O wywieszaniu białej flagi, do czego zobowiązał ich dowódca batalionu płk Kazimierz Zawiliński, nie mogło być jednak mowy. – Gdy usłyszałem rozkaz poddania się udałem, że coś nam połączenie przerywa – wyjawia płk Słoniewski. Wszystko potoczyło się bardzo szybko i trwało raptem niecałe pół godziny, między 4.55 a 5.15 nad ranem. W efekcie nie wiadomo dokładnie ilu Khmerów zginęło, ale po polskiej strony straty były niewielkie – zaledwie jeden ranny żołnierz. Z odsieczą naszym przyszła w końcu Legia Cudzoziemska, ale starcie było już rozstrzygnięte.Oficjalnie sprawa bitwy szybko okryła się tajemnicą, a to dlatego, że Polacy jako misja pokojowa nie mieli mandatu do działań zbrojnych. – Formalnie my się w ogóle nie powinniśmy bronić samodzielnie – zauważa płk Słoniewski. Gdyby jednak mieli polegać na żołnierzach z Bangladeszu, to nie wszyscy wyszliby z tego żywi. Skutkiem ubocznym była trauma, w wyniku której jeden z Polaków zamknął się w sobie, a inny wpadł w szał i został wysłany na leczenie. Ostatecznie bazę przedwcześnie opuściło kilkunastu żołnierzy.– Ponieważ nie wykonałem rozkazu, złożyłem raport o zwolnieniu ze służby, ale został odrzucony i nikt więcej nie wspominał o niesubordynacji – kończy płk Wiesław Słoniewski. Więcej o bitwie Polaków z Czerwonymi Khmerami można przeczytać w książce Piotra Głuchowskiego – „Pole śmierci”.