Fabellae Latinae Capitulum X Dominī et equī

15 December, 2018

Iūlius et Cornēlius sunt dominī Rōmānī. Iūlius est dominus pecūniōsus, quī magnam vīllam habet et magnam familiam, id est multōs servōs. Etiam decem equōs fōrmōsōs habet Iūlius. Cornēlius nōn tam pecūniōsus est quam Iūlius: is decem tantum servōs habet, et ūnum equum album. Cornēlius equum suum amat.

Iūlius imperat: “Dūc equum ante ōstium, Syre!”

Ex decem equīs Iūliī Syrus sūmit illum nigrum quem dominus ante aliōs amat eumque ante ōstium dūcit. Iam dominus in equō est. Iūlius equō vehitur Tūsculum ad amīcum suum Cornēlium.

Iūlius ante ōstium Cornēliī cōnsistit et amīcum suum, quī exit, salūtat: “Salvē, amīce! Sūme equum tuum et venī in silvam cum amīcō tuō!”

Amīcī duo oppidum relinquunt et per vallem ad silvam eunt. Equī laetī per campum currunt. Ovēs, quae errant in campō, equōs timent et ad pāstōrēs suōs accurrunt. Canēs pāstōrum lātrant. Iam equī fessī ante rīvum cōnsistunt. Dum equī aquam bibunt ē rīvō, dominī caelum aspiciunt. Nūlla nūbēs vidētur, sōl lūcet in caelō sine nūbibus. Itaque Iūlius et Cornēlius umbram petunt: campum relinquunt et in silvam intrant. Iam in umbrā sunt sub arboribus. Equī iam nōn currunt, sed inter arborēs ambulant.

Hīc equus Cornēliī consistit et hinnit: “Hihihī!” Equus terram ante sē aspicit et nāsum pōnit ad terram.

Iūlius, quī equum Cornēliī hinnīre audit, equum suum nigrum vertit et interrogat: “Cūr equus tuus cōnsistit?”

Cornēlius: “Quia vestīgia videt in terrā.”

Iūlius: “Quae vestīgia?”

Cornēlius, quī iam in terrā est ante equum, vestīgia quaerit, dum Iūlius in equō suō exspectat.

Cornēlius in terrā reperit vestīgia lupī, quae digitō mōnstrat: “Ecce vestīgia lupī. Nōn procul abest lupus ipse.”

Lupus autem procul in monte ululat: “Huhuhū!”

Equus Cornēliī, quī lupum ululāre audit, rūrsus hinnit: “Hihihī!” Equus Iūliī lupum nōn audit neque hinnit.

Cornēlius: “Equus meus lupum timet.” Cornēlius equum suum album tenet.

Iūlius: “Meus equus nōn timet lupum!”

Cornēlius: “Neque lupus equum tuum timet!”

Cornēlius, quī prope vestīgia lupī etiam alia vestīgia reperit: “Quid hoc est? Nōn sōlum lupī, sed etiam ovis vestīgia hīc sunt!”

Iūlius: “Quid agit ovis in silvā cum lupō? Num lupum amat ovis?”

Cornēlius: “Nōn lupum ovis, sed lupus ovem amat – et amīcam suam ēst!”