Lena, Lenka, Leńka, Lenuszka… Moja ukochana. Nadal ciężko mi jest pisać o niej w czasie przeszłym. Poznaliśmy się w gimnazjum i mieliśmy być razem do końca życia, ale życie – jak to śpiewa Ryszard Rynkowski – jest nowelą. Raz przyjazną, a raz wrogą. Dziś, droga redakcjo, mam ochotę się pożalić, więc piszę do was ten ciężki, bardzo osobisty list.

Wszystko zaczęło się w gimnazjum. Ja i Lena poznaliśmy się na obozie żeglarskim na Mazurach. Kiedy wieczorem wszyscy kąpali się w jeziorze albo grali na gitarach przy ognisku, ja i Lena doklejaliśmy druty do turystycznego telewizora marki „Mistral” i próbowaliśmy złapać jakikolwiek polskojęzyczny kanał telewizyjny odbierający w okolicach Węgorzewa. Pewnego razu podczas ustawiania kanału, nasze palce spotkały się na pokrętle strojącym fale UHF. Wtedy naszym oczom ukazał się Maciej Orłoś prezentujący „Teleexpress” w ostrości tak silnej, jakiej nie widziałem nigdy ani przedtem, ani potem. To była miłość od pierwszego dotknięcia. Miłość, którą połączyła i – jak się później miało okazać – rozdzieliła telewizja.

Po powrocie z wyjazdu ja i Lenka byliśmy nierozłączni. Na początku oglądaliśmy telewizję na przemian w swoich domach. To były nasze najlepsze chwile. Nigdy nie zapomnę momentu, gdy blado-brzoskwiniowy zachód sierpniowego słońca przedzierał się przez półprzymknięte żaluzje w salonie moich rodziców, a ja z Leną czekałem z wypiekami, aż na TVP zaczną lecieć „Bulionerzy”, nasz ulubiony serial. Po pewnym czasie nasi rodzice uznali, że za dużo czasu przebywamy w mieszkaniu, więc wygoniono nas na dwór. Wzięliśmy więc „Mistrala” i chodziliśmy szukać zacienionych miejsc z dala od zgiełku bawiących się dzieci i szczekających psów, by móc spokojnie oglądać powtórki programów nadawane w lecie. Byliśmy jeszcze młodzi, więc nie znaliśmy wszystkich. Do czasu oczywiście.

Na wspólnym oglądaniu telewizji minęła nasza młodość. Byliśmy przy tym, jak straumatyzowany strzelaniną Maciej przechodził z wydziału „W-11” do „Detektywów”. Kibicowaliśmy „BrzydUli”, żeby schudła, „Majce” żeby przytyła, a „Klubie szalonych dziewic”, żeby wszystkie poszły na terapię od uzależnienia od alkoholu. Widzieliśmy, jak przyzwoite sitcomy z profesjonalnymi aktorami („Miodowe Lata”, „Szpital na perypetiach”) zaczęły wypychać śmieciowe programy z amatorami biorącymi 50 zł za dzień zdjęciowy („Dlaczego ja”, „Trudne sprawy”). Widzieliśmy, jak rozpadają się rodziny Mostowiaków i Lubiczów, oraz jak inne odnajdywały swoje szczęście w „Sądzie rodzinnym”. Niestety. Wielkiego powrotu Huberta Urbańskiego w roli prezentera „Milionerów”, nie było nam już dane zobaczyć razem.

Razem z Leną przeżywaliśmy największe wydarzenia telewizyjne naszej młodości Foto: serialetvp / YouTube

Do 2015 roku rządy zdawały się zmieniać, jednak telewizja zostawała taka sama. My byliśmy tacy sami. Wszystko się odwróciło do góry nogami po tym, jak w 2016 roku władzę nad telewizją publiczną przejął Jacek Kurski. Ten sam, który w kampanii prezydenckiej z 2005 roku wymyślił perfidnego „dziadka z Wermachtu”. Ten sam, który powiedział, że „ciemny lud wszystko kupi”. W tej chwili cytuję słowa Leny, która wisiała nade mną nawet wtedy, gdy ja w spokoju próbowałem obejrzeć turecką operę mydlaną na Jedynce. (Tak, przyznaję się. Znajdowałem ukojenie w serialach romantycznych, bo mniej więcej w tym czasie przechodziliśmy ciężki okres. Lena chciała eksperymentować. Często oglądała filmy na komputerze. Myślała o wykupieniu abonamentu na Netflixie. Powtarzała przy tym o jakimś „netflix and chill”. Przede wszystkim jednak, stała się strasznie cięta na punkcie telewizji – naszej wspólnej miłości).

Lena coraz rzadziej oglądała ze mną TVP. Kiedy ja chciałem wspólnie obejrzeć nasz ukochany teleturniej „Familiada”, Lena często wybierała sobotnie chodzenie na manifestacje KOD-u, albo ostentacyjnie brała laptopa do kuchni i przygotowywała obiad zgodnie z przepisami podawanymi na stronie „Ugotowani”. Najgorsze jednak działo się wieczorami między 19 a 20. Lena chciała wtedy oglądać „Fakty”, które jej zdaniem krytycznie spoglądały na poczynania władzy, „Wiadomości” nazywała jednocześnie „tubą propagandową partii rządzącej, stosującą identyczne zabiegi retoryczne i językowe, które stosowali, tak przez nich znienawidzeni, komuniści”. Ja nie lubiłem zmian – lubiłem przestarzałą szatę graficzną „Wiadomości”, śmiesznie animowane guziczki z numerkami, gdy dziennikarze rozmawiali z kimś przez telefon oraz próby bycia nowoczesnym przez zamianę Pałacu Kultury na Zamek Królewski. Nie lubiłem też polityki. Nigdy nie chodziłem głosować, większość lekcji WoS-u w liceum przespałem (z miłości do majsterkowania przy telewizorach poszedłem na kierunek politechniczny), ale chyba jak każdy, nie lubię, gdy się mnie okrada i oszukuje. A właśnie to robią politycy, prawda? No więc w TVP coraz więcej pokazywano przykładów tego, jak skutecznie obecna władza walczy z korupcją i nadużyciami poprzedników, jak polska gospodarka rośnie w siłę dlatego, że nie przyjęliśmy uchodźców oraz jak bardzo Unia Europejska chce odbierać nam prawo do bycia suwerennym narodem. Lena w tym czasie coraz częściej wychodziła do koleżanek oglądać reportaże puszczane w „Czarno na Białym”. Teraz czułem wyraźnie, że im dalej Lena jest ode mnie, tym bliżej ja jestem TVP. Nie minęło wiele czasu do chwili gdy pojąłem, że mieszkam pod jednym dachem z kimś, kogo w programie „Minęła 20” nazywa się bez owijania w bawełnę „bojówkarzem opozycji”.

Im bardziej Lena się ode mnie oddalała, tym bliżej ja byłem TVP Foto: TVP Info / gazeta.pl

To był lipiec. Lena chciała wyjść na manifestację pod Sejm w obronie niezawisłości sądów. W „Wiadomościach” nic nie mówili, że taka manifestacja ma się odbyć. O tych co były kiedyś, telewizja mówiła jako o próbach puczu i obalenia demokratycznie wybranej władzy, więc wolałem się nie narażać na problemy. Lena oglądała w tym czasie relację spod Pałacu Prezydenckiego na TVN24 (na TVP INFO leciał jakiś dokument o problemie Szwecji z uchodźcami) i bardzo chciała być z tym tłumem młodych i ogłupionych przez TVN osób. Nie wytrzymałem. Rzuciłem pilotem i nazwałem ją „Leniną”. Lena wyłączyła telewizor i wyszła oglądać relację z manifestacji gdzie indziej. Ja płakałem. Płakałem na tapczanie, na którym obejrzeliśmy wspólnie tyle programów telewizyjnych. Płakałem i tak zasnąłem.

Gdy tak spałem, przyśnił mi się Jacek Kurski. Miał na sobie kobiecy strój Miss Mazowsza i właśnie miał zapowiadać festiwal w Opolu. Na jego piersi widniała przepaska z napisem „PRAWDA”. Miał też szpilki, w których się potykał. Ludzie się z niego śmieli, jednak on zdawał się na to nie zważać, wręcz można było odnieść wrażenie, że z tych śmiechów i gwizdów Jacek czerpał satysfakcję i siłę. Nawet, kiedy w jego stronę zaczęły latać resztki niedojedzonych kebabów i gofrów, ten, z kawałkami ogórka i bitą śmietaną na wąsie, pochylił się nade mną i zapytał się, czy zapłaciłem abonament. Przeraziłem się. Lenka mówiła, że nawet przed Kurskim nie zapłaciłaby abonamentu RTV, bo w telewizji publicznej nie powinno się puszczać reklam. Teraz Lena nie płaciła, bo mówiła, że płacić za odbiorniki RTV, to jak płacić składki partyjne na poczet Prawa i Sprawiedliwości. Zawstydzony, odpowiedziałem panu Kurskiemu przecząco. – No właśnie tak myślałem. Żebyś płacił, to nie byłoby teraz tu takich gwizdów. Teraz pójdziesz ze mną. Mamy materiał do zrobienia – odpowiedział mi szef TVP. Wsiedliśmy do helikoptera i zaraz byliśmy nad Sejmem. Morze ludzi ze zniczami wolno szło w stronę pomnika AK. Były flagi Polski, flagi Unii, zaczepne transparenty i figurki z upadającą Temidą. Jacek skierował na mnie kamerę i wetknął mi mikrofon z kostką TVP w rękę. – Mów! Koniec upadającej kasty sędziów. Histeria garstki opozycjonistów. Polacy nie dadzą się w to wciągnąć. Ogromna przewaga Prawa i Sprawiedliwości w sondażu. – Waham się. Oglądam się za siebie i w tłumie dostrzegam Lenkę. Widzę, jak rozmawia z dziennikarzem obok wozu transmisyjnego TVN24. Zatrzymuję łzę w oku i zaczynam relację – „Dobry wieczór, prowokacje garstki opozycjonistów nie są w stanie zakończyć postępujących reform, kończących sędziokrację.” Nie zdążyłem dokończyć kolejnego zdania, gdyż protestujący zaczęli rzucać w nasz helikopter małymi egzemplarzami konstytucji z roku 1997. Maszyną TVP zakręciło, a ja wypadłem za pokład, lecąc prosto w jezioro ludzi trzymających rozpalone znicze. Jacek jeszcze zdążył do mnie krzyknąć: – Nie przejmuj się! Ciemny lud to kupi! – i odleciał. Upadłem prosto pod stopy dziennikarza rozmawiającego z Leną. Pewna siebie, promieniała w blasku telewizyjnej lampy. Była piękna jak nigdy. Nie wiem, czy mam jej przeszkodzić i powiedzieć co czuję. Ona na mnie patrzy, a ja się budzę.

Od tamtego wieczoru nie widziałem się z Leną. Jeszcze tej samej nocy wyprowadziłem się z mieszkania. Poblokowałem ją na socjalach. Przez traumatyczne wspomnienia, nie mogę nawet przeskoczyć kanału z TVN w tytule. A powyższy sen śni mi się co noc. Redakcjo, co robić?

Zrozpaczony

Wszelkie podobieństwo sytuacji opisanych w liście do postaci i wydarzeń autentycznych i artykułów opublikowanych w Internecie jest przypadkowe.

ZOBACZ TEŻ:

Ze łzami w oczach patrzy na Polskę i pokłada wiarę w młodych. Co mówią obrońcy wolnych sądów?