Czy Kanada zachwyca się swoim premierem tak jak reszta świata? – No, nie powiedziałbym – Justin Ling, polityczny dziennikarz śledczy, przeciąga się nad kubkiem kawy. – Kanada nie wybrała sobie idola, ale menedżera. Naszym zadaniem jest go rozliczać, a nie ubóstwiać.

Na półmetku kadencji Justin Trudeau przechodzi kryzys wieku świetnego. Zauważalnie posiwiał i z ulgą pożegnał 2017 rok, który był dla niego politycznie bardzo trudny. Kanadyjczycy z rzadka patrzą premierowi na ręce, ale ostatnio coraz mniej podoba im się to, co widzą. Poparcie dla rządu stopniało z sześćdziesięciu procent w pierwszych dniach kadencji do ledwie trzydziestu trzech na początku marca 2018 roku. Gdyby wybory odbyły się dziś, Justin Trudeau straciłby władzę w Kanadzie.

Dostęp online Zapewnij sobie dostęp online do wszystkich tekstów, nagrań audio i wersji na czytniki. Skorzystaj z oferty

Od miesięcy rząd dokonuje samookaleczenia i coraz częściej pada pytanie, ileż jeszcze można. Za to Europa nadal popełnia błąd, skupiając się na medium, a nie na treści przekazu. Zajęci memami i doniesieniami o wzorku na skarpetach premiera, tracimy z oczu szerszy obraz. Tymczasem tu, na miejscu, kod Justina Trudeau jest czytany zupełnie inaczej: premier to bezwzględny technokrata, który osiąga, co chce, nie oglądając się na koszty i konsekwencje. Oczywiście w białych rękawiczkach. Sam Trudeau skromnie pisze o sobie w autobiografii, że w skali od zera do dziesięciu zasługuje na nie więcej niż ósemkę. Zaraz potem dodaje, że ósemki lubią otaczać się dziesiątkami i dzięki temu dostają to, czego chcą.

Siedzimy w niewielkiej kawiarni w zachodniej części Toronto – dzielnicy modnej i twórczej. Gdyby nie dwadzieścia siedem stopni mrozu i hałdy śniegu za oknem, można by pomyśleć, że jesteśmy w sercu berlińskiego Mitte. Na surowym, drewnianym blacie barista ustawia szklanego dripa i cierpliwie ciurka kawę. Zamiast papierowych kubków – szklanki z grubego szkła. Zamiast papierowych opasek, które chronią palce przed poparzeniem – obcięte nogawki jeansów. Wokół nas tuzin ludzi pochylonych nad laptopami. Pracują w ciszy, prawie wszyscy w czapkach z pomponem, na które Kanadyjczycy mówią toque. W tle śpiewa David Bowie. Odcinają się od niego tylko nasze dwa głosy, więc goście kawiarni mogą usłyszeć wyraźnie:

– Największym wrogiem premiera jest on sam – zapewnia Ling. – Czy Trudeau wygra kolejne wybory? Oczywiście opozycja nie śpi, ale tak naprawdę ten rząd mogą wykoleić tylko dwie rzeczy: mało prawdopodobna porażka w negocjacjach w sprawie NAFTY, Północnoamerykańskiego Układu Wolnego Handlu, na którym opiera się cała kanadyjska gospodarka, albo premier we własnej osobie.

droga trudeaudo władzy zaczęła się, gdy świat nadal lizał rany po kryzysie finansowym, w którym także Kanada, gospodarczo ściśle sprzężona ze Stanami, dostała rykoszetem. Rośnie bezrobocie, kolejki pod bankami żywności się wydłużają. Kończą się nie tylko ryby, ale nie ma też na wędki. Konserwatywny rząd z ojcowską troską tłumaczy, że w tych trudnych czasach trzeba zaciskać pasa. Ale nie są to słowa, na które ktokolwiek tu czeka.

Na czele gabinetu stoi siwowłosy Stephen Harper, nazywany „zimną rybą”. Nie jest przywódcą porywającym tłumy, raczej sumiennym urzędnikiem beznamiętnie wypełniającym przydzielone obowiązki. Jak księgowy pilnuje, żeby kolumna „winien” nie była wyższa niż ta z nagłówkiem „ma”.

Zajęci memami i doniesieniami o wzorku na skarpetach premiera, tracimy z oczu szerszy obraz. Tymczasem tu, na miejscu, kod Justina Trudeau jest czytany zupełnie inaczej: premier to bezwzględny technokrata, który osiąga, co chce, nie oglądając się na koszty i konsekwencje.

Rządzący wydają się przytłoczeni pokryzysową sytuacją gospodarczą, a naród – ich bezradnością. Znikąd optymizmu, bo twarde dane gospodarcze są niewzruszone, podobnie jak premier Harper. Znużeni Kanadyjczycy zaczynają rozmawiać między sobą, że przydałby się jakiś sensowny przywódca, który nie tylko bezpiecznie przeprowadzi kraj przez kryzysową zadymkę, ale i doda otuchy na przyszłość.

Pozycja premiera nie wydaje się mocno zagrożona. Według komentatorów konserwatyści po prostu nie mają z kim przegrać. Liberałowie są w rozsypce, a ich postulaty skrajnie nierozsądne i niepraktyczne. Do tego nie mają wyrazistego lidera. Jedynym poważnym przeciwnikiem jest Narodowa Partia Demokratyczna, ale to przystawka: partia, która nigdy samodzielnie nie wygrała wyborów. Jako lewicowa demokracja chętnie uzupełnia albo liberalne, albo konserwatywne rządy. Jej przywódca Tony Mulcair to dobry sparingpartner, ale żadne zagrożenie.

Tymczasem liberałowie szukają kogoś, kto odnowi oblicze partii. Do wewnętrznych wyborów wystawiają byłego nauczyciela prowadzącego kółka teatralne, który dopiero zdobywa pierwsze …

Chcesz przeczytać do końca? Wykup dostęp online Liczba artykułów dostępnych w całości bez logowania się w naszym serwisie: 0 z 0 Wykup dostęp online