Burgemeester Van der Laan samen met leerlingen van een basisschool in Amsterdam. Beeld anp

Toen zag ik een tafereel dat me aansprak. Twee jongetjes in afgeragde joggingbroekjes en op oude Birkenstocks met sokken reden vaardig op stepjes over de drukke stoep en straat. Even later zag ik hun vader die een stuk verderop achter ze aanliep, een man met een volle, verkreukte Albert Heijntas. De man was geen opa, wel duidelijk een vader op leeftijd. Ontspannen liep hij achter de twee kinderen aan, de tas in zijn hand, straks ging hij thuis vast koken. De moeder, stelde ik me voor, zat nu in de bioscoop met een vriendin.



Het was de burgemeester. Dat zag ik pas op het vierde gezicht. Je verwacht niet dat je de burgemeester op een zaterdagmiddag met een volle, vaak opnieuw gebruikte Albert Heijntas achter twee van zijn kinderen ziet aansloffen.

Het bepaalde mijn beeld van Eberhard van der Laan. Het nam me voor hem in. Ik besefte dat een burgemeester precies dat moest zijn; iemand die weet hoe het is om een gezin in de stad te hebben, iemand die zich daadwerkelijk door die stad beweegt en iemand die niet te beroerd is om een zware, oude Albert Heijntas te torsen.



Een stad is best een zware Albert Heijntas. En Eberhard van der Laan, daar is voor de verandering eens iedereen het over eens, torst die Albert Heijntas fantastisch.



'Lieve Amsterdammers', schreef hij in zijn brief van vrijdag, en we weten allemaal wat daarop volgde. Een heel verdrietig bericht.

Ik las de brief op de site van de gemeente, en ging toen de reacties lezen. Er gebeurde iets wat ik nog nooit had meegemaakt: ik las er alleen maar aardige reacties. Van aardige mensen. Lieve Amsterdammers. Ze bestaan gewoon. Ze schreven dat ze hoopten dat God, Allah of anders de artsen van het Antoni van Leeuwenhoek goed voor Van der Laan zouden zorgen. Sommigen vertelden over de keer dat ze Van der Laan zelf hadden ontmoet.



Ik stelde me voor hoe Van der Laan die reacties las, want hij lijkt me iemand die dat doet. En toen gebeurde het tweede wat ik nog nooit heb meegemaakt tijdens het lezen van reacties op internet. Als ik reacties lees, word ik bijna altijd kwaad of geërgerd. Soms ben ik licht geamuseerd. Het gebeurt ook vaak dat ik me volstrekt superieur voel aan de mensen die reacties schrijven. Maar nu liepen er tranen over mijn gezicht.