Drie kwartier met een straal water op je kop: best moeilijk.

Anderhalve week geleden hoorde ik op de radio dat jongeren in Nederland soms vijf keer in de week drie kwartier lang douchen. Een aantal van die peulvruchten werd geïnterviewd. Ja, heerlijk vonden ze het. Alles viel van je af. Dat water op hun hoofd en dat ze dan beneden hun moeder met een stofzuiger door het huis hoorden scharrelen. Na het douchen, vertelden minstens twee jongeren, gingen zij met armen en benen gespreid op bed liggen, om gelijkmatig op te drogen. Dat duurde ongeveer anderhalf uur. Je droogt nog sneller een herfstblad in een oude bijbel.

Het liet mij niet los. Hoe deden ze dat, drie kwartier douchen? Nee, laat ik de vraag anders formuleren: wát deden ze in die drie kwartier? Ik zelf sta na drie minuten douchen aan mijn dode oma te denken en dat we misschien toch een paar weken eerder hadden moeten gaan kijken. Zet mij onder een douche en ik begin vanzelf aan zinloze dingen te denken. Vlees, waarom is dat eigenlijk geen rijst? Waarom noemt niet iedereen zijn dochter Ria?



Ik besloot daarom het zelf eens te proberen. Gisteren heb ik, speciaal voor een follow-up-artikel over te lang douchen, geprobeerd drie kwartier onder een waterstraal te staan. Nog voor aanvang kwam ik al in de problemen. Douchen jongeren naakt? Na het voetballen schijnen veel jongens en meisjes in hun zwembroek te douchen. Dat is voor de partij DENK een programmapunt, het recht om aangekleed te mogen douchen. Ik vind dat prima, als ik dan naakt een lam mag slachten.

De eerste 5 minuten douchen (naakt) voelden vertrouwd. Als ik op een bepaalde manier boven op mijn hoofd voelde, was het net alsof ik nog heel veel haar had. Ik zong iets. Wie die Liebe nicht verschwanst sol das Herz nicht übertragen van Knut Heimat.



Daarna ging het in rap tempo mis. Na 9 minuten douchen stond ik heel intens naar het tegelwerk te kijken. Hoe hadden ze dat op die muur gekregen? Een tegel zat scheef. Of de rest zat juist scheef. Daar kwam ik niet helemaal uit. In de 13de minuut las ik voor de vierde keer het etiket van de shampoofles. Ik had mijn haar gewassen met kiwi. Wat een luxe. Toen ik jong was bestond de kiwi nog niet. Dat was toen nog een vogel.

In de 16de minuut stond ik huilend onder de douche. Alles kwam weer terug. Een jaar lang deden mijn broer en ik met één fles shampoo. Die rook naar groene appels. Mensen herkenden ons op die manier. Als je een kilo Granny Smith rook dan wist je: Dijkshoorn aan bakboord.



Van de 20ste tot de 45ste minuut kan ik mij alleen maar flarden herinneren. Ik liggend op mijn buik, luisterend aan het afvoerputje. Ik met mijn ogen dicht vlak voor de douchekop, voelend met mijn vingers uit hoeveel gaatjes er nu eigenlijk water komt. Ergens tussen de 32ste en de 36ste minuut een idee voor een hoorspel, dat zich afspeelt vlak naast een apparaat dat graan vermaalt, zodat luisteraars gaan bellen et cetera. Ik als Ad Visser met een berg wit schuim op mijn hoofd.

Het was slopend. In een halve minuut heb ik mij afgedroogd. Ik ben Knausgård gaan lezen. Ik hunkerde naar droge bladzijden. Hoe doet die schaamhaarloze jeugd dat, drie kwartier nietsdoen?