Μετά τον Μπεν Χουρ, μόνο η «συνέντευξη» που πήρε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από τον Λάμπη Ταγματάρχη για την ΕΡΤ, κράτησε τόσο πολύ...

Μαραθώνια η συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας για τη γνωμοδότηση των προσώπων του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ, τόσο, που στο τέλος ο Λάμπης Ταγματάρχης και οι υπόλοιποι για το ΔΣ της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έμοιαζαν σαν να είχαν παραδώσει... πνεύμα. Έτσι πρέπει όμως.

Ειδικά, ο επίλογος της συνεδρίασης με την, κατά πολλούς... «ανάκριση» της Ζωής (διαφωνώ!), ήταν το ρεζουμέ της υπόθεσης, αυτό που περίμεναν όλοι από τις 2 το μεσημέρι! Και, νομίζω, λίγο ακόμα και το κανάλι της Βουλής θα ξεπερνούσε σε θεαματικότητα και την Ανατροπή με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Του αξίζει.

Δύο τα τελικά συμπεράσματα:

1) Η επιμονή της Προέδρου της Βουλής στις διαδικασίες μέχρι... τέλους, αποβαίνει εις βάρος της. Δικό της πρόβλημα θα πείτε, σωστά. Αλλά είναι και εις βάρος μας, βγαίνουμε νοκ άουτ. Enough. Ειδικά στη συγκεκριμένη επιτροπή η Ζωή ήταν υπέρ το δέον υπερβολική. Από κάποιο σημείο και μετά άγγιζε τα όρια της γραφικότητας.

2) Να νοσταλγήσουμε μήπως τις εποχές επί Ηλία Μόσιαλου ή Παντελή Καψή που όλα «πέρναγαν» χωρίς καθυστερήσεις και δημοσιότητα; Όπως θα ήθελαν πολλοί καλοθελητές; Γιατί όχι, να τελειώνουμε και πιο γρήγορα τη δουλειά μας έτσι, να μην καθόμαστε μέχρι τα μεσάνυχτα στην εφημερίδα...