Tijdens de onderhandelingen van de coalitiepartijen is er afgesproken om de dividendbelasting af te schaffen. De maatregel stond in geen enkel verkiezingsprogramma, maar toch is het er doorheen gekomen. Er was toen al sprake van de grote druk vanuit lobbygroepen om bedrijven zoals Shell tegemoet te komen. Geen politiek besluit, maar een lobbybesluit.

De coalitie heeft toen aangegeven dat het gaat om het landsbelang en niet om druk vanuit grote multinationals. Het zou goed zijn voor het Nederlandse bedrijfsklimaat, terwijl het uiteindelijk een verkapte manier is van geld centreren en uit Nederland halen door middel van het dividend. ‘Neen!’, zei de coalitie, ‘het gaat om Nederland’. Rutte zei dat we een goede concurrentiepositie moesten creëren tegenover landen zoals het Verenigd Koninkrijk, anders konden de Britten bedrijven van ons afpakken. Dat gebeurt met deze maatregel niet, kijk maar naar het besluit van Unilever.

Dit is het meest grappige aspect van de verdediging van Rutte. Eerst is de Brexit een verschrikken voor de Britten, maar nu heeft het Verenigd Koninkrijk ineens een goede concurrentiepositie. Enfin, als het uitkomt, dan kan de argumentatie zo gebogen worden dat er wel iets te maken valt voor de sofist. In dit geval de politicus Rutte.

Een aantal onderzoekers van de UvA wilde documenten opvragen over de afspraken rondom het afschaffen van de dividendbelasting. Het Kabinet heeft het verzoek, de Wob, geweigerd. Er zijn wel documenten geschreven door documenten over het proces en het voorstel, maar de negatieve gevolgen van het openbaar maken zijn groter dan de voordelen.

Als dat geen sterk staaltje onzin uitkramen is, dan weet ik het ook niet meer. Wat een goede manier van het Kabinet om zich in een slag onbetrouwbaar en ongeloofwaardig te maken. Het besluit zegt genoeg, ik laat het daarbij.