ΑΝΤΙΔΩΡΟ





ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

ΠΑΤΡΑ, ΑΧΑΪΑ, ΕΛΛΑΣ,

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ,

ΕΥΡΩΖΩΝΗ, ΓΗ...





Αν με ρωτούσαν θα έλεγα πως προτιμούσα να γεννηθώ την Πρωτοχρονιά του 2001, όχι τόσο από πεποίθηση πως τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα όσο κύρια για λόγους συμμετρίας.



Από μια άποψη, ωστόσο, στάθηκα τυχερός. Γεννήθηκα σαράντα χρόνια κι εκατόν δεκατρείς ημέρες νωρίτερα, το βράδυ μιας μελαγχολικής Παρασκευής. Έτσι είδα όλα τα σπουδαία κοσμοϊστορικά γεγονότα: την άνοδο και την πτώση του Γεωργίου Παπανδρέου, τα Ιουλιανά, την άνοδο και την πτώση της χούντας, την μεταπολίτευση και την δεκαετία του Καραμανλή, την αλλαγή και την άνοδο στην Ελλάδα ενός σοσιαλιστικού -έστω, σοσιαλδημοκρατικού- κόμματος.



Αν γράφω σήμερα, αυτό το οφείλω στο κατηχητικό, στο σκάκι και στα "Κλασικά Εικονογραφημένα". Το πρώτο με έμπασε στον κόσμο των ιδεών και της ιδεολογίας, το δεύτερο με έμαθε να είμαι άνθρωπος της δράσης και το τρίτο μου έδειξε την αξία των παραμυθιών. Σήμερα έχω πια αντικαταστήσει το πρώτο με την Αριστερά και το τρίτο με βιβλία χωρίς εικόνες. Όμως είμαι περίεργος να μάθω, τι θα μπορούσε να είναι εικονογραφημένοι ο Μαρξ, ο Μπόρχες, ο Ντοστογιέφσκυ και ο Βάρναλης.



Παρ' όλα αυτά, δεν έγινα ούτε αναρχικός, ούτε κυνικός. Με συγκινούν ακόμη οι ιδανικές σχέσεις των πραγμάτων και η φρίκη τους. Πιστεύω πως ο κόσμος δεν είναι έτοιμος ούτε για την παγκόσμια τάξη, ούτε για την παγκόσμια ελευθερία, ούτε για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό. Γενικά, ζούμε στον βυθό μιας κρίσης.



[Θοδωρής Νικ. Αθανασιάδης, "Διάβαση" (Σάμος, 1985) - απόσπασμα από τον πρόλογο]



Αν με ρωτούσαν σήμερα, θα έλεγα πως δεν κατάφερα και πολλά. Ο σοσιαλισμός έμεινε όνειρο να συντροφεύει τις αναμνήσεις μου, ο Μίκης κι ο Μάνος κρύφτηκαν στη δισκοθήκη μου κατατροπωμένοι από την φοίβειο χωματερή, η δημοκρατία "εγένετο κατ' όνομα πράξει δε των εξωνημένων αρχή" (για να παραφράσω τον Θουκυδίδη) και γενικά αισθάνομαι ότι, προϊόντος του χρόνου, η κοινωνία μοιάζει όλο και λιγώτερο με ό,τι είχα ονειρευτεί κάποτε.



Δεν κατάφερα πολλά. Για να είμαι ακριβέστερος, δεν κατάφερα σχεδόν τίποτε. Τα μόνα που μου έχουν απομείνει και για τα οποία περηφανεύομαι κατά μόνας είναι η δισκοθήκη μου, η ταινιοθήκη μου, η βιβλιοθήκη μου και κάποιοι πίνακες ζωγραφικής.



Πάνω απ' όλα, όμως, περηφανεύομαι -ίσως, ναρκισσιστικά- για το ότι μπορώ ακόμη να κρατώ το μυαλό μου ενεργό και την σκέψη μου εναργή. Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να βρω άλλον τρόπο για να μη παρασυρθώ στον βυθό...

