Er zijn van die nachten dat je te veel verkeerde beslissingen neemt en ik had zo’n nacht toen ik 19 was en stomdronken midden op straat liep te zwalken. Ik schrok niet eens toen ik een stem achter me hoorde. Het was een man, en hij zei dat hij me wel even thuis zou brengen.

Hij liep met me mee naar huis, hielp me de trap op naar mijn voordeur, maande me deze op slot te draaien – ik zie hem nog staan, aan de andere kant van het glas – en toen ik dat gedaan had, draaide hij zich om en vertrok hij weer.

Dat hadden jullie niet verwacht hè? En ik heb vaak hetzelfde gedacht: dat ik mazzel heb gehad dat hij geen misbruik maakte van de situatie.

Praat mee met NRC Onderaan dit artikel kunnen abonnees reageren. Hier leest u meer over reageren op NRC.nl.

Dertig jaar later weet ik dat dat geen mazzel was, maar gewoon, wat de meeste mannen doen als ze een dronken vrouw op straat vinden. En de mensen die beweren dat vrouwen erom vragen verkracht te worden als ze midden in de nacht op een verlaten plek lopen of fietsen, worden terechtgewezen.

Zoals vorige week, toen een mij dierbare twitteraar schreef: „Zelfs al kom je als man in een donkere steeg een spiernaakte vrouw tegen. Dan vraag je of ze het koud heeft, bied je desgevraagd jouw jas aan en blijft er verder gewoon met de tengels vanaf.” Zijn woorden warmden mij.

Ik ben het dan ook pertinent oneens met het geklets van de laatste tijd dat er van alles mis is met de man. „Mannelijkheid heeft slechte recensies”, schreef mijn collega Maarten Huygen afgelopen weekend in deze krant. Ik heb dergelijke recensies helemaal niet. Mannen zijn oké. De overweldigende meerderheid van de mannen deugt, de meeste zijn leuk en lief en grappig. Als ik de ruimte had thuis, zou ik er wel drie willen.

Natuurlijk, ik ben ook aangerand door mannen, maar het is onzinnig dat aan hun piemel te wijten. Je hoort wel eens dat vrouwen slachtoffer worden van ‘mannelijke driften en impulsen’. Wat een flauwekul. Mannelijke impulsen bestaan niet. Het zijn impulsen die mensen hebben, misdadigers om precies te zijn, of eikels.

Ja, de meeste misdadigers zijn man en natuurlijk hebben veel mannen een rotte opvatting over hoe mannen zich zouden moeten gedragen, maar er bestaat geen mannelijk biologisch defect. Hoe criminaliteit en geweld ontstaan, is veel complexer dan geslacht alleen.

Testosteron is ook geen ‘mannelijk’ hormoon, daar schreef ik al eerder over, maar een ‘sekshormoon’ dat zowel vrouwen als mannen hebben en het speelt amper een rol bij verkrachting.

Weet je wat ik sowieso een goed idee zou vinden? Als we eens zouden stoppen met al dat gepraat over ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ en het gaan hebben over mensen. Dat we stoppen te praten over ‘mannelijke eigenschappen’ en ‘vrouwelijke eigenschappen’, maar dat gewoon ‘eigenschappen’ noemen.

Dat we stoppen met termen als ‘mannelijke energie en vrouwelijke energie’, of ‘vrouwelijk leiderschap en mannelijk leiderschap’ en dat ‘energie’ en ‘leiderschap’ noemen, of, vooruit, ‘zacht leiderschap’ of ‘avontuurlijke energie’. Want zowel vrouwen als mannen kunnen zacht en avontuurlijk zijn. Het blijven denken in vrouw/man verhindert ons waarlijk te kijken naar wat mensen zijn. En dat is nodig.

Dan zijn we misschien wat minder verbaasd als een meisje rond de wereld wil zeilen, een vrouw de Fieldsmedaille voor wiskunde ontvangt of ceo wordt van een grote onderneming.

Of als een man je opdweilt van straat, zijn tengels thuishoudt en je veilig thuisbrengt.

Tips via @Japked op Twitter.

Correctie. In een eerdere versie van deze column stond dat een vrouw de Nobelprijs voor de wiskunde won. Deze bestaat niet. Wel is er de Fieldsmedaille voor wiskunde, die minstens even prestigieus is.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 14 juni 2019