Deafheaven Beeld Deafheaven.com

Metalheads met een hang naar occultisme en duivelsaanbidding, en dus 'true Norwegian black metal', gruwen van de Amerikaanse band Deafheaven. De vijf jongens uit San Francisco zijn verre van 'true', want hebben geshopt in het heidense en zwaarmoedige metalgenre. De krijsende zang en de spervuurdrums zijn er als stijlmiddelen uitgevist, en vrolijk gekoppeld aan melodieuze shoegaze en dromerige pop. Hoogverraad, volgens de zwarte kerkgangers. Prachtig, voor liefhebbers van knetterheavy muziek met een open blik.



Dat vooral die laatsten zich verzamelen in de Amsterdamse Paradiso spreekt voor zich. Goed om te zien hoe de metalshirtjes nu eens in de minderheid zijn bij een metalconcert, en hoe een jong en hip publiek zich dus ook eens wenst te storten in eindeloos treurige en verschrikkelijk harde gitaarherrie.

Magische krachten

Maar wat is die herrie van Deafheaven ongelooflijk gestileerd en meeslepend. De nummers van de laatste plaat New Bermuda, die steevast een minuut of tien duren, krijgen in de Paradiso magische krachten. De gitaristen Kerry McCoy en Shiv Mehra laten hun snaren in het prachtnummer Come Back zo tergend mooi zoemen, dat boven de gitaarmuur een haast symfonische laag boventonen opstijgt. En dan wordt er ineens een logge metalriff ingezet, waarbij de koppies in de zaal weer even mogen knikken. Die uitgesponnen nummers houden de aandacht vast, ook door de wurgende en theatrale krijszang van George Clarke. True of niet, deze jongen spuugt zijn in doodsnood geschreeuwde teksten, die overigens vooral gaan over de melancholieke kanten van het alledaagse leven, zo bezeten over het publiek heen, dat dat niet anders kan dan diep meevoelen en mogelijk zelfs een traantje laten.



Deafheaven is een unieke band, die live echt iets heel bijzonders weet neer te zetten en die het soms wat vastlopende metalgenre met brute energie uit het zompige karrenspoor duwt. Dit bandje moet gekoesterd worden.



Deafheaven, Paradiso, Amsterdam, 09/03.