Dingen die in de jaren tien mogen achterblijven.

De eigen broek die op last van de autoriteiten opgehouden dient te worden door mensen die dat helemaal niet kunnen. Het gedram van de boven ons gestelden: dat iedereen zich invecht, dat iedereen vrolijk voorwaarts gaat op de weg naar succes, dat de uitvallers gedwongen ‘tegenprestaties’ leveren voor de zuinige hulp die ze krijgen wanneer succesvol worden ze op eigen kracht niet lukt.

Zeggen dat je iets niet meer mag zeggen in dit land, en dat dan op primetime op televisie mogen zeggen. Zendtijd eisen bij een club die je hysterisch krijsend als brenger van nepnieuws hebt gekwalificeerd – en daar zelf de ironie niet van inzien. Het tragische misverstand dat vrijheid van spreken een ander verplicht tot luisteren.

Onbeheerst ‘Politiek vonnis!’ krijsen bij elke gerechtelijke uitspraak die niet bevalt.

De pathetiek van Frans Timmermans. Grappen maken over de pathetiek van Frans Timmermans.

De hysterie, de lompheid die voor eerlijkheid doorgaat, het geweeklaag bij elke kiezelsteen die scheef op het tuinpad ligt.

Klaas Dijkhoff.

De obsessie met wie er op tv iets mag zeggen, met wie iets op tv mag presenteren, met wat er op tv is, de woede over het gegeven dat Jaïr Ferwerda zwakzinnige filmpjes voor tv mag maken – wie kijkt in godsnaam nog tv?

De vergissing dat ‘reacties op sociale media’ een serieus te nemen fenomeen vormen dat ergens voor zou staan: voor een volksgevoel, een publieke opinie, een breed gedeeld sentiment. Terwijl het doorgaans gewoon de oprispingen van de buurman met de sherryfles betreft.

Het gedweep met John Bercow – de Brexit is godverdomme geen vermaak.

De aanbidding van ‘het volk’. Een verzinsel uit de fabeltjeskrant dat politici ertoe beweegt om getikte klimaatontkenners tegen de borst te drukken. En om in troebel water te vissen met filosofietjes over de al evenzeer fictieve ‘joods-christelijke waarden’ en de vermeende onverenigbaarheid daarvan met de influx van bruine mensen uit verre landen. En om ‘Natúúrlijk liegt het Centraal Planbureau’ of ‘Is het meetmodel van het RIVM wel juist?’ te smiespelen wanneer de uitkomsten van een onderzoek het imaginaire volk niet bevallen.

De gelijktijdige burgerbetutteling. Van ‘de verkeerde’ mensen die zwanger worden, tot werklozen, niet-stemmers of verkeerd-stemmers, of gewoon in het algemeen mensen die ongestoord hun leven proberen te leiden: allemaal krijgen ze ‘speciale voorlichtingsprogramma’s’, anti-nepnieuwscampagnes en democratielessen voorgeschoteld, moeten ze blijmoedig ‘participeren’ in de buurt. Net zolang tot ze zijn omgekneed tot de ideale burgerman of -vrouw.

Het collectieve gejank uit heel oude kelen bij elk voorstelletje om de ramen open te zetten en hier en daar iets heel kleins te veranderen – een paar roetvegen, hier en daar een vrouw – om de achterlijkheid van dit land af te schudden.

De vergissing dat Amsterdam de navel van Nederland is, en niet een plaatsje in de periferie.

Het afschuiven op het individu van elk probleem – stress of burn-out: ga mindful op een rozijn kauwen, klimaatverandering: ga je schamen over je vliegreizen, onderbetaalde zzp’er: ga beter onderhandelen, bedolven onder schulden en aanmaningen van de Belastingdienst: doe zuiniger, uitbuiting in China of Bangladesh: koop geen spullen die daarvandaan komen – waardoor het systeem en de verantwoordelijken voor het systeem veel te lang vrijuit zijn gegaan.

Op naar een prachtig nieuw decennium.