Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει

εμείς που ζήσαμε φτωχοί

του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει

εμείς που ζούμε μοναχοί Τα σπίτια είναι χαμηλά

σαν έρημοι στρατώνες

τα καλοκαίρια μας μικρά

κι ατέλειωτοι οι χειμώνες Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι

εμείς που ζήσαμε φτωχοί

του κόσμου η απονιά δε μας τρομάζει

θα έρθει και για μας μια Κυριακή Τα σπίτια είναι χαμηλά

σαν έρημοι στρατώνες

τα καλοκαίρια μας μικρά

κι ατέλειωτοι οι χειμώνες

Do not cry and not be sad that is getting dark we who have lived in poverty are not scared by the world's rain we who live alone... The houses are low like desert's barracks our summers are short and winters are endless Do not cry and do not be afraid of the dark we who have been poor are not frighten by the world's heartlessness They will be for us, Sunday just once The houses are low like deserts barracks our summers are short and winters are endless

More about MandolinARTE