'Depressie is niet 'twee weken zo in de put zitten dat je nauwelijks zin hebt om uit bed te komen'.' Beeld anp

Er is niemand die het nut van een gestructureerde dagplanning betwist. En ja, er is uit onderzoek inderdaad gebleken dat je je door beweging beter gaat voelen. Maar stellen dat je depressie (meestal) buiten de deur houdt door je leven in te richten alsof je niet somber bent, is een grove simplificatie van een heel ingewikkeld probleem en een belediging voor iedereen die weleens écht door een depressie bij de lurven is gepakt.



We hebben al deze adviezen al eens gehoord, en ze ook allemaal geprobeerd. Mijn therapeut wist precies wanneer ik me extra klote voelde, want dan kwam ik opgetut de behandelkamer binnen. Ik heb gewandeld, gemediteerd, mezelf voor de spiegel zelfcompassioneel proza in staan praten en eindeloos geprobeerd goed voor mezelf te zorgen. Het mocht niet baten.

Ik donderde gewoon in de kuil van de depressie, en kreeg daarbovenop nog een schuldgevoel ook; mensen als Kramer die me vertelden dat ik gewoon moest wandelen, werden door mijn zieke hoofd vertaald naar 'Je depressie is je eigen schuld'.



Want wat vooral blijkt uit het artikel, is dat Kramer geen idee heeft waarover ze spreekt. Depressie is niet 'twee weken zo in de put zitten dat je nauwelijks zin hebt om uit bed te komen'. Het is geen kwestie meer van zin hebben, het gaat niet. Ik wist dat ik zielsveel van mijn partner hield, maar ik voelde het niet. Ik wist dat ik me beter voelde als ik uit bed kwam, maar het lukte niet. Ik wist dat anderhalve kilometer naar de supermarkt helemaal niet ver is, maar ik was kapot als ik aankwam. Ik kon niets meer. Het enige dat ik nog kon, was in bed liggen en mijn eigen dood tot in details plannen.