ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΒΕΝΤΕΑ *

Για μένα αυτό το θέμα δεν είναι ευκαιρία για έκθεση ιδεών, αλλά βαθύτατα προσωπικό. Έφυγα από την Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 2011, στα 23 μου. Τότε, δεν γνώριζα κανέναν στη Ζυρίχη που θα πήγαινα. Κάθε άνθρωπο ς έχει τη δική του ιστορία, που πολλές φορές αντικατοπτρίζεται στις απόψεις του. Δεν μπορώ να μιλήσω για όλες τις ιστορίες, αλλά μπορώ να πω για τη δικιά μου.

Μεγάλωσα στην Καλαμάτα. Μέχρι να πάω φοιτητής, ήμουν σίγουρος πως δεν θα πάω στο εξωτερικό. Ελάχιστες φορές είχα φύγει από τα όρια του νομού μου.

Ως προπτυχιακός φοιτητής, σπούδασα στη σχολή Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής. Γνώρισα την Πάτρα και τη μελλοντική γυναίκα μου. Τελείωσα την σχολή και πήγα στρατό. Κάπου εκεί πήρα και την απόφαση να πάω στο εξωτερικό.

Στη Ζυρίχη, γνώρισα πώς είναι να φοιτάς σε ένα από τα θεωρούμενα ως καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Στην Ελβετία, έμαθα πώς είναι να παίρνονται οι αποφάσεις μέσω σύνθεσης, αντί για επιβολή. Στη δουλειά υπάρχει σεβασμός. Η κόρη μου γεννήθηκε χωρίς φακελάκι. Η γυναίκα μου είχε υποστήριξη όσον ήταν έγκυος και σεβασμό τώρα στη δουλειά της. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς έρχονται στην ώρα τους. Δεν έχουμε αυτοκίνητο γιατί δεν χρειάζεται. Στους περισσότερους δρόμους υπάρχει ποδηλατική λωρίδα που τη σέβονται. Σπάνια χρειάζεται να μεταβώ σε δημόσιες υπηρεσίες, καθώς τα περισσότερα θέματα είτε λύνονται ηλεκτρονικά είτε μέσω ταχυδρομείου. Όταν χρειάζεται να πάω, η ουρά είναι ελάχιστη.

Είναι όλα τέλεια; Όχι φυσικά. Παντού υπάρχουν προβλήματα, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Θα γύριζα όταν γνώριζα ότι η κόρη μου θα έχει καλές σπουδές, αν το θελήσει. Ότι θα έχει μια δουλειά που θα τη σέβονται. Όταν δε θα περνάει τη μέρα της στους δρόμους και δεν θα φοβάμαι τα βράδια για την ασφάλεια της. Όταν το εξωτερικό δεν θα είναι μονόδρομος για το επάγγελμα που θα διαλέξει. Όταν δεν θα νιώθει διακρίσεις επειδή είναι γυναίκα στο χώρο εργασίας. Όταν θα ζει σε μια κοινωνία που θα της δίνει την ευκαιρία να εκπληρώσει τα όνειρά της.

Γίνεται να αλλάξουν αυτά; Αυτό θα το αποφασίσουν κυρίως οι Έλληνες που βρίσκονται στην Ελλάδα. Η κόρη μου περιμένει. Η Ελλάδα που με μεγάλωσε, μού έδειξε το δρόμο προς τα έξω. Το σέβομαι. Ίσως μια μέρα να δείξει και το δρόμο πίσω, σκεπτόμενη την επόμενη γενιά.

·Ο Δημήτρης Λεβεντέας είναι μηχανικός λογισμικού στη Google. Μένει μόνιμα στη Ζυρίχη. Στην Ελβετία ίδρυσε τον σκακιστικό όμιλο Google Ζυρίχης. Στην Ελλάδα ήταν συνδιοργανωτής της ελληνικής κοινότητας για τη γλώσσα προγραμματισμού Python.