Χωρίς να κληθούν σε διαβούλευση για να καταθέσουν τις απόψεις τους οι Ενώσεις του κλάδου, ψηφίστηκε αρχές Αυγούστου 2017 ο “Νόμος Παππά” για τον Περιφερειακό Τύπο.

Η κυβέρνηση λέει ότι θέλει να έχει αξιόπιστα στοιχεία κυκλοφορίας των εφημερίδων, ώστε να διανέμεται δίκαια και αξιοκρατικά η κρατική διαφήμιση.

Γράφει ο Παντελής Φλωρόπουλος

Ακούγεται ωραίο. Και πειστικό για τους αμύητους.

Αλλά πίσω από τον μπερντέ κρύβονται μια σειρά “θηλιές”, που καθιστούν τον Περιφερειακό Τύπο αιχμάλωτο της κυβέρνησης, άρα και ελεγχόμενο από τους αξιωματούχους και το κόμμα.

Θα πεις “γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι;” ή “σάμπως οι άλλοι τα ίδια δεν έκαναν;”.

Και, πάλι, το εν λόγω αντεπιχείρημα ακούγεται ωραίο. Και, πάλι, πειστικό για τους αμύητους.

Αλλά, είπαμε: Πίσω από τον μπερντέ κρύβονται οι φάκες που τσακώνουν τον ποντικό που πήγε για το τυρί.

Διαφεύγει σε όλους (και στο Νόμο) ότι υπάρχουν εκδότες Τοπικών εφημερίδων που αρνούνται να μπουν στη λίστα (όπως λεγόταν παλιά) της ΓΓΤ ή στο Μητρώο, όπως θα λέγεται τώρα. Δεν αρνούνται τον έλεγχο της Πολιτείας (όπως εντέχνως εμφανίζεται η άρνησή τους, αυτόν ούτως ή άλλως τον έχουν, όπως τον έχει κάθε εμπορική επιχείρηση) αλλ’ αρνούνται να εξαρτώνται από τους διανομείς της κρατικής διαφήμισης, οι οποίοι είναι (όπως πάντα) διάφοροι κομματικοί αξιωματούχοι και βουλευτές. Αρνούνται επίσης να εξαρτώνται από τους κατά τόπους Δημάρχους, οι οποίοι είναι (όπως πάντα) εκείνοι που διανέμουν (κατά τη βούλησή τους) στις τοπικές εφημερίδες τις διακηρύξεις των δημοσίων έργων.

Υπάρχουν λοιπόν στην Ελληνική Επικράτεια τέτοιες εφημερίδες που απεμπόλησαν από χρόνια το δικαίωμα να δημοσιεύουν υποχρεωτικές δημοσιεύσεις που μοιράζουν Δήμαρχοι, βουλευτές και διάφοροι κυβερνητικοί (κομματικοί βεβαίως) αξιωματούχοι. Υπάρχουν Τοπικές εφημερίδες στην Ελλάδα που δεν θεμελιώνουν την ύπαρξή τους στο κρατικό χρήμα, αλλά στον οβολό του αναγνώστη τους και στην τοπική εμπορική ιδιωτική διαφήμιση.

Ε, λοιπόν, αυτές οι εφημερίδες ΔΕΝ εξαιρούνται από την υποχρέωση να καταθέσουν αίτηση εγγραφής στο “Μητρώο” της ΓΓΤ εντός έξι μηνών από την δημοσίευση του Νόμου, κάπου μέχρι τον Ιανουάριο 2018 δηλαδή. Πέραν αυτού, κάθε Μάρτιο, θα υποβάλλουν υποχρεωτικά φάκελο για ν’ ανανεώνεται η εμπιστοσύνη της ΓΓΤ απέναντί τους.

Προφορικά βέβαια υπάρχει η δήλωση στελεχών της ΓΓΤ ότι “οι εφημερίδες που δεν θέλουν κρατική διαφήμιση, δεν είναι υποχρεωμένες να εγγραφούν στο Μητρώο”.

Ο “Νόμος Παππά” ωστόσο ΔΕΝ το λέει αυτό. Αντιθέτως λέει κάτι άλλο, που, αν εφαρμοστεί ως έχει, αν – λόγω αστοχίας θα πούμε προς το παρόν – δεν αλλάξει, οι Περιφερειακές εφημερίδες θα έχουν μόνο δύο επιλογές: Ή να βάλλουν λουκέτο ή να βγουν στην παρανομία, όπως κυκλοφορούσαν κάποτε ο “Ριζοσπάστης” και η “Αυγή”.

Λέει ότι όλα τα έντυπα (εφημερίδες και περιοδικά, χωρίς εξαίρεση για τις Τοπικές εφημερίδες) πρέπει να φέρουν barcode. Όσο είναι λογικό αυτό για τις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας τόσο είναι παράλογο για τις Τοπικές. Επειδή: Η Τοπική εφημερίδα που ΔΕΝ θέλει κρατική διαφήμιση, ούτε διακηρύξεις δημοσίων έργων, κατά την λογική του ίδιου του Νόμου, δεν χρειάζεται barcode. Άρα δεν μπαίνει στην διαδικασία να το πάρει. Έλα όμως που το Πρακτορείο Τύπου δεν θα μπορεί να την διακινεί. Οπότε η εφημερίδα θα ζητήσει barcode από την ΓΓΤ. Η οποία δεν θα δώσει το barcode, επειδή η εφημερίδα δεν θα είναι εγγεγραμμένη στο Μητρώο. Και δεν θα είναι, γιατί δεν επιθυμεί κρατική διαφήμιση.

Άμεση συνέπεια του “μποτιλιαρίσματος” θα είναι να κλείσει η εφημερίδα, επειδή δεν θα μπορεί πια να την διακινεί το Πρακτορείο Τύπου.

Με άλλα λόγια, η εφημερίδα υποχρεούται άμεσα ΚΑΙ έμμεσα να εγγραφεί στο Μητρώο, ώστε να είναι υπό τον έλεγχο του “κλειδοκράτορα” που θα διανέμει κρατική διαφήμιση σε όποιον αυτός γουστάρει.

Μόνο που για να μπει μια εφημερίδα στο Μητρώο, πρέπει – κατά το Νόμο πάντα – να έχει δύο τουλάχιστον εργαζόμενους. Έναν δημοσιογράφο (η εβδομαδιαία, δύο η ημερήσια) και έναν “νομίμως απασχολούμενο διανομέα”.

Πράγμα το οποίο σημαίνει πρακτικά ότι ξεκινάει με ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ μισθοδοσία δύο τουλάχιστον θέσεων εργασίας ύψους 24.000 ευρώ μικτά το χρόνο!

Ο ίδιος ο Νόμος βάζει σαν αποδεικτικό όριο κυκλοφορίας τα 400 φύλλα. Πόσα μπορεί να εισπράξει μια εφημερίδα από 400 συνδρομητές; Το πολύ 20.000 ευρώ το χρόνο. Πρέπει όμως να πληρώσει 24.000 μόνο για τον δημοσιογράφο και τον διανομέα της!

Τα υπόλοιπα (δηλαδή το χαρτί, το τυπογραφείο, το Γραφείο, τα ασφάλιστρα του εκδότη, το εισόδημα ρε αδερφέ του εκδότη) θα εξασφαλιστούν από πού;

Μα, φυσικά, από την κρατική διαφήμιση που θα δίνει (ή δεν θα δίνει) ο κ. Παππάς! Ο εκδότης που είναι “καλό παιδί” θα παίρνει και θα ρεφάρει. Ο εκδότης που ασκεί κριτική στην κυβέρνηση ή τον Δήμαρχο, θα παίρνει “τον πούλο του”.

Έτσι έχουν τα πράγματα με τον “Νόμο Παππά”.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Παρακολουθήστε αυτά τα ερωτήματα:

Γιατί να υποβάλλει αίτηση εγγραφής στο Μητρώο μια Τοπική εφημερίδα, αφού της είναι γνωστό εκ των προτέρων ότι θ’ απορριφθεί; Και δεν είναι καθόλου απλή η συγκρότηση του φακέλου.

Η εφημερίδα που (αν και έχει τις προδιαγραφές του Νόμου) ΔΕΝ θέλει να παίρνει κρατική διαφήμιση, ούτε τις υποχρεωτικές δημοσιεύσεις, ώστε να ΜΗΝ εξαρτάται από τους πολιτικούς ή το κόμμα που κυβερνά, γιατί να υποβάλλει αίτημα κάθε χρόνο;

Η εφημερίδα που ΔΕΝ θα είναι στο Μητρώο για τους παραπάνω λόγους, θα δικαιούται ή δεν θα δικαιούται Ταχυδρομική ατέλεια; Ο “Νόμος Παππά” δεν το διευκρινίζει. Αν δικαιούται ταχυδρομική ατέλεια, με βάση ποια κριτήρια θα την δικαιούται; Και, αν ΔΕΝ δικαιούται, γιατί υποχρεούται να έχει όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την κρατική διαφήμιση ΚΑΙ τις διακηρύξεις προκειμένου να έχει μόνο ταχυδρομική ατέλεια; Η εφημερίδα που στέλνει, ας πούμε, 300 φύλλα με το Ταχυδρομείο (είναι το όριο που επιτρέπει ο Νόμος) πώς θ’ αποδεικνύει την κυκλοφορία 100 ακόμη φύλλων, μέχρι τα 400 που απαιτεί ο Νόμος; Η απάντηση του Νόμου είναι “με βεβαίωση του νομίμως απασχολούμενου διανομέα”. Ποια εβδομαδιαία εφημερίδα μπορεί να πληρώνει μισθό σε “νομίμως απασχολούμενο διανομέα” για να πηγαίνει 100 φύλλα την εβδομάδα στους συνδρομητές και να… δίνει βεβαίωση κυκλοφορίας (!) στον εκδότη της; Πόσα θα εισπράξει η εφημερίδα από 100 συνδρομές; Το πολύ 5.000 ευρώ το χρόνο. Ο διανομέας – αφέντης όμως θα κοστίσει τα διπλά!

Με 400 φύλλα κυκλοφορίας ΠΩΣ μπορεί μια εφημερίδα να έχει ΚΑΙ δημοσιογράφο ΚΑΙ διανομέα πλήρους απασχόλησης ταυτόχρονα; Ας υποθέσουμε ότι από 400 συνδρομές εισπράττει 20.000 ευρώ το χρόνο. Μόνο ο δημοσιογράφος και ο διανομέας της κοστίζουν 24.000 ευρώ μικτά το χρόνο. Μήπως λοιπόν η εφημερίδα υποχρεώνεται από το Νόμο “να τα πάρει” από τα “σκοτεινά συμφέροντα” για ν’ανταπεξέλθει; Ή μήπως πρέπει να κάνει τα κέφια του κ. Παππά για να ρεφάρει με κρατική διαφήμιση;

Τι θα γίνει με τις εφημερίδες που ΔΕΝ κυκλοφορούν με το Πρακτορείο Τύπου, αλλά ο εκδότης τις πηγαίνει χέρι – χέρι ο ίδιος; Ο εκδότης δεν αναγνωρίζεται ως δημοσιογράφος παρά μόνο αν εκδίδει εφημερίδα σε πληθυσμό μικρότερο των 80.000 κατοίκων! Ας το καταπιούμε αυτό. Αλλά είναι δίκαιο να ΜΗΝ αναγνωρίζεται ούτε καν ως διανομέας της εφημερίδας του, αφού υποχρεούται να έχει “νομίμως απασχολούμενο διανομέα”; Είναι δυνατόν να θεωρείται νόμιμη η δήλωση του νομίμως απασχολούμενου διανομέα, όχι όμως του εκδότη της εφημερίδας; Ποιος είναι τ’ αφεντικό της εφημερίδας; Ο εκδότης ή ο διανομέας; Ποιος είναι αξιόπιστος κατά το Νόμο; Η απάντηση του Νόμου σ’ αυτά είναι: Ο διανομέας!

Ο Νόμος υποχρεώνει τον εκδότη εκτός από δημοσιογράφο να προσλάβει και διανομέα. Ο διανομέας όμως πρέπει να διανέμει σε συνδρομητές που θα του δώσει ο εκδότης! Ποιος θα εγγράψει τους συνδρομητές για να τους βρει έτοιμους ο διανομέας; Οι συνδρομητές δεν γράφονται μόνοι τους! Δεν γράφονται όμως και από μισθωτούς υπαλλήλους. Γράφονται μόνο από τον εκδότη γαιτί αυτουνού “καίγεται η γούνα του”. Οι συνδρομητές εγγράφονται και συντηρούνται από τον εκδότη, στον οποίον όμως ο Νόμος απαγορεύει να διανέμει την εφημερίδα του σ’ αυτούς! Στην λογική να δημιουργήσει θέση εργασίας ο κ. Παππάς (θέση εργασίας εις βάρος της τσέπης του εκδότη) φέρνει τον διανομέα για να πληρώνεται από τον εκδότη, για την δουλειά που έκαμε ο εκδότης!

Όταν στις ημερήσιες εφημερίδες ο Νόμος επιτρέπει να κλείνουν τον Αύγουστο 10 μέρες και στις εβδομαδιαίες 15 κατ’ ανώτατο όριο, την ίδια στιγμή που τις υποχρεώνει να έχουν δύο και έναν δημοσιογράφο αντίστοιχα, πώς θα βγαίνει η εφημερίδα τις υπόλοιπες ημέρες, όταν ο δημοσιογράφος δικαιούται έναν μήνα καλοκαιρινή άδεια; Ποιος θα κάνει ρεπορτάζ; Ποιος θα γράφει; Ο Φούφουτος; Ή ο εκδότης που… ΔΕΝ αναγνωρίζεται ως δημοσιογράφος;

Ζητείται από το Νόμο “βεβαίωση του Ε.Φ.Κ.Α., σχετικά με τον αριθμό των πωλουμένων κατ’ έκδοση αντιτύπων κάθε εφημερίδας”. Πού ξέρει ο ΕΦΚΑ πόσα φύλλα πουλάει μια εφημερίδα; Κι αν το ξέρει κατά δήλωσιν του εκδότη (γιατί αυτό ξέρει) γιατί η δήλωση του εκδότη να μην γίνεται απευθείας στην ΓΓΤ; Να καταλάβουμε την σκοπιμότητα των περιοδικών ΦΠΑ. Τι σκοπό εξυπηρετεί όμως η υπεύθυνη δήλωση του εκδότη ότι “έχουν συμπεριληφθεί τα έσοδα από την πώληση των αντιτύπων και των συνδρομών”; Υπάρχει περίπτωση να ΜΗΝ έχουν συμπεριληφθεί, από την στιγμή που εκδίδεται απόδειξη ή τιμολόγιο για την είσπραξη της συνδρομής;

Αυτά τα ολίγα για όποιον θέλει να εντρυφήσει στο τρελάδικο του “Νόμου Ρουσόπουλου” παλιότερα και του “Νόμου Παππά” πρόσφατα.

Μόνο που αυτό το τρελάδικο είναι ο Τύπος της χώρας. Είναι η συνείδηση του λαού, η φωνή του. Δεν είναι παίξε – γέλασε! Είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της έκφρασης. Η ελευθεροτυπία που λέγαμε κάποτε…

Όλο αυτό το πράμα είναι, απλά, ένα κολαστήριο, ο άδικος βασανισμός ενός ολόκληρου κλάδου, όλως τυχαίως του τέταρτου πυλώνα της Δημοκρατίας.

Γιατί να συμβαίνει άραγε;

Συμβαίνει, επειδή κάποια “μαλιαούρια” έχουν καρφωμένο στον σταλινικό εγκέφαλό τους ότι ο κλάδος των δημοσιογράφων είναι διεφθαρμένος, οπότε, αυτοί, με το ηθικό πλεονέκτημα του αριστερού, θα κάνουν κάθαρση… Πώς; Ρίχνοντας τους ανυπόταχτους δημοσιογράφους εις το πυρ το εξώτερον προς συμμόρφωσιν…

Ο χώρος του Τύπου είναι εδώ και δεκαετίες ένα “Γκουλάγκ”. Και το μόνο που κρατάει ακόμα κάποιους ζωντανούς στην παγωμένη “Σιβηρία”, είναι η βεβαιότητα ότι τα “μαλιαούρια” θα γυρίσουν στο φραπέ τους ικανοποιημένα και ευτυχή από το επίδομα της Πρόνοιας που θα διανέμει ο μπάρμπας της Κορώνης στις “ευπαθείς ομάδες”…