Freek van den Bergh was maandag in Schouwburg Kunstmin in Dordrecht. Daar maakte hij een iconische foto, die dinsdag in de krant stond. Rechts staat een vreugdeloos lachende man in een blauw pak, links zit een door het leven hard geraakte schlemiel aan een tafeltje. Hij staart mistroostig voor zich uit. Het lijkt een toneelscène van Pinter, een tafereel van Hopper, zij het dat op de schilderijen van die Amerikaan nooit iemand lacht.

Theo Hiddema en Thierry Baudet, want die zijn het, bezochten Dordrecht in het kader van hun Never Ending Tour door Nederland, die in maart 2021 moet leiden tot een klinkende verkiezingszege. Het optreden was met enige spanning tegemoet gezien, omdat het de eerste keer was dat Baudet weer op het podium stond sinds de geruchtmakende trein-tweet van eind januari, over twee vriendinnen die waren lastiggevallen door Marokkanen.

Die tweet is inmiddels tot op het bot afgekloven.

Thierry Baudet publiceerde in 2014 de roman Voorwaardelijke liefde. De reacties waren gemengd; Baudet zelf achtte het een meesterwerk, Joris van Casteren had het op de cover over ‘een moedig boek dat als een bom zal inslaan’ en de rest van Nederland vond het saai seksistisch geneuzel. In 2018 verscheen de opvolger, een richtingloos verhaal met de toepasselijke titel Van elk waarheen bevrijd. Na de slechte ontvangst gooide Baudet zich op de politiek.

Je kunt Baudet veel verwijten, maar niet dat hij verzuimt de Baudet-duiders van munitie te voorzien. Eén welgekozen tweet volstaat om zijn naam weer als een Ciara door het land te laten razen. Om in columns, debatten en op sociale media 1.001 keer dezelfde kwestie aan de orde gesteld te zien worden: Wíé is deze man? Wát is deze man?

Hoe krijgt hij dat steeds weer voor elkaar?

Thierry Baudet is helemaal geen politicus, hij hanteert de technieken van een schrijver. Hij is alleen van medium veranderd: de media in plaats van het boek. Hij werkt aan een roman waarin Theo Hiddema, in de alledaagse realiteit zijn maatje in de Kamer, figureert als trieste clown. Zelf is hij in de roman niet de koel calculerende, cynische politicus, maar de romantische, door het volk geadoreerde held. De karakters in Baudets mediaroman hebben niets uit te staan met de personen waarop ze zijn gebaseerd. Maar wordt de ene Baudet beschuldigd van racisme dan is er altijd de andere om dat te ontkennen. De verwarring over zijn ware identiteit maakt hem ongrijpbaar. De Baudet die wij kennen is de romanfiguur Baudet, dat staat wel vast.

Net als elke romanschrijver weet Baudet dat de waarheid per definitie relatief is en in dienst staat van het verhaal. Moeiteloos tovert hij leugen om in waarheid. Mits goed opgeschreven, gaat elke lezer daarin mee. Ze nemen de schrijver diens leugens niet kwalijk. De schrijver liegt de waarheid, dat is algemeen bekend. Het verschil tussen lezers en kiezers is in dit verband verwaarloosbaar, evenals dat tussen schrijver en politicus.

‘Twee dierbare vriendinnen’ omvormen tot ‘goede bekenden’ – klein bier. Het kan vanwege het verhaal nodig blijken van vier controleurs vier Marokkanen te maken. In de echte wereld spreken mensen daar schande van, in Baudets literaire schijnwereld is het niet meer dan een stilistische ingreep ter verhoging van het dramatisch effect. In werkelijkheid niet waar, in de roman correct.

Op 21 maart 2021 komt Baudets derde roman uit, De waarheid van Pierrot en de trieste clown. Baudet verwacht eindelijk een bestseller. De foto van Freek van den Bergh siert de cover.