Soms vertellen kleine feiten veel over de grote stad Brussel.

Door Luckas Vander Taelen, freelancejournalist en regisseur

In Molenbeek geldt binnenkort een ‘tijdelijk samenscholingsverbod’ rond het metrostation Beekkant. Buurtbewoners waren de agressie van rondhangende groepen jongeren beu. En ook de vervoersmaatschappij MIVB had zich in het verleden al herhaaldelijk beklaagd.

Metrostations zijn traditionele pijnpunten in Molenbeek. Ook rond Ribaucourt waren drie maanden lang samenscholingen verboden, omdat daar te veel drugs werd verhandeld. En bij Zwarte Vijvers werden op nieuwjaarsnacht auto’s in brand gestoken. Herrieschoppers provoceerden de brandweer toen die probeerde te blussen.

In elke andere grootstad zou men zich zorgen maken als de spanningen zo groot zijn in de directe omgeving van het stadscentrum. Niet in Brussel.

Een samenscholingsverbod is geen oplossing. Het is vooral een teken van onmacht, een teken dat de overheid een situatie niet onder controle krijgt. Bij Ribaucourt hangen geen drugdealers meer rond, meldt de gemeente tevreden. Dat betekent niet meer dan dat het probleem zich naar elders verplaatst heeft. Naar Beekkant bijvoorbeeld. Dat metrostation ligt niet ver van de plek waar Salah Abdeslam een jaar geleden, op 18 maart 2016, werd gearresteerd.

Veel lijkt er niet veranderd. Van die dag zijn me vooral de schokkende beelden bijgebleven toen de politie door jongeren met stenen bekogeld werd en de plek verliet. Een terrorist die mee verantwoordelijk was voor de Parijse aanslagen van november 2015 kon blijkbaar rekenen op veel sympathie. Toen voormalig burgemeester Philippe Moureaux (PS) een man uit de buurt vroeg of hij Abdeslam aangegeven zou hebben bij de politie, antwoordde die doodleuk dat hij dat nooit zou gedaan hebben: de schande zou te groot geweest zijn voor de familie van de terrorist.

Voedingsbodem

Zo’n gesloten mentaliteit is een ideale voedingsbodem voor radicalisering. Dat Molenbeek een jaar later op een goede 3 kilometer van de Brusselse Grote Markt een avondklok moet instellen, zou behoorlijk verontrustend moeten zijn. In elke andere grootstad zou men zich zorgen maken als de spanningen zo groot zijn in de directe omgeving van het stadscentrum. Niet in Brussel. Daar kijken de burgemeesters niet verder dan de grenzen van hun soevereine gemeente.

Ik denk niet dat een partijtje petanque de ideale aanpak is van problemen met losgeslagen jongeren.

Maar de Brusselaars kunnen gerust zijn. Sarah Turine, de schepen van Sociale Cohesie (Ecolo), wil de jonge slachtoffers van het samenscholingsverbod alternatieven bieden. De ‘sociale preventiediensten’ zouden volgens haar al een 25-tal jeugdigen overtuigd hebben ‘om deel te nemen aan allerlei activiteiten’. In een nabijgelegen park werd speciaal daarvoor een lokaal opengesteld. Ik denk niet dat een partijtje petanque de ideale aanpak is van problemen met losgeslagen jongeren in Molenbeek.

Boek

Het was diezelfde schepen die vorig jaar haar Groen-collega Annalisa Gadaleta hevig aanviel toen die het aangedurfd had het in een boek openlijk te hebben over wat fout loopt in de Marokkaanse gemeenschap van Molenbeek. Turine haalde samen met de PS-fractieleider hard uit: Gadaleta werd als extreemrechts weggezet. Eens te meer stak links met veel enthousiasme de kop in het Molenbeekse zand.

Nu moet schepen Turine in haar gemeente een avondklok instellen, hoewel ze dat woord vooral niet wil gebruiken.

Nu moet schepen Turine in haar gemeente een avondklok instellen, hoewel ze dat woord vooral niet wil gebruiken. Samenlevingsproblemen benoemen blijft een taboe voor een groot deel van vooral Franstalig links. Ecolo en de PS laten zich opjagen door het linkse populisme van de PTB. Omdat het niet past in haar ideologie wil Turine niet toegeven dat er een groot probleem is met veel jongeren in haar gemeente.