Osmanlı devletini kuran, başlangıcından sonuna kadar her türlü zahmetini, eziyetini çekip, uğrunda can verip kan akıtarak, her türlü maddi ve manevi fedakarlıklarla asırlarca onu omzundan taşıyan, zaferlerin gerçek sahibi, yenilgili ve hicranlı günlerin masum ve mazlum tebaası Türk halkıdır. Ne var ki aynı sözleri, padişahların büyük çoğunluğu, sadrazamların, vezir, ümera ve ulemanın, Saray ve Enderun aristokrasisinin, kapıkulu taifesinin pek büyük bir çoğunluğu için söylemek mümkün değildir. Bu tanıma giren zümrede hiç bir gün ve zaman ”Türklük” ruhu ve mensubiyet duygusu belirmemiş, ifade olunmamıştır. Özellikle Fatih’ten sonra ben Türküm diyen bir padişah sesi duyulmamıştır. Bu aristokrat zümre Türk halkını yalnız can, kan ve mal vergileri için hatırlamışlar, onun dışında Türk olmayı bir hakaret aşağılama ve utanç vesilesi saymışlardır.

Yavuz Sultan Selim’in halifeliği devr aldığı 1517’den itibaren Araplar Osmanlı imparatorluğu’nun göz bebeği sayılmışlardır. Peygamber’in Arap olması nedeni ile İslam Dinine olan derin saygı ve bağlılığın bir işareti olarak Arap Kavmine ”Kavm-i Necip” (asil kavim), Araplara da ”Nesl-i Necip” denilmiştir. Daima, devletin has ve öz evladı olan Türklerin önünde ve baş üstünde taşınmışlar, askerlik ve vergiden muaf tutulmuşlardır. Bütün Osmanlı hayatı boyunca Arapların bu üstün ve gözde durumları devam etmiştir.

Abdülhamit geleneksel Osmanlı zihniyet ve siyasetini daha belirgin bir hale getirerek, Araplara son derece yakınlık gösteren ve güven duyan bir tutum göstermiştir. Sadaret makamına getirdiği Tunuslu Hayreddin Paşa, Arap olmakla beraber, Arap kültürüyle yetiştiği için Türkçe bilmezdi. Saraydan kendisine yazılan yazılar Arapça yazılır, Türkçe’ye tercüme edilirdi. Devletin resmi dilinin bile Arapça’ya çevrilmesi düşünülmüş mukavemet görülünce vazgeçilmişti. Devlet yıllıklarında imparatorluğun vilayetlerinin sıralamasında Edirne ilinden başlanılmakta iken, Abdülhamit Hicaz vilayetini başa geçirmiş, arkasından bütün arap vilayetleri, birinci sınıf vilayetler sayılmış ,buraların valilerine diğerlerinden farklı ve daha fazla maaş verilmiştir.

Bu konuda Hüsnü Merdanlıoğlu’nun Atatürkçü Düşünce’nin evrenselliği adlı eserinde yazdıkları çok ilgintir; ”Bütün kadın sultanlar, bütün padişah anaları, hep yabancı ırklardan alınan köle kadınlardan geldiler. Hanedan da bu kan yabancılığı Osmanlı imparatorluğu’nun son padişahına kadar devam etti. Henüz kuruluş dönemi olan 1466 yılında yapılan bir derlemede,”Türk iti şehre gelince farsice ürür!” denilmektedir.

Yine bir Osmanlı şairi olan Nef’i ise ” Tanrı,Türke irfan çeşmesini yasaklamıştır” demiştir.

Divan-ı Hümayun yazarlarından Hafız Ahmet Çelebi 1499 yılında yazdığı şiirinde ”Babanda olsa Türkü öldür” nakaratını kullanmakta,



”Sakın Türkü insan sanma

Bir an bile olsa Türkle birlikte olma.

Türk eline şeker alsa o şeker zehir olur.

Türk’ün başını keserken sakın gam yeme.

Baban da olsa Türkü öldür. ”

1912 yılında Sebilürreşat dergisinde çıkan bir yazıda ”Türk” kelimesinin kullanılması, dinsizlik, kafirlik sayılıyordu. ”Türk Hükümeti”, ”Türk Ordusu”, ”Türk Ülkesi”deyimlerinin Osmanlı halkı üzerinde rahatsızlık yarattığı biliniyordu. 1913 tarihli ”Mecmuai Ebuzziya” dergisi’nin 94. sayısında:









‘Bizim Türklüğümüz sembolizmden başka bir şey değildir. Bizler yani Türkler Müslümanlık içinde erimişizdir. Türk falan değil sadece müslümanız denilmektedir. Üniversite de profesörlük de yapmış olan Ahmet Naim 1913 yılında yazdığı ”İslamda Davai Kavmiye” adlı kitabında, Türk’e karşı savaş açılmış ve ”Türkün geçmişini bilmesine ve öğrenmesine ihtiyaç yok, gerekli olan şeriatı öğrenmektir demiştir. 1919-1920 yıllarında Şeyhülislamlık görevine getirilmiş ve padişahla birlikte ülkeden kaçmak zorunda kalmış olan Mustafa Sabri Efendi ise Türk’e Türklük benliğini vermek isteyenlere ”soysuzlar” yakıştırmasında bulunmuştur.”





İstanbul alındıktan sonra Osmanlı yönetiminde, devletin en yüksek yürütme organları Türk’e kapalı tutulmuş, devlet adamlarının yetiştirildiği Enderun okullarına Türkler alınmamışlardır.

Falih Rıfkı Atay, ”Batış Yılları” adlı eserinde şunları yazıyor.”Kendime ilk defa ne zaman Türk dediğimi hatırlamıyorum. Bizim çocukluğumuzda Türk kaba ve yabani demekti. İslam ümmetinden ve ”Osmanlı” idik. İlmihallerde baş dersimiz ”Din ile milliyetin bir olduğunu öğrenmekti.”

Vatan sözü yasaktı. Onu ben büyüyüp de Namık Kemal‘i okuduğum günlerde kitapta gördüm. Kulağımla ancak meşrutiyette duydum. Padişah kulları idik. Okul çıkışlarında sıraya girer.”Padişahım çok yaşa” diye bağırırdık. Beyoğlunda yan sokakların çoğunun adı Fransızcadır ve Fransızca yazılmıştır. Büyük Kulüp’ün adı ”CErlced Orient’dir. Dili Fransızcadır.”Karşı” Türkleri’nin de Türkçe konuştukları pek duyulmaz. Bu Tanzimat tipi ”Batılı” ile bugünkü batılı Türk arasında hiç bir benzerlik aramayınız. O Türklüğünden utanan ,Türklüğünü saklayan bir alfrangadır. Bir göbek,çoğu iki, nihayet üç göbek öncesi anadolu’nun bir kasaba veya köyünden çıkan bu Türkler, Saraya yahut Babıaliye çıkınca ilk şileri soylarını da, soyadlarını da unutmak olur. Okullarda Arapa Arap, Arnavuta Arnavut, Ruma Rum fakat kendimize Osmanlı derdik.”



Ziya Gökalp‘e kulak verelim;”Bu milletin yakın zaman kadar kendisine mahsus bir adı bile yoktu. Tanzimatçılar ona,”Sen yalnız osmanlısın. Sakın başka milletlere bakarak sende milli bir ad isteme. Milli bir ad istediğin dakikada Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılmasına sebep olursun demişlerdi. Zavallı Türk, vatanımı kaybederim korkusu ile ”Vallahi Türk değilim. Osmanlılıktan başka hiç bir içtimai zümreye mensup değilim demeye mecbur edilmişti.(Türkçülüğün Esasları sy 34)

Fuzuli’nin bir şiirinin son mısrasında neler dediğine bir bakalım;

”Fuzuli gökten yere insen san yer yok

Yürü var gel,ya Araptan,Ya Acemden”



Birinci Dünya savaşı sırasında Yakup Kadri yurtdışındadır. Onun satırlarından aynen alıntı yapıyoruz. ”Bir Mayıs sonu ya da Haziran başı idi. Bağımsız fakat bütün kalbi ile İttifak devlerinin zaferini kutlayan bir Avrupa şehrinde, başım eğik, gözlerim yaşlı dolaşıyordum. Yüreğimde derin bir uçurum, kafam bir cehennemdir. Gün geçmiyor ki bir mağazada, bir lokantada Türk olduğum anlaşılınca acı bir alay edilme veya ağır bir hareketle karşılaşmayayım. Lakabımız ”makak’tı (bir çeşit şempanze maymunu türü)Gönül verdiğimi genç kızlar Türklüğümüzü sezince bizden iğrenip kaçıyordu. İşte o şehrin bu cehhennem atmosferi içinde, birgün, yılgın çekingen dolaşırken, gözlerim ansızın, bir gazete satıcısının sergisinde, bir sürü gazete adı ve başlıkları arasında, iri harflerle dizilmiş şu satırlara ilişiverdi; ”Bir Türk generali itilaf kuvvetlerine karşı yeniden harbe hazırlanıyor.”Titreyerek gazeteyi aldım.Yürürken, okuyorum; ”Mustafa Kemal Paşa isminde bir Türk generali.” (Yakup Kadri Karaosmanoğlu,Atatürk 1971 sy24,25)

Yazımıza Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk‘ün bir hatırası ile son verelilm. ”Şair Mehmet Emin Yurdakul’un ilk def, Manastır askeri idadisi’nde öğrenci iken okuduğum , ”Ben Bir Türküm, dinim, cinsim uludur” mısrası ile başlayan manzumesinde, bana ilk gençliğimin gururunu tattıran, ilk manayı bulmuştum. Fakat ben asıl, orduya ilk katıldığım günlerde, bir Arap binbaşı’nın Kavm-i Necip evladına sen nasıl kötü muamele yaparsın” diye tokatladığı bir Anadolu çocuğunun iki damla gözyaşında Türklük şuuruna erdim. Onda gördüm ve kuvvetle duydum. Ondan sonra Türklük benim derin kaynağım, en derin övünç menbaım oldu. Benim hayatta yegane fahri servetim Türklük’ten başka bir şey değildir. (Türk ve Türklük,TSE sy19)

Kaynakça:



*Atatürkçü Düşüncede ve Uygulamada Din ve Laiklik-Necip Mirkelamoğlu



*Atatürkçü Düşüncenin Evrenselliği-Hüsnü Merdanlıoğlu



*Sebilürreşat dergisi