‘Dit is geen kattenpis, die geur is veel sterker. Dit is mensenpis: ze hebben vannacht dus geplast in de gang”, zegt Tugrul Cirakoglu (26). Het is woensdagochtend 10 uur, een van de bewoners van het studentenhuis in Amsterdam heeft net de deur voor hem opengedaan. Daarna ging ze weer naar bed. Brak. Tot 5 uur is er gefeest in de keuken die Cirakoglu nu gaat schoonmaken terwijl de bewoners van het huis hun roes uitslapen.

Hij trekt turquoise plastic handschoenen aan. Zijn collega Clorencio Dollart (18) haalt het aluminiumfolie van de ramen, Cirakoglu zet de deuren naar de tuin open. Frisse lucht. „Dat is altijd het eerste wat ik doe als ik een huis binnenkom.” Daarna een schone vuilniszak in de prullenbak.

Zijn bedrijf heet Frisse Kater. In te huren als je een bont feestje hebt en zelf geen zin om de volgende dag de troep op te ruimen. Toen hij begon in 2014 had hij enkele klanten per week, nu verdient hij de maandomzet van het begin makkelijk in één dag, zegt Cirakoglu. In anderhalf jaar is zijn omzet verzesvoudigd. Er zijn schoonmaakbedrijven die ook reiniging na een feestje aanbieden. „Maar wij zijn de enige die hierin zijn gespecialiseerd, we doen dit op constante basis.”

De vloer is nat, op sommige stukken liggen plassen drank vermengd met chips, sigaretten, plastic bekertjes, stukken komkommer en limoenpartjes. De gang is plakkerig, de deur naar het toilet staat open, wc-papier naast de pot. Het dispuut had eerst een damesdiner, later op de avond kwamen de jongens erbij. In totaal waren er zo’n tachtig mensen in het souterrain. En uiteindelijk politie aan de deur.

In de hoek van de woonkeuken staat een biertap. Cirakoglu is blij dat ze plastic bekers hebben gebruikt: dat scheelt afwas. In een grote champagnekoeler giet hij halfvolle glazen leeg, bodempjes wijn, Gordon’s Gin en goedkope wodka. Alle lege flessen worden verzameld op één plek: glas bij glas, de statiegeldflessen apart. „Een vrouw belde me eens achteraf boos op: wat heb je met mijn statiegeldflessen gedaan?”

Lastige vrouwen

Zijn klanten ziet hij vaak niet. Ze leggen de sleutel onder de mat en het geld op tafel. Sporadisch is er nog iemand wakker als hij binnenkomt. Vrouwen onder invloed zijn lastig, zegt hij. Ze gaan aan je zitten of willen met hem op de foto. Als ze high zijn willen ze knuffelen en eens kreeg hij een zoen op zijn wang. De oplossing? Zakelijk mee omgaan, afstand houden.

In een chique villa in het Gooi wilde een jongen zijn autosleutel lenen om cocaïne van te snuiven. Hij bleef erom zeuren. Vanwege dit soort types gaat Cirakoglu met minimaal twee man naar een klus. Hij heeft alleen maar jongens in dienst; hij vindt het onverantwoord om vrouwen naar dit soort plekken te sturen.

Op iedere locatie maakt hij vooraf en achteraf foto’s. „Voor mijn eigen veiligheid. Soms vragen mensen: hoezo ben je zes uur bezig geweest, het viel wel mee met de chaos.” Dan confronteer ik ze met de foto’s en zien ze dat het niet meeviel.” De gemiddelde opdracht is twee tot drie uur werk met twee mensen. Voor twee uur vraagt hij 96 euro. Wordt hij „met spoed” besteld – het schoonmaken moet binnen 24 uur – dan is het 170 euro. Op feestdagen betaal je 240 euro.

Terug naar het dispuutshuis. „Er is gekotst in de wasbak. Gatver.” Cirakoglu zet de kraan open, het water spoelt langzaam weg, de geur blijft hangen boven het aanrecht. Hij moet straks naar de auto voor ontstopper. De wasbak desinfecteert hij. Dat kun je zelf ook doen met een beetje bleekmiddel, tipt hij.

Zijn klanten zijn studenten, bekende Nederlanders, dj’s, zakenmannen. Op straat allemaal nette mensen, zegt hij, „maar wat er achter de deur van hun woning gebeurt, zien alleen wij”.

Tijdens zijn master Management & International Business in Londen woonde hij in een dorm, een flat met ongeveer honderd studentenkamers. Daar zag hij hoe fanatiek studenten kunnen feesten. Wilde nachten, smerige ochtenden. Terug in Nederland bedacht hij: met het opruimen kan ik geld verdienen. In het begin had hij een paar klanten per week, inmiddels heeft hij zeven dagen per week opdrachten, verschillende per dag.

De dingen die hij aantreft zijn extreem. Op zijn Flickr-pagina staan nu 1.337 foto’s: veel lege flessen, natte vloeren en volle asbakken, maar ook gebruikte condooms, strings, vieze wc’s, een gescheurd douchegordijn, tampons, confetti vermengd met de drankmodder. Kak van de muur halen went nooit, zegt hij. „Ik snap niet waarom mensen dat doen en hoe ze het op die plek krijgen.”

Toch zegt hij ja tegen elke opdracht. Behalve van mensen die op zijn zwarte lijst zijn beland. Door wangedrag, zoals die vrouw over die statiegeldflessen. Of mensen die geld terug willen om ongeldige reden („Er zat nog een stukje voedsel in het afvoerputje” of „Ik vond een stukje glas in een hoek van de kamer, had mijn voet kunnen snijden”).

Een fles glassex en een gele doek

Toen hij begon, deed hij dit werk puur voor het geld. Nu wordt hij blij van complimenten. Soms sturen klanten die wakker worden als hij al de deur uit is een berichtje. ‘Ik kan je voeten wel kussen’, kreeg hij eens.

Nadeel van zijn baan: in restaurants eet hij niet meer. Zijn bedrijf heeft ook contracten met horeca. „Hun eigen personeel maakt wel schoon, maar niet professioneel.” Als hij in een restaurant een fles Glassex met een geel doekje ziet, weet hij genoeg. „Vaak wordt de hele zaak ermee schoongemaakt. Niemand weet waar dat doekje is geweest en hoe lang het wordt gebruikt. En daarmee gaan ze dan over je tafel.”

Cirakoglu maakt schoon in een zwarte broek, wit T-shirt en Crocs. Speciale pakken gaan alleen aan als de situatie gevaarlijk is voor de gezondheid: bloed op de locatie, dode beesten, extreem veel ongedierte. Zo was er eens een koelkast met zakken rottend vlees. En een feest waar een dronken jongen door een raam was gevallen: bloed op de grond, overal scherven. Nee, dat melden klanten niet van tevoren. „Daar schamen ze zich voor. Mensen zeggen nooit: er ligt kots en bloed. Ze zeggen: je hoeft eigenlijk alleen maar te dweilen.” Hij zou liever hebben dat klanten eerlijk zijn, dat scheelt twee keer naar de auto lopen om extra spullen te halen. „En ik kom er toch wel achter.”