Ofiarą tej mody byłem również ja. Działo się to w czasach, gdy koncertowo rozwalałem sobie kolana o chodniki goniąc ciężarówkę „Family Frost”, gdzie sprzedawano skądinąd średniej jakości, cholernie drogie lody i mrożonki. Wtedy jeszcze niewielkie postkomunistyczne blokowisko w miejscowości, której do szczęścia zabrakło dosłownie kilku lat komuny było dla mnie całym światem – guzik mnie obchodziły rachunki i zepsuty „Maluch”, największą tragedią natomiast było to, że piłka wpadła pod nadjeżdżający samochód i zrobiła „bum”.

Tata, bo tu coś śmierdzi

Miałem to cholerne szczęście, że urodziłem się mając o siedem lat starszą siostrę. Na komunię dostała coś, co albo było japońskim Famicomem, albo bardzo go przypominało. Doskonale pamiętam dżojstiki, które są moim jedynym tropem odnośnie modelu „gry telewizyjnej”, znając jednak możliwości twórców podróbek, mógł to być produkt niezwykle podobny, ale z Famikomem mający wspólnego niewiele. Konsola po pewnym czasie się zepsuła, a w domu zaczęły gościć kolejne, włącznie z legendarnym Pegasusem IQ-502. Z tego wszystkiego, zacząłem lubić cosobotnie zakupy na „ruskim targu” razem z ojcem. Ten kupował przeróżne rzeczy: od części do „Malucha”, aż po elementy potrzebne do własnej „instalacji tworzącej płyn rozrywkowy”, a ja błagałem go o kolejną dyskietkę z grami, właściwie nie bardzo wiedząc co tak naprawdę kupuję (tak naprawdę to była loteria).

Cosobotnie zakupy były wręcz obowiązkowe w kontekście Pegasusa, bo ten był trochę jak skarbonka bez dna. Mnie w ciągu tygodnia potrafiły znudzić się wszystkie posiadane gry (a w najlepszych czasach miałem około 100 dyskietek… które opchnąłem później na Allegro razem z oryginalnym „pegazem”), dżojstik potrafił wyzionąć ducha (czasami sam, a czasami z moją pomocą), a zasilacz zaczynał podejrzanie śmierdzieć. Sobota kończyła się z reguły tak samo – do domu zlatywali się sąsiedzi, a dzieciaków nikt nie pilnował, dzięki czemu mogły łamać na czole pady i palić zasilacze tłukąc w kultowe dla tego okresu tytuły.