Του Χρήστου Χωμενίδη

Ποια είναι η επιρροή της Εκκλησίας στην κοινωνία μας; Πολύ μικρότερη από εκείνην που ασκεί η Ιεραρχία στην εκάστοτε κυβέρνηση. Μπορεί μεν οι πιστοί στο Θεό Έλληνες να υπερβαίνουν το 80% -κατά άλλη έρευνα φτάνουν το 92%-, το ποσοστό όμως όσων παρίστανται στην κυριακάτικη Λειτουργία, παρακολουθούν τα κηρύγματα, συμμετέχουν ουσιαστικά στη λατρευτική ζωή, περιορίζεται μόλις στο 7%. Μπορεί ο ανώτατος ιδίως Κλήρος να βαυκαλίζεται ότι καθοδηγεί το ποίμνιο, όλους εν δυνάμει τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, τη μοναδική εντούτοις φορά που τοποθετήθηκε σε ένα κρίσιμο για τις ζωές μας ζήτημα, στο δημοψήφισμα του 2015, η προτροπή του υπέρ του ΝΑΙ δεν φάνηκε να βαραίνει ιδιαίτερα.

Μαίνεται εδώ και δεκαετίες ένας ψυχρός πόλεμος ανάμεσα στην Εκκλησία και στο "πεφωτισμένο" κομμάτι της κοινωνίας μας.

Η Εκκλησία εννοεί να έχει λόγο για το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών. Επιμένει να επιβάλει την προσευχή στα σχολεία. Στραβοκοιτάζει -και βάζει ενίοτε προσκώμματα- σε εκείνους που την προσπερνούν στις μεγάλες στιγμές της ζωής τους. Σε όσους δεν παντρεύονται με παπά και κουμπάρο, δεν βαφτίζουν τα παιδιά τους ή επιλέγουν την πολιτική κηδεία και την καύση.

Διαφεύγει στην Εκκλησία πως τα θρησκευτικά είναι για τους μαθητές η ώρα του παιδιού, ουδείς σχεδόν προσέχει τον δόλιο τον θεολόγο και όλοι βαθμολογούνται με άριστα. Ότι και στους θρησκευτικούς ακόμα γάμους, οι παριστάμενοι ελάχιστη δείχνουν κατάνυξη – το νυφικό χαζεύουν, για το γλέντι που θα ακολουθήσει αδημονούν. Πως τα γραφεία τελετών έχουν βρει τον τρόπο, "φυγαδεύουν" τον νεκρό μετά την κηδεία και τον στέλνουν να αποτεφρωθεί στη Βουλγαρία.

Οι "πεφωτισμένοι" απαιτούν τον διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Εξεγείρονται που οι παπάδες μισθοδοτούνται από τον δημόσιο κορβανά. Ζητούν ως και τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, την οποίαν φαντασιώνονται αμύθητη.

Τους διαφεύγει ότι ένα τέτοιο "σχίσμα" θα δημιουργούσε, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, απείρως περισσότερα προβλήματα από όσα θα έλυνε. Η πολιτεία θα είχε ξαφνικά απέναντί της μιάν Εκκλησία "υπό διωγμόν", στους κόλπους και στην ηγεσία τής οποίας θα επικρατούσαν τα πιο μισαλλόδοξα στοιχεία. Εάν ο μακαριστός Χριστόδουλος κατάφερε να συγκεντρώσει δύο εκατομμύρια υπογραφές υπέρ του στο μικρονοϊκό -ή προσχηματικό- ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, φαντάζεστε τι εμφύλιος θα ξεσπούσε για τον διαχωρισμό, με αμφίβολη μάλιστα κατάληξη; ΄Εχουν οι Έλληνες την πολυτέλεια ενός τέτοιου διχασμού;

Κοντολογίς. Η Εκκλησία, ευγενικά αγνοούμενη επί των σοβαρών αποφάσεων, συρρικνούται από άποψης επιρροής. Προκαλούμενη θεριεύει.

Δεν σταματούν -είναι αλήθεια- ορισμένοι θερμοκέφαλοι ιεράρχες να προκαλούν διατυπώνοντας απόψεις εξωφρενικές, πρωτόγονες, ακόμα και ξεκάθαρα ρατσιστικές.

Την πιο πρόσφατη ρουκέτα εξαπόλυσε ο Μόρφου Νεόφυτος, Κύπριος και όχι Ελλαδίτης. Επανέλαβε την -κατά ισχυρισμόν του- άποψη του Άγιου Πορφύριου πως άπαξ και η μητέρα απολαμβάνει το πρωκτικό σεξ, το παιδί βγαίνει ομοφυλόφιλο. Οι τάξεις των Ορθοδόξων Αγίων βρίθουν από "δια Χριστόν σαλούς". Από αλαφροϊσκιωτούς, οι οποίοι λατρεύονται όχι για τις ιδέες ή για την κατάρτησή τους αλλά για τον τρόπο ζωής τους. Ο Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ήταν ένας τέτοιος. Ο Μόρφου μάλλον όχι.

Ούτε στα τολμηρότερα όνειρά του δεν θα ήλπιζε ο Μόρφου ότι η συγκεκριμένη φράση του θα γνώριζε τέτοια απήχηση. Ότι το πανελλήνιο θα ασχολούνταν επί τρεις ολόκληρες ημέρες - θες αγανακτισμένα, θες σκωπτικά. Ότι ακόμα και ο ξένος τύπος θα την αναδημοσίευε σαν τεκμήριο πως οι Ελληνορθόδοξοι είναι σκοταδιστές.

Κάποια από τα αστεία που ενέπνευσε ο Μόρφου ήταν πετυχημένα. Άλλα παιδαριώδη. Το ερώτημα τίθεται εντούτοις ανησυχητικό. Γιατί μια κοινωνία ολόκληρη έδωσε τόση σημασία σε έναν "παππούλη";

Η απάντηση βρίσκεται -κατά τη γνώμη μου- στο "αντί". Από όσους υπερήφανα δηλώνουν προοδευτικοί στην πατρίδα μας, οι περισσότεροι αρκούνται στο να απορρίπτουν διαρρήδην τους "κακούς". Τρέφουν απλώς το εγώ τους όντας αντικληρικαλιστές, αντιρατσιστές, αντιφασίστες.

Εφιαλτικός ο φασισμός και οι φορείς του. Πώς όμως θα τον πολεμήσεις; Με κατάρες και με αναθέματα; Ή δίνοντας μια πειστική, φωτεινή προοπτική στους χειμαζόμενους και πολιτικά καθυστερημένους συμπολίτες σου οι οποίοι θέλγονται από τις σειρήνες του; Που απλώς προτίμησαν απ’τον Μιχαλολιάκο τον πιο σοφτ Βελόπουλο;

Φρικτό πράγμα ο ρατσισμός. Το να αρκείσαι όμως σε εφηβικά συνθήματα, το να διαδηλώνεις κραυγάζοντας "Είμαστε Όλοι Μετανάστες" δείχνει καλή καρδιά μα δεν προσφέρει στην ουσία απολύτως τίποτα. Ενημερώσου, σκέψου, προχώρα σε συγκεκριμένες προτάσεις. Τόλμα να πεις ότι οι μεταναστευτικές ροές συνιστούν αιμοδοσία για μια Ελλάδα η οποία γερνάει. Τάξου υπέρ της αθρόας πολιτογράφησης, όσων τουλάχιστον είναι κάπως πολιτισμικά συμβατοί. Δες την πληθυσμιακή έκρηξη της Αφρικής σαν ευκαιρία πληθυσμιακής ανανέωσης της Ευρώπης. Θυμήσου τον Ουμπέρτο Έκο που είχε προβλέψει ότι το 2050 η γηραιά ήπειρος θα είναι καφέ.

Αμφισβητούμενος ο ρόλος της Εκκλησίας και του Χριστιανισμού του ίδιου διαχρονικά. Πεδίο αντιπαράθεσης ιστορικών και φιλοσόφων. Τι να κάνουμε ωστόσο που η συντριπτική πλειονότης των Ελλήνων πιστεύει στον Θεό – ανάβει κερί; Υποστήριξε τους πιο ανοιχτόμυαλους, τους πιο αφοσιωμένους στον συνάνθρωπο παπάδες. Πάψε να ασχολείσαι τόσο με τη σκουριασμένη κούτρα του Μόρφου και τού κάθε Μόρφου. Μην καταδέχεσαι να σε γαργαλάει ένας φανατικός παππούλης. Διότι γίνεσαι ανεπαισθήτως "βαποράκι" του.

* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

