Staken stoort. Laat mij beginnen met dat te erkennen. Ook ik ken het gevoel van het station binnen te stappen om er een bord vol afgeschafte treinen aan te treffen. En ja hoor, ook ik kan ze dan hartsgrondig vervloeken, die lui in hun felgekleurde vuilniszakken. Of ik dan ook vind dat we de aflijning van onze rechten door dergelijke frustraties moeten laten influisteren? Dat dan weer niet. We moeten leren verder te kijken dan onze neus lang is. Een beetje sociale wetenschap leert dat het stakingsrecht en sterke vakbonden te belangrijk zijn om overboord te gooien.

Om te beginnen moeten we de zaken in historisch perspectief zien. Weinig tot geen maatschappelijke emancipatie is ooit tot stand gekomen louter en alleen door het vriendelijk te vragen. Zonder de vakbonden en hun verfoeide stakingen en betogingen leefden we nog steeds onder de knoet van het "patronaat", zoals in de tijd van Daens. Wie denkt dat alle strijd nu gestreden is, die dwaalt.

Allereerst bestaat er nog steeds uitbuiting, ook onder onze eigen neus. Mensen in allerlei flexibele – lees: precaire – statuten kunnen ervan meespreken. Om van illegalen nog maar te zwijgen. Bovendien slaapt sinds de economische crisis niemand nog op zijn twee oren. De verworvenheden van gisteren liggen verre van noodzakelijk ook morgen nog op ons te wachten.