W ekspertyzie ATM, na którą powołuje się GP, na str. 18/45 w rozdziale 7, zatytułowanym „Odtworzenie wysokości i prędkości opadania w końcowym fragmencie lotu” czytamy:

„W systemie rejestracji samolotu Tu-154M nr 101 wysokość barometryczna zapisywana jest z krokiem około 60 m. Gradient ten nie pozwala na ocenę wysokości lotu w końcowej fazie, gdy samolot zbliża się do ziemi. Dlatego odtworzono tę wysokość dla fragmentu lotu od 8:33:20 czasu FDR, gdy samolot zszedł do pułapu, na którym odległość od ziemi zawierała się już w zakresie pomiarowym radiowysokościomierza. Metoda, której użyto do określenia wysokości, polega na dodaniu wskazania radiowysokościomierza do wysokości nad poziomem morza (NPM) terenu w miejscu, w którym samolot znajdował się w danej chwili. Na podstawie odtworzonej wcześniej trajektorii lotu utworzono listę, zawierającą położenie geograficzne, w którym znajdował się samolot co sekundę lotu, od 8:33:20 do 8:41:03 (464 punkty), czyli w czasie, gdy pracował radiowysokościomierz. Listę tę przekazano do Oddziału Geodezji i Kartografii Sztabu Generalnego WP i otrzymano listę uzupełnioną o wysokość NPM – dowód nr 7. Na podstawie otrzymanych danych, z uwzględnieniem charakterystyki pracy radiowysokościomierza, dla ostatnich trzech minut zapisu FDR odtworzono wysokość lotu w odniesieniu do poziomu początku pasa, czyli 251 m nad poziomem morza”.

Jak widać, celem przeprowadzenia obliczeń wykonanych przez ATM było określenie wysokości w odniesieniu do początku pasa oraz prędkości opadania samolotu w oparciu o zapis odległości od gruntu, zmierzonej przez radiowysokościomierz. Obliczenia przeprowadzono dla punktów rozmieszczonych co jedną sekundę lotu, czyli co ok. 80 m (choć wskazania radiowysokościomierza były zapisywane co 0,5 sekundy), wykorzystując dane o wysokości terenu nad poziomem morza dostarczone przez OGiK SG WP. Dane te mogą pochodzić wyłącznie z dwóch zbiorów, utworzonych w oparciu o pomiary satelitarne: SRTM lub GDEM. Rozdzielczość danych SRTM dla Europy to 90 m, GDEM ma nominalnie rozdzielczość 30 m, jednak według opinii fachowców w rzeczywistości jest ona znacznie niższa, a dane zawierają błędy. Tak czy inaczej oznacza to, że wysokość odczytana dla konkretnych współrzędnych mogła zostać w istocie zmierzona w miejscu odległym o kilkadziesiąt metrów, co w terenie pagórkowatym (jak w Smoleńsku) ma istotne znaczenie, a do tego trzeba jeszcze uwzględnić błąd pomiaru. W oparciu o tak obliczone dane nie sposób wyrokować o tym, na jakiej dokładnie wysokości znajdował się samolot w okolicy konkretnej przeszkody terenowej.

Opublikowane przez GP wyniki obliczeń wysokości nad poziomem gruntu obarczone są w związku z tym znacznym sumarycznym błędem. Tymczasem wystarczy po prostu odczytać wykorzystane do nich pomiary radiowysokościomierza, wskazującego wprost tę wysokość. W tym celu wystarczy sięgnąć po Załącznik 4.10.1 - Analiza działania załogi oraz funkcjonowania instalacji samolotu na podstawie zapisów pokładowych rejestratorów lotu, gdzie na str. 36 należy znaleźć pierwszą od góry linię na wykresie - wysokość wg radiowysokościomierza, zapisaną przez odczytany w Polsce rejestrator ATM QAR. W pobliżu kreski oznaczającej zderzenie z brzozą wskazana jest wartość liczbowa: 6,2 m – według pomiarów wykonanych przez biegłych, brzoza złamała się na wysokości 6,66 m. Wysokość lotu nad terenem można też sobie uświadomić patrząc na zdjęcie kolejnych drzew, przyciętych przez samolot wzdłuż równej linii – tak, jak biegnie linia zapisu radiowysokościomierza.