Roep geen schande over Geert Wilders, vindt Ebru Umar. De PVV-leider houdt álle Nederlanders de spiegel voor.

Soms is het een zegen allochtoon te zijn. Om niet opgegroeid te zijn met de geschiedenis van Nederland. Om te kunnen denken zonder dat je beïnvloed wordt door wat je familie, buren, kennissen en vrienden hebben meegemaakt. Om geen ouders of grootouders te hebben die – al dan niet na de oorlog – in het verzet hebben gezeten.

Vaker is het een drama allochtoon te zijn.

Als je voor de 902.387.376ste keer te horen krijgt dat je zo goed Nederlands spreekt.

Als je voor de 902.387.376ste keer ‘ja nee, jij bent geen allochtoon’ te horen krijgt.

Als je voor de 902.387.376ste keer de vraag krijgt waar je naam vandaan komt.

Als je voor de 902.387.376ste keer moet zeggen dat je ‘nee, geen moslim’ bent.

Als je voor de 902.387.376ste keer je naam moet spellen.

Als je voor de 902.387.376ste keer moet bevestigen dat allebei je ouders Turks zijn.

Als je voor de 902.387.376ste keer kunt uitleggen dat je ouders vroeger niet naar de moskee gingen. En dat je nog nooit van je leven een hoofddoek hebt gedragen.

Als je voor de 902.387.376ste keer moet kiezen waar het leuker is: in Nederland of Turkije.

Als je voor de 902.387.376ste keer te horen krijgt dat je vrienden zich suf zoeken naar een niet-zwarte school.

Kortom: als je voor de 902.387.376ste keer ervaart dat mensen zeker willen weten dat ze jou niet hoeven uit te sluiten.

Want prima hoor, die allochtonen. Al die Turken, Marokkanen, Surinamers en Antillianen in Nederland. Maar niet als buren. Niet als collega’s. Niet als speelvriendjes. Niet als vrienden.

Maar nu opeens wel met z’n allen over Geert Wilders vallen om zijn vraag of wij (zij) niet minder Marokkanen willen…

Foei! roepen kunnen we allemaal

De waarheid is dat ik nog niemand heb horen zeggen – geen enkele Nederlander! – dat hij méér Marokkanen wil in Nederland. Foei! roepen kunnen we met z’n allen. Maar de hand in eigen boezem steken? Nee.

Wilders en zijn laagopgeleide, werkloze aanhang houden ons de spiegel voor: zij willen minder Marokkanen. #OMFG: de Wilders-aanhang denkt net als wijzelf, hoger opgeleide blanke welbespraakte Nederlanders die hetzelfde willen: óók niet méér Marokkanen.

De waarheid is dat ik nog geen enkele politicus heb horen zeggen dat allochtonen evenzogoed Nederlanders zijn. Dat ík een Nederlander ben. Ik voel me voortdurend behandeld als een ‘medelander’. Een ‘nieuwe Nederlander’. Een bi-culturele Nederlander. Een NederTurk. Een Turkse Nederlander. Benamingen die ik voor een groot gedeelte zelf bedacht heb nota bene.

Uitsluiting is mijn deel. Ons deel. En diezelfde mensen die mij zo van harte uitsluiten, vallen nu met z’n allen over elkaar heen om de uitspraak over ‘minder Marokkanen’.

Het was een hele nuchtere vraag van Wilders: of we in Nederland minder Marokkanen willen? Maar het komt bij Nederlanders, politici voorop, niet in hun hoofd op hier nuchter op te reageren. Iedereen schiet in een Jodenreflex.

Gecultiveerde Hollander

Tja, als Nederlander die hier pas 43 jaar leeft en op geen enkele wijze de Tweede Wereldoorlog heeft ervaren, kan ik hierop alleen rationeel reageren: Joden waren Nederlanders. Het waren Nederlanders die Nederlanders Joden ophaalden, wegbrachten, verraden en de dood injoegen. Of om met een Nederlandse Joodse vriend te spreken: ‘Mijn vader heeft nog nooit zo veel onderduikadressen aangeboden gekregen als toen hij terugkwam uit Auschwitz.’

Als ‘gecultiveerde’ Hollander heb ik me er altijd over verbaasd dat Nederlanders landgenoten met een Nederlands paspoort de dood injoegen. Van alle Holocaustslachtoffers overleefden Joden uit Nederland procentueel gezien het minst de Tweede Wereldoorlog.

Dit oorlogscomplex zit diep, heel diep. Terwijl het zo makkelijk is: mensen houden nu eenmaal niet van mensen die anders zijn. Die afwijken – of het nou Nederlanders zijn of niet. Dus toen Wilders zijn zaal met volgelingen vroeg of zij minder Marokkanen wilden, was het antwoord een schot voor open doel: JA!

Als enige politicus in Den Haag lijkt Wilders maar al te goed te begrijpen dat Marokkanen Nederlanders zijn. Als enige politicus in Den Haag neemt hij deze Nederlanders serieus. Hij stelt eisen aan hen, formuleert verwachtingen en zegt ronduit: ‘You’re either with us or against us’.

Dat is precies wat immigranten in Nederland nodig hebben. Waarom kom je anders? Waarom blijf je anders? Om buitenstaander te zijn? In tegenstelling tot wat politici blijkbaar willen, is dat namelijk het laatste wat Nederlandse burgers willen: buitenstaanders als buren.

Nederlandse politici hebben immigranten (Turken, Marokkanen, Surinamers, Antillianen, en zo meteen alle MOE-landers, Afrikanen, Aziaten, etc.) altijd gezien als buitenstaanders. Buitenstaanders die ze wél een paspoort gaven, maar vergaten hieraan ook eisen te verbinden.

Nederlandse politici – die van de VVD, het CDA en de PvdA voorop – zijn er de schuld van dat er een derderangs burgerschap is ontstaan voor Marokkanen & co. En in plaats van hun fout te erkennen, worden die politici woedend op de voorman van een deel van de bevolking die een hele relevante vraag stelt: willen jullie minder Marokkanen?

Wilders vroeg niet of er mensen gedeporteerd moeten worden. Hij vroeg niet of mensen onthoofd moeten worden. Hij vroeg, op populistische wijze weliswaar, of er meer of minder Marokkanen bij moesten komen. Ik moet de eerste Nederlander nog tegenkomen die de grenzen wil openstellen voor méér Marokkanen – of welke buitenlanders dan ook.

Geert Wilders is het beste wat Nederlanders, nieuwe én gewortelde, ooit is overkomen. Dankzij Wilders bestaan Marokkanen opeens, zijn ze volwaardig gesprekspartner, in plaats van handelingsonbekwame zombies. Niet eerder zag ik Marokkaanse jongeren zo trots selfies twitteren met hun NL-paspoort. Hashtag #bornhere – je zou er bijna emotioneel van worden. Niet eerder was er dit groepsbesef van ‘Hey halló, minder?! Gast, ik hóór hier!’.

Het is een geweldig begin naar acceptatie van hun Nederlanderschap. Het is de vraag of Nederlanders, die nu zo moreel superieur vallen over Wilders, beseffen dat deze #bornhere-gastjes heus Néderlanders zijn. En of ze hen accepteren als Nederlander. Het is wachten op de dag dat iemand in Den Haag, bijvoorbeeld minister-president Mark Rutte, de ballen krijgt om te zeggen: „Marokkanen? Het zijn NEDERLANDERS!”

Ik weet niet hoe het zit met #bornhere Marokkanen, maar ik durf te wedden dat zij er, net als ik, totaal klaar mee zijn allochtoon te zijn. TOTAAL, Mark Rutte! We zijn niet alleen #bornhere, maar ons lot is #stayhere. Dat komt, Mark, omdat we geen Marokkanen, Turken of allochtonen zijn, maar Nederlanders. NEDERLANDERS.

Ebru Umar is publicist en heeft nog maar één ambitie in het leven: hoofdredacteur van Opzij worden.