In de constitutionele monarchie die België is, verloopt de formatie op federaal niveau volgens een vast stramien. Na de verkiezingen start de koning een consultatieronde op en ontvangt hij alle (of bijna alle) partijvoorzitters op het Paleis, alsook de voorzitters van Kamer en Senaat. Op basis van hun advies en na overleg met zijn entourage duidt de koning dan een informateur aan. Die moet bij alle partijen polsen wie met wie in een regering wil stappen. Als daar duidelijkheid over is, duidt de koning een formateur aan. Die wordt dan belast met de echte regeringsvorming en leidt de onderhandelingen over het regeerakkoord. Meestal wordt de formateur dan ook de nieuwe eerste minister.

Tot zover de theorie. Want de voorbije 15 jaar liep het enigszins anders. Met name in 2007 en 2010 vlogen de koninklijke functies ons om de oren. Hoe meer de onderhandelingen vastliepen, des te creatiever moest het Paleis uit de hoek komen.