Lange tijd werd gedacht dat je broodje gebakken was wanneer je bij de RMT aan de slag kon. Er werkten 1.700 mensen. Ze hadden zelfs tuiniers om de hofjes van de kantoren aan de wal bij te houden.

Maar er moest wel degelijk hard worden gewerkt, vertelt Claudine Nayaert: "Ik was telefoniste en herinner me een dag waarop ze promotie gemaakt hadden met afvaarten voor 99 frank. Ze hadden er natuurlijk niet aan gedacht dat al die reservaties via mij zouden binnenkomen."

Arne Pyson: "We hadden twee koks aan boord voor 1.700 passagiers. En één afwasser die alles met de hand moest doen." De absolute glorietijd waren de jaren 60, toen ook de rest van Oostende deels daardoor volop bloeide. Het krioelde van de Britten aan de kade. De rood-zwarte schepen kregen fonkelende, koninklijke namen als Prins Albert, Marie-Christine.

Arne Pyson: "Koning Albert moet me nog 17 frank. Ik had de toenmalige prins zoals altijd een keertje ’s nachts een gebakken zeetongetje opgediend in z’n luxe-kajuit. Maar hij wou nog een drankje en de rekening was al afgesloten. Dus moest ik dat voorschieten."

"We hebben trouwens alles meegemaakt op de schepen: geboortes, zelfmoorden, vechtpartijen, feesten… En veel mensen die zeeziek waren ja. Ik had thuis een aparte kast voor mijn werkkleren, omdat die zuur roken. In het begin lag er nog linoleum op de vloer, dat ging nog. Later was dat tapijt, je kan denken hoe erg het was. Zelf was ik in het begin van m’n carrière ook vaak zeeziek. Maar ik zocht geen ander werk. Je gaat toch niet veranderen van werk als je vaart?!"