"Rodzina ministra sprawiedliwości od jedenastu lat oskarża prof. Dariusza Dudka o doprowadzenie do śmierci Jerzego Ziobry. Kiedy w lutym sąd uniewinnił go od wszystkich zarzutów, piekło rozpętało się na nowo. Dziś pięciu prokuratorów zajmuje się profesorem w pięciu osobnych postępowaniach. – Chodzi o to, by znaleźć jakieś haki i w końcu go dopaść – mówi nasz informator" - można przeczytać w artykule Janusza Schwertnera.

O komentarz do sprawy poprosiliśmy prokuraturę i ministra sprawiedliwości. Zbigniew Ziobro odmówił wypowiedzi, głos zabrała za to jego matka, Krystyna Kornicka-Ziobro.

Poniżej prezentujemy pełną treść odpowiedzi.

Wyjaśnienia prokuratury

"Prokuratura prowadzi pięć śledztw, które pośrednio dotyczą funkcjonowania Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, a nie samego Oddziału Klinicznego Kardiologii. Nie mają one związku z merytorycznym zakresem postępowania w sprawie czterech lekarzy oskarżonych o przestępstwo z art. 160 § 2 kk, które jest na etapie odwoławczym i w którym jednym z oskarżonych jest prof. Dariusz Dudek. Nie ma on statusu podejrzanego w żadnej z wymienionych śledztw.

1. Prokuratura Regionalna w Krakowie prowadzi śledztwo w sprawie korupcji i niegospodarności w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie, które obejmuje trzy główne wątki:

Przyjęcia korzyści majątkowej w postaci sprzętu medycznego firmy Boston Scentillc o łącznej wartości prawie 600 tysięcy złotych przez osobę zatrudnioną w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Sprzęt do zabiegów kardiologicznych, który przedstawiciel firmy medycznej miał przekazać w grudniu 2006 roku jednemu z pracowników szpitala, nie został odnotowany w dokumentacji magazynowej. Celem postępowania jest ustalenie, czy sprzęt rzeczywiście został przekazany, a jeśli tak, to gdzie trafił.

Niegospodarności w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez zawarcie ze spółką Carint Sp. z o.o., w okresie od kwietnia 2006 roku do grudnia 2016 roku, szeregu niekorzystnych umów na świadczenie usług medycznych i narażenia szpitala na straty znacznej wartości. Umowy dotyczyły zapewnienia w Pracowni Hemodynamiki tzw. dyżurów zawałowych.

Niegospodarności w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez zawarcie ze spółką Carint Sp. z o.o. szeregu niekorzystnych porozumień dotyczących szkoleń personelu medycznego w zakresie kardiologii inwazyjnej w zawałach mięśnia sercowego, a przez to narażenie szpitala na straty znacznej wartości. Umowy obejmowały okres od kwietnia 2006 roku do grudnia 2016 roku.

W toku przedmiotowego śledztwa zlecono czynności kontrolne, które w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie prowadzi Małopolski Wojewódzki Oddział Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie. Zastrzec należy, że wyniki przedmiotowej kontroli mogą zostać wykorzystane w innych, niżej wskazanych postępowaniach.

2. Prokuratura Regionalna w Krakowie prowadzi też śledztwo w sprawie poświadczenia nieprawdy poprzez wpisanie w księdze chorych Izby Przyjęć Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie innego niż faktyczny stanu pacjenta w celu utrudnienia prowadzenia postępowania karnego oraz przewodu sądowego.

W tej sprawie prokuratura wyłączyła do odrębnego postępowania sprawy trojga lekarzy. W przypadku jednego z nich sąd uznał, że czyn i wina sprawcy są niekwestionowane, umarzając postępowanie na okres próby. Pozostałe dwie sprawy nie zakończyły się jeszcze prawomocnym wyrokiem.

Badany wciąż wątek śledztwa dotyczy wpisania do dokumentacji medycznej lekarza, który w rzeczywistości nie brał udziału w zabiegu.

Osobne śledztwo ws. opinii biegłych

Prokuratura Regionalna w Krakowie prowadzi również śledztwo w sprawie śmierci pacjentki Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie wskutek nieprawidłowo przeprowadzonego zabiegu udrażniania tętnicy wieńcowej. Dokonano go w październiku 2016 roku w ramach międzynarodowych warsztatów kardiologicznych. Zakresem tego śledztwa objęto również poświadczenie nieprawdy w dokumentacji medycznej dwóch innych pacjentów szpitala, u których zabiegi również przeprowadzano w trakcie wskazanych warsztatów kardiologicznych.

Przedmiotem postępowania prowadzonego przez Małopolski Wydział Zamiejscowy Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Krakowie jest kwestia narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pacjentów, którym w związku z badaniami klinicznymi Syntax od czerwca 2006 do czerwca 2012 roku testowo wszczepiano w różnych placówkach medycznych w Polsce stenty o nazwie TAXUS Express 2. Miało to prowadzić do powikłań, a w co najmniej jednym przypadku – do zgonu pacjenta.

Małopolski Wydział Zamiejscowy Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Krakowie prowadzi również śledztwo w sprawie wyłudzenia mienia znacznej wartości ponad 370 tysięcy złotych na szkodę Skarbu Państwa. Chodzi o zawyżenie kosztów uzupełniającej opinii specjalistycznej, którą Katedra i Zakład Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach wydał w rozpatrywanej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia sprawie karnej związanej ze zgonem pacjenta w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie.

W postępowaniu tym kierownikowi Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach przedstawiono zarzut oszustwa. Jak wynika ze zgromadzonych dowodów, podejrzany – kierujący zespołem pracujących na rzecz sądu biegłych – wypełniał w ich imieniu, ale bez ich wiedzy, rachunki i karty pracy biegłych. Fałszował przy tym rzeczywisty czas pracy biegłych, a także nakład ich pracy, co posłużyło do przedstawienia sądowi drastycznie zawyżonej faktury za wykonanie opinii uzupełniającej".

Komentarz Krystyny Kornickiej-Ziobro

"To ja mam prawo czuć się ofiarą, a nie doktor Dudek. Straciłam męża, który poszedł do szpitala na badania diagnostyczne. Był w stanie ogólnie dobrym. Nie miał dolegliwości wieńcowych ani cech niewydolności krążenia, a tym bardziej nie miał zawału serca. Zostało to odnotowane w formularzu historii choroby w dniu przyjęcia do szpitala oraz potwierdzone w badaniach dodatkowych przeprowadzonych w dniach poprzedzających przybycie do kliniki, jak i w samej klinice przed zabiegiem – wszystkie wyniki znajdują się w materiale dowodowym.

Jak wynika z ostatecznego rozpoznania historii choroby, mój Mąż zmarł po 10 dniach na rozległy zawał mięśnia sercowego powikłany wstrząsem kardiogennym. Spowodowane to zostało nieprawidłowym leczeniem. Umarł, ponieważ trafił w ręce początkującego internisty, jakim był wówczas Dariusz Dudek, a nie w ręce profesjonalnego kardiologa. Cierpiał, ponieważ doktor Dudek wybrał błędną metodę leczenia i dokonywał medycznych eksperymentów na Mężu. Wszczepił mu stenty o nazwie TAXUS, które były dopiero w początkowej fazie badań klinicznych w wielonaczyniowej chorobie wieńcowej. Te badania – eksperymenty medyczne – miały dopiero odpowiedzieć na pytanie, czy te stenty są skuteczne i bezpieczne tak jak zabiegi kardiochirurgiczne, czyli by-passy. To one uważane są od lat 80. za złoty standard leczenia tej jednostki chorobowej, która została rozpoznana u mojego Męża. Zresztą, wynik tych badań dowiódł, że taka metoda leczenia, jaką wybrał doktor Dudek, jest przeciwskazana w chorobie, jaką miał mój Mąż.

"Był czas na uratowanie mojego męża"

Kiedy Mąż przez kilka dni powoli umierał, zamiast go ratować, doktor Dudek ukrywał własne błędy, oszukując zarówno Męża, jak i nas, że leczenie przebiega prawidłowo i że wszystkie dolegliwości ustąpią po powrocie do domu. Ale tak naprawdę, jak wynika z opinii wybitnych specjalistów z klinik z całego świata, to był czas do uratowania życia Męża, gdyż właśnie wtedy następowało systematyczne i stopniowe obumieranie mięśnia sercowego. A doktor Dudek nie dał nawet szansy mojemu Mężowi na przeżycie, bo nie skonsultował go – nigdy w czasie tego leczenia – z kardiochirurgiem, choć miał taki obowiązek.

To ja, a nie doktor Dudek, przeszłam w sądzie pierwszej instancji gehennę. Doświadczyłam takich upokorzeń, jakich nigdy jeszcze nie zaznałam w życiu. Czułam się, jakbym to ja była winna.

Kiedy byłam ciężko chora i po raz pierwszy nie mogłam uczestniczyć w rozprawie, sędzia Sądu Rejonowego w Krakowie Agnieszka Pilarczyk – choć miała moje zwolnienie lekarskie potwierdzone przez biegłego sądowego lekarza – wysłała po mnie, niczym po bandytę, policję. Miałam być przez trzy kolejne dni wożona z Krynicy do Krakowa na łóżku na salę rozpraw. Tak sądy nie traktowały ludzi nawet w PRL-u. A mnie to miało spotkać w wolnej Polsce. Przypomnę tylko, że jestem w tej sprawie pokrzywdzoną, a nie oskarżoną.

Na sali rozpraw pani sędzia krzyczała na mnie i nieustannie mnie strofowała. Nie pozwalała mi korzystać z notatek ani składać oświadczeń w odpowiedzi na wyjaśnienia oskarżonych czy zeznania świadków, co było drastycznym łamaniem moich praw jako strony procesowej. Natomiast oskarżonym wolno było i odczytywać swoje wyjaśnienia z kartek, i do woli składać oświadczenia.

Przykro o tym mówić, ale doszło nawet do tego, że sędzia zaproponowała, by wezwać na świadka nieżyjącego wtedy już od kilku lat pana profesora Zbigniewa Religę. Czy może być bardziej jaskrawy przykład cynizmu wobec oskarżycieli, a przy okazji wobec rodziny śp. profesora Religi?!

Dziennikarze nie mieli okazji tego usłyszeć. Pani sędzia – mimo mojego sprzeciwu – zamknęła przed nimi drzwi sądowej sali podczas większości rozpraw i utajniła ich przebieg. A na tej sali pogwałcono moje prawa do obiektywnego procesu.

Pani sędzia uchyliła kilkaset moich pytań dotyczących procesu leczenia mojego Męża do świadków, każąc się zwracać z nimi do biegłych. Kiedy tak postąpiłam, zaakceptowała je, uznając za ważne i istotne w tej sprawie i poleciła biegłym odpowiedzieć na nie. Jednak po pół roku zmieniła zdanie, uchylając wszystkie te pytania i zadała zaledwie kilka własnych, z których duża część nie miała żadnego istotnego znaczenia.

Pani sędzia ignorowała także moje zastrzeżenia dotyczące obiektywizmu biegłych, nierzadko powiązanych towarzysko, zawodowo i biznesowo z oskarżonymi. Odrzuciła nawet wniosek jednego z biegłych, profesora Marka Dei, który sam prosił o wyłączenie całego zespołu biegłych od wydawania opinii właśnie z uwagi na tego typu powiązania.

Pani sędzia odrzuciła również liczne ekspertyzy biegłych, które moja rodzina na własny koszt zleciła u niezależnych specjalistów z ośrodków uniwersyteckich z całego świata. Wszystkie wskazywały na szereg błędów popełnionych przez oskarżonych lekarzy. Choć sama sędzia włączyła je w poczet materiału dowodowego, to uzasadniając wyrok, z góry je zdyskwalifikowała. A zgodziła się jednocześnie, żeby sąd zapłacił za uzupełniającą opinię polskich biegłych, liczącą zaledwie 23 strony, rekordową w historii polskiego sądownictwa kwotę – 370 tysięcy złotych. Przyznała ją mimo moich protestów i precyzyjnemu wykazaniu przeze mnie absurdalności tak wysokiej kwoty. Dodam jeszcze, że opinia ta, odpowiadająca na zaledwie osiem pytań, była wewnętrznie sprzeczna i niejasna w swej treści.

Nawet ówczesny prokurator generalny, pan Andrzej Seremet, stwierdził, że również zasadnicza opinia biegłych jest niespójna, niejasna i wewnętrznie sprzeczna. Co najważniejsze, potwierdził to w swym wyroku Sąd Najwyższy, który całkowicie zdyskawalifikował tę opinię. A szef zespołu biegłych jest dziś podejrzany o to, że drastycznie zawyżył koszty ekspertyzy.

Fakt, że przez 11 lat nie można osądzić lekarzy, którzy przyczynili się do śmierci mojego Męża, uważam za porażkę wymiaru sprawiedliwości. I to ja czuję się z tego powodu pokrzywdzona. To ja mam prawo skarżyć się na nierówne traktowanie przez sąd, a nie doktor Dudek, że jest osaczony przez państwo.

Szukam jednak w sądach sprawiedliwości od 11 lat, ponieważ wierzę, że napiętnowanie przez sąd rażących lekarskich błędów może być ostrzeżeniem dla lekarzy, którzy lekceważą swoje obowiązki, i może uratować innych pacjentów. Mój mąż był lekarzem, ja sama jestem lekarzem dentystą i posiadam drugi stopień specjalizacji z chirurgii stomatologicznej, i mam wielu przyjaciół wśród lekarzy, którzy z wielkim oddaniem i troską wykonywali i wykonują ten zawód. I wiem, że zdecydowana większość lekarzy tak właśnie podchodzi do chorych. Mąż miał niestety nieszczęście trafić w ręce lekarzy, którzy swoje własne ambicje postawili ponad dobro pacjenta.

To ja sama od bardzo dawna wnioskowałam, żeby dla zachowania pełnego obiektywizmu, przenieść sprawę z Krakowa. Żeby na to, co dzieje się na sali rozpraw, nie miały wpływu środowiskowe czy towarzyskie powiązania. Złożyłam taki wniosek, zanim mój syn został Ministrem Sprawiedliwości i na długo przed tym, gdy doszło do zmian personalnych w krakowskim sądzie. Nie można łączyć tych spraw.

O ewentualnym przeniesieniu procesu do innego sądu będzie rozstrzygał Sąd Najwyższy, na który Minister Sprawiedliwości nie ma żadnego wpływu. Wierzę, że Sąd Najwyższy podejmie obiektywną decyzję i zrobi wszystko, by proces był prowadzony uczciwie.

Proszę mi nie odbierać prawa do dochodzenia w sądzie sprawiedliwości, dlatego że mój syn został ministrem. Z determinacją zabiegam o nią od 11 lat i przez większość tego czasu syn nie sprawował żadnych rządowych funkcji. Nie zrezygnuję, dlatego że wskutek decyzji wyborców doszła do władzy opcja polityczna, którą reprezentuje syn.

Mój syn nie uczestniczy osobiście w postępowaniu. Ostatni raz w sądzie był w styczniu 2014 roku, gdy z obowiązku występował jako świadek. Apelację od wyroku, który zapadł w pierwszej instancji, wnieśli wyłącznie pełnomocnicy – w imieniu moim i syna Witolda oraz prokurator i osobiście młodszy syn, Witold. Nie można mnie karać i zakazywać dochodzenia prawa przed niezawisłym sądem z tego powodu, że mój syn jest Ministrem Sprawiedliwości.

Z całą mocą pragnę pokreślić, że gdy mój syn nie pełnił żadnej publicznej funkcji, a ministrem sprawiedliwości był wówczas przedstawiciel Platformy Obywatelskiej, to wtedy Sąd Najwyższy wypunktował liczne błędy w postępowaniu sądowym i w opiniach polskich biegłych i nakazał sprawę ponownie prowadzić, mimo że w ogromnej większości tego typu spraw Sąd Najwyższy skargi oddala i sprawy prawomocnie kończy".

(jsch)