Zo ook met het plan van aanpak voor de bescherming van de waardevolle maar bedreigde bossen. Reeds in 2013 werd een studie opgeleverd door het studiebureau Grontmij waarin een aantal reddingsscenario’s voor deze bossen grondig waren uitgewerkt. Het duurde nog jaren, en veel, héél veel, filteroperaties op de Grontmijkaart die een oppervlakte van 20.000 hectare te beschermen bossen had geïdentificeerd, vooraleer het kabinet leek te landen met een eigen kaartlaag en de bijhorende wetgeving.

De aanpak is nochtans vrij simpel: door een aanpassing in het Bosdecreet worden de bossen die op een kaartlaag als zeer waardevol maar bedreigd worden aangeduid, voorzien van een beter beschermingsstatuut. Vooraleer men er tot ontbossing kan overgaan, moet er een ontheffing door de Vlaamse Regering worden afgeleverd. Indien de Vlaamse Regering dit niet doet, dan engageert zij zich om voor het betreffende perceel binnen de twee jaar een ruimtelijk uitvoeringsplan te realiseren, waarbij dan definitief duidelijkheid wordt geschapen.

Bij eventueel waardeverlies treedt het systeem van planschade in werking om zo de eigenaar te compenseren. Bedoeling is om toch nog enige flexibiliteit in te bouwen maar uiteindelijk slechts bij hoge uitzondering dit soort van ontbossingen op de kaart met de zeer waardevolle bossen toe te laten.

Alles staat of valt dus met de kwaliteit van de kaart waarop die bedreigde, waardevolle bossen staan aangeduid. En daar wringt het schoentje: terwijl de versie van de kaartlaag die in juni 2016 aan het licht kwam, nog een vrij degelijk werkstuk was, waarop de belangrijke bosdossiers daadwerkelijk stonden aangeduid, was er de voorbije maanden door politiek gehakketak zwaar gemorreld aan de kaart. De kaart was talloze keren, als een dolgedraaide jojo, op en af de agenda van de Vlaamse Regering gezet, wat zeker niet het beste liet vermoeden voor het dossier.