Terrassen op de Neude in Utrecht, 2015. Beeld anp

Het artikel 'Hier heerst dictatuur van de basdreun' (O&D, 1 juli), waarin Rogier Ormeling schrijft over geluidsoverlast in de Utrechtse binnenstad, is de zoveelste klaagzang van een kleine demografische minderheid in de Randstad. De meerderheid van de Utrechtse binnenstadbewoners behoort tot de leeftijdscategorie 18 tot en met 34 jaar. Nergens anders in Utrecht is dit percentage zo groot.

De minderheid waartoe Ormeling behoort, heeft een buitenproportioneel grote stem in het publieke verkeer, zoals journalist Jeroen Wielaert in een column voor een lokaal medium eerder terecht signaleerde. Hun klachten vinden met gemak hun weg naar zowel politieke fora als lokale en, met de Volkskrant, zelfs landelijke media. En niet zonder resultaat.



Keer op keer worden kunst, cultuur en horeca de nek omgedraaid onder druk van de klagende minderheid. De voorbeelden stapelen zich op: het inmiddels ter ziele gegane initiatief Depot, de beperkte openingstijden van de terrassen aan het Ledig Erf, de initiatieven op het terrein van de voormalige Penitentiaire Inrichting Wolvenplein, het sluiten van restaurant Kartoffel, de strenge geluidsrestricties waar Poppodium Ekko mee te kampen heeft, et cetera.



Utrecht is een studenten- en cultuurstad. Ormeling moet daarom accepteren dat hij woont in een centrum van een stad waarin veel jongeren, studenten en young professionals wonen, met alle (zeer uiteenlopende) culturele en recreatieve uitingen van dien. Onze ervaring als binnenstadbewoners leert dat, huis clos, overlast zeldzamer is dan in andere wijken van de stad.

Ormeling stelt dat men steeds minder naar elkaar luistert, dat enkel degene die de simpelste oplossingen schreeuwt, gehoord wordt. Dat is nogal een uitspraak, gelet op bovenstaande. Welke oplossing is er simpeler dan klagen over geluidsoverlast tot de boosdoener gedwongen wordt de deuren te sluiten? Wie is er luider dan de binnenstadbewoner van middelbare leeftijd die elke enigszins luidkeelse uiting van cultuur of ontspanning ziet als een reden om al klagend totalitaire regimes aan te halen?



Dit alles terwijl niet-klagers minder publieke aandacht krijgen. Ze hebben geen of minder last en hebben minder toegang tot genoemde podia. De niet-representatieve bezetting van een gemiddelde wijkraad of inspraakavond spreekt boekdelen.



Ormeling doet het beroep van kunstcriticus eer aan. Woorden als 'basdreunen', 'boemboem-automobilisten' en 'deejays' getuigen van een flagrante minachting voor nieuwe cultuur. Deze minachting wordt overigens alleen maar beklemtoond door Sartre aan te halen. Dat kent onze generatie toch niet! Horror silentium quidem.