Recentelijk is het debat over besnijdenis in ons land weer uitgebarsten naar aanleiding van een wetsvoorstel in IJsland dat rituele besnijdenis bij jongens zou criminaliseren.

De slachtoffers van zo’n wet zouden de joden en moslims zijn, bij wie zo’n rituele besnijdenis religieus van fundamenteel belang is.

De hoofdargumenten hiervoor zijn de autonomie en fysieke integriteit van het kind, zoals gewoonlijk aangevuld met grootsprakerige verwijzingen naar de mensenrechten en de VN.

Maar is deze indignatie intellectueel wel zo eerlijk?