WAALSE KRONIEK

Wallonië is niet immuun voor de lokroep van uiterst rechts

Het eerste tafereel dat ik hier beschrijf, speelde zich een paar jaar geleden af op de redactie van Le Soir, aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen. Antwerpen kwam ter sprake, en meteen barstte een discussie los. De foto’s van de lijsttrekkers zouden in de krant verschijnen, maar wat zouden we met Filip Dewinter (Vlaams Belang) doen? De redactie was verdeeld: de ene helft vond het belachelijk dat we niet het gezicht zouden publiceren van de man om wie alles draaide – ‘we moeten met die struisvogelpolitiek ophouden’. De andere helft protesteerde en zei dat het cordon sanitaire ook een ‘cordon médiatique’ impliceert: de afspraak bestaat erin nooit foto’s van leden van extremistische partijen te publiceren, behalve als die in een ‘gerechtelijke context’ werden genomen. De hoofdredacteur hakte de knoop door – er kwam geen foto van Filip Dewinter in de krant –, maar hij wees de onverzettelijke helft erop dat het ‘andere kamp’ dezelfde waarden verdedigde: de discussie ging over de journalistieke methode om over uiterst rechts te schrijven, niet over de strijd die tegen datzelfde uiterst rechts geleverd moet worden.