Geert Wilders was buitengewoon stellig, afgelopen zondag bij omroep WNL: De andere partijen zullen hem toch niet buitensluiten na de verkiezingen. En daar zou hij wel eens gelijk in kunnen hebben.

Stel, de PVV wordt straks écht de grootste – met een zetel of vijfendertig. Dat klinkt ongelooflijk, maar sinds Trump en Brexit weten we: alles is op dit moment mogelijk. Zo’n klapper voor de PVV betekent automatisch: verlies, of slechts een paar zeteltjes winst, bij de rest – op Jesse Klaver en Henk Krol na misschien.

Het betekent ook: bijltjesdag voor andere partijleiders. En dat kan van alles veranderen. Gaat de nieuwe VVD-leider Halbe Zijlstra, goed voor nog maar achttien zetels, op 16 maart écht een politicus uit het Torentje houden die de steun heeft gekregen van meer dan twee miljoen kiezers? En de nieuwe CDA-leider Mona Keijzer? Denk aan wat er bij het CDA gebeurde in 2010: Balkenende weg, Maxime Verhagen in zee met Wilders.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over 50Plus. Henk Krol staat straks met tien zetels klaar om op z’n minst gedoogsteun te verlenen – als hij maar zijn zin krijgt met de pensioenen en de AOW-leeftijd.

Het alternatief voor regeren met Wilders is buitengewoon onaantrekkelijk: een krakkemikkige coalitie van misschien wel vijf partijen, van links tot rechts. Bovendien zou Wilders op 16 maart zo maar eens een paar onhaalbare eisen kunnen laten vallen. We weten inmiddels dat de PVV bereid is om ten minste drie belangrijke hervormingen van Rutte II overeind te houden: de afbouw van de hypotheekrenteaftrek, de verkorte WW-duur en het leenstelsel voor studenten. Dat staat niet in het verkiezingsprogramma, maar heeft de partij wel bevestigd aan de stemhulpen Kieskompas en Stemwijzer.

Misschien nog wel het belangrijkste is dit: In Nederland hebben we een eeuwenoude regentenreflex van meebuigen en inkapselen. Verschijnt er een opstandige club op het toneel, dan verzet de gevestigde orde zich niet. Nee, de hemelbestormers mogen meebeslissen en krijgen deels hun zin. Zo ging dat in de jaren dertig met de socialisten, in de jaren zeventig met D66, in de jaren nul met de LPF. En, uiteraard, al eerder met de PVV.

Natuurlijk, Wilders moet eerst eens de grootste worden. En ook dan is de kans dat hij geen premier wordt, altijd nog vele malen groter dan dat hij het wél wordt. Maar er nu al automatisch van uitgaan dat Wilders geen schijn van kans maakt? Dat is miskennen in wat voor revolutionaire tijden we leven.