Voetballer Klaas-Jan Huntelaar denkt nog niet aan stoppen, maar is ondertussen ook druk met andere dingen. Met zijn moestuin bijvoorbeeld.

Zijn generatiegenoten analyseren voetbalwedstrijden op tv, zijn druk met hun trainersdiploma of buiken gezellig uit. Maar, don’t mention het s-woord bij Klaas-Jan Huntelaar. Van stoppen wil niet weten. Interviews daarover, over voetbal in het algemeen, hoeven voor de spits niet meer zo nodig. Maar als gids dienen over onderwerpen die in de voetballerij als randzaken gelden, maar in het echte leven hoofdzaken zijn – ja, kom maar op.

In de weken na het interview komen er nog appjes over ingrediënten, mooie shirts en fraaie bestemmingen. ‘Voeg je Sam Fender nog toe aan favoriete artiesten? Die luister ik nu heel vaak. En Herman Brood’s I love you like I love myself blijft ook lekker.’ Een paar uur later: ‘Er vliegt hier iedere avond exact om 22.44 uur een ransuil over. Dat is toch wel mijn favoriete dier.’

Hij wil nog zo veel beleven, hij zag voor zijn gevoel pas zo weinig. ‘Ik ben 36, heb vier kinderen, maar het gevoel dat ik nog steeds aan mijn jeugd bezig ben. Dat het volwassen leven pas begint als ik gestopt ben.’

Waar is hij niet geweest? Alle continenten sowieso, tientallen landen. Maar als profvoetballer zie je er bar weinig van. Het vliegtuig-bus-hotel-trainen-eten-slapen-ritme wordt zelden onderbroken door een culturele trip. Collega’s vinden dat prima, vermaken zich met telefoon, iPad, een pak kaarten of spelcomputer. Trekt Huntelaar ook zijn neus niet voor op. Maar liever gaat hij naar buiten om te kijken, ruiken, proeven en voelen wat daar gebeurt. Gaat hij anoniem op in de menigte, voor zover mogelijk.

We treffen elkaar op het terras van het Arnhemse etablissement Sugar Hill, waar ze goede taart en vis serveren. Handtekeningen- en selfiejagers onderbreken beleefd, Huntelaar handelt het geroutineerd af. De bevriende restauranthouder heeft Klaas-Jan Huntelaar-appelcider op het menu staan. Op de fles is een paniniplaatje van Huntelaar geplakt. Het is geen ode aan de goalgetter, hij is daadwerkelijk door Huntelaar zelf gefabriceerd ‘Dat is niet heel moeilijk om te maken. Ik had heel veel appels over in de moestuin.’

Een profvoetballer met een moestuin! Waarschijnlijk is hij de enige. Hij onderhoudt hem samen met vrienden. ‘Je bent bezig met een proces, er moet iets groeien, daar moet je aan werken, tijd erin insteken, een beetje liefde. Het is als een voetbalploeg opbouwen. Mooi als er dan ineens iets groeit.’

Van huis uit werd hij gestimuleerd de wereld te ontdekken. Zijn vader was onder meer leraar en maakte van wandelingen door steden en musea complete speurtochten, inclusief spannende verhalen. ‘Bij een verlaten treinspoor waren volgens hem heel bizarre dingen gebeurd. Daardoor had je er wel zin in, hij en mijn moeder maakten het interessant. Mijn twee broers en ik zijn van nature vrij nieuwsgierig. Normaal is ook maar normaal.’

Stad: Rio de Janeiro

‘Daar ben ik twee keer geweest met het Nederlands elftal. Best apart achteraf: tijdens het WK 2014 hadden we meer vrijheid dan tijdens een vriendschappelijke trip in 2011, terwijl in 2014 nota bene de strenge Louis van Gaal bondscoach was. We zijn natuurlijk de Suikerbroodberg op geweest. Toeristisch, maar het uitzicht is fantastisch over die hele stad. Ik moest mezelf overwinnen, ik houd niet van die hoogtes en moest in een karretje aan een kabeltje omhoog.

Dan liever jetskiën op het Lagoa de Rodrigo Freitas. Heb ik gedaan met Tim Krul, Daryl Janmaat en Paul Verhaegh. Tijdens een trip met Oranje naar Sydney heb ik als enige een hoge brug beklommen. Kwam nog gedoe van. Pieter van den Hoogenband (oud-zwemkampioen, red.) vond het onverantwoord, schreef hij in een column. Het geeft mij juist ontspanning, en energie. De risico’s waren verwaarloosbaar.

Beeld Els Zweerink

Het mooie van Rio is dat iedereen daar aan het sporten is. Beachvoetvolley op het strand. Parasailen. Er zijn overal een soort bushokjes waar je allemaal oefeningen kunt doen. Zie je in de ochtend een opaatje zich optrekken aan een stang. Iedereen is bezig met fit blijven. Op een relaxte manier. Zoals alles relaxed oogt. Het zangerige accent, de muziek, de barretjes, de stranden. Via het Instagram-account van Kaká (oud-voetballer, red.) heb ik nog een toprestaurant gevonden, Aprazavil. Lag boven op een heuvel, de reis erheen was al een toetje, in de schemer in een onbekende stad in een taxi. De favela’s zou ik nog willen zien. Maar dan niet met een excursie, maar een week incognito.’

Kunstenaar: Caravaggio

‘Een van de weinige schilders die ik interessant vind. Beetje vaag, beetje creepy, beetje theatraal, gekke dingen. Extreem. Heel donker, met een beetje lichtinval. Luguber. Gothisch. Bijbelse taferelen. Ik ben helemaal niet gelovig, maar het trekt me gewoon aan. Ik heb wat boeken over hem gekocht. Kreeg ook veel kaarten opgestuurd van iemand die wist dat ik het mooi vond. Hij zette er verder niet veel op. Kreeg je een kaart van een werk met een onthoofde man erop. Dacht je: wat is dit voor boodschap, haha? Het bleek van een Nederlands stel te zijn, heel aardige mensen. Ze kwamen nog een boek over hem bij mijn ouders afgeven.

Jeroen Bosch vind ik ook mooi. De tuin der lusten heb ik gezien in het Prado toen ik in Madrid voetbalde. Er gebeuren wel erg veel dingen op dat schilderij. Net iets te druk. Maar misschien moet ik me er meer in verdiepen. Pas als je de verhalen achter een kunstwerk kent gaat het leven, krijgt het diepgang.’

Beeld Els Zweerink

Film: The Big Lebowski

‘Mijn favoriete film aller tijden. De eerste keer snapte ik er niets van, ik zat niet in die flow en dacht echt: wat een rotfilm, de slechtste film ooit! Ik vond het non-humor, en zonde van mijn tijd. Toen heb ik toch nog een keer gekeken en ik kreeg ik het al beter in de smiezen. Na de derde keer kijken viel het kwartje definitief. De hoofdrol is voor een ultieme loser die lekker gaat bowlen, White Russians drinkt, in zijn ochtendjas naar de supermarkt gaat. De film zit vol dialogen die nergens over gaan. Ik ken hem inmiddels zowat uit mijn hoofd.

Ik heb hem wel eens getipt in de kleedkamer, maar de meesten haakten toch af. Ook omdat het al een wat oudere film is. Met voetballers ga je sowieso niet echt snel de diepte in. Voetbal is best een zwaar vak, lichamelijk, maar ook mentaal. Je moet een hoop verwerken telkens. Dat wordt best onderschat. Je focust je alleen op je carrière. Aan iets nieuws beginnen, zoals een nieuwe film, wordt al zwaar gevonden.’

Sporter: Dennis Bergkamp

‘Ik groeide op toen Dennis Bergkamp zijn glorietijd als voetballer beleefde. Magistrale speler. Mysterieus ook, je wist weinig van hem. Ik maakte hem later mee als assistent-trainer bij Ajax. Goeie gast, maar dan nog leer je hem niet echt kennen. Een enigma, dat vind ik wel wat hebben. Heel effectief. Alles moet raak zijn, moet zin hebben; anders zegt hij liever niets.

Cristiano Ronaldo intrigeert me weer op een heel andere manier. Ik heb kort met hem samengespeeld. Wat hij er allemaal voor doet... onvoorstelbaar. Haal het theatrale weg en hij is gewoon een fenomeen. Hoe graag hij nog wil winnen. Ik herken er wel iets van, ik wil zelf ook nog steeds wedstrijden beslissen.

Dat verbaast mensen vanwege mijn leeftijd. Ik word niet per se vrolijk van klassementjes waarin ik als ‘de oudste doelpuntenmaker sinds weet-ik-veel’ wordt omschreven. Pure leeftijdsdiscriminatie!’ Lacht hard. ‘Nee, maar dat vind ik serieus niks. Mijn honderdste goal voor Ajax of zo, dat vind ik dan al leuker. Maar eerlijk gezegd ben ik ook daar helemaal niet mee bezig. Ik wil gewoon lekker voetballen in het nu.’

Stadion: Bernabéu

‘Ik houd van oude stadions. De nieuwe hebben allemaal dezelfde architectuur, van die vissenkommen. Het is leuk om verrast te worden. Dat mag ook iets negatiefs zijn. Dat het toilet naar de kloten is, of een onmogelijk muurtje op een onmogelijke plek, een laag dak, een krappe tunnel. De Grolsche Veste van FC Twente is eigenlijk maar voor de helft af, je hebt een heel hoge tribune en een wat lagere. Dat vind ik tof.

Bernabéu is het mooiste stadion van allemaal. Het is zo groot, zo steil, zo hoog. Op het veld zie je overal ogen, je voelt je echt een gladiator. Terwijl de fans vrij stil zijn: er komen veel families en er is maar een vakje fanatiekelingen dat wordt betaald om kabaal te maken. Ze komen controleren of Real wint en dan moet het ook nog overtuigend zijn, anders zijn ze kritisch.

Het was geweldig om daar vorig seizoen te winnen met Ajax. Nee, niet omdat ik daar heb gespeeld en na een halfjaar al weg moest. Real is gewoon de grootste club. Het was David die Goliath versloeg. Ik heb zelf geen minuut gespeeld, maar na afloop ben ik nog een keer naar buiten gegaan om het te vieren met onze fans, met slidings voor het uitvak en zo. Dan laat je de euforie even helemaal toe.’

Boek: De alchemist

‘Heb ik gekregen van oud-Ajax-voorzitter John Jaakke bij mijn afscheid van Ajax eind 2006. Een herdersjongen droomt telkens over een schat bij de piramiden, gaat op reis naar Egypte en beleeft van alles. Het gaat over het leven. Over dat mensen vaak doodgaan op de plek waar ze vandaan komen. De reis is leuk, maar de belangrijkste dingen staan dicht bij je. Vond ik echt een leuk cadeau, iets persoonlijks dat goed paste bij het moment: ik ging voor het eerst naar een buitenlandse club, naar Real Madrid.

Het liefst lees ik trouwens non-fictie. En kookboeken! Daar heb je echt iets aan, je kunt een resultaat boeken. Ik heb er onvoorstelbaar veel. Mijn favoriet is een groot, rood boek, beetje de klassieke Franse keuken. Ik heb er onder meer een recept met kreeft en een bouillonnetje met cognac, dragon en nog wat ingrediënten uitgehaald. Echt zalig.’

Shirt: Peruviaans elftal

‘Een traditioneel wit shirt, met een rode sjerp afgewerkt met gouden borduursels. Hagelwitte broek en sokken eronder: schitterend. In Italië heb ik veel mooie shirts geruild. Mijn zolder ligt er vol mee. Ik bewaar daar allerlei herinneringen. Trainingspakken, poppetjes, vlaggen, programmaboekjes, vaantjes, een kapotgeschoten cornervlag. Het shirt van Napoli is prachtig blauw. Juventus, Milan, Inter, Atalanta, Roma, Lazio: ze zijn bijna allemaal aristocratisch mooi.’

Band: The Killers

‘Sam’s Town is mijn lievelingsalbum. Ik houd van een beetje bombastische rockbands, glamoureus, tegen camp aan. De zanger van The Killers, Brandon Flowers, heeft iets van een showmaster uit de jaren zeventig of tachtig. Hij is een klein mannetje, maar wat een energie! Kings of Leon, Muse en Mumford and Sons zijn andere favorieten. In de kleedkamer bij Ajax zijn Hakim Ziyech en Daley Blind de dj’s. Daley houdt gelukkig ook een beetje van rock. En wat trance voor de wedstrijd. Ook lekker. Beetje oppompen, daar word je wakker van, dan ga je naar de wedstrijd toeleven.

Beeld Els Zweerink

Op de terugweg in de auto draai ik Iron Maiden, ouderwetse metal. Alles loslaten, lekker rammen. Ze zingen en spelen met volle overgave. Dat vind ik mooier dan het gepolijste. Ik drumde vroeger een beetje. Het leven van een muzikant lijkt me interessant. Maar uiteindelijk is het misschien ook saai. Alles lijkt leuk, tot je erin zit. Voetbal is leuk. Maar als je er zo lang in zit als ik, dan snak je soms naar het leven erna, lekker naar festivals gaan, steden bezoeken. Liefst anoniem. En toch wil ik het voetbal niet loslaten.’

Land: Noorwegen

‘De natuur is er prachtig. Nu het op de wereld wat warmer wordt, is de temperatuur daar ook lekker. Ik heb er in het wild gekampeerd met mijn broers. Je kwam niemand tegen. Vier dagen die voelden als twintig dagen, zo kalm gleed het leven voorbij. Er was trouwens wel een man in de buurt die het gebied kende en een ontbijtje bracht. Het was niet echt zoals die film Into the Wild. Maar ons avondeten visten we zelf bij elkaar. De hele dag met een hengel, nergens aan denken verder. ’s Avonds bij een kampvuurtje kletsen. Nederland is ook prachtig, je hebt hier zo veel mooie plekjes. De Sallandse Heuvelrug. Terschelling, Ameland. Is ook milieubewuster, hè.’

Bier: Hummelsche Hoppa

‘Bij Schalke dronken we de avond voor de wedstrijd een biertje. Trainer Felix Magath geloofde daarin. Eigenlijk drink ik nu alleen nog een witbiertje als het op vakantie heel heet is. En een wijntje bij het eten. Die uit de regio Montrachet in de Bourgogne zijn heerlijk. Een heel subtiele, smaakvolle witte wijn.

Mijn broer heeft zijn eigen bierbrouwerijtje, De Witte Buizerd, waar hij Hummelsche Hoppa maakt. We komen uit Hummelo, vandaar. Hij heeft onder meer een I.P.A.-bier, maar die heet dan A.P.A., Achterhoeks Pale Ale. Het is leuk om zelf iets te maken. Laatst had ik een carpaccio van koolrabi uit de moestuin gemaakt. Dunne schijfjes, beetje witte wijnazijn, olijfolie, tijm en citroenschaafsel. In die zin ben ik wel met mijn toekomst bezig. Want groenten zijn de toekomst.’