Op de valreep van het jaar is alles al gezegd over de uitzinnige feestvreugde dat Laura H. weer veilig in het warme bad van de Nederlandse mainstream media is opgenomen. Kom slachtoffer, kom. We houden van je. Kom slachtoffer, kom. Je hebt je straf uitgezeten. Kom slachtoffer, kom. We maken een musical van je leven. Na het boek, de interviews, de rehabilitatie en de film. Want kom slachtoffer, kom, je bent weer veilig thuis. Je bent een van ons. Je was jong en beïnvloedbaar. Je bent een vrouw en OMG wat heb je een mediageniek verhaal waar we allemaal op kunnen cashen dankzij de clicks en de subsidie (lees de belastingbetaler). Maar ja, zolang er nog 800 miljoen richting de Publieke Omroep gaat, heeft Hilversum schijt aan de belastingbetaler.

En tóch een pleidooi voor de Pavlov-reflex waarmee de zakkenvullers én uitgeverijen gaan cashen op terroriste Laura. Want dat is ze: terroriste. Geen terroristenliefje. Geen naïef meisje. Geen onschuldige moeder. Gewoon een terroriste. Een moslimhoer van mijn part. Met als voordeel dat ze jong, vrouw en welbespraakt is. Nog net niet het buurmeisje, maar ze had iedereen kunnen zijn. Zie daar het narratief van de lieden in Hilversum en de grachtengordel met het moreel kompas van een Mobike. Als je Holleeder op het schild hijst, kan zo’n jong ding ook prima.

Er is echter nóg een reden waarom dit gebeurt: de stichting van het kalifaat is niet ónze oorlog. Het is hún oorlog. Van die mensen dáár, die moslims. En iets met Yezidi’s en Assad. Het gebeurt niet in onze straten en zeker niet in de backyard van de grachtengordel-elite. Ja, er gaan wat van ‘onze jongens’ heen, maar die wonen niet in de elitebuurten. Waarbij ‘onze jongens’ niet in dienst van Defensie staan, maar uit achterbuurten komen en in Allah hun roeping hebben gevonden. Dat zijn dus niet ‘onze jongens’. De stelling dat terrorisme in hun DNA zit zou door Hilversum, de grachtengordel én Stef Blok, ruimhartig worden toegegeven. Binnenskamers. Als de camera uit staat. Maar naar buiten toe, tja. Dan heet zo’n terroriste opeens een slachtoffer. Want jong en vrouw. En ‘dus’ een van ons.

En dan nu, aan het begin van het nieuwe jaar, de gevaarlijkste uitspraak die je in Nederland kunt doen: de Tweede Wereldoorlog is niet de oorlog van Nederturken, Mocro’s en elke andere niet-Westerse migrant. De Tweede Wereldoorlog is iets waar wij (ook ik) kennis van hebben genomen door verhalen. Onze families waren geen getuige, laat staan slachtoffer, omdat onze (groot)ouders hier niet woonden. Onze buren werden niet verraden, afgevoerd en vermoord, omdat onze (groot)ouders hier niet woonden. Alleen daarom al moet er zoveel mogelijk over de Tweede Wereldoorlog worden onderwezen aan migranten en hun kinderen. Het is geen verhaal van lang geleden, het is een werkelijkheid die het dagelijks leven in Nederland nog steeds vormt en beheerst.

De stichting van het kalifaat is wel hún oorlog. Hún overtuiging. Hún vijanden. Hún martelaren. En dat ‘hún’ kent interessante karakters voor programmamakers zonder enig moreel kompas. Het is makkelijk om daders aan te wijzen als je onderdeel van de oorlog bent, als het ónze oorlog is. Het etiket verrader, held, slachtoffer, terrorist, is duidelijk als die oorlog bij ons op straat plaatsvindt. Het moreel kompas van iedereen buiten de grachtengordel en Hilversum werkt prima. Wij begrijpen wél dat zich een godsdienstoorlog heeft afgespeeld ver buiten onze landsgrenzen. Wij begrijpen wél dat er een genocide heeft plaatsgevonden. Wij begrijpen wél dat elke uitreiziger een NSB’er is, en elke vrouw die achter zo’n man aanloopt een moffenhoer.

Over dat soort mensen schrijf je historische boeken – knap gedaan Thomas Rueb. De slachtoffers van die mensen interview je. Over de slachtoffers van die mensen maak je films. De daders daarentegen vervolg je, tot in de hel. Levenslang.

Omdat je weet: nie wieder.

Gelukkig 2020!