Oświadczenie Polskiego Związku Szermierczego w sprawie medialnych informacji dotyczących starań Aleksandry Shelton o start w Igrzyskach Olimpijskich w Tokio

wczoraj, 25-02-2020

W związku z informacją, jaka ukazała się w dniu wczorajszym na portalu Wirtualna Polska warto przedstawić prawdziwe okoliczności i fakty dotyczące zmiany barw narodowych przez zawodniczkę Aleksandrę Shelton. Z żalem stwierdzamy, że informacja podana przez Wirtualną Polskę jest jednostronna, tendencyjna, a w części nawet nieprawdziwa.

Po pierwsze, nie ma „afery w polskim sporcie”, jak zaczął swój materiał portal. Jest za to sprawa w sądzie, którą wytoczył Polski Związek Szermierczy pani Shelton za naruszenie jego dóbr osobistych i pomawianie działaczy sportowych o różne, wyimaginowane niegodziwości.

Po drugie, nie może być mowy o dyskryminacji pani Shelton ze względu na płeć i wiek. WP przygotowała swój materiał opierając się na, równie nierzetelnym i nieautoryzowanym (mimo obietnicy), artykule opublikowanym w New York Times, zapominając, że zarzuty dyskryminacji, zwłaszcza odwołujące się do macierzyństwa, są bardzo chwytliwym argumentem w Stanach Zjednoczonych i że warto je zweryfikować,. Pani Shelton poskarżyła się NYT, że polscy działacze nie wspierali jej w powrocie do wyczynowego sportu po urodzeniu syna, dlatego postanowiła zmienić barwy narodowe i spróbować walczyć o udział w Igrzyskach w Tokio w kadrze amerykańskiej. Tylko druga połowa tego zdania jest prawdziwa – chęć startu w Igrzyskach Olimpijskich, natomiast wszystkie fakty dotyczące pomocy p. Shelton przez Polski Związek Szermierczy w podjęciu treningów i wysyłaniu jej na różne zawody i mistrzostwa po powrocie do polskiej kadry, a także złotówki, które wydano na jej przygotowania olimpijskie do Igrzysk w Tokio świadczą o nieprawdziwości zarzutów dyskryminacyjnych. Natychmiast po powrocie z urlopu macierzyńskiego opracowano wspólnie z panią Shelton plan treningów i startów w zawodach pozwalających na uzyskanie kwalifikacji olimpijskiej, zakładając, że będzie liderką polskich szablistek. Z drugiej strony ona sama dosłownie do końca, kiedy to zaskoczyła macierzysty związek szermierczy zawiadomieniem o zamiarze zmiany barw narodowych, utrzymywała polskie władze sportowe w przekonaniu, że chce startować w polskich barwach narodowych i bez wahania korzystała z największego wsparcia finansowego i organizacyjnego,, na jaki było stać PZS, w przygotowaniach do startu olimpijskiego. Zasadniczym powodem zmiany barw narodowych było dążenie p. Aleksandry do startu w swoich piątych Igrzyskach Olimpijskich, czego by nie osiągnęła w polskiej kadrze wobec zmniejszenia się szans polskich szablistek na zakwalifikowanie się do startu w Tokio, a praktycznie pewnego udziału w Igrzyskach reprezentacji USA. Wszystkie inne, tak ochoczo cytowane przez NYT za panią Shelton powody i argumenty, które bez sprawdzenia u źródła podała także w swoim materiale Wirtualna Polska, są – nieładnie mówiąc – dorabianiem „ideologii” uzasadniającej decyzję o zmianie barw narodowych. Nieprzypadkiem przecież ani w tekście NYT, ani WP, poza ogólnymi oskarżeniami p. Shelton, nie ma podanych żadnych konkretnych przykładów rzekomej dyskryminacji, bo ich po prostu nie było.

Po trzecie, PZS uważał, że nie ma nic złego w tym, że sportowiec, zwłaszcza tak zasłużony dla polskiej szermierki, chce startować w Olimpiadzie i że taka determinacja zawodniczki zasługuje na uznanie. Przecież nie kto inny, tylko ten krytykowany obecnie przez p. Shelton PZS wyraził zgodę na zmianę przez nią barw narodowych, a nawet na skrócenie typowej w takich przypadkach 3-letniej karencji uniemożliwiającej start w zawodach. Wyrażając tę zgodę PZS uznał jednak, że wydatki poniesione na szkolenie p. Shelton po Igrzyskach Olimpijskich w Rio de Janeiro w przekonaniu, że będą służyły polskiemu sportowi, powinny zostać zrekompensowane, bo w innym przypadku polscy podatnicy finansowaliby amerykańską reprezentację. Jakoś nikt nie oburza się, gdy w różnych dyscyplinach sportowych pobiera się rekompensatę za wyszkolenie zawodnika i doprowadzenie go do wysokiej klasy sportowej, dlaczego więc nie miałoby tak być w szermierce? Wniosek o rekompensatę, rzetelnie wyliczoną na podstawie rachunków na ok. 43 tys. Euro, skierowano jednak nie do zawodniczki, na co bezpodstawnie skarżyła się p. Shelton i co fałszywie powtórzył NYT, a do Amerykańskiej Federacji Szermierczej. Uznano bowiem, że zawodnik nie powinien ponosić kosztów takiego transferu. Na skutek negocjacji znaleziono rozwiązanie polegające na zamianie rekompensaty finansowej na sfinansowanie sprzętu szermierczego dla młodych polskich zawodników przez sponsora (amerykańskiego producenta sprzętu szermierczego) i wydawało się, że to zakończy sprawę. Sama WP napisała, iż „obie strony znalazły porozumienie”.

Po czwarte, decyzja niewyrażająca zgody na start p. Aleksandry Shelton w Igrzyskach w Tokio w amerykańskiej reprezentacji nie leżała w kompetencjach PZS i to nie Związek podjął taką decyzję. Postanowienie takie wydał Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego, opierając się na opinii, o którą poprosił PZS. Opinia ta była niekorzystna dla p. Shelton, ale powody krytycznego stanowiska były w przekonaniu PZS oczywiste: niegodne zawodniczki i reprezentantki Polski zachowanie p. Shelton już po otrzymaniu zgody PZS na zmianę barw narodowych. Rozpoczęła ona bowiem kampanię medialną oraz udzielała licznych wywiadów i wypowiedzi, w których niezgodnie z prawdą oskarżała PZS o chęć wyłudzenia od niej kwoty ekwiwalentu oraz zarzucała Związkowi brak opieki sportowej i niedostateczne finansowanie jej przygotowań. Właśnie za te wypowiedzi PZS wystąpił z pozwem przeciwko pani Shelton i jest nadzieja, że sprawa ta wkrótce będzie miała swój sprawiedliwy finał w sądzie. Warto zwrócić uwagę, że wtedy ani słowem zawodniczka nie wspominała o dyskryminacji ze względu na płeć, wiek czy macierzyństwo.

Po piąte, skierowanie przez Aleksandrę Shelton sprawy do Trybunału Arbitrażowego w Lozannie (CAS) przeciwko aż trzem podmiotom: MKOL, PKOL i PZS jest nieuzasadnione i przedwczesne, o czym zresztą dwie ostatnie instytucje napisały do Trybunału w Lozannie w swojej odpowiedzi na pozew, a trzecia wystąpiła o wyłączenie ze sprawy. Zgodnie z polskimi przepisami zawodniczka powinna była czekać na rozpatrzenie swojego odwołania od decyzji Zarządu PKOL przez Walne Zgromadzenie PKOL, czego jednak nie uczyniła, tak bardzo spiesząc się ze swoja skargą na polskie władze sportowe.

Po szóste wreszcie, dziennikarz WP napisał, że NYT wyraził ubolewanie, że PKOL odmówił komentarza w tej sprawie, natomiast nie napisał, że taki komentarz przedstawił PZS; inna sprawa, że NYT nierzetelnie i wybiórczo to stanowisko przedstawił. Szkoda natomiast, że o taki komentarz nie zwróciła się do PZS Wirtualna Polska.

Zarząd Polskiego Związku Szermierczego