Een Vlaamse partijvoorzitter is in een achtergrondgesprek duidelijk: het kan niet de bedoeling zijn dat er bij de volgende coalitie opnieuw een Franstalige in de Wetstraat 16 zit. Na 3 jaar Elio Di Rupo (PS) en 5 jaar Charles Michel (MR) is het een beetje van het goede te veel om alweer een Franstalige premier te hebben.

Uiteindelijk telt België ongeveer 6,5 miljoen Vlamingen en 4 miljoen Franstaligen. Over de rotatie of de evenwichten bij het premierschap tussen de taalgroepen bestaat geen enkele afspraak, ook geen gewoonteregels. Integendeel, de afgelopen veertig jaar leverde Vlaanderen steevast de premier: de laatste Franstalige premier voor Di Rupo was Paul Vanden Boeynants (PSC, intussen CDH) in 1979.

Met taal heeft die keuze tot op heden dan ook weinig te maken gehad. Veeleer met wiskunde. De premier komt in principe uit de grootste politieke familie binnen de coalitie, daarover bestaat wel een ongeschreven regel in de Wetstraat. Maar het kan ook de grootste partij zijn. Hij (of zij) is de man/vrouw die electoraal scoorde, die "weegt" door zijn/haar electoraal gewicht. Guy Verhofstadt (Open VLD) en Yves Leterme (CD&V) waren voorbeelden. Die laatste had niet de grootste politieke familie, maar behaalde in 2007 een zodanige persoonlijke overwinning dat niemand rond hem kon.