“Aféctanme máis os problemas dos outros que os meus. Pasei moitas, se me tivera que emocionar e chorar por cada cousa que tes na vida... E tiven tantas, tantas, tantas, entre torturas, fame, miseria, frío..., entón tiña que terme quitado a vida 40 veces. E tampouco tiñamos esa opción”, dicía Camilo de Dios no documental 'Camilo: o último guerrilleiro de Galicia'. Camilo de Dios Fernández faleceu esta noite en Sandiás. Tiña 86 anos e era o derradeiro guerrilleiro galego vivo. Os seus restos mortais serán velados ata o seu enterro, que terá lugar o xoves ás 16.30 horas no cemiterio da localidade.

Con só 15 anos uniuse á guerrilla antifranquista e botouse ao monte, participando no ataque á fábrica de armas da Coruña e no intento de rescate a Gayoso e Seoane

Camilo de Dios naceu en Sandiás en 1933 e con só 15 anos uniuse á guerrilla antifranquista e botouse ao monte. Xa antes, con só 13 anos, actuaba de enlace para a guerrilla, seguindo os pasos da súa nai, Carmen Fernández Seguín, tamén enlace, e de seu pai, Jesús de Dios, fundador do PCE en Sandiás, e que morrera mentres estaba fuxido no monte. Nese ano 1948, no seo da 2ª Agrupación Guerrilleira, participou no ataque á fábrica de armas da Coruña e no infrutuoso intento de rescate a José Gómez Gayoso (secretario xeral do PCE en Galicia) e a Antonio Seoane (xefe do Exército Guerrilleiro de Galicia), presos na Coruña.

A presión das autoridades franquistas contra a guerrilla intensificouse nese momento, unha vez que desaparecera a esperanza de que as forzas aliadas favorecesen unha intervención contra a ditadura. En marzo de 1949, con só 16 anos, Camilo de Dios foi ferido nun enfrontamento coa Garda Civil en Ourense, e foi detido, torturado brutalmente durante 56 días e condenado a morte. Porén, a súa pena foi conmutada por unha condena de 30 anos, dada a súa curta idade.