Uiteindelijk draait het tijdens de presentatie voornamelijk om het boek dat geschreven is door Ewald Vanvugt en de onvermijdelijke discussie die daaruit voortvloeit. Roofstaat is een herschrijving van het boek Nieuw Zwartboek van Nederland Overzee. Toen de 72-jarige schrijver in Bali ging wonen, ontdekte hij op wat voor manier er in Nederland gezwegen wordt over de keerzijde van de Nederlandse kolonialisme en er volgden meerdere publicaties.



Kees de Koning kende de eerste versie van het boek al langer. Hij plaatste een oproep op Twitter en kwam via de zoon van Vanvugt in contact met de schrijver. De Koning vindt het vanzelfsprekend dat hier aandacht aan besteed wordt. “Als je mij vraagt, ‘waar komt die interesse vandaan’, dan vraag ik me af, waar komt die desinteresse toch vandaan? Dat vind ik zorgwekkender. Het is toch juist normaal dat je interesse in hebt in je geschiedenis? Ik vind het abnormaal als je dat niet hebt. En ik vind het nog raarder als je dat moedwillig weghoudt of vermijdt. Heel veel media hebben zoiets van ‘wat moeten we hier mee?’ Als mijn zoontje me dan vertelt dat ze het hoofdstuk slavernij overslaan denk ik bij mezelf: hoe is dat mogelijk?! Dat is een periode die een paar honderd jaar duurde en een hele grote impact had op bevolkingssamenstellingen. Het is vrij heftig om te zeggen, dat sla ik even over.”



Tijdens een panelgesprek kaart Sunny Bergman aan: “Mensen die dit onder de aandacht willen brengen, worden als snel weggezet als radicaal.” Hierdoor is het lastig om de discussie aan te gaan. Kees de Koning is hoeveel mensen zich interesseren voor het onderwerp. “Een uitverkocht Paradiso bij de presentatie voor een geschiedenisboek. Ik weet niet of dat vaker gebeurd is, maar dat betekent wel dat het onder veel mensen speelt. Over de Tweede Wereldoorlog weten we heel veel, maar dat we in 1946 in Indonesië oorlog hebben gevoerd en daarna zelf een land zijn gaan bezetten is toch krankzinnig.”



De schrijver windt in het 786 pagina’s tellende naslagwerk geen doekjes om de geschiedschrijving. Zo vertelt hij uitgebreid over het opiumfortuin van de Oranjes, roofschatten uit voormalig Nederlands-Indië, de omstreden reputaties van zeehelden en natuurlijk het aandeel van Nederland in de slavenhandel. Punten die momenteel nog erg veel onderbelicht worden tijdens bijvoorbeeld kunstexposities en geschiedenislessen.

“Om meer begrip voor elkaar te krijgen, zullen we meer van elkaar moeten weten. Dat begint met de jeugd en het onderwijs. Het koloniale tijdperk is zo bepalend. De verschillen tussen rijk en arm in de wereld liggen hieraan ten grondslag. Praten over één zwarte bladzijde? Er zit niet eens een witte tussen”, betoogt Vanvugt. Aan de ovatie vanuit de zaal is duidelijk te merken dat het publiek zich kunnen vinden in deze visie.



Op de vraag of het boek ook op de schoolbanken moet liggen antwoordt Typhoon: “Ik zou wel zorgen dat het iets beter leesbaar is voor de jeugd, maar het blijft uiteindelijk wel een gedeelde historie. Onze voorouders hebben ervoor gezorgd dat wij nu in vrijheid met deze onderwerpen bezig kunnen zijn. Laten we niet zeggen: het is toch al zo lang geleden, maar juist nu het gesprek aangaan. De verhalen blijven vertellen door de geschiedenislessen op scholen en bijvoorbeeld zoiets als deze clip. Het is deel van ons allemaal en niet alleen maar van een kleine culture groep.”