‘Het is hier net een dorpje,’ zegt communicatiemedewerker Inge Bakker. ‘Met een dokter, een voetbalveld, en wekelijks komt de kapper.’ We slenteren over de binnenplaats van de Penitentiaire Inrichting in Lelystad. Er zijn grijze gebouwen, puntige hekken, en tientallen raampjes achter tralies. Uit één ervan klinkt een schreeuw. ‘Who let the dogs out?’ Een zware mannenlach. ‘Woof! Woof woof woof woof!’

Een wit busje draait het terrein op. Erin zitten zeven asielhonden, rustig in de bench: er is een bulldog, een terriër, een Amerikaanse Stafford. Twee vrouwelijke trainers laden bakken uit. Hondenspeeltjes, muilkorven, een grote bak met voertjes (stukjes voer ter beloning). Als de honden uit de bus komen, snuffelen ze voorzichtig.

We zijn bij een training van stichting Dutch Cell Dogs (DCD). De stichting, opgericht in 2007, werkt steeds acht weken lang met zes gedetineerden. Het idee: de moei­lijk plaatsbare asielhonden worden getraind tot ze zich gedragen als een fijne gezinshond. Gedetineerde voe­ren gerichte oefeningen uit, waarbij de hond met veel spelen, knuffels en beloning (voer) bij goed gedrag leert vertrouwen te krijgen in zijn trainer. Ongewenst gedrag wordt genegeerd.