Arina, Dennis, Maksim, Lili, Howick. Zomaar vijf exotische kindernamen.

Maar wel namen met een verhaal. Arina, Dennis en Maksim werden in juli het land uitgezet naar Oekraïne, want daar horen ze thuis. Ze hebben het land nooit gezien met hun 5, 10 en 14 jaar oud, maar het is een erfzonde die ze meedragen door hun moeder. 'De profiteur'.

Lili en Howick moeten, als het aan staatssecretaris Harbers ligt, zo snel mogelijk hun moeder achterna naar Armenië. Zij wonen hier al tien jaar en kennen hun 'thuisland' van toen ze 2 en 3 jaar waren. Maar ja, dan hadden ze maar niet zo lang van onze rechtsstaat moeten profiteren, klinkt het verwijt.

Een beetje gebruikmaken van onze uitstekende voorzieningen en dan nog klagen ook als je kinderen, die part noch deel hebben aan de ontstane situatie, onmenselijk worden behandeld. Wie het waagt om reacties op internet te lezen, komt in een bedroevende wereld terecht van mensen die een angst voor het delen van wat publieke voorzieningen probleemloos weten te combineren met hartvochtigheid van peilloze diepten.

Laat ik er nu voor de aardigheid eens vanuit gaan, dat deze mensen zich werkelijk bekommeren over de houdbaarheid van onze sociale voorzieningen. Zou het dat niet veel logischer zijn om je niet druk te maken over een hand vol onschuldige kinderen en - zo je wil - hun schuldige ouders?

Zou het niet veel logischer zijn om je druk te maken over ruim een half miljoen profiteurs die de samenleving op kosten drijven door te blijven wonen in een dik gesubsidieerd huis terwijl ze er veel te veel voor verdienen?

Als je het toch over profiteurs hebt, dan zijn de scheefwoners toch een veel omvangrijker groep om je zorgen over te maken. Ze zorgen er en passant ook nog eens voor dat mensen die echt te weinig hebben om een huis te kopen of te huren er niet tussen komen.

Scheefwoners krijgen geen hoon naar hun hoofd. Geen maatschappelijke verontwaardiging. Geen mensen op Facebook die ze voor rotte vis en alles wat niet deugt uitmaken. Sterker nog: scheefwonen, ten koste van anderen, is iets om trots op te zijn. "Kopen vind ik zonde, ik betaal maar 250 euro huur", zegt de directeur van Pride Amsterdam zelfs met gepaste trots in het AD.

Daar zit 'ie lekker, op kosten van de samenleving met zijn 5000 euro netto per maand. Ja, natuurlijk, kopen is duur. En huren ook. Maar er zijn wel meer dingen die duur zijn. Niet leuk om geld aan uit te geven, maar het moet nu eenmaal.

Ja maar… ze maken gewoon gebruik van het systeem. Het kan. En inderdaad, het kan. En het mag. Ja, het mag. Maar het deugt niet. Ze maken misbruik van het systeem, omdat ze weten dat we mensen in Nederland niet zomaar op straat gooien.

En dat is een groot goed. Zelfs deze rasprofiteurs die de solidariteit in Nederland echt op het spel zetten en het systeem tot de laatste druppel uitwringen voor eigen gewin en misplaatste zuinigheid, zouden we niet op straat moeten zetten. Iemand zijn thuis ontnemen, dat doen we hier namelijk niet.

Behalve…

Ja, behalve als het gezinnen zijn uit Oekraïne of Armenië of welk ver land zonder toekomst voor kinderen die zijn opgegroeid tussen de Nederlandse dijken dan ook.

Ook zij maakten gebruik van het systeem. Bleven zitten waar ze zaten, omdat het kon. Maar niet om een paar rotcenten te sparen of omdat ze niet wilden verhuizen naar een huisje buiten de ring. Maar omdat ze een toekomst zochten voor hun kinderen.

Als dát de profiteurs zijn waar we ons druk over maken, is dit land doodziek.