Dit is een zeer milieuvriendelijke column. Pal boven mijn hoofd, op het dak van mijn woning, staan namelijk twee grote blauwe zonnepanelen. Die zonnepanelen laden overdag twee accu's op en de energie van die accu's stroomt dan weer via een transformator naar de computer waarop ik dit schrijf. Momenteel gebruik ik helemaal geen stroom van het lichtnet, dus al valt in de hele stad de stroom uit, dan merk ik daar lekker niets van: ik ben, zoals dat heet, off grid.

Dat is verrassend leuk, maar ik heb die zonnepanelen niet gekocht om mij te bevrijden uit de verstikkende klauwen van het grootkapitaal. En ook niet om het milieu te redden. Want CO2 besparen is hartstikke tof, maar als ik graag een heleboel geld had willen uitgeven om de wereld te verbeteren, had ik het beter aan Artsen Zonder Grenzen kunnen schenken om de cholera-epidemie in Jemen te bestrijden. Of zoiets. De echte reden om die dure panelen te kopen was iets prozaïscher en gewoon zuiver eigenbelang: ik woon op een boot en ik wil graag dat mijn computer het blijft doen als ik een stukje ga varen.



Toch moet ik zeggen dat het een goed gevoel geeft. Dat had ik niet gedacht, maar het is echt zo. Ik zal niet beweren dat het licht van mijn beeldscherm nu prettiger op mijn zelfvoldane gezichtje straalt dan voorheen, maar toch: als ik op de radio een discussie over windmolens hoor, doet het mij ergens in mijn achterhoofd toch deugd dat ik zelf een piepklein steentje bijdraag. Aan mij zal het zeg maar niet liggen, als we er allemaal aangaan. Helaas slaat dat goede gevoel meteen ook weer door, want een volstrekt onnodig ritje met de auto naar de supermarkt kan ik tegenwoordig al compenseren met één blik op die nobele panelen.

Een monteur plaats zonnepanelen op het dak van een woonhuis. Beeld anp

Hoe dan ook: dit weekend werd een menselijke keten gevormd van Aken via Maastricht en Luik naar de kerncentrale in het Belgische Tihange. Volgens de organisatie sloegen wel vijftigduizend demonstranten de handen ineen om duidelijk te maken dat die kerncentrale dicht moest. Op beelden van de NOS zag het er heel gezellig uit: allemaal vriendelijke mensen met goede schoenen, afritsbroeken en een windjack om hun middel die lekker in het zonnetje hun punt stonden te maken. Tot voor kort had ik daar niks over mogen zeggen - die mensen dóén tenminste iets! - maar nu ik zelf op groene stroom tik, heb ik eindelijk recht van spreken.



Nou, daar gaat-ie: wat wás dat voor malle vertoning?



De aarde warmt op, we geven miljarden uit aan windmolens om zoveel mogelijk CO2 te besparen, we vinden het walgelijk en totaal onverantwoord dat Trump zich terugtrekt uit het klimaatakkoord van Parijs, maar in Limburg vormen we een menselijke keten om een centrale te sluiten die een kwárt van de Belgische energie produceert, helemaal zonder CO2-uitstoot?

Demonstranten maakten een menselijke ketting voor de sluiting van de kerncentrale Tihange. Beeld anp

Als die centrale inderdaad sluit, zal België dus meer fossiele brandstoffen moeten verbranden, zal de wereld harder opwarmen en heb je het onderste deel van je afritsbroek uiteindelijk dus helemaal voor niks gekocht.



Oké, dat is een beetje flauw. Die mensen stonden daar niet om de wereld te verbeteren, maar uit eigenbelang. Ze zijn namelijk bang dat die kerncentrale ontploft en dat zij dan allemaal dood gaan. Het punt is alleen: dat is erg onwaarschijnlijk. Het is vooral een gevoel. In tegenstelling tot de echt bestaande aardbevingen in Groningen, vanwege aardgaswinning. Of de 11 doden van afgelopen vrijdag bij een ongeluk in een Colombiaanse kolenmijn. Of de meer dan 150 doden bij een ontploffende tankauto in Pakistan. Dát zijn fossiele energie-rampen. Kernrampen bestaan ook, maar bij de grootste kernramp van de afgelopen tijd, in Fukushima, vielen precies nul doden.

Bij de ontploffing van een tanktruck kwamen meer dan 150 mensen om het leven. Beeld afp

Dat de centrale van Tihange volgens experts gewoon veilig is, stelt deze menselijke duizendpoot helaas niet gerust. Experts, dat is bekend, zijn alleen te vertrouwen als hun conclusies stroken met ons eigen gevoel. En straling is gewoon eng, basta.



Behalve natuurlijk de straling uit die grote kerncentrale aan de hemel, waarop ik momenteel dit stukje tik. Die kan absoluut niet ontploffen, zeggen de experts, en gaat nog wel een paar miljard jaar mee. Ik hoop dat ze gelijk hebben, want ik moet die panelen nog terugverdienen.