Presentator Wilfred Genee had willen afzeggen. Hij had het er met zijn vrouw over gehad: moest hij kandidaat-Kamerlid voor Denk Sylvana Simons wel kritisch ondervragen in deze week van „gekheid” waarin ze beveiliging kreeg vanwege de bedreigingen aan haar adres? „Ik kreeg er een unheimisch gevoel bij”, zei Genee. „Door alle extremiteiten moet je extra op je woorden letten, en dat gaat ten koste van het gesprek.” Hij ging toch, en hard werd het.

Simons was te gast bij het programma Operatie Interview in het Amsterdamse debatcentrum De Balie. De formule: een gast wordt geïnterviewd door drie journalisten; vooraf is niet bekend door wie. De journalisten, in dit geval Gennee, Avinash Bhikhie (nu.nl) en Harriet Duurvoort (de Volkskrant), krijgen tien minuten om bij de gast een pikant of onthullend antwoord boven tafel te krijgen.

Het interview terugkijken? Er was een livesteam vanuit De Balie die hier terug te zien is:



Gedicht

Bhikhie ging in op de strategie van Denk: lijkt die niet op die van Trump, met een verdachtmaking van de elite en de pers, en met het verkondigen van halve waarheden? (Simons: „Als wij dingen doen die niet in de haak zijn, als wij halve waarheden zouden verspreiden, dan is dat niet de bedoeling.” Zou ze dat als populistisch omschrijven? „Ja.”) Duurvoort liet de kritische vragen gaan en droeg gedurende vijf minuten het gedicht Still I Rise van Maya Angelou voor.

Genee wilde geen minuut van zijn tijd voorbij laten gaan. „Vind je Johan Derksen een racist?”, wilde hij als eerst weten, verwijzend naar de opmerking die Derksen maakte dat Simons vast „zo trots als een aapje” zou zijn dat RTL Zwarte Piet van de buis haalt. (Simons: „Iedereen heeft recht om een racist te zijn. Wat je niet mag doen: daarnaar handelen). „Vind je jezelf in de media irritant?”

Waarom reageren mensen zo sterk op Sylvana Simons? Lees: Direct, zwart én vrouw – erger kan niet

Toon

Er volgde een verhit en daardoor interessant gesprek, vooral over de presentatie van Simons, waar ook presentator Martijn de Greve zich bij de nabespreking in mengde. Simons zou voor veel mensen te pedant zijn, te gracieus, arrogant. „Ik vind het fascinerend dat het zo lang gaat over hoe ik spreek”, zei Simons, „terwijl het over zo’n belangrijk onderwerp gaat: racisme, ongelijkheid en discriminatie in onze samenleving.” Een voorbeeld van tone policing, denkt ze: „Het gegeven waarmee men, vaak witte mannen, een ander vertelt hoe hij of zij iets moet vertellen zodat de ander, bijvoorbeeld witte mensen, de boodschap hoort.”

„Het zou wel fijn zijn”, zei Simons op het eind, „als ik vandaag, als geïnterviewde, eens gewoon een keer mag uitpraten. Wie zich te veel focust op het symbool, gaat voorbij aan de inhoud.”