De prijsverschillen komen deels doordat de overheid in India voor tientallen medicijnen een maximumprijs hanteert. Die mogen niet voor hun internationale, hogere, prijzen verkocht worden.

"De overheid komt tussenbeide om patiënten te helpen medicijnen voor betaalbare prijzen te krijgen", zegt Ashok Warikoo, hoofd marketing van apothekersbedrijf Impex India.

Geen zorgverzekering

De meeste Indiërs hebben geen zorgverzekering. Meer dan twee derde van de zorgkosten wordt in India uit eigen zak betaald, terwijl het minimumloon nauwelijks 100 euro per maand is.

Geen wonder dat jaarlijks vijftig miljoen middenklasse Indiërs terug de armoede in worden gedrongen vanwege zorgkosten, volgens cijfers van de Wereldbank. Warikoo: "Als de medicijnen voor westerse prijzen verkocht zouden worden, dan zouden de patiënten ze niet nemen en sterven."

Patenten moeilijker

Naast het voorzien in maximumprijzen maakt de Indiase wetgeving het moeilijker voor bedrijven een patent te krijgen. Farmaceutische bedrijven vragen vaak meerdere patenten aan voor hetzelfde medicijn, zodat de periode van het patent verlengd kan worden.

De praktijk, die in het Engels 'evergreening' wordt genoemd, werd in India al in honderden gevallen geblokkeerd door rechtbanken. Daardoor kunnen lokale bedrijven al veel eerder dan bij ons hun eigen, goedkope versie op de markt brengen. Omdat er veel concurrentie is tussen lokale medicijnfabrikanten, gaan de prijzen razendsnel omlaag.

Een bekend voorbeeld is sofosbuvir, een medicijn tegen hepatitis C. Producent Gilead Sciences bracht het voor 1000 dollar per pil op de markt. Een kuur van drie maanden, waarna een patiënt genezen is, kost dus 84.000 dollar (68.000 euro).

Sinds vorig jaar wordt het medicijn in Nederland vergoed voor een beperkt aantal patiënten, nadat de overheid over de prijs had onderhandeld. Maar in India was dat niet nodig: daar is de kuur van drie maanden beschikbaar voor 1000 dollar.