Uitreiking van de NS Publieksprijs 2015 in de uitzending van De Wereld Draait Door. Beeld anp

Heel stom allemaal.



Maar daar gaat het niet om.



Het echte probleem met De Wereld Draait Door is dat de gedachte erachter failliet is. Ooit was het nobele doel om een breed publiek in contact te brengen met mooie, interessante dingen. Maar ja: er worden geen 120 supergave nieuwe bandjes per jaar ontdekt, en er verschijnt niet dagelijks een goede roman. Dus om dat brede publiek toch vast te houden, draait het programma inmiddels nog maar om één ding: bewondering.

Dát is het product dat DWDD verkoopt, het enige doel is om er zo veel mogelijk van te fabriceren. Een film, een boek, een wetenschappelijke ontdekking? Het maakt niet uit: als er maar wordt bewonderd. De gasten, soms echte experts, proberen nog uit te leggen waar het precies over gaat, maar dat is niet de bedoeling. Hun taak is simpel: ze moeten met zo veel mogelijk geestdrift overbrengen waarom zij ervan ondersteboven zijn, waarom zij de maker zo bewonderen.



Soms houdt een gast zijn poot stijf, wil hij per se uitleggen hoe het zit. De kijker veert dan op, maar ho ho, zo werkt het niet. Matthijs onderbreekt hem en geeft het goede voorbeeld. 'Kijk', zegt hij dan, 'hoe ik nu praat, deze toon, dat opgewondene, deze blik! Dát moet je doen. Bewonderen! Wat ik doe! Kijk! Dit! Dit! Dit! Nu jij!' Als de gast dan nog steeds niet meewerkt, staat er altijd wel een noodfilmpje klaar dat er weliswaar vrij weinig mee te maken heeft, maar waar je eigenlijk maar op één manier naar kunt kijken: vol bewondering.