In filmpjes van 2 à 3 minuten rukt Thierry Baudet historische figuren uit de vergetelheid. Zoals Michiel de Ruyter.

Toen Thierry Baudet in de eerste aflevering van talkshow Beau aankondigde dat hij documentaires ging maken over Nederlandse historische figuren, want ‘we weten niet meer wie onze helden zijn’, had ik niet verwacht dat het filmpjes van twee à drie minuten zouden zijn waarin namen als Michiel de Ruyter, Spinoza en Frans van den Enden in sneltreinvaart uit de vergetelheid worden gerukt.

Goed, over Van den Enden kon ik wel een opfriscursus gebruiken, hoe vluchtig ook. Maar van Michiel de Ruyter, die 800 duizend Nederlanders in 2015 nog op het witte doek hebben zien schitteren in de vorm van Frank Lammers, kunnen we toch niet zeggen dat hij vergeten is. Wel dat zijn minder joviale kanten vaak onderbelicht blijven. Dat was in de film niet anders.

Vanzelfsprekend gaat ook Baudet op het YouTube-kanaal van FvD niet in op De Ruyters rol in de slavenhandel. Hij zet de zeeheld vooral neer als een man die voor vrijheid van meningsuiting streed, aangezien De Ruyter Johan de Witt steunde, die als staatsgezinde, door Baudet omschreven als ‘democratisch gezinde’, tegenover de prinsgezinden stond.

Enfin, klopt er iets van?

Jaartallen had Baudet verkeerd (de slag bij Chatham was in 1667, niet in 1666), aantallen overdreef hij (de Nederlandse vloot bestond in de Gouden Eeuw bij lange na niet uit 20 duizend schepen), adressen haalde hij door elkaar (De Ruyter woonde in 1652 niet aan de Prins Hendrikkade maar de Lange Groenstraat), titels verhaspelde hij (het Politiek-Theologisch Traktaat is niet het hoofdwerk van Spinoza en heet bovendien het Theologisch-Politiek Traktaat) en komaf verdoezelde hij (Spinoza is inderdaad Nederlander, maar ook afkomstig uit een Sefardisch-Joodse familie die uit Portugal is gevlucht).

En dat zijn slechts de feitjes. Op Twitter factcheckt D66-lid Mathijs van der Loo, die zichzelf als ‘Geschiedenisnerd’ en ‘Wikipediaan’ omschrijft, elke video feilloos tot in detail. Nogal vermakelijk. Het lijkt erop dat Baudet zelf ook meeleest, want fouten uit eerdere filmpjes, bijvoorbeeld dat De Witt bij hem thuis werd gelyncht in plaats van bij de Gevangenenpoort toen hij zijn broer Cornelis bezocht, heeft hij later verbeterd.

Er valt in de filmpjes geen onvertogen woord over onze vergeten helden. Het liefst zou je als conservatief natuurlijk tijdreizen naar de Gouden Eeuw, maar zolang dat niet kan, vier je het verleden.

Wat opvalt is dat tot dusver in elk filmpje Johan de Witt wordt aangehaald en dat de held in kwestie telkens wordt geschetst als een strijder voor vrijheid van meningsuiting en een slachtoffer van het destijds onvrije publieke debat. Baudet weet de geschiedenis dus handig in zijn ‘je mag ook niks meer zeggen’-mal te persen. Waardoor hij onverhoeds aantoont dat het heden, in vergelijking met het benepen verleden, opeens een heerlijk tijdperk van vrijheid en blijheid blijkt te zijn.