Sinds een paar weken is Pieter een regelmatig bezoeker van de sportschool. De reden? Hij wil aan zijn schouders werken zodat die krachtig genoeg zijn om zijn eigen verdriet te torsen.

“Pushups, pullups, weerstandtraining met van die trekdingen, alles om maar sterkere schouders te krijgen om die tomeloze treurnis te kunnen dragen”, legt Pieter uit. “Kijk, verdriet is één ding, maar als je dan ook nog eens last van je rug krijgt is het hek helemaal van de dam.”

Het schiet meteen al aardig op. “Ik heb behoorlijke gains gemaakt de afgelopen tijd: mijn armen en schouders zijn een stuk gegroeid. Het verdriet zelf is helaas nog niet afgenomen, maar goed, je kan niet alles in een keer verwachten. Het gaat ook niet erg goed op school.”

Vaak zat heeft Pieter geen zin om te trainen, maar dan gaat hij tóch. Hoe flikt hij ‘m dat? “Als ik geen zin heb, denk ik aan mijn kans op de arbeidsmarkt, de verhouding met mijn familie en het klimaat, en dan ga ik toch maar. Bijkomend voordeel is dat vrouwen brede schouders aantrekkelijk schijnen te vinden. Niet dat ik daar veel aan heb. Maar toch.”