Na vier jaar, acht bookzines (uit de kluiten gewassen magazines) en “zo’n 100.000 bezoekers per maand” zou je denken dat een medium als Charlie Magazine op eigen benen kan staan. Zelf wijzen ze naar de onwil van de overheid om structurele subsidies te voorzien, terwijl grote mediabedrijven zoals Medialaan — De Persgroep Publishing, Roularta en Mediahuis dankbaar gebruik maken van een lager BTW-tarief en gratis distributie via bpost. Terecht, maar er schuilt meer achter.

Wat mij meer opvalt is dat van die 100.000 maandelijkse bezoekers volgens Charlie Magazine maar 1300 een abonnement hebben. Sta even stil bij hoe scheef die verhouding is. Dat is maar 1,3 procent… Het toont nog maar eens dat veel Vlamingen nog steeds niet beseffen dat kwalitatieve journalistiek verre van gratis is, zeker aan de regelmaat waarop een redactie als die van Charlie het produceert. (De ironie ontgaat me niet dat je dit leest op een website die volledig gratis is en recht wordt gehouden door onbetaalde vrijwilligers.)

De grote mediabedrijven en openbare omroepen van dit land vervormen het beeld voor de gemiddelde Vlaming en doen dat al jaren. Dankzij een combinatie van advertentie-inkomsten en (onrechtstreekse) overheidssubsidies kunnen ze een groot deel van hun journalistiek gratis en voor niets aanbieden. Hoewel de budgetten van adverteerders online worden gespendeerd, terwijl Google en Facebook een steeds grotere hap nemen uit net dat gedeelte van de reclame-inkomsten, lijken ze nog niet echt enorm gehaast om mensen aan te zetten tot het aanschaffen van een abonnement. Je komt tegenwoordig misschien wel vaker de betaalmuur tegen, maar ze gebruiken te vaak de stok in plaats van de wortel om je tot betalen te overtuigen.

De crowdfunding van Charlie Magazine doet het tegenovergestelde. Ze proberen ons te overtuigen om hun toekomst veilig te stellen. Een toekomst zonder Charlie is in mijn ogen een slechte zaak. Bij de grote fusie tussen Medialaan en De Persgroep werd beloofd dat alle merken hun eigenheid zouden behouden, maar daar zijn steeds meer twijfels over. Dat is waarom ik mijn abonnement op Charlie Magazine met plezier vroeger heb vernieuwd en nog wat extra geld zal doneren tegen het einde van de maand.

De redactie van Charlie Magazine doet wat weinigen in Vlaanderen doen. Ze worden niet opgejaagd om artikels te schrijven over de laatste hypes om zoveel mogelijk clicks te generen. Ze gaan geen moeilijke onderwerpen of taboes uit de weg. Er komen andere stemmen aan het woord dan gewoonlijk. Ze zorgen voor een eerlijke representatie. Ze publiceren over moeilijke onderwerpen als racisme tijdens een optreden van Kendrick Lamar, welke impact memes hebben op de politiek, beeldvorming in media en reclame, maar ook de representatie van biseksuelen op tv. Dat allemaal met een passie en gedrevenheid die meer dan inspirerend is.

Dus geef Charlie Magazine zoveel euro’s als je kwijt kan. En moest je in een gulle bui zijn, overweeg dan ook om lid te worden van Apache of een krantenabonnement te nemen. Want hoe meer mensen structureel betalen voor journalistiek, hoe beter af we zijn.