De eigenaar van prullenpakhuis Action, de Britse private equitytoko 3i, liet haar ware gezicht vorige week al zien. Het gierend winstgevende Action - dat bijna 3 miljard euro aan dividend uitkeerde in de afgelopen jaren - besloot de huidige economische tegenwind te gebruiken om eenzijdig de betaaltermijn van zestig dagen (ook al best schofterig) naar negentig dagen te verlengen. Daarmee brengt het bedrijf kleinere leveranciers in nood. Leveranciers die er alleen maar van kunnen dromen een half miljard onder management te verdelen, zoals Action in januari 2020 nog deed.

Maar het kan nog erger. Een vulploegleider van 41 jaar is 3 maart jl. op staande voet ontslagen door Action omdat hij op 20 februari jl. na werktijd een plastic tasje van €0,03 heeft ‘ontvreemd’. Laten we vooropstellen dat stelen van de baas niet kan, maar zoals bij alles in het leven behoeft ook dit ontslag enige context. Het steekt volgens de vulploegleider als volgt in elkaar. Vanwege carnaval had hij twintig poncho’s bij zijn werkgever ingeslagen en afgerekend.



Om de boel makkelijk te vervoeren pakt hij na zijn eigen dienst om acht uur ’s avonds een plastic tasje. De kassa is op dat moment al gesloten. Hij besluit op eigen initiatief een tasje te pakken, dat hij de volgende dag dan wel zou betalen. Dat vergeet hij echter en een paar weken later, bij terugkeer van zijn krokusvakantie, wordt hem medegedeeld dat hij per direct kan vertrekken.

Schuldsanering

De vulploegleider is er nog steeds verbolgen over. ‘Ik sta onder bewindvoering, ik moet nog mijn schulden afbetalen. Hoe stom zou ik zijn om bewust zo’n tasje van drie cent te jatten? Ik had al mijn derde contract gehad dus ik denk dat ze iets zochten om mij eruit te gooien. Maar het ging hartstikke goed jongen. Toen ik bij twee hoge heren moest komen, dacht ik in eerste instantie dat ik hogerop zou mogen. Maar ik werd op staande voet ontslagen. Ook mijn uitleg was niet voldoende, ze hanteren een zero tolerance-beleid, zo luidde de boodschap,' zo vertelt de ontslagen medewerker aan Quote. 'Ik vertelde dat ze de winkel dan wel konden sluiten, op drukke momenten in de winkel worden er zo vaak tasjes weggegeven. "Ja, maar bij jou is het nu gezien", was hun verweer. Ik moest meteen alles inleveren, aangifte hebben ze niet gedaan omdat ze coulant wilden zijn. Ik kan je vertellen dat mijn collega’s stonden te janken op de werkvloer. Mijn bedrijfsleider heeft ook geen handtekening onder de ontslagbrief gezet, wij waren als twee handen op één buik en hij vond het ook belachelijk. Ik ben meteen naar het juridisch loket gegaan en ik hoop dat ik nog WW kan krijgen.’

Drie kansen

De lezing van de Action is zakelijk. Nadat de dienstdoende HR-manager eerst vertelt dat hij moet navragen of hij hier uitspraken over mag doen, erkent hij toch maar meteen dat het ontslag geen broodje aap-verhaal is. ‘Wij hebben hem drie keer de mogelijkheid gegeven om alsnog te betalen maar dat weigerde hij. Toen hij dat na vier keer alsnog wilde doen vonden wij dat te laat, dan is dit de consequentie. Zijn eigen collega’s hebben hem hierop aangesproken. En bovendien was hij hier al een keer eerder op aangesproken.’

Zo verbolgen als de vulploegleider is over zijn ontslag, zo verbolgen is hij ook over deze reactie. ‘Dat is helemaal niet waar! Ik stond bij mijn ontslag echt met mijn mond vol tanden. Dat zij dit nu zeggen is echt heel erg, zó gaat dat dus! Die hoge heren kunnen dit gewoon doen.’ De vulploegleider vertelt via het juridisch loket een advocaat toegewezen te hebben kregen. Hij heeft nog hoop dat zijn ontslag wordt vernietigd door de rechter.



Verkregen door Quote

Verkregen door Quote

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io