Taalpuristen zullen zeggen dat dit een pleonasme is. En toch is er een gradatie te maken in de gewelddadigheid die gebruikt werd bij de jongste liquidaties in de Nederlandse hoofdstad.

Op 8 maart 2016 werd bijvoorbeeld het afgehakte hoofd van Nabil Amzieb ostentatief neergelegd op het voetpad voor een waterpijpcafé. Fietsers, op weg naar hun werk, zien het hoofd liggen. Als beeld kan het tellen. Maar daar hield het niet op. Zijn naakte lichaam werd teruggevonden in een gestolen observatiewagen van de politie.

Een ander slachtoffer, Luana Luz Xavier, werd om 19.30 uur ’s avonds midden op straat doodgeschoten voor de ogen van haar kinderen. Andere liquidaties vonden plaats bij klaarlichte dag en in buurten waar ook kinderen naar school gaan. Dat er niet meer onschuldige slachtoffers vallen, is vanuit die optiek verbazingwekkend te noemen.

Hoewel. Naast de term "mocromaffia" spreekt men ook over zogenoemde "vergismoorden". Dat zijn slachtoffers die, letterlijk, per vergissing gedood worden. Door de roekeloosheid waarmee de uitvoerders van deze moorden tewerkgaan, vergist men zich gewoon en wordt de verkeerde geliquideerd.

In de Volkskrant spreekt een oud politieman over de uitvoerders in termen van een nieuwe generatie criminelen van voornamelijk zeer jonge, laagopgeleide en in sommige gevallen zelfs zwakbegaafde mannen. Eerder werden "dure professionele huurmoordenaars" ingehuurd, nu wordt de job uitbesteed aan ongetrainde en amateuristisch opererende lui die er zo maar wat op los schieten met zware wapens.

Paul Vughts, een gerenommeerd misdaadjournalist van Het Parool die nota bene zelf in een beschermingsprogramma zit omdat hij bedreigd wordt, spreekt van "lastpakjes en hangjongeren uit Amsterdam-West die in rap tempo doorgroeien tot straatrovers, overvallers en uiteindelijk willen meedoen in de drugshandel. Ze komen heel gemakkelijk aan wapens en doen ook niet moeilijk over het gebruik ervan."