Po krótkim szoku, jakim się okazało działanie balcerowiczowskiego Stryczka wobec swoich pracowników, siły liberalne od razu zabrały się do ataku i obrony wspaniałej idei Szlachetnej Paczki. Tymczasem sama ta idea jest dla mnie rakiem, skandalem, a czytanie o zasadach przyznawania pomocy wzbudza u mnie po prostu mdłości.

Nie pomagamy biedzie roszczeniowej. Nie pomagamy tylko dlatego, że ktoś krzyczy. Pomagamy mądrze. Mądra pomoc to taka, dzięki której ludzie sami radzą sobie w życiu. Głupia prowadzi do tego, że ludziom się nie chce. Do SZLACHETNEJ PACZKI włączane są rodziny, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej z przyczyn od siebie niezależnych. Docieramy do prawdziwej biedy – tej ukrytej, a nie tej, która krzyczy i żąda pomocy. W Polsce nie brakuje osób, które nauczyły się wyglądać na ubogie i dzięki wzbudzaniu litości, zarabiają na swojej „biedzie”. Takim ludziom nie pomagamy.

Już pierwsze zdanie jest, prawdopodobnie, najbardziej obrzydliwym wstępem na wszystkich stronach wolontariatu w Polsce. Zawiera w sobie bowiem wszystkie klisze, uprzedzenia i pogardę, jak ludzie, którym się udało, mogą nomen omen żywić do tych, którym się nie udało. Mamy więc przejęte z języka prawnego pojęcie roszczeniowości oznaczające po prostu zgłaszanie określonych żądań. Jest smutnym i strasznym banałem, jak sam fakt zgłaszania żądań stał się w III RP czymś, czego należy się wstydzić. Tymczasem roszczeniowi są przecież wyborcy, albowiem zgłaszający politykom swoje żądania, to jest właśnie roszczenia. Roszczeniowi są politycy, non stop żądający coś od swoich przeciwników, roszczeniowi są księża zgłaszający publiczne żądania z ambony. Roszczeniowi są przedsiębiorcy i ich samozwańczy rzecznicy, twitter Balcerowicza albo Kazimierczaka to jeden wielki roszczeniowy skowyt. Ba, roszczeniowi są nawet antyroszczeniowcy, zgłaszając roszczeniach do… zaprzestania zgłaszania roszczeń. Z niewiadomych (a w zasadzie niestety wiadomych), względów piętnowana jest jednak tylko roszczeniowość biedoty. Gdy przedsiębiorca woła o zwolnienia auta z kratką z VAtu, a dziennikarz o 50% kosztów uzyskania przychodu to są to po prostu reformy. Gdy biedna matka wręcz wyje, że potrzebuje na już leki dla dziecka, to jest… roszczeniowa.

Wyć, a nawet krzyczeć o własnej biedzie, też w szlachetnej paczce w zasadzie nie można, albowiem szlachetna paczka dociera do prawdziwej biedy – tej ukrytej, a nie tej, która krzyczy i żąda pomocy. Zaiste, jak wielkim trzeba być epistemologicznym mędrcem, żeby kryterium „prawdziwej biedy” wywodzić nie z warunków materialnych danego człowieka, a tego, jakie człowiek ten wydaje publicznie odgłosy. Czy jeśli jutro, stanę się biedakiem i będę na rondzie Kaponiera krzyczał o swojej biedzie, to mi tej biedy ubędzie, mniej prawdziwa się ona stanie, nie wiem, cudownie zyskam tak potrzebne dobra materialne?

Do SZLACHETNEJ PACZKI włączane są rodziny, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej z przyczyn od siebie niezależnych – czytamy dalej. Czyli na białym (oby cichutkim) koniu wjeżdża nam pojęcie winy. To chyba najbardziej uderzający fragment. Oczyma wyobraźni widzę tę wizytę. Tę biedną rodzinę, która musi obce osoby przekonywać, dowodzić, łasić się wręcz do obcych, którzy nic a nic nie rozumieją z ich sytuacji, bo tak se ponoć po pracy przyszli, że nie, nie, nasza bieda jest niezawiniona, nie to, co innych, tamtych. Tamci winni, my nie, nam się niebo zwaliło na głowę przypadkiem. Mamy czterostopniowy system weryfikacji rodzin w potrzebie – czytamy na stronie. Najwięcej czasu na sprawdzanie mamy… w nocy. Ta nocna inwigilacja, rzecz jasna obciążająca pracowników, ma nawet swoją półoficjalną nazwę: noc audytorów. Aczkolwiek ja bym zmienił nazwę na „noc rewizora”.

Ale właściwie to czemu wina ma wykluczać z pomocy? Czemu, czasami nawet jeden, błąd ma kogoś wykluczać z bycia obdarowanym? Jak bardzo trzeba być bezwzględnym, żeby ludziom, niechby i przez moment upadłym, odmawiać paczek? Sądy potrafią błędy wybaczać, najgorsi wrogowie potrafią, tylko nie oni, nie Szlachetna Paczka. Zaiste, chrześcijaństwo opierające się na grzechu pierworodnym, na naukach Jezusa i jego stosunku do Marii Magdaleny, wykluczające tysiące ludzi, którzy kiedyś popełnili błąd i popadli w biedę – oto wizja szlachectwa Szlachetnej Paczki. Nic tylko klękać.

Mentalność wędkarza. Mówi się, że nie ryba, ale wędka. Ale jeśli ktoś nie ma mentalności wędkarza, to sprzeda wędkę i kupi ryby. Jeśli ktoś ma mentalność wędkarza, to weźmie kij i złowi rybę. Zawsze sobie poradzi w życiu.

Rak metafory. Toczący tę krainę przez kolejne lata rak metafory, mającej tłumaczyć wszytko i wszędzie. Takim rakiem jest właśnie wędkarz. Pomijając, że metafora zasadza się na rozumieniu pracy głównie na bogaceniu się w usługach, a więc poza nawias wysuwa całe zawody misyjne, jest czymś niesamowitym, że ktoś serio potrafi rozumieć życie ludzkie jedynie w kategoriach inwestowania. Tak, to z tej metafory biorą się kolejne owce nierozumiejące, że istota zarządzania kapitałem, w ogóle istota życia, polega właśnie na tym, żeby nie tylko kupować wędki, ale również ryby, żeby te ryby, do jasnej cholery, gromadzić i tymi rybami się dzielić, bo twoje życie ma tylko kilkadziesiąt lat, a pomysł, żeby całe życie siedzieć nad jeziorem jest z gatunku pomysłów psychopatów. Rzecz jasna, w przypadku biednych, ludzie chorych, tak również na chorobę alkoholową, którzy od wielu lat pracowali, pomysł dawania wędki jest trochę jak wrzucanie dziecka na środek jeziora. No i trudno się łowi, gdy, ja wiem, od dłuższego czasu się niczego nie jadło, a kolegowie z Warszawy zasadzili się na twoje mieszkanie w kamienicy.

Wszystkie projekty SZLACHETNEJ PACZKI oparte są na pracy na mentalności. To jest zmiana trwała. Chcemy, aby ludzie sami radzili sobie w życiu.

Owa „zmiana trwała” to oczywiście bzdura. Nie, ludzie nie zmieniają się, bo dostaną parę butów i worek ciuchów albo koszulkę Jurka Dudka. Świat tak nie działa. Gdyby działał, wystarczyłoby zamiast 500+ wysłać każdemu po takiej paczce i nagle bieda w ogromnej mierze by zniknęła. Ona nie znika, jeśli straciłeś cały majątek albo wszystkie oszczędności, bo, suprajz, po szlachetnej paczce nadal ich nie masz. Jeśli wpadłeś w depresję to tak jak nie uleczą cię dobre rady blondynki z ukajali, tak nie uleczy cię wizyta dwojga studenciaków- wolontariuszy. Uleczą cię tylko lekarze, długotrwałą, często kosztowną kuracją, Twoje życie będzie ciężką udręką, a nie, kurwa, radością po otrzymaniu, zwykle jednorazowej paczki.

Chcemy Polaków uczyć jak zarabiać więcej. Jeśli wszyscy będą dobrze zarabiali, nie będzie biedy. To jest nasz ideał.

Abstrahując od kompletnej utopijności tego celu, szlachetna paczka niczego nie uczyła. Do niedawna (teraz się to zmienia) nie prowadziła żadnych kursów, nie pomagała w przebranżowieniu, nie pokrywa ryzykownych kredytów. Szedłeś w korpo do pokoju ze zbiórką, wrzucałeś coś do kartonu albo dawałeś kasę i szlus. A Szlachetna Paczka rozdawała karton i nic więcej. Najpierw musisz, zaudytowany biedaku zasłużyć, a potem może i dostaniesz. I koniec nauki. Nikt potem przecież niczego nie monitoruje rok do roku, nikt nie prowadzi żadnej długoletniej terapii.

Lubię ludzi. Nie mówimy o tym, co czujemy. Wydobywamy z ludzi to, co mają w sobie najpiękniejsze. Naszą misją jest służyć ludziom w ich rozwoju: ubogim, wolontariuszom i darczyńcom.

Jak bardzo ks. Stryczek „lubi” ludzi, to już wiemy. Pytanie, dlaczego ludzie lubią Stryczka? Ano lubią dlatego, że Stryczek uszlachetnia klasową pogardę. Przedmiotowe traktowanie ubogich jako domniemanych oszustów, których trzeba poddać jakże upokarzającemu rytuałowi dopuszczenia do skorzystania z naszych czułych serc i portfeli idealnie wpasowuje się w to, czego, dziś już na głos nie da się wprost powiedzieć. Ale ciągle się myśli. Coś, co ciągle wybucha przy dyskusjach o 500+, o ścianie wschodniej bez dostępu do kanalizacji, o disco polo.

Jesteśmy w stanie, jako klasa średnia, znieść wałki na miliony złotych przez panów i panie w garniturach i garsonkach, ale niech tylko ten żebrak przepije nasze ciężko zarobione 5 złociszy, to zaraz zaczynamy drzeć mordę i mu wygrażać. Stryczek doskonale to wyczuł, doskonale wie, jaką błogość na duszy zapewnia fakt, że biedak „nie wydał na wódkę”. Zbudował na tym cały model biznesowy i teraz cały liberalny świat rzuci się, aby tego modelu bronić.