James Worthy Beeld Agata Nowicka

Over minder dan een maand weten we wie de beste club van Engeland is. Manchester City of Liverpool. Hemelsblauw of gewoon rood.

In een ietwat rechtvaardigere wereld zouden ze allebei de titel winnen op 12 mei. Ja, dan zou Liverpool de bovenste helft van de kampioensbeker krijgen en City de onderste. Daar hebben ze simpelweg recht op. Het zijn namelijk de twee beste clubs van de wereld.



Het hemelsblauw van Guardiola is al het hele seizoen ongenaakbaar. Ze dartelen iedereen aan diggelen. Liverpool doet het anders. Het gewone rood is naar de top aan het struikelen. En ze krijgen geregeld hulp van iemand die in de wolken woont.



Het opperwezen lijkt in een rode pyjama te slapen. Het is bizar. Elke keer als het mis dreigt te gaan, blijft het bij dreigen. Het gewone rood is zo vaak door het oog van de naald gekropen dat de naald inmiddels blind is. Soms denk ik dat mijn ketting er iets mee te maken heeft.

In februari nam mijn vrouw een gebedsketting voor mij mee uit India en deze doe ik om op de dagen dat Liverpool speelt. Aan de ketting hangt een rood kwastje. Ik geef het kwastje kusjes als we een hoekschop krijgen.



Gisteren, tijdens Liverpool-Chelsea, kuste ik het kwastje toen Eden Hazard alleen op onze doelman ­afging. De lichtvoetigste Belg ging scoren. Ik wist het zeker. Dus kuste ik het kwastje snel nog een keer. Hazard schoot de bal op de paal en niet veel later werd ik wakker in de Hof van Eden.

Het mooiste aan deze titelstrijd vind ik hoeveel de twee potentiële kampioenen van elkaar verschillen.



City is een club die zijn toekomst heeft gekocht en Liverpool heeft boven alles een rijk verleden. City is het levende bewijs dat geld soms beter rolt dan een bal. En daar is natuurlijk niets mis mee. Het gewone rood weet zelf ook al heel lang niet meer hoe het voelt om rood te staan. Maar voor Liverpool is geld niets meer dan glijmiddel. Voor City is geld de vroedvrouw.

Het is een strijd tussen The Beatles en Oasis. Een strijd tussen het origineel en een fotokopie.



Van City kan je fan worden, maar van Liverpool word je geen fan. De club adopteert je. Liverpool heeft kinderen en City heeft fans. En de kinderen van Liverpool hebben honger, de fans van City hebben trek. Een fan van City koopt prachtige schilderijen, een kind van Liverpool kan alleen maar kwastjes kussen. Het is een strijd tussen romantiek en succes.



Want dat is het. City wint dingen en Liverpool heeft ooit dingen gewonnen. Liverpool is al heel lang die ene club van dat mooie liedje. Het wint geen prijzen. Liverpool is een ongelofelijk romantische maagd, City een hemelsblauwe hoerenloper.



Gisteren, toen Mo Salah de 2-0 scoorde, gilde ik zo hard dat mijn zoon moest huilen. Hij vroeg of ik boos was.



"Nee, papa is gelukkig."



En dat ben ik nog steeds.



Dronken van geluk en schor van de drank.



De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.



james@parool.nl