Μπλέξαμε και η διαπίστωση αφορά όλους. Εκείνους τους ελάχιστους που είχαν καταλάβει από καιρό τι ήταν η «Χρυσή Αυγή», που πήγαιναν τα πράγματα και προσπαθούσαν να προειδοποιήσουν, μη ακουόμενοι όμως. Και τους άλλους τους πολλούς που δεν καταλάβαιναν, εθελοτυφλούσαν, ολιγωρούσαν αδιαφορούσαν, πυροδοτούσαν, ενθάρρυναν, εκμεταλλεύονταν, έπαιζαν τα δικά τους παιχνίδια ή προωθούσαν τις δικές τους βλέψεις με διάφορους τρόπους.

Αυτοί οι δεύτεροι ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες και έχουν μερτικό ευθύνης, έστω και αν δεν πρόκειται να το παραδεχθούν ποτέ. Άλλωστε, ακόμη και τώρα που απειλούνται άμεσα και όλοι μαζί από το τέρας του νεοναζισμού, βρίσκουν αφορμές για να μη συμφωνούν πως θα το αντιμετωπίσουν. Συνεχίζουν να τσακώνονται για την προέλευσή της βίας, για το αν υπάρχει ένα ή δύο άκρα, ακόμη και για τις μεθόδους με τις οποίες η δημοκρατία θα υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Ε, λοιπόν, η δημοκρατία έχει δικαίωμα και υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να ενισχύσει το οπλοστάσιό της, αν χρειάζεται. Τελεία και παύλα. Επιπλέον, η δημοκρατία έχει υποχρέωση και καθήκον να πατάσσει κάθε φαινόμενο βίας και παραβίασης των νόμων, όπου και αν συμβαίνει, χωρίς να δέχεται οποιαδήποτε δικαιολογία και δίχως να δείχνει έλεος. Τελεία και παύλα, επίσης. Τέλος, η δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει τους μηχανισμούς της από κάθε «σταγονίδιο» που με όποιο τρόπο εμπλέκεται η δείχνει συμπάθεια προς την «Χρυσή Αυγή», ξεκινώντας από τα σώματα ασφαλείας, προχωρώντας στο στράτευμα και ιδιαίτερα στις ειδικές δυνάμεις και ολοκληρώνοντας με τους δικαστικούς. Πάλι τελεία και παύλα.

Όσοι νομίζουν ότι με το «σεις» και με το «σας», με επικοινωνιακή επίθεση διαρκείας, με ανάσχεση της κρίσης και προσφορά θέσεων εργασίας, ή ότι ένα μεγάλο μέρος των «παρασυρμένων» θα αντιληφθεί τις εγκληματικές προθέσεις και συμπεριφορές της «Χρυσής Αυγής» και επομένως έτσι θα μειωθεί η απήχησή της, γελιούνται. Στη «Χρυσή Αυγή» καθρεφτίζεται ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Εκείνο που έχει ανάλογες συμπεριφορές στην καθημερινότητά του, αντίστοιχες πεποιθήσεις, φυσικά τα πολλά «λούμπεν» στοιχεία που υπάρχουν και βέβαια άνθρωποι με ανύπαρκτες στοιχειώδεις γνώσεις και ικανότητες, ολιγοφρενείς και μπόλικοι μικροτυχοδιώκτες που αναζητούν άκοπο μεροκάματο τώρα και στο μέλλον.

Όλοι αυτοί δεν πρόκειται να πειστούν για να αλλάξουν, παρά μόνο αν αντιμετωπιστεί αποφασιστικά το φαινόμενο. Έχουν δικές τους γραμμές επικοινωνίας και οπλίζονται ήδη με επιχειρήματα που τους περνά η καθοδήγηση της «Χρυσής Αυγής». Η ηγεσία της «Χρυσής Αυγής» επιμένει να αρνείται ότι ο δολοφόνος είναι στέλεχός της, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία, εκείνος κρατά το στόμα του ερμητικά κλειστό, είτε γιατί είναι «ιδεολόγος», είτε γιατί φοβάται τιμωρία, είτε γιατί τον διαβεβαιώνουν ότι θα φροντίσουν την οικογένειά τους και τον ίδιο και προς τη βάση διοχετεύεται το εξής επιχείρημα: Όπως κάλλιστα θα μπορούσε ένας οπαδός της Ν.Δ. να δολοφονήσει κάποιο οπαδό του ΠΑΣΟΚ, ή αντίστροφα, για οποιοδήποτε λόγο και να μην ευθύνεται το κόμμα του, έτσι δεν έχει ευθύνη η «Χρυσή Αυγή» που ο Ρουπακιάς σκότωσε τον Φύσσα.

Αν δεν το έχετε ακούσει ακόμη, θα το ακούσετε... Είναι λεπτομέρειες για τα πειθαρχημένα μέλη και την πρόθυμη βάση ότι το φονικό έγινε με οργανωμένη κινητοποίηση των «χρυσαυγιτών» της περιοχής, ότι ο Ρουπακιάς πήγε οπλισμένος εκεί που τον κάλεσαν και ότι δεν γνώριζε και δεν αντάλλαξε ποτέ κουβέντα με τον Φύσσα, για να υπάρχει αφορμή! Επομένως δεν πρόκειται αυτοί οι άνθρωποι να δουν το φως το αληθινό και η πτώση κατά 1,5% του ποσοστού της «Χρυσής Αυγής» που είδαν οι δημοσκοπήσεις μετά τον φόνο και ελάχιστο είναι και θα αποκατασταθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Επειδή πολλοί επικαλούνται την κρίση ως γενεσιουργό αιτία και όχι κάποια άλλα φασιστικά, βάναυσα και απολίτιστα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, που θέριεψε ο νεοναζισμός στη χώρα μας, άλλο δρόμο πήραν οι Αμερικανοί και άλλον οι Γερμανοί μετά το μεγάλο «κραχ» στον μεσοπόλεμο. Οι Αμερικανοί στράφηκαν προς τον «αριστερό» Ρούζβελτ και οι Γερμανοί προς τον Χίτλερ, γιατί η κοινωνία τους είχε και άλλα χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή, που τους οδήγησαν προς την κατεύθυνση που πήραν. Και όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, οι δυτικοί νικητές, (για τους σοβιετικούς δεν συζητείται) Αμερικανοί, Άγγλοι, Γάλλοι, ήταν κυριολεκτικά ανελέητοι στην προσπάθεια αποναζιστικοποίησης της γερμανικής κοινωνίας.

Με λίγα λόγια, η αντιμετώπιση του νεοναζισμού στην Ελλάδα δεν θα είναι ούτε εύκολη, ούτε μπορεί να γίνει πετώντας άνθη. Η άλλη πλευρά δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Θα το δείτε, όπως θα δείτε και εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν όψει ευρωεκλογών. Είναι πρόωρο, αλλά μην εκπλαγείτε αν δείτε και το ΝΑΤΟ να ασχολείται, εφόσον φυσικά θέλουν να μας κρατήσουν στη δική τους πλευρά του λόφου.

Άγγελος Στάγκος