Wie zijn land ontvlucht en in België aankomt, kan asiel aanvragen. Als de overheid oordeelt dat je niet naar je land kan terugkeren omdat het er te gevaarlijk is, krijg je asiel of bescherming. Er zijn twee statuten mogelijk.

Een erkend vluchteling mag hier blijven omdat hij of zij in eigen land gefolterd of vervolgd wordt. Bijvoorbeeld omwille van een ‘verkeerde’ religie of seksuele geaardheid of politieke overtuiging. Wie niet om persoonlijke kenmerken gevaar loopt, maar bijvoorbeeld wel omdat er oorlog is in het land van herkomst, krijgt het statuut van subsidiaire bescherming.

De statuten zijn verschillend: als erkend vluchteling krijg je een tijdelijke verblijfsvergunning van 5 jaar. Bij een subsidiaire bescherming krijg je een tijdelijke verblijfsvergunning van 1 jaar. Elk jaar moet die vergunning opnieuw aangevraagd worden.

De N-VA-Kamerleden Francken en Van Camp willen dat het voor die laatste groep mensen, zo’n 1 procent van het totale aantal, moeilijker wordt om hun directe familieleden over te brengen.

Ze willen op termijn ook het aantal aanvragen voor gezinshereniging voor subsidiair beschermden beperken tot zo’n 50 aanvraagdossiers per maand.