

Από την εποχή που η τεχνολογία αναπαραγωγής έργων μπήκε σε κάθε σπίτι, με το κουμπάκι "rec" του κασετοφώνου/ραδιοφώνου και, φυσικά, με το video, έγινε αποδεκτό ότι κάθε χρήστης μπορεί να αντιγράφει και να αποθηκεύει για τον εαυτό του πνευματικά έργα. Αυτό η βιομηχανία του περιεχομένου το πάλεψε λυσσαλέα, αφού θεώρησε ότι θα χάσει χρήματα από ματαιωμένες πωλήσεις. Πώς είναι δυνατόν καθένας να μπορεί να αντιγράφει ολόκληρες τηλεοπτικές εκπομπές, χωρίς άδεια των μεγάλων στούντιο; Η απάντηση ήρθε το 1984 από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στην υπόθεση Sony vs. Universal. Το Supreme Court νομολόγησε ότι η ιδιωτική αντιγραφή και αναπαραγωγή ενός έργου στο οποίο ούτως ή άλλως έχει νόμιμη πρόσβαση ο ιδιώτης χρήστης (το τηλεοπτικό πρόγραμμα), είναι νόμιμη και εμπίπτει στο πλαίσιο της έντιμης χρήσης χωρίς άδεια του δημιουργού (fair use). Αν το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κρίνει διαφορετικά, οι οικιακές συσκευές video θα ήταν παράνομες. Αυτό ζητούσε η βιομηχανία του περιεχομένου στην ουσία: να απαγορευτούν οι συσκευές video. Μετά, βέβαια, κατάλαβαν ότι οι συσκευές ήταν μία ολόκληρη νέα αγορά για τις ίδιες τις εταιρίες παραγωγής περιεχομένου.



Οι παραγωγοί όμως ποτέ δεν ξεπέρασαν την (υποτιθέμενη) ήττα τους και επέβαλαν στους νομοθέτες δήθεν λύσεις εξισορρόπησης. Δέχονται δηλαδή να μην είναι παράνομα τα φωτοτυπικά μηχανήματα, τα σκάνερ και η πώληση του λευκού φωτοτυπικού χαρτιού, αλλά ζητούν από τον νομοθέτη να επιβάλλει παρακράτηση ενός ποσοστού από κάθε πώληση τέτοιου αντικειμένου ως "εύλογη αμοιβή" των δημιουργών. Έτσι και με βάση το άρθρο 18 του δικού μας νόμου για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, επιτρέπεται η αναπαραγωγή έργων για ιδιωτική χρήση, χωρίς άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή. Αυτό το "χωρίς αμοιβή" βέβαια είναι θεωρητικό, γιατί πιο κάτω ο νόμος αναφέρει ότι για κάθε πώληση συσκευών αντιγραφής ήχου ή/και εικόνας, μηχανημάτων που προσαρτώνται στην κεντρική μονάδα (βλ. USB sticks) άνω των 100 ΜΒ οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης (η ΑΕΠΙ κλπ) εισπράττουν 6% ως "εύλογη αμοιβή". Πιο κάτω, αναφέρει ότι από κάθε αγορά σκάνερ, φωτοτυπικού μηχανήματος, φωτοτυπικού χαρτιού και δισκετών κάτω των 100ΜΒ οι οργανισμοί εισπράττουν 4% από κάθε πώληση. Προσοχή: αυτά δεν εισπράττονται ως αντιστάθμισμα για πιθανές παράνομες αντιγραφές - αυτές παραμένουν παράνομες. Εισπράττονται για κάθε βιβλίο που ο χρήστης έχει αγοράσει κανονικά και το σκανάρει για να το διαβάσει στην οθόνη του ή το βγάζει φωτοτυπία για να το διαβάσει ο ίδιος. Δηλαδή για μια χρήση που ουδέποτε συμβαίνει στην πραγματικότητα! Πόσες φορές βγάζετε φωτοτυπίες ή σκανάρετε τα βιβλία που ήδη έχετε αγοράσει για να τα χρησιμοποιήσετε οι ίδιοι; Ποτέ. Οι συγγραφείς όμως που είναι μέλη του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου εισπράττουν κάθε χρόνο ένα μέρος από το 4% του φωτοτυπικού χαρτιού που πωλείται στην χώρα, επειδή θεωρείται ότι με αυτό θα γίνει νόμιμη αναπαραγωγή των βιβλίων τους από τους αναγνώστες τους για ιδιωτική χρήση.



Από το 1993 μέχρι το 2002, από κάθε τίμημα ηλεκτρονικού υπολογιστή, το 2% εισπράττονταν υπέρ δημιουργών και εκδοτών (ο ΟΣΔΕΛ ιδρύθηκε το 1996). Με τον Ν. 3049/2002 καταργήθηκε το 2%, στο πλαίσιο της εναρμόνισης του νόμου για την πνευματική ιδιοκτησία προς την Οδηγία 2001/29. Κατά την αιτιολογική έκθεση του νόμου, είσπραξη "εύλογης αμοιβής" από ηλεκτρονικούς υπολογιστές δεν προβλέπεται από την Οδηγία γι' αυτό και καταργήθηκε. Ο ΟΣΔΕΛ ισχυρίζεται στην ανακοίνωσή του υπέρ της επιστροφή της είσπραξης του ποσοστού ότι "το 2% καταργήθηκε με αιφνιδιαστική κίνηση της κυβέρνησης του 2002, η οποία υπέκυψε στις πιέσεις πολυεθνικών εταιρειών πληροφορικής". Αιφνιδιαστική... εναρμόνιση της νομοθεσίας με το κοινοτικό δίκαιο δηλαδή. Στην ίδια επιστολή, ο ΟΣΔΕΛ αναφέρει ότι οι μόνοι που αντιδρούν είναι οι επιχειρήσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών και οι πάροχοι σύνδεσης στο Διαδίκτυο. Λες και οι χρήστες των ηλεκτρονικών υπολογιστών συμφωνούν να πληρώνουν 2% για κάθε υπολογιστή που θα αγοράζουν σε συγγραφείς που ουδέποτε πρόκειται να σκανάρουν ούτε μισή σελίδα από βιβλίο τους για ιδιωτική χρήση!



Αν λάβουμε υπόψη την φύση της εύλογης αμοιβής για την "τεκμαιρόμενη" νόμιμη αναπαραγωγή βιβλίων για ιδιωτική χρήση, είναι σαφές ότι αυτή δεν μπορεί να αφορά ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς σκάνερ. Το σκάνερ ήδη επιβαρύνεται με 6% υπέρ συγγραφέων και εκδοτών. Μόνη η αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή χωρίς σκάνερ, από έναν ιδιώτη, καταλύει πλήρως το τεκμήριο της αναπαραγωγής βιβλίων για ιδιωτική χρήση. Αντιθέτως, επιβαρύνει την αγορά ενός μέσου για την πρόσβαση στην Κοινωνία της Πληροφορίας με μία κράτηση υπέρ τρίτου που δεν τελεί σε σχέση αιτιώδους συνάφειας με τα υποτιθέμενα θιγόμενα δικαιώματα τρίτων. Επομένως, ένας νόμος που θα επέβαλε 2% κράτηση στην αξία εισαγωγής κάθε ηλεκτρονικού υπολογιστή θα συνιστούσε παρέμβαση του κράτους στην ενάσκηση ενός συνταγματικού δικαιώματος, δηλαδή στο δικαίωμα πρόσβασης στην Κοινωνία της Πληροφορίας που προβλέπεται από το άρθρο 5Α παρ. 1 του Συντάγματος. Αυτή η παρέμβαση θα πρέπει να κριθεί ως προς την συνταγματικότητά της με βάση την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 Σ). Θα πρέπει δηλαδή να εξεταστεί αν επιβαρύνοντας το κράτος με 2% για κάθε ηλεκτρονικό υπολογιστή όντως εισάγει ένα μέτρο εξισορρόπησης των θιγόμενων δικαιωμάτων. Η αγορά κάθε η/υ, από μόνη της, όμως δεν μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με την πρόθεση αναπαραγωγής νόμιμα αποκτηθέντων βιβλίων. Δεν θίγονται οι συγγραφείς και οι εκδότες επειδή καθένας μπορεί να αγοράσει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Επομένως, αυτή η έλλειψη αιτιώδους συνάφειας ακυρώνει κάθε συζήτηση για την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας που περιλαμβάνει ως ειδικότερο κανόνα την αιτιακή σχέση του μέσου προς τον σκοπό.



Το μέτρο λοιπόν θα είναι αντισυνταγματικό. Οι συγγραφείς και οι εκδότες που το στηρίζουν διεκδικούν δήθεν εύλογη αμοιβή χωρίς να παρέχουν κάποιο έργο ή εργασία ή υπηρεσία. Την ζητούν προληπτικά, αόριστα, αναιτιωδώς. Ζητούν απλά: λεφτά. Τα οποία το κράτος θα τους δώσει απλόχερα, αφού δεν επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός, αλλά η τσέπη όσων θέλουν να αγοράσουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αυτό το είδος κυβερνοφασισμού και πολυτελείας.



Αναδημοσίευση από το E-Lawyer

Από την εποχή που η τεχνολογία αναπαραγωγής έργων μπήκε σε κάθε σπίτι, με το κουμπάκι "rec" του κασετοφώνου/ραδιοφώνου και, φυσικά, με το video, έγινε αποδεκτό ότι κάθε χρήστης μπορεί να αντιγράφει και να αποθηκεύει για τον εαυτό του πνευματικά έργα. Αυτό η βιομηχανία του περιεχομένου το πάλεψε λυσσαλέα, αφού θεώρησε ότι θα χάσει χρήματα από ματαιωμένες πωλήσεις. Πώς είναι δυνατόν καθένας να μπορεί να αντιγράφει ολόκληρες τηλεοπτικές εκπομπές, χωρίς άδεια των μεγάλων στούντιο; Η απάντηση ήρθε το 1984 από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στην υπόθεση Sony vs. Universal. Το Supreme Court νομολόγησε ότι η ιδιωτική αντιγραφή και αναπαραγωγή ενός έργου στο οποίο ούτως ή άλλως έχει νόμιμη πρόσβαση ο ιδιώτης χρήστης (το τηλεοπτικό πρόγραμμα), είναι νόμιμη και εμπίπτει στο πλαίσιο της έντιμης χρήσης χωρίς άδεια του δημιουργού (fair use). Αν το Ανώτατο Δικαστήριο είχε κρίνει διαφορετικά, οι οικιακές συσκευές video θα ήταν παράνομες. Αυτό ζητούσε η βιομηχανία του περιεχομένου στην ουσία: να απαγορευτούν οι συσκευές video. Μετά, βέβαια, κατάλαβαν ότι οι συσκευές ήταν μία ολόκληρη νέα αγορά για τις ίδιες τις εταιρίες παραγωγής περιεχομένου.Οι παραγωγοί όμως ποτέ δεν ξεπέρασαν την (υποτιθέμενη) ήττα τους και επέβαλαν στους νομοθέτες δήθεν λύσεις εξισορρόπησης. Δέχονται δηλαδή να μην είναι παράνομα τα φωτοτυπικά μηχανήματα, τα σκάνερ και η πώληση του λευκού φωτοτυπικού χαρτιού, αλλά ζητούν από τον νομοθέτη να επιβάλλει παρακράτηση ενός ποσοστού από κάθε πώληση τέτοιου αντικειμένου ως "εύλογη αμοιβή" των δημιουργών. Έτσι και με βάση το άρθρο 18 του δικού μας νόμου για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, επιτρέπεται η αναπαραγωγή έργων για ιδιωτική χρήση, χωρίς άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή. Αυτό το "χωρίς αμοιβή" βέβαια είναι θεωρητικό, γιατί πιο κάτω ο νόμος αναφέρει ότι για κάθε πώληση συσκευών αντιγραφής ήχου ή/και εικόνας, μηχανημάτων που προσαρτώνται στην κεντρική μονάδα (βλ. USB sticks) άνω των 100 ΜΒ οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης (η ΑΕΠΙ κλπ) εισπράττουν 6% ως "εύλογη αμοιβή". Πιο κάτω, αναφέρει ότι από κάθε αγορά σκάνερ, φωτοτυπικού μηχανήματος, φωτοτυπικού χαρτιού και δισκετών κάτω των 100ΜΒ οι οργανισμοί εισπράττουν 4% από κάθε πώληση. Προσοχή: αυτά δεν εισπράττονται ως αντιστάθμισμα για πιθανές παράνομες αντιγραφές - αυτές παραμένουν παράνομες. Εισπράττονται για κάθε βιβλίο που ο χρήστης έχει αγοράσει κανονικά και το σκανάρει για να το διαβάσει στην οθόνη του ή το βγάζει φωτοτυπία για να το διαβάσει ο ίδιος. Δηλαδή για μια χρήση που ουδέποτε συμβαίνει στην πραγματικότητα! Πόσες φορές βγάζετε φωτοτυπίες ή σκανάρετε τα βιβλία που ήδη έχετε αγοράσει για να τα χρησιμοποιήσετε οι ίδιοι; Ποτέ. Οι συγγραφείς όμως που είναι μέλη του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου εισπράττουν κάθε χρόνο ένα μέρος από το 4% του φωτοτυπικού χαρτιού που πωλείται στην χώρα, επειδή θεωρείται ότι με αυτό θα γίνει νόμιμη αναπαραγωγή των βιβλίων τους από τους αναγνώστες τους για ιδιωτική χρήση.Από το 1993 μέχρι το 2002, από κάθε τίμημα ηλεκτρονικού υπολογιστή, το 2% εισπράττονταν υπέρ δημιουργών και εκδοτών (ο ΟΣΔΕΛ ιδρύθηκε το 1996). Με τον Ν. 3049/2002 καταργήθηκε το 2%, στο πλαίσιο της εναρμόνισης του νόμου για την πνευματική ιδιοκτησία προς την Οδηγία 2001/29. Κατά την αιτιολογική έκθεση του νόμου, είσπραξη "εύλογης αμοιβής" από ηλεκτρονικούς υπολογιστές δεν προβλέπεται από την Οδηγία γι' αυτό και καταργήθηκε. Ο ΟΣΔΕΛ ισχυρίζεται στην ανακοίνωσή του υπέρ της επιστροφή της είσπραξης του ποσοστού ότι "το 2% καταργήθηκε με αιφνιδιαστική κίνηση της κυβέρνησης του 2002, η οποία υπέκυψε στις πιέσεις πολυεθνικών εταιρειών πληροφορικής". Αιφνιδιαστική... εναρμόνιση της νομοθεσίας με το κοινοτικό δίκαιο δηλαδή. Στην ίδια επιστολή, ο ΟΣΔΕΛ αναφέρει ότι οι μόνοι που αντιδρούν είναι οι επιχειρήσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών και οι πάροχοι σύνδεσης στο Διαδίκτυο. Λες και οι χρήστες των ηλεκτρονικών υπολογιστών συμφωνούν να πληρώνουν 2% για κάθε υπολογιστή που θα αγοράζουν σε συγγραφείς που ουδέποτε πρόκειται να σκανάρουν ούτε μισή σελίδα από βιβλίο τους για ιδιωτική χρήση!Αν λάβουμε υπόψη την φύση της εύλογης αμοιβής για την "τεκμαιρόμενη" νόμιμη αναπαραγωγή βιβλίων για ιδιωτική χρήση, είναι σαφές ότι αυτή δεν μπορεί να αφορά ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς σκάνερ. Το σκάνερ ήδη επιβαρύνεται με 6% υπέρ συγγραφέων και εκδοτών. Μόνη η αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή χωρίς σκάνερ, από έναν ιδιώτη, καταλύει πλήρως το τεκμήριο της αναπαραγωγής βιβλίων για ιδιωτική χρήση. Αντιθέτως, επιβαρύνει την αγορά ενός μέσου για την πρόσβαση στην Κοινωνία της Πληροφορίας με μία κράτηση υπέρ τρίτου που δεν τελεί σε σχέση αιτιώδους συνάφειας με τα υποτιθέμενα θιγόμενα δικαιώματα τρίτων. Επομένως, ένας νόμος που θα επέβαλε 2% κράτηση στην αξία εισαγωγής κάθε ηλεκτρονικού υπολογιστή θα συνιστούσε παρέμβαση του κράτους στην ενάσκηση ενός συνταγματικού δικαιώματος, δηλαδή στο δικαίωμα πρόσβασης στην Κοινωνία της Πληροφορίας που προβλέπεται από το άρθρο 5Α παρ. 1 του Συντάγματος. Αυτή η παρέμβαση θα πρέπει να κριθεί ως προς την συνταγματικότητά της με βάση την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 Σ). Θα πρέπει δηλαδή να εξεταστεί αν επιβαρύνοντας το κράτος με 2% για κάθε ηλεκτρονικό υπολογιστή όντως εισάγει ένα μέτρο εξισορρόπησης των θιγόμενων δικαιωμάτων. Η αγορά κάθε η/υ, από μόνη της, όμως δεν μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με την πρόθεση αναπαραγωγής νόμιμα αποκτηθέντων βιβλίων. Δεν θίγονται οι συγγραφείς και οι εκδότες επειδή καθένας μπορεί να αγοράσει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Επομένως, αυτή η έλλειψη αιτιώδους συνάφειας ακυρώνει κάθε συζήτηση για την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας που περιλαμβάνει ως ειδικότερο κανόνα την αιτιακή σχέση του μέσου προς τον σκοπό.





- ΦΟΡΟΣ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;



ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ 2% ΣΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ



"Φορολόγηση των ηλεκτρονικών υπολογιστών ως αντιστάθμισμα για τις απώλειες των πνευματικών δικαιωμάτων λόγω πειρατείας". Η είδηση κυκλοφόρησε στα παραδοσιακά ΜΜΕ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκαλώντας σχόλια και θυμηδίες. Ποιά είναι η αλήθεια; Όχι βέβαια όσα σκοπίμως και παραπλανητικώς διαδίδονται σε μια προσπάθεια παραπληροφόρησης των πολιτών για τα πνευματικά δικαιώματα και με την παρουσίαση της αμοιβής των δικαιούχων από την ιδιωτική αντιγραφή έργων τους ως «φόρο του Κράτους»!



Τι είναι και τι δεν είναι, όμως, αυτό το ποσοστό του 2% επί της αξίας εισαγωγής των υπολογιστών που, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, προτείνει το υπουργείο Πολιτισμού ως έσοδο των Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης των δικαιούχων, οι οποίοι το διανέμουν στα μέλη τους;



Οι δημιουργοί και οι συγγενικοί δικαιούχοι πνευματικής ιδιοκτησίας είναι εργαζόμενοι που πρέπει πρωτίστως να επιβιώσουν, να εξασφαλίσουν σίτιση, κατοικία, υγεία, κοινωνική ζωή, ώστε να υπάρχουν οι αναγκαίες και απαραίτητες προϋποθέσεις για δημιουργία πνευματικών έργων. Είναι οι «εργάτες» του πνεύματος και συνεπώς πρέπει να αμείβονται για τα έργα τους, όταν αυτά χρησιμοποιούνται ακόμη και μέσω ιδιωτικής αντιγραφής, ενώ εύλογα δεν μπορούν να την ελέγξουν και να αμειφθούν για το σύνολό τους από όσους τα αντιγράφουν ιδιωτικά.



Η Οδηγία 2001/29 Ε.Κ., που ρυθμίζει τα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην κοινωνία της πληροφορίας για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, παρέχει τη δυνατότητα να επιτρέπεται, από τη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους, η αναπαραγωγή έργων πνευματικής ιδιοκτησίας όταν αυτή γίνεται για ιδιωτική χρήση (π.χ. αντιγραφή ενός CD ή μίας ταινίας στον υπολογιστή ή η φωτοτυπία αποσπάσματος ενός βιβλίου), υπό την προϋπόθεση ότι καταβάλλεται ικανοποιητική εύλογη αποζημίωση στους δικαιούχους. Συνεπώς αυτό το ποσό:



- Δεν είναι φόρος, αλλά είναι ένα ελάχιστο ποσόν αποζημίωσης για την ελεύθερη αναπαραγωγή έργων πνευματικής ιδιοκτησίας που γίνεται για ιδιωτική χρήση. Είναι η λεγόμενη «εύλογη αμοιβή» ή «δίκαιη αποζημίωση» των δικαιούχων πνευματικής ιδιοκτησίας.



- Δεν καταλήγει στο Κράτος, αλλά στους πνευματικούς ανθρώπους όλης της χώρας και όλων των κατηγοριών (συγγραφείς, δημοσιογράφους, συνθέτες – στιχουργούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, εικαστικούς, ηθοποιούς, τραγουδιστές, μουσικούς, φωτογράφους, κ.ά.) που υπολογίζονται σε περισσότερες από 30.000, καθώς επίσης στις οπτικοακουστικές, εκδοτικές και δισκογραφικές επιχειρήσεις της χώρας μας. Δηλαδή, στους επαγγελματικούς κλάδους που δημιουργούν και προάγουν το πνευματικό έργο αναβαθμίζοντας διαρκώς την ελληνική διανόηση, την ενημέρωση και τον πολιτισμό στο σύνολό του.



- Δεν αφορά στην πειρατεία στο Διαδίκτυο, που είναι παράνομη πράξη και τιμωρείται με βάση άλλες νομοθετικές διατάξεις, αλλά αφορά στο δικαίωμα κάθε πολίτη να κάνει νόμιμη, μερική ή ολική, αναπαραγωγή έργων για ιδιωτική χρήση και στην αποζημίωση του δικαιούχου πνευματικών δικαιωμάτων επ’αυτών των έργων.



-Δεν είναι κάτι καινούργιο. Σχεδόν όλα τα μέσα ιδιωτικής αναπαραγωγής και αποθήκευσης έργων υπόκεινται σε τέτοια αποζημίωση μέσω «εύλογης αμοιβής» των δικαιούχων πνευματικής ιδιοκτησίας με την ίδια νομοθεσία (Ν.2121/93). Οι υπολογιστές συμπεριλαμβάνονταν από την έναρξη της ισχύος της νομοθεσίας αλλά το 2% καταργήθηκε με αιφνιδιαστική κίνηση της κυβέρνησης του 2002, η οποία υπέκυψε στις πιέσεις πολυεθνικών εταιρειών πληροφορικής.



-Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Για υπολογιστές ή και tablets, καταβάλλεται «εύλογη αμοιβή» ως αποζημίωση για ιδιωτική αναπαραγωγή σε 14 ευρωπαϊκές χώρες: Βέλγιο, Κροατία, Γαλλία, Ιταλία, Λιθουανία, Ολλανδία, Ρουμανία, Σλοβακία, Γερμανία, Πορτογαλία, Αυστρία, Πολωνία, Ελβετία, Σουηδία.



Η Ελλάδα, κατεξοχήν χώρα πολιτισμού, είναι στις τελευταίες θέσεις, στην Ε.Ε. και παγκόσμια όπου ισχύει η «εύλογη αμοιβή», αναφορικά, με τα έσοδα των δικαιούχων από αυτήν.



Ο ελληνικός πολιτισμός είναι από τους κλάδους που μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας και στην σημαντική αύξηση των θέσεων εργασίας. Προϋπόθεση να προστατεύεται και να μην απαξιώνεται η πνευματική ιδιοκτησία.



Αθήνα, 21 Ιανουαρίου 2016



ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

ΑΘΗΝΑ- ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ



ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΈΡΓΩΝ ΤΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ ΤΟΥΣ (ΟΣΔΕΕΤΕ) ΣΥΝ. ΠΕ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ - ΘΕΣΠΙΣ – ΣΥΝ.ΠΕ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ -ΟΣΔΕΛ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ - ΦΟΙΒΟΣ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΥΝ.Π.Ε. ΑΠΟΛΛΩΝ



ΔΙΟΝΥΣΟΣ –ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΣΥΝ.Π.Ε.



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΩΝ ΕΡΑΤΩ ΣΥΝ.Π.Ε



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΗΧΟΥ Η ΗΧΟΥ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑΣ –GRAMMO



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΥΓΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ-ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ- ΜΕ Δ.Τ. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΥΓΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΔΙΑΣ ΣΥΝ.ΠΕ



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΕΡΜΕΙΑΣ ΣΥΝ.ΠΕ.



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΥΓΓΕΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ - ΗΡΙΔΑΝΟΣ ΣΥΝ.ΠΕ.



ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ Pro.Media ΣΥΝ.ΠΕ



ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΩΝ, ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΩΝ ΤΕΛΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ (ΜΟΝΤΕΡ), ΗΧΟΛΗΠΤΩΝ, ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΩΝ