Po kilku miesiącach powstał prototyp. W przedniej części kadłuba mieściła się stalowa kaseta z ładunkiem wybuchowym, a w środkowej silniki elektryczne i akumulatory. W tylnej części kadłuba zamontowano bęben z kablem służącym do kierowania pojazdem. Układ jezdny składał się z czterech par dużych kół nośnych, kół napędowych z przodu, napinających z tyłu oraz jednej pary rolek podtrzymujących gąsienice. Transport. Ściąganie "Goliatha" z wózka. Uruchamianie pojazdu odbywało się przy pomocy korby. Operator z urządzeniem zdalnego kierowania Niezadowalające rezultaty próbnych jazd doprowadziły do powstania całkowicie nowego prototypu, ze zmienionym kształtem kadłuba i układem jezdnym. Ładunek wybuchowy o masie 60 kg miał być w dalszym ciągu umieszczany z przodu pojazdu, jednak dwa silniki elektryczne "Boscha" i dwa 12-voltowe akumulatory zamontowano w specjalnych komorach po bokach kadłuba. Podobnie jak w pierwszym prototypie z tyłu pojazdu umieszczono bęben z kablem o długości kilkuset metrów, rozwijającym się w miarę posuwania się. Trójżyłowy kabel służył zarówno do kierowania ruchem pojazdu poprzez dwa elektromagnetyczne sprzęgła [można było wysłać następujące sygnały: "naprzód - do tyłu - na lewo - na prawo - stać"], jak i do detonowania za pomocą spłonki elektrycznej ładunku wybuchowego. Tył pojazdu z widocznym kablem. Układ jezdny drugiego prototypu składał się z:

- 4 par małych kół nośnych, zawieszonych na wahaczach, amortyzowanych pionowymi resorami spiralnymi,

- kół napędowych z przodu,

- kół napinających z tyłu,

- pary małych kółek napinających przed pierwszą parą kół nośnych,

- 3 par rolek podtrzymujących górne odcinki gąsienic.

Gąsienice dwugrzebieniowe, jednosworzniowe wykonane były z blachy i składały się z 48 ogniw o szerokości 160 mm.

Pojazd o masie 370 kg był opancerzony z przodu blachą pancerną o grubości 6 mm, mającą chronić przed standardową amunicją karabinową. W pełni naładowane akumulatory pozwalały na przejechanie około 1,5 km drogi, jednak w trudnym terenie zasięg spadał do około 0,8 km. W pobliże miejsca akcji pojazd mógł być przetaczany na specjalnym dwukołowym wózku, ciągniętym przez 4 żołnierzy. Pojazd został pozytywnie zaopiniowany przez Urząd Uzbrojenia i otrzymał oficjalne oznaczenie "Leichter Ladungstrager Sd.Kfz. 302". W marcu 1944 rozkazem Hitlera wprowadzono dodatkową, sugestywną nazwę "Goliath". W kwietniu 1942 firma "Borgward" wyprodukowała próbną serię 15 egzemplarzy oznaczonych jako Sd.Kfz.302, a od maja rozpoczęto produkcję seryjną. W okresie V.1942-XII.1943 produkowano miesięcznie od 100 do 200 egzemplarzy Sd.Kfz. 302. W styczniu 1944, w ostatnim miesiącu ich produkcji, wykonano jeszcze 69 sztuk tych pojazdów.

W sumie powstało 2650 egzemplarzy Sd.Kfz.302.

Jeden Sd.Kfz.302, ze względu na drogie silniki elektryczne, kosztował aż 3000 RM. Nie było to mało - jeśli pamiętać o fakcie, że "Goliath" był bronią jednorazowego użytku i w momencie eksplozji materiału wybuchowego sam ulegał zniszczeniu.

"Goliathy" były wykorzystywane głównie do niszczenia umocnień i wykonywania przejść w polach minowych. Początkowo zakładano także możliwość wykorzystania tych pojazdów do zwalczania pojazdów pancernych nieprzyjaciela, jednak przy swojej niewielkiej prędkości i ograniczeniach związanych z kierowaniem, okazały się do tego mało przydatne.

Już w kwietniu 1942 roku 15 "Goliathów" Sd.Kfz.302 serii próbnej przekazano do 3. kompanii 300. oddziału pancernego - 3.Kp/Panzer-Abteilung 300 [Fkl], stacjonującego w Cottbus. W czerwcu 1942 wspomniana kompania uczestniczyła w walkach o Sewastopol. Jest bardzo prawdopodobne, że 300. oddział pancerny otrzymał kolejne dostawy Sd.Kfz.302 i że zostały one wykorzystane w walkach na froncie wschodnim w drugiej połowie 1942.

Latem 1942 "Goliathy" znalazły się także w Afryce Północnej. Były one testowane w oddziale o nazwie "Versuchs-Kommando [Fl] Troppen". W kwietniu 1943 rozpoczęto produkcję nowego modelu "Goliatha", oznaczonego symbolem Sd.Kfz.303.

Napędzany silnikiem benzynowym był on trzykrotnie tańszy od Sd.Kfz.302. Nowe "Goliathy" miały ponadto lepsze osiągi; przenosiły 75 kg materiału wybuchowego. l to one były głównie wykorzystywane w akcjach bojowych w latach 1943-45, m.in. w czasie Powstania Warszawskiego w sierpniu i we wrześniu 1944. W styczniu 1945, według spisów inwentarzowych, Wehrmacht dysponował jeszcze 2527 egzemplarzami elektrycznego "Goliatha". Wynika z tego, że w okresie czerwiec 1942 - grudzień 1944 użyto bojowo jedynie ok. 130 sztuk Sd.Kfz.302. Załogowym rozwinięciem "Goliatha" był produkowany od października 1944 Sd.Kfz. 304 - Mittlere Ladungsträger - Gerät 680 "NSU-Springer".