Makulay at mahiwaga ang mga bagay sa paningin ng mga bata. Ganito ko maisasalarawan ang pagkakaalala ko sa musmos kong kaisipan.

Kaya naman kapag nakakakita ako ng mga bata, naiisip kong kay sarap bumalik sa mga panahong totoo pa si Santa Claus at nakakalipad ang mga usa. Kamakailan, naging istorya ko ang pag-uwi sa Pilipinas ng mga labi ng tatlong taong gulang na si Caitlyn Lucas o mas kilala bilang si Courageous Caitie sa social media.

Noong una, wala akong ideya kung sino siya — kung bakit kailangang salubungin ng mga camera ang kanyang muling pagbabalik na tila ba isang bayaning uuwi sa paraang hindi pangkaraniwan para sa mga bata.

Nang makita ko sa social media ang talambuhay ni Courageous Caitie, napagtanto ko ang isa sa aking mga tungkulin bilang isang mamamahayag — ang pagbabahagi ng kwentong nagbibigay inspirasyon.

Pagdating namin sa paliparan, naroon ang ilang kababaihang may dalang tarpaulin: “Welcome home, Courageous Caitie.” Ilan lamang sila sa napakaraming nabigyan ng inspirasyon ni Caitie at nais daw nilang maipadama sa pamilya ang kanilang pakikidalamhati at suporta.

Maya-maya pa, pagdating ng kanyang mga magulang kasama ang kanyang nakababatang kapatid, agad nilang nakita ang mga taga-suporta at kaanak nila. Nakita ko sa mga mata ng kanyang mga magulang na sina Feliz at Jayjay ang bigat ng kanilang pinagdadaanan at ang sakit na kanilang binaon mula Singapore dahil sa pagpanaw ng kanilang mahal na si Caitie.

Mula sa NAIA, hindi agad nakuha ang mga labi ni Caitie dahil sa ilang prosesong hindi agad nagawa. Pagdating naman namin sa punerarya kung saan ilalagak ang mga labi ni Caitie nakita namin kung gaano ito pinaghandaan ng kanyang mga mahal sa buhay.

Isang birthday party ang tema ng kanyang burol — may mga lobo, makukulay na rosas, masasarap na pagkain at tugtuging pambata na naghihintay sa kanyang pagbabalik. Ayon sa kanyang mga kaanak, ayaw daw kasi ng kanyang ina na maging malungkot ang kanyang burol at sa halip, nais nila itong magsilbing selebrasyon ng kanyang buhay.

Pagdating ng mga labi ni Caitie, agad siyang sinalubong ng mga confetti at palakpakan: isang pagsalubong na angkop sa isang matagumpay na misyon at isang masayang pagbabalik. Sa bawat palakpak, naramdaman kong hinahaplos ang mga nagdadalamhating puso ng kanyang mga naulila.

Nang humarap ang kanyang mga magulang sa lahat, dito nila ibinahagi ang kanilang pagtanggap sa nangyari. Sa kabila raw ng kirot sa kanilang dibdib, unti-unti na nilang natatanggap ang pagkawala ng kanilang anak dahil sa pagbibigay lakas sa kanila ng Panginoong Hesus.

Isang magandang ehemplo ng pagiging isang Kristiyano ang nakita ko sa mag-asawang Lucas. Mas namangha ako dahil sa tatag ng pananampalataya nila at pagmamahal sa Diyos, na kahit dumaan man sila sa tinikan, alam nilang ang Panginoon ang sandigan nila.

Maging ako man, nabigyan ng inspirasyon ni Caitie — sa paraang naipaalala niya sa akin na kahit dumaan man tayo sa hirap at sakit, nariyan ang Panginoon at patuloy siyang magbibigay ng lakas sa atin. Mahal ng Panginoon ang mga tumatangggap sa kanya na parang isang batang paslit: walang pagdadalawang isip, nagtitiwala, laging may pag-asa sa Kanya.

Sa murang edad, naipakita ni Caitie na sa kabila ng kanyang sakit na juvenile myelomonocytic leukemia (JMMC), hindi ito naging hadlang para magpatuloy siya bilang masayang bata. Ang labang ito, nagwakas man sa kanyang huling hantungan, nagpapatuloy naman sa puso ng mga nagmamahal sa kanya at sa mga taong nabahagian niya ng inspirasyon.

Sa mga Instagram post ng kanyang ama, nakita kong mahilig palang gumuhit si Caitie. Kaya naman ang pagguhit ko sa larawang ito ng mga kamay niya, iniaalay ko sa kanya at sa lahat ng mga batang may karamdamang nilalabanan.

[Entry 139, The SubSelfie Blog]

About the Author:

Vonne Aquino is a correspondent for GMA News and a follower of Jesus Christ. When she’s not doing the rounds of the graveyard shift, she passionately pursues the visual arts.