28 jaar gevangenisstraf en daarna tbs met dwangverpleging. Het is de straf die de rechter vandaag oplegde aan Michael P. voor het ontvoeren, verkrachten en doden van de 25-jarige Anne Faber. Het vonnis is gelijk aan de eis, maar het is een opvallende straf. Dat komt door de tamelijk zeldzame combinatie van de lange celstraf en daarna gedwongen behandeling.

P. kan in de praktijk pas beginnen aan zijn tbs na 23 jaar gevangenisstraf. "Heeft een behandeling nog wel zin na zoveel jaar?", vraagt strafpleiter Jan-Jesse Lieftink zich af. Hij is bestuurslid van de Vereniging van tbs-advocaten. "Maar die zinloosheid is misschien ook wel de bedoeling van de rechtbank, die P. omschrijft als een gewetenloze man die zijn eigen perverse wensen belangrijker vindt dan het leven van zijn medemens."

Een tbs'er mag namelijk alleen terugkeren in de maatschappij als de behandeling is geslaagd. Lieftink: "De kans is groot dat P. uiteindelijk op de longstay-afdeling belandt, waar hij nooit meer wegkomt. Als je die insteek hebt, geef dan levenslang. Daar is het voor."