Με τη μεστή κυνικότητας, απέκδυσης ευθυνών και στρεψοδικίας κατάθεση του Έλληνα φυρερίσκου στο Εφετείο μέσα σε τεταμένο κλίμα έκλεισαν και τυπικά οι απολογίες τω κατηγορούμενων για την υπόθεση της ΧΑ. Αν και θα πρέπει να κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή ώσπου να διατυπωθεί η εισαγγελική πρόταση, τα στοιχεία της ενοχής του δείχνουν ατράνταχτα κι αν αυτό μεταφράζεται σε τουλάχιστον 15ετή κάθειρξη.



Όπως άλλωστε αναμενόταν – δεν είναι καν η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στη μακρόχρονη «καριέρα» του στην Άκρα Δεξιά – άλλους συναγωνιστές του «άδειασε» («πυρήνας» Νίκαιας), άλλους τους «έδωσε» ή τους απαξίωσε (Λαγός, Μίχος, Μπούκουρας, Κουκούτσης, Περδικάρης, Παππάς κ.ά.). Αποποιήθηκε κάθε ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα, τις άγριες επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και τα μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, αρνήθηκε κατηγορηματικά μεν, με αστείες δικαιολογίες δε κάθε σχέση με τη ναζιστική ιδεολογία του ίδιου της ΧΑ παρά την ύπαρξη πλήθους εγγράφων, μαγνητοφωνημένων ομιλιών αλλά και βίντεο που το αποδεικνύουν, αναφερόμενος σε «σχήματα λόγου» και προσπάθεια πολιτικής εξόντωσής του.

Στο εδώλιο το «σκυλί», όπως τον αποκάλεσε η Μάγδα Φύσσα εμφανίστηκε με την ουρά στα σκέλια, μαζεμένος και θλιβερός. Καμια σχέση με τον «νταή» τιμητή, τιμωρό και αρχηγέτη που παρίστανε μια επταετία μόλις πριν, όταν ακόμα ένιωθε παντοδύναμος.



Στο εδώλιο το «σκυλί», όπως τον αποκάλεσε η Μάγδα Φύσσα εμφανίστηκε με την ουρά στα σκέλια, μαζεμένος και θλιβερός. Καμια σχέση με τον «νταή» τιμητή, τιμωρό και αρχηγέτη που παρίστανε μια επταετία μόλις πριν, όταν ακόμα ένιωθε παντοδύναμος. Και δεν θα ήταν ούτε τότε αν το χρυσό «πουλέν» του Κωνσταντίνου Πλεύρη που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του μια άλλη Επταετία, εκείνη των συνταγματαρχών, είχε ήδη βρεθεί για τα καλά πίσω από τα σίδερα για τη συμμετοχή του σε τρομοκρατικές δραστηριότητες την πρώτη κιόλας μεταπολιτευτική περίοδο - απόπειρα εμπρησμού στη βρετανική πρεσβεία λόγω κυπριακού, επιθέσεις σε δημοσιογράφους, βόμβες στους κινηματογράφους Έλλη και Ρεξ κ.ά - ή αν η ΧΑ είχε ήδη εξαρθρωθεί μετά τη δολοφονική επίθεση μελών της στον φοιτητή, τότε, Δημήτρη Κουσουρή στα δικαστήρια της Ευελπίδων (1998). Το πιθανότερο εξάλλου είναι να μη μάθουμε ποτέ επακριβώς τι και πόσο στενές σχέσεις διατηρούσε όλα αυτά τα χρόνια με το λεγόμενο βαθύ κράτος, δίχως τις οποίες ο ίδιος και η εγκληματική συμμορία του θα παρέμεναν περιθώριο ή τουλάχιστον δεν θα τολμούσαν να βγαίνουν προς τα έξω με τέτοιο αγοραίο θράσος και τσαμπουκά.

Όντας η ΧΑ οργάνωση αυστηρά αρχηγική, μια βαριά καταδίκη του επικεφαλής της προοιωνίζει τη διάλυση, τη διάσπαση ή τη δραματική συρρίκνωσή της όπως γράφει και ο Δημήτρης Ψαρράς στο βιβλίο του «Ο Αρχηγός» (εκδ. Πόλις 2018). Ήδη τα εκλογικά της ποσοστά εμφανίζονται δημοσκοπικά κάτω του 1.5%, στο Εφετείο παραβρέθηκαν μόλις μερικές δεκάδες «πρωτοπαλίκαρα», τα γραφεία της κλείνουν με ρυθμό ντόμινο, κρατικό χρήμα πλέον γιόκ, «λειψανδρία» και στις εκδηλώσεις της – ακόμα και το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο-πορεία για τους Φουντούλη-Καπελώνηστο Νέο Ηράκλειο, μετά βίας πλέον συγκεντρώνει 150-200 νοματαίους μαζί με τους συγγενείς.

ΕUROKINISSI

Αν όμως με τη ΧΑ φαίνεται να έχουμε πια σε μεγάλο βαθμό ξεμπερδέψει με τη μελανότερη ίσως σελίδα της ελληνικής μεταπολιτευτικής ιστορίας να κλείνει (εξτρεμιστικές οργανώσεις υπήρξαν κι άλλες, καμία όμως δεν απολάμβανε τέτοια απήχηση και «ανοχή»), δεν συμβαίνει το ίδιο με την ιδεολογική κληρονομιά της. Μολονότι επίσημα «τάγματα εφόδου» δεν φαίνεται να διαθέτει πια, οι βίαιες επιθέσεις κατά μεταναστών, κυρίως, αραίωσαν μεν αισθητά αλλά δεν εξαλείφθηκαν. Απλώς δεν γίνονται πια όπως γίνονταν, ούτε έχουν απαραίτητα συγκεκριμένη ιδεολογική αναφορά, υπάρχουν άλλωστε καταπώς φαίνεται καταστάσεις «διάδοχες», πιο αποκεντρωμένες, πιο «αυτόνομες» και άρα δυσκολότερα εντοπίσιμες (με την ευκαιρία, αναρωτιέμαι τι απέγινε με εκείνον τον φερόμενο ως αρχηγό της «Κρυπτείας» 48χρονο καθηγητή ο οποίος συνελήφθη μεν τον Ιούλιο αλλά ούτε πώς ονομάζεται, ούτε πότε θα δικαστεί ξέρουμε ακόμα).

Έντυπα, ιστοσελίδες, κανάλια, στήλες, εκπομπές, σόσιαλ μίντια συνεχίζουν να αναπαράγουν μια επίμονη, συστηματική ξενοφοβική προπαγάνδα, στελέχη του κυβερνώντος κόμματος – όχι λίγα από τα οποία έχουν ακροδεξιό παρελθόν – πετάνε με κάθε ευκαιρία «ατάκες» ρατσιστικές.



Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η ανθρωποφαγία, ο σεξισμός εξακολουθούν να μαγαρίζουν τον δημόσιο λόγο καθώς επίσης τη μιντιακή σφαίρα. Έντυπα, ιστοσελίδες, κανάλια, στήλες, εκπομπές, σόσιαλ μίντια συνεχίζουν να αναπαράγουν μια επίμονη, συστηματική ξενοφοβική προπαγάνδα, στελέχη του κυβερνώντος κόμματος – όχι λίγα από τα οποία έχουν ακροδεξιό παρελθόν – πετάνε με κάθε ευκαιρία «ατάκες» ρατσιστικές. Μέχρι και σε δελτίο καιρού μεγάλου καναλιού ακούσαμε τον παρουσιαστή να αστεϊζεται λέγοντας ότι την επομένη θα βρεθούμε μεταξύ δύο... πυρών, τα κύματα άστατου καιρού από δυτικά και τα κύματα των προσφύγων από ανατολικά! Κι όμως, η κανονικοποίηση αυτού του είδους λόγου στα χείλη ενός γλυκούλη, χαμογελαστού και φαινομενικά εντελώς άκακου κυρίου είναι πιο ανατριχιαστική από τις κραυγές κάποιων αγριεμένων, αφιονισμένων φουσκωτών για «αίμα και τιμή».

Παρακολουθούμε επιπλέον τις τελευταίες μέρες μια σειρά «αυθόρμητες» κινητοποιήσεις κατοίκων από τα Βρασνά, τα Γιαννιτσά και τη Νάουσα μέχρι την Άλλη Μεριά, τα Διαβατά και την Καρίτσα – ακόμα και μικρών μαθητών! – ώστε να μην εγκατασταθούν στην περιοχή τους μετανάστες και πρόσφυγες που μεταφέρθηκαν εκεί από τα νησιά διότι φυσικά «δεν είναι ρατσιστές, αλλά...». Και μιλάμε για τόπους οι οποίοι κατοικούνται κυρίως από απογόνους προσφύγων με πολύ κοντή κι επιλεκτική, ως φαίνεται, μνήμη.Τουλάχιστον δεν χαράκωσαν παιδιά όπως έκαναν δύο κουκουλοφόροι αλήτες σε 15χρονο Ιρανό μαθητή στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης προχτές...

Άραγε δεν είχαν προβλέψει αυτές τις αντιδράσεις ο πρωθυπουργός και ο πολύς υπερυπουργός του κ. Χρυσοχοΐδης που μοιάζει να ανακαλύπτει τώρα τις ευθύνες της Ευρώπης στο προσφυγικό όταν ξεκινούσαν – πολύ σωστά, καταρχήν - την «επιχείρηση αποσυμφόρηση» (των νησιών); Τι έκαναν ώστε να ενημερώσουν τις τοπικές κοινωνίες, να τις προετοιμάσουν, να συνδιαλεχθούν μαζί τους, να «συνετίσουν» τους δικούς τους ακραίους ώστε να ελαχιστοποιηθούν τέτοιες αντιδράσεις; Πόσο πραγματικά αντίθετα στην επικρατούσα κομματική «γραμμή» ήταν π.χ. τα ρατσιστικά τουϊτ των διαγραμμένων, πλέον, στελεχών της ΝΔ Θ. Γιάνναρου («αποβράσματα και πίθηκοι οι μετανάστες») και Ι. Σαντετσίδη («ρίξτε τους πρόσφυγες στο Αιγαίο») ή το πιο πρόσφατο του βουλευτή Κυρανάκη που καταφανώς επικροτούσε την ενέργεια κάποιων ανεγκέφαλων κάφρων να στήσουν μπάρμπεκιου με χοιρινό έξω από τη δομή των

Διαβατών;





Άντε να πούμε ότι τέτοιες ρατσιστικές αηδίες έχουμε ακούσει κι από στελέχη άλλων πολιτικών χώρων κι ότι τουλάχιστον να, ο Κυριάκος τους «τραβάει το αφτί» κι αν εκείνος ξεχαστεί, «καθαρίζει» η Ντόρα. Σε πόσες όμως ανάλογες διαγραφές είναι πραγματικά αποφασισμένος να προχωρήσει και το κυριότερο, τι ανασχετικές πρωτοβουλίες σκοπεύει να πάρει στο εξής; Πώς επιπλέον θα «μαζέψουν» οι κυβερνώντες τις προεκλογικές κορόνες για κλειστά σύνορα, μαζικές επαναπροωθήσεις, «μηδενική ανοχή» κ.λπ., τι παράδειγμα φαντάζονταν πως έδιναν καταργώντας τον ΑΜΚΑ για μετανάστες και πρόσφυγες δίχως χαρτιά, κάνοντας ασφυκτικά στενά τα περιθώρια για άσυλο, επεκτείνοντας τη διοικητική κράτηση, απειλώντας με κλείσιμο κοινοτικά σχολεία όπως το πακιστανικό στον δήμο Αθηναίων;



Αλήθεια, θα σπεύσει η ΕΛΑΣ να βρει ποιοι «κανίβαλοι» εισέβαλαν στη δομή της Νάουσας κάνοντας ζημιές και τρομοκρατώντας γυναικόπαιδα ή αρκείται να εκκενώνει καταλήψεις προσφύγων, να τρομοκρατεί αλληλέγγυους και να συλλέγει με το τσιμπιδάκι τρίμματα φούντας στα πεζοδρόμια των Εξαρχείων; Επίσης όταν αδειάσει ο νέος υπουργός ΠροΠο που τόσο (δια)φημίζεται για την πυγμή, την αποφασιστικότητα αλλά και τις δημοκρατικές ευαισθησίες του – περηφανεύεται μάλιστα ότι επί της προηγούμενης θητείας του συνελήφθη η ηγετική ομάδα της ΧΑ και μπράβο του γι' αυτό, μολονότι αυτονόητο ύστερα από μια στυγνή δολοφονία -, ας μας πει αν και πότε πρόκειται να ολοκληρωθεί εκείνη η ρημάδα η ΕΔΕ για τον Ζακ.



Ο αγώνας κατά του ρατσισμού και του φασισμού δεν είναι, εντούτοις, ζήτημα μόνο πολιτικής βούλησης σε κεντρικό επίπεδο. Στις πρόσφατες ανά τη χώρα αντιμεταναστευτικές κινητοποιήσεις ώστε τα λεωφορεία με τους φουκαράδες να μη φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους δεν συμμετείχαν παρά λίγες δεκάδες, άντε εκατοντάδες άτομα και μιλάμε για κοινότητες και δήμους όπου ζουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι. Κάποιοι χαρακτήρισαν «βλάκες» όσους συμμετείχαν σε αυτές τις μαζώξεις, μερικοί μάλιστα φορώντας στολές αρχαίων Μακεδόνων οπλιτών (άσχετα που ο ίδιος ο Μεγαλέκος παντρεύτηκε αρχικά μια Περσίδα, ύστερα μια Αφγανή και είχε όραμα πολυεθνικό).



Το γεγονός, εντούτοις, ότι είκοσι-τριάντα τέτοιοι νοματαίοι κάνουν πολιτική και δημιουργούν καταστάσεις οφείλεται στο ότι οι διακόσιοι, τριακόσιοι, δύο και τρεις χιλιάδες συμπολίτες τους – η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή - είτε αδιαφορούν, είτε φοβούνται είτε, το χειρότερο, ανομολόγητα συναινούν. Οφείλεται επίσης στο ότι απολαμβάνουν πολύ περισσότερη δημοσιότητα από όση τους αναλογεί, του «πονηρού» μάλιστα είδους εφόσον κάποια σοβαρότερα μέσα αποφεύγουν μεν να επιβραβεύσουν αλλά δεν κατακρίνουν κιόλας ανοικτά τέτοιες ενέργειες, ενώ με την διαρκή αναπαραγωγή της ίδιας «είδησης» κάνουν μια στρεβλή κατάσταση πραγμάτων να μοιάζει αναμενόμενη κανονικότητα.



Είναι η ίδια «σιωπηρή πλειοψηφία» που ανεχόταν το «αλύχτημα» του Μιχαλολιάκου και τις εγκληματικές δράσεις της ΧΑ στις «καλές» τους εποχές, η ίδια που στη Γερμανία επέτρεψε στον Χίτλερ το '33 να γίνει εξουσία και να πράξει ό,τι έπραξε.Δεν υπάρχουν άραγε στη Νάουσα, τα Γιαννιτσά, τη Θεσσαλονίκη κ.λπ. δημοκράτες πολίτες που να βγουν εκείνοι μπροστά, ματαιώνοντας με τη μαζική παρουσία τους και μόνο τα καραγκιοζιλίκια μιας δράκας Ελλαδέμπορων, πολλοί από τους οποίους κιόλας είναι «μεταφερόμενοι», καθώς καταγγέλλεται; Ποιον ύπνο δικαίου κοιμούνται οι τοπικές αρχές όταν δεν υποκινούν κιόλας τέτοια γεγονότα, όπως στην Καρίτσα; Πόση σημασία έχει τελικά να «τελειώσουμε» τη Χρυσή Αυγή αν έχει κατ' ουσία πετύχει αυτό που επεδίωκε, να διασπείρει δηλαδή στην κοινωνία το μίσος, τον φόβο και μια συχνά ηθελημένη αμάθεια, ξανακάνοντας ελκυστικό το πατροπαράδοτο σοβινιστικό ιδεολόγημα περί περιούσιου, «ανάδελφου» και πανταχόθεν βαλλόμενου λαού;