W Pleszewie do niedawna mieszkała pani Władysława. Zaczął boleć ją brzuch i sobie w tych bólach, po cichutku umarła, bo odmówiono jej pomocy lekarskiej. W Warszawie cały czas mieszka pan minister Mariusz. Zaczął go boleć brzuch i teraz leży sobie w sali VIP, a dyrekcja szpitala powitała go kwiatami.

To jest historia prawdziwa i to dzieje się tu i teraz – w centrum Polski A.D. 2017.

Była sobie kiedyś gromada świń, która napisała na ścianie hasło „wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze”. Znamy to z Orwella, jasne. Ale znamy to również z Polski naszej kochanej. I strasznie mnie wkurwia, że gonimy nie te fabuły co trzeba.

Była sobie kiedyś pani Władysława, która żyła skromnie i po cichutku. Prawdopodobnie nie wiedziała nawet, że konstytucja kraju, w którym się urodziła w artykule 68. chroni ją w sposób szczególny. Że zapewnia jej dostęp do opieki zdrowotnej i do „ochrony życia”. Prawdopodobnie nigdy nie przeczytała zdania: „obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych”.

To nawet dobrze. Bo gdyby czytała, umarłaby pewnie nieco bardziej wściekła na otaczający ją świat. A tak, umarła jak żyła – skromnie.

Pani Władysława przeżyła 57 lat i nie ma publicznie znanego nazwiska, tak samo jak nie miała szczęścia. W życiu dorobiła się jedynie amputowanej nogi, stymulatora serca i zaawansowanej cukrzycy. Jej historię poznałem z prasy, a potem zacząłem badać ją na własną rękę. Strasznie zdenerwowało mnie, że system zdecydował, że pani Władysława musiała umrzeć.

Jakoś w marcu panią Władysławę zaczął boleć brzuch. Bóle były potworne, silne i nagłe. Jej córki wezwały karetkę. A raczej wezwać próbowały.

Dyspozytor miał pierdoloną czelność powiedzieć, że do pani Władysławy karetki nie wyśle. Bo nie. Bo ból jamy brzusznej to dla karetki za mało. Córki – widząc pogarszający się stan matki – dzwoniły jeszcze wielokrotnie. Dyspozytor rzucał słuchawką. Być może również nie czytał 68. artykułu konstytucji.

Pani Władysława całą dobę czekała na karetkę. Jest stan się pogarszał. Córki wezwały w końcu taksówkę. Kierowca zobaczył panią Władysławę i nie musiał mieć studiów medycznych, by zrozumieć, że kobieta umiera. Bał się ją przenosić, więc on również zadzwonił po karetkę. Dyspozytor znów rzucił słuchawką. Pani Władysława umarła.

A teraz opowiem wam o panu Mariuszu. Pan Mariusz jest ministrem, ma publicznie znane nazwisko i jakoś tak w marcu – jak donoszą media – zaczął boleć go brzuch. Pan Mariusz zagiął czasoprzestrzeń i w sekundę ominął roczną kolejkę, w której normalnie czeka się do szpitala MSWiA w Warszawie. Pan Mariusz przeszedł operację pęcherzyka żółciowego, dostał elegancką salę VIP, a dyrekcja – chowając w kieszeń godność człowieka – odpierdzieliła PRL-owską szopkę witając go ukłonami i bukietem kwiatów.

Pani Władysława też dostanie kwiaty. Tylko, że kurwa na pogrzebie.

Ja wiem, ja wiem – są równi i równiejsi. Ja wiem, ja wiem – gdyby córki pani Władysławy były agresywnymi i ogarniętymi facetami z Warszawy to tak zbluzgałyby tego dyspozytora, że nie tylko wysłałby karetkę, ale przybiegłby za nią na czworakach i zaczął się łasić.

Ale one były tylko przestraszonymi, ubogimi kobietami z Pleszewa, którym matka umierała na rękach.

Wiecie, że ja sobie narzekam czasem na media. Piszę, że to czysta rozrywka i dostajecie to, czego sami w mediach szukacie. Że to zwykły biznes i jeśli większość klientów pożąda chłamu – jak Małgosia Rozenek podrzędnego bramkarza – to ten chłam dostaje. Dlaczego poziom spada, dlatego nie da się tego czytać i oglądać.

Ale na szczęście jest jeszcze coś.

Te media robią ludzie, którym jeszcze trochę zależy.

I czasem, nie codziennie, ale czasem, nie robią ze śmierci w Pleszewie krótkiej, sensacyjnej notki. O nie.

Wtedy, na całym swoim wkurwieniu, na niewyraźnym wspomnieniu czasów, gdy media miały jeszcze jakąkolwiek misję, robią wszystko, by śmierć pani Władysławy nie została tylko cyfrą po przecinku w statystyce umieralności. Opisują to tak sprytnie, że władze w typie pana Mariusza i jemu podległych nie mają wyjścia.

Tylko dzięki dziennikarzom panem dyspozytorem zajął się (służbowo) wojewoda i (karnie) prokurator. I być może następna słuchawka, jaką rzuci pan dyspozytor będzie przytwierdzona do więziennego automatu na żetony. Nawet mi go nie żal.

Żal mi za to, że mimo tego wszystkiego, mimo dziesiątek podobnych śmierci, żaden pan Mariusz – wylegujący się w specjalnym łóżku ściągniętym na oddział VIP – nie pomyśli o tym, że to system zmusił dyspozytora do odmówienia pani Władysławie prawa do życia. Że może karetek było za mało, że może dostał rozkaz „nie pomagać” od kogoś wyżej. Że może ten nasz artykuł 68. dawno już poszedł się jebać, jak jebią nas codziennie panowie Polską i Polakami wycierający sobie oślinione usta.

A pana Mariusza serdecznie pozdrawiam i życzę rychłego powrotu do zdrowia.

Dodaj do ulubionych: Lubię Wczytywanie...