Je zou elk weekend met een Rotterdammer door zijn stad willen lopen.

Zaterdagmiddag liep ik met een Bekende Rotterdammer door zijn stad. Ik zou dat elk weekend willen doen. Zo aandoenlijk trots zijn ze. Op hun bruggen, spiegelende gebouwen en al dat water. Het is een ander soort trots dan de Amsterdamse trots.



Amsterdammers laten je nauwelijks kijken. Die vertellen wat je ziet. 'Kijk, daar, nee volg mijn vinger, daar ja, daar is Ramses ooit in het water geflikkerd. Stappie te veel, hopla, zwemmen geblazen. Eerst met zijn kanis tegen een ouwe wasmachine. We lachten ons de pleuris. Ben ik gaan staan zingen. We zullen doorgaan. Nou ja, dat soort dingen. Dat kan alleen hier. Heerlijk.'



Naast Amsterdammers sta je vooral bevestigend te grommen. Ze willen dat je een bepaald stuk worst eet en terwijl je kauwt leggen ze je uit wat je nou eigenlijk eet. 'Je krijgt hem nergens lekkerder. Het is een recept van zijn vader. Die had maar één oog dus die is worst gaan maken, vanuit een soort compensatie. Jammer van dat oog, maar evenzogoed een tyfuslekkere worst. Moet je nagaan hoe lekker die tamp zou zijn geweest als die man twee ogen had gehad. Hahaha. Geintje, pik.'

Rotterdammers zijn nog niet zo ver, dat ze de schoonheid van hun stad als iets vanzelfsprekends ervaren. Ze zijn trots met de handrem erop. Elk jaar wordt er een gebouw of een brug geopend waarnaar je met open bek staat te kijken en dan staan ze naast je. Mee te kijken.



Zo ging het nu ook. Ik liep met de Bekende Rotterdammer naar de nieuwe markthal. Hij was er zelf nog niet geweest. Langzaam zag ik de zenuwen in zijn benen trekken. Als het nou maar niet tegenviel. Dat zou echt weer wat voor hem zijn, dat ik ernaast stond en dat het een heel lullige markthal bleek te zijn. Hij begon steeds sneller te lopen. Dan hadden we het maar gehad.



Amsterdammers zouden hier wel raad mee hebben geweten. Die hadden die markthal al lang aan me uitgelegd. 'Het is een verwijzing naar Madrid. Dat ligt in Spanje. Daar hebben ze ook hallen vol met vreten. Ham, daar zijn ze helemaal blind van. Mooi toch. Laat ze.'

Het ging nu anders. Ik stond met de Bekende Rotterdammer voor de markthal. We zwegen. Ik keek naar het gebouw en hij keek naar de mensen. 'Goed zeg', zei hij. 'Kijk dan, man, ze gebruiken hem gewoon al.' En inderdaad. Ik zag een hal vol Rotterdammers die op stoeltjes en krukjes zaten te eten en te drinken alsof de hal al zestien jaar open was.



Daarom houd ik van Rotterdammers. Hoe ze iets nieuws omarmen. Ze gebruiken een brug en gaan er niet over staan lullen. Ze eten aan het water en kijken naar dingen die aankomen en vertrekken. Ze zeggen weinig. Ze gebruiken hun nieuwe Centraal Station waarvoor het is bedoeld. Om heel hard doorheen te hollen om een trein te halen.



Rotterdammers zijn een heel klein beetje trots op doodgewone dingen. Ik reed laatst met een vriend naar Ahoy. En ik zag het. Hij genoot van de metro. Dat alles werkte. Toen we net twee haltes hadden gereden, zei hij: 'En dan stopt hij dus vlak bij de Ahoy'. En verdomd. Zevenhonderd meter, niet meer. 'Lekker dichtbij', zei ik. U had zijn gezicht moeten zien.