Beck zdecydował się na sojusz z mocarstwami zachodnimi, ponieważ ekspansja Berlina w Europie Środkowej w połowie marca 1939 roku oznaczała fiasko jego polityki regionalnej. Jej celem było stworzenie w Europie Środkowej pasa państw neutralnych, których liderem miała być Warszawa. Zamiast tego Berlin umacniał w tym regionie coraz bardziej swoją własną strefę wpływów. Co gorsza, drastycznie pogorszyło się położenie geostrategiczne Polski, od południa zaczęła bowiem graniczyć z terytoriami zależnymi od Berlina. Późniejsza o kilka dni aneksja Kłajpedy (23 marca 1939 roku) spowodowała, że Hitler de facto okrążył Polskę.

Beck, świadomy nowego niezwykle niekorzystnego położenia, zawezwał von Moltkego wieczorem 16 marca 1939 roku. Jak zauważył niemiecki ambasador, polski minister był wyraźnie zdenerwowany. Skarżył się na niespodziewany przemarsz wojsk niemieckich wzdłuż polskiej granicy, a przede wszystkim na to, że niektóre jednostki okopały się i wymierzyły karabiny maszynowe w kierunku terytorium Polski.

Ambasador starał się uspokoić polskiego ministra. Poinformował go szczegółowo o sytuacji na czechosłowackim terytorium. Polska była również zaniepokojona tym, że Niemcy wzięli pod „ochronę” Słowację, która ogłosiła niedawno niepodległość, ponieważ wskutek tego w znaczący sposób wydłużyła się granica Polski z terytoriami należącymi do Niemiec lub od nich zależnymi.

Von Weizsäcker: Albo Polska będzie wrogiem, albo przyjacielem Niemiec

Von Ribbentrop 21 marca 1939 roku zaprosił do siebie Lipskiego w celu wyjaśnienia sytuacji. Najpierw omówił sprawy czechosłowackie, usprawiedliwiając się, że z powodu nadmiaru obowiązków nie miał czasu poinformować przedstawicieli korpusu dyplomatycznego o niemieckich posunięciach, tak jakby sobie tego życzył. Następnie wyłuszczył powody, dla których Berlin zniszczył państwo czechosłowackie.

Lipski wyraził zaniepokojenie objęciem ochroną Słowacji przez Niemcy. Podkreślił, że informacja o tym fakcie wywołała wstrząs polskiej opinii publicznej, dla której był to krok wymierzony głównie przeciwko Polsce. Von Ribbentrop zaprzeczył, zauważając, że to nieprawda, ponieważ Słowacy sami o to prosili.

Niemiecki minister przeszedł następnie do omówienia stosunków polsko-niemieckich. Zauważył, że ulegają one stopniowemu ochłodzeniu i winą za to obarczył stronę polską, wskazując na problemy w kwestii mniejszości, incydenty w Gdańsku, demonstracje antyniemieckie i ataki prasowe. Zauważył, że Hitler zawsze pracował na rzecz dobrych oraz pokojowych stosunków z Polską i zamierza kontynuować tę linię, ale jest coraz bardziej zdziwiony postawą Polaków. Istnieje zatem realne zagrożenie, że oba państwa w swoich stosunkach wrócą do punktu wyjścia, a przecież istnieje potrzeba, aby relacje polsko-niemieckie powróciły na właściwe tory. Dlatego celowe byłoby, ażeby Beck udał się do Berlina. Hitler osobiście życzyłby sobie tego. Von Ribbentrop zasugerował, że tematem spotkania byłby dwustronny sojusz: „Polska musi mieć świadomość, że nie ma drogi pośredniej. Albo Polska pozostanie państwem narodowym, które działa na rzecz rozumnych relacji z Niemcami i ich Wodzem, albo pewnego dnia pojawi się marksistowski polski rząd, który zostanie wchłonięty przez bolszewicką Rosję. Szczerze życzymy sobie, żeby Polska zachowała silny rząd, taki jaki wystawiła grupa pułkowników Marszałka Piłsudskiego”.