DDS had geen enkel plan om de herdenking van de Februaristaking in Hilversum bij te wonen, maar toch heeft de organisatie besloten om onze redactie bijvoorbaat de toegang te weigeren. In een e-mail die werd gestuurd aan journalistieke redacties noemt de voorzitter van het Comité Februaristaking Gooi een vijftal rechtse media-organisaties – waaronder DDS – “niet-journalistieke propaganda-organisaties” en dreigt hij de politie in te zetten.

Arthur Graaff is de voorzitter van het Comité Februaristaking Gooi, en organiseert vanmiddag in Hilversum een bijeenkomst om (surprise, surprise!) de Februaristaking uit 1941 te herdenken. Als vanzelfsprekend hebben de redactieleden van De Dagelijkse Standaard ontzettend veel respect en ontzag voor degenen die met gevaar voor eigen leven opstonden tegen de Duitse bezetter. Desalniettemin waren we niet van plan om te komen opdagen: we hebben slechts een kleine redactie, en het werk gaat gewoon door. Uit eerlijkheid moet ik ook bekennen dat ik niet eens wist dat er ook in Hilversum een herdenking zou plaatsvinden.

Hoe het ook zij, DDS is er sowieso niet bij. Via een e-mail van de heer Graaff wordt ons – en vier andere rechtse media-organisaties – de toegang geweigerd tot het Oude Raadhuis vanmiddag. Om mij onbekende redenen worden wij “Daily Standard” genoemd, ondanks dat we die Engelse naam nooit gebruiken. Hoe het ook zij: wij zijn “niet-journalistieke propaganda-organisaties”. Nogal een ongefundeerde term, maar Arthur Graaff is lid van de NVJ en dus heeft hij kennelijk het recht om anderen de titel journalist te ontzeggen. Overigens: ook ondergetekende is lid van de NVJ, en vindt dat mede NVJ-lid Arthur Graaff nogal een ongefundeerde en weinig journalistiek accurate uitspraak doet, maar dat is natuurlijk ook de vrijheid van meningsuiting. Ook ronduit debiele meningen mogen namelijk worden geuit.

Desalniettemin komt ons die vrijheid kennelijk niet toe. Mochten we toch van plan zijn om te komen opdagen, dan zal de “ordienst” van de heer Graaff ons in de nek vatten, filmopnames worden ‘tegengehouden’ en de politie op ons dak gestuurd. Toe maar. Andere mening als journalist? Dan ben je dus eigenlijk geen journalist maar een propagandaverspreider, en moet je werk onmogelijk worden gemaakt. Sterker nog: laat de politie je maar bij je lurven grijpen.

Kortom: Gestapo-praktijken waar menig dictator nog een puntje aan kan zuigen. En precies het soort onderdrukking waartegen gestreden is door de dappere helden die meededen aan de Februaristaking. Maar die ironie ontgaat Arthur Graaff vermoedelijk dan weer geheel. Met z’n intens deugende herdenking.