Willem Wauters is neoprof en bergkoning voor minstens één dag in de Giro. Een droom, dat zeker. Maar ook een uitgekiend plan, lang op voorhand bedacht en tot in de perfectie uitgevoerd. Met maar één doel voor ogen: ‘Niemand kende mij. Dat moest anders.’

Vandaag, in rit vier, rijdt hij de hele dag in de blauwe trui. Als bergkoning. Blijkt dat er aan ‘Operatie Bergkoning’ nogal wat rekenwerk is voorafgegaan. ‘Op het vliegtuig had ik de Bijbel(het roadboek, nvdr.) al grondig bestudeerd’, zegt Wauters. ‘Ik heb bewust ­geëvalueerd wat voor mij een realistisch doel kon zijn. En dan kwam ik al snel uit bij die bergtrui in etappe drie. ­Vandaag was dus geen toevalstreffer. Koersen doe je met de benen én met het hoofd.’

Twee Belgen

Over de uitvoering van het plan dan: ‘Meegaan in de vroege ontsnapping is niet makkelijk. Je moet proberen inschatten wat het juiste moment is. We reden eerst drie plaatselijke ronden door het stadscentrum, door heel smalle straatjes. Ik had meteen ­begrepen dat ik me daar goed vooraan moest zetten. Ik dacht: Sky gaat snel een groepje laten wegrijden. Daarna sluiten ze met vijf man naast elkaar de straat af en is het te laat. Ik ben dus meteen meegegaan.’

‘Er waren er een paar met ­dezelfde plannen als ik. Dus op de klim van de San Mauro ­Cilento moest ik het ook juist aanpakken en dat kleine beetje ervaring dat ik heb, optimaal gebruiken. Ik bleef in de buurt van Manuele Boaro van Saxobank, een sterke renner. Ik denk dat ik wat beter timede en dat ik hem zo kon afhouden. Mijn versnelling zag er ­misschien simpel uit, maar ze kostte enorm veel krachten.’

En zo draagt Willem Wauters vandaag dus de blauwe trui. ‘Ik ga opnieuw proberen om mee te gaan in een ontsnapping’, zegt hij. ‘Maar zonder mij dood te rijden. Want mijn Giro is pas geslaagd als ik Brescia haal. Hem uitrijden is nu mijn tweede grote doel. Doel één was naam maken voor mezelf en dat is toch gelukt. Want wie kende Willem Wauters? Niemand. Dat moest veranderen. Ofwel ben je pelotonvulling, ofwel ga je ervoor.’