Τον τελευταίο καιρό ελληνικά και ξένα ΜΜΕ επιδίδονται σε ένα ανελέητο πόλεμο παραπληροφόρησης και κατασκευής ειδήσεων που όμοιό του είχαμε αρκετό καιρό να δούμε, τουλάχιστον σε ότι είχε να κάνει με τα ελληνικά πράγματα (δες εδώ και εδώ τι μπορούν να κάνουν γενικότερα τα ΜΜΕ όταν έχουν κέφια).

Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό στο επίκεντρο ενδιαφέροντος σχεδόν για ολόκληρο τον κόσμο, το αριστερό πείραμα (ανεξάρτητα από το αν αυτό πετύχει ή όχι) έχει ταράξει πολλούς και τα όπλα της παραπληροφόρησης έχουν στηθεί και ρίχνουν κατά βούληση.

Καλλωπισμένες μέσα από εντυπωσιακά graphics και υποβλητικές μουσικές, με προπαγανδιστικές ριπές τα μεγάλα πρακτορεία επιτίθενται κάθε τόσο, πότε στον Βαρουφάκη, πότε στον Τσίπρα, πότε στην ελληνική οικονομία γενικότερα και πότε σε όλους τους Έλληνες συλλήβδην, με ειδήσεις και υποτιθέμενα παρασκήνια που στη συνέχεια τα περισσότερα από αυτά διαψεύδονται ή έστω αποκαλύπτεται ότι περιγράφουν ένα μόνο μέρος της αλήθειας.

Οι μεγάλοι ρεπόρτερ που δουλεύουν για τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία που με τη σειρά τους, περνώντας κυρίως μέσα από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια ή τις μεγάλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, διαμορφώνουν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης, τους τελευταίους μήνες έχουν τόσες φορές διαψευστεί που δημιουργούνται εύλογες απορίες για το πού στηρίζεται όλη αυτή η δήθεν μεγαλοσύνη τους ειδικά όταν αποκαλύπτονται ειδήσεις όπως αυτή και αυτή αλλά και αυτή. Και αν τα «βαριά» ονόματα της διεθνούς δημοσιογραφίας πιάνονται τόσο συχνά με την ελληνική γίδα στην πλάτη τι να περιμένει κανείς από ιστοσελίδες του τύπου edotalemeolareeeeee.blogspot.com και taneatisfrapelias.wordpress.gr;

Φτάσαμε στο σημείο δεκάλεπτες συναντήσεις στο Eurogroup να παράγουν τόσες ειδήσεις και κουτσομπολιά που άνετα θα γέμιζαν ένα εικοσιτετράωρο συνομιλιών. Όλα αυτά δημιουργούν κλίμα, διαμορφώνουν συνειδήσεις και επηρεάζουν την κοινή γνώμη εκ του ασφαλούς, αφού ότι γράφεται στα μεγάλα μέσα δεν χρειάζεται ποτέ να επιβεβαιώνονται. Οι υποτιθέμενες ειδήσεις και πληροφορίες είναι μάλιστα συχνά αλληλοσυγκρουόμενες ανάμεσα στους μεγάλους «παίκτες» ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που Έλληνες πολιτικοί, βγαίνοντας από το… «σκοτεινά δωμάτια των διαπραγματεύσεων» μαθαίνουν τι είπαν και κυρίως τι δεν είπαν μέσα σε αυτά.

Και φυσικά μαζί με το καινούργιο φρούτο της απροκάλυπτης και συστηματικής διασποράς ψευδών ειδήσεων από τα κραταιά ειδησεογραφικά πρακτορεία ποτέ δεν εγκαταλείφθηκαν οι δοκιμασμένες συνταγές της κατευθυνόμενης επιλογής ειδήσεων αλλά και της χειρουργικής επιλογής των λεπτομερειών αυτών των ειδήσεων που θα φωτιστούν.

Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, το ότι ο Βαρουφάκης σε Eurogroup κερδίζει πίστωση χρόνου ανατρέποντας, έστω και θεωρητικά ή προσωρινά, το μίγμα πολιτικής που ακολουθούνταν μέχρι σήμερα, όταν έχουμε την καυτή είδηση ότι ο Σόιμπλε λοξοκοίταξε τον Γιάνη την ώρα που ρούφαγε τον καφέ του;

Πώς να καταλάβει η κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα δεν είναι πρωταθλήτρια στην ασφαλιστική απάτη αλλά μάλλον διαθέτει μέτρια νούμερα, όταν κάθε μαϊμουδιά της κυρά Μαρίας, που δεν δήλωσε τον θάνατο του άντρα της για να συνεχίζει να παίρνει τη σύνταξη, συνοδεύεται από επικών διαστάσεων φωτογραφίες στα πρωτοσέλιδα και από επικές μουσικές στα δελτία, την ίδια στιγμή που οι επικοί Ιάπωνες συνταξιούχοι πεθαίνουν στα 150;

Τι σημασία έχει που κορυφαίοι οικονομολόγοι εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον, επαναλαμβάνουν μονότονα ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι δομικό ευρωπαϊκό πρόβλημα, όταν έχεις τον Άδωνι να ρητορεύει κάθε μέρα στα δελτία ότι για όλα φταίει ο κομμουνισμός; Και ποιος τον καλεί στα δελτία;

Για να μην μιλήσουμε για το περίφημο Grexit του οποίου οι αναφορές Ευρωπαίων αξιωματούχων μετριούνται στα δάχτυλα ενώ η αναφορά της λέξης στον διεθνή και ελληνικό τύπο αποτελεί το πιο τρέντι ταγκ της τελευταίας διετίας;

Το ποιο… γεγονότο (που θα έλεγε και η Μαρίκα Νέζερ) επιλέγουν κάθε φορά τα δίκτυα να γιγαντώσουν μέσα από τα υπόλοιπα γεγονότα, έχει μεγάλη σημασία γιατί παράγει πολιτική, και μάλιστα από ανθρώπους που δεν είναι εκλεγμένοι για να την παράγουν. Αυτή η επιλογή είναι όλα τα λεφτά…

… κυριολεκτικά.

Υπάρχει αντίδοτο;

Υπάρχει αλλά είναι ζόρικο:

α) επιλέξτε τις πηγές σας, επιλέξτε τα μέσα από τα οποία θα ενημερώνεστε, βρείτε δημοσιογράφους που εμπιστεύεστε στο twitter, φτιάξτε ένα μείγμα ειδησεογραφικών πηγών που σας φαίνεται σοβαρό και μην κρίνετε την σοβαρότητα από τα νούμερα αυτών που τις παρακολουθούν όσο από το πόσο σοβαροί είναι οι ίδιοι. Κάντε ένα τεστ με τους δικούς σας φίλους και ρωτήστε τους από που μαθαίνουν τις ειδήσεις. Όπως για να διαλέξουμε ταβέρνα ρωτάμε τους καλοφαγάδες της παρέας έτσι και για να διαλέξετε μέσο ενημέρωσης ρωτήστε αυτούς που εσείς θεωρείτε σοβαρούς, ψύχραιμους και ενημερωμένους.

β) διασταυρώστε την ίδια είδηση από διαφορετικές πηγές. Και όταν λέμε διαφορετικές πηγές δεν εννοούμε π.χ. Mega και Έθνος ή Αυγή και Left.gr…

γ) προτιμήστε την αδιαμεσολάβητη πληροφορία, όπου αυτή είναι διαθέσιμη (και φυσικά, όσο και αν ακούγεται αλλόκοτο, ο βασιλιάς της αδιαμεσολάβητης πληροφορίας, τουλαχιστον της πολιτικής είναι το Κανάλι της Βουλής). Μην περιορίζεστε στην είδηση, μην την «κατεβάζετε» αμάσητη. Βρείτε στο facebook ή το twitter αυτούς που εμπλέκονται και δείτε τι γράφουν, όπου αυτό είναι εφικτό.

δ) κόψτε επιτέλους τα παρανοϊκά blogs με τους εξωγήινους, τη φραπελιά και τις μεγάλες συνωμοσίες, για τον απλούστατο λόγο ότι μέσα σε όλη αυτή την καταιγίδα παπαρολογίας που τα δέρνει, ακόμη και αν προκύψει κάτι από αυτά που γράφουν, αυτοί ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΝ ΧΑΜΠΑΡΙ. Δεν γράφουν έτσι γιατί τολμούν να πουν αυτά που οι άλλοι δεν τολμούν, γράφουν έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να κερδίσουν το ενδιαφέρον και τα κλικ των αναγνωστών τους, βιάζοντας την αλήθεια, την λογική και πολλές φορές την αξιοπρέπεια αθώων και ενόχων. Και το χειρότερο; Ο χειρότερος εχθρός της πραγματικής δημοσιογραφικής αποκάλυψης για ένα θέμα είναι η ψεύτικη δημοσιογραφική αποκάλυψη. Όλα αυτά γεμίζουν τους τοίχους του facebook με τόσο θόρυβο που όταν σκάει η πραγματική δημοσιογραφική «βόμβα» κανείς δεν μπορεί να την ακούσει.

και το πιο δύσκολο απ’ όλα

ε) κριτική σκέψη, παιδιά… Ξέρετε, αυτό που δεν διδαχτήκαμε ποτέ στα σχολειά μας…