<p>MICHAŁ GUTKA: W niecałe dwa tygodnie pana życie wywróciło się do góry nogami. Czy kilkanaście dni temu uwierzyłby pan, że zamiast rozpoczynać sezon w polskiej lidze, trafi pan do NFL?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Nikt by w to nie uwierzył. Ja też.</p><p>

Dociera już do pana medialny szum, który powstał w Polsce wokół podpisania przez pana umowy z Minnesota Vikings?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Mam niewiele czasu, by śledzić polskie media. O wszystkim informuje mnie rodzina. Ale amerykańscy dziennikarze też się mną interesują.</p><p>

Spełnia się pana amerykański sen, lecz to dopiero początek drogi. Co pana czeka w najbliższych tygodniach?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Przede wszystkim ciężka praca. Sam fakt podpisania kontraktu to już duża rzecz, ale jeszcze niczego nie przesądza. Na razie trwają przygotowania, głównie indywidualne. Dopiero później rozpocznie się okres przygotowawczy i obóz treningowy całej drużyny. W składzie Vikings znajdzie się wtedy 90 zawodników! Na razie klubowe pomieszczenia są puste, futbolistów jeszcze nie ma, ale mogę korzystać ze wszystkiego. Najbliższe dwa miesiące poświęcę, by nadrobić braki, których w porównaniu z Amerykanami mam sporo. Zarówno ja, jak i trenerzy, jesteśmy ich świadomi.</p><p>

Co musi pan poprawić?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Na pewno pracę nóg, jednak na razie są to uwagi ogólne. Nie miałem jeszcze okazji odbyć prawdziwego treningu z innymi zawodnikami i w pełnym sprzęcie. Podejrzewam, że kolejne rzeczy będą wychodzić w praniu. Będę musiał przystosować się do szybszego tempa gry w NFL i silniejszych rywali.</p><p>

Czym przyciągnął pan uwagę przedstawicieli Vikings?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Z tego co mi mówili, uznali, że jak na moje gabaryty jestem atletyczny i szybki. Wynik w biegu na 40 jardów w okolicach 5 sekund uznali za bardzo dobry, a przecież wszystkie testy przeszedłem niemal prosto po wyjściu z samolotu, po 22-godzinnym locie. Tutaj pracuje się bardzo ciężko nad poprawą swoich rezultatów. Wcześniej tylko kilka razy wykonywałem takie ćwiczenia, jak ten bieg. Do sezonu w Polsce przygotowywałem się bardziej siłowo, mniej czasu poświęciłem na kwestie techniczne, a mimo to udało mi się wywrzeć wrażenie na ludziach z NFL. To ich bardzo zaskoczyło.</p><p>

Zadomowił się pan już w Minneapolis?

BABATUNDE AIYEGBUSI: W klubie dbają o mnie najlepiej jak mogą. Mieszkam przy Vikings Road, blisko klubowego ośrodka. Mam do dyspozycji świetnie wyposażoną siłownię, odżywki, fizjoterapeutów, odnowę biologiczną. Moje jedyne zadanie to trenować. Pomaga mi agent, Jeff Griffin, dzięki któremu trafiłem do USA. Ma w mieście sporo znajomych. Pytają, jak się czuję, czego potrzebuję. Mieszkam w hotelu, ale pokój jest duży i dobrze wyposażony. Klub kwateruje tu zawodników, którzy zjawiają się na okres przygotowawczy. Nie brakuje mi niczego, poza rodziną. Bardzo za nią tęsknię.</p><p></p><!--pageBreak--><p></p><p>

Czy najbliżsi wkrótce do pana dołączą?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Chciałbym mieć ich tutaj, ale gra dla Vikings to jeszcze nic pewnego. Muszę znaleźć się w 53-osobowej kadrze na starcie sezonu. To mój cel i muszę ciężko pracować, by go osiągnąć. Pewnie każdy, kto tak jak ja ma żonę i dziecko, wie, że to absorbujące i wymagające. Ściągnięcie ich tutaj byłoby logistycznie trudne, dlatego na razie wstrzymujemy się z decyzją. Jeśli zostanę pełnoprawnym członkiem składu, postaram się sprowadzić tu rodzinę pierwszym możliwym samolotem.</p><p>

Wiele osób panu gratuluje, ale zdarzają się też nieprzychylne opinie. Sugerując się pana nazwiskiem ludzie twierdzą, że nie jest pan Polakiem. Jak pan na to reaguje?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Nie rusza mnie to. Zostałem wychowany tak, by być tolerancyjnym, nawet dla ludzkiej ignorancji. Od dziecka byłem uczulany na to, by radzić sobie z takimi reakcjami. Jeśli ktoś pisze "Aiyegbusi? A co to za Polak?", to oczywiście może tak to skomentować i nie odbieram tego jako przejawu rasizmu. Nazwisko nie jest polskie, nie mam zamiaru się tego wypierać. Mój tata pochodzi z Nigerii, ale urodziłem się w Polsce i tu się wychowałem, tu spędziłem całe życie. Czuję się Polakiem i jestem dumny, że w Stanach Zjednoczonych reprezentuję Polskę i naszą ligę. Nigdy nie odczułem przejawów dyskryminacji czy rasizmu w rażący sposób. Jeśli się zdarzyło, odcinałem się od tego. Takie sytuacje mnie omijały, ale może też ze względu na to, że byłem większy od innych i mało kto szukał ze mną zwady.</p><p>

Jako pierwszy Polak w historii trafił pan do NFL bez wcześniejszej gry w amerykańskiej uczelni.

BABATUNDE AIYEGBUSI: W zależności od tego, jak potoczą się moje losy, ta sytuacja będzie rozpatrywana dwutorowo. Z jednej strony przez pryzmat Polski i Europy, bo to duża rzecz nie tylko dla nas, lecz także dla innych krajów. Nawet Niemcy z dobrze rozwiniętą ligą nie mieli takiego przypadku. Mam nadzieję, że da to motywację młodym futbolistom na naszym kontynencie, pokaże, że droga do NFL nie jest aż tak długa, jak może się wydawać. Z drugiej strony mamy spojrzenie amerykańskie. Tu nie zdają sobie do końca sprawy, że u nas mimo wszystko dobrze gra się w futbol. Patrzą na moje nagrania i mówią, że rywalizowałem ze słabymi graczami. Dla nich każdy, kto gra w futbol poza USA, jest słabszy i mniejszy. Ostatnio znalazłem się w ciekawej sytuacji. Poszedłem na trening 12-latków i metody trenera, które zobaczyłem, u nas wszystkie telewizje pokazywałyby jako przykład psychicznego znęcania się. Dla nich to coś normalnego, amerykańska szkoła tak wygląda. To mi pokazało, z kim będę miał do czynienia i przy okazji bardzo mnie zmobilizowało. Podobnie jak ich przeświadczenie o wyższości nad nami.</p><p>

Kibice Vikings porównują pana do Davida Dixona, Nowozelandczyka, który przebył podobną drogę 20 lat temu. Dwa lata był rezerwowym, ale już kolejnych osiem podstawowym zawodnikiem. Odczuł pan ich entuzjazm?

BABATUNDE AIYEGBUSI: Samo dostanie się do 53-osobowego składu będzie dla mnie sukcesem. Zdaję sobie sprawę, że z ligi kilka poziomów słabszej nie trafię od razu do pierwszego składu. Podążanie ścieżką Dixona bardzo by mnie zadowoliło. Zdarza się, że fani mnie rozpoznają, zagadują, proszą o wspólne zdjęcie. Gdy poszedłem na rozmowę do stacji FOX, redaktor już przy wejściu chciał na mnie wskoczyć i zrobić sobie fotkę. Wieczorem ktoś rozpoznał nas w restauracji i dzięki temu dostaliśmy zniżkę. Reakcje są bardzo miłe. W klubie panuje znakomita atmosfera, wszyscy są niesamowicie pomocni, począwszy od kierowcy przez szatniarza do generalnego menedżera Vikings, który oprowadził mnie po swoim biurze i pokazał zdjęcia swojej rodziny. Jestem zadowolony z tego, gdzie trafiłem.</p>