Het is weer die tijd van het jaar waar kinderen vol verwachting uitkijken naar de komst van Sinterklaas en Zwarte Piet en ’s avonds hun schoentjes klaarzetten in de hoop daar ‘s morgens wat lekkers in te vinden. Tenminste, als ze braaf geweest zijn. Als ze zich hebben gedragen zoals van hen werd verwacht. Zo niet, moeten ze misschien in de zak van Zwarte Piet of krijgen ze van de roe.

Rond deze tijd van het jaar ontstaan bij onze Noorderburen ook felle discussies over het vermeende racistische uiterlijk van Zwarte Piet. In Vlaanderen hebben we volgens sommigen die discussie ontzenuwd door van Zwarte Piet een Roet Piet te maken. Dat is op zichzelf een goede zaak, maar de vraag is of we zo toch niet bevestigen wat we eigenlijk willen ontkennen.

Door vandaag zo manifest te benadrukken dat Zwarte Piet geen zwarte is – wat hij inderdaad niet is – zeggen we ook dat het gitzwarte uiterlijk van Zwarte Piet in het verleden wel getuigde van een racistisch vooroordeel en bevestigen we eigenlijk de identitaire clichés. Maar Piet is noch een blanke met roetstrepen noch een zwarte zonder roetstrepen. Piet is een personage, de schmink zijn masker.