Het leven is als een kinderhemdje: een beetje vuil, en altijd te kort. Deze boutade vat de filosofie van de heren van Lost Souls Carnival kernachtig samen. Hun slome, gloomy rock heeft een vettig randje voor een luidruchtig, rokerig feestje waar de heupfles met whisky joviaal van hand tot hand gaat. De lyrics zijn doorspekt met zwarte humor en hun zoeken naar interessante ritmes en samenklanken geven blijk van een vastberaden rebellie tegen zowel ongepaste vrolijkheid als gelaten zwartgalligheid. Lost Souls Carnival zijn Gentse vrienden van vroeger met elk hun eigen muzikaal verleden en inspiratiebronnen. De volle, vuile gitaarsound doet denken aan bands als Black Sabbath, The Black Angels , Unida, Graveyard, etc. De melancholische mondharmonica verraadt 'delta blues'-invloeden uit het Mississippi van eind de jaren '60. Voeg daarbij een stem die griezelig veel op het buitenechtelijke kind van Jim Morrison en Glenn Danzig lijkt, en je weet dat je hier met een stevige cocktail te maken hebt, zonder waterig ijs en al helemaal geen vruchtensap. Ad fundum!