Zobacz wideo

Chcę o Polsce, ale zacznę od Czarnogóry. W tym kraju w październiku 2016 roku Rosjanie szykowali zamach w dzień wyborów, łącznie z zabiciem premiera. Nie udało się, bo załamał się jeden z członków zamachowej ekipy i wydał plan. Sarajewo, od którego zaczęła się pierwsza wojna światowa, leży nie tak daleko. Tam zamordowano księcia Ferdynanda i zaczął się początek pewnego końca. Z czymś podobnym mamy do czynienia dzisiaj, tylko w sposób czasowo rozwleczony. I bezkrwawy, gdyż dzisiaj można prowadzić wojnę bez rozlewu krwi. Na przykład, po prostu, płaci się wpływowym i przebojowym działaczom, jak w przypadku Brexitu. Albo też zdobywa się kompromat na człowieka, któremu pomoże się zostać prezydentem. Można też użyć klasycznych, szpiegowskich podsłuchów. I tak stało się w Polsce.

REKLAMA

Zmowa milczenia

Bo ten artykuł dotyczy książki Grzegorza Rzeczkowskiego. Ciiiiii! Jakiej książki? Cóż, jest taka książka, wydana przez wydawnictwo Arbitror - wyspecjalizowane w śledztwach politycznych. Książka nosi tytuł "Obcym alfabetem. Jak ludzie Kremla i PiS zagrali podsłuchami". Ta druga część tytułu nie pozostawia złudzeń. Kreml i ludzie PiS. Razem. Pospołu. Wspólnie. To znaczy, że powinno się włączyć alert. To dlaczego uciszam czytelników? Bo mogliby zepsuć powszechną zmowę milczenia, jaka panuje wokół śledztwa Rzeczkowskiego.

Książka znajduje się od dnia premiery na liście bestsellerów Empiku. Dotyczy kwestii najistotniejszych dla niezależności państwa, na które tak bardzo lubią powoływać się przy akademiach i pod pomnikami panujący nam "patrioci". A jednak książka jest kompletnie przemilczana przez media. Nie ma recenzji ani dyskusji w żadnej stacji telewizyjnej.

Grzegorz Rzeczkowski przestudiował zeznania sądowe w sprawie afery taśmowej i rozmawiał z wieloma osobami, które zdradzają kulisy afery. Przeprowadził precyzyjne, wnikliwe śledztwo spisane w przejrzysty sposób. Zrobił to, bo nie zrobiły tego powołane w tym celu służby. Bo nie grzmi o tym opozycja. Tym się różnimy od Czarnogóry, tym się różnimy od Wielkiej Brytanii, tym też różnimy się od USA. Albowiem w każdym z tych krajów, gdzie doszło do rosyjskiej ingerencji w procesy demokratyczne zostały powołane komisje śledcze, które ze słuszną drobiazgowością przesłuchały rzesze świadków. W pewnych kwestiach doszły już do konkluzji i konkretni ludzie poszli siedzieć (prawnik Trumpa Michael Cohen, doradca Trumpa Paul Manafort) albo zostali objęci sankcjami (Konstantin Małofiejew w Czarnogórze). W Polsce zamiast służb, komisji, procesów, mamy tylko książkę Rzeczkowskiego.

Afera taśmowa. Pamiętacie?

Sprawdźmy. Pamiętacie aferę taśmową? I co pamiętacie? Że był taki biznesmen, który zlecił nagranie polityków kelnerom? I szlus. Ów pazerny biznesmen nazywał się Marek Falenta, a ze sprawy pozostał smak ośmiorniczek. Przepraszam bardzo, czy my tu mówimy o sprawach wagi państwowej czy o gustach kulinarnych? Niestety, mówimy, o tym, o czym chcą, żebyśmy mówili. Milczymy też o tym, o czym chcą.

Powtórzę za Rzeczkowskim sekwencję zdarzeń: publikacja nagrań we "Wprost" miała miejsce w czerwcu 2014. Co ważnego z punktu widzenia Kremla wydarzyło się tuż przedtem? Euromajdan. Putin jest wkurzony na sankcje i na pro-ukraińską postawę Polski. W tym czasie właśnie rosyjskie służby filmują w moskiewskim hotelu prostytutki i Trumpa, który za niedługo wystartuje w kampanii. W Warszawie wykorzystują restauracje, gdzie wabieni są politycy. Mają tam dla nich VIP-roomy, miłych kelnerów, dobre jedzenie i zawsze dostępny parking (sic!, to bardzo ważne, proszę państwa). Właścicielami są ludzie powiązani z rosyjską mafią. Najpierw podsłuchiwano w restauracji Lemongrass przy Sejmie. Ale gdy po mieście rozeszła się plotka, że w Lemongrassie są podsłuchy, powstała Sowa & Przyjaciele, gdzie przenieśli się kelnerzy-podsłuchiwacze. A Lemongrass został zlikwidowany przez dwóch rosyjskich "biznesmenów" z Kaliningradu (jeden z nich był absolwentem uczelni FSB, czyli rosyjskich służb). Finał tych zabiegów? Jak pisze autor, taśmy z Sowy Falenta dał PiS, który dzięki nagraniom wygrał wybory z 2015 r.

Zamiast aferą "waitersgate", Polska żyła aferą "jajogate"

Klarowna rekonstrukcja, której dokonuje Rzeczkowski, nie pozostawia złudzeń: "To, że PiS był blisko z Falentą, nie ulega wątpliwości” – pisze autor. Co więcej, w śledztwie kelner Łukasz N. mówi o Marku Falencie: "Powiedział mi, że jest blisko z PiS, że może zorganizować z prezesem Kaczyńskim spotkanie i że te nagrania mogą pomóc PiS”. Tusk od razu sugeruje w Sejmie, że ta afera była pisana "obcym alfabetem”, ale śledztwo brnie w interpretacje biznesowe. Ostatecznie wątek rosyjski został pogrzebany przez sąd apelacyjny w Warszawie w grudniu 2017 r. Przez Annę Hopfer (zapiszmy nazwisko tej pani prokurator dla potomności). Nie wszyscy może już dzisiaj pamiętają, ale ja pamiętam. W grudniu tego roku Polska zamiast aferą "waitersgate", żyła aferą "jajogate". Debatowano, czy wypada rzucać jajem w limuzyny rządowe...

"Afera podsłuchowa zaczyna być określana jako preludium do rosyjskiej ingerencji w amerykańskie wybory prezydenckie w 2016 roku (…)” – taką opinię wypowiadają eksperci śledzący wojnę prowadzoną przez Rosję z Zachodem. Z polskim doświadczeniem zaborów i sowieckiej "okupacji" powinniśmy być pionierem w rozpracowywaniu wpływów Kremla. "Tymczasem" – jak gorzko pisze Rzeczkowski – "nasze władze udają, że Polska nie mogła być celem działań sterowanych przez Kreml". Co więcej: "W przypadku amerykańskiej Russiagate, afer związanych z brexitem czy choćby przeprowadzonego przez GRU [rosyjski wywiad wojskowy] zamachu na Skripalów dziennikarze mogli liczyć na pomoc państwa lub jego instytucji. (…) W przypadku polskiej "waitersgate" dziennikarz może liczyć na bardzo niewiele”. Jak widać po zmowie milczenia, dziennikarz nie może też liczyć na dziennikarza. Który milczy.

Przeczytałam "Obcym alfabetem" z podziwem dla autora i złością na media. Ale im bardziej media milczą, tym bardziej trzeba tę książkę czytać.

Poniżej prezentujemy obszerny fragment książki "Obcym alfabetem. Jak ludzie Kremla i PiS zagrali podsłuchami" Grzegorza Rzeczkowskiego:

Kemerowo – półmilionowe miasto położone nad rzeką Tom na Syberii – to centrum Kuźnieckiego Zagłębia Węglowego (zwanego Kuzbasem), które dysponuje jednymi z największych zasobów węgla na świecie, szacowanymi na ponad 700 mld ton (mniej więcej 10 razy więcej niż złoża w Polsce). Działa tam Kuzbasskaja Topliwnaja Kompania (Kuzbaska Kompania Paliwowa). Firma od 2012 r. ma również w Gdańsku spółkę córkę pod nazwą KTK Polska Sp. z o.o., ale swój węgiel sprzedawała do Polski już od połowy pierwszej dekady XXI w. To jej jedyny oddział za granicą, który – jak pamiętamy – niemal ściana w ścianę sąsiaduje z gdańską delegaturą ABW.

To właśnie do Kemerowa pojechał tuż przed wybuchem afery podsłuchowej, czyli w samej końcówce maja 2014 r. Marek Falenta. Według źródeł związanych z kontrwywiadem nie była to jego jedyna podróż na Wschód na spotkanie z przedstawicielami KTK. Pierwszą miał odbyć na przełomie 2013 i 2014 r., czyli w momencie, gdy nawiązywał kontakt z ludźmi PiS, by przekazać im taśmy. Również w tym samym czasie oficjalnie został współwłaścicielem firmy Składy Węgla, która handlowała rosyjskim węglem z KTK.

Falenta wszedł na ten rynek dużo wcześniej. Od 2007 r. był współwłaścicielem firmy ZWG z Iwin pod Bolesławcem na Dolnym Śląsku, która produkuje wyroby gumowe o wysokiej wytrzymałości, głównie na potrzeby przemysłu wydobywczego. Wyroby ZWG trafiały m.in. do najnowocześniejszej polskiej firmy węglowej – czyli lubelskiej Bogdanki. ZWG było zresztą partnerem Bogdanki również za sprawą przejętej w sierpniu 2013 r. firmy Kobud, która zajmowała się prowadzeniem prac przygotowawczych w kopalniach.

Wtedy Falenta miał już na oku Składy Węgla, firmę z Białych Błot pod Bydgoszczą, która zajmowała się detaliczną sprzedażą tego surowca – głównie importowanego z Rosji, z kuzbaskich kopalń KTK – poprzez sieć 350 składów w całej Polsce.

Składy Węgla zostały założone w 2012 r. W Krajowym Rejestrze Sądowym widnieje informacja, że firmę zarejestrowano dokładnie 18 maja 2012 r. Dlaczego o tym wspominam? Bo tak się składa, że dzień wcześniej sąd zarejestrował w Gdańsku firmę KTK Polska. Prawnicy, którzy zajmują się sprawami gospodarczymi, uważają, że przypadkowość takiej zbieżności dat mogłaby zadziwiać. Niewykluczone więc, że spółki rejestrowano w porozumieniu. Tym bardziej że pierwszy właściciel Składów, czyli Marcin Waszczeniuk, już wtedy handlował węglem z Rosji.

Załóżmy jednak, że to przypadek. W tej sprawie jednak dziwnych przypadków jest zastanawiająco dużo, aż za dużo.

Składy Węgla na początku w całości należały do firmy MM Group Marcina Waszczeniuka (formalnie należała do dwójki jego dzieci). To biznesmen z Bydgoszczy z bogatą przeszłością kryminalną1. Gdy Falenta wchodził do Składów Węgla, Waszczeniuk miał już na głowie trzy wyroki – m.in. za oszukanie przeszło 100 firm na ponad 10 mln zł i przekręty podatkowe.

Z Waszczeniukiem poznali się pod koniec lata 2013 r., czyli już po nagraniu pierwszych rozmów polityków, m.in. Bartłomieja Sienkiewicza i Mateusza Morawieckiego. Skontaktował ich Jarosław D., czyli menedżer, który kierował firmami mającymi biznesowe relacje z Rosjanami i Rosją. Między innymi handlującą rosyjskim węglem – ale nie od KTK – spółką z Białegostoku oraz jednym z polskich producentów silników wysokoprężnych dla grupy GAZ, należącej do oligarchy Olega Dieripaski, zwanego „jednym z najbliższych kumpli Putina w interesach”.

Jak twierdzą osoby, które znają historię tej relacji, Falenta pojawił się w Składach Węgla w tym samym czasie co Rosjanie z KTK, a więc jesienią 2013 r. Oficjalnie zarejestrowana w Larnace cypryjska firma Falenta Investments 40 proc. udziałów w Składach Węgla kupiła pod koniec grudnia 2013 r. Zapłaciła 80 tys. zł, a po podwyższeniu kapitału spółki dorzuciła jeszcze 320 tys. zł.

W mediach, m.in. w magazynie „Forbes” i „Gazecie Wyborczej”, pojawiły się jednak informacje, że rzeczywista kwota miała być znacznie wyższa – 100 mln zł. Czy był to tylko blef Falenty, czy też rzeczywista suma, która miała „pójść pod stołem”, do końca nie wiadomo. Faktem jest, że kilka tygodni przed wybuchem afery podsłuchowej reżyser nagrań z Sowy chciał pożyczyć kilka milionów złotych, by dokapitalizować Składy. Udało mu się to niedługo przed publikacją nagrań – pożyczył 3 mln zł, które zostały przeznaczone na bieżące funkcjonowanie Składów Węgla.

Już wtedy jego sytuacja finansowa nie była najlepsza. Choć oficjalnie był w setce najbogatszych biznesmenów w Polsce, to jego gwiazda gasła. Tak naprawdę zaliczył tylko jeden celny strzał – Electus, który założył z kolegami w 2000 r. Jak pisał „Forbes”, dysponował wówczas jedynie 2 tys. zł2. W 2006 r. spółka była już wyceniana na 450 mln zł – za tyle właśnie miał ją sprzedać Domowi Maklerskiemu IDM, częściowo w zamian za akcje tej notowanej na giełdzie spółki. Dzięki temu wraz z ojcem stali się największymi posiadaczami jego akcji (mieli razem prawie 20 proc.). To był szczyt jego biznesowej kariery – miał w rękach firmę, którą w 2007 r. wyceniano na 2,5 mld zł. Potem było już coraz gorzej. W 2009 r. został prawomocnie skazany na osiem miesięcy więzienia w zawieszeniu za pomoc w wyłudzeniu kredytu bankowego, co uniemożliwiło mu zasiadanie we władzach własnych spółek. Sprawa ciągnęła się od 2000 r., a rola Falenty polegała na tym, że dał znajomej fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu. Jednak w największe kłopoty biznesmen wpadł za sprawą poznańskiej spółki ZNTK Nieruchomości, w którą włożył kilkadziesiąt milionów złotych. Chodziło o to samo co zwykle w jego interesach, czyli „napompowanie” firmy, a potem jej sprzedaż z dużym zyskiem. By zdobyć więcej kapitału, do inwestycji namówił również swoich biznesowych partnerów z IDM. Ale z ZNTK, podobnie jak później ze Składami Węgla, to się nie udało. W sumie wszyscy ludzie z IDM zaangażowani w ZNTK utopili w tej spółce ponad 100 mln zł3, czego Falenta nie mógł przeboleć. O fiasko przedsięwzięcia oskarżał biznesmena z Poznania, który był współudziałowcem ZNTK Nieruchomości. Dlatego przez swojego pracownika, byłego funkcjonariusza ABW Bogusława T. (który przepracował 13 lat we wrocławskiej delegaturze ABW, w latach 1999–2012) próbował wpłynąć na Centralne Biuro Antykorupcyjne, aby zajęło się tą sprawą. I rzeczywiście, 10 czerwca 2014 r. CBA zatrzymało biznesmena z Poznania, a prokuratura postawiła mu m.in. zarzuty oszustwa i przywłaszczenia mienia. To tylko jedna ze spraw, która pokazuje, jakie wpływy w służbach miał Marek Falenta.

Kolejnym celem Falenty była telekomunikacyjna spółka HAWE, w którą zainwestował na przełomie 2011 i 2012 r., sprzedając wcześniej akcje IDM. Największym atutem tej spółki była światłowodowa sieć wysokiej przepustowości, która oplatała całą Polskę. To ona zaczęła przyciągać uwagę inwestorów, którzy na początku stycznia 2014 r. za ponad 30-proc. pakiet Falenty i jego bliskich gotowi byli zapłacić ponad 100 mln zł. Ale ten odmówił. Dlaczego pogardził taką sumą? Liczył na więcej? Być może.

Faktem jest, że gdy w 2015 r. wychodził z HAWE, około 7-proc. udział w firmie należący bezpośrednio do niego oddał za… 500 zł. Firma wpadła w poważne tarapaty, groziła jej nawet upadłość. Los Składów Węgla był jeszcze gorszy, a długi Falenty i jego firmy urosły.

Ale gdy kupował udziały w Składach Węgla, plany jak zwykle miał ambitne. „Nie chcemy ograniczać się tylko do węgla. Rozważamy rozszerzenie asortymentu o drewno kominkowe, skup złomu czy gaz LPG. Przy ponad 350 punktach rozmieszczonych w całym kraju natychmiast, w każdej z tych działalności, staniemy się liderem, co przyczyni się do dynamicznego wzrostu przychodów. A co za tym idzie – zwiększenia zatrudniania i lepszych wyników” – zapewniał Falenta w rozmowie z bydgoską „Gazetą Wyborczą” w lutym 2014 r., a więc niespełna dwa miesiące przed publikacją nagrań z Sowy4. Pomysł na ten biznes znów przewidywał „pompowanie”.

Według Waszczeniuka, który opowiedział o planach Falenty śledczym, wartość Składów Węgla miała wzrosnąć po wprowadzeniu ich na giełdę, co z kolei umożliwiłoby zaciągnięcie odpowiednio wysokiego kredytu.

Marek Falenta swoje mocarstwowe plany zaczął snuć na początku 2014 r., czyli w czasie, gdy od co najmniej pół roku na jego zlecenie „kelnerzy” z dwóch warszawskich restauracji nagrywali polityków oraz gdy był już w bliskim kontakcie z rosyjskim potentatem węglowym, firmą KTK. Mój rozmówca, związany niegdyś z kontrwywiadem gospodarczym, zaznacza, że już w tym momencie Falenta musiał trafić pod lupę rosyjskich służb specjalnych. – Jeśli ktoś z zagranicy handluje z rosyjskimi firmami, szczególnie ze strategicznymi spółkami paliwowymi, to nie ma opcji, by nie znalazł się w zainteresowaniu tamtejszych służb, głównie GRU – podkreśla ekspert. Fantazja? Bynajmniej. Sięgnijmy po klasyka w tematyce działań GRU, czyli byłego oficera tej formacji, zbiegłego do Wielkiej Brytanii w latach 70. Wiktora Suworowa. W swojej słynnej książce GRU opisał on, jak w tamtym czasie rosyjskie służby wykorzystywały zagraniczne przedstawicielstwa radzieckich przedsiębiorstw do szpiegowania. A jak to wygląda dziś? – Jestem przekonany, że spółki strategiczne, a takimi są te zajmujące się eksportem energii, to w Rosji instrument wykorzystywany przez GRU. Stanowią dla nich swego rodzaju platformy do działalności za granicą – -mówi gen. Janusz Nosek, w latach 2008–2013 szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

By się przekonać, że taki sam mechanizm prawdopodobnie działał również w KTK, wystarczy przeanalizować życiorysy członków jego władz. A szczególnie jednego – Dmitrija Władimirowicza Larina, wiceprezesa KTK Polska od września 2015 r. do czerwca 2016 r. oraz wiceprezesa należącej do KTK spółki Coal Terminal Logistics (luty–czerwiec 2016 r.). Kim jest ten Rosjanin pochodzący z sąsiadującego z Kemerowem Nowosybirska? Urodzony w 1969 r., do wojska wstąpił jeszcze w czasach ZSRR. Ukończył renomowaną wyższą szkołę wojskową dla oficerów politycznych w Nowosybirsku. Jako oficer polityczny trafił do kompanii spadochronowej i wziął udział w konflikcie zbrojnym, który po upadku ZSRR wybuchł na pograniczu azersko-armeńskim. W 1994 r. przeszedł do tzw. wojsk wewnętrznych, a więc formacji podległych Ministerstwu Spraw Wewnętrznych Rosji. W ich składzie walczył w pierwszej wojnie czeczeńskiej, w jednej z potyczek został poważnie ranny. W 1998 r. m.in. za uratowanie kolegów z okrążenia został uhonorowany przez prezydenta Borysa Jelcyna prestiżowym tytułem Bohatera Federacji Rosyjskiej, a następnie skierowany na studia w „rosyjskim West Point”, czyli elitarnej akademii wojskowej sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej w Moskwie (dawnej akademii im. Frunzego). Skończył wydział wojsk pogranicza i wewnętrznych, ze specjalizacją obejmującą dowodzenie wojskami specjalnymi i wywiadowczymi. Do cywila odszedł w stopniu podpułkownika.

Przesłałem życiorys Larina jednemu z moich rozmówców związanych niegdyś z wojskowym kontrwywiadem, który nazwał go „pięknym życiorysem oficera rosyjskich sił specjalnych” (ale prawdopodobnie zwiadu, a nie wywiadu). – Mimo to nasz wywiad na temat tego pana powinien wiedzieć wszystko, łącznie z numerem buta. Jeśli nie wiedział, że ktoś taki przyjechał do Polski, to trudno cokolwiek więcej skomentować. To byłaby katastrofa – twierdzi mój rozmówca. Tym bardziej że były rosyjski desantnik przebywał w Polsce w gorącym okresie okołowyborczym.



Pobierz Aplikację TOK FM, słuchaj i testuj przez dwa tygodnie: