Woensdag maakte Sylvana Simons bekend zich aan te sluiten bij de politieke beweging DENK. Daarmee kwam er voor haar een einde aan een moeilijke periode, waarin ze geteisterd werd door haar eigen geloofwaardigheid. “Ik kon het niet langer aan.”

De stap naar de politiek voelt als een opluchting voor Simons. De afgelopen jaren liet ze als opiniemaker regelmatig van zich horen over onderwerpen als racisme en diversiteit. Het bleef echter altijd bij bedachtzame en genuanceerde uitlatingen. “Als ik in de spiegel keek, walgde ik van mezelf. Ik zag een sterke en gezaghebbende vrouw, die zich oprecht zorgen maakte over een aantal ontwikkelingen in de samenleving. Ik kon wel janken.”

Het schrijnende gebrek aan opportunisme begon steeds meer te steken. Simons deed haar best om zich te overschreeuwen, maar van haar voetstuk viel ze niet. “Hoezeer ik ook probeerde mijn redelijkheid van me af te schudden, ik bleef een gerespecteerd opiniemaker.”

Wat volgde was een periode van schaamte en verdriet. Maar op haar absolute dieptepunt ontmoette Simons een man die haar weer hoop gaf: DENK-leider Tunahan Kuzu. Hij opperde een politieke carrière. ‘Het was alsof mijn oogkleppen eindelijk afvielen. Waarom had ik daar zelf niet aan gedacht? Door mij aan te sluiten bij een politieke partij die de Armeense genocide ontkent en schaamteloos een dictator als Erdogan verdedigt, krijgt mijn onderbuik eindelijk vrij spel. Dankzij het cliëntelisme van Tunahan en zijn club kon ik de geloofwaardigheid die me zo lang dwars zat in één keer van tafel vegen.’

Als politica hoopt Simons voor eens en voor altijd af te rekenen met haar frisse authenticiteit. “Ik kijk ernaar uit onder het mom van het containerbegrip ‘verzoening’ geen enkele constructieve bijdrage meer te leveren aan het debat. Heerlijk.”