Zijn moeder schreef in de zomer van 1943 drie brieven, waarin ze kennissen vraagt om voedsel op te sturen voor haar zoontje Harry en haarzelf. Ze zit dan gevangen in de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam, in afwachting van deportatie. Harry Lezer zit op dat moment in de crèche ertegenover. Zijn vader is al eerder opgepakt en naar Westerbork gedeporteerd.

In haar laatste brief schrijft zijn moeder dat ze op weg is naar Westerbork, waar ook haar man zit. Op dinsdag 24 augustus 1943 worden vader en moeder Lezer naar Auschwitz gebracht, waar zij drie dagen later worden vermoord.

Harry Lezer wordt uit Amsterdam gesmokkeld en ondergebracht bij een familie in het Friese Haskerhorne. Daar overleeft hij de oorlog. Wie daarvoor precies verantwoordelijk waren en wie hem naar Friesland hebben gebracht, weet hij niet.

Dankbaar

Na de oorlog is Lezer naar Australië geëmigreerd. Hij woont er nog steeds. Lezer is zijn pleegfamilie dankbaar voor wat ze voor hem hebben gedaan. "Toen ik mijn pleegvader jaren later vroeg waarom hij dat allemaal had gedaan, antwoordde hij: 'Dat was mijn christelijke plicht.' Als ik daaraan terugdenk, word ik nog steeds emotioneel."

De vrouw die de brieven nog altijd in bezit heeft hoopt ze persoonlijk te kunnen overhandigen aan Lezer. Haar plan was om eind april naar Australië te reizen. Maar of dat onder de huidige omstandigheden door kan gaan, is de vraag.

Dokters raden Lezer zelf af om verre reizen te maken. "Dan zou ik misschien niet meer levend terugkomen, zeggen ze. Maar aan de andere kant zou ik dat niet eens erg vinden. Ik ben stapelgek op Friesland. Als ik daar sterf, is het goed."