Vulfpeck gaat intussen al een eind mee. Mit Peck, de eerste ep van de ritmesectie rond meesterbrein Jack Stratton, kwam al uit in 2011. Sindsdien wist de groep langzaamaan internethype te vergaren met off-kilter YouTubefilmpjes en een doordachte aanwezigheid op de sociale media. Na hun (voorlopig enige) uitverkochte passage in de Ancienne Belgique had De Morgen het over de ‘hipste band die momenteel niet op de radio wordt gedraaid’.

Bij de release van derde langspeler Mr Finish Line in 2017 hadden wij echter het gevoel dat Vulfpeck hun piek wat voorbij was. Misschien had te veel blootstelling aan onze kant er iets mee te maken, maar het consequent uitbrengen van één album per jaar leek de creatieve machine wat te doen sputteren. Ondanks een aantal nummers die geniaal funky als vanouds waren, leek de magie een beetje weg. Zowel multi-instrumentalist Theo Katzman als vaste gitarist Cory Wong brachten dat jaar ook soloplaten uit die ons veel meer wisten te boeien.

Hill Climber is dan ook een aangename verrassing. Een perfecte plaat is dit zeker niet, maar veel van dit nieuwe materiaal komt met een even nieuwe dosis energie. De band weet ook een aantal keer vernieuwend uit de hoek te komen, wat ervoor zorgt dat onze interesse voor 33 minuten grotendeels gewekt blijft.

Opener “Half of the Way” zet de toon meteen. We zijn fan van de kansen die Theo Katzman tegenwoordig krijgt om achter de microfoon te staan, want wat een stém heeft die man, zeg! De tekst over de moeilijkere kanten van de liefde had op Heartbreak Hits niet misstaan, maar ook de combinatie hiervan met klassieke Vulfpeck-instrumentatie is onweerstaanbaar.

We krijgen hierna nog drie Theo-nummers. Onze favoriet is veruit “Darwin Derby”, een perfect huwelijk tussen “Cory Wong” en “1 for 1, DiMaggio” met een flinke extra dosis humor. Het nummer is Vulfpeck volgens het boekje, maar het heeft genoeg persoonlijkheid om te staan als een huis. Ook “Lonely Town” en een mooie nieuwe renditie van Theo’s “Love is a Beautiful Thing” weten te verrassen.

Hierna raakt Hill Climber ons even kwijt. Dat heeft echter minder met de nummers te maken, en meer met de sequencing. De band besloot om de plaat te verdelen in een A-kant met vocals en een instrumentale B-kant, en hoewel dat op vinyl een interessant idee is, vinden we het in één luisterbeurt niet echt werken. Vulfpecks sterkte ligt in afwisseling, en dit zorgt ervoor dat het materiaal in de tweede helft wat aan impact verliest.

Wat individuele nummers betreft staat er nochtans genoeg sterks op de B-kant. In de vorm van “Lost My Treble Long Ago” krijgen we de nieuwe Joe Dart-showcase waar we al sinds “Dean Town” op zitten te wachten, en “Disco Ulysses” is een werkelijk subliem staaltje discofunk dat er nu al uit springt als de nieuwe gedoodverfde livefavoriet. Zelfs levende legende Louis Cole duikt op in een indrukwekkende nieuwe versie van “It Gets Funkier”.

Uiteindelijk kunnen we genieten van Hill Climber, ondanks de zwakke punten en enkele mindere nummers. De plaat toont een band die een formule heeft gevonden die werkt, maar toch niet bang is om eens te innoveren. We hopen dat de opvolger ons terug van onze sokken kan blazen, maar voorlopig is dit zeker voldoende. Laat die tweede AB-show maar komen!

Twitter / Facebook / Instagram / YouTube / Website