Kortrijk - Liefst 15.000 mensen trokken afgelopen weekend naar ‘Kamping Kitsch’, een festival dat zichzelf beschrijft als het grootste verkleedfeest van België. Maar voor Karen François werd het feest een tegenvaller: zij klaagt in een open brief hoe ze werd bepoteld en hoe de beveiliging van het festival haar klacht weglachte.

Karen François woonde afgelopen weekend Kamping Kitsch bij in Kortrijk. Haar opvallende outfit trok de aandacht van heel wat fotografen en verscheen ook in onze krant. Het zou ook een plezante dag worden, beloofde de aankondiging. "Voor de gelegenheid mogen de gasten in de rol kruipen van hun marginale alter-ego. Dompel voor één dag onder in de wereld van opgezette camino’s, keiharde ketelmuziekmuziek, Vlaamse schlagers, caravans, tuning cars, hamburgerkramen, pintjes, liters sangria, bonzaï tunes, marcellekes, witte kousen, frigoboxen, moddergevechten, miss wet t-shirt contests en veel meer."

De foto's waren dan ook precies wat je zou verwachten: veel vetzakkerij en veel lachende gezichten. Maar voor François werd het festival helemaal geen meevaller, integendeel: ze ging na afloop huilend naar huis. “Ik werd langs alle kanten bepoteld, mannen scholden mij uit omdat ik weigerde een ander meisje te kussen, grepen zomaar mijn borsten vast”, klaagt ze in een post die intussen viraal ging en op heel wat verontwaardigde reacties kon rekenen.

Op hulp moest ze niet rekenen, schrijft ze. “Toen ik iemand er verontwaardigd op aansprak zei hij doodleuk dat hij normaal niet zo deed. Maar ja. De security zei gewoon al zuchtend: Tja da’s Kamping Kitsch hé meiske”. Haar boodschap is logisch: “Om het even wat er op mijn lijf geschreven staat, niks geeft je het recht om er zomaar aan te komen.”

Kamping Kitsch: Hoe ik doodgelukkig in de krant sta, maar toch huilend naar huis ging. #kampingkitschclub pic.twitter.com/5YBKYpU0g3 — Karen François (@KarenFrancoiss) August 29, 2017

De brief van Karen, die ze ook voorlas in het Radio 1-programma Hautekiet

Dat ik best tegen wat marginaliteit kan is geen geheim. Dat ik niet vies ben van een verkleedpartijtje nog minder. Hoe fout het ook klinkt, Kamping Kitsch leek mij op het lijf geschreven. Door mijn enthousiasme verscheen ik met m’n foto in verschillende kranten. Ik zie er doodgelukkig uit, ik amuseer mij duidelijk te pletter.

Na een tijdje begon één aspect aan het festival mij toch wat tegen te steken: handtastelijke mannen. Versta mij niet verkeerd, ik kan wel tegen een stootje. Ik ben wel wat catcalling gewend en sta normaal gezien wel mijn mannetje. Maar op het festival schrok ik toch wel even.

Ik werd langs alle kanten bepoteld, mannen scholden mij uit omdat ik weigerde een ander meisje te kussen, grepen zomaar mijn borsten vast.

Toen ik iemand er verontwaardigd op aansprak zei hij doodleuk dat hij “normaal niet zo deed. Maar ja”. De security zei gewoon al zuchtend: “Tja da’s kamping kitsch hé meiske”.

Boodschap aan deze groep van “mannen” op (en naast) het festival: om het even wat er op mijn lijf geschreven staat, NIKS geeft je het recht om er zomaar aan te komen. Nee, zelfs niet op een zogezegd marginaal festival. En zelfs al prijken er 2 Willy Sommersen op mijn borsten.

En zoals m’n vriendin zo mooi zei: als je gewoon doet zoals je wil dat iemand tegen je mama of zus doet, dan is er geen probleem.