Animal Collective-chief Noah Lennox, alias Panda Bear, heeft zijn zesde soloplaat uit: ‘Buoys’, een minimaal, doordacht werkstuk. En hij heeft nog een reden om de champagne te ontkurken: in 2019 viert hij de 20ste verjaardag van zijn carrière. ‘Mijn zoon van 8 kan mijn muziek wel pruimen. Maar het is een lief ventje: ik weet niet of hij het meent.’

HUMO Jij bent al de helft van je leven Panda Bear. Hoe voelt dat?

Noah Lennox «Maf, hè (lachje). Maar ik ben altijd al intensief met muziek bezig geweest. Mijn muzikale leven op aarde beslaat dus geen twintig jaar, maar véértig jaar.»

HUMO Kun jij nog naar ‘Panda Bear’ luisteren, je allereerste release uit 1999?

Lennox «Nee (lacht). De eerste plaat van mezelf die ik nog een beetje begrijp, is ‘Young Prayer’ uit 2004: daar zit ik al op het creatieve pad dat me na veel bochten tot hier heeft geleid. Maar ‘Panda Bear’ lijkt wel door iemand anders gemaakt. Ik was toen vooral een imitator: ik had mijn eigen stem nog niet gevonden en coverde dan maar muziek die ik leuk vond. Dat raad ik jonge, zoekende muzikanten nog altijd aan: speel zoveel mogelijk na, en luister goed hoe die muziek is opgebouwd.»

HUMO Je dochter en je zoon zijn intussen 13 en 8 jaar oud. Kunnen zij je muziek pruimen?

Lennox «Mijn zoon wel, maar hij is een lief ventje, dus ik weet niet of hij het meent. Hij is fan van MGMT, en vooral ook van de vroege Metallica. Daar wil hij altijd naar luisteren in de auto – met het raampje naar beneden, zodat mensen kunnen horen naar welke muziek hij luistert. Daar kickt hij op (grinnikt).

»Mijn dochter is not on board at all. Zij is 13, de leeftijd waarop alles wat papa cool vindt, automatisch suf is. Wat voor problemen zorgt als ik een nummer van Rihanna opzet (lacht).»

HUMO Je nieuwste worp heet ‘Buoys’. Hoe spreek je dat uit?

Lennox «Boewies. Geen paniek, de meeste Engelstaligen weten óók niet wat ze ervan moeten maken (lacht). Het is een boei, iets wat op de zee drijft en wat je voor van alles en nog wat kunt gebruiken. De boewies die ik voor ogen heb, zijn de felgekleurde schuimrubberen ballen die kreeftvissers gebruiken om aan te geven waar hun vallen in het water liggen.

»Mijn familie ging vroeger elke zomer naar Maine, aan de kust in het noordoosten, een traditie die van generatie op generatie werd doorgegeven. De oceaan is daar ijskoud, maar het zit er vol kreeften. Als jongen staarde ik verwonderd naar die ballen die op en neer gingen in de zee, en ik dacht: wat zit daaronder verborgen? Ik vind het ook een mooie metafoor. Alle mensen zijn boeien: we versieren ons lichaam met kleren en een leuke haarsnit, maar daaronder zit iets helemaal anders. Als je de schat wilt – die lekkere kreeften – dan moet je de diepte in, en wie weet wat je daar aantreft?»

HUMO In alle interviews gebruik je het adjectief ‘nat’ om je sound te omschrijven. Die fascinatie met water zit blijkbaar diep.

Lennox (lachje) «Ik heb nooit ver van de zee gewoond: Baltimore, New York, Boston, Lissabon... Water staat voor mij gelijk aan de veiligheid van thuis. Waterachtige klanken zijn ook erg dromerig. Ik associeer het zelfs met iets heiligs. Ik weet niet waar het vandaan komt. Zingen we zo nadrukkelijk in kerken omdat het heilig klinkt, of vinden we dat het heilig klinkt omdát we die kleur associëren met kerken? Daar heb ik al veel over nagedacht.»

HUMO Je hebt godsdienstwetenschappen gestudeerd.

Lennox «Liturgie en doctrine interesseren me nochtans niet, wel het concept van God. Alles wat ons overstijgt, maar ons toch aanraakt... Nog een reden waarom ik van water hou. De psychoanalyticus in mij denkt dat de diepte van de oceaan het onbekende voorstelt, en met muziek heb ik altijd het onbekende willen verkennen.»

'Muziek maken is als in een doolhof rondlopen: je moet goed onthouden welk pad je al genomen hebt'

HUMO Dat doe je al twintig jaar, maar...

Lennox (vult aan) «...wat valt er na twintig jaar nog te ontdekken? Dat weet ik ook niet. (Denkt na) Je moet je goed bewust zijn van wat je al gedaan hebt. Zoals wanneer je in een doolhof rondloopt: je moet goed onthouden welk pad je al genomen hebt. Ik probeer om op tijd en stond mijn schrijfproces en mijn muziekmateriaal te veranderen. Op de laatste drie platen had ik een goed systeem bedacht voor mijn stem. Maar ik begon me veel te comfortabel te voelen, dus: weg ermee! (lacht)

»Op zoek naar iets nieuws kwam ik na veel experimenteren uit bij Auto-Tune, geïnspireerd door trap-artiesten als Rae Sremmurd, Metro Boomin en Young Thug. Ik weet dat ik niet als die jongens klink, en ik gebruik ook niet de typische trap-ritmes, maar de geluidsarchitectuur is wel dezelfde. In de hoogte heb je hihats en in de diepte heb je zware bassen, maar daartussenin zit bijna niks. Die ruimte kun je kleur geven met je stem. In technisch opzicht is ‘Buoys’ eigenlijk pure mainstreampop, al vindt mijn dochter van niet (lacht).»

HUMO Heb je de plaat live opgenomen?

Lennox «Nee, ik ben er als een ingenieur mee aan de slag gegaan: dit stukje past hier, dat moet daar...»

HUMO Ik moest vooral denken aan je gitaargedreven folkplaten uit 2004, ‘Sung Tongs’ en ‘Young Prayer’.

Lennox «Vorig jaar hebben we met Animal Collective een tournee rond ‘Sung Tongs’ gedaan en dat heeft een grote impact op ‘Buoys’ gehad. De gitaar van ‘Sung Tongs’ is intussen kapot, maar voor de tournee wilde ik er één die exact hetzelfde klonk. En omdat ik zoveel aan het oefenen was, heb ik ook mijn nieuwe nummers op die gitaar geschreven. Het was al vijftien jaar geleden dat ik op die manier songs had gecomponeerd.»

HUMO Waarom hebben jullie België niet aangedaan met die tournee?

Lennox «Sorry, dat is waarschijnlijk mijn schuld: ik ben niet graag lang weg van huis, dus ik hou mijn tournees altijd zo kort mogelijk (lacht).»

HUMO Wat is jouw favoriete Animal Collective-plaat?

Lennox «‘Campfire Songs’.»

HUMO Serieus?

Lennox «Toch wel! Het is één lange liveperformance. Soms hoor je de wind ruisen of een vliegtuig overvliegen. Dat geeft de plaat leven. Ze is akoestisch en organisch tot stand gekomen, maar we hebben ze alleen digitaal uitgebracht: van zulke tegenstellingen word ik vrolijk. (Droog) Al denk ik niet dat ‘Campfire Songs’ goed heeft verkocht.

»Toegegeven, dat ik sommige platen als mijn favorieten beschouw, heeft meer te maken met mijn ervaringen tijdens het maken ervan en minder met de kwaliteit van de muziek. Ik heb al platen gemaakt waarbij ik me miserabel voelde: dat gevoel blijft er dan aan kleven, zelfs als ze succesvol blijken te zijn. Maar ‘Campfire Songs’ is één lange, rooskleurige herinnering.»

HUMO Het is bijna ongezien dat een groep met twee frontmannen, jijzelf en Avey Tare, het twintig jaar volhoudt. Zijn er nooit grote ruzies geweest?

Lennox «There’s been fights, for sure. Maar de laatste keer is al lang geleden. Als er heibel was, dan kwam dat meestal doordat we moe waren – als we op tournee waren, maar daarnaast nog een job hadden, bijvoorbeeld. Maar het is nooit voorgevallen dat we wekenlang niet met elkaar spraken. We waren goede vrienden vóór we ons ernstig met muziek begonnen bezig te houden, en daardoor hebben we die problemen altijd snel kunnen oplossen. Wij zijn een band gebleven door onze vriendschap, niet door de muziek.»





HUMO Op naar de volgende twintig jaar?

Lennox «I guess so. Hopelijk leef ik dan nog. Ik zou het geweldig vinden als ik over twintig jaar nog muziek kan maken. En is het niet zo, well then so be it.»

HUMO Zoals ze bij ons zeggen: boeie!

‘Buoys’ van Panda Bear is uit bij Domino Records.