In de documentaire ‘Onder Ongelovigen’ behandelt Boris van der Ham een thema dat vreemd genoeg zelfs in het Westen taboe lijkt, namelijk de moslim die de islam verlaat.



In islamitische landen is de straf op afvalligheid de doodstraf. Individuele vrijheid bestaat er niet en het geloof verlaten is een doodzonde. Die laatste regel geldt verrassend genoeg ook voor de ex-moslims die in Europa leven, want ze krijgen dreigementen en hebben te maken met sociale uitsluiting.

Je zou denken dat afvalligen juist beter af zijn in het vrije Westen, maar niets is minder waar. Je zou denken dat moslims die al tientallen jaren in Europa leven, of hier zelfs geboren zijn, zich enigszins het principe van ‘leven en laten leven’ eigen gemaakt hebben. Je zou zelfs denken dat de linkse politieke strekking de eerste zou zijn die zou opkomen voor het recht van de ex-moslim om ex-moslim te zijn.

Niets is minder waar. Als er één politieke strekking de integratie van moslims en de daarbij horende evolutie van de westerse islam heeft tegenwerkt, is het wel de linkse strekking.

Een cultuur doordrongen van dwang compromisloos accepteren in Europa, is geen mooie vorm van naastenliefde. Het is even dom en gevaarlijk als je hand in een slangenmand steken en hopen dat je niet wordt gebeten, omdat je je hand er vrijwillig instak.

Door alle kritiek op de islam af te doen als schaamteloos racisme, hebben de linksen de moslims verheven boven de rest. Met medewerking van links en onder het mom van vrijheid van cultuur en religie, heeft de moslimgemeenschap zijn ridicule, sociale controle zo levendig gehouden dat het beest nu ontembaar geworden is.

Niet-moslims die kritiek hebben op de islam worden genadeloos aangemerkt als fascist: als ze konden zouden ze de ‘fascist’ markeren. Gewoon, zodat je geen tijd hoeft te verspillen aan een constructief gesprek.

Niet zolang geleden was ik op een boekpresentatie waar ook N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie, red.) Minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken Jan Jambon kwam spreken. Verschillende sprekers kwamen aan bod, er werden dingen gezegd als “We moeten toenadering zoeken tot Iran” en “Meneer Jan Jambon, kunnen moslims wel moslims zijn in België?” (gaat moeilijk zo zonder shariah-rechtbanken). Tijdens de vragenronde werd duidelijk dat het publiek grotendeels links was.

Onverwachts stond er een Engel der Rede op met een opmerking, die meteen de Gutmensch-sfeer versneed tot 1001 stukjes. De dame wees op het totalitaire en intolerante karakter van de islam. Niet de ook aanwezige Palestijnse spreker diende deze dame van antwoord, maar onze eigenste N-VA minister, Jan Jambon. De repliek was scherp, een paar octaven hoger én met het nodige theater.

Wat volgde was een luid applaus. De dame kreeg helaas geen kans om te antwoorden. Maar wie kan dat wat schelen: onze minister heeft weer een lelijke fascist de grond ingeboord! En zo heeft een N-VA minister zijn steentje bijgedragen aan het ondertussen ijzersterke schild, waarmee links zich weert tegen de realiteit.

Een ex-moslim strijdt niet alleen tegen de moslimgemeenschap, maar bizar genoeg ook tegen de linkse. Linkse politieke partijen die vechten voor de hoofddoek, die andere politici ervan betichten de moslims onnodig te provoceren wanneer ze een expo houden over Mohammed cartoons…ze maken het beest elke dag sterker.