Toen de journalisten me vroegen welk beleid ik wou, was mijn antwoord dat beleid maken niet mijn taak is. Beleid is een politieke keuze die moet gemaakt worden op basis van doorrekenen en beleidsvoorbereidend werk door de administratie. Het voornaamste nu is om dat instrument te testen, het bij te sturen waar nodig, en het in een eerste fase te laten zorgen voor inzicht en bewustwording. Ik heb het voorbeeld gegeven van de CO2-uitstoot van auto's. Op een zeker moment moesten fabrikanten die uitstoot gaan vermelden op hun technische specificaties. De meetmethode is nadien verschillende keren aangepast om het resultaat dichter bij de werkelijke cijfers te brengen (en dan nog waren er autofabrikanten die sjoemelden). Pas een paar jaar later is de overheid gaan differentiëren in de belasting-aftrekbaarheid in functie van die uitstoot.



Men vroeg me gelijkaardige voorbeelden te geven voor ons ruimtelijk beleid waarop ik antwoordde dat het aantal zoekrichtingen waaruit de overheid later kan kiezen zeer groot is. Ons kadastraal inkomen is door Europa veroordeeld en moeten we sowieso hervormen. Maar het zou ook kunnen met bonussen, energiepremies, met BTW, met een sturing van de gemeentefinanciering, met salariswoningen, en nog vele andere mogelijke instrumenten. Zo zou men de hoogste korting op de kost van openbaar vervoer kunnen toekennen aan de LAAGSTE Mobiscores...



Daarbij heb ik gewezen op het belang om alle mogelijke beleidslijnen op voorhand goed te bestuderen op ongewenste neveneffecten om te voorkomen dat toelages – zoals bijvoorbeeld de woonbonus - niet onmiddellijk verdwijnen in hogere verkoopprijzen en dus niet de bewoners, maar de verkopers ten goede komen. De Mobiscore kan een unieke kans zijn om eindelijk aan het intelligente locatie-gestuurde beleid te beginnen waar Vlaanderen – inclusief het platteland - al een paar decennia op wacht. In Londen gebruikt men met succes een gelijkaardig instrument: het Public Transport Accessibility Level (PTAL).