De Wever stelt dat hij geen genoegen meer neemt met een staatshervorming. Hij erkent dat het "een strategie is op de lange termijn, met veel risico en zonder zekere uitkomst. Maar het is de meest realistische strategie die we hebben om de omslag naar een nieuw paradigma te maken".

In het confederalisme zijn er nog twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, die alle persoons- en grondgebonden bevoegdheden krijgen. Het Brussels Gewest krijgt alle grondgebonden bevoegdheden, de bevoegdheden van de 19 gemeenten en OCMW's, en de 6 politiezones. Voor de gemeenschapsmateries kiest de Brusselaar voor Vlaanderen en Wallonië en dus het daar geldende regime voor personenbelasting, sociale zekerheid, jeugdbescherming, inburgering en stemrecht voor het Vlaams of Waals Parlement. Na een wachtperiode kan men zijn keuze veranderen.

De confederatie heeft enkel de bevoegdheden die de deelstaten expliciet toewijzen. De Wever denkt aan defensie, veiligheid, financiën en buitenlandse zaken. De monarchie wordt louter protocollair en volstrekt transparant.

Institutioneel verdwijnt de Senaat en wordt de Kamer gereduceerd tot 50 leden die paritair gekozen worden uit het Vlaams en Waals Parlement. De Belgische regering bestaat uit vier volwaardige ministers en twee deelstaatministers met een adviserende stem. Daarnaast is permanent overleg mogelijk binnen de Belgische raad - de minister-presidenten van Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Duitstaligen -, terwijl de bevoegde deelstaatministers in thematische ministerraden over een bepaald thema vergaderen, belangenconflicten voorkomen en standpunten op internationale fora coördineren.

Voor de financiering bepalen en innen Vlaanderen en Wallonië de middelen uit persoonsgebonden materies - personenbelasting, successie- en schenkingsrechten, roerende voorheffing en met inkomstensbelastingen gelijkstelde belastingen. Vlaanderen, Wallonië èn Brussel doen hetzelfde voor de grondgebonden bevoegdheden - vennootschapsbelasting, schenkingsrechten, onroerende voorheffing.

De federatie wordt gefinancierd door btw en accijnzen voor de betaling van de verplichte Europese bijdrage, de intrestlasten en de aflossing van de staatsschuld, en voor de solidariteit tussen de deelstaten. Dat gebeurt via een objectief meetbaar, transparant en responsabiliserend solidariteitsmechanisme, zoals in Duitsland.