Twee jaar geleden was ze nog een anonieme wielrenster. Pelotonopvulling. Na haar eclatante overwinningen vorig jaar in de Volta Limburg Classic en Giro dell’Emilia kent iedereen in en buiten het peloton haar. Demi Vollering (23) van de ploeg Parkhotel Valkenburg over haar dromerigheid, liefde voor natuur en carrièreplanning. ‘Ik wil graag op het podium staan bij de Olympische Spelen en het Europees en wereldkampioenschap. Dat zou gaaf zijn.’

De voorjaarsregen slaat keihard tegen de ruiten van de tientallen kassen buiten Berkel en Rodenrijs, waar Demi Vollering met haar ouders, broers, zussen en twee honden en katten woont. Een koude wind geselt het vlakke landschap, waar het water nerveus tegen de oevers van de sloten slaat. Demi heeft deze dag ervoor gekozen om binnen in de woonkamer te trainen. De weersomstandigheden zijn zelfs voor haar, die uit ervaring weet hoe het weer hier wielrenners kan teisteren, ongekend bar en boos. De overgang van het warme Spanje naar het kille Holland is haar nu te groot. ‘Ik houd van stevig weer, maar dit is echt te heftig. Met het oog op de komende wedstrijden wil ik niet ziek worden.’ De barre kou en snijdende wind doen haar terugdenken aan de Luik-Bastenaken-Luik van vorig jaar, waarin ze als beginnend prof imponeerde met een derde plaats. ‘Toen heb ik, bevangen door de kou, een bidon met warme thee over mijn knieën en in mijn nek gegoten. Ik ben nog nooit zo blij geweest als toen ik na de finish een kop warme thee kreeg aangereikt’, zegt ze opgewekt. ‘In Spanje hebben we dit jaar met de Parkhotel Valkenburg-ploeg twee weken heerlijk kunnen trainen. Elke dag zon, prima parcours met venijnige korte en lange klimmen, en af en toe vlakke wegen. We hebben ook nog aan een meerdaagse wedstrijd meegedaan, de Setmana Ciclista Valenciana. Ideale voorbereiding voor een lang en zwaar seizoen, waarin ik hopelijk mee mag naar de Spelen in Tokio’, zegt ze hoopvol. Vriendelijke ogen, blonde haren, afgetraind lichaam.

Het is wel erg snel gegaan voor iemand die lange tijd twijfelde of ze wel wielrenster wilde worden.

‘Schaatsen ging me veel beter af, dus ik dacht: Ik blijf lekker schaatsen. Want ik wilde, net als op school, ook in schaatsen de beste zijn. Dat was mijn droom. Fietsen vond ik leuk, meer niet. Alles veranderde toen ik Jan de Voogd, nu mijn vriend, leerde kennen. Jan was amateurwielrenner en nam me mee op training in de Ardennen. Na de eerste dag, waarin ik ongehoord lang voor mij, zo’n zes uur, achtereen op de fiets zat, was ik finaal gesloopt. Maar de volgende dag was ik hersteld en fietste mooi mee naar boven. “Je hebt talent, je kunt best prof worden,” zei Jan. Ik lachte zijn opmerking eerst weg, ik had nog niks gewonnen en was al twintig jaar. Maar toen ik beter en harder ging trainen dankzij Stefan van Klink, begon het op te vallen dat ik goed kon klimmen en in zware wedstijden met gemak mee kon komen. Het ging steeds beter. Met vorig jaar zeges in de Volta Limburg Classic en de Ronde van Emilia. Plus een derde plaats in Luik-Bastenaken-Luik, een zevende plaats in de Amstel Gold Race en een vijfde plaats in de Waalse Pijl met die loodzware aankomst op de Muur van Hoei. Mijn droom is dus uitgekomen, maar alleen in een andere sport dan schaatsen. Maar ik ben er nog lang niet. Ik moet nog veel leren om hetzelfde hoge niveau te halen als Marianne Vos, Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen.’

Was het een grote verandering voor je om professioneel wielrenster te worden?

‘Toen ik bij de SwABo-ploeg reed, combineerde ik het wielrennen met mijn werk voor diverse bloemenzaken. Ik heb de mbo-opleiding Flower Design gedaan. Fijne opleiding, mooi beroep, waarin ik veel van mijn creativiteit kwijt kon. Maar het werd steeds lastiger om mijn werkzaamheden in de bloemenwereld te combineren met het wielrennen. Vooral als het druk was met de bloemen, dan was het lastig om vrij te vragen. Bovendien vertrok mijn vriend voor studie en werk naar Zwitserland, waar ik ook vaak naartoe wilde. Om van de stress af te zijn, heb ik besloten om definitief voor het wielrennen te kiezen. Mijn creativiteit met de bloemen heb ik omgezet in een grote passie voor de natuur. Vooral wanneer Jan en ik door Zwitserland fietsen, dan genieten we intens van de natuur en het hard bergop rijden. Ook vind ik het fijn om mijn trainingslogboek goed bij te houden na elke training. Ik schrijf op wat ik heb gedaan en hoe ik me voel. Dat vergt ook discipline, maar dat vind ik niet erg. Discipline helpt je om de top te bereiken. Ik kan gelukkig ook veel kwijt in de gesprekken met mijn familie en mijn oude schaatsvriendinnen.’

Je zei dat je nog veel moet leren. Wat allemaal?

‘Vorig jaar reed ik nog weleens onnodig op kop of ging ik achter de verkeerde ontsnapping aan. Dat kost kracht, die je beter kunt bewaren voor het eind van de koers wanneer de meesten moe zijn. Ook moet ik de meiden in het peloton beter leren kennen en hun gewoontes en trucjes, hun sterke en zwakke kanten beter leren doorgronden. Het tactisch spel dat er in het peloton wordt gespeeld, ken ik en beheers ik nog niet. Maar ik leer snel bij, het gaat al een stuk beter. Zoals in de rit in de Giro dell’Emilia, die bergop eindigde. Elisa Longo Borghini ontsnapte niet ver van de finish. Ik ging er gelijk achteraan, maar ik ben wat minder explosief. Geen probleem, ik wist dat ze te vroeg ging en dat ik haar uiteindelijk toch zou kunnen verslaan. En zo gebeurde het, ook omdat ik me zelf ingeprent had van haar te winnen. Ik voelde me daartoe verplicht, de meiden van onze ploeg hadden de hele koers alles gegeven om me te helpen. Dus ik moest en zou het ook goed afmaken. Waar ik ook nog aan moet werken is om niet weg te dromen in een koers. Ik wil ook overal van blijven genieten, zoals van de mooie natuur en het prachtige landschap waar we doorheen rijden. Ach, dat komt allemaal wel in orde. Ik heb ook geen haast, ben nog jong en heb nog veel jaren te gaan.’

Van een pelotonopvuller ben je nu ineens een renner met status.

‘Ik word nu veel meer in de gaten gehouden. Dat is mentaal wel wennen. Ik moet nu meer opletten welke combines er opgezet worden tegen mij en de ploeg. Maar ik vind het wel motiverend als ze bang voor je zijn en van alles proberen om van je te winnen.’

Doe je aan carrièreplanning?

‘Doel voor dit jaar is om een aantal verbeteringen door te voeren: tactischer rijden, beter leren tijdrijden en explosiever worden. Daarbij wil ik er alles aan doen om naar de Olympische Spelen in Tokio mee te mogen. Dat moet mogelijk zijn, denk ik. En in de nabije toekomst wil ik op de hoogste trede staan bij het Europees en wereldkampioenschap en bij de Olympische Spelen. Deze carrièreplanning heb ik nodig, die houdt me scherp. Maar het coronoavirus heeft alle planningen in de war geschopt.’

Vorig jaar won je de Volta Limburg Classic. Hoe kijk je daar op terug?

‘De overwinning vorig jaar was grandioos, geweldig al die mensen in Eijsden aan de finish. Voordat het coronavirus alles platlegde, wilde ik dit jaar de Ronde van Vlaanderen rijden. Dat zou niet samengaan met de Volta Limburg Classic, die altijd net daarvoor wordt verreden. Ik hoop in de toekomst, wanneer we verlost zijn van dit vreselijke virus, de Ronde van Vlaanderen te kunnen rijden. Met al die venijnige klimmen en dat erg wisselende parcours. Maar laten we eerst maar eens zorgen dat de wereld het coronavirus snel te boven komt en we weer kunnen genieten van het leven.’