Από την έντυπη έκδοση

Του Νίκου Μπέλλου

nbellos@naftemporiki.gr

Οι αλλαγές στην Ευρωζώνη είναι προ των πυλών, μετά τη στροφή που έκανε τις τελευταίες μέρες το Βερολίνο, προς την κατεύθυνση της εγκατάλειψης της δύσκαμπτης θέσης του των τελευταίων ετών και της επίδειξης μεγαλύτερης ευελιξίας.

Μέχρι τώρα στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος επικρατούσε το «δόγμα Σόιμπλε», που έλεγε ότι η «συνταγή» για την ανάπτυξη είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά σε ομαλούς καιρούς, σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που πέρασε τα τελευταία χρόνια η Ευρωζώνη, χρειάζονταν ταυτόχρονα με το «νοικοκύρεμα» των δημόσιων οικονομικών και η στήριξη της πραγματικής οικονομίας, κάτι που ο τότε Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν επέτρεψε να γίνει, με αποτέλεσμα η ανεργία να εκτοξευθεί στα ύψη.

Η Άγκελα Μέρκελ άνοιξε τα χαρτιά της λίγες μέρες πριν από την κρίσιμη σύνοδο των ηγετών της Ευρωζώνης, στις 29 Ιουνίου, και τάσσεται τώρα υπέρ των αλλαγών, αποδεχόμενη ακόμη κι αυτό που απέρριπτε μέχρι πριν από λίγες μέρες, τη δημιουργία χρηματοδοτικού μέσου για τις χώρες του ευρώ. Και αποδέχεται πλέον όχι μόνο ένα χρηματοδοτικό μέσο, αλλά δύο, το ένα θα στηρίζει τις χώρες που κάνουν μεταρρυθμίσεις με 25 δισ. ευρώ και το άλλο με 30 δισ. ευρώ θα ενεργοποιείται σε περιόδους «ασύμμετρων σοκ» σε κράτη-μέλη χρηματοδοτώντας με δάνεια δημόσιες επενδύσεις.

Η μετάλλαξη των Γερμανών ήταν μονόδρομος από τη στιγμή που βρέθηκαν στο «στόχαστρο» του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος απειλεί το Βερολίνο με την επιβολή υψηλών φόρων στα γερμανικά αυτοκίνητα που εξάγονται στις ΗΠΑ. Συνεπώς χρειάζονται την ενότητα της Ε.Ε. προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή αυτή και για να την έχουν θα πρέπει οι Γερμανοί να κάνουν τις δικές τους κινήσεις.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν το έχει αντιληφθεί αυτό και επιχειρεί να αποσπάσει μεγαλύτερα ανοίγματα από το Βερολίνο, κυρίως στην Τραπεζική Ένωση, ώστε να δεχθούν την πανευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων, η οποία θα έδινε μεγάλη ανάσα στις χώρες του Νότου, κυρίως σε Ελλάδα και Ιταλία. Επιχειρεί επίσης να αποσπάσει μεγαλύτερα ποσά για τα δύο χρηματοδοτικά μέσα στην Ευρωζώνη με στόχο να τη «θωρακίσει» καλύτερα σε περιόδους κρίσης.

Το βέβαιο είναι ότι η συγκυρία υποχρεώνει τους Γερμανούς να κάνουν τη μεγάλη στροφή, από την οποία θα επωφεληθεί όλη Ευρώπη, και θα την κάνουν, όπως έκαναν κάθε φορά στο παρελθόν όταν κινδύνευαν να απομονωθούν.