…w reakcji na dość standardową akcję antydyskryminacyjną, w ramach której pracodawca prosił o niewykluczanie pracowników LGBT, jest kreowany na ofiarę antykatolickich uprzedzeń. W jaki sposób?

Dowiadujemy się, że powyższy cytat nie jest nawoływaniem do zabijania, czy nienawiści wobec osób homoseksualnych. W istocie reprezentujący Tomasza prawnicy wygrażają pozwem każdemu, kto sugeruje inaczej. Oświadczają, że niedosłowne odczytanie, wedle którego „Obaj będą ukarani śmiercią” znaczy mniej więcej tylko „Bóg bardzo tego nie lubi i ich duszę będą potępione”, jest oczywiste w naszym kręgu kulturowym.

Katolicy nie tylko uważają, że mają prawo w kontekście akcji dyskryminacyjnych cytować fragmenty Biblii mówiące, że należy zabijać homoseksualistów, mają też prawo wymagać, by je odczytywać jako metaforyczne, a więc potępiające, ale nie nawołujące do nienawiści czy mordów.

Inni nie mają tego komfortu. Prawo do narzucania właściwych odczytań ich komunikatów jest im zabrane przez tych samych katolików, którzy decydują o tym co dokładnie znaczy biblijne ich krew spadnie na nich.

Tekturowa wagina na kołku

Jedną z rzekomych profanacji, którą opętany nienawiścią Episkopat i zastępy prawicowych ekstremistów przytaczają wciąż i od nowa w każdym możliwym kontekście jako dowód na rzekome prześladowania katolików, była tekturowa wagina na kiju, obecna od dłuższego czasu na niektórych paradach, ale dziwnym trafem wywleczona przy okazji gdańskiej, jak niektórzy sugerują, by uderzyć w tamtejszą prezydent miasta. Wagina miała być nieludzkim szyderstwem z katolickiego obrządku, dehumanizacją, jak to ujął pan Szułdrzyński. Nic to, że autorki waginy upierają się, że to nieprawda:

Nasza instalacja nie miała niczego parodiować. Królewska Wagina niczego nie imituje, jest tym, czym ma być. Rzeczy typu wstążki, korona funkcjonowały w społeczeństwach na długo przed nastaniem katolicyzmu. Kościół korzysta z rytuałów tradycji ludowej, pogańskiej oraz z elementów innych wyznań, więc nie ma na nie monopolu.

A więc: katolik może zacytować fragment Biblii wskazujący, że za homoseksualizm należy się kara śmierci i następnie domagać się metaforycznego odczytania, tak by uniknąć posądzenia o szerzenie nienawiści.

Grupa feministycznych aktywistek może zrobić waginę nawiązującą do ludowej obrzędowości, ale nie może się następnie domagać odczytania wedle własnych intencji, wręcz przeciwnie, będzie wciąż i od nowa oskarżana o szerzenie nienawiści i szyderstwo z katolickiego obrzędu, bo grupa katolickich ekstremistów postanowiła sobie odczytywać waginę jako godzącą w ich uczucia religijne.

Durszlak na głowie

Zerknijmy na kolejną rzekomą profanację - durszlak na głowie w trakcie ekumenicznego nabożeństwa, tym razem warszawskiej paradzie równości. Osoba z durszlakiem była duchownym Kościoła Latającego Potwora Spaghetti. Wyznanie to istnieje, jeśli można tak to ująć, jako kult krytyczny per se wobec religijnego uprzywilejowania. Szczególnie w takim kraju jak Polska, z całą mnogością przywilejów dla dominującego kultu, jego wyznawców, a szczególnie kapłanów, owo uprzywilejowanie jest realnym problemem społecznym. Ale ostatnio dowiadujemy się, że samo istnienie kapłanów kultu potwora Spaghetti to obrażanie katolików, lub nawet, jak widzimy w dyskutowanym tu tekście Rzeczpospolitej, wręcz dehumanizacja.

I znowu intencje twórców i wyznawców kultu - krytyka uprzywilejowania przez wyzyskiwanie mechanizmów uprzywilejowania kultów religijnych - są nieważne. Jedyną grupą, która ma prawo narzucać wszystkim odczytania i znaczenia, są katoliccy ekstremiści, zdehumanizowani durszlakiem na cudzej głowie.

Tęczowa Maryja

Najbardziej znaczący przykład profanacji. Rozlepione przez (zaaresztowaną za to później) Elżbietę Podleśną wlepki przedstawiające Maryję z tęczową aureolą były reakcją na homofobiczny eksces w płockim kościele, gdzie ksiądz umaił rytualny grób pański grzechami, w tym złodziejstwem i wiszącym obok LGBT.

Sama Tęczowa Maryja jest raczej, jeśli już, symbolem chrześcijaństwa pozbawionego nienawiści do LGBT. I tak tez została szybko zaadaptowana, gdy aresztowanie Podleśnej rozsławiło ją na świecie. Amerykański Kościół Episkopalny zaczął jej używać jako swoistej reklamy swojej wersji chrześcijaństwa otwartego na LGBT.

Ale to zagranica. W Polsce znowu jedna, skrajna, nienawistna wobec LGBT opcja przejęła dyskurs i swoją brednię o obrazie uczuć religijnych narzuciła wszystkim. Po prostu każdy ma interpretować to tak samo, jako przemoc symboliczną, jako dehumanizację.

To nie tylko kolejny przykładem autorytarnego funkcjonowania polskiego katolicyzmu, który dość dosłownie narzuca wszystkim jedną interpretację świata, wykorzystując w tym celu aparat państwowej represji w postaci aresztowań, przesłuchań, gróźb oskarżeń z paragrafu o obrazie uczuć religijnych. To także obnażenie przerażającego wymiaru polskiego katolicyzmu jako fundamentalnie homofobicznego. Do tego stopnia, że obraz sugerujący samą możliwość katolicyzmu wolnego od nienawiści do osób LGBT jest określany jako obraza, jako dehumanizacja katolików.

Skoro katolików dehumanizuje sugerowanie, że mogą być wolni od nienawiści do LGBT, to tym bardziej nie powinno nas dziwić, że nader wielu przedstawicieli tej wiary nie tylko kopie nastoletnich LGBT po twarzy, ale zalewa społeczność LGBT oceanami przemocy symbolicznej.

„W krwi tego pederasty który jest stroną nadstawiającą się, płynie rozcieńczona, bo rozcieńczona, ale jednak gnojówka”

Nie ulega wątpliwości, że katolicyzm jest religią doktrynalnie homofobiczną. Przywoływany często fragment Katechizmu nawołujący do traktowania osób homoseksualnych ze współczuciem i delikatnością mówi wszak także, że są one obiektywnie wewnętrznie nieuporządkowane.

To jest po prostu nieprawda. To jest coś fundamentalnie sprzecznego z całością współczesnej wiedzy o psychologii i seksuologii osób homoseksualnych. Każdy ma oczywiście prawo wierzyć w co chce, ale to trzeba powiedzieć wyraźnie: katolicyzm ma o homoseksualizmie błędne, szkodliwe wyobrażenie wpisane w fundamenty swego nauczania. Być może Katechizm łagodzi biblijne wezwania do zabijania homoseksualistów, ale nadal oferuje obraz homoseksualizmu na poziomie diagnozy, że Ziemia jest obiektywnie płaska.

A przecież ta obiektywnie homofobiczna doktryna jest i tak niczym wobec praktyki.

Praktyka jest prawdziwą, pozbawioną hamulców, skrupułów i resztek przyzwoitości dehumanizacją i demonizacją osób LGBT, uprawianą non stop z czasami niebywałą zaciekłością i wyraźną przyjemnością przez katolickich kapłanów i niektórych wiernych. Tytuł tej sekcji jest przykładem dyskursu, jakim w praktyce kler katolicki posługuje się mówiąc o osobach homoseksualnych. Geje mają gnojówkę we krwi. Są zainfekowani chorobami:

Kiedyś w jakiejś audycji telewizyjnej pewien pederasta żalił się, że pani pielęgniarka nie chciała przyjąć jego krwi, a on tak chciał komuś pomóc i to było poniżające dla niego. Wtedy jeden z komentatorów przyznał, że owszem w Polsce jest zalecenie, żeby nie pobierać krwi pederastów. W takiej na przykład Wielkiej Brytanii pobierają krew – żeby nie razić uczuć homoseksualistów, ale potem ją wylewają do zlewu. Tacy delikatni są i mili. A Polacy ranią ich uczucia, bo od razu im odmawiają pobrania krwi. Pewnie to brak ogłady i wyrobienia, wiele się jeszcze musimy nauczyć od Brytyjczyków w kwestii ogłady.

Tak wygląda katolickie współczucie i delikatność w praktyce. Zauważmy tutaj, że wbrew bredniom tego nienawistnego kapłana kolejne kraje rezygnują z zakazu oddawania krwi przez gejów.

Opowieści o grupach ludności będących siedliskiem chorób nie są nowością. Stosowali je naziści: