«Καταρχάς πρέπει να ζητάμε την άδεια» λέει σοβαρά επί σκηνής ο Louis στην τρίτη και τελευταία θριαμβευτική εμφάνιση του στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο που πέρασε. «Πρέπει να ρωτάμε πριν προβούμε σε οποιαδήποτε ανάρμοστη ή αμφιλεγόμενη πράξη: Σας πειράζει να τη βγάλω και να την παίξω; Αν συναινέσει, ξαναρωτάμε για σιγουριά και μετά ρωτάμε και τον εαυτό μας αν είναι καλή ιδέα εν τέλει...».

Μ' αυτό τον τρόπο –εν είδει μετάνοιας ή απολογίας– αποφάσισε να διαχειριστεί στο πρόγραμμά του στο αθηναϊκό κοινό την περιβόητη «πτώση» του από το αμερικανικό σταρ σύστεμ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης μετά τις αποκαλύψεις για το βίτσιο του να επιδεικνύει (ιδιωτικώς) την πράξη του αυνανισμού μπροστά σε εμβρόντητες ή απαθείς γυναίκες. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το αδίκημά του μόνο με την πιο στρατευμένη εκδοχή του όρου μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο της σεξουαλικής κακοποίησης, παρόλ' αυτά όμως βρέθηκε να βράζει κι αυτός στο ίδιο καζάνι με συστηματικούς βιαστές, όπως ο Χάρβεϊ Γουάινστιν.

Προηγουμένως, κατά την είσοδό του στη σκηνή/πίστα του μεγάλου μαγαζιού της Ιεράς Οδού όπου εμφανίστηκε σε δύο παραστάσεις την Κυριακή (είχε προηγηθεί άλλη μία σε διαφορετικό χώρο το Σάββατο), είχε χαιρετήσει το κοινό που τον αποθέωνε με το καλησπέρα, ως εξής: «Τι νέα λοιπόν; Πώς ήταν η χρονιά σας; Εμένα με τελειώσανε και ξεκινώ στα 51 απ' την αρχή...».

Το σίγουρο είναι ότι έδειχνε να είναι πραγματικά ευτυχής και ευγνώμων για τη θέρμη ενός μάλλον νεανικού κοινού που έμοιαζε ιδανικό: ούτε ξινίλες και έντονη προδιάθεση για προσβολή, ούτε «πες τα χύμα μεγάλε» και τέτοιες αηδίες.

Κάποιος/α που δεν έχει παρακολουθήσει την καριέρα του Louis CK –είτε στις εξαιρετικές τηλεοπτικές σειρές του είτε στα κατά καιρούς "stand up comedy specials" που έχει κάνει– και έχει μείνει στα δημοσιεύματα των δύο τελευταίων ετών σχετικά με τη σεξουαλική του συμπεριφορά (την οποία γιατί πρέπει να γνωρίζουμε; άλλη μεγάλη κουβέντα όμως αυτή) έχει απλά μια γενική εικόνα ενός σαρδανάπαλου, σάτυρου, επιδειξία, που ο κωμικός του λόγος τίθεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τα προστάγματα της πολιτικής ορθότητας.

Πρόκειται για παρεξήγηση. Ποτέ οι καλοστημένες ατάκες του δεν είχαν να κάνουν με μια κωλοπαιδίστικη και αντιδραστική επίθεση κατά της πολιτικής ορθότητας –ειδικά σε σύγκριση με άλλους σούπερ σταρ κωμικούς– αλλά κυρίως με μια ειλικρινή και συχνά ευαίσθητη κωμωδία παρατήρησης για τις ανθρώπινες σχέσεις (συναισθηματικές, ερωτικές, οικογενειακές, κοινωνικές) υπό το πρίσμα ενός «λευκού μεσήλικα ετεροκανονικού άνδρα» (αναγκαστικά). Απλά είχε πάντα στο ρεπερτόριό του και μπόλικα αστεία περί ακατάσχετου αυνανισμού («τα έλεγε και μόνος του ο άνθρωπος, γιατί πέσατε από τα σύννεφα;» όπως πολλοί είχαν παρατηρήσει μετά τις αποκαλύψεις).

Θα πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι, αντίθετα με άλλους αστέρες της σύγχρονης κωμωδίας, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και στο γυναικείο κοινό (κυρίως μέσα από τους πέντε κύκλους της «αυτοβιογραφικής» τηλεοπτικής σειράς Louie) και παρά το μούδιασμα, την αμηχανία ή και την απέχθεια που προκάλεσε η δημοσιοποίηση των σεξουαλικών του παρεκκλίσεων και παρενοχλήσεων, εξακολουθεί να είναι, αν κρίνει κανείς από τη σύνθεση του κοινού που δημιούργησε χθες μια τεράστια ουρά, η οποία ξεκινούσε από την αρχή της Ιεράς Οδού, έστριβε στην Κεραμεικού και χανόταν στο βάθος του δρόμου.

Παλιότερα, μια τέτοια εικόνα θα αποτελούσε προάγγελο ταλαιπωρίας, ανοργανωσιάς, μπάχαλου και συλλογικών οιμωγών τύπου «δεν είμαστε χώρα ρε παιδί μου». Καμία σχέση. Όλα λειτούργησαν ομαλά και κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ακόμα και μετά το υποχρεωτικό «σφράγισμα» όλων των κινητών (στο έβαζαν σε ειδική θήκη που κλείδωναν κατά την είσοδο και άνοιγαν κατά την έξοδο) σύμφωνα με το «καταστατικό» που έχει επιβάλει εσχάτως ο Louis CΚ επιχειρώντας να μπλοκάρει οποιαδήποτε αποσπασματική οπτικοακουστική διαρροή του υλικού του.

Το αυστηρό, μακροσκελές «καταστατικό» που έχει επιβάλει για την προστασία των πνευματικών του δικαιωμάτων, όπως είχε αναρτηθεί έξω από τον έναν από τους δύο χώρους που εμφανίστηκε στην Αθήνα.

Αντίθετα από το πρόσφατο παρελθόν όπου στις stand up παραστάσεις εμφανιζόταν με κουστούμι και γραβάτα (υποδηλώνοντας ότι, αφού έχει βγάλει τόσα λεφτά, θα ήταν υποκριτικό να παρουσιάζεται «χύμα»), ο Louis CK εμφανίστηκε στην Αθήνα με την παλιά, κλασική ατημέλητη στολή του (σκούρο t-shirt, τζιν, αθλητικά παπούτσια), ξεδιπλώνοντας το πρόγραμμά του με άνεση και χάρη ενώπιον του φιλικού και εμφανώς σχετικού με την εμπειρία και την αντίληψη της stand up κωμωδίας υψηλού επιπέδου, κοινού, παρότι αυτή ήταν η πρώτη τέτοια εκδήλωση στη χώρα μας.

Είπε για την τραγελαφική παραδοξότητα του Άουσβιτς ως τουριστικού προορισμού, για τη στιγμή εκείνη που αποφασίσαμε ότι ο όρος «διανοητικά καθυστερημένος» (retarded) είναι βάναυσα προσβλητικός, χωρίς φυσικά να έχει ρωτήσει κανείς ποτέ την γνώμη των ανθρώπων τους οποίους αφορά, για τους ψεύτικους αναστεναγμούς που κάνουν ενίοτε οι γυναίκες κατά το σεξ και θυμίζουν τα «νέγρικα γκόσπελ και spirituals» στην εποχή της δουλείας («τραγουδάμε για να μη φαίνεται πόσο υποφέρουμε»), για τη μόδα με τα γυναικεία φαρδιά και ασουλούπωτα "boyfriend's jeans" που απευθύνονται ακόμα και σε μικρά κορίτσια («Γεια, είμαι εννιά χρονών και είμαι σούπερ cool και φόρεσα για τη φάση το τζιν του γκόμενού μου – που είναι 28») και πολλά που δύσκολα αποδίδονται, κυρίως επειδή η stand up κωμωδία είναι σε μεγάλο βαθμό ζήτημα ύφους, τόνου και timing, στοιχεία που δεν αποδίδονται εύκολα στο «χαρτί».

Πέταξε είναι η αλήθεια και κάτι ψιλά «ομοφοβικούλια» και αντι-vegan στο φινάλε, αλλά με μισή πεποίθηση και στο πνεύμα του «χρειάζεται και λίγη ασέβεια προς κατοχυρωμένες ευσιαθησίες στην κωμωδία», και γενικά δεν παρουσίασε ίχνη από την πικρία, την επιθετικότητα και τη μανία καταδιώξεως που σύμφωνα με τις αποσπασματικές μαρτυρίες, χαρακτήριζε πρόσφατες παραστάσεις του στην Αμερική. Απέφυγε πάντως τις αμιγώς πολιτικές ατάκες και μόνο όταν πιέστηκε από θεατή να σχολιάσει τον Τραμπ, έκανε μια μίμηση του Αμερικανού Προέδρου ως κακομαθημένου μυξιάρικου που θέλει να χτίσει το δικό του Τοίχος. Όσο για την «εξορία» του από την αμερικανική βιομηχανία θεάματος και το ρόλο του εμιγκρέ που πλέον υποδύεται (η νέα, 40χρονη, σύντροφός του είναι Γαλλίδα) δεν το έκανε μεγάλο θέμα ούτε αναλώθηκε σε διατριβές περί των ορίων της ελεύθερης έκφρασης στην τέχνη γενικά και στην κωμωδία ειδικότερα.

Το σίγουρο είναι ότι έδειχνε να είναι πραγματικά ευτυχής και ευγνώμων για τη θέρμη ενός μάλλον νεανικού κοινού που έμοιαζε ιδανικό: ούτε ξινίλες και έντονη προδιάθεση για προσβολή, ούτε «πες τα χύμα μεγάλε» και τέτοιες αηδίες. Μόνο χαρά και ικανοποίηση για το προνόμιο τού να βλέπεις από κοντά και επί σκηνής έναν διάσημο και άξιο επαγγελματία κωμικό στην πρώτη σημαντική stand up παράσταση που έγινε ποτέ στη χώρα μας.