Wszyscy Państwo pewnie słyszeliście o rodzinie Ulmów z Markowej. Małżeństwo Ulmów przyjęło pod swój dach ośmioro Żydów w czasie wojny. Spotkała ich za to śmierć z rąk Niemców. To ma być dowód na bohaterstwo Polaków. I jest. Tylko że na Ulmów doniósł polski policjant. Inaczej Niemcy by ich nie znaleźli. Bilans wynosi więc 2:1. Polscy patrioci, krzyczą, że nie żadne 2:1, bo tego POLSKIEGO kapusia – Władysława Lesia zastrzeliła AK, co prawda pół roku później, ale jednak. Więc nadal jest 2:1 albo – nie wiem – 2:0 właściwie. Problem w tym, że, jak przypomina Paweł Wroński, w ekspedycji karnej w domu rodziny Ulmów było 3 Niemców, 1 Czech i 4 Polaków. Więc bilans wynosi 2:4 na niekorzyść. Innymi słowy Polska wybudowała muzeum w hołdzie uratowanym Żydom przez Ulmów, gdzie więcej Polaków współuczestniczyło w mordzie tych Żydów niż im pomagało. Zaiste, prawdziwy to powód do chwały.

Ale to jeszcze nie koniec tej upiornej matematyki.

Jan Grabowski i Dariusz Libonka przypominają kilka innych faktów. Otóż w niedalekiej Gniewczynie Łańcuckiej miała miejsce tzw. zbrodnia w domu Trynczerów, opisana wedle świadka Tadeusza Markiela:

…miejscowi, koalicja, a może lepiej powiedzieć: spółka gromadzkiej elity, mianowicie szef Ochotniczej Straży Pożarnej [OSP] oraz aktywiści straży i zarazem najbliżsi sąsiedzi żydowskiej rodziny Trynczerów (…), urządzili obławę na miejscowe rodziny żydowskie, wyłapując większość osób dorosłych i dzieci z ośmiu rodzin. Wsadzili nieszczęśników na wozy, jak świnie i cielęta wiezione na jarmark, teraz z uzbrojoną obstawą, i dowieźli ich do domu Leiby i Szangli Trynczerów w środku wsi, w bliskim sąsiedztwie kościoła i plebanii, niedaleko szkoły.

Następnie poprzez gwałty, również zbiorowe oraz tortury, przed 3 dni próbowano wymusić zeznania, gdzie ukryto pieniądze, by na końcu powiadomić żandarmów z Jarosławia, którzy Trynczerów rozstrzelali. Innymi słowy, Polska wybudowała muzeum 20 kilometrów od miejsca, gdzie miała miejsce zbrodnia wstrząsająca nawet badaczami, który na co dzień stykają się ze świadectwami Holocaustu. Myślę, że gdy żydowskie wycieczki usłyszą o faktycznym bilansie w sprawie rodziny Ulmów, nie omieszkają ruszyć też do Gniewczyny.

Do bilansu Markowej sprawców z Gniewczyny liczyć nie można, to oddzielne wsie przecież. Oczywiście ktoś może wierzyć, że oddalona o 20 km Markowa była ostoją bezpieczeństwa dla Żydów, podczas gdy Gniewczyna była wcielonym złem. Tylko że nie. Narrację psuje Mosze Weltz, cytowany przez Grabowskigo i Libionkę:

„wtedy, podczas akcji, część Żydów uciekła, część ukryła się w bunkrach. Wiedzieli o tym Polacy i na własną rękę zorganizowali polowanie na Żydów, aby ich obrabować, a potem zamordować. We wsi pod Łańcutem, Markowa, Polacy znaleźli 28 Żydów i ich zastrzelili, zabrali im wszystko, ofiarom wyrwali nawet złote zęby. Hersztem tej grupy Polaków był Antoni Cyran. Przejął wszystkie żydowskie posiadłości, a dziś żyje wciąż w tej samej wsi. W tej samej wsi, Markowej, w masowym grobie leży ponad 200 Żydów z całej okolicy, którzy przez cały ten czas zastrzeleni zostali przez Polaków”

Dr Szpytma z IPN, współtwórca muzeum Ulmów, który sprawą Markowej zajmował się w ramach kariery naukowej dezawuuje zeznania Weltza, pytając rozbrajająco, jeśli ekshumacja wykazała, że spoczywały tam 34 ciała. Z innych wiarygodnych źródeł wiemy, że to nie Polacy ich rozstrzeliwali, lecz niemieccy żandarmi.

Abstrahując od faktu, że podobnie jak w przypadku rodziny Ulmów, chodzi o to, kto donosił, a nie osobiście rozstrzeliwał, czego doktor IPN nadal chyba nie rozumie, jak zauważają Libionka z Grabowskim:

To, że Weltz podaje nazwiska sprawców, pochodzi z Markowej, zna teren jak własną kieszeń i ukrywał się w 1942 r. w najbliższej okolicy, oraz to, że wiele grobów do dziś nie zostało ekshumowanych, i to, że w aktach sądów grodzkich z 1945 r. mowa jest nie o jednym, lecz o wielu masowych grobach w Markowej i w najbliższej okolicy – to wszystko nie ma dla Szpytmy żadnego znaczenia.

Ale nawet, jeśli w dalszym toku ekshumacji, gdyby do nich doszło, nie znaleziono by ani jednej ofiary, to, głupia sprawa, nadal pozostają ciała 34 zastrzelonych Żydów. Jaki to bilans? Ile Polaków brało udział w polowaniach? Przecież nie jeden, nie dwóch. Trzech, czterech też chyba nie. Pięciu? Niech będzie, że dziesięciu. Więc bilans 2:14? Można by go poprawić, bo rodzina Weltza ukrywała się w Markowej u państwa Szylarów w Markowej, ale, jak wtedy, cholera dać wiarę zeznaniom Mosze? Ale niech będzie, mamy 4:14, Polska „odrabia straty”.

Tylko, że mamy jeszcze zeznania świadka Jakuba Einhorna z Markowej. Początkowo jest dobrze, Einhorn ukrywał się u państwa Barów, więc jest już 6:14, ale sam zeznaje, że widział jak liczni mieszkańcy Markowej wzięli udział w polowaniu i mordowaniu Żydów. Sąd w 1952 r nie dał mu wiary, bo Einhorn nic nie mógł widzieć z kurnika. Jak dodaje Szpytma

Po co cytować relację Jehudy Ehrlicha o tym, że „następnego ranka [po śmierci Ulmów] na polach odnaleziono dwadzieścia cztery ciała Żydów. Zostali oni pomordowani przez samych chłopów – chłopów, którzy ukrywali ich w ciągu [poprzednich] dwudziestu miesięcy”, jeśli wiemy i o tym piszemy, że po zbrodni na rodzinie Ulmów nie tylko nie mordowano Żydów, ale ich nadal ukrywano (w Markowej do końca okupacji niemieckiej przeżyło ich 21).

Uff jest ok. Szpytma, co prawda nadal nie rozumie, że w tej samej wsi jedni Żydów ukrywali, jedni polowali, a inni jeszcze robili jedno i drugie. Fakt, że całe 21 Żydów przeżyło, ostrożnie licząc jeden Żyd na małżeństwo, co dramatycznie działa na plus dla Polski. Mamy więc 46:14, ale niestety trzeba odjąć policzonych już Barów i Szylarów, a więc 42:14 – prawdziwy nokaut. Sęk w tym, że, jak piszą Grabowski i Libionka:

Polacy z Markowej przyczynili się do śmierci [Einricha] jego żony, trzyletniej córki, trzech sióstr i dwóch braci. Na jesieni 1942 r. mieszkał w Husowie, tuż koło Markowej. Na wieść o planowanej wywózce Żydów cała rodzina postanowiła się ukryć. Einhorn wraz z żoną i córką, w towarzystwie ok. 40 innych Żydów, uciekł do pobliskiego lasu. Tego samego dnia, przed zachodem słońca, w pościg za nimi wyruszyło 38 polskich strażaków, członków OSP z Husowa, Markowej i okolicznych wiosek.

Dr Szpytma wskazuje jednak, że to nie wcale Markowa, to inna, sąsiednia miejscowość i w ogóle nie wiadomo, więc, dzięki ci Boże, geografia nas uratowała, bo byłoby 42:52 czyli minimalna, ale jednak porażka. Niestety strzela Polsce samobója, bo sam twierdzi, że

Otóż w przeszłości pisałem, że w Markowej policjanci granatowi uwięzili od 17 do 25 Żydów wyszukanych na rozkaz Niemców przez mieszkańców Markowej (dokument o tym mówiący jest umieszczony na wystawie stałej).

A więc, podsumowując tę celowo groteskową matematykę, po licznych bojach, dezawuowaniu świadków, wyrokach sądów grodzkich, bez licznych ekshumacji i dzięki aptekarskiej geografii udaje się Polsce wygrać 42:19 w Markowej, zakładając, że tylko 5 Polaków mogło pomagać wedle badań Szpytmy, bo kto śmiałby powiedzieć, że więcej. Nie wliczamy też licznych mordów na Żydach po wyzwoleniu, o czym wspominają Grabowski z Libionką, nie będziemy bowiem „psuć” bilansu dogrywką.

Mimo iż 20 km obok wytłukli rodzinę Trynczerów, mimo iż w Husowie wytłukli (nie tylko) rodzinę Einricha, mimo iż w Markowej wytłukli od 17-25 Żydów, a świadkowie donoszą o większej skali mordów, porozrzucanych grobach, ciągłych polowaniach na Żydów, polskich libacjach, gwałtach, torturach, to w samym środku tej ziemi przesiąkniętej mordem, państwo polskie zdecydowało się postawić muzeum dla jednej, jedynej polskiej rodziny, którą nota bene zamordowano przez donos Polaka i przy udziale Polaków.

Doprawdy, brawo Polsko, zawsze miałaś fantazję! Czekamy teraz tylko na żydowskie wycieczki czytające w hebrajskich przewodmikch zeznania kluczowych świadków.