«Εκείνοι διαβάζανε “4 τροχούς”, “Moto” και “Marie Claire”, όταν εμείς διαβάζαμε φιλοσοφία. Τους κοροϊδεύαμε ως αντιδραστικούς και αυτοί με τη σειρά τους μας κορόιδευαν ως γραφικούς και κουλτουριάρηδες» έγραφε ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού στην Αυγή.

Αν υπάρχει κάτι πιο εσφαλμένο από την υπεραπλουστευτική επιχειρηματολογία του κ. Καρανίκα ως προς τον εντοπισμό των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στους «αριστερούς» και τους «δεξιούς» των χρόνων της νιότης του, είναι η ολική άρνηση της.

Το ότι στην περίοδο που αναφέρθηκε ο Νίκος Καρανίκας υπήρχαν αριστεροί και δεξιοί που διάβαζαν και Μπρυκνέρ και 4Τροχούς δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν αριστεροί που διάβαζαν μόνο Μπακούνιν και όχι Moto ή δεξιές που διάβαζαν μόνο Marie Claire και όχι Σιμόν ντε Μποβουάρ. Εδώ που τα λέμε, δεν σημαίνει καν ότι δεν υπήρχαν και αριστεροί που διάβαζαν 4Τροχούς και δεξιοί που διάβαζαν Μπρυκνέρ.

Κάποτε, λοιπόν, συνέβαιναν και αυτά, ακριβώς όπως κάποτε οι «καρεκλάδες» πλακώνονταν με τους «ροκάδες» οι οποίοι πετούσαν γιαούρτια στους Culture Club (αμφότεροι, άλλωστε, διηγούνται με χιούμορ τα τεκταινόμενα στο Rock in Athens το 1985), άσχετα με το αν κάποιοι ορκισμένοι fans των The Clash μπορεί να «την έβρισκαν» και με τα τραγούδια του Boy George, και κυρίως άσχετα με το ότι όλοι θέλοντας και μη θα μεγάλωναν και θα άρχιζαν να ακούνε ακόμη και τους ίδιους τζαζ δίσκους.

Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο επίμαχο άρθρο δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει την άκρη του νήματος που θα ξετυλίγαμε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης με τον Κώστα Καββαθά, τον πάλαι ποτέ εγκέφαλο των Τεχνικών Εκδόσεων, τον άνθρωπο που ξέρει μάλλον καλύτερα από τον καθένα ότι οι 4Τροχοί δεν υπήρξαν ένα περιοδικό της Δεξιάς (παρόλο που το διάβαζαν και δεξιοί, και αριστεροί και everything in between), πρώτα και κύρια γιατί ο ίδιος επιμένει να δηλώνει «αριστερός με τον δικό μου τρόπο».