Beeld anp

Wat heeft Advalvas gedaan? Allereerst selecteerde de krant 27 doctoraal- en masterscripties uit de periode van 1998 tot 2014 - negen stuks voor elk van de vakgebieden kunstgeschiedenis, geschiedenis en Engels.



Advalvas anonimiseerde de werkstukken en maakte alle verwijzingen naar het tijdperk waarin ze geschreven zijn onleesbaar. Vervolgens werden de scripties opgestuurd naar een emeritus hoogleraar uit het betreffende vakgebied. Die moest een cijfer toekennen en vervolgens een ranglijst samenstellen met de beste scriptie bovenaan.

Wat de hoogleraren niet wisten, was dat alle scripties oorspronkelijk een 9 of hoger hadden gekregen. De studenten die ze geschreven hadden, behoorden dus tot de top van hun lichting. En precies dat maakt de resultaten zo interessant.



Want wat blijkt? De oudste scripties (tot 2003) zijn volgens de emeritus hoogleraren het beste, met gemiddeld een 8,1. Daarna volgen de scripties tot 2007, die gemiddeld een 7,8 kregen. En achteraan bungelen de meest recente topscripties, die gemiddeld een 6,6 scoorden.

'Duidelijke achteruitgang'

In de bovenste helft van de ranglijsten van de hoogleraren komt bovendien geen enkele scriptie van na 2006 voor. De vier slechtste afstudeerwerken zijn allemaal van na 2011. Advalvas concludeert: 'De kwaliteit van de scripties is de afgelopen jaren straf afgenomen.' En verderop: 'Een 9 is geen 9 meer.'



De beoordelaars zelf zijn verrast. 'Dit is duidelijke achteruitgang', laat de Utrechtse emeritus hoogleraar Engelse letterkunde Peter de Voogd noteren in het artikel dat Advalvas dinsdag publiceerde. 'Dit is heel verschrikkelijk', zegt Claudine Chavannes-Mazel (Universiteit van Amsterdam), die de scripties van kunstgeschiedenis beoordeelde. 'Je wil dat studenten steeds beter worden, daar zetten we ons voor in.'

Blijft de vraag: wat zeggen deze cijfers precies? Wat is er aan de hand? De Leidse emeritus hoogleraar Piet Emmer, die de geschiedenisscripties beoordeelde, wijst in Advalvas op de bezuinigingen in het hoger onderwijs. 'Er is steeds minder tijd voor diepgang en inhoud. De studie wordt met belastinggeld betaald. Dit is wat de maatschappij ervoor over heeft.'



Lieven Decock, die bij de faculteit geesteswetenschappen verantwoordelijk is voor het onderwijs, ziet dat anders. Hij vermoedt dat de problemen vooral spelen aan de top. Opleidingen kunnen 'kwaliteiten van de meest beloftevolle intellecten niet meer volledig benutten'. Voor de gemiddelde student en de onderste laag zou het onderwijs er juist op vooruit gegaan zijn.



Dit roept, kortom, om nader onderzoek. Al moeten we dat misschien niet overlaten aan een afstudeerder.