“Sup?” zegt Stef Blok met een casual knikje, terwijl hij met een vlot drafje de vliegtuigtrap afdaalt. Hij negeert de uitgestoken handen van de Russische hoogwaardigheidsbekleders, en loopt met grote passen langs de gereedstaande erewacht. In allerijl belt een generaal met het Kremlin. De bad ass bewindspersoon uit Nederland komt eraan.

Grijnzend komt Stef Blok op Vladimir Poetin afgelopen. “Alles lekker, ouwe reus?” vraagt hij, terwijl hij de botten in de hand van de Russische president verbrijzelt. “Wat is dat voor een wijvenhandje, Vlad? Jezus, mina. Eet je wel genoeg spinazie?” De president kijkt gelaten naar de grond. “Haha grapje joh pik. Sommige van mijn beste vrienden zijn wijven. Zeg, kan ik hier ergens schijten?”

Wanneer Blok terugkomt van het toilet zoekt hij naar iets om zijn handen aan af te vegen. Ah,” zegt hij. “Ik zie het al.” Hij veegt zijn handen af aan het overhemd van zijn Russische evenknie Sergei Lavrov, die inmiddels ook is gearriveerd. “Maar nu even zere neus, hè. Die MH17. Hebben jullie daar nog iets over te zeggen? Sorry ofzo? Mmm? Ik zeg maar wat, hoor.”

Even later zit Vladimir Poetin op handen en knieën, terwijl Stef Blok als een volleerd ruiter op zijn doorweekte onderrug plaatsneemt. De minister van Buitenlandse Zaken toetst het nummer van Mark Rutte in op zijn telefoon. “Mark?” zegt hij. “Er is hier iemand die iets tegen je wil zeggen.” Tranen wellen op in de ooghoeken van de Russische president. “Ik ben een heel stout paardje geweest,” zegt hij monotoon. Stef Blok klapt verheugd in zijn ministersklauwen. “Ik vind het heel dapper dat je dat durft toe te geven, Vladimir,” zegt hij vaderlijk. “Nou mag je een lekkere peen.”