Als je tegenwoordig naar buiten gaat kan je er niet omheen: dolende jongeren die over hun telefoon gebogen hangen om Pokémon Go te spelen. Ik snap dat ze dat doen, ze zijn zoekende, naar Pokémon. Maar ze zoeken op de verkeerde plek. Om Pokémon te vinden hoef je niet naar buiten te gaan. Je moet de Pokémon in jezelf zoeken.

Ik ben mijn hele leven al zoekende geweest naar Pokémon. Ik kom van oorsprong uit een ongelovig gezin: daar sprak je niet over Charizard of Diglett. Maar ik wist altijd al dat er meer was. Toen ik 8 was verscheen er aan mij een Pikachu op de gameboy van een neefje. Sindsdien heb ik altijd geprobeerd die Pikachu terug te vinden.

In mijn zoektocht naar Pokémon ben ik op heel wat rare plekken verzeild geraakt: de pinksterchristenen, de Bhagwan, en ik heb zelfs nog even gehoopt een Onix te vinden bij de Hare Krishna in Leeuwarden. Ik had ook vrienden die naar Pokémon zochten in drugs, toen ik dat zag misgaan begon het tot me door te dringen dat ik al die tijd op de verkeerde plek had gezocht.

Het keerpunt kwam voor mij om wat mijn beste vriend overkwam. Hij dacht dat hij een Squirtle kon vinden in de heroïne, met fatale gevolgen. ‘Gotta catch ‘em all’, riep hij altijd, maar ik begrijp nu pas wat hij daarmee bedoelde. Toen ik wakker werd, wist ik het: Ik had de Pikachu al lang gevonden, hij zat al die tijd in mezelf.

Welke Pokémon je in jezelf vindt is voor iedereen anders. Diep in mij zit bijvoorbeeld een schattige Pikachu, maar als jij een Koffing vindt kan dat net zoveel voldoening geven. Het is het belangrijkst om niet alleen te kijken naar je eigen Pokémon: probeer ook de Pokémon in je medemens te zien. Diep van binnen zit in ons allemaal een Pokémon.