Iedereen is welkom bij stichting alFitrah... Beeld -

Nooit was ik onwelkom in een moskee. Ik hou van moskeeën. Van de geur, van dat dikke tapijt onder je voeten, van de aandacht die er voor het leven is. Ik heb er geleerd Marokkaanse thee te maken, en ik heb er geleerd nooit de mensen te geloven die zeggen dat alle moslims onbetrouwbaar zijn. Wantrouw alleen degenen die het ernaar maken. En van praten gaat niemand dood.



Geert Wilders mocht van de week op de koffie in een moskee voor orthodoxe moslims. Hij deed met twee adjudanten een wedstrijdje boos kijken in Utrecht Overvecht, en hield een protestbord tegen haatimams omhoog. Kom gerust binnen, zei voorzitter Suhayb Salam tegen Geert, dan praten we wat. Maar Geert was snel weer weg want zo is hij: geen daden maar woorden. Het blijft meestal bij een grote bek.



Omdat de Derde Riffijnse Islamitische Conferentie nog het hele weekend duurt, besluit ik er zelf de vragen te gaan stellen die Geert had moeten stellen. Misschien krijg ik er een haatimam te spreken, of een salafist die uitlegt hoe dat nu zit met al die Islamitische Conferenties en hun rondreizende predikers.

Het is bij de stichting alFitrah, die omvangrijk vastgoed bezit aan de rand van Overvecht. Ooit een middelbare school, is het nu een islamitisch complex met moskee, boekwinkel, kantine. De in prachtig Nederlands opgemaakte website is helder: iedereen welkom, ook ongelovigen. Precies zoals Suhayb het had gezegd, toen Geert voor de poort stond.



Even voor het middaggebed bereik ik de entree, salam, salam, salam - maar dit is anders. Ze kijken me ongewoon aarzelend aan. Lange jonge mannen in helder wit, met baarden van een bijzonder model: pluizig en tiptop tegelijk, kort op de wangen en lang onder de kin. Ze halen Hakim erbij. Hakim! Er is hier iemand. 'Niemand mag met jou praten', zegt Hakim. Hij wijst naar de kantine, daar mag je koffie drinken. Kom na gebedstijd maar terug.



In de kantine ontmoet ik Mohammed uit Tiel. Ook in het wit, zijn baard in topconditie. Hij geeft islamles aan kinderen, vertelt hij in smetteloos Nederlands. Mohammed is nog geen imam, daar is, zegt hij zelf, meer voor nodig dan een baard en een witte jurk. Net als ik hem wil vragen wat hij van mij als ongelovige vindt, stormt Hakim naar binnen. 'En toch doe je dat!', roept hij. 'Ik wil hier geen vragen! Als je een verklaring wil, stuur je maar een brief!' Hij sleept Mohammed naar buiten. Ik vraag Hakim of ik de voorzitter mag spreken, Suhayb Salam. Maar die is er niet.

... maar vragen stellen in de moskee is verboden ... Beeld -

Suhayb Salam heeft een geschiedenis. Hij is de zoon van Ahmad Salam, de imam die Rita Verdonk geen hand wilde geven omdat ze een vrouw is. Ahmad en Suhayb zijn al vijftien jaar wegbereiders van het Hollandse salafisme. Suhayb bouwde een imposant imperium op van orthodoxe centra in Nederland en België, van Assen via Lelystad naar Eindhoven en Antwerpen. Met 15 uur studeren per week kun je er de Koran uit je hoofd leren.



Voor de camera's, ten overstaan van Wilders, is Suhayb de welbespraakte redelijkheid. Maar mijn collega's Janny Groen en Annieke Kranenberg, die een profiel over hem schreven, kregen evengoed een malle e-mail met verwensingen: ze zouden door 'een lichte windvlaag uit de geschiedenis worden geblazen'. Ik bel Patrick Pouw, die een jaar les volgde bij Suhayb en er het boek Salaam! over schreef. Daarin staat hoe Suhayb hem leert dat ongelovigen de vijand zijn. Patrick was ook even gaan kijken toen Wilders kwam. Hij zegt: die man was weer één en al ongrijpbaarheid. Wat eronder schuilt, weet alleen Suhayb.



Na het gebed ga ik terug naar het alFitrah-hoofdkwartier. In de boekwinkel vriendelijke mannen, salam, salam, salam, en dan Hakim en die ontploft. Hij zegt: 'De afspraak is niks! Geen vragen stellen!' Hakim dreigt met de politie, en ik druip af.

'Mensen vragen stellen is mensen lastig vallen', zegt Suhayb later door de telefoon. 'Als gewoon mens was je welkom geweest.' En zo slingert hij zich opnieuw door zijn redeneringen heen.



Ik ken de islam als warm, maar dit is anders. Dit is precies de manier waarop ook Geert Wilders en zijn adjudanten de wereld tegemoet treden. Nooit antwoorden op vragen. Boos worden bij tegenwind. Een grote bek en dat was het dan. Bij PVV-verkiezingsavonden mag de pers achter een rood koord, en waag het eens gewoon een PVV'er aan te spreken, dan krijg je een knauw. De pers, dat is de duivel.



De wereld opdelen in gewone en niet-gewone mensen. Het is de arrogantie van het orthodoxe denken: iedereen is gek, behalve wijzelf. De buitenstaanders, de mensen die het proberen te begrijpen, zijn het kwaad.



Ja, dat schiet lekker op.