Z kolei główna postać „Dziennika zarazy” (1999, wyd. polskie 2009), dziennikarz Nathaniel Delaney, próbuje uratować własne dzieci przed zakusami quasi-totalitarnego systemu. Akcja powieści rozgrywa się w Kanadzie, co prawda jeszcze nie rządzonej przez Justina Trudeau, ale już wówczas (lata 90. XX wieku) znajdującej się w awangardzie postępu. Autor przytacza fragmenty dziennikarskich tekstów Delaneya - zbieżne są z opiniami samego pisarza, który w 2009 roku opublikował „Pamięć przyszłości” (wyd. polskie 2010) – zbiór felietonów dotyczących współczesnego świata, pisanych z pozycji katolicko-konserwatywnych.



W „Opowieści ojca” (2011, wyd. polskie 2017) najdłuższej swojej powieści autor z kolei przedstawia kanadyjskiego księgarza, którego syn studiujący za Oceanem, w Anglii zaginął w tajemniczych okolicznościach. Bohater wciąż przeżywa także śmierć żony przed kilku lat. Jest to w pewnej mierze powieść drogi, bohater przemierza szlak wiodący od Anglii po północną Rosję, aby w końcu wylądować w Chinach.



Walka z szatanem



Wracając do „Ojca Eliasza” – to, mówiąc w największym uproszczeniu, opowieść o spisku antykatolickim, który ogarnia świat. Papież (postać fikcyjna, ale ewidentnie wzorowana na Janie Pawle II) mówi tytułowemu bohaterowi w czasie pierwszej audiencji: - Pojawił się człowiek, którego władza rośnie w siłę na skalę globalną (…). Jest na pierwszych stronach gazet, w artykułach, telewizji i na ustach redaktorów (…). Jest kokietowany przez ONZ jako ten, który może przeprowadzić świat z ery państw narodowościowych w erę światowej federacji państw.



Tym człowiekiem, hołubionym przez globalne instytucje i media, jest szef Parlamentu Europejskiego, człowiek niezwykle wpływowy. Czy to on okaże się Antychrystem? Nie jest tyranem czy wielkim zbrodniarzem, ale wrażliwym i pełnym empatii humanistą, dyskretnie tylko przyznającym się do neomarksistowskiego światopoglądu.



Jednak polityczny uzurpator to nie jedyne zagrożenie, z którym ojciec Eliasz podejmuje walkę na wyraźne zlecenie papieża i kardynała Dottriny (to wyraźna aluzja do Josepha Ratzingera). Drugim niebezpieczeństwem jest „swąd Szatana w Kościele”, jak to kiedyś określił Paweł VI. Kościół katolicki w utworach O’Briena nie jest bowiem w dobrej kondycji. Nie przeżywa może kompletnego upadku, ale z pewnością to już czasy jego dekadencji, kryzysu wiary i zepsucia wielu wysokich hierarchów. Paradoksalnie to nawrócony ateista, były wyznawca judaizmu, daje w tych powieściach czytelniejsze świadectwo wiary niż wielu purpuratów.