Trackers, of beursgenoteerde fondsen die een index nabootsen, zijn eenvoudige producten, behalve als het op fiscaliteit aankomt.

De beurstaks die u bij de aankoop en verkoop van een tracker betaalt, is afhankelijk van twee zaken: het distributiebeleid van de tracker en het land van registratie. Het distributiebeleid geeft aan of de tracker een dividend uitkeert. Het land van registratie bepaalt onder welke toezichthouder de tracker valt.

Afhankelijk van die kenmerken kan de beurstaks fors uiteenlopen. Koopt u een in België geregistreerde kapitalisatietracker - die geen dividenden uitkeert -, dan betaalt u een beurstaks van 1,32 procent bij de aan- en verkoop. Koopt u een tracker die niet in België, maar bijvoorbeeld in Luxemburg geregistreerd is, dan betaalt u 0,12 procent beurstaks. Nochtans kan het om een vergelijkbaar indexfonds gaan.

1,32% Beurstaks Koopt u een kapitalisatietracker die in België geregistreerd is, dan betaalt u 1,32 procent beurstaks. Is de tracker niet in België geregistreerd, dan betaalt u 0,12 procent beurstaks.

Dat leidt tot de perverse situatie dat aanbieders hun kapitalisatietrackers niet in ons land registreren. Anders gezegd: de wetgeving leidt de belegger naar trackers die niet in ons land geregistreerd zijn en dus niet voor promotie goedgekeurd werden door onze Belgische beurswaakhond.

Oplossing

De toenemende populariteit van trackers maakt een oplossing noodzakelijk. Banken zitten al langer verveeld met de kwestie. Ze kunnen niet-geregistreerde kapitalisatietrackers opnemen in discretionaire portefeuilles (waarbij klanten het beheer overdragen aan de bank), maar ze kunnen die niet actief aanbieden aan hun cliënten in adviesbeheer. Dat leidt tot een ongelijke behandeling van cliënten en een weinig transparante beleggingsomgeving.