For the many, not the few. Met die slogan wist Labour-leider Jeremy Corbyn zich terug te knokken. Vanuit een onverkiesbare positie transformeerde hij tot een uitdager die de Britse premier May op de hielen zit.

Corbyn wist zich oprecht neer te zetten als een alternatief voor de bezuinigingspolitiek van rechts. Ongestraft snijden in de verworvenheden van de middenklasse gaat niet. Er komt een omslagpunt, waarop de meerderheid zich wreekt. En dat gaat in twee smaken, een populistische opstand of een keuze voor het alternatief van hoop. De Britten maakten beide mee binnen een jaar, na de wanhoop van Brexit volgde de hoop van Corbyn.

Laat dit een waarschuwing zijn voor de Nederlandse politiek. En vooral voor de partijen die onderhandelen over een rechtse coalitie. Ook bij ons heeft het midden de jaren van crisis gevoeld, onderschrijft het WRR-rapport 'De val van de middenklasse?'. Huisvesting is schaars, werk is onzeker, lonen stagneren, zorg is duurder geworden en hoger onderwijs duurder gemaakt. Toevallig de thema's waarop Corbyn inspeelde, en waarmee hij de onvrede met het conservatieve beleid blootlegde.

Sociaal alternatief

Ook hier in Nederland hebben we onze destructieve fase gehad, met een vlucht naar de populistische flanken. Wie echter Geert Wilders zag opereren, met zijn droevige protest tegen de benoeming van Marcouch tot burgemeester in Arnhem, voelde het. Zijn hoogtepunt als geloofwaardige bedreiging van de gevestigde orde ligt achter hem.

Grote kans dus dat ook het Nederlandse electoraat weer gaat verschuiven. Dit keer niet richting partijen die zondebokpolitiek bedrijven en daarmee inspelen op onzekerheid over de toekomst, maar net zoals in het Verenigd Koninkrijk richting een sociaal alternatief.

Zo'n verschuiving geeft kansen voor partijen links van het midden om zich opnieuw uit te vinden als uitdager van de status quo. Voor een partij die de middenklasse weet te verbinden met mensen aan de onderkant en groepen in de samenleving samen weet te brengen. Door een programma op te stellen dat de situatie van de meerderheid in Nederland verbetert op het gebied van zekerheid en inkomen.

Een moderne opvatting van werk zal daarin centraal staan. Baanzekerheid in de 21ste eeuw, is geen baan voor het leven, maar wel het stoppen met de neerwaartse spiraal van onzeker werk en lagere lonen. Het aantal tijdelijke contracten beperken is niet genoeg gebleken. Daarom is het tijd om de prijs van flexwerk aan te passen, zodat een positieve prikkel ontstaat voor het bieden van vaste contracten.

Vechtlust

Ook de discussie over moderne bestaanszekerheid valt niet lang meer uit te stellen. Zeker nu er een miljoen zzp'ers zijn die meestal onverzekerd werken en te weinig pensioen opbouwen. Dit vraagt niet meer 'markt', maar betere tarieven en goede collectieve verzekeringen.

Verder moet het taboe op het creëren en verdelen van werk doorbroken worden. Meer banen in de publieke sector doen wellicht de begroting groeien, maar het betekent ook kleinere klassen en meer wijkagenten. De zekerheid en kwaliteit die de middenklasse verlangt.

Hiervoor is één partij bij uitstek geknipt: de PvdA. Ze moet dan wel een duidelijke keuze maken, net als haar Britse zusterpartij de koers wijzigen en het liberale van de derde weg gedag zeggen. Niet uitgaan van het compromis maar van eigen kracht en idealen. Vanuit de oppositie werken aan hoop, zekerheid en koopkracht voor de middenklasse en voor hen die daar toe willen behoren. Een kabinet van rechts met de Bijbel gaat daarvoor alle kansen bieden.

Asscher heeft vechtlust. Dat moet zich vertalen in een alternatief voor Nederland: 'For the many, not the few.'

Gerard Oosterwijk en Astrid Oosenbrug zijn samen kandidaat voor het PvdA-voorzitterschap .