‘Het is aapdagen dat vrouwen naar bed willen met ruwe, ongebonden mannen. Holbewoners, rocksterren. Of het plunderende opperhoofd van een naburige stam. Moraal doet er niet toe: hier zijn genen aan het woord. Juist als je niet aanwezig bent; géén luisterend oor hebt; níet in dat saaie, stroperige, eindeloze gevoelsleven van ze geïnteresseerd bent, als je niet van ze houdt, kortom, juist dán worden ze hitsig. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt: bij een eerste ontmoeting als er nauwelijks iets gebeurd is. Beginnen ze al in je oor te hijgen. Je moet ze niet kennen en zij moeten jou niet kennen. Doorweekt zijn ze dan tot in hun broekjes.

‘Vraag het ook maar eens aan een verkrachter. Even los van al het tegengestribbel en uiterlijk verzet: vrouwen reageren ontzettend op zulke nietsontziende mannelijkheid. In veel gevallen komen ze ook gewoon klaar, door neuken alleen, zonder dat gefriemel aan de clito of dat eindeloze strelen en zoenen – het vernederende handwerk waaraan je wordt onderworpen als je in een relatie zit. In de wereld van emancipatie en mensenrechten is het vaginaal orgasme een uitzondering – in de criminaliteit is het een vanzelfsprekendheid.

Maar behalve de holbewoner die haar geweld aandoet, wil de vrouw ook een man die haar beschérmt. Deze ‘liefhebbende’ man wiens zorg ze verlangt is onverenigbaar met het rovende, plunderende beest waardoor ze volgespoten wil worden, waar ze nat van wordt: waarvan ze klaarkomt. Ze wil dus seks met een andere man dan met wie ze wil trouwen en kinderen krijgen.’

Dit is niet het script voor een amateurpornofilm die binnenkort te zien zal zijn op een van de vele pornokanalen die het internet rijk is maar een passage uit Voorwaardelijke liefde van Thierry Baudet (2014). Dat is een roman en de woorden en gedachten van een romanpersonage mogen niet automatisch aan de schrijver worden aangerekend. Maar Baudets claim to fame is juist zijn optreden in het televisieprogramma De Wereld Draait Door op 20 november 2014 waarbij hij zichzelf opwierp als de verdediger van de Zwitserse versiercoach Julien Blanc die jonge mannen aanmoedigde geen nee te accepteren en zo nodig geweld te gebruiken tegen vrouwen om seksueel aan hun gerief te komen.

Thierry Baudet ruikt aan zijn zakje lavendel. Beeld screenshot via YouTube

Volgens Max Pam en Dirk-Jan van Baar is met Thierry Baudet een nieuwe Mulisch of Reve opgestaan (Mulisch en Reve draaien zich om in hun urn). Reve en Mulisch flirtten namelijk ook met ‘foute’ ideeën. Maar volgens Martin Sommer is de fixatie op het boreale gedachtegoed overdreven en past Thierry Baudet naadloos in het nieuwe Europese conservatisme. In NRC Handelsblad betoogde historicus Arnold Heumakers dat Baudets verzet tegen de Franse Revolutie past in een lange respectabele traditie van conservatief denken.

Baudet doet mij eerder denken aan een trend onder Amerikaanse feministische filosofen zoals Avital Ronell en Judith Butler. Zij geloven dat de enige manier om (feministische) politiek te bedrijven is door woorden subversief te gebruiken. In die visie is er weinig of geen ruimte voor grootschalige sociale veranderingen en zijn we allemaal gevangenen van de machtsstructuren die onze identiteit hebben gedefinieerd en kunnen we daar nooit aan ontsnappen. Het enige wat we kunnen doen om ruimte te creëren binnen de bestaande machtsstructuren is door ze te parodiëren. Toen Avital Ronell vorig jaar door een van haar PhD studenten werd beticht van sexual harassment was haar verdediging dat het allemaal ironisch was bedoeld.

Zo gezien zijn Baudets opvattingen over klimaatverandering (een hoax) en de moderne architectuur (Rem Koolhaas is een misdadiger tegen de menselijkheid) subversieve daden van ironie en was zijn hele campagne een postmodernistisch schouwspel dat louter wordt opgevoerd om het volk de idee te geven dat het iets te kiezen heeft.

Dat verklaart waarom Baudet net zo gemakkelijk oreert over de uil van Minerva als over natte en volgespoten vrouwen. Het verklaart ook waarom hij in zijn blootje op een vleugel aan een lavendelzakje ligt te lurken. Het is allemaal parodie. Baudet verzet zich niet tegen de Franse Revolutie en het gedachtegoed van vrijheid, gelijkheid en broederschap; hij steekt er de draak mee. Daarmee betoont Baudet zich, wellicht zonder dat hij het zichzelf realiseert, juist een adept van het Franse postmodernistische gedachtegoed. Baudet is niet een leerling van Roger Scruton maar van Michel Foucault.