Skuteczna broń



Gdy III Rzesza dokonała inwazji na Polskę rozpoczynając II wojnę światową, nasz kraj miał już niezwykle skuteczną broń przeciwpancerną. We wrześniu 1939 roku nawet najsilniej opancerzone niemieckie czołgi Panzer IV czy sowieckie T-35 przegrywały z pociskiem wystrzelonym z polskiego karabinu.



Sęk w tym, że dostępu do nich nie mieli... żołnierze. Dopiero w połowie lipca 1939 roku pierwsze egzemplarze weszły do użycia, a i to w mocno ograniczonym zakresie. To efekt wszechobecnej tajemnicy wojskowej. Projekt był tak utajniony, że oficjalnie miał być produkowany jedynie na eksport do Urugwaju, co też podkreślono w potocznej nazwie broni – „Ur”. Chodziło o to, żeby Niemcy nie dowiedzieli się nad czym pracują Polacy i nie wzmocnili pancerzy swoich czołgów, bądź nie założyli przed nimi metalowych ekranów, wówczas broń byłaby bowiem bezużyteczna.



Zestawy były dostarczane do jednostek już od 1938 roku w drewnianych skrzyniach z napisem „Nie wolno otwierać – sprzęt mierniczy” lub „Nie otwierać – sprzęt optyczny”. Skrzynie zawierające karabin, trzy zapasowe lufy i klucze do ich wymiany oraz trzy magazynki, były ukrywane w magazynach jako ściśle tajny zapas mobilizacyjny. Można je było otworzyć jedynie na rozkaz Ministra Spraw Wojskowych.



Zasady tajności przestrzegano z pełną skrupulatnością. Gdy odnotowywano przypadki naruszania plomb, otwarcia skrzyń czy ich zgubienia, Sztab Główny wysyłał specjalne komisje, które miały badać wszystkie przypadki.



Spóźniony rozkaz



Rozkaz otwarcia ściśle tajnych skrzyń wydano dopiero 15 lipca 1939 roku, ale i wówczas jedynie wybrani strzelcy oraz rusznikarze-zbrojmistrzowie otrzymali prawo do zapoznania się z obsługą broni. W tym czasie niemieccy dywersanci dokonywali już pierwszych aktów sabotażu i prowokacji, które niemiecka prasa podawała jako przykłady „polskiego terroru”.