We zijn weer eens aan tafel bij Pauw. Uit het boek dat Salahedinne Benchikhi heeft geschreven, zegt Jeroen, blijkt dat hij zich vooral Marokkaan voelt. Waarop Benchikhi antwoordt: “Voornamelijk Marokkaan maar ook moslim. Mijn moslimidentiteit moet gewoon duidelijk zijn. Ik woon hier mijn hele leven lang. Ik ben moslim en ik ga me daar ook niet voor schamen, dat wil ik gewoon in the open.”

Zeker en dan zal ik eens in the open zeggen wat ik daar van vind. Je kunt op twee manieren moslim zijn: als je te dom bent om te snappen dat die 1400 jaar terreur en stagnatie de kern van de islam zijn óf als je als individu net zo’n slecht karakter hebt als die totalitaire moordenaars-ideologie. Dus kies maar, Salahedinne Benchikhi.

Dat interview dat Benchikhi indertijd had met Tofik Dibi en waaruit bij Pauw een fragment wordt getoond, was me indertijd ook al opgevallen. Niet zozeer omdat hij zei “we zijn toch geen Nederlanders, we zijn toch moslims” maar door de brutale en dwingelanderige manier waarop hij dominant over de tafel hangend Dibi aan het vertellen was dat-ie als moslim niet openlijk homoseksueel mocht zijn. “Ik zou niet willen dat dit gemeengoed zou worden in mijn cultuur.”

Kijk-kijk. En zo zou ik willen dat ik in mijn cultuur – bijvoorbeeld als ik mij in mijn Amsterdamse stadswijk overdag een uurtje buiten begeef – niet een paar honderd keer per dag een nazi-symbool in mijn smoel gewreven krijg, te weten de hoofddoek. Voorts zou ik “in mijn cultuur” die hele islam wel verboden willen zien: elke vervloekte verbale of materiële uiting ervan.

Maar de sfeer aan tafel bij Pauw is lacherig. Wat een leuke stoute jongen is die Benchikhi toch! Ik vind het een gevaarlijk mannetje. Er is slechts heel even een beetje ernst als “Kim Putters, directeur sociaal en cultureel planbureau” met het nodige meel in de mond zegt dat als je moslim bent je dus deel bent van de wereldwijde moslimgemeenschap, de “oemma”, en dus van . . . . . eh . . . . . . “wat gebeurt er allemaal”. Let op Putters verwarde handgebaren – op 10:00 – als hij eufemeert “wat gebeurt er allemaal” en eigenlijk de wereldwijde islamitische terreur bedoelt maar dat niet durft te zeggen. Van “wat gebeurt er allemaal” worden de mensen best wel een beetje bang, zegt Putter met veel verontschuldiging in zijn stem. Nou, daar antwoordt Benchikhi natuurlijk op dat hij bang is voor Wilders. En dat – zo zeggen mijn onderbuik, nekharen en natte vinger – liegt-ie.

Over die angst bij de Nederlanders zegt Benchikhi:

“Ik schrijf boeken, ik maak films, ik doe totaal mee aan deze maatschappij. Ik doe veel meer dan de gemiddelde autochtone Nederlander. Ik zit tot de max mee te doen. Je hoeft niet bang te zijn.”

Hij zit dus tot de max mee te doen aan de islamisering van Nederland en is daar openlijk brutaal over. Hij zegt tegen Pauw:

“De meetlat is niet jij. Dit is gewoon onze eigen wereld.”

Inderdaad: Pauw ís de meetlat niet en Pauw hééft ook geen meetlat, zoals deze hele cultuur zijn waardenstelsel kwijt is. Het enige wat Pauw weet uit te brengen is dat Benchikhi alles mag roepen zolang hij maar niet oproept tot geweld. Dat hoeft Benchikhi ook niet. Geweld komt vanzelf waar islam is, al 1400 jaar lang.

De correspondent in Duitsland zegt zojuist op 3:55 in het 6-uur-journaal tot slot dat men zich in Duitsland afvraagt “ Hoe het met een twaalfjarig jongetje uit Ludwigshaven zó ver kon komen”. Dat hij dus een bom wilde laten afgaan op een kerstmarkt. Het antwoord luidt: islam. Diezelfde “religie” waartoe Salahedinne Benchikhi zich aan de vrolijke tafel van Pauw bekende.

______________________