December, maand van tradities en folklore. En daar hoort de Politicus van het Jaar (PvhJ)-verkiezing bij. Tot voor kort waren er nog twee titels: een vakprijs en een publieksprijs. De vakprijs is echter verdwenen, omdat steeds meer leden van de Parlementaire Persvereniging geen stem meer uitbrachten. De één vindt het niet meer van deze tijden, de ander heeft principiële bezwaren en een groot deel is domweg te vergeetachtig om te stemmen.

Gelukkig is er nog de publieksprijs van het Opiniepanel van EenVandaag. Want in deze tijden waarin politici door velen permanent beschimpt, geminacht en soms zelfs gehaat worden, is het verfrissend eens met een positieve bril naar deze beroepsgroep te kijken. Wie verwoordt uw zorgen het beste, wie heeft er een knappe prestatie geleverd of wie is een scherp debater? Daarnaast is de uitreiking van de titel een mooi moment om het afgelopen politieke jaar te beschouwen.

Mijn nominaties

Ik heb dat reeds gedaan en kom als eenkoppige jury van mijn eigen PvhJ-award tot de volgende nominaties. In willekeurige volgorde.

Eric Wiebes. De minister die in maart besloot dat de gaskraan definitief dicht gedraaid wordt. Een opmerkelijk besluit, want het stond niet in het toen nog kersverse regeerakkoord. Een besluit met ook nog eens forse financiële gevolgen. Toch wist hij de rest van de ministersploeg mee te krijgen en dat is een prestatie. Overigens alle begrip voor Groningers die deze keuze afwijzen, omdat het allemaal te laat en te weinig is. Ook heeft Wiebes’ aanpak van de verstevigingsoperatie voor extra onzekerheid gezorgd.

Mark Rutte. Je kan veel over onze premier zeggen, maar zijn onzalige plan om de dividendbelasting af te schaffen heeft het politieke jaar 2018 kleur gegeven. De inhoudelijke agenda van de premier was dominant en dat is op zichzelf een prestatie. Groot nadeel is dat zijn voornemen het wantrouwen heeft aangewakkerd: het grootbedrijf bepaalt, de burger betaalt. Ik vermoed dat het bij een nominatie blijft.

Paul Polman. Wat geen oppositieleider, geen coalitiegenoot en geen boze brievenschrijver gelukt is, deed de Unilever-topman met één sms-je. De voorgenomen afschaffing van de dividendbelasting de nek om draaien. Dat is nog eens invloed! Zeker als je bedenkt dat Polman zelf aan de wieg stond van de afschaffing. Eerst een maatregel van bijna 2 miljard euro fixen en daarna killen. Chapeau! Een ietwat cynische nominatie, geef ik toe, maar het is wel een zeldzame vertoning van macht.

Jesse Klaver. Heeft zich dit jaar opgewerkt tot oppositieleider. Hij was leidend bij het verzet tegen de afschaffing van de dividendbelasting en boekte succes met de klimaatwet. Puike prestaties, maar in de peilingen zie je er te weinig van terug. GroenLinks weet de grens van twintig zetels nog steeds niet te doorbreken.

Geert Wilders. Zijn PVV zakte na de start van Rutte III wat weg in de peilingen. Voor het eerst voorzag ik een structureel probleem voor Wilders, omdat met de succesvolle opkomst van Forum voor Democratie de concurrentiestrijd op rechts nog intenser geworden is. In die zin is het herwinnen van de positie van tweede partij in de peilingen van Wilders een knappere prestatie dan voorheen. Hij slaagt er nog altijd in de zorgen van veel Nederlanders op een rake manier te verwoorden. Moet wel gezegd, dat Thierry Baudet dit jaar lang in de luwte bleef.

Ik ga er nog eens een nachtje over slapen. Op maandag 17 december om 18:15 op NPO 1 maakt in ieder geval EenVandaag de Politicus van het Jaar bekend. Tot die tijd verneem ik graag uw keus.

Over Joost Vullings

Joost Vullings is politiek commentator voor EenVandaag op radio en televisie. Iedere dinsdag beschouwt hij de politieke ontwikkelingen in Den Haag en in de rest van het land.

Correctie melden