‘Ik ontwikkelde een soort eetstoornis en andere dwanggedachten. Ik was wel obsessief met van alles bezig’

Een jaar later leverde ik een eerste opzet tot een hoofdstuk in. Normaal gezien zou dat het moment zijn waarop je te horen krijgt of je door mag met je onderzoek of niet. In het hoofdstuk deed ik mijn methode uit de doeken: ik wilde in eerste instantie geen jurisprudentieonderzoek doen, maar vooral op de theorie ingaan. Ik dacht dat ik dat goed had verdedigd, maar mijn promotor ging op geen van mijn argumenten in. Hij vond mijn voorstel onacceptabel en verlengde mijn contract met drie maanden om het jurisprudentieonderzoek te doen. Hij zei dat het een blijk van vertrouwen was, maar het voelde alsof de aarde onder mijn voeten weggleed. Dat is bizar weinig: andere promovendi deden daar zeker een halfjaar over.’

Eetstoornis

‘Op dat moment raakte ik echt de weg kwijt. Ik was letterlijk met stapels arresten aan het schuiven, aan het categoriseren en belangrijker nog: aan het vertalen, omdat bijna alle jurisprudentie in het Engels was. Ik durfde in die weken niet meer op mezelf te vertrouwen, bladerde steeds weer terug naar arresten die ik al had gelezen, omdat ik niet zeker wist of ik het goed had gedaan. Ik ontwikkelde in die tijd een soort eetstoornis en andere dwanggedachten. Ik was wel obsessief met van alles bezig. Achteraf gezien denk ik dat ik dat deed om het gevoel te krijgen toch nog ergens de controle over te hebben. Ik vond het nog wel meevallen als ik andere promovendi hoorde. Ik ken promovendi met grotere problemen, één promovendus die ik kende werd van begeleider naar begeleider doorgeschoven en moest steeds haar plan aanpassen. Een ander is uiteindelijk zelfs opgenomen in een kliniek.’

Spullen pakken

‘Toen ik na drie maanden mijn jurisprudentieonderzoek inleverde, stond mijn promotor op de ochtend dat we het zouden bespreken ineens in mijn kamer. Hij zei: “Ik vond het niet eerlijk je de hele dag te laten wachten.” Hij vertelde me dat mijn contract niet zou worden verlengd. Mijn Nederlands zou te gebrekkig zijn. Ik zei hem dat dat klopte, maar dat het kwam omdat ik in drie maanden passages uit tientallen arresten naar het Nederlands moest vertalen. Ik wilde daar graag nog aan schaven, maar daar had ik de tijd niet voor. De ideeën en het raamwerk dat ik had opgezet en uitgedacht moesten toch wel duidelijk zijn. Konden we het daar niet over hebben? Maar ze waren onwrikbaar: ik kon mijn spullen pakken. Over de inhoud is het tot mijn grote frustratie niet eens gegaan.