Een artist impression van het Amstelstation na de verbouwing. Beeld Gemeente Amsterdam

Wat mooi is mag blijven, maar al dat gedoe dat er in de loop van decennia aan vast is geplakt, in de jaren dat de goede smaak kennelijk ver te zoeken was, verdwijnt.



Die systeemplafonds in de winkels bijvoorbeeld. Héb je een stationsgebouw met eindeloze muren en ramen, met ruimte en een klassieke uitstraling, hangen ze er van die lelijke brandvertragende meuk op, op krap meer dan 2 meter hoogte. Weg ermee. Laat het Amstelstation, vooral het Amstelstation zijn.



Dat is de bedoeling althans. Want het station staat aan de vooravond van een ambitieuze operatie. Buiten, in de mêlee van infrastructuur die het station omringt, zijn de eerste tekenen hiervan al enige tijd zichtbaar. De rijweg die zomaar anders loopt, haltes die zich plots op een andere plek bevinden. En dan is er natuurlijk het extreem hoge hotel dat langs het spoor verrijst.



In het slop geraakt

Alles verandert, maar het Amstelstation blijft. En dat gaat dus niet zomaar, want het station is hoognodig aan een grote beurt toe. Of zoals NS-regiodirecteur Heike Luiten het zegt: "Het Amstelstation is versloft, een beetje in het slop geraakt. Dat willen we gaan herstellen."



En laat de reiziger vast gewaarschuwd zijn, zegt wethouder Ruimtelijke Ordening Eric van der Burg, want voordat het mooi wordt, wordt het natuurlijk eerst aanpoten en aanpassen. "Tijdens de vernieuwing blijft het station gewoon open en moet het er voor de reiziger zo prettig mogelijk zijn."

Waar traditioneel het leeuwendeel van al het treinverkeer aankoerste op CS, proberen overheid, ProRail en NS hoe langer hoe meer het centrum te vermijden. Regiodirecteur Kees Rutten van ProRail: "Veel mensen hoeven niet op CS te zijn, die kunnen ook overstappen op een van de 'voorknopen', zoals Sloterdijk, Zuid of Amstel dus."



80.000 reizigers

Maar dan moet die overstap wel prettig zijn en dat lag de laatste jaren soms ingewikkeld bij het Amstelstation. Vergeet vooral niet dat er sprake is van een gebouw uit 1939. En dat het station destijds nog eenzaam en alleen een behoorlijk verlaten gebied overzag.



In de loop van de vorige eeuw veranderde er van alles. Er kwamen fietsen en daarna fietsenrekken. Er kwamen taxi's en daarna standplaatsen. Er kwamen tramhaltes en daarna trams. Er kwamen wat reizigers, maar er passeren nu dagelijks 80.000 mensen.



Het resultaat is het Amstelstation zoals Amsterdammers dat al jaren kennen: een beetje een onoverzichtelijk geheel. Een uitdijend fietsenveld dat tot in lengte van dagen tijdelijk aandoet. En ook een serie wegvakken met een matige doorstroming en belabberde bereikbaarheid.



Compliment

Maar vooral een magnifiek gebouw dus. Welk Amsterdams kind liep niet met het hoofd in de nek door de grote hal, omhoog kijkend naar die muurschilderingen van kunstenaar Peter Alma.



Treinen aan de ene kant, hoge heren aan de andere. Dat blijft dus allemaal, krijgt de ruimte die het verdient. De bouwers staan in ieder geval te trappelen, zegt wethouder Van der Burg, altijd te porren voor een overdosis enthousiasme.



Rutten van ProRail formuleert het anders: "We respecteren dit gebouw. Als je het vandaag zou bouwen, zou je het precies weer zo doen." Wat natuurlijk niet waar is, maar wel een mooi compliment voor het originele ontwerp.