Het doodvonnis krijgt slechts een paar regeltjes in de krant. Naar eigen zeggen overweegt Philippa zich aan te geven als hij dat nieuws onder ogen krijgt. Maar hij wil zijn ouders de negatieve publiciteit besparen. ‘Dat wilde ik hen niet aandoen. Dus ben ik maar gebleven waar ik was’, vertelt hij aan het eind van zijn leven in het enige interview dat hij ooit zal geven. Een vlucht naar Duitsland lijkt hem te gevaarlijk. Dat zijn vader en moeder een gezochte oorlogsmisdadiger onder hun dak dulden is volgens hem een kwestie van ‘pure ouderliefde’. Philippa veroordeelt zichzelf tot een kluizenaarsbestaan. Ouders, broers en zussen maakt hij medegevangenen van een geheim.

Uit angst voor ontdekking komt Philippa niet buiten. Ook niet in de tuin. Alleen in de latere jaren van zijn zelfgekozen hechtenis zou hij weleens een nachtelijk ommetje maken. Zijn leefruimte beperkt zich voornamelijk tot een kamertje van een paar vierkante meter. Hij heeft uitzicht op straat, maar durft zich nauwelijks voor het raam te vertonen. Het alleen-zijn vindt hij niet zo erg. ‘Als kind was ik ook graag alleen.’ Zijn ouders leven op de parterre en slapen op de eerste verdieping. Het eten dat zijn moeder kookt eet hij meestal boven op. Soms is hij op de eerste etage, zelden waagt hij zich in de keuken of woonkamer.

Behalve zijn ouders komt niemand boven. Kinderen van bezoekende familieleden mogen nooit naar zolder. Als er visite is, houdt hij zich stil. Als er iemand voor de deur staat en hij vertrouwt het niet, dan verstopt Philippa zich in een kast. ‘Echt bang was ik nooit. Het woord spanning is meer op zijn plaats. Als je in de krant weer iets las over een opgespoorde oorlogsmisdadiger groeide de spanning en daarna nam het weer af. Soms als mijn ouders een avond weg waren, was ik wel een beetje bang voor inbrekers. Want wat moet je doen? Je kunt geen alarm slaan.’ Jacques Philippa en zijn ouders leiden een schichtig leven.

Philippa’s hang naar het nationaalsocialisme is hardnekkig. ‘Ik had nog steeds mijn sympathie voor de nazi’s. Dat laat je niet zo gauw los. Ik kon daar natuurlijk met mijn vader niet over praten. We hebben maar afgesproken niet meer over het verleden te praten. Dat is eigenlijk 29 jaar zo gebleven.’

Hij begint te lezen, kranten, tijdschriften, boeken. Zijn vader, adjunct-directeur bij een ambachtschool in Den Haag, en zijn moeder zorgen voor de aanvoer. Als het waar is wat hij er zelf over vertelt, komt hij laat tot inkeer. Naar eigen zeggen wordt hem door het boek Ondergang van Jacques Presser, dat verschijnt in 1965, pas echt duidelijk dat miljoenen Joden zijn vermoord. Toen hij tijdens zijn militaire opleiding in Duitsland het concentratiekamp Dachau had bezocht, zag alles er piekfijn uit. Geen spoor van barbaarse toestanden. Hij dacht dat mensen voor een heropvoeding naar de kampen gingen. ‘In de oorlog wist ik wel dat de Joden naar het oosten werden gebracht, maar omdat het complete gezinnen waren koesterde ik geen argwaan. Ik vond het een rechtvaardige zaak dat ze elders werden ondergebracht. Nu weet ik dat door mijn toedoen mensen in het concentratiekamp terecht zijn gekomen.’ Ook de kijk op zijn eigen leven verandert: ‘Langzamerhand begon ik te beseffen dat mijn leven was verpest.’

Het verborgen bestaan aan de rustige Pauwenlaan verloopt monotoon. Philippa doodt de tijd met het oplossen van schaakproblemen en het kweken van kanaries. Hij luistert naar de radio, later komt er een tv. Soms knelt het. Als hij last krijgt van nierstenen durft niemand er een dokter bij te halen. Met tabletten van zijn moeder onderdrukt hij de pijn. Zijn vader trekt bij hem een pijnlijke rotte kies met een tang.

Na het overlijden van Philippa’s moeder, die in 1973 bezwijkt aan kanker, wordt het steeds moeilijker om het geheim binnenshuis te houden. Wanneer zijn vader in het ziekenhuis wordt opgenomen moet een broer eten brengen naar Jacques. Als vader Philippa daarna maaltijden krijgt van Tafeltje Dekje is hij gedwongen ruimere porties te vragen met de smoes dat hij een grote eter is. De mentale druk op de hoogbejaarde vader, die nu in zijn eentje voor zijn zoon moet zorgen, neemt toe.

Elisabeth, de oudste zus van Jacques, kan het niet langer aanzien en belt de Haagse politie. Het is dan bijna dertig jaar na de bevrijding. Op donderdag 11 april 1974 ’s morgens om 11.15 uur stoppen twee zwarte Mercedessen voor de deur. Politiemannen bellen aan, vader Philippa doet open en roept zijn zoon naar beneden. Die gaat mee zonder verzet te bieden. Philippa: ‘Het ging rustig en kalm. De buren hebben er niets van gemerkt.’ Tegen de politie zegt hij ‘dat dit er al die jaren al inzat en het hem toch eens moest overkomen.’ Hij is dan 56 jaar.