‘Bedoel je dat deze bamischijf hier gefrituurd is met lúcht?’

Oom Theo kijkt vertwijfeld naar de bamischijf tussen zijn vingers. Smaakt prima, daar valt niets op af te dingen, maar toch bekruipt hem het gevoel dat hier iets niet in de haak is. Hij moest zijn zus er maar eens bij roepen. “Tineke? Tien?” vraagt hij. “Wat heb jij eigenlijk met deze bamischijf gedaan?”

Haar antwoord komt binnen als een mokerslag: “Die komt uit de airfryer, Theo!” Verbouwereerd houdt oom Theo zijn roodbruine snack omhoog. “Bedoel je… dat deze bamischijf hier… gefrituurd is met lúcht?”

“Mooi he?” Tineke glundert over haar aanwinst. “Tachtig procent minder vet. En ruik eens aan je mouw? Niks geen frituurlucht meer!” Oom Theo laat de bamischijf langzaam zakken en peinst er niet over aan de mouw van zijn Reeboktrui te ruiken. Weet ze dan niet…. “Weet jij dan echt to-taal niet wat de essentie van een goeie bamischijf is, Tineke?!”

Tineke veegt wat denkbeeldig paneermeel van haar schoot en schudt beduusd van nee. “VET!” buldert oom Theo. “Stinkend, dampend, verzadigd vet!” Met een droge plof belandt de bamischijf op de grand-foulard van Tinekes bank. De voordeur knalt dicht. Plankgas sjeest oom Theo met zijn Toyota Corolla naar snackbar Dick in Orde. Zijn familie hoeft hij nooit meer te zien.