Op een pro-Erdogan-manifestatie in Brussel afgelopen zondag, waren ook een aantal Belgische politici van Turkse afkomst aanwezig. Voormalig Turkije-correspondent Dirk Vermeiren vreest dat ook wij in Vlaanderen terecht zullen komen in een sectaire strijd waarin politici tegen elkaar gaan opbieden als de 'zuiverste keuze'. 'Waar dat toe leidt, zien we in Turkije onder Erdogan.'

Afgelopen zondag vond in Brussel een manifestatie plaats die weinig of geen aandacht kreeg in de media. Dat is merkwaardig, want zo vaak gebeurt het niet dat de voorstanders van een gewapend conflict op straat komen. Brussel ziet meestal protesten tégen militair ingrijpen. In dit geval ging het om een manifestatie die steun verleende aan de inval van het Turkse leger in de Koerdische enclave Afrin in Noord-Syrië.

Eenheid, solidariteit en broederschap?

De mars werd georganiseerd door de UETD (European Union of Democratic Turks), de mantelorganisatie die voor de AKP in Europa de mouwen opstroopt als er moet gemobiliseerd worden ten voordele van het regime Erdogan. De slogan waarachter de betogers verzamelden was 'Birlik Beraberlik Kardeslik' (Eenheid Solidariteit Broederschap). De soundtrack bij de manifestatie bestond uit pro-Erdogan-deuntjes, speeches van de Turkse president, en toespraken die gewag maakten van de strijd tegen terreurorganisaties actief in de regio. Er was een gebedstonde voor de Turkse soldaten die de afgelopen maand sneuvelden, die werd voorgegaan door Diyanet, het Directoraat voor Religieuze Zaken, dat in ons land de Turkse gemeenschap bedient.

De vlag dekte de lading niet. In de praktijk, en zeker in de huidige context, is zo'n mobilisatie van de Turkse diaspora precies het tegenovergestelde van eenheid, solidariteit en broederschap. Het is een dwingende oproep om te confirmeren, waarbij wie niet mét ons is, tégen ons is. Het duurde dan ook niet lang vooraleer op Turkstalige sociale media lijstjes circuleerden met de namen van de Belgische politici van Turkse afkomst die aan de mars hadden deelgenomen. Een aantal daarvan had trouwens opgeroepen om deel te nemen, anderen wuifden vanop het spreekgestoelte de manifestanten toe, of stonden de lokale Turkse media te woord. De link naar de verkiezingen in ons land later dit jaar werd snel gelegd.

Landverraders, parasieten en terroristen

Als we kijken naar de namen van die deelnemende politici gaat het steevast om mensen die in progressieve partijen actief zijn (PS, Be.One, SP.a, Groen, Ahmet Koç (ex-SP.a) + Défi). Dat is merkwaardig voor een bijeenkomst die heel duidelijk bedoeld was als steun aan een militaire operatie waarbij internationaal heel wat kanttekeningen geplaatst worden. In Turkije zelf leidde de inval tot ongeziene opstoten van nationalisme en een regelrecht angstklimaat in het publieke debat. De beelden van president Erdogan die een jong meisje in legeruniform de martelarendood toewenst zijn slechts het topje van de ijsberg.

Het lijstje met namen van Belgische Turken die als landverraders, parasieten en terroristen bestempeld worden in de Turkse gemeenschap is de afgelopen maand ongetwijfeld weer wat langer geworden. Tot wat dat leiden kan, mochten vijf Nederlandse kamerleden van Turkse origine ondervinden. Zij werden enkele dagen geleden in de Turkse pers aan de schandpaal genageld na een debat in Den Haag over de Armeense genocide. Met verkiezingen in 2018 en 2019 in aantocht, en het oprichten van enkele partijen die expliciet mikken op de allochtone stem dreigen ook wij in Vlaanderen terecht te komen in een sectaire strijd waarin politici tegen elkaar gaan opbieden als de 'zuiverste keuze'. Waar dat toe leidt, zien we in Turkije onder Erdogan, wiens 'AK' in AKP niet toevallig staat voor 'zuiver'. Dat is niet alleen een probleem van de Turkse gemeenschap zelf, maar in toenemende mate ook voor België en Vlaanderen.

Dirk Vermeiren is voormalig Turkije-correspondent en parlementair medewerker N-VA-fractie Vlaams Parlement

Afgelopen zondag vond in Brussel een manifestatie plaats die weinig of geen aandacht kreeg in de media. Dat is merkwaardig, want zo vaak gebeurt het niet dat de voorstanders van een gewapend conflict op straat komen. Brussel ziet meestal protesten tégen militair ingrijpen. In dit geval ging het om een manifestatie die steun verleende aan de inval van het Turkse leger in de Koerdische enclave Afrin in Noord-Syrië. De mars werd georganiseerd door de UETD (European Union of Democratic Turks), de mantelorganisatie die voor de AKP in Europa de mouwen opstroopt als er moet gemobiliseerd worden ten voordele van het regime Erdogan. De slogan waarachter de betogers verzamelden was 'Birlik Beraberlik Kardeslik' (Eenheid Solidariteit Broederschap). De soundtrack bij de manifestatie bestond uit pro-Erdogan-deuntjes, speeches van de Turkse president, en toespraken die gewag maakten van de strijd tegen terreurorganisaties actief in de regio. Er was een gebedstonde voor de Turkse soldaten die de afgelopen maand sneuvelden, die werd voorgegaan door Diyanet, het Directoraat voor Religieuze Zaken, dat in ons land de Turkse gemeenschap bedient. De vlag dekte de lading niet. In de praktijk, en zeker in de huidige context, is zo'n mobilisatie van de Turkse diaspora precies het tegenovergestelde van eenheid, solidariteit en broederschap. Het is een dwingende oproep om te confirmeren, waarbij wie niet mét ons is, tégen ons is. Het duurde dan ook niet lang vooraleer op Turkstalige sociale media lijstjes circuleerden met de namen van de Belgische politici van Turkse afkomst die aan de mars hadden deelgenomen. Een aantal daarvan had trouwens opgeroepen om deel te nemen, anderen wuifden vanop het spreekgestoelte de manifestanten toe, of stonden de lokale Turkse media te woord. De link naar de verkiezingen in ons land later dit jaar werd snel gelegd. Als we kijken naar de namen van die deelnemende politici gaat het steevast om mensen die in progressieve partijen actief zijn (PS, Be.One, SP.a, Groen, Ahmet Koç (ex-SP.a) + Défi). Dat is merkwaardig voor een bijeenkomst die heel duidelijk bedoeld was als steun aan een militaire operatie waarbij internationaal heel wat kanttekeningen geplaatst worden. In Turkije zelf leidde de inval tot ongeziene opstoten van nationalisme en een regelrecht angstklimaat in het publieke debat. De beelden van president Erdogan die een jong meisje in legeruniform de martelarendood toewenst zijn slechts het topje van de ijsberg. Het lijstje met namen van Belgische Turken die als landverraders, parasieten en terroristen bestempeld worden in de Turkse gemeenschap is de afgelopen maand ongetwijfeld weer wat langer geworden. Tot wat dat leiden kan, mochten vijf Nederlandse kamerleden van Turkse origine ondervinden. Zij werden enkele dagen geleden in de Turkse pers aan de schandpaal genageld na een debat in Den Haag over de Armeense genocide. Met verkiezingen in 2018 en 2019 in aantocht, en het oprichten van enkele partijen die expliciet mikken op de allochtone stem dreigen ook wij in Vlaanderen terecht te komen in een sectaire strijd waarin politici tegen elkaar gaan opbieden als de 'zuiverste keuze'. Waar dat toe leidt, zien we in Turkije onder Erdogan, wiens 'AK' in AKP niet toevallig staat voor 'zuiver'. Dat is niet alleen een probleem van de Turkse gemeenschap zelf, maar in toenemende mate ook voor België en Vlaanderen.Dirk Vermeiren is voormalig Turkije-correspondent en parlementair medewerker N-VA-fractie Vlaams Parlement