Στην σημερινή Ελλάδα της διαφθοράς,της εξαθλίωσης και της μεταχείρησης της ως αποικία χρέους και όχι ως ισότιμο μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης και εθνικά κυρίαρχο κράτος...δεσπόζει ένα ερώτημα που πιθανόν-δεν μπορεί να απαντηθεί!



Το μείζον ερώτημα λοιπόν είναι:Ποιό πολίτευμα έχουμε,πώς αυτό εφαρμόζεται στην πράξη και αν και κατά πόσο μπορεί να φέρει το όνομα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Μέχρι σήμερα,η μοναδική διαδικασία δημοκρατικού χαρακτήρα -και πυγμής- είναι η Λαϊκή ετυμηγορία-κοινώς οι εκλογές!!

Μιά διαδικασία όπου διεξάγεται και τυπικά εκφράζει την αδιάλειπτη Λαϊκή βούληση.



-Ή μήπως όχι ;



Η Δημοκρατία ως όρος, επινοήθηκε στην αρχαία-κλασική Ελλάδα τον 5ο αιώνα π.Χ. και δήλωνε το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό,ασκείται από αυτόν και υπέρ αυτού.



Εξού και τα συνθετικά κράτος (=που νοείται η διακυβέρνηση) και δήμος (=ο λαός,η ευρύτατη ομάδα ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα).

Όσο απλοϊκός και ξεκάθαρος είναι ο συγκεκριμένος όρος,τόσο περίπλοκη είναι η εφαρμογή του,η μορφή του καθώς -και σπουδαιότερον- ο τρόπος διοίκησης, κατά αυτόν.



Αντιλαμβάνομαι,την περιπλοκότητα της κατάστασης αλλά αυτός είναι ο ορθός τρόπος προσέγγισης του όρου...

Και αυτό, γιατί μπορεί η πλειονότητα των ανθρώπων να μιλά στο όνομα της Δημοκρατίας ωστόσο είναι βέβαιο ότι ο καθένας νοεί άλλο είδος Δημοκρατίας.



Καταρχάς,στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχουν διαφόρων ειδών Δημοκρατίες που έχουν εφαρμοσθεί -αναδρομικώς- στον παγκόσμιο και κατ'εξοχήν Ευρωπαικό χάρτη-αναλόγως την εποχή και τις απαιτήσεις της κοινωνίας!



Μπορούμε να βρούμε διάφορα μοντέλα Δημοκρατίας ( όπως η προστατευτική,η αναπτυξιακή ή και η ολοκληρωτική Δημοκρατία ) καθώς όπως και προανέφερα η τάση είναι (και παραμένει) αμφιλεγόμενη!



-Ωστόσο,εγώ επιθυμώ να σταθώ σε δύο μορφές της που έρχονται σε αντιδιαστολή....Θα δούμε λοιπόν την:



Κλασική Δημοκρατία:



Επρόκειτο για την πιό διαδεδομένη μορφή Δημοκρατίας που εσημειώθει ποτέ στην ιστορία της ανθρώπινης συνύπαρξης.(χωρίς υπερβολή)

Βασίζεται κυρίως,στην πόλιν ή πόλη-κράτος (βλέπε Αθήνα) και ετείθετο σε λειτουργία τον 4ο αιώνα.Ίσως να αποτελεί το μοναδικό -νωπό- σύστημα λαικής συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα καθώς η διακυβέρνηση (για την λήψη αποφάσεων) πραγματοποιούταν μέσω των μαζικών συνελεύσεων.

Ενώ, ήταν δόκιμη και η ανάληψη αξιωμάτων από τους πολίτες που -φυσικά- το επιθυμούσαν...(Ναι, χωρίς να πρέπει να ενταχθούν σε κάποιο κόμμα και να προβούν σε ρουσφέτια για την εξασφάλιση της εκλογής τους)



-Καθώς και την:

Ολοκληρωτική Δημοκρατία:



Εδώ,έχουμε ένα παντελώς διάφορο μοντέλο που σε αρκετές εκφάνσεις του μας υπενθυμίζει την καθημερινότητα μας και την βάση της παγκόσμιας διακυβέρνησης.....

Το μοντέλο αυτό,βασίζεται πάνω στην αρχή της ‘ ’κυβέρνηση για τον λαό ’’ και όχι στην ‘’κυβέρνηση από τον λαό’’.

Με λίγα λόγια, πέρα από το δικαίωμα της ψήφου/ανάδειξης κυβέρνησης δεν περιέρχεται κανένα απολύτως κυριαρχικό δικαίωμα στον ΛΑΟ,στους πολίτες…

Φυσικά,τα διαπιστευτήρια αυτού του μοντέλου βασίζονται στην νόηση ότι ο δεύτερος πολιτειακός παράγων καθώς και οι εθνικοί αιρετοί αντιπρόσωποι εκφράζουν/διατυπώνουν την λαική βούληση καθώς και ότι ενεργούν υπέρ αυτού…

Στην πραγματικότητα, οι υποστηρικτές αυτού του μοντέλου φοβούνται την λαϊκή βούληση…και προσπαθούν αδιαλείπτως να προωθήσουν το συγκεκριμένο μοντέλο ως το μοναδικό εγγυητικό μοντέλο διατήρησης της ελευθερίας…ενώ ταυτοχρόνως δεν επιδέχονται την βούληση των πολιτών επικαλούμενοι το ‘’καλό της πατρίδας’’…πιστώνοντας στους πολίτες την έλλειψη σοφίας και εμπειρίας για την διοίκηση του κράτους!



Επομένως,όπως και θα παρατηρήσετε ανάμεσα στις δύο μορφές υπάρχει ένα ογκώδες χάσμα…που παραμένει αδιαπέραστο!



Στην δική μας, συστημική πραγματικότητα εντοπίζουμε ως μοναδικό δικαίωμα άσκησης εξουσίας την ΨΗΦΟ ενώ ταυτοχρόνως διαβλέπουμε να κυριαρχεί η θεωρία της ‘’διακυβέρνησης για τον λαό και ας είναι αντίθετος’’ (εμείς προάγουμε το ορθό και υπερασπιζόμαστε την διατήρηση της εθνικής υπόστασης….)

Προσωπικά, δεν αποδίδω την αποτυχία της λαϊκής έκφρασης στο υφιστάμενο πολίτευμα…αλλά στον τρόπο εφαρμογής του!

Το πολίτευμα μας μπορεί να νοηθεί ως απολύτως δημοκρατικό, όσον αφορά τα δικαιώματα και τις αξιώσεις που προβλέπει, αλλά σίγουρα μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κάποια πολιτική ηγεσία που να διοικήσει με τον συνταγματικά ορθό τρόπο.



Όλες οι πολιτικές δυνάμεις επιδίδονται σε μικρο-πολιτικά πυροτεχνάσματα προκειμένου να υφαρπάξουν την εξουσία, για να καρπωθούν την δόξα (μαύρη;)…και όταν συμβαίνει αυτό δεν εφαρμόζουν βασικές διατάξεις του Συντάγματος ενώ προσπαθούν -σχεδόν- να ποινικοποιήσουν οποιαδήποτε διαδικασία φέρει το όνομα του λαού-όπως είναι το Δημοψήφισμα!!!!!



Παρεμπιπτόντως,στην εποχή της μεταπολίτευσης…..προσμετράμε ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ δημοψήφισμα και αυτό για το αν θα υπάρχει Βασιλιάς…..την ίδια ώρα που επί χούντας πραγματοποιήθηκαν τρία -νοθευμένα ΦΥΣΙΚΑ- δημοψηφίσματα…



(-Το τι ακριβώς φοβούνται…το αφήνω στη προσωπική σας εκτίμηση!)



Βέβαια,όλο αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προκηρύσσονται δημοψηφίσματα κάθε ημέρα Κυριακής…αλλά σίγουρα σε μείζονα εθνικά ζητήματα ή σπουδαία κοινωνικά ΠΡΕΠΕΙ-ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ερωτάται ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ λαός!



Έχουν ψηφισθεί μνημόνια που μας δεσμεύουν 10ετίες από κυβερνήσεις που εξουσίασαν μερικούς μήνες ή και μέρες….από ανθρώπους που ΟΥΔΕΠΟΤΕ εκλέχθηκαν από τον Ελληνικό λαό!



Γενικώς, αν επιθυμούμε μιά πραγματική αλλαγή θα πρέπει να αναθεωρήσουμε -ως κοινωνία- τον τρόπο δράσης μας.



Και επιστρέφω στο αρχικό διακύβευμα που έθεσα…λέγοντας ότι...όπως αντιλαμβάνεστε δεν τίθεται πολιτειακό ζήτημα αλλά ζήτημα ελεύθερης/λαϊκής διακυβέρνησης καθώς και ζήτημα αναθεώρησης του τρόπου οργάνωσης!



Ο κάθε πολίτης πρέπει να ερωτάται συχνότερα για την διακυβέρνηση της χώρας….για τις συνθήκες που προσυπογράφει η πολιτική ηγεσία καθώς και για οποιαδήποτε οικονομική συμφωνία συνάπτεται, με μακροπρόθεσμο πρόσημο!!



Καταλήγοντας, να σημειώσω ότι αρκετοί ήδη προσδίδουν στο σημερινό σύστημα διακυβέρνησης…τον τίτλο ‘’Εκλόγιμη ολιγαρχία’’…και δικαιολογούν την άποψη αυτή με το γεγονός ότι ένα σώμα 300 αιρετών διοικεί και αποφασίζει για την μάζα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΤΟΥΣ! (μέχρι τις επόμενες εκλογές)



Δηλαδή,έχουμε 30-40 αιρετούς(κυβέρνηση) που αποφασίζουν για το σύνολο των πολιτών, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η βούληση τους…



-Άλλωστε,ποιά η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο ότι αποφασίζουν 10 ή 15 ολιγάρχες ή στο γεγονός ότι λαμβάνονται οι αποφάσεις από τους 10-15 της εκάστοτε κυβέρνησης ;

Προσωπικά,πιστεύω ότι αυτά τα δύο συγχέονται απολύτως και τελικώς επιφέρουν ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο αποτέλεσμα! (Η πλειοψηφία να διοικείται από τους ελαχιστους)

Και όλο αυτό -φυσικά- δεν πηγάζει από την φύση και τον πυρήνα του Συντάγματος αλλά από τον τρόπο εφαρμογής του….Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι το σύνταγμα είναι εργαλείο το οποίο καλείται να χρησιμοποιήσει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία και είναι σίγουρο ότι μέχρι στιγμής ΔΕΝ έχει χρησιμοποιηθεί κατά τον ορθό τρόπο!

-Στο τωρινό σύστημα λοιπόν...θα έδιδα έναν τίτλο Μικτής ολοκληρωτικής Δημοκρατίας με στοιχεία εκλόγιμης Ολιγαρχίας.