Jens Toornstra (Feyenoord) in de mist tijdens het duel met Fortuna. Beeld BSR Agency

De mist boven Sittard kwam, ging, kwam sterk terug en bleek uiteindelijk een onoverkomelijke hindernis voor het uitspelen van een spannende bekerwedstrijd. Tussen de flarden door trapten Fortunezen en Feyenoorders ruim een uur tegen een bal. Toen het cruciale bekerduel werd gestaakt, na 63 minuten, bleek dat het 1-1 stond.

De wedstrijd wordt dinsdag 28 januari hervat na ruim een uur, bij 1-1 dus, met een plaats in de kwartfinales als inzet. De natuur is onvoorspelbaar. In de eerste helft bleek de mist die zich in de middag had uitgestrekt boven Limburg, bijna weggetrokken. Lekker voetballen dus. Mooi affiche.

Een kopje thee later, toen de tweede helft begon, hing opeens een grijze deken boven het stadion, die het zicht op het veld vanaf de tribunes bijna benam. Toch verder voetballen dus, alsnog staken na ruim een uur, eventueel hervatten na een half uur onderbreking. Dat was het plan.

Uiteindelijk volgde een definitieve staking. ‘Beide doelen zijn niet goed zichtbaar. De assistenten kunnen het niet meer goed zien. We stoppen’, verklaarde scheidsrechter Kevin Blom na een half uur onderbreking. Dat kwam Feyenoord voetbaltechnisch gezien het best uit, vermoedelijk, want Fortuna voetbalde beter en maakte zo bezien meer kans op de zege.

Voor de liefhebbers bij de tv was sowieso bijna niets te zien, al is zo’n onderbreking wel leuk voor de live-uitzending. Verslaggevers en trainers die rond een scheidsrechter drommen. Opwinding. Kevin Blom als middelpunt van de voetbalwereld. Stoppen. Niet stoppen. Wachten of de mist oplost. Omroepers, spanning.

In de 51ste minuut, kort na de 1-1, een fraai schot van Fortunees Felix Passlack, vroeg scheidsrechter Kevin Blom alvast om de oranje bal, een mogelijk baken in de mist. Fortuna drukte Feyenoord steeds dieper weg in die fase. Geelgroene mannen schoten tevoorschijn uit mistflarden en verschenen opeens voor doelman Justin Bijlow. Fortuna was beter. Fortuna geloofde in succes.

Het duel kreeg in die fase een voor de verslaggever onbeschrijfelijk karakter, in letterlijke zin ook, al was het maar omdat vanaf de tribunes het doel waarin Feyenoord moest scoren niet meer te zien was. Ja, het moest daar ergens staan. Kolderiek was de korte onderbreking in de 55ste minuut, waarna de omroeper door het stadion schalde: ‘De spelers zien genoeg. De wedstrijd gaat door.’

Dat is cruciaal bij voetbal. Dat de scheidsrechter vanaf de middenlijn beide doelen kan zien. Dat het vanaf de tribunes na de rust abracadabra was, een spel van geluidsgolven, geschreeuw, gefluit en het schieten tegen een bal, dat mensen een kaart kopen voor een wedstrijd die ze niet kunnen zien, dat is blijkbaar van secundair belang. Hoewel? Na 63 minuten was daar dus die onderbreking, op instigatie van een assistent-scheidsrechter die geen buitenspel meer kon onderscheiden. Hij kon namelijk niet meer waarnemen wanneer de aangevende speler de pass precies gaf, nogal belangrijk bij het vaststellen van buitenspel. Dat bleek dus doorslaggevend voor de staking.

De staking was op zich jammer. Het was een spannende wedstrijd, voor zover te ontwaren. Feyenoord is min of meer opgestaan onder trainer Dick Advocaat, die een mooie serie bewerkstelligt. Mannen in voetbalplunje zijn weer fit en gretig. Feyenoord is een team. Marco Senesi is een degelijke centrumverdediger gebleken, Leroy Fer voelt zich langzamerhand weer voetballer, Nicolai Jørgensen lijkt weer enigszins op de spits uit het kampioensjaar 2017. De beker is daarbij cruciaal, want de beker is een prijs en via de beker kan Feyenoord zich toegang verschaffen tot de Europa League.

In bestuurlijk opzicht mag Feyenoord dan een doolhof zijn met gevaar uit elke hoek, op het veld heeft het elftal de gunst van het weer goed opgekomen legioen herwonnen. Maar dat wil niet zeggen dat Feyenoord dinsdag goed voetbalde, op de eerste dag van de bekerdriedaagse. Sterker: Fortuna was beter. Fortuna behaalt eigenlijk al zijn successen in eigen stadion, dat mede door de mist en vrieskou met nog geen zesduizend toeschouwers was bezet.

Feyenoord kreeg zelfs geen enkele kans in de eerste helft. Maar dat doelpunt dan, in de 43ste minuut? Ja, dat doelpunt ontstond na een hoekschop van Orkun Kökcü naar de eerste paal, waar aanvaller Amadou Ciss via het lichaam van Clint Essers inkopte. Maar beiden zijn van Fortuna. Eigen doelpunt dus. Dat was sneu voor Fortuna, dat tot die tijd makkelijker combineerde, feller was en de betere kansen kreeg, via een kopbal van Vitalie Damashkan en schoten van Mark Diemers.

Het vreemde was dat de mist vrijwel was verdwenen, en opeens terugkeerde. Dat leverde tal van kolderieke taferelen op, de gelijkmaker van Fortuna en het definitieve staken. Feyenoord zal nog een keer naar Sittard moeten.