Jarenlang domineerde Bart De Wever het politieke debat. Inmiddels kan hij een scheet laten zonder dat media middels een poll peilen naar uw mening over de verspreide geur. Waarom is zijn ster beginnen tanen? Wij zochten hem op.

Bart De Wever ijsbeert door zijn living zonder dat er een cameraploeg hem achtervolgt. Buiten ons zijn alleen journalisten van De Zondag en Gazet van Antwerpen, Jan De Meulemeester die alles filmt met zijn iPhone en Jan Segers aanwezig. Een jaar geleden was zoiets nog ondenkbaar.

De Wever is zichtbaar de wanhoop nabij. ‘Ze gaan beter couscous eten in hun eigen land. Is dat niet stereotiep en ranzig genoeg misschien? Ik denk dat Filip Dewinter hier zelfs niet zomaar mee zou wegkomen. Wat kan ik nog meer doen?’

De aanwezige journalisten sussen De Wever dat hij zichzelf niets te verwijten heeft. Hij heeft zijn best gedaan, volgende keer beter.

De Wever knikt. ‘Als dit al niet als polariserend wordt ervaren. Godverdomme, Theo. Je maakt het mij wel heel moeilijk. Straks moet ik het nog hebben over de begroting, de toekomst van de pensioenen, eerlijke fiscaliteit of niet lachen de klimaatverandering. Dat kan echt de bedoeling niet zijn.’

De bedrukte sfeer weegt op het gezelschap tot er nieuws binnensijpelt ‘Een kind van 2 dood? Van Irakezen? En de ouders waren erbij? Meer moet ik niet weten. Dank! Dank!’ De Wever voert een huppeldansje uit en wenkt een ten tonele verschenen medewerker: ‘Bel de nieuwsdienst van VTM, onmiddellijk!’