Πολλοί θα θέλαμε να δούμε την καθολική κρίση που βιώνει η χώρα ως ευκαιρία αφύπνισης και αλλαγής, αλλά η πραγματικότητα μας διαψεύδει. Χωρίς αξιόπιστη, αξιέμπιστη και ακέραια ηγεσία, που θα μας εμπνεύσει να δούμε πέρα από τον στενό ορίζοντα των επιμέρους συμφερόντων μας, η κρίση επιτείνει τις αδυναμίες μας – μας κάνει χειρότερους, όχι καλύτερους. Η αυτιστική κουλτούρα που διαπερνά το πολιτικό μας σύστημα τείνει να οξύνεται, ακόμη κι όταν υπάρχουν ευκαιρίες υπέρβασής της. Το βαθύτερο μοτίβο της άμετρης πόλωσης κυριαρχεί, ακόμη κι όταν η προστασία των θεσμών επιβάλλει το αντίθετο.

Koρωνοϊός - Αυτά είναι τα νέα περιοριστικά μέτρα για την Αττική Στην αυτιστική κουλτούρα οι επιδιώξεις των «παικτών» δεν υπηρετούν κοινούς σκοπούς, ούτε κρίνονται με κοινά κριτήρια αναφοράς. Ο καθένας ενεργεί ως «ιδιώτης» – προωθεί καιροσκοπικά και αμετροεπώς την κατίσχυσή του έναντι των άλλων.

Ο πολιτικός αυτισμός διακρίνεται από τρία γνωρίσματα. Πρώτον, διαστρέφει την επικοινωνία (τη μετοχή στον κοινό λόγο) κατασκευάζοντας ιδιοτελώς το δικό του γλωσσικό ιδίωμα, αποκομμένο από την κοινή χρήση της γλώσσας. Δεύτερον, συνιστά ένα κλειστό σύστημα σκέψης, με αυτοεπιβεβαιωτικά κριτήρια εγκυρότητας. Και τρίτον, προσλαμβάνει την πραγματικότητα μέσα από την κατασκευή «εχθρών» και τη δαιμονοποίησή τους.

Ενας νεαρός επιβάτης σε τρόλεϊ δεν έχει εισιτήριο, αντιδικεί με τον ελεγκτή, εξέρχεται από το όχημα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, πέφτει και σκοτώνεται. Η μείζων αντιπολίτευση χαρακτηρίζει το συμβάν αποτέλεσμα της επαχθούς «μνημνονιακής πολιτικής». Τραμπούκοι νεοναζί βιαιοπραγούν κατά μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα και η βουλευτής του κόμματος κυρία Μανωλάκου καταγγέλλει ότι οι τραμπούκοι είναι το «μακρύ χέρι του εφοπλιστικού κεφαλαίου». Ο αρχηγός των ΑΝΕΛ κ. Καμμένος καλεί απερίφραστα τους πολίτες να «λιντσάρουν» έναν δήμαρχο, για να διευκρινίσει πονηρά αργότερα ότι εννοούσε «πολιτικό λιντσάρισμα»! (Το ενδιαφέρον είναι ότι υπέστη την επομένη τα αποτελέσματα της προτροπής του: σχεδόν λιντσαρίστηκε ο ίδιος! Τα παράδοξα της αυτοαναφοράς!). Μετά τη δολοφονία του νεαρού μουσικού Π. Φύσσα από έναν χρυσαυγίτη, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρας επικρίνει τον Πρωθυπουργό για «τη θεωρία των δύο άκρων». Αναφερόμενος στο ίδιο τραγικό συμβάν, ο βουλευτής και σύμβουλος του Πρωθυπουργού κ. Λαζαρίδης αποδίδει ευθύνες και στον ΣΥΡΙΖΑ (!), τον οποίο τοποθετεί «εκτός του συνταγματικού τόξου».

Προσέξτε τη διαστροφή: η δολοφονία ενός πολίτη από νεοναζί τραμπούκο, αντί να αποτελέσει μια ευκαιρία για τα κόμματα του δημοκρατικού πλαισίου να ομονοήσουν στην καταδίκη της βίας (παραδειγματίζοντας έτσι τους πολίτες ότι, παρά τις έντονες διαφορές τους, υπάρχουν θέματα που τους ενώνουν), καθίσταται ακόμη μία αφορμή πολωτικής αντιπαράθεσης! Το τραγικό περιστατικό χρησιμοποιείται για να πληγεί ο αντίπαλος, όχι για να προασπισθούν κοινές αξίες! Ο πόνος δεν ενώνει, χωρίζει. Η αυτιστική κουλτούρα βρίσκει τρόπους για την αναπαραγωγή της, αφού τελικός σκοπός όλων είναι το κομματικό συμφέρον και η αντίστοιχη υποβάθμιση του αντιπάλου.

Η πρωτόγονη πολιτική σκέψη των ταγών μας απορρέει από την αγωνιώδη προσπάθειά τους για αυτοεπιβεβαίωση και ωμή κατίσχυση. Ως εκ τούτου, η γλώσσα διαστρέφεται, η λογική παραβιάζεται, επίπεδα ανάλυσης συγχέονται, η αιτιότητα κατασκευάζεται, οι αποχρώσεις χάνονται. Η εμπειρική πραγματικότητα θεωρείται ότι πάντοτε επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς τους, το κοινό καλό ταυτίζεται με τις ιδιοτελείς επιδιώξεις των επιμέρους «παικτών». Η εμμονική προσπάθεια για κατίσχυση παράγει ασυναρτησίες τύπου Μανωλάκου, Τσίπρα και Λαζαρίδη. Και το χειρότερο: η ασυναρτησία ως τέτοια περνάει σχεδόν απαρατήρητη! Η χονδροειδής πολιτική γλώσσα τους επιβεβαιώνει (και διαιωνίζει) τα χονδροειδή πολιτικά ήθη μας.