Het maken van een foto zit voor Van Oosten voor het grootste deel in de voorbereiding. "Foto's maak ik heel vaak al in mijn hoofd, voordat ik aankom op zo'n locatie." Dat was in dit geval ook zo. Zo'n twee weken lang verzamelde Van Oosten zoveel mogelijk informatie over wat hij kon verwachten. Hij las over de apen, probeerde hun gedrag te begrijpen en zocht uit in welke situaties hij terecht kon komen.

"Ik had snel door: hun leefomgeving is heel bosrijk. Dus dat betekent veel bomen en groen." Eigenlijk een omgeving die Van Oosten normaliter niet opzoekt. "Ik hou van opgeruimde, bijna klinische foto's. Tot een paar jaar geleden vermeed ik daarom bossen, daar is zoveel afleiding." Maar om de stompneusapen vast te leggen, moest hij wel de natuur in.

Hij las zich ook in over het klimaat van het gebied. "De frisse groene kleur van de bomen heb je natuurlijk niet het hele jaar door." Was hij in een droger seizoen gegaan, dan had hij een totaal andere achtergrond gekregen.

En ook het gedrag van de dieren bestudeerde hij vooraf. "Ze hebben de irritante gewoonte om hoog in de bergen te zitten", vertelt Van Oosten. Voor die apen daar is het makkelijk om te bewegen, maar voor mensen is het een stuk minder makkelijk. "Het werd dus klauteren over omgevallen bomen en berghellingen."

Het plaatje in zijn hoofd

Om te voorkomen dat hij als een kip zonder kop door het bos zou trekken, ging Van Oosten heel gericht op zoek naar het plaatje in zijn hoofd.

"Ik wilde per se een mannetjesaap. De mannetjes hebben heel lang haar op hun rug, dat is zo bijzonder, het zijn bijna manen. Dat wilde ik heel graag op de foto zetten." Met die voorwaarde betekende het dus dat hij de apen van achter moest vastleggen. "Maar dan zie je de kop niet", gaat Van Oosten verder. Ook die wilde hij graag op de foto. "Hun kop is blauw, dat is zo raar." Tot slot wilde hij graag dat de "verzadigde warme kleur" van de dieren goed naar voren zou komen.

Met een lokale onderzoeker ging hij het leefgebied van de apen in, op zoek naar een kleine groep. Meestal leven de stompneusapen in grote groepen. "Als ik daar tussen ga lopen dan is het totale chaos", wist Van Oosten. Dus volgde hij een kleinere groep, van zo'n vijftig apen, wachtend tot hij het mannetje op de rug kon fotograferen, met zijn blauwe gezicht naar voren.

"Als die scène dan op je pad komt, moet je paraat zijn en meteen die foto kunnen maken. Zo'n scène duurt misschien 1 of 2 seconden en dan is het weg."