Polski black metal wykreował wiele wyrazistych postaci, jednakże Grzegorza Jurgielewicza znanego pod pseudonimami Anextiomarus i Karcharoth pod względem „niepowtarzalności” nie da się przyrównać z nikim na naszej scenie blackmetalowej. Wokalista, gitarzysta, basista, autor tekstów, wydawca zina i piewca ideologiczny. Dla jednych psychopata, dla drugich geniusz. Zważywszy na ten dysonans, niedziwne jest to, że postać Jurgielewicza wzbudza coraz większe zainteresowanie nie tylko wśród fanów pagan black metalu. Wspomnienie to będzie dotyczyć jak nie trudno odgadnąć najważniejszych faktów z jego życia — tych bardziej i mniej znanych opinii publicznej.

Szybkie wybicie

Jurgielewicz przyszedł na świat w dniu 31 maja 1976 roku we Wrocławiu. Fanem muzyki metalowej stał się bardzo wcześnie, a najbardziej ekscytowało go jej mroczne oblicze. Już jako kilkunastolatek dobrze grał na gitarze i basie „z automatu” stając się czynnym muzykiem. Jego pierwszym zespołem był deathmetalowy Emperor's Hate, z którym jednak oficjalnie nie nagrał żadnego materiału.

To pomogło Jurgielewiczowi w zwerbowaniu do swojej hordy dwóch najważniejszych muzyków/postaci tamtejszej sceny Roba Darkena Capricornusa z zespołu Graveland. I tak — Darken w paździeniku 1993 r. na drugim demo Infernum „Damned Majesty” sesyjnie zrealizował partię klawiszy, a trzy miesiące później Capricornus przejął od Balroga rolę perkusisty. We wrześniu 1994 roku z nimi w składzie zespół nagrał swój debiutancki album zatytułowany „ ...Taur-nu-Fuin... ”, który został wydany przez kielecką Astral Wings Records . Długograj ten z miejsca stał się opus magnum Infernum, zostając przez sympatyków pogańskich klimatów uznany za jedną z najlepszych blackmetalowych płyt w Polsce. Wynikło to w dużej mierze z tego, że ciągle robi wrażenie niesamowitą aurą i obłąkańczym wokalem.

Przełom w karierze muzycznej Jurgielewicza nastąpił w 1992 r. kiedy to założył grające pogański black metal Infernum. W kwietniu 1993 roku pod pseudonimem Anextiomarus przy pomocy perkusisty Toma Balroga nagrał z tą hordą demo „ The Dawn Will Never Come ”. Zostało ono dobrze przyjęte zwłaszcza w środowisku związanym z narodowo-socjalistycznym black metalem ( NSBM ), którego jego rodzinny Wrocław jest główną enklawą w Polsce.









Psychiczna degradacja





Problemy psychiczne Jurgielewicza rozpoczęły się nie długo po wydaniu pierwszej płyty Infernum, kiedy to z powodu wpisu o charakterze NS i okładki tegoż albumu, a także niepoprawności politycznej głoszonej w prowadzonym przez niego zinie „

” zaczęły interesować się nim — Urząd Ochrony Państwa i Policja. Bycie ustawicznie pod kontrolą służb bezpieczeństwa odbiło się bardzo destruktywnie na jego kruchej psychice. W wyniku czego podczas dochodzenia przeciwko Infernum — Jurgielewicz z powodu załamania nerwowego zeznawał przeciwko reszcie zespołu, wywołując tym samym poważne problemy dla Darkena i Capriconusa. Został on wtedy w polskim blackmetalowym podziemiu uznany za persona non grata — a usunięcie z szeregów Graveland ostatecznie przyczyniło się do tego, że popadł w psychiczną degrengoladę. W styczniu 1996 r. oficjalnie lekarze zdiagnozowali u niego schizofrenię paranoidalną i od tego czasu zaczął być częstym pensjonariuszem zakładów psychiatrycznych. Pod wpływem tej choroby Jurgielewicz zmienił się nie do poznania i na dobre stracił kontrolę nad tym, co robił. To spowodowało, że z dnia na dzień zrewidował swoje poglądy polityczne i ze skrajnego narodowca przeistoczył się w oddanego komunistę oraz w schizofrenicznym zwidzie oskarżył Darkena i

(z Fullmoon) o próbę zamordowania go.

Zdjęcie z czasów gry w Graveland - Capricornus, Darken i Karcharoth

Wyprawa życia



Najlepiej stan braku kontroli nad swoim zachowaniem u Jurgielewicza przedstawia pewne wydarzenie z końca lat dziewięćdziesiątych. Kiedy postanowił on pojechać do Norwegii, aby zabić Fenriza z Darkthrone! Trzeba przyznać, że pomimo pogłębiającej się choroby psychicznej Jurgielewicz dobrze przygotował się do tej sławetnej wyprawy. Żeby ziścić plan zgładzenia legendy norweskiego black metalu, spakował cały ekwipunek, w którego poczet wchodziły: noże, łańcuchy, trochę wywrotowych blackmetalowych zinów i flyersów. Tak uzbrojony kupił bilet na prom w jedną stronę i kiedy wylądował w Szwecji... wzbudził zainteresowanie celników szwedzkich, którzy postanowili go zrewidować i po odkryciu jego rynsztunku przekazali tamtejszej policji.











Powód, który spowodował u Jurgielewicza chęć zabicia Fenriza był prozaiczny, a wynikał z tego, że podobno nie odpisywał mu na listy i nie wysyłał płyt Darkthrone w zamian za CD Infernum, które od niego otrzymał. To oszustwo (które najprawdopodobniej nie miało miejsca, tylko było urojeniem schizofrenicznym) całkowicie wyprowadziło go z równowagi, efektem czego wpadł mu do głowy ten diaboliczny plan. Pytanie tylko, czy faktycznie chciał pozbawić życia Fenriza? - wspomnienia po latach Roba Darkena nie dają na to jednoznacznej odpowiedzi:



Nie wiadomo do końca, czy tak naprawdę Karcharoth chciał zabić Fenriza, bo chociaż mówił, że tak zrobi, to my mu nie wierzyliśmy i raczej sadziliśmy, że chce tam pojechać, [żeby] znaleźć sobie nowych kolegów. Policja szwedzka natomiast wysnuła teorię, że polscy sataniści jeżdżą po Szwecji i Norwegii podpalać kościoły...

Słowa Darkena natomiast potwierdzają to, że Jurgielewicz swoim chorym zachowaniem spowodował, że szwedzka służba specjalna ( SÄPO ) próbowała wykorzystać jego „próbę zamachu” na Fenrizu, aby przerzucić winę na Polaków za serię podpaleń kościołów w Skandynawii w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych . Zresztą te spekulacje w Szwecji były utrzymywane przez następne kilka lat.





Rob Darken z Karcharothem





Ostatnie lata





Grzegorz Jurgielewicz po wywołaniu tego międzynarodowego skandalu został deportowany do Polski, gdzie poddano go ustawicznej kontroli psychiatrycznej. W 2000 roku nastąpiła chwilowa poprawa stanu jego zdrowia, w wyniku czego wraz z gitarzystą Renfasem (znanym z późniejszych występów w zespole Thy Worshiper) stworzył projekt o nazwie Dagon. Udało im się nagrać jeden album. Jednakże zrealizowane nagrania nie zostały nigdy wydane. Zimą 2002 roku natomiast reaktywował Infernum, które wznowiło działalność w następującym składzie: Anextiomarus (wokal, gitara), Charon (perkusja), Necromanticus (gitara), Wolf (gitara basowa) i Exterminus (instrumenty klawiszowe). Zaczęli razem nagrywać album „

”, który jednak nie został wydany za życia muzyka.













Było to spowodowane tym, że od 2003 r. Jurgielewicz na dobre stracił kontakt z rzeczywistością i pogrążył się we własnym świecie urojeń, słychów i widzenia rzeczy, które nie istniały, a za tym idąca apatia, depresja i bezsenność ostatecznie przyczyniły się do jego śmieci samobójczej, kiedy to 30 kwietnia 2004 r. skoczył z dachu dziesięciopiętrowego wieżowca. Pomimo że Jurgielewicz jako muzyk walczył ze wszystkim, co miało związek z religią chrześcijańską... o ironio miał tradycyjny katolicki pogrzeb i

na znanym wrocławskim cmentarzu świętego Maurycego.









Grób Jurgielewicza stał się obiektem kultu, dla setek fanów twórczości Graveland i Infernum, tym samym, łącząc sferę sacrum i profanum. Sytuacja ta metafizycznie obrazuje ocenę jego jako człowieka, ponieważ był na równi demoniczną i tragiczną personą.





Dyskografia





Emperor's Hate



