Η Μαρία Ευθυμίου (δεξιά) έχει βρεθεί ουκ ολίγες φορές στην πρώτη σειρά των καθηγητών που διαμαρτύρονται για αυθαίρετες καταλήψεις των σχολών και για τη διακοπή των μαθημάτων.

Φοιτητές αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αναρχικοί απειλούν καθηγήτρια ότι εάν δεν αλλάξει τακτική «θα τους βρει απέναντί της». Τι σημαίνει αυτό; Μάλλον κάτι περισσότερο από προκηρύξεις και συνθήματα, όπως αυτά που έγραψαν την Τρίτη το απόγευμα στη Φιλοσοφική Αθηνών. Τι ζητάει η καθηγήτρια; Καθαρές και ανοικτές σχολές!

Μάλιστα, της καταλογίζουν ότι τονίζει την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση και ενότητα μεταξύ των Ελλήνων.

Πρόκειται για τη Μαρία Ευθυμίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η κ. Ευθυμίου, εκτός από τις εξαίρετες διδασκαλίες της και τα σεμινάρια, έχει βρεθεί ουκ ολίγες φορές στην πρώτη σειρά των καθηγητών που διαμαρτύρονται για αυθαίρετες καταλήψεις των σχολών και για τη διακοπή των μαθημάτων. Χαραγμένη ακόμη είναι στη μνήμη η διαμαρτυρία της μαζί με άλλους καθηγητές και φοιτητές της σχολής στις 23 Οκτωβρίου 2014 κατά των λίγων που το ίδιο πρωί είχαν αποφασίσει κατάληψη και «λουκέτο» στη σχολή.

Την Τρίτη, λοιπόν, το απόγευμα και κατά τη διάρκεια εξέτασης μαθήματος που διδάσκει η κ. Ευθυμίου, άτομα που υπογράφουν ως «αναρχικό στέκι φιλοσοφικής» πέταξαν κείμενα στην αίθουσα εξέτασης και έγραψαν συνθήματα στα γραφεία των καθηγητών της σχολής.

Ιδού τι της καταλογίζουν, όπως αναφέρει το κείμενο που πέταξαν: «Τα μαθήματά της περιέχουν ταξική μεροληψία και ιδεολογική προπαγάνδα, με απώτερό της στόχο να διαμορφώσει πειθήνιες στο καπιταλιστικό σύστημα συνειδήσεις». Και λίγο παρακάτω προσθέτουν: «Η Ευθυμίου αποτελεί το είδος του πανεπιστημιακού που αγαπάμε να μισούμε. Κατά καιρούς, διαμαρτυρόμενη για την κατάσταση που επικρατεί εντός των πανεπιστημίων τριγυρίζει στους διαδρόμους της σχολής, κρατώντας χαρτόνια που γράφουν “ΑΕΙ χώροι μάθησης και εργατικότητας, ΟΧΙ ανομίας, αυθαιρεσίας και διάλυσης”, “Φτάνει πια! Σχολές ανοικτές” και άλλα αντίστοιχα. Στις συνεντεύξεις που δίνει, ως πιστός παπαγάλος του συστήματος “της τάξης και της ασφάλειας”, έχει ταχθεί επανειλημμένως εναντίον τόσο των φοιτητικών και εργατικών διεκδικήσεων όσο και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, φροντίζοντας πάντα να τονίζει την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση και ενότητα μεταξύ των Ελλήνων. Σύμφωνα με την κ. Ευθυμίου “τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε χώρους ανομίας, καταστροφών, καταλήψεων και βανδαλισμών από άτομα τα οποία βάζουν διάφορες ταμπέλες στους εαυτούς τους για να καλύψουν την αθλιότητά τους”».

Σύμφωνα με το ίδιο κείμενο, «η κ. Ευθυμίου θέλει ένα πανεπιστήμιο χωρίς αγώνες, χωρίς αντίσταση, χωρίς στέκια, αναρχικούς και “βρόμικους” τοίχους. Ενα πανεπιστήμιο, το οποίο θα λειτουργεί “εύρυθμα” ως ναός της “αντικειμενικής” γνώσης του διδάσκοντος, ως πεδίο κερδοφορίας για εργολάβους και λοιπά αφεντικά, ως πρόσφορο έδαφος για τα επωφελή για την αγορά ερευνητικά προγράμματα».

Και το κείμενο κλείνει με την προειδοποίηση προς την κ. Ευθυμίου να αλλάξει τακτική, «καθώς θα μας βρει απέναντί της».