Już nie ma ojca… Jest tylko Pijo.

Ojciec Pio o sobie samym w 129 odcinku o sobie samym w 129 odcinku Kapitana Bomby

Ojciec Pio (ur. 25 maja 1968, zm. 23 września 1887 i nadal żyje, mimo że jest seryjnym samobójcą) – postać otaczająca nas na co dzień. Potrafi gotować makaron stopą, a ponadto bulgocze. Ma wrotki na koturnach. W czasach młodości mawiał: Nie dam cukierka temu, kto potrzebuje środków przeczyszczających. Ojciec Pio ponadto:

Ma słodkie łzy.

Wyciera ręce w kafelki.

Bez problemu rozmawia na Gadu-Gadu z ludźmi, którzy go zablokowali.

Śpi 25 godzin na dobę.

Ma białą krew.

Nie lubi lodów.

Jest babcią własnej matki.

Potrafi wymienić wszystkich członków The Kiss.

Trzepie dywany paznokciem.

Jest mistrzem w robieniu koktajli poziomkowych z betonu.

Codziennie na śniadanie je kleik z wątróbką.

Używa oleju słonecznikowego zamiast dezodorantu.

Ma gitarę dziewięciostrunową z kurnikiem na gryfie.

Mieści pięćset czterdzieści siedem piosenek na swoim MP3 o pojemności 32 MB.

Ma aparat z samowyzwalaczem (ortodontyczny).

Potrafi zjeść pączka w czasie poniżej minuty i nie umazać się lukrem.

Umie polizać się w łokieć.

Nigdy nie czeka na autobus dłużej niż 30 sekund.

Nosi kozaki w kształcie Włoch.

Urodziła go jego siostra (wieczna dziewica).

Na wakacje jeździ na koniec świata.

W wolnych chwilach grywa na trąbce Eustachiusza.

Raz dotknął palcem jakiejś wieży i się schyliła.

Imieniny ma co czwartek.

Urodziny zaś obchodzi w trzynastym miesiącu roku, w ósmym dniu tygodnia.

Ostatnio widziano go na koncercie zespołu Ursus, spał wówczas na bębnie perkusisty.

Napisał doktorat na temat koloru białego i skarpetek.

Ma dwie szyje.

Goli się temperówką, a uszy myje widelcem.

Podczas snu przykrywa się krzesłem.

Obcina paznokcie otwieraczem do konserw.

Obiera ziemniaki linijką, a naczynia zmywa nosem.

Nagrał Internet na dyskietkę.

Dotarł do autobusem linii 555 z Suchej Beskidzkiej do Nowego Jorku.

Nigdy nie zdarzyło mu się pomylić Lecha z Jarosławem.

Wymyślił wszystkie łańcuszki na Gadu-Gadu.

W szkole na zajęciach wuefu miał skok w dal i skoczył sobie na drinka z Belfastu do Los Angeles.

Zdał maturę w wieku lat pięciu, nową i starą, siedemnaście przedmiotów jednocześnie. Pisał wypracowanie na temat: Wyższość Pysia nad Kubusiem .

. Lubi jeść gazowane pomidory.

Kiedy wszyscy ludzie przestawiają zegarki do tyłu o godzinę, on przestawia do przodu i to o dwie i pół. Mimo to jest zawsze punktualny!

Niedzielne wieczory spędza tańcząc cha-chę na szczycie Mount Everest.

Lubi jajka na miękko i dyski na twardo.

Wierzy w teorię ewolucji.

Wymyślił księżyc.

Sypia zazwyczaj na stalowych kolcach, a oprócz krzesła do przykrywania używa również 300-tonowego odważnika.

Spłukuje w ubikacji kwasem siarkowym.

Napisał „HWDP” na wszystkich komisariatach policji.

Biega z prędkością światła.

Czasami biega z większą niż prędkość światła prędkością.

Czasami stoi z prędkością światła.

Grał Gandalfa i Sarumana we Władcy Pierścieni .

. Podczas scen we Władcy Pierścieni, w których występuje, nie używano efektów specjalnych.

Sypia z glebogryzarką.

Gdy ma zły humor, robi palcem dziury w polskich drogach.

Przepada za jajecznicą z piętnastu jaj na muchomorach sromotnikowych.

Zawsze pamięta, by nie pisać artykułów o osobach prywatnych.

Ma na swojej klawiaturze Any key.

Komputery zawieszają się, gdy przeczyszcza Muchozolem Internet z wirusów.

Ma 15% od wszystkich wiązanek sprzedanych w Zaduszki.

Tak bardzo wziął sobie do serca słowa Jana Twardowskiego, że kocha ludzi z dziesięcioletnim wyprzedzeniem.

Zna imię bezimiennego.

Maluje paznokcie klejem do tapet i układa sobie włosy lakierem samochodowym.

Czasem kupuje ujemną liczbę gruszek.

Uwielbia pudding czosnkowy.

I herbatę z kukurydzy.

Wie, kim są Oni.

Moderuje tę stronę.

Od zawsze wiedział, gdzie jest Nemo.

Był pierwszym emo na świecie.

Potrafi zjeść płetwala błękitnego przez ucho.

Został jedenastym w teleturnieju 1 z 10.

Wie, jak Oni śpiewają.

Potrafi rysować w Winampie.

Wpiernicza buraki przez słomkę.

Gasi światło w lodówce, gdy ją zamykasz.

Wyciska na klacie nawet świeżo zerwane cytryny.

Ma klawiaturę analfabetyczną.

Spowiada pod wpływem alkoholu.

Czesze się kotletem.

Wie, jak się kończy Niekończąca się opowieść.

Umie przyrządzić kawę z mlekiem i wypić tylko mleko.

Kiedy wchodzi do wody, nie robi się mokry, tylko woda robi się sucha.

Goli się kombajnem, napędzanym wodą z ogórków.

Umie patrzeć prosto w słońce, nawet w nocy.

Jest liderem zespołu Pio – gra na trąbce i śpiewa.

Zawsze podobała mu się panorama Sosnowca.

Na jego maila nie przychodzi spam.

Najpierw przeczytał ten artykuł, a potem go napisał.

Historia o gołębiu [ edytuj ]

Ojciec Pio wysłał kiedyś gołębia pocztowego do takiego księdza, który żył w Afryce, a sam wtedy był w Polsce. I ten gołąb doleciał do tego księdza. A ojciec Pio, jako dobry katolik, wysłał temu księdzu w Afryce fortepian; a ten gołąb, co z fortepianem leciał do Afryki, to nie miał ani oka, ani nogi, ani piór i był ślepy i głuchy, i miał kroplówkę. A fortepian miał na szyi zawieszony, jak taki amulet! Właściwie to ten gołąb wyglądał jak te kurczaki z wystawy z mięsnego; i jakby go ścisnęły drzwi w autobusie. Bo ten gołąb nie dość, że nie miał ani oka, ani nogi, ani piór i był ślepy i głuchy, i miał kroplówkę, to jeszcze miał anoreksję. I, kurde, nie zgadniecie: wiecie, że ten gołąb doleciał? Bo ojciec Pio siedział wtedy w beczce i gotował stopą krupnik dla tego gołębia. Choć i tak gołąb go nie zjadł, bo nie miał karku. A mimo wszystko doleciał; a na tym fortepianie grał Szopen w Żelazowej Woli. I małe Murzynki, i wszyscy byli bardzo szczęśliwi, nawet gołąb (mimo że nie miał oka, karku, ani nogi, ani piór i był ślepy, i głuchy, i miał kroplówkę, i wyglądał jak z wystawy z mięsnego, i jakby go drzwi w autobusie ścisnęły, bo miał anoreksję). A wszystko dzięki ojcu Pio!