Kees Hoekert, hij was de man die aan de wieg stond van de Nederlandse wietcultuur. Vorige week zondag overleed hij, op 88-jarige leeftijd. Zo'n 200 vrienden, kennissen en bewonderaars namen vrijdag in de Oosterkerk afscheid.

Zijn eerste jointje, of 'kief', rookte Hoekert ver terug in de vorige eeuw. Op 6 januari in 1951, om precies te zijn, in de kasba van Tanger. 'Een ding wist ik zeker, hier raak je aan verslaafd', zegt Hoekert jaren later over die ervaring.

Na een aantal omzwervingen verhuisde Hoekert in 1962 naar Amsterdam. Op zijn woonboot aan de Kattenburgergracht ontwikkelde hij zijn groene vingers.

Met luide maar immer vriendelijke toon bestierde hij de kwekerij annex woonboot, 'De Witte Raaf'. Samen met gabber Robert-Jasper Grootveld begon hij de plantjes te verkopen. Voor een gulden per stuk. Het succes was zo groot dat de politie het verkeer moest regelen.

Een winstoogmerk had hij niet, de wet verruimen, dat wilde hij wel. Want destijds maakte die geen onderscheid tussen verschillende soorten drugs. Met zijn bedrijf, de Lowlands Weed Company - waarvan Hoekert directeur was -, moest 'de verhenneping van onze maatschappij' worden bevorderd.

'Episch verteller'

Behalve als wiethandelaar en activist, wist Hoekert ook op andere manieren een onuitwisbare indruk achter te laten. 'Het was een episch verteller', zegt André Agterhof, die jarenlang naast De Witte Raaf woonde.

De 200 aanwezigen die in de Oosterkerk aanwezig waren hebben tijdens de afscheiddienst de ene na de andere anekdote verteld. 'Marihuana kan geen kwaad, zeggen de doktoren. Een kind dat aan de hennep gaat, is niet verloren', luidt bijvoorbeeld een befaamde uitspraak.

Morgen wordt Kees Hoekert in kleine kring begraven.