A jednak rację miał Jarosław Kaczyński, gdy płaszczył się przed Angelą Merkel w Polsce i gorąco zapewniał, że jest ona najlepszą kandydatką na kanclerz Niemiec. W ferworze ukłonów i czołobitności przed wielkimi tego świata, nie powiedział jednak pan prezes, że pani Merkel jest także najlepszą kandydatką na szefową Komisji Europejskiej.

Przeoczenie te z czasem jednak zweryfikowano i proszę: Prawo i Sprawiedliwość walczyło, aby koleżanka Merkel została Komisarską Europejską. Ba, walczyło to mało powiedziane. Polaki z PISu nie tylko zrezygnowali z promowania jakiegokolwiek rodaka, ale wręcz z łokciami w kuluary ruszyli, byleby tylko Niemcom, a właściwie to Niemkom, zrobić lepiej. Patrząc na ten zapał i te chęci aż łza się w oku zakręciła, bo ostatnio takie gorące uczucia Polski i Niemiec, to chyba za czasów Goralenvolk albo jak pan Hitler czuwał na mszy żałobnej (co za lewak) za pana Józefa Piłsudskiego.

Zmusić do poparcia dominacji niemieckiej w Europie to jedno. I za to należą się Niemcom słowa dyplomatycznego uznania. Ale zmusić do poparcia dominacji niemieckiej w Europie traktowanej przez popierającego jako własny sukces – no to już jest dyplomatyczny majstersztyk. I to do uznania za polski sukces poparcia Ursuli von den Lyen, którą niedawno wyklinano w PiSie, że chce spiskować z polską opozycją.

Sytuacja, w której PIS musi popierać albo socjalistów albo nielubianą Niemkę jest prawdopodobnie najwspanialszą szarża prawicowej dyplomacji od czasów 1:27. I gdybym był Niemcem forsowałbym jakieś odznaczenie dla mocnej ekipy premiera Morawieckiego i całego jego eksperckiego zaplecza. W końcu nigdy tak wielu Polaków nie klęczało tak wiele dla tak (Niemców) niewielu.

PS To prawda, że nawet Bułgaria heheh sobie załatwiła jakąś fuchę dla swoich kandydatów?