Veel studenten worstelden, net als de ‘gewone’ Nederlanders tijdens de oorlog, vooral met alledaagse problemen en vragen. Dat blijkt uit het boek Oorlog in de collegebanken. Studenten in verzet 1940-1945 van NIOD-onderzoeker Jeroen Kemperman. ‘Na de eerste schrik van de Duitse inval,’ schrijft Kemperman, ‘leek de situatie weer geheel genormaliseerd te zijn. In die beginperiode gedroeg de bezetter zich niet zo slecht als later het geval was. De studenten gingen in meerderheid weer aan de studie en ook het sociëteits- en clubleven werd na de nederlaag gewoon hervat.’



Kemperman maakt in zijn boek een rondgang langs studie- en studentenverenigingen, corpora en individuele studenten aan Nederlandse universiteiten en inventariseert de verzetsactiviteiten die door hen werden ondernomen. Met name in de eerste twee jaren van de oorlog was het studentenverzet tegen bijvoorbeeld de uitsluiting van Joden eerder een kwestie van collectieve afkeer tegen de Duitse bemoeienis met de universiteiten en studentenverenigingen dan als een poging het lot van het Joodse personeel en de Joodse medestudenten te wenden, signaleert de onderzoeker. De laatste promotieplechtigheid van een joodse promovendus aan de UvA verliep bijvoorbeeld betrekkelijk geruisloos en zonder al te veel protest. Op 18 september 1942 verdedigde geneeskundepromovendus David Moffie – Jodenster op de revers – zijn proefschrift in de Senaatskamer in de Oudemanhuispoort. En daar was alles ook mee gezegd.