Diana van Laar:

Het is een bijzonder cafeetje, met een bijzonder verhaal. Voor mij en de rest van de familie was het allemaal heel gewoon. Dat was tante Bet. En geboren op de Zeedijk: er waren tantes die leken op ooms en ooms die leken op tantes, ook heel gewoon. Er waren vriendinnetjes wier moeder een klein huisje hadden op de Geldersekade, met rood tapijt op de grond, muren en plafond. Allemaal gewoon.

Met de heropening van het café was de wens van tante Greet om alles te houden zoals ten tijde van tante Bet een belangrijke leidraad. Zij heeft het café bewaard, onderhouden, bewaakt. Zonder haar zouden bijvoorbeeld al die stropdassen vergaan zijn…

Verbouwing

Buiten de vrij overzichtelijke verbouwing (extra sanitair, brand- en geluidsaanpassingen. vernieuwingen van de electriciteit, het vervangen van de cafevloer.) was het heropenen van Café ‘t Mandje een vrij uitgebreid projekt. Het meeste werk zat ‘m bij Café ‘t Mandje natuurlijk in het interieur. Alles wat er hing, stond, en lag moest weer op zijn oude plek terugkomen na de verbouwing.

Voor de verbouwing moest het hele café leeg gemaakt worden en toen alles klaar was weer zoveel mogelijk in de oude staat aangekleed worden. Er moest veel gefotografeerd worden, zodat duidelijk was welk vaasje, beeldje, bordje, flesje, schoentje, hoedje waar stond danwel hing. Alleen al van het plafond zijn 300 foto’s gemaakt.

Er zijn prachtige 360°-opnames gemaakt door Fridtjof Versnel en André Witkam. Er zijn door Fridtjof Versnel en André Witkam technische foto’s gemaakt van de fotowanden. De oude foto’s waren kwetsbaar en brandgevaarlijk en konden niet meer terug aan de wanden gehangen worden. Bovendien komt er een dag dat ze vergaan. Door reproducties van de wanden te maken, blijven alle foto’s aanwezig in het café, is e.e.a. in geval van beschadiging makkelijker te vervangen en blijven de originelen voor eeuwig bewaard, ondermeer in het Stadsarchief en het Homo-archief (ILHIA).

Stadsarchief

Het Stadsarchief heeft een selectie gemaakt van de foto’s en andere interessante documenten die in het café en in het woonhuis zijn gevonden. Met witte handschoentjes zijn foto’s van de wand gehaald. Het chronologiseren van alle foto’s en documenten heeft inmiddels in dat familie-archief een overzicht opgeleverd dat van 1907 tot heden loopt. Een rijbewijs van ‘tante’ Bet uit de dertiger jaren, huurkontrakt ook uit die tijd, kasboeken van 70-80 jaar geleden, te veel om op te noemen.

De teruggeplaatste fotowanden zijn van een bijzondere kwaliteit: “Het is alsof je de punaises er uit kunt halen”, roept menigeen.



Volgens Wilhelmina Biljartfabriek is het biljart inderdaad ca. 80 jaar oud en waarschijnlijk op maat (1×2 mtr) gemaakt voor zo’n klein café door een locale biljartfabriek (Oude Zijds, Warmoesstraat). Wilhelmina Biljarts heeft het biljart inmiddels meegenomen voor restauratie en sponsort dit voor een belangrijk deel, omdat zij vinden dat zo’n oud Amsterdams biljart op zo’n plaats in stand gehouden moet worden. Het biljart is jarenlang voor de Koninginnedagen –toen moest het biljart plaats maken voor een dansvloertje- nogal onvakkundig gedemonteerd en dat mag voortaan alleen nog door Wilhelmina Biljartfabriek gedaan worden!

En dan: al die koperen vazen, koperen bordjes, gedenkborden, souvenirs, lampekapjes, tassen, schoenen, opgezette hagedissen, leguanen, berekoppen, tijgerkoppen (ja dat kon allemaal in die tijd blijkbaar)… Alles moest worden gepoetst, gewassen, gestoomd, geïmpregneerd, ingelijst, verstevigd, vervangen en vooral weer teruggehangen worden.

En de stropdassen: wat waarschijnlijk begonnen is als geintje, is een ware gimmick geworden in Café ‘t Mandje. Een plafond vol. Ze zijn allemaal gereinigd en geïmpregneerd tegen brand en weer op de oorspronkelijke plaats teruggehangen. Er zijn er natuurlijk een paar gesneuveld tijdens dit proces, maar zijden stropdassen hebben het allemaal overleefd en van de synthetische sommige niet…

Fun en respect sinds 1927 –

we weten niet beter

En wat ook nooit zal veranderen: iedereen is welkom. Hetero’s die in de war raken van een verliefd homostel leggen we even uit dat het zo fijn is dat we niet in Afghanistan wonen en dat je je broertje niet hoeft te stenigen als hij gay is. Maar ook: iemand die 400% homo is en zich misdraagt gaat er gewoon uit. Iedereen moet het naar zijn zin hebben. De reacties van gasten zijn om trots op te zijn. Iedereen waardeert de geschiedenis en heeft het naar zijn zin.We draaien lekkere ‘ouderwetse’ muziek (meezingers en soul, funk en disco etc)Er wordt gezongen en gedanst, net als bij tante Bet. We weten niet beter.

– Diana van Laar

(2008)