Marc Vanden Bussche vond in het najaar van 2015 in ieder geval dat asielzoekers aan zijn kust niets te zoeken hadden. Geen hoop dus voor de vluchtelingen. Vanden Bussche verzette zich aanvankelijk tegen de komst van een asielcentrum en zou, volgens meerdere bronnen van Fedasil, minstens een eigen regime willen hanteren om in de slaapvertrekken van deze vreemde lieden ongebreideld huiszoekingen uit te voeren, hun gsm-gegevens te analyseren en de administratieve aanhoudingen een eigen invulling te geven. Een vrij drastische beknotting van verdragsrechtelijk gegarandeerde vrijheden, je zou het niet zo meteen van een liberaal verwachten.

De voorbije dagen kwam de burgervader opnieuw in het nieuws. Hij wil nu zelfs de asielzoekers “en masse” de toegang ontzeggen tot het plaatselijke publieke zwembad omdat er beweerdelijk een aanranding zou zijn gepleegd door een twintiger van Iraakse origine ten overstaan van een Vlaams meisje van tien jaar.

‘Nemo censetur ignorare legem’ (iedereen wordt geacht de wet te kennen). Dat geldt toch ook voor een burgemeester. De antidiscriminatiewet van 10 mei 2007 verbiedt een discriminatie op basis van herkomst betrekkelijk de toegang tot een publieke plaats (artikel 5). Een onderscheid mag alleen als dit onderscheid gerechtvaardigd is door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dit doel passend en noodzakelijk zijn. Het zwembadincident, of wat daar ook zou moeten voor doorgaan, onderbouwt deze door de burgemeester verhoopte discriminatie geenszins.

Indien de burgemeester van Koksijde dit verbod dus doorvoert, dan schendt hij noch min noch meer de wet.