Anton zelf is na afloop in shock. Of hij in slaap is gevallen, weet hij niet. De bus vertoonde volgens hem ook wat kuren, en hij voelt zich ook erg ziek. Hij kan zich alleen nog herinneren dat hij vol op de rem trapte, en rechts de berm instuurde om erger te voorkomen.

Vier uur slaap

Hij is de ochtend voor het ongeluk net teruggekeerd van een 24-uurs stedentrip naar Parijs. Het is al zijn tweede 24-uurs trip in vier dagen. De terugreis begint om 21.00 uur. De reis is langer en intensiever dan normaal, omdat een passagier gereanimeerd moet worden en hij passagiers moet afzetten in onder andere Maastricht, Eindhoven en Breda.

Daarna moet hij de bus vanwege een defect nog naar de garage rijden. Pas in de middag is Anton naar eigen zeggen thuis. Uiteindelijk slaapt hij die middag vier uur.

Rond 22:30 uur wordt hij weer verwacht bij het busbedrijf, voor de volgende rit naar Parijs. Hij voelt zich erg beroerd als hij om 1.00 uur ’s nachts uit Amsterdam wegrijdt. In Antwerpen stopt hij voor een pauze, omdat hij dan al 4,5 uur uur heeft gereden. Een paar uur later, om 7.30 uur, rijdt hij tegen de vangrail aan.

“Ik heb zelf een ongelofelijke fout gemaakt door te gaan rijden. Ik voelde mij zo ziek als een hond”, schrijft Anton in een brief die hij een paar maanden na het ongeluk naar de Inspectie Leefomgeving en Transport (ILT) stuurt. Hij hoopt met de brief ervoor te zorgen dat de inspectie het bedrijf strenger gaat controleren.