Beer Boneschansker en Ellen de Ruiter, oprichters van 5D Beeld Dingena Mol

Het is half één als er aan de lange houten tafel bij stichting 5D door alle medewerkers wordt geluncht.



"Dat is verplicht," zegt Beer Boneschansker (59), een van de twee directieleden die dit 'theatergezelschap en evenementenadviesbureau voor iedereen' leidt. "Als we denken aan diversiteit, gaat het nog altijd over man en vrouw, buitenlands en niet-buitenlands en geaardheid. Maar gehandicapten?"



Werken bij een echt bedrijf

Boneschansker en medeoprichter Ellen de Ruiter (51) maakten er acht jaar geleden hun missie van: volledige inclusiviteit bereiken met hun stichting. Bij 5D kunnen mensen met een beperking of handicap - de meningen over een gepaste term lopen uiteen - op hun eigen tempo leren hoe het is om bij een echte onderneming in de culturele sector te werken.



Maar nu komt er, nog voor hun missie is voltooid, een einde aan het project. De overheid schiet niet te hulp en fondsen stoppen hun steun. Per december is de huur aan de Oostenburgervoorstraat opgezegd.



"Ik ben nu wel aan het piekeren," zegt acteur Vincent Bendervoet (28) aan de lunchtafel. "Het liefst verdien ik mijn eigen geld."

Nu 5D moet stoppen is het nog maar de vraag of hij elders werk kan vinden als acteur. "Witte, gezonde theatermakers kijken namelijk niet om naar gehandicapten," zegt Boneschansker.



"We kregen laatst een mail terug met 'wij werken niet samen met amateurs', maar Bendervoet is geen amateur. Hij ziet minder, maar dat staat zijn acteerkunsten niet in de weg."



Dubbel zo moeilijk

Onwetendheid en angst worden als mogelijke redenen aan de lunchtafel opgeworpen, maar stigmatisering zou eveneens een rol spelen. Daarom is de verplichte lunch in het leven geroepen. Zo leert iedereen elkaar kennen; óók mensen van reguliere theatergezelschappen die gebruikmaken van de repetitieruimte ontkomen er niet aan.



Voor Sandra Bijlsma (32) voelt het vaak alsof ze het dubbel zo moeilijk heeft. "Ik heb maar tien procent zicht. Daardoor kost het me ontzettend veel energie om een dag door te komen en dan is het nog eens extra lastig om een gepaste werkplek te vinden. Hier kijken ze naar wat ik wél kan. Bij andere bedrijven is dat nog steeds een heikel punt."

Een groot deel van mensen met een handicap wordt in het dagelijkse leven nog steeds buitengesloten, zegt Boneschansker. En daar zit volgens hem het probleem, want het is niet de handicap die voor een beperking zorgt, maar de uitsluiting die daar het gevolg van is.



Het team maakt nog één voorstelling: De oranje rups, een uitvoering voor peuters. "En in april volgend jaar sluiten we af met een manifestatie."



Zaadjes zijn geplant

Bonenschansker en De Ruiter hopen dat de andere medewerkers tegen die tijd wel elders aan de slag te zijn. De één start een eigen theatergezelschap, de ander bereidt een bewustwordingscampagne voor.



"Maar niet de zoveelste met een filmpje waarin gehandicapten in beeld worden gebracht." Bijlsma: "We moeten eerlijk zijn: voor de volgende lichtingen is het jammer dat ze niet meer op eigen tempo het werkveld mogen verkennen, maar voor het huidige team zijn de zaadjes geplant. We mogen gaan oogsten op het échte veld."