Even dacht ik dinsdag getuige te zijn van een botsing der beschavingen op postzegelformaat. Het boze platteland brengt een bezoek aan de verdorven stad die al die landerijen langs onze trage rivieren meestal kleineert of minacht. Ziehier de zwoegende boeren die dag en nacht in de weer zijn om de stedelijke happy few te voeden, maar die geen enkele dankbaarheid en erkenning daarvoor ontvangen. In dit Haagse Gomorra, waar het hele jaar liquidatiedeskundigen, corrupte wethouders en rioolverrijkende cokesnuivers heersen, ontmoetten de rode wangetjes op tractoren dinsdag helemaal geen verzet. Integendeel: ze werden liefkozend toegesproken, naar de mond gepraat, door de politie hoffelijk begeleid en uiteindelijk met een kluitje in het riet (terug)gestuurd.

Zelfs Jesse Klaver had niet de groene moed – eenmaal op het podium van het Malieveld geklommen – om tegenover een zee van middelvingers zijn boude uitspraak van de ochtend op Twitter te herhalen: “Ik snap de boosheid van boeren, maar het systeem van de bio-industrie is failliet. We moeten toe naar minder dieren in Nederland. Dat is geen leuke boodschap, maar wel de waarheid.” Nee, Jesse had een pot stroop van huis meegenomen om die om al die boeremonden te smeren: “Jullie voelen je genaaid! En terecht, en terecht! Als het gaat om aanpak van klimaatverandering en stikstof gaat het niet alleen om de agrarische sector, maar over Schiphol, de industrie en andere terreinen.” Geen failliet en geen dierenkrimp meer bij hem, maar de stikstofsmerigheid op de landingsbanen van Schiphol en de schoorstenen van de industrie.

Scorebord

Helaas voor de boeren laat het scorebord van de stikstofwedstrijd een verpletterend uitslag zien: landbouw 46 procent, vliegverkeer en industrie (samen) 2 procent. We hebben het hier dus uitdrukkelijk niet over CO2. Als daadwerkelijk op 29 oktober een boerenblokkade op Schiphol plaatsvindt, zoals nu wordt opgeroepen op sociale media, dan mag Jesse een spoeddebat aanvragen over zijn eigen incompetentie.

Om Albert Camus te parafraseren: tussen mijn oma en D66 kies ik voor mijn oma. Want mémé Suzanne was boerin, wat mijn empathie voor de sector deels verklaart. Aan de buren verkocht ze eieren, kippen en konijnen, maar het enige varken dat ze ooit hield (Fifine!) hebben we zelf opgegeten. Desondanks koos ik dinsdag D66’er Tjeerd de Groot boven mijn oma. Hij was de enige politicus op het Malieveld die de boeren recht in ogen durfde te kijken: “Laat je niet zand in de ogen strooien door mensen die je naar de mond praten!”

Maar al die lieve boze boeren moeten ook ophouden met fabeltjes als het veel gehoorde ‘we zijn er om jullie te voeden’. Dit is maar voor een kwart waar: de drie resterende kwarten zijn bedoeld voor de export (Nederland is de op een na grootste landbouwexporteur van de wereld, na de VS). Maar alle nare effecten van deze kolossale en krankzinnige productie blijven wel binnen onze grenzen liggen. En dit kan deze Postzegel aan Zee op den duur niet meer aan.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.