“Volapuko sonas tre sovaĝe kaj maldelikate, dum Esperanto memorigas pri la lingvo Itala.” Tio, evidente, estas kaj lingve kaj lingvistike tre malneŭtrala konstato. Tre grava tio tamen ne estas, ĉar eĉ se Volapuko kaj Esperanto lingvistike estas objektive same belaj, ekzistas longa Eŭropa subjektiv a tradicio ke la Itala estas la plej bela lingvo. Tion la internacia planlingvo kompreneble rajtas ekspluati, tiom kiom oni ne kolizias kun aliaj konsideroj.

Pro la simileco de la vortoj al tiuj de naciaj lingvoj, “la uzanto de Esperanto, unu fojon ĝin ellerninte, ne forgesas ĝin, eĉ post longa tempo de neuzo”, dum la Volapukistoj devis ĉiam ekzerci la lingvon por ne mallerni ĝin. Denove, Volapuko havas pli da lingva neŭtraleco, sed nur per tio ke ĝi ignoras kiuj vortoj estas plej disvastigitaj en la mondo. Volapuko celas egalan memoreblecon por ĉiuj (ne vere atingante ĝin), dum Esperanto celas maksimuman memoreblecon por ĉiuj – kaj en la longa daŭro ja ne gravas ke la maksimuma memorebleco estas neegala inter la parolantoj de diversaj naciaj lingvoj.

La evoluo de Volapuko estas “dependa de ĝia aŭtoro aŭ de iu ordonanta akademio”, ne nur pro la hazardaj kaŭzoj menciitaj sub (2), sed ankaŭ sisteme ĉar ĉiu radiko devis komenciĝi kaj finiĝi per konsonanto kaj ne povis finiĝi per s, ĉar tio estis la plurala finaĵo. Kontraste, la formoj de la radikoj en Esperanto estas sendependaj de la gramatiko, kaj sekve la lingvo mem povas evolui en la uzado, sen plua centra lingvoplanado.