Bij de start leek dat een goed idee waar veel landen in meegingen. Maar in de loop der jaren stapten zo goed als alle landen daarvan af, onder meer Nederland in 1982, Frankrijk in 1983 en Italië in 1993. Met een automatische loonindexering van zowat alle lonen staat België vandaag samen met Luxemburg alleen in de wereld. Het vasthouden aan de indexering is evenwel gebaseerd op een dubbele illusie.

De eerste illusie is dat via de indexering de "mensen" volledig afgeschermd kunnen worden van prijsschokken. Het idee is dat de koopkracht van de gezinnen gevrijwaard wordt bij prijsstijgingen door die laatste af te wentelen op de ondernemingen en de overheid. Dat is evenwel een heel kortzichtige aanpak. De hogere kosten voor de ondernemingen vertalen zich op langere termijn in minder jobs, terwijl hogere uitgaven voor de overheid uiteindelijk hogere belastingen worden. Op die manier wordt de impact van een eventuele prijsschok op termijn toch door de hele economie, inclusief de gezinnen, gedragen.