Om haar wens en gevoelens voor het meisjesgeslacht beter te begrijpen, schakelt Barbara een psycholoog in. "Ik had zelf niet zo'n hele beste relatie met mijn moeder. De psycholoog zei dat vrouwen dan heel erg de neiging hebben om een meisje te willen, zodat zij die moeder-dochterrelatie wel kunnen hebben. Toen dacht ik wel: dat zou het kunnen zijn."

Behandeling in het buitenland

Barbara hoort over een voedingsdieet dat het geslacht van een kind kan beïnvloeden, maar merkt al snel dat dat niet de gezochte uitkomst biedt. Ze zoekt verder en hoort over een behandeling in een buitenlandse kliniek. Daar brengen ze de zaadcel en eicel buiten het lichaam om samen via ivf. De daaruit ontstane embryo's worden vervolgens geselecteerd op geslacht. Het embryo met het gekozen geslacht wordt teruggeplaatst bij de vrouw.

Als de plannen voor een dieet verschuiven naar een serieuze behandeling, wordt de vriend van Barbara sceptisch. "Hij had het er heel moeilijk mee: hij schaamde zich er echt voor. Toen we het bespraken voelde hij zich met zijn rug tegen de muur gedrukt. Hij wist ook: als ik het niet doe en het wordt weer een jongen, dan krijg ik voor de rest van mijn leven te horen dat we geen meisje meer zullen hebben."

Discussies

Barbara: "Maar hij zag ook in dat als we dit niet zouden doen, dat mijn verdriet erom wellicht groter zou zijn dan de moeite die het voor hem kost om het wel te doen. We hebben er geen ruzies over gehad, wel discussies en emotionele gesprekken. Hij heeft ooit gezegd dat hij misschien niet samen wilde zijn met een vrouw die zo in het leven staat. Maar hij dreigde nooit om bij me weg te gaan."