Zobaczyliście ludzką sylwetkę na zupełnie pustym odcinku drogi, który przemierzaliście samotnie albo mieliście wrażenie, że jadąc nocą samochodem w pojedynkę dostrzegliście ... zarys ludzkiej sylwetki na tylnym siedzeniu? Dziś opowiemy Wam co to było.

Ludzie-cienie widywani byli już od czasów starożytnych, ale po raz pierwszy temat ten został szerzej opisany w 1887 roku. Francuski pisarz Guy de Maupassant napisał historię „Le Horla” („Ciemnych istot”), którzy żyją na mleku oraz wodzie i poniewierają ludzkimi umysłami. Po raz pierwszy w mediach opowieść o ludziach-cieniach zagościła jednak dopiero 21 września 1953 roku jako tytuł radiowej audycji, która została wyemitowana w Chicago WGN-AM „Hall of fantasy”.

Historia wywołała jednak prawdziwą medialną burzę w 2001 roku, podczas jednej ze słynnych audycji Arta Bella dotyczących zjawisk nadprzyrodzonych. Autor audycji w ciągu kilku dni dostał tysiące wiadomości od słuchaczy, którzy widywali cienie.

Jak się okazuje zjawisko występuje na całym świecie. W islamskiej kulturze znane są jako Jinn i opisywane są jako postaci z czarnego dymu. Indianie Cherokee mówią o czarownicy kradnącej ludzkie dusze.

Wysokie istoty z przesadnie długimi rękami nie mają ust, nosów, uszu i włosów. Czasem posiadają jednak czerwone lub żółte oczy, niekiedy noszą kapelusz. Ich ruchy są chaotyczne: najpierw powolne, a następnie ultraszybkie. Świadkowie twierdzą, że postacie pojawiają się na krawędzi ich pola widzenia i że potrafią się nagle rozpuścić lub przenosić. Wszystko trwa w ułamku sekundy. Najczęściej stają w kącie lub zachowują się jak tańczące na ścianie cienie.

Czym są ludzie-cienie?

Badacze mają kilka teorii na wyjaśnienie tego zjawiska: duchy, demony, ciała astralne, istoty z innych wymiarów, obcy, a nawet podróżnicy w czasie. Jednak jedna z najbardziej interesujących mówi, że są one zbiorami negatywnych energii, które kumulują się w obecności osób, które przeżyły jakieś traumatyczne wydarzenia lub w miejscach gdzie stało się coś bardzo złego.

Istnieje również bardziej racjonalna teoria: nasze umysły nas zwodzą. Ludzkie zmysły łatwo jest oszukać. Nasze oko jest zaprojektowane do dostrzegania ruchu, nawet w ciemności. Natura skonstruowała je w ten sposób, by ludzie mogli bronić się przed drapieżnikami już od początku naszego istnienia. Posiadamy tę zdolność nadal, tylko w bardziej osłabionej formie.

Kolejna teoria próbująca wyjaśnić ten fenomen w sposób racjonalny mówi o tym, że podczas paraliżu sennego ludzie mogą zaobserwować różne rzeczy, bo uśpiony mózg lubi płatać figle. Jest to zatem tylko sen.

Ale tutaj nasuwa się kolejne pytanie - dlaczego ludzie doświadczają też tego zjawiska nawet w ciągu dnia i dlaczego cienie są widywane przez kilka osób jednocześnie? Dlaczego w większości przypadków w czasie takich spotkań odczuwają straszliwy, wręcz paraliżujący lęk i fizycznie odczuwają obecność istoty? Naoczni świadkowie nie potrafią jednak żartować ze swoich doświadczeń i są święcie przekonani, że nie są to omamy i urojenia.

A Wy kończąc czytać ten tekst w ciemnym pokoju w środku nocy, odważycie się obejrzeć za siebie?