Ένας απίστευτος ήλιος εισβάλλει στον τρίτο όροφο της ελληνικής μου αποικίας στη Βόννη. Χτυπάω φραπέ, ακούω το συντοπίτη Monsieur Minimal να τραγουδάει τη Μελίνα και απλώνω την μπουγάδα μου στο παγωμένο από τον αέρα μπαλκόνι.

Η συμβατική μου μπουγάδα μού θύμισε τις μπουγάδες που ήταν απλωμένες στους δρόμους πάνω από τα στενά της Νάπολης τα Χριστούγεννα. Είχε κρύο πριν τα Χριστούγεννα και εκεί, αλλά η πόλη ήταν άκρως ερωτεύσιμη. Κάπως άναρχη, αλήτισσα και ασυμβίβαστη. Για εμένα που έχω σημείο αναφοράς μου την Ελλάδα-σαν το παιδί που νιώθει φωλιά την αγκαλιά της μάνας-τα πάντα γίνονται αντιληπτά με παραλληλισμούς που έχουν σχέση με αυτή. Η Νάπολη λοιπόν μου θύμισε άσωτη αδερφή της δικής μας Γουμένισσας με κομματάκι από μπουγάδες Κέρκυρας.

Κλείνω τον άνεμο απ’έξω αφήνοντας τον να σπάει τα μούτρα του στα τζάμια. Γελάω ειρωνικά και σκέφτομαι πως αν δεν έχεις νιώσει το Βαρδάρη να τρυπάει μέσα από παλιοκουφώματα, δεν έχεις δει αέρηδες. Σε σώζουν ίσως οι αέρηδες που σημαίνουν την αρχή του Φθινοπώρου στην Ιερισσό. Αλλά πόσοι τους έχετε δει; Πόσοι άραγε έχετε δει την Ιερισσούλα που μάχεται με νύχια και με δόντια να κρατήσει την κρυστάλλινη ομορφιά της; Να κρατήσει την ανεξαρτησία της θα σου πω εγώ!

Είναι από αυτές τις μέρες που οι σκέψεις είναι κουβάρι στο μυαλό μου και όποια άκρη κι αν τραβήξω, τραβάω μαζί άλλες δέκα άκρες. Ο ήλιος χτυπάει πάνω στην οθόνη του υπολογιστή και μου πονάει τα μάτια. Χτυπάει στα αριστερά της οθόνης, εκεί που έχω ανοιχτές τις δηλώσεις Τσίπρα. Υπερφωτίζεται το πρόσωπό του έτσι όπως υπερφωτίστηκε το δικό μου τις τελευταίες μέρες. Νιώθω σαν τον ηλικιωμένο κύριο που δήλωνε προχτές από το Σύνταγμα πως το τελευταίο δεκαήμερο νιώθει ψηλότερος. Εγώ να δείτε, που το είχα και ιδιαίτερη ανάγκη με τα 158 μου εκατοστά. Τα νέα από την Ελλάδα γέμισαν ελπίδα. Γέμισαν αξιοπρέπεια. Γέμισαν στόχο. Κοιτάζω κάθε τόσο σαν πρεζάκι της πολιτικής ενημέρωσης τις εξελίξεις. Γουστάρω που η οθόνη μου γεμίζει νέους ανθρώπους που-αν και μου αρέσει ο ρητορικός λόγος- απέχουν πολύ από αυτόν. Γουστάρω που κατανοώ τα λεγόμενά τους και μου μιλάνε για έννοιες που άλλοι βίαια προσπάθησαν να κλειδώσουν στα ντουλάπια της λήθης. Έννοιες όπως αξιοπρέπεια, περηφάνια, δικαιοσύνη, ανάπτυξη, ζωή.

Γουστάρω που ο νικητής των εκλογών έκανε μνεία και σε εμένα, τον εξοστρακισμένο-από τους γραβατοφόρους πατριώτες των πολυτελών αυτοκινήτων- Έλληνα. Γουστάρω την ντομπροσύνη βρε αδερφέ! Γουστάρω που πλέον μπορούμε σαφώς να πούμε στις περασμένες γενιές, που μας κράζουν για έλλειψη αξιών ότι “προσπαθήσατε να μας κάνετε σαν τα μούτρα σας, αλλά τελικά η γενιά μας δεν ξέχασε να ονειρεύεται και να αγωνίζεται”. Και αυτό είναι που μετράει. Ο αγώνας. Όχι το αποτέλεσμα. Κάπως έτσι μου το ψιθύριζαν οι δικοί μου ήρωες από τα μικράτα μου.

Δεν αντέχω το κρύο. Καταθλίβομαι όταν νιώθω την παγωνιά-κάθε είδους-να μου τρυπάει τα κόκαλα. Όμως πραγματικά σας ζηλεύω όλους εσάς που μαζεύεστε τόσο ειρηνικά και με ελπίδα έξω από την ελεύθερη πλέον Βουλή. Εσάς που χαμογελάτε σε ένα πιο όμορφο αύριο μπλοκάροντας ευγενικά την είσοδο του ΚΘΒΕ στη σκιά του Λευκού Πύργου. Ζηλεύω που τώρα που έφτασαν μέρες που οι διαδηλώσεις έχουν ζωή και όχι τρόμο, δεν μπορώ να αποτελώ μέρος τους.

Χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω τρεις πιτσιρικοφωνούλες να με αγαπάνε. Τις ακούω και αναπολώ τα πρωινά που τρώγαμε μερέντα και τσιρίζανε για το ποιος θα κάνει πρώτος αεροπλανάκι στα πόδια μου. Ναι ρε, γι’ αυτές τις φωνούλες αξίζει να ελπίζουμε. Αξίζει να μη μιζεριάζουμε και να μην κινδυνολογούμε ασκόπως. Για αυτές τις φωνούλες αξίζει να αγωνιστούμε και να πιστέψουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει να εμφυσήσουμε στις ψυχές τους όλα αυτά που προσπάθησαν να πάρουν από εμάς ξεζουμίζοντας ό,τι ζωντανό και αγέρωχο υπήρχε μέσα μας.