Ten bociek miał prawdziwe szczęście. Gdy się urodził, rodzice wyrzucili go z gniazda. Pewnie umarłby z głodu, gdyby nie przygarnęła go pani Krystyna Pawlak (72 l.) ze wsi Orzyny (warmińsko-mazurskie). Emerytka zaopiekowała się pisklęciem i pokochała jak matka. A bocian, który dostał na imię Klekuś, odwdzięczył się jej w ujmujący sposób.

– Jak Klekusia sąsiadka przyniosła mi do domu, to jeszcze cały był w puchu – wspomina pani Krystyna. Bardzo dba o swojego pupila. Karmi go trzy razy dziennie. – Od początku jadł kurze serca i wątróbkę. Teraz to potrafi spałaszować kilogram serc dziennie. Nie pogardzi też piersią z kurczaka – opowiada emerytka. W zimne noce bocian dostaje miejsce w ciepłej szopie.

Klekuś potrafił się odwdzięczyć za miłość i opiekę. Gdy nauczył się latać, z pierwszego lotu przyniósł pani Krystynie czerwoną różę w dziobie i położył w korytarzu.