



Z pewnym zdziwieniem, by nie powiedzieć: nawet niesmakiem, patrzyłem, jak, zwłaszcza liberalny obóz antyPIS, ma swoje świąteczne schadenfreude, ciesząc się, co spotkało małżeństwo Pereirów, a zwłaszcza co spotkało Marię Pereirę (teraz już, jak rozumiem, faktycznie Mackiewicz).

Przypomnijmy w Wielką Sobotę Maria Pereira (czarna baronowa) napisała:

Dziś Policja spisała protokół, już trzeci. W sprawie utrudniania mi kontaktu z dziećmi. Nie pozostaje mi nic innego niż prosić by Samuel Pereira, który wywiózł dzieci trzy tygodnie temu, odpowiedział gdzie są i nie utrudniał mi spotkania z nimi w sądowo uregulowanym czasie. Czarna baronowa

Dla jednych to powód do radości i swoistej politycznej zemsty (dobrze im tak), dla drugich to pomysł na ekstrapolację własnych doświadczeń oraz biedawnioskowania (dlaczego dzieci są przy ojcu), dla jeszcze innych dowód na moralność całego obozu PISu.

Tymczasem sprawa wydaje się prosta. Dwoje ludzi się rozchodzi, trwa proces, jedno, na przykład posiadające lepsze warunki mieszkaniowe, dostaje dzieci pod opiekę i zaczyna utrudniać widzenia. To naprawdę nie jest skomplikowane. Tak jak nie jest skomplikowane, że sąd jeszcze nie orzekł, jak rozumiem, o rozwodzie i sprawa jest w toku i tak jak nie jest skomplikowane to, że dziećmi nie powinno się grać w sprawach rozwodowych. Chyba, że komuś bardzo się to opłaca. Proste, a zarazem dla wielu tak trudne.

Na pudelku Samuel Pereiera, który, rzecz jasna, brzydzi się plotkami (chyba że dotyczy życia erotycznego Roberta Biedronia) kontruje w rozbrajająco bezczelny sposób:

Sąd przyznał mi opiekę nad dziećmi, które od dwóch lat mieszkają u mnie, bo Matka je porzuciła. Dzieci potrzebują leczenia klimatycznego i w związku z tym przyjechały na Święta Wielkanocne do rodziny Matki (Marii) nad morzem – tłumaczy Samuel Pereira. Pełnomocnik Marii nie wnosił w sądzie o uregulowanie Świąt Wielkiej Nocy. Matka wie o wyjeździe, miejscu przebywania dzieci, jednak mimo moich próśb nie chciała przyjechać; jest z nami w stałym kontakcie telefonicznym – dodaje. Pudelek

Znaczna część czytelników tego bloga pewnie ma dzieci. Albo zna osoby, które mają dzieci. Ile znacie przypadków, gdy trzeba było dzieci wywozić, być może nawet nie pierwszy raz, bo dzieci wymagają leczenia klimatycznego? Ile razy w swoim życiu opuszczaliście Poznań, Kraków Wrocław, Warszawę i pędziliście z dziećmi w inne miejsce, bo dzieci potrzebują leczenia klimatycznego? Ile razy lekarz, zamiast inhalacji ze sterydami, mówił Wam: proszę wziąć urlop albo rzucić na trzy tygodnie pracę i wyjechać z dziećmi na trzy tygodnie w góry albo nad morze? No właśnie.

Bajki o tym, że na czas świąt dzieci potrzebują akurat trzytygodniowego leczenia klimatycznego w innym, co za przypadek, odległym miejscu należą do klasyki utrudniania drugiemu rodzicowi kontaktów z dziećmi. Jest to zagrywka tyleż klasyczna co podła. Najpierw chcesz tego rodzica upokorzyć, potem zdenerwować, na koniec czekasz aż roztrzęsiony zrobi coś głupiego, a ty to wykorzystasz w sądzie. A gdy sąd spyta, czemu akurat na święta wyjechałeś z dziećmi gdzieś daleko, gdzie pewnie jeszcze złośliwie zmieniasz miejscówki, to się zastawisz „potrzebami klimatycznymi”. Chodzi o wpychanie tego drugiego w depresję, chodzi o rozpacz, chodzi o to, żeby go torturować psychicznie, bo dla rodzica dzieci często są wszystkim. Szczególnie, gdy, jak to czasami bywa, jedziesz z jednej części Polski na drugą i akurat znowu nie możesz ich zobaczyć, bo tatuś, pewnie dla jakiś nowych potrzeb klimatycznych, znowu zmienia miejscówkę? Albo tatuś wywozi dzieci daleko, bynajmniej nie spędzając tego czasu z nimi, tylko pozbywa się obowiązków przerzucając je na jakąś ciotkę albo wujka, przy okazji robiąc piekło rozstania żonie.

Ludzie, którzy się śmieją albo cieszą, powinni sobie zadać pytanie, co zrobili w podobnej sytuacji i jak podłym trzeba być człowiekiem, żeby zmuszać, niechby i znienawidzoną żonę, do publicznego domagania się kontaktu z dziećmi niewidzianymi od kilku tygodni.

Pół warszafki o tym plotkuje, nawet na twitterze pojawiają się odpryski tych plotek, pół warszafki widzi tę przemoc na matcę, nieraz półgębkiem powtarzało, co się tam działo w domu, ale nikt z koleżeństwa prawicowych dziennikarzy słowa nie powie, bo przecież TVP Pereiry daje zlecenia, czyż nie, panowie rycerze wyklęci? O ile jednak od polskiej prawicy nie wymagam niczego, bo dla mnie zawsze była zakłamaną i przemocową patologią, o tyle jednak obóz antyPIS mógłby postarać się chociaż o odrobinę empatii. Podobno tym właśnie ma się różnic od tych strasznych barbarzyńców z PIS, prawda?