In Luik loopt deze week het assisenproces tegen de jongeren die de gehandicapte Valentin Vermeesch (18) een nacht lang folterden en geboeid in de Maas gooiden. Eén van de vijf daders, Alexandre Hart, vertelde vandaag emotieloos wat er die bewuste nacht gebeurde.

Veel emotie was er niet te zien toen Alexandre Hart (21) het woord nam. Hij zei dat hij niet wist wie was begonnen met slaan en trappen, maar dat de jongen wel met handboeien werd vastgemaakt. “Toen we zagen dat hij daar niet echt op reageerde, zijn we beginnen te slaan. Hij werd geslagen, geschopt, op z’n slaap, in het gezicht, in de maag, de ribben en de rug. Hij verloor meermaals het bewustzijn”, beschrijft DH de getuigenis van Alexandre. Hij vertelt hoe hij de andere jongeren aanmoedigde: “Dat ze plezier moesten maken, dat ze elkaar moesten vertrouwen. Ik zei onnozele dingen. Ik was me niet bewust van de ernst van wat er gebeurde. Ik wou niet zeggen dat ze moesten stoppen: elk moest zijn eigen rekeningen maar vereffenen.” Hij beweert dat hij dacht dat ze na wat slagen zouden stoppen.

LEES OOK: De horrornacht vol folteringen die Valentin (18) het leven kostte

Maar de foltering ging almaar verder en toen z’n oma belde, namen de daders op. “Hij huilde toen we zijn grootmoeder aan de lijn hadden. We hebben hem gedwongen te masturberen. Ik weet niet eens meer hoe hij reageerde. Ik weet ook niet meer waarom ik dat allemaal deed: ik werd zo meegesleept, ik wou pijn doen.”

“We dachten dat hij, door hem hard genoeg te drogeren, zich niet meer zou herinneren wat er gebeurd was. Hij had moeite met lopen en vroeg meermaals om terug naar huis te mogen gaan. We verbrandden ook z’n gezicht en geslachtsdelen. Hij had een blaar in zijn gezicht van het vuur. Er zat twee centimeter tussen de vlam en zijn huid.”

Uiteindelijk kon de groep de jongen niet meer loslaten: “We wisten dat we te ver waren gegaan en toen moesten we een oplossing zoeken. We konden hem niet meer laten gaan. We moesten hem doden of in de steek laten. We wilden hem eerst in het bos achterlaten. Uiteindelijk moesten we iets anders vinden.” Alexandre Hart legde de scène op een kille manier uit: “Hij verzette zich hevig. Toen ik het water bereikte, probeerde ik hem te duwen. Ik was vastbesloten om niet naar de gevangenis te gaan. Maar hij was extreem weerbaar. Ik hoorde hem als een steen in het water vallen. Ik hoorde hem niet schreeuwen.”