De Witte betoogt dat culturele toe-eigening draait rond "macht en oppressie", en dat het hier gaat om een "systeem waar mensen alleen de favoriete onderdeeltjes van een bepaalde cultuur uitkiezen". Bij mijn weten leven we vooralsnog in een vrij land waar het toegestaan is dit te doen.

Maar het autoritaire kantje terzijde zou het wellicht interessant zijn bovenstaande bewering te staven. Immers, als er sprake zou zijn van het soort systematische onderdrukking waarover De Witte spreekt, komt dit alleszins niet tot uiting in de culturele uitwisselingen die plaatsvinden.

Buiten-Europese volkeren hebben veel meer overgenomen van de westerse cultuur dan omgekeerd, van industrie en het schoolstelsel, tot het Romeinse alfabet en klassieke muziek. Sinds de modernisering van Japan is het er bijvoorbeeld een jaarlijkse traditie om Duitse klassieke stukken te spelen, in het bijzonder de 9de symfonie van Beethoven. Is dat dan geen ‘cultural appropriation’?

De aanhangers van deze ideologie vinden van niet, om redenen die fundamenteel samenhangen met hun denksysteem. Het cultuurmarxisme analyseert namelijk de cultuur op alle niveaus in termen van verschillende klassen, waarbij er in ieder geval sprake is van een onderdrukker en een slachtoffer, op dezelfde wijze als het klassieke marxisme dat doet voor de economie.

Ze rust geheel op dit principe, dat ze onder geen enkel beding bereid is te laten varen, hoezeer het ook in strijd zou zijn met de empirische realiteit. Daarom kan het gebruik van het westerse patrimonium door andere etniciteiten gewoonweg niet racistisch zijn, evenmin als een man het slachtoffer kan zijn van seksisme.