Met nog een volle week te gaan tot de stemming, weet VisNed-directeur Pim Visser het al zeker. "Peter, dit gaan we niet winnen." Samen met Europarlementariër Peter van Dalen loopt hij gefrustreerd weg van een informatiebijeenkomst georganiseerd door tegenstanders van pulsvisserij. Daar waren de emoties hoog op gelopen.

Er was een dansgroep die de elektrocutie van een vis uitbeeldde. Een chefkok zei dat hij van een met puls gevangen vis geen goed gerecht kan bereiden. Maar de grootste troef: er waren vissers. Niet van die Nederlandse vissers die met hun schepen van tientallen kilometers de zee op gaan en ver van huis hun vis vangen. Nee, kleine Franse en Britse vissers, die een uur varen al een heel eind vinden. Die hun netten 's ochtends in de zee zetten en 's avonds weer terugkomen om de vis die erin gezwommen is eruit te halen.

Dat soort vissers kún je natuurlijk totaal achterhaald noemen. Nooit eens flink geïnvesteerd in hun bedrijf, vismethodes van vijftig jaar geleden, gedoemd om ten onder te gaan. Maar als zij zeggen dat ze door die verdraaide Nederlanders geen schol meer vangen, dan is het moeilijk om geen sympathie voor ze te krijgen. Eten we op vakantie niet allemaal graag vis in zo'n klein Frans vissershaventje? Veel van de Europarlementariërs in de zaal in ieder geval wel.

