Op zijn 67e verjaardag, 9 juli vorig jaar, werd hij thuis met de dienstauto opgehaald door minister Schouten om taart te eten bij het coalitieoverleg, waarna hij even mee mocht vergaderen over de problemen van het land. De politieke belangstelling verraste hem totaal, zei hij eind vorig jaar in een marathon-interview op NPO Radio 1, want veertig jaar parlementaire journalistiek had hem slechts één of twee goede vriendschappen opgeleverd.

Van Weezel had in maart van dat jaar de diagnose alvleesklierkanker gekregen. Daarna kon hij een paar maanden niet werken, maar in de zomer pikte hij zijn radiowerk en de politieke podcast De stemming van Vullings en Van Weezel voor de NOS weer op, waarna hij nog bleef doorwerken tot 22 maart van dit jaar.

Verslaafd aan Den Haag

De journalist Max van Weezel was een workaholic, die werkweken maakte van 80 uur. Die tijd bracht hij vooral door op en rond het Binnenhof. Naar eigen zeggen was hij verslaafd aan de Haagse politiek. Hij noemde zijn Haagse leven een verlengd studentenbestaan, waarbij hij tot diep in de nacht praatte, rookte en dronk. De positie als journalist was volgens hem prettig: "Ze wel allemaal kennen, ze allemaal opbellen, maar er geen deel van uitmaken."

In Den Haag was hij veertig jaar lang vooral het gezicht van Vrij Nederland. In 1976 begon hij bij dat opinieweekblad, in 1981 werd hij er politiek redacteur, later chef van de opiniepagina en adjunct-hoofdredacteur. Vanaf 2004 was hij er politiek commentator. Hij won twee keer de prestigieuze Anne Vondelingprijs, beide keren met een collega van Vrij Nederland.