"Zbijanie" obu tych obszarów w jedną całość stało się pokłosiem politycznych decyzji i (co śmiem powiedzieć wprost) urzędniczego niedouczenia. Pierwszym krokiem do takiej sytuacji była reforma administracyjna, która stworzyła dwa województwa-potworki o podzielonej stolicy między dwa miasta. Dodając do tego fakt, że obszary Funkcjonalne Bydgoszczy i Torunia przylegają do siebie, przez co można odnieść wrażenie, że to wszystko jeden wielki OF. Taki błąd można popełnić tylko zza urzędniczego biurka w ministerstwie daleko od problematycznego obszaru, gdzie jedyną informacją, jaką widzimy jest kolorowa plama na mapie, a nie rzeczywista wiedza. Na mapie nie widać, że oba miasta rozdzielone są rzeką Wisłą i Puszczą Bydgoską, co samo w sobie stanowi fizyczną barierę, przez którą rozwijają się one coraz dalej "od siebie nawzajem" zamiast się zrastać.



Różni nas do tego mentalność i (rozmyta obecnie) kultura regionalna. Bydgoszcz historycznie będąc stolicą północnych Kujaw i Toruń związany historią z państwem Zakonnym i Prusami. Zbudowane by się sobie przeciwstawiać i podkopywać wzajemnie swoje znaczenie. Bydgoszcz i osobny wtedy Fordon stanowiły przyczółek nakładania cła na wszystko, co z Torunia płynęło do portów w Gdańsku, a Toruń stanowił twierdzę łypiącą na Polskie Królestwo od północy. Potem ciągłe przepychanki, raz jedno miasto wzmacniano względem drugiego, a bo to cesarska kolej pruska i Kanał Bydgoski, a bo to inne rzeczy. Oba miasta mają obecnie poczucie historycznej krzywdy przez "tych drugich" na tej samej zasadzie, jak nasz naród nadal ma za złe utratę kresów wschodnich po II wojnie światowej. Technicznie rzecz biorąc nie żyje nikt, kto by brał bezpośredni udział w tych wydarzeniach (z wyjątkiem podstępnego utargowania sobie Urzędu Marszałkowskiego, ale nie da się ukryć - to przywilej sprytniejszego po prostu), a mimo to nastroje są takie same.