De komst van Yaya Touré en co. was het startschot van een Ivoriaanse invasie bij KSK Beveren. Ruim twee jaar later zaten er zeventien Ivorianen in de selectie van de Belgische club, die ook wel FC Ivoorkust werd genoemd. Spelers als Gervinho, Yaya Touré en Emmanuel Eboué zouden na hun periode in België een mooie carrière krijgen, maar het liep met Beveren minder goed af: de club zat diep in de geldproblemen en moest uiteindelijk fuseren met KV Red Star Waasland.

Na de landing worden de vijf Ivorianen met de auto naar Beveren gebracht. Wat of waar Beveren ligt, weten ze dan nog niet. Het vijftal heeft geen flauw idee waar het terecht gaat komen.

Guillou had bijzondere methoden om zijn spelers te trainen. Zo moesten de jongens de eerste drie jaar op blote voeten spelen . Wellicht is het een goede tip voor op de Nederlandse trainerscursus, want de temperamentvolle Guillou leverde veel talentjes af. Bovendien regelde hij een samenwerkingsverband met Arsenal. Beveren liet zich verleiden door de Fransman en Guillou zou uiteindelijk technisch directeur van de Belgische club worden.

Begin deze eeuw zat het Belgische KSK Beveren financieel aan de grond. Het scheelde weinig of de spelers van de trotse club moesten contributie gaan betalen. Even leek het einde van Beveren nabij, totdat Jean-Marc Guillou zich als reddende engel opwierp . De voormalig Frans international beheerde een voetbalschool in Ivoorkust en beloofde KSK Beveren ladingen hypertalentvolle Ivorianen te leveren.

Kort daarop kwamen de eerste Ivorianen aan in België: Yaya Touré, Arsène Né, Gilles Yapi Yapo, Joss Péhé en Zézéto. De plaatselijke shirtbedrukker had het er maar moeilijk mee. Ze waren piepjong en gingen voor het eerst op zichzelf wonen. Bovendien kregen ze plotseling een voor Ivoriaanse begrippen koninklijk maandsalaris, dat ze soms na vijf dagen al verbrast hadden.

Ook het klimaat in de Benelux, waar men bij elke zonnestraal de tube zonnebrand uit de kast haalt, was problematisch voor de Ivorianen. Bij een hagelbui renden de jongens angstig weg, omdat ze dat nog nooit hadden meegemaakt. Touré ging in de winter voor een wedstrijd eens vol ongeloof naar zijn trainer toe en vroeg hem hoe de spelers in godsnaam in de sneeuw konden spelen. Uiteindelijk voltooide hij de wedstrijd met drie paar sokken, twee broeken en drie shirts.

Ondanks de aanwezigheid van de vijf talentvolle Ivorianen bleven de prestaties in stadion De Freethiel – wat trouwens klinkt als een snackbar die is opgezet door iemand met dyslexie – pover. In de eerste zes wedstrijden in het seizoen 2001-2002 werd er slechts één punt gepakt en kreeg de ploeg twintig doelpunten tegen. Ook werd er getwijfeld aan de goede intenties van Guillou, die later door de rechter in Ivoorkust overigens werd veroordeeld tot vijf jaar celstraf en het betalen van een schadevergoeding wegens verduistering van geld. Beveren eindigde het seizoen stijf onderaan, maar doordat Eendracht-Aalst en RWDM geen licentie kregen, bleef de club wonder boven wonder in de hoogste divisie.

In de hoop de prestaties het seizoen erna te verbeteren kwamen er zeven nieuwe Ivorianen. Beveren deed er alles aan om de twaalf Afrikanen in de selectie in België te laten integreren. Zo werd ze geleerd dat ze in de supermarkt op de koopjes moesten letten. Ook kregen ze taallessen met een hoog Urbanus-gehalte, zoals in dit filmpje te zien is.

Voor de Ivorianen stond een Belgische leraar met zijn broek opgetrokken tot onder zijn oksels, die overal stickers met zinnen als “Dit is de deur’’ of “Dit is het raam” op had geplakt. De jongens hadden geen idee wat de woorden betekenden, maar deden toch maar mee. “We verstopten ons voor de leraar en hoopten dat hij niet meer terugkwam,” aldus Joss Péhé over de lessen.