Bhí sé san áit mí-cheart ag an am mí-cheart. Sin a bhí ann go lom. Thiocfhadh liomsa a bheith ann, go h-éasca. Tá mé, go leithleach, buíoch go raibh sé romham, mar gur chosain sé ón fhulaingt a bheadh mo chuid da uireasa. Lá breá earraigh a bhí ann agus sluaite ógánach callánacha ag deánamh aighnis sa tsráid, ag caitheamh buamaí uisce agus ídeadh mhaslach. Bhí na scirmisí páistiúla seo mar athdhíriú buíoch ón teannas seicteach a bhí ag tormáil sa chúlra agus samhradh eile achrannach ag méadú – póilíní ag brú lucht agóide isteach i gcúlsráideanna an Ormeau Íochtair agus ag ropadh na mórshiúlanna Oráisteacha conspóideacha tríd.

Bhí mé ag siúl ar a chúl, cúig slat bfhéidir, agus an droichead trasnaithe againn. Bhí sé taobh le balla ard bríce gan fhuinneog Ollmhargadh Asia. Ar chlé bhí stiall chúng bhruscarach fhéir. Ní raibh ann ach fear óg coiteanta, t-léine, bríste géine, bróga spóirt air.

Trasna na sráide bhí balla beannach le múrmhaisiú cruinn. Bhí sé mar fhógra fritobac, le hÓráisteach in áit toitín. Bhí mána frith-faisisteach Chogadh Cathartha na Spáinne – No Pasarán – greanta air. Ag bun an bhalla bhi triúr óganach gan léine, a gcuid craiceann ag deargadh sa ghrian. Bhí siad i líne ag colbha an bhóthair, ag scairt anall chuige agus é ag siúl go soineanta romham. Bhí liathróid peile ar an chosán roimhe, agus iad ag iarraidh air é a chiceáil anonn chucu – ‘Hey Boy! Cic chugainn é – ní féidir linn trasnú’.

Sracfhéachaint síos suas an bóthar uaidh, rith gairid suas, a shúile dírithe ar an liathróid. Trua nár thóg sé suas é agus a chiceáil mar chúlbáire – dheánfainn sin, sílim. Bhí na buachaillí thall ar bís le dúil agus díchreidmheacht. Nuair a bhuail a chos leis an liathróid bhí tuairt ciúin ann. Mura mbeadh sé lán cloch scinnfeadh sé go h-éasca thar na caranna a bhí ar bheagán luais. Bhuail sé go gleoite é ach bhog sé – trí orlach bfhéidir. Lig sé béic, scread, léanmhar uaidh maraon le sruth gairsiúlachta. Caithfidh gur bhris sé ladhar ar a laghad. Gonta, léanmhar, siúil sé go bacach go dtí an scáthlán bus agus shuigh síos, na deora ag sileadh ar a ghrua. Bhí na buachaillí thall lúbtha le gáire; níorbh éigean dóibh rith fiú. Bhí an radharc greannmhar dar ndóigh, ach mhúch mé an fonn gáire ionam ag gabháil anonn chun freastail air. Aiféaltas níos mó ná aon rud a bhí ag cur as dó:

– ‘Tá mé ceart; tá an locht ormsa; in easpa céille atá mé’.

– ‘Bastards! Chuir siad trasna orm i gceart é.’

– ‘Ach thiocfadh le rudaí níos measa ná sin a tharla domh san áit seo.’

– ‘Cúl ormsa, a chara, cúl ormsa.’

***

Original text in English here.