Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,

Πάντα θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο το Ελληνιστάν προσεγγίζει τον κοινωνικό διάλογο. Είναι μια ανατριχιαστική εμπειρία.

Ως μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, η αίσθηση που μου δίνει είναι σαν να γλίτωσα από του Χάρου τα δόντια.

Σαν να μου επιτέθηκε ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας και να γλίτωσα τελευταία στιγμή επειδή του έκατσε ένα πλαστικό μπουκαλάκι coca cola που κατάπιε με το προηγούμενό του γεύμα.

Έχει πολλή πλάκα ο κοινωνικός διάλογος στην χώρα του φραπέ, αφού οι υπεύθυνοι για να θέσουν τους κοινωνικούς προβληματισμούς, είναι ο κάθε καράβλαχος που τρώει τα κακάδια του, οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν τον κάθε καράβλαχο ως ψηφοφόρο και,φυσικά, ο παπάς της ενορίας.

Δεν υπάρχουν επιστήμονες στην Ελλάδα, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες και γενικότερα, άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην τέχνη, την επιστήμη και τη γνώση, οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη για τα πράγματα.

Όπως δεν υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι να βιώνουν τις καταστάσεις για τις οποίες γίνεται θέμα και επομένως μπορούν να προσφέρουν μια πιο γόνιμη άποψη, που να βασίζεται στην προσωπική εμπειρία, παρά στην προσωπική άποψη.

Γιατί, άλλωστε, ποιός νοιάζεται για την αλήθεια, όταν η αλήθεια είναι προϊόν προσωπικής άποψης.

Δεν χρειάζεται να έχεις αποδείξεις, δεν χρειάζεται να υπάρχει έρευνα, δεν χρειάζεται να υπάρχει σοβαρός διάλογος. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να έχεις άποψη, για τα πάντα. Να φανατίζεσαι, να διαλέγεις στρατόπεδο και να ρίχνεσαι στη μάχη.

Άλλωστε, μας λένε, η προσωπική άποψη είναι δικαίωμα!

Αυτό που δεν μας λένε, είναι, ότι στον κόσμο που έχουμε πλάσει, η πηγή κάθε δικαιώματος είναι η ισχύς. Το δικαίωμα είναι μια λειτουργία της ισχύος.

Άλλα τα δικαιώματα του ατόμου, άλλα τα δικαιώματα του κράτους. Το να τα εξισώνεις, είναι σαν να λες ότι ένα γραμμάριο μπορεί να σταθεί ως αντίβαρο του ενός τόνου.

Ο τόνος έχει δικαιώματα. Το γραμμάριο έχει καθήκοντα.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω επιστημονικές έρευνες, στοιχεία και στατιστικές υπερ του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση, που καταρρίπτουν τα επιχειρήματα των τοπικών μας αγιατολάδων και των φασιστοειδών τους πολιτικών εκπροσώπων.

Όποιος έχει μάτια και ξέρει ανάγνωση, ας ψάξει από μόνος του.

Θα σταθώ, όμως, στο γεγονός ότι ο διάλογος γι’ αυτό το θέμα παγκοσμίως, μονοπωλείται από άντρες, λευκούς, δυτικούς μεσοαστούς.

Το γεγονός ότι η συζήτηση στην Ελλάδα ξεκίνησε από μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση, της οποίας μέλη είναι καμιά δεκαριά οργανώσεις της Εκκλησίας, τα λέει όλα.

Πείτε μου μια εταιρεία, που να υποστηρίζει θέσεις οι οποίες μειώνουν την πελατεία της.

Θα ήταν σαν να πήγαινε η Apple να κάνει διαφημιστική καμπάνια, για να ενημερώσει το κοινό για τον αριθμό των ανθρώπων που πεθαίνουν και καταπιέζονται, ώστε να μπορεί να φτιάχνει έξυπνα τηλέφωνα.

Βλέπεις, η Εκκλησία δεν ήθελε να ανοίξει το θέμα ευθέως, οπότε φρόντισε να πιπιλίσει το αυτί του πόπολου μέσω μιας διαφημιστικής καμπάνιας που πλήρωσε μια αθώα ΜΚΟ, που υπερασπίζεται το δικαίωμα των αγέννητων στην εξαθλίωση.

Άλλωστε, γι’ αυτό το δικαίωμα μίλησε και ο Δημήτρης ο Βαλαβάνης, που τα είπε ίσα και σταράτα.

Δικαίωμα έχεις μέχρι να γεννηθείς, μετά στ’ αρxίδια μας. Μετά έχεις υποχρεώσεις. Και χρέος.

Όσοι είναι ενάντια στο δικαίωμα της γυναίκας στην έκτρωση, προσπαθούν να επιβάλλουν μια απαγόρευση που βασίζεται στην προσωπική τους άποψη. Με το ζόρι. Η λογική που λέει ότι εγώ θα σου πω τι θα κάνεις με το σώμα σου.

Θα μου πεις, “Καλά ρε Κώστα, αλλά και οι άλλοι το ίδιο προσπαθούν να κάνουν, να επιβάλλουν την άποψη τους.”

Όχι μικρέ μου μπογδάνε, δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι το ίδιο επειδή οι άλλοι υπερασπίζονται το δικαίωμα στην επιλογή, όχι ντε και καλά στην έκτρωση.

Οι μεν λοιπόν θέλουν μια καθολική απαγόρευση και οι δε θέλουν να έχει η κάθε γυναίκα το δικαίωμα να επιλέξει από μόνη της, αφού ενημερωθεί για όλους τους πιθανούς κινδύνους και πιθανές επιπλοκές, που σχετίζονται με την συγκεκριμένη απόφαση.

Δεν είναι το ίδιο.

Σε μια πατριαρχική κοινωνία, η γυναίκα έχει το δικαίωμα να ψηφίζει για το μέλλον της χώρας της, να δουλεύει και να πληρώνει φόρους, αλλά όχι να επιλέγει για θέματα που αφορούν το μέλλον της ζωής της και του σώματος της.

Γιατί σε μια πατριαρχική κοινωνία, η γυναίκα είναι ένα είδους περιουσιακού στοιχείου, όχι ελεύθερη οντότητα.

Σε μια κοινωνία όπου θα υπήρχε ισότητα των φύλων, αυτός ο κοινωνικός διάλογος θα είχε μια τελείως διαφορετική χροιά.

Αλλά ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία, όπου η γυναίκα έχει τη θέση της και την υποχρέωση να σηκώνει το βάρος της αναπαραγωγής, τόσο σωματικά, όσο και επαγγελματικά και κοινωνικά, ως κύριος υπεύθυνος της φροντίδας του παιδιού.

Δεν γνωρίζω καμία γυναίκα που να θέλει να κάνει έκτρωση, όπως και δεν γνωρίζω καμία γυναίκα που να τρελαίνεται με την ιδέα της μη-προγραμματισμένης εγκυμοσύνης.

Αυτό που γνωρίζω, είναι ότι, αν πραγματικά θέλεις να μειώσεις τον αριθμό των εκτρώσεων, τότε στην ουσία θέλεις να μειώσεις τον αριθμό των ανεπιθύμητων κυήσεων.

Σε μια ώριμη κοινωνία, αυτό γίνεται μέσω της σεξoυαλικής διαπαιδαγώγησης, της διάθεσης ποικιλίας μεθόδων αντισύλληψης και μέσω της γενικότερης ενδυνάμωσης των γυναικών να καθορίζουν την ιδιωτική τους ζωή.

Οι μόνες κοινωνίες που έχουν παρανομήσει τις εκτρώσεις, είναι τα αυταρχικά ισλαμικά θεοκρατικά καθεστώτα και οι χώρες με αυστηρή -καθολική συνήθως- χριστιανική παράδοση.

Το 43% όλων των εκτρώσεων, παγκοσμίως, είναι παράνομες.

Εύκολα λοιπόν καταλαβαίνει κανείς, πως η απαγόρευση των εκτρώσεων δεν σταματά τις εκτρώσεις, απλά τις κάνει πιο δύσκολες και πιο επικίνδυνες για τη ζωή και την υγεία της γυναίκας.

Φυσικά, δεν τίθεται θέμα ευθύνης. Όσο ανεύθυνη είναι μια μη-προγραμματισμένη εγκυμοσύνη, άλλο τόσο ανεύθυνο είναι να φέρνεις ένα ανεπιθύμητο παιδί στον κόσμο.

Η αλήθεια, στο θέμα της έκτρωσης, είναι ότι, αν οι άντρες μπορούσαν να κάνουν παιδιά, η έκτρωση θα ήταν συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, θα αναφερόταν στην Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και θα τελούνταν σε θρησκευτική τελετή, από ιατρό-ιερέα.

Αλλά καθένας από εμάς προτιμά να ζει σύμφωνα με τη δική του μάρκα αναλήθειας. Αυτές οι αναλήθειες είναι που μας κρατάνε ζεστούς τα βράδια, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, σε αυτήν την αφύσικη, παράλογη, σχιζοφρενική υπάρξη που λέμε ζωή.

Αναλήθειες οι οποίες μας έχουν περαστεί μέσα από χιλιάδες χρόνια παράδοσης και ευλαβικής επανάληψης, δόγματος, ιδεολογίας και θρησκείας.

Αν αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει ο πολιτισμός, τότε προτιμώ να ζω με άλλου είδους αναλήθειες, εκείνες που δεν βλάπτουν τους ανθρώπους γύρω μου, εκείνες που με κάνουν γενναίο, ευγενικό, υγιή και χαρούμενο, εκείνες που υπόσχονται ειρήνη, αγάπη, αλληλεγγύη και ελευθερία.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, όπου οι γυναίκες είναι ελεύθερες να επιλέγουν και όπου οι θέσεις της Εκκλησίας δεν διαφημίζονται στους σταθμούς του μετρό, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, σκεφτόμουν τι θα πω στο podcast, οπότε λαμβάνω το μέιλ σου και βλέπω να γράφεις αυτά που σκεφτόμουν, ενώ κάνεις και μια έμμεση αναφορά στο κείμενο που θέλω να γράψω εδώ και πολλές μέρες. Κώστα, πρόσεξε ότι την ατζέντα στην Ελλάδα την βάζουν οι ακροδεξιοί, το παπαδαριό και οι καθυστερημένοι. Ενδεικτικό για την κατάσταση της χώρας και για το τι συζητάμε. Και έχει και χειρότερο. Το βλέπω, έρχεται. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)