- Ważne było dla mnie, aby zrobić film o ludziach, których wyróżnia tylko to, że noszą sutanny – mówi Wojciech Smarzowski w rozmowie z Tadeuszem Sobolewskim.

We wtorek na festiwalu w Gdyni zostanie pokazany najnowszy film Smarzowskiego. "Kler" to bez wątpienia najgłośniejsza, ale jednocześnie najważniejsza premiera roku. Film, który od miesięcy wzbudza skrajnie spolaryzowane emocje. Choć mało kto go widział.

W rozmowie z "Gazetą Wyborczą" reżyser opowiedział m.in. o powodach nakręcenia "Kleru", swoim podejściu do Kościoła katolickiego i jego kondycji.

ZOBACZ TEŻ: Jarosław Sellin o "Klerze"

Reżyser takich filmów jak "Dom zły" czy "Wołyń" przytoczył wyniki badań przeprowadzonych w Niemczech i Australii. Okazało się, że wśród tamtejszych księży jest kolejno 4 i 7 proc. pedofilów.

- U nas oczywiście żadnych badań nie było, ale nawet jeżeli tylko - jak w 2014 r. stwierdził papież Franciszek – 2 proc. wszystkich księży jest pedofilami, to i tak mniej więcej 600 pedofilów w sutannach chodzi codziennie między naszymi dziećmi.

Jednocześnie podkreślił, że nie jest to wyłącznie film o pedofilii wśród duchownych. Choć jak mówi, przeraża go fakt, że Kościół kompletnie nie interesuje się ofiarami, a zadośćuczynienia są przekazywane pod stołem.

- Ważne było dla mnie, aby zrobić film o ludziach, których wyróżnia tylko to, że noszą sutanny. Są trzy wektory napędzające tę historię: żądza pieniędzy – chciwość, żądza władzy, no i żądza seksualna.

Smarzowski opowiedział też o powodach nakręcenia "Kleru". Zaczął myśleć o filmie, kiedy jego dzieci poszły do szkoły.

- Zobaczyłem, jaka jest pozycja księdza w szkole publicznej, ile jest lekcji religii. Kościół pierze mózgi dzieciom i wychowuje ich w przesądach – mówi Sobolewskiemu filmowiec.

Smarzowski dał też do zrozumienia, że założył sobie, że nie będzie dotykał wiary.

- To nie jest film antyreligijny - podkreśla.

Reżyser przywołał też spektakl "Klątwa" w Teatrze Powszechnym, który de facto jest kierowany nie do zasiadających na widowni, ale do tych, którzy go tak agresywnie oprotestowali.

- Film ma inną siłę rażenia niż teatr. Ma szansę przyciągnąć właśnie takich ludzi – wartką akcją, humorem, czasem niewybrednym żartem, ostrością widzenia. Chodzi o to, żeby film obejrzeli również widzowie, którzy nie myślą, tak samo jak ja. Trzeba trafić do tych, w których głowach można coś otworzyć.