Aπλήρωτοι για 5 μήνες οι εργαζόμενοι στην Aqua Sol και Μarismare. Περίπου 600 εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι από τον περασμένο Σεπτέμβριο, εκ των οποίων οι 300 ανήκουν στο μόνιμο προσωπικό, είναι δεσμευμένοι και δεν μπορούν να ψάξουν αλλού για δουλειά μέχρι τις 31 Μαρτίου. Απομαγνητοφωνημένες κάποιες από τις δηλώσεις των εργαζομένων: – “… Εκτός του ότι χάνουμε τους μισθούς μας, τωρά δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα να ψάξουμε για έβρουμε μια δουλειά για να εργαστούμε το καλοκαίρι να καλύψουμε τις ανάγκες μας… τούτο το πράμα πκοιός το βλέπει; Κανένας, ο καθένας μόνο τα δικά του συμφέροντα κοιτάζει, κανένας δεν σκέφεται τον εργαζόμενο.” – “Εμένα δυστυχώς δουλέφκει τζαι ο άντρας μου στην ίδιαν εταιρεία, είμαστεν θκυό πλάσματα που τες 20 του Αυγούστου που πληρωθήκαμεν, τζαι ήταν η τελευταία επιταγή που πκιάσαμεν… είμαστιν νιστιτζοί, βράζουμεν νερό με το τσάι μέρα νύχτα τζαι πίνουμε, επονίσαμεν τα στομάσσια μας, είμαστιν με τις ενέσεις τζαι με τις ημικρανίες, ανοίουμεν το ψυγείο μας τζαι εν έχουμε, τζαι ο άντρας μου εν αναγκασμένος να παέννει τζαι δουλειά γιατί εν μες τους εβδομαδιαίους τζαι δεν δικαιούνται να κατσουν, ούτεν ψουμίν να πάρουμεν μητά μας εν έχουμε τζαι διά μας η κόρη μας μια μπανάνα ή κάτι που εννα ταίσω το μωρό τζαι διό τ’ αντρός μου να τα πάρει στη δουλειά. Που εννα πάμε να σταθούμε δηλαδή, κάμνουμεν υπομονή αλλα εξενταληθήκαν τζαι τα όρια μας. Θέλουμεν να ζιούμε, οδοντόκρεμα βουρώ στην μάνα μου να μου δώκει να τρίψω τα δόνκια μου, Έν τζαιν το γάλα τζαι το ψουμί αλλά είμαστιν πλάσματα, θέλουμεν να ζιούμε, εσπάσαμεν εν αντέχουμεν άλλον, πόσον δηλαδή εννα αντέξουμε.” Έχει πολιτικά αλλά και δημοσιογραφικά ενδιαφέρον ότι το ΡΙΚ αρκέστηκε στο σχόλιο ότι η εκδηλωση διαμαρτυρίας ήταν δυναμική και ειρηνική. Κάθε άλλο παρά θετικό θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η διαμαρτυρία είχε εκδηλωθεί με μια ειρηνική δυναμικότητα αλλά επίσης κάθε άλλο παρά θετικό θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί και για το αντίθετο. Η οικονομική αλλά και η ταξική πολιτική φύση τέτοιων διαμαρτυριών αναλώνεται δημοσιογραφικά από τα ΜΜΕ σε μια διαπιστωτική αποδοχή με ένα και μοναδικό κριτήριο, όπως φάινεται από την παραδειγματική αναφορά του κρατικού ραδιοσταθμού (ΡΙΚ) στη συγκεκριμένη διαμαρτυρία. Το ένα και μοναδικό κριτήριο των ΜΜΕ, και του ΡΙΚ συγκεκριμένα σ’ αυτήν την περίπτωση, έγκειται στο εάν τελικά η φύση της διαμαρτυρίας πέρασε ή δεν πέρασε τα όρια της ειρηνικής διαμαρτυρίας. Με άλλα λόγια, εάν η όποια δαμαρτυρία εκτυλίσσεται ειρηνικά τότε έχει τα εύσημα από τα ΜΜΕ αλλά και από την αστική παραχώρηση του δικαιώματος της διαμαρτυρίας. Το σχόλιο του ΡΙΚ: “η εκδηλωση διαμαρτυρίας ήταν δυναμική και ειρηνική”, δεν είναι προβληματική αυτή καθ’ εαυτή αλλά το προβληματικό της στοιχείο έγκειται στο περιεχόμενο που την προσδιορίζει όσο και στα συμπεράσματα που προκύπτουν. Πιο συγκεκριμένα, το περιεχόμενο μιας τέτοιας ταξικής εκτίμησης για την φύση της διαμαρτυρίας ως ειρηνικής, άρα και ως αποδεκτής ως διαμαρτυρίας, καλλιεργεί την κοινωνική εντύπωση ότι εάν για οποιοδήποτε λόγο η διαμαρτυρία παιρνούσε τα όρια της ειρηνικής διαμαρτυρίας, οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι θα έχαναν το όποιο δίκαιό τους και η διαμαρτυρία θα έχανε την πρέπουσα λειτουργικότητά της, όντας αστικά οριοθετημένη στην προβολή όσο και στην έκφράση της. Αν για παράδειγμα η διαμαρτυρία δεν ήταν ειρηνική αλλά είχε βίαια στοιχεία τότε ακόμα και το “Θέλουμεν να ζιούμε… είμαστιν πλάσματα” ή το “ούτεν ψουμίν να πάρουμεν μητά μας εν έχουμε” θα έχανε το δίκαιό του. Το αποτέλεσμα που προκύπτει λοιπόν είναι ότι η εκδήλωση της διαμαρτυρίας, οι βαθμοί δηλαδή έντασής της, συνιστά από το αστικό κράτος τόσο τον προσδιορισμό της διαμαρτυρίας όσο και αν αυτή έχει την νομιμότητα να ονομάζεται τέτοια. Το σχόλιο λοιπόν του ΡΙΚ: “η εκδηλωση διαμαρτυρίας ήταν δυναμική και ειρηνική”, η οποία ως τέτοια δεν είναι ψευδής και συγχαίρουμε ότι ηταν δυναμική και ειρηνική όπως και αν ήταν διαφορετικά, αφήνεται να είναι το μοναδικό παράθυρο μέσω του οποίου θα μπορούσε να εκτιμηθεί η διαμαρτυρία. Οι εκτίμησεις των διαμαρτυριών από τα ΜΜΕ αναλώνουνται στο βαθμό έντασης αγνοώντας το ταξικό περιεχόμενο των πραγματικών αιτιών που φέρνουν εργαζομένους κυριολεκτικά στη πείνα και εμμένουν στο αν πληρούν τις νομικές και αστικές προϋποθέσεις της αντίστασης που αφήνει το ίδιο το αστικό κράτος.

Be first to comment