🔊 Beluister dit artikel

Immigratie kan een grote impact hebben op een land. In positieve zin, maar zeker ook in negatieve zin. Immigratie is alleen zinvol als het een land vooruit helpt. Voor Nederland is dat momenteel beslist niet het geval. Integendeel.

Immigratie kán een economie vooruit stuwen. Maar dan moet er wel een goed systeem zijn, dat zorgvuldig is afgewogen: immigratiebeleid waarover is nagedacht en niet klakkeloos door internationale verdragen en advocaten is gedicteerd of overgenomen.

Wat is goed voor Nederland? De discussie gaat dan grofweg over twee uitersten: de grenzen-dicht-variant of de open-grenzen-variant. Open grenzen zijn op het eerste gezicht best aantrekkelijk. Hoeveel mensen ter wereld zouden Nederland niet dankbaar zijn als ze hier konden komen om in vrede en welvaart te leven? Waarom zouden we ze geen kans geven om deelgenoot te worden van onze zegeningen?

Vangnet

Nou, hierom: ons land is méér dan een economie, méér dan een levendige markt. We zijn een democratie, gebaseerd op een sociale overeenkomst. Nederlanders betalen belasting, zodat de minst bedeelden en de pechvogels onder ons toch een fatsoenlijk en waardig leven kunnen leiden. Als je niet kunt werken, kun je in aanmerking komen voor een werkloosheidsuitkering of arbeidsongeschiktheidsuitkering. Als je wel werkt, maar toch niet genoeg verdient om je zorgverzekering te betalen of je huur, dan is er altijd een vangnet in de vorm van een toeslag of uitkering om je te helpen.

👇Uit onderstaand Noors rapport:

Immigranten sterk oververtegenwoordigd in de sociale bijstand. https://t.co/PKfl4mKb0A pic.twitter.com/cmlExojDNO — Dr. Jan van de Beek (@demo_demo_nl) November 20, 2017

De vraag is: hoe ver kan dit vangnet, onze verzorgingsstaat, nog uitrekken zonder te knappen?

Te comfortabel

Het vangnet is veel te comfortabel gebleken. Lang geleden moesten immigranten die in Nederland geen succes hadden, rechtsomkeert maken. Maar dat gebeurt allang niet meer. Ook als je geen succes hebt, kun je hier maar beter blijven. Tegenwoordig hebben immigranten toegang tot heel veel overheidsvoorzieningen. Als je ongeschoold werk verricht, verdien je soms te weinig om je gezin te onderhouden, je huur of je zorgverzekering te betalen. Dan krijg je toeslagen van de overheid. En als je je werk kwijtraakt een uitkering.

Zelfs als je helemaal geen recht hebt om überhaupt in ons land te verblijven krijg je nog een dak boven je hoofd, een plek om te douchen en dagelijkse maaltijden voorgezet, al is het voor beperkte tijd. En wie als asielzoeker de vluchtelingenstatus heeft gekregen krijgt echt heel veel overheidshulp in de schoot geworpen.

Bijstand

Werken blijkt niet echt noodzakelijk voor asielmigranten. Even wat cijfers. Bijna drie jaar na het verkrijgen van een verblijfsvergunning (2014) had nog altijd maar 11 procent van de 18- tot 65-jarige asielzoekers werk. De totale bevolking van Nederland bestaat voor 25% uit migranten (1e en 2e generatie), terwijl we in de bijstand een heel andere verhouding aantreffen. Van de 474.000 bijstandsgerechtigden is maar liefst 60,5% migrant, (50,9% uit niet-westerse landen en 9,6 uit andere landen). De overige 39.5% is autochtoon.

“Het merendeel van de huishoudens met een Syrische, Somalische of Eritrese achtergrond heeft bijstand als voornaamste bron van inkomsten en bij huishoudens uit Irak, Afghanistan en Iran is het armoederisico eveneens relatief groot,” laat CBS in 2018 weten. De bijstand kost de Nederlandse staat jaarlijks meer dan 6 miljard euro.

Nareizigers

Van de 17,3 miljoen inwoners zijn er ca 13 miljoen tussen de 15 en 75 jaar oud. Daarvan werken er 3,8 miljoen om allerlei redenen niet. In realiteit hebben we circa 8,8 miljoen werkende mensen in Nederland die gemiddeld 25 uur per week maken (3e kwartaal 2018 CBS). Deze mensen betalen met hun belasting het steeds verder oprekkende vangnet. Ook voor de groep asielmigranten. En hun gezinnen: de zgn nareizigers. In 2017 arriveerden er bijna evenveel nareizigers als nieuwe asielzoekers.

Geen toelatingseisen

Een vluchteling hoeft niets te kunnen. Een nareiziger evenmin. Bij deze mensen wordt niet de eis gesteld dat ze met hun inkomsten een gezin kunnen onderhouden. Zo komen er grote gezinnen binnen, met of zonder opleiding, met of zonder kansen op de arbeidsmarkt, met of zonder kennis van de Nederlandse taal. Ze krijgen een paar jaar de tijd de taal te leren. Maar als dat niet lukt is er niets aan de hand.

Halers

Dan begint de politiek meteen te roepen dat het inburgeringsexamen niet deugt en krijgen ze weer dispensatie. Er is inmiddels een grote groep ‘halers’ gekomen die helemaal leeft van overheidsvoorzieningen. Het is de bedoeling dat ze weer terugkeren naar hun land zodra dat kan. Maar zou jij dat doen als je in hun schoenen stond?

Kennismigranten

Tegelijkertijd kent Nederland een aantal kennismigranten, ook wel expats genoemd. Hoger opgeleide IT’ers, technici, managers uit landen als India, Rusland, Brazilië. Deze mensen werken bij ca 5000 verschillende bedrijven in Nederland, bijvoorbeeld Booking.com of ASML waar ze een goed salaris hebben. Hoeveel kennismigranten er precies zijn weten we niet. CBS telde ze voor het laatst in 2011. Toen waren het er 57.000, maar mede dankzij Brexit en de aantrekkende economie zal het nu eerder het dubbele zijn.

Brengers

Deze mensen hebben kennis en vaardigheden die ‘schaars’ zijn op onze arbeidsmarkt. Ze krijgen als douceurtje vijf jaar lang 30% van hun bruto salaris belastingvrij uitgekeerd. Toch dragen deze mensen voldoende bij aan de schatkist. Dit is zijn ‘brengers’ die zich net als de werkzame Nederlanders prima zonder overheidssteun kunnen redden.

Bij een open-grenzen politiek zal het aantal ‘halers’ hier in no time de pan uit rijzen, evenals de kosten om deze mensen te onderhouden. De belastingen moeten dan omhoog om het vangnet nog te kunnen betalen. Daardoor komen de brengers zwaar onder druk te staan. En dan laat sociale onrust niet lang meer op zich wachten.

Honderdduizenden immigranten, complete gezinnen, soms zelf met stapeluitkeringen, onder het tolereren van polygamie, zitten bij ons in de bijstand en komen daar voorlopig niet uit. Kwaad op Nederland, woest op ons, kafir. #tijdbom #feit — Dick Kraaij (@DickKraaij) January 17, 2019

Moeten de grenzen dan maar dicht? Helemaal stoppen met immigratie? Maar dan missen we de kennismigranten die we nou juist zo hard nodig hebben. Dan krijgen de bedrijven waarop onze economie drijft te veel problemen. Dus dat is ook geen optie.

Balans

Gelukkig is er een gulden middenweg. Kernwoord: balans. We moeten een gezonde balans creëren tussen brengers en halers. In 2017 kwamen er 14.000 nieuwe kennismigranten binnen, tegenover 235.000 asielmigranten. Die verhouding moet anders. Dat kan door de kansrijke mensen (brengers) altijd voorrang te geven. Vacatures genoeg. In 2018 waren er 264.000 vacatures in ons land.

We moeten meer ruimte bieden aan mensen die meer zullen bijdragen dan ze ooit aan overheidssteun nodig zullen hebben. En we moeten tegelijkertijd een maximum stellen aan instroom van mensen die meer overheidssteun nodig zullen hebben dan ze ooit aan belasting zullen bijdragen. De landen van herkomst zijn hiervoor een uitstekende indicator; er wordt al sinds 2014 onderzoek naar gedaan.

Gezinshereniging strenger

Ook kun je denken aan een strengere gezinsherenigings-procedure (uitsluitend de echtgeno(o)t(e) en minderjarige kinderen als nareizigers, in plaats van bestaande voltallige ‘gezinnen’ met meerdere volwassenen). We zullen dan nog altijd ‘halers’ binnenkrijgen, vluchtelingen met hun gezin, maar veel minder dan de afgelopen jaren het geval is geweest.

Puntensysteem

Door bij immigratie altijd met een puntensysteem voor kennis en vaardigheden te werken, schep je duidelijkheid voor mensen die hier willen komen. Met een helder stappenplan kunnen zij dan eerst werken aan hun kansen op een verblijfsvergunning in Nederland.

Ben je ambitieus? Heb je voor ons waardevolle vaardigheden verworven? Kun je jezelf en je gezin hier goed onderhouden? Dan staat hier de deur wagenwijd open. Dat biedt hen een helder doel, een toekomstperspectief om aan te werken. En ben je vluchteling? Dan mag je hier asiel aanvragen als we nog niet aan ons maximum zitten. En je mag je vrouw/man en minderjarige kinderen laten overkomen. Ben je gevlucht voor oorlog? Dan moet je na drie jaar weer terug naar je land als het kan. Met je gezin.

Zo houden we met brengers het vangnet op sterkte, om de halers, de laagopgeleiden en pechvogels op te kunnen vangen en zodoende de verzorgingsstaat voor alle inwoners te handhaven.