Beeld anp

Het Leidseplein was, zoals gebruikelijk, een kolkend inferno van dronken toeristen. Het zijn vooral Britten en het wordt elk weekend erger. Een zogenaamde 'hen party', halfnaakte bachelorettes met bruidssluiers, hielp joelend de dikste van het stel kotsen in de fontein van het Americain; drie lallende hooligans op oranje huurfietsen kwamen ten val in de tramrails en vervolgden bloedend maar schaterend hun weg; er loeiden sirenes, een moeder gaf haar krijsende tienerdochter midden in de menigte een klap in het gezicht, dit alles in de walm van frituur, wafels, bier en hasj.

'Christus koning...', bracht ik uit, maar mijn zoontje fietste laconiek door het pandemonium, waarbij hij handig laveerde langs een aangekoekte vagebond en een scheldend heksje met een boodschappenkar vol vuilnis. 'Mag ik straks een McFlurry?' Nou, vooruit.



Het loket van de apotheek was, waarschijnlijk terecht, voorzien van kogelvrij glas. 'Kunt u hem een tabletje codeïne geven, om de nacht door te komen?', vroeg ik, wijzend op mijn zoontje, dat behulpzaam zijn zeehondenblaf ten beste gaf. Nee, dat krijg je niet zonder doktersrecept, ook niet midden in een brandend Sodom, zelfs niet als je drie kinderen zonder grote medische missers hebt grootgebracht. Je kunt wél een smerig, mierzoet drankje kopen waarin ook codeïne zit, met dezelfde werking dus; wie het begrijpt mag het uitleggen.

Mijn zoontje keek walgend naar het flesje. 'Mag ik dan ook kipnuggets?', vroeg hij. We worstelden ons een stampvolle McDonald's binnen waar duwende klanten elkaar en het onverschillige personeel op hoge toon afsnauwden. Een ook weer Engels jong stel stond met wijdopen bekken te tongzoenen en tegen elkaar op te rijen alsof ze in bed lagen, maar mijn zoontje was niet onder de indruk; hij had er laatst nog twee 'écht zien neuken, in het park'.



'Kom, we eten het thuis op', zei ik. 'Waarom? Het is hier toch gezellig?', hoestte hij, maar ik kreeg hem toch mee, op de fiets door de hel. We struikelden nog even over een Britse schandknaap die met open gulp en bloeddoorlopen ogen in ons portiek zat te blowen, ('sorry, ma'am') maar daarna waren we weer lekker thuis.



De volgende ochtend bleek Brexit een feit. Nu maar hopen dat het helpt.



s.witteman@volkskrant.nl