‘Wie worst eet of een weduwe trouwt, weet nooit wat er in is gedouwd’, hoorde ik Johannes van Dam eens zeggen. Daar moest ik aan denken door dat pijnlijke incidentje in de maandagkrant: een paginagrote advertentie van Unox die zijn nieuwe vegetarische worst aanprijst, in dezelfde krant waar diezelfde vegetarische worst door een testpanel met de grond gelijk wordt gemaakt. Niet te vréten. ‘Vlees is niet na te maken’, besluit het panel. In plaats daarvan moeten we ‘ons best doen om toffe groentegerechten te bedenken’.

Tsja. In de ‘betere’ culinaire kringen geldt al sinds jaar en dag inderdaad de consensus dat eters van nepvlees stakkers zijn die niet kunnen koken, fantasieloze Hollandse pot-lepelaars wier burgermansavondmaal niet ‘af’ is zonder een sojaschijf, schijngehaktbal of bonenschnitzel naast hun kruimige piepers en doodgekookte andijvie.

Nee, dat zijn geen ‘echte’ vegetariërs, gnuiven de Ottolenghi-fröbelaars boven hun toffe, met walnoten en granaatappelpitjes bestrooide venkel-schorsenerenschotel, want waarom zou je dode dieren imiteren als er zoveel heerlijks te koken valt zónder nepvlees?

Nou, de meeste mensen houden nu eenmaal veel van vlees. Het is heel mooi dat die tóch bereid zijn hun lievelingseten op te geven voor een betere wereld, in ruil voor een aanvaardbaar lapje kunstvlees. Daar valt werkelijk niets tegen in te brengen, behalve het snobisme en de arrogantie van een klein groepje culinaire betweters die de tijd, het geld en de kennis hebben om telkens weer zo’n ‘tof groentegerecht’ op tafel te zetten waardoor de kinderen ijlings bij oma gaan eten.

‘Vlees is niet na te maken.’ Klopt dat wel? De vleesvervangers zijn er de laatste tijd behoorlijk op vooruitgegaan. Inderdaad, iets dat ook maar in de verste verte lijkt op een biefstuk lijkt bestaat nog steeds niet. Maar de meeste vegetariërs hoeven ook geen biefstuk. Ze zijn blij met de stukjes nepkip, die zo realistisch smaken dat zelfs mijn kat ze van het aanrecht jat. Met de uitstekende vegetarische saucijzenbroodjes, en het toenemende aanbod, zelfs in snackbars en fastfoodketens, van hartige hapjes die amper van ‘echt’ zijn te onderscheiden .

De meeste vegetariërs zijn doodgewone mensen die doodgewone dingen willen eten, maar dan zonder vlees. Juist van díé mensen moet je het hebben, in de strijd tegen bio-industrie en dierenleed. Want dat zijn er ontzettend veel. Véél meer dan dat selecte groepje knolraapknutselaars en pastinaakpriegelaars.

Jammer dat die Unoxworst zo vies is, maar ongetwijfeld komt er binnenkort iemand met een betere. Wie de wereld wil verbeteren kijkt niet neer op mensen die vleesvervangers eten. Wie de wereld wil verbeteren strijdt voor een lekkere vegetarische worst.