Gent - Twee homoseksuele jongeren zijn zaterdagochtend aan het Sint-Baafsplein zwaar in elkaar geslagen door drie mannen. De Gentse politie spreekt over een geval van gay bashing en voert een onderzoek naar de daders.

Voor twee homoseksuele jongens eindigde een nachtje stappen zaterdagochtend op de spoedafdeling van het AZ Sint-Lucas. Na een feestje waren de vrienden op weg naar huis toen ze rond 3 uur aan het Sint-Baafsplein werden aangevallen door drie mannen.

Die hadden het volgens de slachtoffers niet begrepen op hun geaardheid en er vielen zware klappen. De jongens liepen daarbij verschillende zware verwondingen op in het gezicht. De daders vluchtten meteen na de feiten weg.

Foto: IF

De politie werd op de hoogte gebracht en vermoedt inderdaad een geval van gay bashing. “Het onderzoek loopt. De daders zijn na de feiten weggelopen richting het Zuid”, zegt de politie. “Ze zijn voorlopig niet aangetroffen en we proberen hen te vinden.”

Open brief

Op sociale media schreef een van de slachtoffers een open brief:

Vijf uur ’s ochtends. AZ Sint-Lucas te Gent.

Hij: neusfractuur, stuk van snijtand van de onderkaak rechts, snijwonde in de lip, kneuzingen diffuus in het gelaat.

Ik: contusies en hematomen ter hoogte van het gelaat.

De taxi komt ons oppikken.

Drie uur ’s nachts. Op het voetpad naast de Sint-Baafskathedraal te Gent.

Hij: bloedend naast mij.

Ik: bellend naar de ziekenwagen.

Wij: aangedaan, verward, gekwest. Aangevallen.

Wanneer ze hem meenemen voor een hersenscan, dringt het bij me binnen. Wat er net is gebeurd. Mijn handen die besmeurd zijn met het bloed van mijn beste vriend bevestigen dat het allemaal écht was.

Wij met z’n tweeën, op weg naar huis na een avondje stappen. Zij met z’n drieën, duidelijk op zoek naar geweld. Wij op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment. Zij op stap met de verkeerde intenties.

"Gent, de meest open-minded stad van Vlaanderen. Een links bastion waar iedereen zichzelf mag zijn. Dachten we. Tot we in elkaar geslagen werden omdat we onszelf wouden zijn. Het hebben van een identiteit en die ten volle uiten, zou geen strijd mogen zijn. Pijnlijker dan de fysieke letsels die we opliepen, is het besef dat ons bestaan door sommigen wordt afgekeurd en afgestraft.

Discriminatie, racisme, homofobie, transfobie en agressie tegenover minderheidsgroepen in het algemeen worden tijdens deze periode bedekt met wat oppervlakkige kerstgezelligheid, etentjes met de familie en het uitdelen van cadeautjes. Terwijl de kalkoen aangesneden wordt, vangen wij klappen die langer blijven nazinderen dan de blauwe plekken die ze achterlaten. Wij zijn gewoon jonge mensen die proberen te bestaan.

Ik vraag me af welk signaal dit geeft aan de jongeren waar ik les aan geef en die nog dagelijks met hun eigen identiteit worstelen: is dit wat er gebeurt wanneer je jezelf durft te zijn? Wij bestaan en dat is voor sommigen al te veel.

Ik schrijf dit niet enkel neer voor mezelf maar ook voor m’n beste vriend. Voor mijn huilende moeder aan de lijn, zijn lief die thuis zit te blokken, een vriend die elk ziekenhuis in Gent telefoneerde om te ontdekken waar we waren, voor m’n neef die portretten kwam nemen om de schade in kaart te brengen. Voor de verpleegster die me troostte wanneer m’n beste vriend onder de scan ging, voor de politieagenten die ’s nachts onze verklaring kwamen afnemen. Voor iedereen die na een nachtje stappen nog naar huis moet wandelen. Voor iedereen waarvoor veiligheid geen gewaarborgde zekerheid is."