De jaren voorafgaand aan het verschijnen van Harvest stonden voor Neil Young in het teken van de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young en het herstelproces van een langdurige rugblessure. Tijdens dit herstel ontstond een lange periode van werken aan een nieuw album, waarvoor hij samenwerkte met een stel sessiemuzikanten uit Nashville onder de naam The Stray Gators. Het gezelschap zou in korte tijd een reeks aan songklassiekers opnemen, waaronder Heart of Gold en Old Man. De band bestond naast Neil uit Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steel guitar), Tim Drummond (bas) en Kenny Buttrey (drums). Het album zou zijn grote internationale doorbraak betekenen en een commercieel succes worden, maar na Harvest zou hij zelf een stap terug doen van de hoeveelheid aandacht die op hem werd gevestigd. Het album is een kunststukje op zich, te horen vanaf de prachtige openingsklanken van Out on the Weekend. De mondharmonica bespeelt hij alsof alle emoties in één instrument moeten samenkomen, maar ook de kracht van de steel gitaar brengt de menselijke emoties in beweging. Het langzame ritmische geheel doet de folk en country muziek samensmelten, waar de titeltrack zich moeiteloos bij aansluit. Harvest stuurt je direct het Amerikaanse landschap in de kwetsbaarheid en oprechtheid die Young en de band in zang en instrumentatie naar voren brengen. Het pianospel van John Harris ondersteund de emotionele toonzetting en laat Neil’s zang in alle hoogte opleven. Het aangrijpende A Man Needs a Maid zorgde voor wat ophef ten tijde van het verschijnen van Harvest, hoofdzakelijk door de manier waarop vrouwen in het nummer worden weggezet. Alhoewel de betekenis ook in de tekortkomingen van Neil Young zelf ligt, voeren de teksten je vooral mee in de zoektocht naar de liefde en een levenspartner. De schoonheid van het klankenspectrum wordt gevormd door het London Symphony Orchestra, onder leiding van Jack Nitzsche. De wonderschone klanken van de piano vermengen zich met de bombast van blazers en strijkers. Het van Harvest afkomstige Heart of Gold betekende Neil’s grote doorbraak en is tevens zijn best verkochte single. De aantrekkingskracht van het nummer ligt in de uitingen van liefde en de aangrijpende klanken van de mondharmonica en pedal steel gitaar. Na alle jaren blijft de status van het nummer behouden, mede door de samenzang met Linda Ronstadt en James Taylor. Het meest diepgaande en filosofische nummer van het album verscheen in de vorm van Old Man, waarin een jonge en oude man met elkaar vergeleken worden, maar vooral de overeenkomsten naar voren komen. Zijn akoestische gitaar vermengt zich op bijzonder fraaie wijze met James Taylor’s banjospel. Daarnaast voert Ben Keith de country invloeden aan in zijn werk op de pedal steel gitaar. Net als met veel van zijn werken ontbreekt ook het grauwe gitaarwerk niet, ditmaal in de vorm van het kritische Alabama, als vervolg op zijn Southern Man. Inhoudelijk minder sterk dan zijn voorganger, maar muzikaal gezien weer een kunstwerkje van de grootmeester. Toch kenmerkt Harvest zich vooral door de ontroerende en muzikaal rustgevende pareltjes als The Needle and the Damage Done. In de aantrekkingskracht van zijn tokkelende gitaarspel gaat hij in op ondergang van artiesten door heroïneverslavingen. Het is hartverscheurend om zijn pijn te voelen en het verlies van een vriend te moeten verwerken, terwijl hij kort daarna zowel roadie Bruce Berry als Crazy Horse gitarist Danny Witten zou verliezen door het toedoen van drugs. Het toch vaak als matig afgedane Words vormt zonder twijfel een perfecte afsluiter van het hoogstaande album, juist de wisselwerking tussen de gitaren en piano zorgen voor de interactie binnen het nummer. Zijn zang komt wat minder scherp naar voren maar wordt in de harmonieën prachtig samengebracht in de muziek. Licht psychedelisch en wonderschoon in de soloklanken van Neil’s gitaarspel en de piano van Jack Nitzsche, live uitvoeringen geven echter nog meer van de schoonheid van dit nummer prijs. Harvest vormt samen met After the Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere een drie-eenheid van grote klasse. Niet alleen verschenen de albums na elkaar, ook inhoudelijk behoren de werken tot het absolute hoogtepunt uit Neil’s carrière. Harvest’s kracht licht voornamelijk in de meeslependheid van de melodielijnen, waarmee de country, folk en rock aan elkaar verbonden worden. De harmonieën en onderlinge interactie tussen de bandleden vormen de diepgang van zowel de teksten als de composities. Neil’s eigenzinnigheid zou hem niet altijd de status geven die hij verdiende, maar ook in de opvolgende decennia zou hij nog heel wat controversiële, aangrijpende en zwaar beladen muziekstukken afleveren.