Michiel van der Geest tekent meerdere keren per week de ervaringen op van spoedeisendehulparts Susanne van Zoggel in Uden. Vrijdag 3 april: ‘Nu heeft ze nog een avond en nacht gehad met haar naasten, waarin alles gezegd kon worden wat nog gezegd moest worden.’

‘Yes, we zien het aantal patiënten op de spoedeisende hulp met corona langzaam afnemen. Het voelt heel onwerkelijk, ik kan het bijna niet geloven.

Juichen we niet te vroeg? Klopt het echt? Is de beoogde piek al voorbij? Zouden de maatregelen effect hebben? Er zijn nog veel onzekerheden op dit moment, de situatie kan elke dag veranderen.

Tegelijkertijd ben ik blij dat er minder zieke mensen naar het ziekenhuis komen. Omdat er minder mensen ernstig ziek worden in onze regio. Maar ook omdat de huisartsen een goede afweging maken, samen met de familie en patiënten, of het zinvol is om een patiënt naar het ziekenhuis te laten gaan. Ik merk dat dit moeilijke gesprek geen taboe meer is, en vraag iedereen om dit gesprek thuis te voeren.

Gisteren werd ik gebeld door een huisarts, om te overleggen wat we zouden doen met een kwetsbare oudere in de thuissituatie, met klachten passend bij corona. Of hij de patiënte moest insturen en wat ik haar kon bieden?

We hebben samen besloten dat de huisarts nog een keer met de familie en patiënte ging overleggen, de voor- en nadelen van een ziekenhuisopname ging bespreken. We hadden zuurstof en medicijnen kunnen geven, maar patiënte had geen bezoek mogen ontvangen.

Na een half uur belde de huisarts terug dat patiënte thuisbleef en dat hij ervoor zou zorgen dat ze comfortabel was. Ze is de volgende ochtend overleden in bijzijn van haar familie en in haar eigen bed. Als ze naar het ziekenhuis was gekomen, hadden we het moment van overlijden misschien kunnen rekken, maar dan was ze alleen geweest, tot het moment dat ze zou sterven.

Nu heeft ze nog een avond en nacht gehad met haar naasten, waarbij ze afscheid konden nemen van elkaar, alles gezegd kon worden wat gezegd moest worden. De familie was erg dankbaar dat ze deze mooie momenten nog konden beleven. Soms is een ziekenhuisopname niet de beste optie.

Toch ben ik ook blij dat we onze eigen patiënten weer kunnen opnemen. En verschillende patiënten die we afgelopen weken hebben moeten overplaatsen naar andere ziekenhuizen, mogen terug naar Brabant om verder aan te sterken.

Maar we zijn er nog lang niet in Nederland. Het is een marathon en we zijn pas net begonnen.’