Noem het een hyperbool, maar al sinds ik klein ben associeer ik grootschalige evenementen als Koningsdag met wat ik heb gezien in oorlogsfilms. Iedereen schreeuwt door elkaar. Er wordt met dingen gegooid. Mensen zwalken alsof hun laatste uur geslagen heeft. Ze vallen op de grond. Hun ogen draaien weg. Er zijn ruzies, zelfs gevechten. Kinderen staan huilend aan de zijlijn, hun ouders zijn ze kwijtgeraakt in de wilde mensenmassa.

Behoorlijk heftig dus. Dat dit soort evenementen alles van een slachtveld weg hebben, moge duidelijk zijn. Maar waar blijven al die slachtoffers die ter aarde zijn gestort? Omdat ik dat wel eens van dichtbij wilde zien, besloot ik een middagje door te brengen op een belangrijk verzamelpunt voor gewonden: de EHBO-post in Amsterdam met Koningsdag.