Nie pomogą żadne akcje marketingowe, żadne promocje, rabaty, upusty. Nic nie da uświadamianie, że na stadionie jest bezpiecznie, że można iść całą rodziną na mecz. To nie pomoże w walce o frekwencję, o popularność i wizerunek klubu, jeśli drużyna na oczach ponad 20 tys. kibiców w siedem minut traci trzy bramki, a na przerwę schodzi z wynikiem 0:4. Mało tego - gra przy tym z rywalem, któremu zwyczajnie nie wypada odpuścić, czy to ze względu na zaszłości historyczne, czy po prostu na to, że Legia jest mistrzem kraju. Bo na tym meczu Śląsk Wrocław hasło „bij mistrza” miał w głębokim poważaniu.

Śląsk przegrywał już od 24 sekundy...

Wrocławianie pierwszą bramkę stracili po 24 sekundach... Rozpoczynali mecz od środka, ale piłkę stracili już przy drugim podaniu. Legioniści błyskawicznie posłali ją do wychodzącego przed Lubosa Kamenara Miroslava Radovicia i było 0:1.Przy 0:2 pięknym samobójem popisał się wracający do składu po kartkach Filipe Goncalves. Piłę wrzucał miękko na długi słupek Radović, a Portugalczyk wykończył akcję pięknym strzałem. Na 3:0 dla Legii podwyższył Aleksandar Prijović, przy którym zarówno Piotr Celeban jak i Lasza Dvali zachowali się katastrofalnie. Szwajcar został zatem sam i przerzucił piłkę nad wychodzącym bramkarzem. Tuż przed przerwą podwyższył na 4:0. Rzut wolny z lewej strony wykonywał Vadis Odjidja-Ofoe, a że Adam Kokoszka tylko markował krycie, to napastnik mistrzów Polski spokojnie wyskoczył do piłki i wykończył akcję strzałem głową.

Legia Borussią, Śląsk Legią

W pierwszych trzech kwadransach Śląsk wyglądał przy Legii zwyczajnie jak drużyna z innej, niższej ligi, a kto jeszcze kilka dni temu śmiał się z występu warszawian w Dortmundzie, ten musiał przyznać, że strzelone tam cztery bramki nie były przypadkiem. Goście co chwilę dynamicznie, z pomysłem wpadali na połowę Śląska, który każdorazowo musiał drżeć o wynik. Mieliśmy wrażenie, że Liga Mistrzów zawitała do Wrocławia, tylko że role się odwróciły - Legia byłą Borussią, a Śląsk Legią.

Część kibiców już w przerwie postanowiła wyjść za stadionu. Trener Mariusz Rumak postanowił, że opuścić go też powinien bezproduktywny Sito Riera i wprowadził w jego miejsce Ryotę Moriokę. Japończyk przez pierwszych kilka minut po wejściu zrobił więcej, niż całą drużyna WKS-u przez 45 minut, chociaż poprzeczka nie była zawieszona wysoko.

W drugiej połowie Legia odpoczywała

W drugiej części może mecz się i wyrównał, ale Legia i tak nie forsowała już tempa. Miała spotkanie pod kontrolą, a Jacek Magiera zaczął robić zmiany, które miały raczej dać odpocząć podstawowym graczom, niż jakoś wpłynąć na obraz gry. Na 5:0 Legia mogła podwyższyć już w 47 min, kiedy to Radović piętą wycofał do Odjidjy-Ofoe, ale jego strzał z trudem obronił Kamenar.

I Śląsk, i Rumak bezradni

Śląsk był na boisku bezradny. Najlepszym tego dowodem była czerwona kartka Goncalvesa, za bezmyślny faul na kilka sekund przed końcem spotkania.

Bezradny przy linii bocznej był też Mariusz Rumak. Z jednej strony to rozumiemy, bo co ma zrobić trener, kiedy po 24 sekundach biorą w łeb wszystkie jego taktyczne plany. Z drugiej - trudno trochę zrozumieć ostatnie personalne roszady. Przed tygodniem nie mógł grać w Poznaniu pauzujący za karki Goncasves. Na trudnym terenie Lecha zastąpił go nie Ostoja Stjepanović - zawodnik grający na tej samej pozycji - a Riera. To piłkarz ofensywny. Eksperyment może momentami wyglądał obiecująco, ale efekt był mierny - porażka 0:3. W starciu z jeszcze silniejszą w ofensywie Legią także na murawę wyszło dwóch bardzo ofensywnych zawodników Riera oraz Bence Mervo (nota bene ostatnio częściej od niego grał nawet Mariusz Idzik), którzy niestety nie dali drużynie nic. Zabrakło tymczasem Morioki - najbardziej kreatywnego zawodnika w kadrze WKS-u.

W tym wszystkim najbardziej szkoda nam szansy, jaką była tak duża frekwencja na tym meczu. Mamy bowiem wrażenie, że wielu kibiców już nie wróci na Stadion Wrocław, by oglądać Śląsk. W każdym razie nie w najbliższym czasie.