Kiedy na stronie facebookowej Nowa Polska, którą założyłam jakiś czas temu, pojawił się temat LGBT jako główny i tożsamy z głównymi grzechami PiS, napisałam tekst, który wzbudził gorącą dyskusję i niemało oburzenia. Pisałam o tym, że podstawą niezgody na rządy PiS jest rozbicie trójpodziału władzy, a my zaczynamy o tym zapominać, skupiając się na sprawach drugorzędnych.

Pisałam, że postronny obserwator, na przykład dziecko, może sądzić, że nasza flaga to obraz tęczy po prostu. Pisząc to, wiedziałam, że choćbym się nie wiem jak zastrzegała, że jestem osobą doświadczoną w walce o prawa mniejszości, powoływała na fakty i dokumenty, dla części czytających będę wrogiem LGBT i nie ma odwołania od tego wyroku. Gdyby został rzeczywiście spisany sądownie, to z pewnością od wrogości do LGBT sędzia przeszedłby do nietolerancji, do sytuacji ludzi homoseksualnych w naszym kraju, do przykładów prześladowań i agresji. I tak z osoby, która zabiera głos w sprawie zaburzonych podstaw państwa, zostałabym okrzyknięta zwolenniczką tępych agresorów. Poniżej dalsza część artykułu

Prawdę mówiąc, miałabym za swoje. Dlaczego? Bo tekst ten wrzuciłam bez wiedzy o toczących się właśnie napaściach w Białymstoku. Rzeczywiście niefortunnie. W takiej sytuacji trudno wdawać się w szczegółowe dywagacje, czym LGBT jest, a czym nie jest. Trzeba jednoznacznie potępiać zbirów i agresorów czy plakietki „Gazety Polskiej".

Co jednak doskwiera i zaburza tę jednoznaczność? Okres przedwyborczy. Podział opozycji, do której się zaliczam. Na tej glebie nagle wyrosła grupa lewicowych tenorów. Byli skrajnymi wrogami, zaiskrzyło i jest miłość. Czas przedwyborczy ma to do siebie, że ludzie się łączą i rozdzielają jak w „Śnie nocy letniej" Szekspira. Straszne wypadki białostockie podnoszą adrenalinę niezgody na nietolerancję, ale jednocześnie w ciągu kilku godzin nowa lewica zyskuje tyle, ile straciła przez miesiące. Nie można sobie wyobrazić lepszej kampanii niż ta budowana na ofiarach Marszu Równości.

I co teraz? Nie uczestniczysz w protestach pod tęczową flagą – milczysz w sprawie bestialstwa. Idziesz pod tęczowa flagą – popierasz czoło protestu, czyli Biedronia. Co mają teraz zrobić ci, którzy chcą być przeciw rodzącej się brunatnej Polsce, a nie chcą wspierać Wiosny Biedronia? W dyskusji na mojej stronie widać, jak ciężko prowadzić debatę na temat istoty LGBT. A już nie daj Boże, żeby połączyć ten skrót ze słowem „ideologia".

I tu zmierzam do sedna. Żeby dyskusja o LGBT mogła się oprzeć na prawdzie, powinny zabrać głos osoby tej orientacji seksualnej, które nie utożsamiają się z LGBT. Inaczej – te, którym bliższe są wartości prawicy, którym nie odpowiada kolorowa estetyka, a ich homoseksualizm łączy się z umiłowaniem klasycyzmu i wartości konserwatywnych. Kiedy popatrzymy na to od tej strony, zobaczymy wyraźny podział. LGBT to osoby jawnie homoseksualne, sceptycy to najczęściej ci, którzy nie mówią o swych preferencjach. Powodów jest wiele – religia, strach, chęć zachowania tajemnicy intymności, niezgoda na publiczne omawianie prywatnego życia.

Nawiasem mówiąc, pytano mnie wielokrotnie, dlaczego w książkach autobiograficznych nie opisałam tego, o czym niektórzy plotkują. Jak ta książka by się wtedy sprzedała! Nie opisałam, bo nie czuję takiej potrzeby. Bo intymne przeżycia są na tyle spełnioną i intensywną przygodą, że nie mam najmniejszej ochoty dzielenia się nią z innymi. Tak pewnie myśli wiele osób homoseksualnych. Podkreślają też, że nie są „gejami".

Wobec dziczejącego podziału na tych, co kochają, i tych, co nienawidzą mniejszości seksualnych, chyba zaczyna jednak kiełkować pytanie, czy to nie jest czas na otwarte włączenie się do dyskusji ze strony tych, którzy urodzeni z pociągiem do tej samej płci nie czują się tożsami z LGBT? Myślę tu o manifestacji oporu przeciw homofobii, z jednoczesnym wyjaśnieniem, czemu nie utożsamiają się z kulturą gejowską. Na to trzeba by pewnie wielkiej odwagi i odrzucenia swoich zasad.

Tak, marzy mi się dyskusja homoseksualisty z gejem. To jednak marzenie dosyć dalekie w szeregu marzeń. Pierwsze to równowaga klimatu, drugie to pokój, trzecie to Polska na demokratycznych fundamentach. I na tych fundamentach usiedliby do dyskusji ktoś „nieheteronormatywny" z kimś po prostu homoseksualnym. Takie marzenie.