"Achter deze voorwerpen gaat een interessant stuk sociale geschiedenis schuil", vertelt Jacques de Selliers. Toen eind 19e eeuw duizenden mensen van het platteland naar de stad kwamen om er te werken, moesten ze de discipline van de tijd aanvaarden. Niet de zon, maar een toestel wees nu aan hoe laat het was, en niet "ongeveer", maar precies.

Er was dus een klok nodig in de woning, en wel op een cruciale plaats. De fabrieken van siervoorwerpen en garnituren in faience (geglazuurd aardewerk), marmer, hout en brons zagen het gat in de markt, en voegden aan hun louter decoratieve spullen iets nuttigs toe: een uurwerk. In de beginfase bestonden er van veel schoorsteenklokken nog versies zonder mechanisme.