Cas Westhoff, Eline Sibia en Leo Knikman .

Leo Knikman (58) uit Hilversum

Leo Knikman (58) uit Hilversum: ‘Mijn verslaving begon vorige zomer. Het was de tijd dat Boris Johnson uit de regering stapte en May’s overleg op haar buitenverblijf Chequers volledig explodeerde.

‘Inmiddels heb ik een keurige Brexitverslaving ontwikkeld, met alle negatieve connotaties die daarbij horen. Ik check het nieuws soms wel tien keer per dag, met name via de website van The Guardian. Het gaat maar door, en door en door. Er komt geen eind aan. Iedere dag zijn er weer cliffhangers en deadlines die niet gehaald worden. Soms is er een rustdag, maar dan word ik bijna trillerig omdat er geen Brexit-fix is.

‘En ja, ik ken alle Brexitpersonages inmiddels veel beter dan dat ik Nederlandse politici ken. Gru-we-lijk. Dominic Cummings is degene die mij het meest intrigeert. Hij is haast onzichtbaar, geeft geen interviews en hij komt nooit in talkshows. Maar hij is de Raspoetin van de Brexit. Hij lijkt de visionair. Dat kan je van Boris Johnson niet zeggen, hij is eerder de ultieme charlatan, de rattenvanger van Hamelen.

‘Hoe dit gaat eindigen? Het gaat niet eindigen. Welk scenario het ook gaat worden: het gaat nog heel lang duren. Het tekenen van een verdrag is slechts een eerste stap. Daarna wordt alles nóg gruwelijker. Ik heb wel het gevoel dat we boven op de geschiedenis zitten. Wat nú gebeurt, gaat veel impact hebben.’

Eline Sibia

Eline Sibia (26) uit Amsterdam: ‘Het is echt net een soap. Alleen dan met veel ernstiger consequenties. Ik ben een Nederlander, maar in Londen opgegroeid. Sinds 24 juni 2016 ben ik er elke dag mee bezig. Ik herinner me die dag nog goed. Mijn broer maakte me ’s ochtends vroeg wakker en zei: we hebben een Brexit. Maar ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat het echt is.

‘Sindsdien gebeurt er zo veel. Het is eigenlijk te veel. Soms kan ik het niet meer aan en moet ik me ervoor afsluiten. Als ik er eenmaal aan begin, ga ik down the rabbit hole. Je kunt er helemaal gek van worden. Er zijn zo veel onverwachte wendingen. Daarnaast vind ik het bizar hoeveel mensen verschillend over de Brexit kunnen denken. Ik heb er zelfs ruzie met vrienden over gekregen.

‘Elke dag lees ik de Politico-nieuwsbrief. Ik heb ook debatten in het Lagerhuis gevolgd. Ik volg niet één bepaalde politicus: er zijn er inmiddels zo veel geweest. Elke keer is er weer een nieuwe, en doet die persoon iets raars, zoals minister Priti Patel, die laatst onder vuur kwam te liggen omdat ze op tv lachte over de gevolgen van de een no deal-Brexit.’

Cas Westhoff

Cas Westhoff (39) uit Amsterdam: ‘Het is the gift that keeps on giving. Sinds de referendumuitslag in 2016 ben ik verslaafd. Voordat ik naar mijn werk ga, lees ik de Financial Times, op de fiets luister ik naar podcasts, ik volg het liveblog van The Guardian en ’s avonds thuis kijk ik soms nog naar debatten in het Lagerhuis.

‘Ik was toevallig in januari in Londen. Dat was ten tijde van de eerste Lagerhuis-stemming over de Brexit-deal van Theresa May. Ik ben toen naar Westminster gegaan. Zowel de remainers als de brexiteers protesteerden, auto’s reden toeterend langs. Het was een rare sfeer.

‘De Noord-Ierse Arlene Foster fascineert mij het meest. Op haar 8ste werd haar vader thuis in het hoofd geschoten door de IRA. En op haar 16de raakte haar vriendin zwaargewond bij een bomaanslag. Met zo’n geschiedenis is het lastig om compromissen te sluiten, dan is het logisch dan je bij Groot-Brittannië wil blijven. Het contrast tussen deze politica en Michel Barnier, de onderhandelaar namens de EU, kan niet groter zijn. Hij is een rasdiplomaat.

‘Voor jonge Britten lijkt het me moeilijk om positief naar de toekomst te kijken. Ik was een paar maanden geleden naar een optreden van spoken word-kunstenaar Kate Tempest. Als je haar hoort praten over de Brexit, word je zo treurig. Het land is verloren, zegt ze.

‘De Brexit-fascinatie is een soort tegengif, om het gevoel van somberheid over de situatie tegen te gaan. Als er een akkoord komt, is mijn verslaving hopelijk voorbij. Ik wil me weer bezighouden met zaken die wél zin hebben.’