Maar het allermooiste is de droom die eindelijk is uitgekomen: niet alleen verzorgt hij de beelden voor Thom Yorke z'n tour, maar inmiddels heeft hij ook de stem van Thom Yorke mogen lenen voor een eigen compositie. Dat durfde hij pas te vragen toen hij vorig jaar werd gevraagd een werk te maken voor het prestigieuze Hexadome in Berlijn, waar ook onder andere Brian Eno, Ben Frost en Peter van Hoessen voor waren benaderd. 'Ik had het gevoel dat ik er nog steeds niet klaar voor was, maar dit was dé meest uitgelezen kans denkbaar. Toch heb ik het nog uitgesteld tot het laatste moment, om hem uiteindelijk eind 2017 een paar links te sturen en de vraag: wil je dat met me aangaan, voor begin van het jaar? Hij reageerde: 'Begin 2019? Of begin 2018?' Ja, nee, 2018 dus. Waar Barri verwachtte dat het dus nooit meer zou lukken, reageerde Yorke direct enthousiast: 'Nou, dan moeten we maar heel snel bij elkaar gaan zitten. Mijn studio?' Barri: 'Dat getuigde van een sterk vertrouwen van zijn kant. Hij begreep ook heel goed dat het mijn driedimensionale idee was. Hij kon er wel ideeën in gooien, maar gaf het uiteindelijk allemaal in mijn handen.'

Een dikke week hebben ze dus samen in de studio gezeten om aan City Rats te werken. Barri sampelde stem en gezicht van Yorke, pakte hele ritmische geluiden die hij per ongeluk of als grapje had gemaakt: de microfoon tegen z'n keel voor een UNGK-geluid, zuigend gesis door z'n tanden en lippen, ja, en veel zingen natuurlijk. 'Doordat hij er niet bovenop zat, voelde ik me vrij om er rare shit uit te doen voorkomen. Uit zijn teksten komt een vervreemding met betrekking tot en in de stad naar voren. Het is heel krachtig, er loopt een bepaalde verlorenheid van hemzelf binnen de elektronische wereld aan paralel. Ik ben heel benieuwd hoe zich dat verder gaat ontwikkelen, ik heb al het materiaal nog.' City Ratsis inmiddels in Berlijn geëxposeerd geweest, en komt zeker nog naar Nederland.

Yorke schijnt zijn Radiohead-bandleden graag te vermoeien met cryptische vragen als: 'Ik wil dat het klinkt als twee natte theezakjes die tegen de muur kletsen, maar dan versneld.' Of: 'Het moet klinken als twee sumoworstelaars die het uitvechten in de glaswinkel.' Zulke verzoeken kreeg Barri nooit. 'Sterker nog: hij laat me heel erg vrij, en stuurt hoogstens een beetje bij: "Wat als je het meer laat vloeien?" Of: "Wat als je in het refrein opeens andere kleuren implementeert?"'