De Belgische staat hervormen staat niet meer automatisch voor bevoegdheden overhevelen naar de regio’s. De meeste partijen vinden dat bevoegdheden ook opnieuw gefederaliseerd kunnen worden, schrijft De Standaard in zijn ochtendeditie.

Dat blijkt uit een studie van de politicologen Dave Sinardet (VUB), Jérémy Dodeigne en Min Reuchamps (beiden UCL). Zij peilden bij de parlementsleden in de Kamer en het Waals, Vlaams en Brussels Parlement naar hun institutionele voorkeuren en hun identiteitsgevoel.

Alleen de N-VA en Vlaams Belang zijn er nog helemaal van overtuigd dat wat de Vlamingen zelf kunnen doen, ze ook beter doen. De enige andere partij die verder regionaliseren nog ziet zitten, is CD&V. Maar ook daar is de appetijt sinds de zesde staatshervorming erg afgenomen.

Alle andere partijen zijn van mening dat er ook bevoegdheden opnieuw naar het federale niveau kunnen verschuiven, met de SP.A, Groen en MR op kop. ‘De spreidstand tussen de MR en de N-VA is het grootst. Zelfs groter dan die tussen de PS en de N-VA’, stelt Sinardet vast. ‘Elke keer dat de N-VA communautair uit de hoek komt, doet ze de MR pijn.’

Verschuivingen

Aan Vlaamse kant is er geen meerderheid voor herfederaliseren, maar de verschuivingen zijn niettemin opvallend. In een gelijkaardig onderzoek in 2011 waren alle partijen nog van mening dat een verschuiving naar de deelstaten noodzakelijk was. ‘Het politieke draagvlak is kleiner. En bij het publiek is er evenmin veel steun voor een verdere staatshervorming, tonen andere studies.’

De verschuivingen lopen samen met een sterkere identificatie met België. Bij de N-VA en Vlaams Belang is daar uiteraard helemaal geen sprake van, maar bij Open VLD, Groen en de SP.A is de band met België sterker dan die met Vlaanderen. Vooral bij de liberalen is er een ware opstoot. Ook op dat vlak is de MR koploper. Bij CD&V neigt men meer naar Vlaanderen, maar zonder de Belgische identiteit te verwerpen.

Zowel wat herfederaliseren als het België-gevoel betreft, loopt de kloof niet evenwijdig met de taalgrens. Aan Vlaamse kant is een grotere polarisatie waar te nemen. Nog opvallend is dat binnen de politieke families de Franstalige partijen een iets sterker Franstalig identiteitsgevoel hebben dan de Vlamingen een Vlaams.