Dank u, Kristoff. Dank u, Degenkolb, Dank u, Wiggins. Niet zo lang geleden was Parijs-Roubaix nog flink op weg een kleine freakshow te worden. Een Monument, door zijn leeftijd en zijn rijke geschiedenis. Maar sportief kon je er vragen bij stellen. De renners die met ambitie aan de start kwamen, kon je doorgaans op de vingers van één hand tellen. Een robuuste Zwitser, enkele Italianen, en nog een stuk of wat Vlamingen. Menige ploeg kreeg met moeite genoeg renners bij mekaar.

Ronderenners lieten sowieso geen kans voorbijgaan om hun afschuw van die vervloekte kasseien uit te spreken – Indurain, Armstrong of Ullrich dáchten er nog niet aan naar Compiègne af te zakken. Zelden zag je de winnaar van Milaan-Sanremo drie weken later terug in Roubaix – Freire reed nóóit in Noord-Frankrijk. Zelfs niet elke winnaar van de Ronde van Vlaanderen was er op uit om een week later weer het beste van zichzelf te geven – na vier deelnames en een 21ste plaats als beste resultaat hebben ze Nick Nuyens nooit meer teruggezien in Roubaix.

Het dreigde van Parijs-Roubaix een museumstuk te maken. Razend populair in Vlaanderen, bewonderd door Amerikaanse insiders (‘Gekke jongens, die Europeanen’), maar voor de meeste renners een relikwie van de vorige eeuw(en) dat ze graag overlieten aan die paar snuiters die niet bang waren om lijf en leden te riskeren op een veredeld karrenspoor.

Maar dat zal zondag anders zijn. 2015 als keerpunt in de geschiedenis van Roubaix, wie weet? De deelname van Wiggins kan je nog als een gimmick beschouwen. Niet elke Tourwinnaar zal zich in de toekomst enthousiast tot het kasseienwerk bekeren. Maar het siert Sir Wiggins wel dat hij het überhaupt doet, met ambitie en na een lange doelgerichte voorbereiding. Een mooier eerbetoon kan een wedstrijd niet krijgen.

Maar minstens zo mooi is de favorietenrol van Degenkolb en Kristoff. De ene al aan de winst in Sanremo, de andere in de Ronde. Dan heet je seizoen sowieso al geslaagd. Twee topspurters bovendien die het hele seizoen kansen zat hebben om zich te onderscheiden. Maar dat weerhoudt ze er niet van straks vol hun kans te gaan op Noord-Franse wegen. Zelfs Greipel – nog zo’n spurter - heeft er onverholen zin in. Twee Duitsers en een Noor. Nationaliteiten die het niet toevallig nog nooit haalden in Roubaix. Het illustreert de hernieuwde rijkdom van Parijs-Roubaix. Zelfs zonder Boonen en Cancellara wenkt een pracht van een deelnemersveld. Veel favorieten, de meest diverse rennerstypes, uit de meest uiteenlopende landen. Alles wat je met een moderne topwedstrijd associeert.