Maar er is ook een schaduwkant aan dat succesverhaal. Iederéén gaat er weliswaar op vooruit, maar de rijksten veel meer dan de armsten, een resultaat van de filosofie om fiscale voordelen aan werkenden te geven. In de bovenste inkomenslaag (met uitzondering van de allerhoogste) zien de gezinnen hun koopkracht stijgen met 5,7 tot 6,8 procent. Onderaan de ladder is dat maar 3 procent.

Ook opvallend: de hogere btw en accijnzen – wat van belang is in het gele­hesjes­verhaal – temperen de stijging. Bij de laagste inkomensgroepen roomt dat zelfs een procent van de gestegen koopkracht af. En ook de niet-indexering van de kinderbijslag heeft een negatief effect van 0,4.

Verdere nuance komt als je de studie van De Coster en de tevredenheid van de regering over het eigen werk, naast andere studies legt. Laat ons even met het buitenland vergelijken bijvoorbeeld. Uit cijfers van Eurostat blijkt dat het reële inkomen van de werknemers in het buitenland een stuk sterker stijgt dan bij ons. België bungelt helemaal onderaan het Europese peloton als het over de stijging van de lonen gaat.

(lees verder onder de grafiek)