Bubel zamiast perły. Zatoka Sportu w Łodzi

Zatoka Sportu to ogromny budynek zlokalizowany (o ironio) w sąsiedztwie łódzkiej Politechniki. Jest tu pierwszy w województwie basen olimpijski, drugi 25-metrowy zbiornik z regulowanym dnem (może mieć nawet 5 metrów głębokości), jedna z wyższych w Europie ścianek wspinaczkowych, siłownia i sala do gier zespołowych. Taki obiekt był Łodzi potrzebny. Ale nie w takiej formie.

Z Zatoką Sportu wiązano spore nadzieje. Projekt wyłoniono w konkursie, a pierwsze wizualizacje przygotowane przez architektów z pracowni Dedeco rozbudziły apetyty. Niestety, znów trzeba było zderzyć się z rzeczywistością. Obiekt, który na wizualizacjach prezentował się dobrze, po ukończeniu budowy straszy.



MARCIN WOJCIECHOWSKI

Krytyce poddawane są przede wszystkim kiepskiej jakości materiały użyte do wykończenia budynku. Stalowa siatka kwasoodporna, która miała dodać lekkości kubaturze o powierzchni 281 tys. m3, wygląda jak najtańszy model z supermarketu. Użycie tego materiału na elewacji nie dało w rezultacie zakładanego efektu głębi. Dyskutowane wcześniej okładziny: corten lub płyty ceramiczne (argeton) zastąpił najzwyklejszy, pomarańczowy tynk. Na fasadzie robiły się zacieki długo przed tym, jak obiekt oddano do użytku

To miał być budynek na rzucie prostokąta, rozbity podcieniami na poziomie parteru. Efekt widoczny na wizualizacji znikł, gdy przy strefie wejściowej pojawił się szpaler słupów podtrzymujących strop. Całości dopełniła kostka Bauma, którą to wyłożono strefę przed obiektem. Wiele do życzenia pozostawia również sposób rozmieszczenia okien oraz płaski, pokryty papą dach. Między innymi te cechy sprawiły, że Zatoka Sportu bywa porównywana do supermarketu, magazynu na przedmieściach czy hali przemysłowej.

Budowa obiektu pochłonęła 140 mln złotych.

Więcej o Zatoce Sportu przeczytasz tu>>