Obraz, jaki wyłania się z tego procesu, właściwie należałoby już nazwać karykaturalnym. Jednak szacunek wobec stron tego postępowania nakazuje powściągliwość w doborze słów. Bo w tle tej historii kryją się wyłącznie dramaty.

POLECAMY: Lekarze kontra Ziobro. Był thriller, jest film katastroficzny

Krystyna Kornicka-Ziobro w 2006 roku straciła ukochanego męża i jest przekonana, że do tej straty przyczynili się lekarze. To jej wersja, do której od lat nie chce się przychylić ani prokuratura (z wyjątkiem okresu, gdy rządzi PiS), ani sąd. Ma do swojej walki prawo i z tego prawa korzysta.

Jednak równocześnie jej synem jest minister sprawiedliwości i prokurator generalny w jednym. A Zbigniew Ziobro do walki, jaką toczy jego matka, zaprzęgnął w zasadzie cały aparat państwa. W dodatku wbrew obietnicy złożonej w Sejmie, sam nigdy nie wycofał się z tego procesu. Na rozprawach się nie pojawia, ale od kilku lat to dowodzona przez niego prokuratura robi wszystko, by kardiologom uprzykrzyć życie.

POLECAMY: Oskarżyć Pana Boga. Jak Zbigniew Ziobro szuka winnych śmierci swojego ojca

W tej sprawie występuje także prokurator Marek Baca, któremu przyszło na sali sądowej wypełniać wolę Zbigniewa Ziobry. Reprezentowana przez niego instytucja wcześniej dwukrotnie nie widziała podstaw, by postawić lekarzy w stan oskarżenia. Prokuratura zmieniła zdanie dopiero, gdy po dojściu do władzy przez PiS jej szefem został minister Ziobro. To wtedy prok. Baca uznał, że jeden z oskarżanych lekarzy nie tyle popełnił błąd, co wręcz celowo doprowadzał Jerzego Ziobrę do stanu niebezpieczeństwa utraty życia.

Dlatego dziś prof. Dariusz Dudek właściwie musi tłumaczyć się z tego, że nie jest sadystą. On i pozostali lekarze – prof. Jacek Dubiel, dr Andrzej Kmita i dr Katarzyna Styczkiewicz – od trzynastu lat przeżywają koszmar. Prof. Dudkowi zdarzało się opuszczać Polskę, by nie narazić się na nieprzewidzianą wizytę policji. A prof. Dubiel, tuż po ogłoszeniu przerwy w trakcie dzisiejszej rozprawy, mówił do swojego obrońcy, że jego dalsza obecność na sali rozpraw grozi zawałem serca. Gdy dziś spogląda się na tego wybitnego polskiego kardiologa, łatwo dostrzec człowieka zmęczonego i rozczarowanego tym, w jaki sposób traktuje go system, który postanowił za wszelką cenę przypisać mu winę za śmierć Jerzego Ziobry.

Lekarze zostali uniewinnieni w lutym 2017 roku. Potem strona oskarżająca złożyła apelację i proces trwa. Początkowo rozpraw apelacyjnych zaplanowano cztery, a sprawa miała znaleźć swój finał prawie rok temu. Ale do niczego takiego nie doszło. Postępowanie toczy się dalej. Prof. Dudek mówił kilkukrotnie, że jego zdaniem „ta sprawa nie skończy się nigdy”. Nawet po wyroku uniewinniającym specjalnie się nie cieszył, bo uważał, że to tylko rozsierdzi aparat państwa. I miał rację, o czym pisałem w Onecie.

Dzisiejsza rozprawa apelacyjna ukazała dobitnie jeszcze jeden dramat tej sprawy. Od początku dotyczy ona skomplikowanej materii, kompletnie niezrozumiałej dla nikogo, kto nie jest kardiologiem bądź znawcą medycyny. Nie sposób ponad wszelką wątpliwość ustalić, czy kardiolodzy w trakcie leczenia Jerzego Ziobry mogli zrobić cokolwiek więcej i czy popełnili błędy. Nie zna się na tym prokuratura, nie zna się na tym sąd, a powołani biegli albo zdecydowanie stają po stronie oskarżonych, albo – w łagodniejszej wersji – próbują tłumaczyć, że los Jerzego Ziobry zależał od kilkudziesięciu czynników i dziś nie można bez cienia wątpliwości wskazać na ich odpowiedzialność.

Dziś sąd starał się zrozumieć cokolwiek z tego, co o całej sprawie miał do powiedzenia przepytywany przez prokuraturę biegły farmakolog. Z marnym skutkiem. Raz sędzia przyznał szczerze, że nic z jednego z jego wywodów nie rozumie. Innym razem skonstatował, że biegły „wzbija się na wyżyny abstrakcji i alpinizmu”. Faktycznie, dla laików duża część wypowiedzi biegłego było niezrozumiała. Ale to niekoniecznie jego wina. Rozprawa – której tempo wyznaczały pytania przygotowane przez prokuratora – przypominała sympozjum naukowe. Jej spore fragmenty z okolicznościami śmierci Jerzego Ziobry były powiązane dosyć luźno.

Prof. Marian Zembala, wybitny kardiolog i były minister zdrowia, o sprawie procesu ws. śmierci ojca ministra sprawiedliwości mówił w Onecie tak: „Każdy ma prawo do cierpienia i własnych racji. Jednak w zachowaniu rodziny pana ministra brakuje mi chrześcijańskiej wyrozumiałości. W ratowaniu życia i zdrowia człowieka trzeba zawsze widzieć dobre intencje! Są i będą sytuacje, gdy nie pokona się choroby, pomimo największych starań. Chciałbym publicznie błagać o element ludzkiego zrozumienia. Inaczej ta wojna przyniesie tragiczne skutki dla wszystkich stron”.

Następne rozprawy apelacyjne w lutym, marcu i kwietniu. Później kolejne.

(sp)