Waarom zou ik nog stemmen, als regering en parlement onze wetten en regels telkens negeren of schuwen? Voor het eerst in mijn leven als doorsnee-Nederlander besluipt, nee, overweldigt mij na zestig jaren trouw stemmen ­deze vraag. Een bloemlezing.

De zaak van de onterechte boetes van de Belastingdienst werd pas aan­gepakt toen een CDA’er de partijlijn doorbrak en samen met een SP-Kamerlid de beerput opende. In de stikstof­affaire waren er al talloze waarschuwingen dat de regels overtreden werden. De overheid stak bewust de kop in het zand.

Ontwikkelingssamenwerking krijgt van Nederland financiële steun. Tegelijkertijd krijgen multinationals, ook de als brievenbusfirma’s gevestigde giganten, belastingvrijheid en ontlopen ze belastingen in ontwikkelingslanden.

De overheid doet niets

Voor gewone mensen zijn de huur- en koopprijzen van huizen inmiddels onbetaalbaar. Maar beleggers uit binnen- en buitenland kunnen vrij hun gang gaan en de woningcorporaties moeten blijven afdragen aan het Rijk. De overheid doet niets, behalve roepen dat er meer gebouwd moet worden.

De winst op arbeidskrachten uit Oost-Europa gaat naar commerciële ­arbeidsbureaus. Problemen bij de huisvesting, uitkeringen, gezondheidszorg en onderwijs zijn voor de overheid.

Ondertussen staat onze positie als rijk land in schril contrast met de on­acceptabele tekorten in de jeugd- en psychiatrische zorg. Het aanvullende miljardenbudget voor verpleeghuiszorg kwam pas na actie van de bevolking, niet van de politiek. In de zorg en het onderwijs moeten steeds meer werk­nemers tekortschieten door doorgeschoten administratie en regelgeving.

En dan is er het ontbrekende moreel besef van veel politici. Hoe is het mogelijk dat een minister, na een uitspraak door ons hoogste rechtsorgaan, zich afvraagt ‘of er toch nog een list te verzinnen is’ (Cora van Nieuwenhuizen inzake Lelystad Airport)? En zo heb ik nog een lange lijst met voorbeelden.

Typerend voor het huidige bestel is voor mij de foto van zegevierende politici bij een 130-kilometerbord daags na de laatste verkiezingen. Deze vorm van etalering van een verkiezingsuitslag ­demonstreert voor mij de intellectuele luiheid van de moderne symboolpolitiek. Veel stemmers, onder wie ik, verlangen naar concrete partijplannen die ook uitgevoerd worden. Dan hoef ik, en velen met mij, bij de komende verkiezingen niet versplinterd, populistisch of níet te gaan stemmen.

Lees ook:

Keer op keer slaat het kabinet de plank mis in het contact met landsdelen buiten de Randstad

Het kabinet botst weer eens met bestuurders van buiten de Randstad. Terwijl ze elkaar hard nodig hebben.