Donny, wat heb ik jarenlang van je genoten toen je week in, week uit uitblonk in B2, B1, A1 of Jong Ajax. Ik stond soms te bibberen langs de lijn, maar kon m’n hart ophalen bij het hartverwarmende voetbal van jou. In het veld voorop in de strijd, regelmatig scorend en lekker fel en buiten de lijnen altijd netjes, beleefd en tijd vrijmakend voor iedereen.

Wat was ik blij om je koppie te zien op de reservebank tijdens Ajax – ADO in 2015, maar wat stond ik te juichen toen jij als jeugdproduct in één week tijd jouw debuut maakte tegen Celtic in Europa en tegen PEC Zwolle in de Eredivisie. Man wat was je goed en man, wat een fantastisch beeld toen je met je bebloede kop stond te juichen na die goal tegen Molde.

Wat leefde ik met je mee toen je na die sneltreinvaart even tot stilstand kwam. Eerst omdat je niet meer mocht spelen in het eerste. Je zat er zelfs niet bij tegen De Graafschap. Met gasten zoals jij waren we daar gewoon kampioen geworden! Je zal het zelf nooit zo zeggen, maar wat gaf je een dikke vinger door wekelijks uit te blinken bij de beloften.

Wat heb je een geduld op moeten brengen in wat voor jou al een droomjaar had moeten worden. Netjes en beleefd dat je bent zei je geduld te hebben, maar wat had je graag op het middenveld van Peter Bosz gestaan. Iedere minuut die je kreeg, greep je aan, ook al waren het er vaak maar tien en ook al was je een dag eerder pas na middernacht thuis van een potje Jong Ajax.

Wat heb ik buiten al die prachtige wedstrijden genoten van ras-Ajacieden zoals jij, Matthijs en Appie. Wat stonden jullie dat publiek steeds op te zwepen en wat lagen jullie geweldig in die groep, ondanks dat jij en Appie het veelal vanaf de bank moesten bekijken. Jullie supportershart nam het over, na de tijd zal vast en zeker de teleurstelling zijn gekomen. Wat had je graag gespeeld in die finale.

Wat hoorde ik glimlachend aan hoe jouw personal trainer Harm een uur lang bleef praten over hoe goed en sterk je begon dit seizoen. Zo fit, zo scherp, je liep iedereen op een hoop bij die bosloop. Wat was je trots en blij dat jij van iedereen eindelijk te horen kreeg dat je ging spelen. Voor jouw cluppie, voor jouw favoriete F-Side, waar je als jongen zonder carrière tussen had gestaan. Wat gunde ik dit jou.

Wat was je ijzersterk in de aller aller moeilijkste periode uit jouw leven. Voor Appie nam jij een voortrekkersrol in de wedstrijden die Ajax in de zomer liever niet had gespeeld. Dankzij jou hadden we het nog bijna gered. Wat was je goed, ondanks dat je speelde met een brok in je keel. Ondanks dat je er iedere dag was, daar in Geuzenveld, of misschien wel dankzij het feit dat je dat deed en doet.

Wat heb je je ongelofelijk knap herpakt. Waar sommigen (vaak terecht) overgingen tot de orde van de dag en de Ajacieden weer op hun kwaliteiten beoordeelden, daar was jij daar nog helemaal niet klaar voor. Toch stond je er, met het vertrouwen dat je kreeg. En op het moment dat je weer leek te knallen, zat je op de bank tegen Utrecht. Natuurlijk reageerde je dat even af, of dat nou terecht was of niet. Gretiger dan ooit kwam je terug, met vijf goals in vier wedstrijden. Je toonde de onoverwinnelijkheid die ik bibberend langs de kant al zag in de jeugdjaren.

Wat ben ik ongelofelijk blij voor je dat je doet wat je doet, nog steeds voor Appie en voor Ajax. Wat ben ik blij dat je scoort en bij ieder goal die je maakt dat Ajaxlogo bijna uit elkaar scheurt. Wat hoop ik dat je het inmiddels ook weer voor jezelf doet, want ondanks de hele teringzooi hoort jouw talent nog jaren thuis in de mooiste stadions van Europa. Hopelijk nog zo lang mogelijk in een Ajax-shirt, iedere keer weer juichend met dat logo op je borst. En als de dag dan komt dat jij voor Appie, voor Ajax, voor Amsterdam, voor Nijkerkerveen en een beetje voor jezelf een andere bestemming vindt, weet dan dat ik, en wij als Ajacieden, voor altijd trots op je zijn.

Bram van der Ploeg (Twitter: @BvdPloegg | e-mail: B.vanderploeg@ajaxshowtime.com)