"Efekt izolacji wszystkich ludzi, puste ulice, nawał medialnych informacji, mętlik prawny, te wszystkie ciągłe zaostrzenia i straszne doniesienia z np. Włoch spowodowały że pacjenci zamknęli się - dosłownie - na cztery spusty w domu. Jakby nie istnieli " - pisze autor listu Zwraca też uwagę, że każdego miesiąca trafiało do niego przynajmniej kilkunastu pacjentów, którzy wymagali skierowania do szpitala, często natychmiastowego Od kilku tygodni pacjenci nie pojawiają się u lekarzy pierwszego kontaktu praktycznie wcale, a przychodnie świecą pustkami "Czyżby wszyscy wyzdrowieli? Nie, myślę, że ci - zwłaszcza starsi pacjenci - albo właśnie umierają po domach w ciszy, albo doznają ciężkiego uszczerbku na zdrowiu który nie dość, że pogorszy ich stan zdrowia to jeszcze znacząco skróci życie, przybędzie też inwalidów i niepełnosprawnych" - pisze autor listu

Ochrona zdrowia w czasie epidemii koronawirusa

"Piszę do Państwa z prośbą, a raczej apelem, nie tylko do starszych i chorych osób, ale głównie do polityków. Jestem lekarzem, specjalistą chorób wewnętrznych, mam za sobą pracę w wojewódzkim szpitalu specjalistycznym, szpitalu powiatowym, SORz-e i innych placówkach medycznych. Aktualnie pracuję również - ze względu na chwilową sytuację życiową - w przychodni (POZ), jako tzw. lekarz rodzinny, w jednym z dużych miast na zachodzie Polski.

Obserwując to, co się dzieje, nie sposób dojść do wniosku, że polski system zarządzania kryzysem nie tylko stracił rozum, ale ten deficyt wciąż się pogłębia. Obserwując kolejne absurdalne zakazy i nakazy można tylko załamywać ręce.

Do napisania listu do Państwa zainspirował mnie krótki artykuł bodajże prof. Dudka na Państwa portalu, który dość pobieżnie alarmuje, że pacjenci trafiają do szpitali zbyt późno z ciężkimi zaostrzeniami chorób, w tym serca, a nie zgłaszają się do szpitala, gdyż się boją wirusa.

Chciałbym nieco uszczegółowić ten alarm i choć trochę przybliżyć skalę problemu, który według mnie za chwilę, o ile nie już, stanie się ważniejszy od samego koronawirusa i przyniesie więcej - z pewnością - ofiar niż te spowodowane zachorowaniem na COVID-19.

Znając punkt widzenia profesora - sam pracowałem na najcięższej linii frontu praktycznie całą ostatnią dekadę - wiem, o czym on mówi, gdyż przez ten czas sam na ostrych dyżurach przyjmowałem chorych wysyłanych z ambulatoriów (czyli np. przychodni rodzinnych) i często od razu było widać, którzy pacjenci zbyt długo czekali, by zgłosić się do lekarza. A tym samym leczenie będzie znacznie trudniejsze i ryzykowne niż gdyby zgłosili się wcześniej.

Pacjenci? Zamknięci na cztery spusty

Teraz, przyjmując chorych jako lekarz rodzinny, sam wysyłam pacjentów kolegom ze szpitali, którzy są na pierwszej linii frontu. I tu pojawia się problem, ponieważ ich nie wysyłam. Dlaczego? Ponieważ nie mam żadnych zgłoszeń. Przez pierwszy tydzień czy dwa, sytuacja nie budziła niepokoju i można było ją zrozumieć, obecnie jest już przerażająca. Do naszej przychodni zapisanych jest około 10 tysięcy pacjentów, których obsługuje kilku lekarzy, przyjmujących równolegle lub zmianowo. Każdy dzień pracy to około 80-130 chorych, przychodzących osobiście (zależnie od pory roku i sezonowości zachorowań), plus usługi korespondencyjne typu przedłużenie recept, co wykonuje się często bez obecności chorego.

Założenie w trakcie pandemii było takie, że przychodnie przechodzą w tryb "tele", czyli co się da, załatwiają przez telefon - porady medyczne, część leków itd. A te przypadki, które są pilne bądź wymagają zbadania chorego przebiegają normalnie, czyli pacjent udaje się do przychodni i wizyta przebiega tak jak zwykle tyle, że w ochronnym rynsztunku.

Pacjenci zostali o tym poinformowani i wiedzą, co i jak.

Ani jednego chorego

Niestety, efekt izolacji wszystkich ludzi, puste ulice, nawał medialnych informacji, mętlik prawny, te wszystkie ciągłe zaostrzenia i straszne doniesienia, np. z Włoch, spowodowały, że pacjenci zamknęli się - dosłownie - na cztery spusty w domu. Jakby nie istnieli.

Przed świętami przez kilka dni z rzędu nie miałem ani jednego - to ważne - ANI JEDNEGO - zgłoszenia pogorszenia stanu zdrowia lub zapytania o niepokojące symptomy, którym towarzyszyłoby choćby telefoniczne zapytanie: "czy to niebezpieczne doktorze?", "co z tym zrobić"?

Trochę statystyk.

Każdego miesiąca jako lekarz rodzinny w przychodni na NFZ miałem - praktycznie zawsze, każdego miesiąca - kilka kryz nadciśnieniowych (wysokie ciśnienie tętnicze np. 220/100mmHg) zagrażających życiu, kilka zaostrzeń niewydolności krążenia i objawów choroby niedokrwiennej serca, kilka (częściej kilkanaście) zapaleń płuc, kilka zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, zdarzały się ostre niedokrwienia kończyn, utraty przytomności o niekreślonym podłożu, co miesiąc rozpoznawałem od przynajmniej jednej do nawet kilku cukrzyc typu 2 de novo (czyli pierwsze rozpoznania), z których1-2 przypadki wymagały interwencji szpitalnej ze względu na objawy. Mógłbym tak wymieniać dalej.

Z całego zbioru zgłoszeń - do mnie, jako lekarza rodzinnego - około 200-250 (w ciągu miesiąca) z nich wymagało interwencji lekarskich, w znaczeniu włączenia leczenia lub modyfikacji obecnego. Z tych 200-250 przypadków około 5-10 wymagało pilnej konsultacji specjalistycznej, najczęściej w szpitalu, 4-5 przypadków wymagało pilnego przyjęcia do szpitala - pilnego, czyli natychmiast.

Przeczytaj: "Wczoraj w nocy na sam oddział zakaźny jeździłem 12 razy". Ratownicy medyczni zdradzają, jak wygląda teraz praca w karetce

Piszę ten list z pustej przychodni

List do Państwa piszę właśnie z mojej przychodni, mam na to czas, gdyż nie ma praktycznie żadnych zgłoszeń. Tak jak zwykle przyjmowaliśmy jednego pacjenta na 7-12 min, tak przez cały czas pisania tego listu był dosłownie jeden telefon, o wystawienie recepty na lek, o którym chory zapomniał. Przed świętami wielkanocnymi przez tydzień miałem może jedno zapytanie o zwyżkę ciśnienia tętniczego i jedno o kaszel, głównie od ludzi w średnim wieku.

A co ze starszymi? Tymi, którzy wcześniej byli głównymi naszymi pacjentami? Zero... ZERO zgłoszeń.

Przez ostatnie 40 dni nie miałem ani jednego poważnego zgłoszenia, może 4- 5 interwencji telefonicznych, w których modyfikowałem leki - niezbyt poważne - i może dwie (DWIE!) wizyty osobiste chorych, jedno to stłuczenie z podejrzeniem złamania, drugie zmiany w płucach wymagające pilnej diagnostyki - podejrzenie nowotworu płuc.

A co z resztą? Gdzie te świeżo rozpoznawane - comiesięcznie - cukrzyce? Gdzie zapalenia płuc? Gdzie zagrażające zaostrzenia niewydolności krążenia? Gdzie nagłe przypadki podejrzane o udar mózgu lub zawał serca?

Pacjenci? Właśnie umierają w ciszy po domach

Czyżby wszyscy wyzdrowieli? Nie, myślę, że ci - zwłaszcza starsi pacjenci - albo właśnie umierają po domach w ciszy, albo doznają ciężkiego uszczerbku na zdrowiu który nie dość, że pogorszy ich stan zdrowia to jeszcze znacząco skróci życie, przybędzie też inwalidów i niepełnosprawnych. Człowiek z nieleczonym bardzo wysokim ciśnieniem tętniczym może w każdej chwili skończyć z udarem mózgu i w efekcie czego np. z niedowładem lub paraliżem np. jednej połowy ciała.

Ilu starszych ludzi umrze z powodu zapalenia płuc? Przez ostatnie 40 dni nie leczyłem ani jednego (zapalenia płuc), bo nie było zgłoszeń, a wg statystyk comiesięcznych powinno ich być przynajmniej kilka, do kilkunastu. Zwłaszcza, że pandemia w Polsce przypadła na okres marca i kwietnia, a to intensywne miesiące, jeżeli chodzi o zapalenia płuc i infekcje.

Oczywiście czytelnik może pomyśleć: okej, to kilka przypadków, czy kilkanaście. Otóż nie, różnicę robi skala. Przyjmując dane statystyczne, że w moim województwie przypada jeden lekarz rodzinny - taki jak ja - na ok 1750 mieszkańców, a moje miasto liczy ok. 500 000 mieszkańców (z górką), to prostym rachunkiem dzielenia 500 000 : 1750 otrzymujemy liczbę lekarzy rodzinnych w moim mieście, czyli ok. 285 lekarzy rodzinnych.

Przeczytaj: Koronawirus w Polsce. Jaka jest sytuacja w onkologii?

Teraz przemnóżmy liczbę przypadków (te kilka). A więc 5 (przypadków miesięcznie które wymagają natychmiastowej pomocy szpitalnej) pomnóżmy przez 285 lekarzy, a otrzymamy ponad 1400 przypadków, które mają wysokie prawdopodobieństwo zgonu, jeżeli nie zostaną przyjęte do szpitala. Teraz weźmy zapalenia płuc, które u starszych osób wymagają pilnego włączenia leczenia antybiotykiem. Załóżmy optymistycznie, że będzie ich 15 w miesiącu na jednego lekarza rodzinnego, a więc 285 lekarzy rodzinnych razy 15 zapaleń płuc daje 4 275 zapaleń płuc, w których nie podjęto leczenia.

Chorych zabija strach i absurdalne decyzje rządu

Tak można przeliczać dalej, uzyskując wynik około 50 000 zaniechań leczenia i pozostawienia pacjenta z chorobą bez opieki medycznej w skali półmilionowego miasta, z czego około 1400 przypadków wymagających natychmiastowej pomocy szpitalnej i wysokim ryzykiem zgonu. W tych 1400 pacjentach są też ci ciężko chorzy, w zaostrzeniach chorób serca i krążenia, o których wspomina profesor Dudek.

Teraz pytanie: jak to się ma do zgonów z powodu koronawirusa, do tych niecałych 400 przypadków? Osobiście uważam, że więcej zgonów obecnie generuje brak opieki medycznej nad pozostałymi chorymi na inne choroby, aniżeli koronawirus. Zabija ich strach i absurdalne zachowanie rządu.

Coraz bardziej niezgodne z logiką zalecenia polityków (polityków, bo ekspertów w dziedzinach zdają się nie słuchać w ogóle), będą ten problem pogłębiać.

Przeczytaj: Operacja w czasie epidemii koronawirusa. Kiedy zabieg powinien, a kiedy nie może być odwołany?

Zakaz chodzenia do lasu, więc ludzie tłoczą się na zastawionych autami chodnikach

Z punktu widzenia lekarza rodzinnego widzę, jak dużo ludzi prosi o leki uspakajające, a coraz więcej prosi o leki przeciwbólowe, dlatego że siedzenie w domu okrutnie źle wpływa na układ ruchu, wszelkie zwyrodnienia itd.

Absurdy zaleceń zaczynają przypominać tragikomedię. Ostatnio w dyskontach nakazano wchodzenie do sklepu tylko i wyłącznie z wielkimi koszami metalowymi zabieranymi z parkingów przedsklepowych. To szkodliwy nonsens, sprzyjający roznoszeniu infekcji. Niestety kierownictwo dyskontów nie rozumiało, że kiedy przychodzę do sklepu z własną torbą, to jest to bezpieczniejsze, dlatego że produkty swoim rękoma w jednorazowych rękawiczkach ściągam do własnej torby z półki, nie ma transmisji.

Kiedy jestem zmuszony wziąć duży kosz z parkingu, muszę najpierw moimi rękoma chwycić za wózek, który pchało przez dzień pewnie tysiąc osób i przenieść bakterie z rękojeści wózka na moje ręce, czy będą w rękawiczkach czy nie. Następnie te drobnoustroje tysiąca osób przeniosę na produkty, które będę ściągał z półki, następnie na produktach zaniosę je całej rodzinie do domu. Gdzie tu logika? Okazało się potem, że metalowe kosze są po to, by jakiś wykrywacz zliczał klientów sklepu... ręce opadają.

Absurdy gonią absurdy

Ile ludzi naprawdę umarło w wyniku pandemii, dowiemy się pewnie za kilka miesięcy, gdy porównamy statystyki zgonów z zeszłych lat w stosunku do miesięcy z pandemii. Większość, myślę, zgonów będzie spowodowana absurdalnym zarządzaniem kryzysowym, aniżeli samym wirusem, można być tego pewnym.

Mój apel kieruję głownie do dzieci starszych osób i pomocy sąsiedzkiej, aby zorientowali się, co "NAPRAWDĘ" słychać u ich rodziców, sąsiadów, starszych znajomych, bo z pewnością nie jest tak różowo, jak zapewniają przez telefon.

LIST DO MEDONETU - przeczytaj inne historie:

Masz pytanie o koronawirusa? Wyślij je na adres: koronawirus@medonet.pl. Codziennie aktualizowaną listę odpowiedzi znajdziesz TUTAJ: Koronawirus - najczęstsze pytania i odpowiedzi.