Luis Sinisterra (20) beleeft dit seizoen zijn doorbraak bij Feyenoord. De opmars van de aanvaller is ook in zijn thuisland Colombia niet onopgemerkt gebleven. In het nieuwe Feyenoord Magazine komt de aanvaller uitgebreid aan het woord.

Je goede prestaties bij Feyenoord leidden in oktober tot je debuut voor Colombia, in de uitwedstrijd tegen Algerije. Wat betekende dat moment voor jou?

Sinisterra: ‘Mijn debuut was voor mij een heel grote stap in mijn carrière, omdat het altijd mijn droom is geweest om voor het nationale team te spelen. Ik had alleen nooit gedacht dat die kans al zo snel zou komen. Het gevoel dat ik toen had, is nauwelijks te beschrijven. Toen de trainer mij riep om in te vallen, was ik zo blij dat ik niet eens heb gewacht tot mijn ploeggenoot die werd gewisseld van het veld was. Ik rende gelijk het veld in, maar werd teruggeroepen omdat de andere speler nog niet buiten de lijnen was. Dat geeft wel aan hoe graag ik wilde spelen.’

Dacht je op dat moment ook terug aan de route die je hebt afgelegd om je droom te verwezenlijken en de offers die je voor het voetbal hebt gebracht?

‘Natuurlijk is dat ook iets waar je aan denkt, vooral achteraf. Toen schoten ook de moeilijke momenten die ik heb meegemaakt wel door mijn hoofd.’

Wat was de moeilijkste periode voor jou?

‘Dan denk ik vooral aan mijn eerste jaar bij mijn vorige club Once Caldas. Toen ik jong was, voetbalde ik vooral voor mijn plezier, maar vanaf het moment dat ik bij Once Caldas ging spelen, werd voetbal bijna werk voor mij, ik zag het als het begin van een carrière. Ik was vijftien jaar en ging voor het eerst zonder mijn familie in een internaat wonen. In het begin vond ik dat vooral spannend, omdat het een nieuwe ervaring was voor mij, maar later ging ik mijn familie steeds meer missen. De jongens met wie ik woonde, waren allemaal jong en wilden allemaal profvoetballer worden, dus je was ook elkaars concurrent. Het was vooral heel moeilijk voor mij dat ik geen wedstrijden mocht spelen, omdat ik geen toestemming kreeg van mijn vorige club Boca Juniors. De overschrijving was nog niet volledig geregeld, dus ik mocht bij Once Caldas in eerste instantie alleen maar meetrainen. Ik was daarover zo gefrustreerd dat ik op een gegeven moment dacht: ik ga terug naar mijn familie in Cali. Ik wist dat ik daarmee mijn droom om prof te worden zou opgeven, maar op dat moment kon me dat even niet schelen. Het was een heel moeilijke tijd.’

Waren er momenten waarop je het echt niet meer zag zitten?

‘Ik herinner me een afsluitende training in aanloop naar een belangrijke wedstrijd. Na afloop ging de trainer de opstelling voor de volgende dag vertellen. Ik had lekker getraind en was daardoor even helemaal vergeten dat ik niet mocht spelen. Maar toen de trainer alle namen opnoemde, zat ik daar dus niet bij. Op dat moment realiseerde ik me pas weer dat ik niet mocht spelen en kwamen de tranen. Ik heb toen aan de trainer verteld dat ik niet meer verder wilde, dat ik niet meer kon. De trainer wilde me overtuigen om te blijven, maar ik heb mijn spullen gepakt en ben terug naar mijn familie gegaan. De mensen van de club beseften op dat moment pas echt hoe moeilijk die periode voor mij was en hebben daarna meer aandacht aan mij gegeven. De trainer heeft toen ook met mijn moeder gesproken en de club heeft zich ingezet om ervoor te zorgen dat ik zo snel mogelijk weer wedstrijden mocht spelen. Vanaf dat moment is alles steeds beter gegaan. Niet lang daarna kon ik mijn eerste profcontract bij Once Caldas tekenen en wist ik dat mijn droom werkelijkheid was geworden. Vanaf dat moment was de moeilijke periode voorbij en kwamen er eigenlijk alleen maar goede dingen op mijn pad.’

Hoe kijk je nu terug op die tijd?

‘Ik ben er trots op dat ik toen heb doorgezet. Dat heeft me sterker en weerbaarder gemaakt. Ik kan nu beter omgaan met tegenslagen dan voor die tijd.’

Lees het volledige interview met Luis Sinisterra in het nieuwe Feyenoord Magazine. Ook vijf keer per seizoen Feyenoord Magazine ontvangen? Sluit je dan aan bij Het Legioen via www.hetlegioen.nl.

N.B.: In dit magazine is verder onder meer een portret te lezen over Dick Advocaat. In dit artikel komt onder anderen de vorige maand overleden oud-trainer Pim Verbeek aan het woord. Het magazine is kort voor het bekend worden van zijn overlijden naar de drukker gestuurd, waardoor dit artikel niet meer kon worden aangepast.