιβάλλον. Είναι μια καθαρή, οργανωμένη περιοχή με πολλές επιχειρήσεις εστίασης και χώρους άθλησης, μια φιλική πλατεία και χαρακτήρα οικογενειακό.

Μήπως τα χαρίσματα της Νέας Σμύρνης οφείλονται και στη θέση της; Κοντά και μακριά από το κέντρο της πόλης, μια ανάσα από τη θάλασσα; Ενα limbo που επιτρέπει να έχεις τα πόδια και στις δύο βάρκες; Ισως. Με όσους γηγενείς συζητώ το θέμα, βέβαια, το αποδίδουν στο ήπιο μικρασιάτικο ταμπεραμέντο που φυλάει μέσα του, σαν το κεχριμπάρι, ένα απολίθωμα αστικής χάρης.