Rob Jetten werd aangewezen om Alexander Pechtold bij D66 op te volgen en meteen kreeg hij veel over zich heen. Hij zou te jong zijn. Of te veel ontwijkende antwoorden geven. Ook Arjen Lubach deed een duit in dat zakje met een peuterboekfilmpje in Nijntje-stijl met de nieuwbakken fractievoorzitter in de hoofdrol.

“Die is echt heel leuk! Ik wil dat boekje in gedrukte vorm! Die aflevering was op de eerste zondag nadat ik werd gekozen en ik vond alles heel spannend, ik wist ook niet precies wat mij allemaal overkwam. Mijn eigen mediaoptredens van die week konden echt wel beter. Mijn vriend en ik keken samen op de bank naar Zondag met Lubach en wij moesten er zó hard om lachen – vooral mijn vriend: de tranen liepen over zijn wangen. Ik vond de koppeling met Nijntje goed gevonden omdat het gezeik over mijn leeftijd dan eindelijk goed werd geparkeerd.”

Adformatie schreef toen dat jij, omdat je homoseksueel bent, als “minder competent” kan worden gezien.

“Echt? Zo! Die journalist moet ik even spreken. Mensen zeggen dat ik mij niet zo druk moet maken om Johan Derksen of die Nashvilleverklaring. Maar ondanks dat wij een tolerant land zijn, is de emancipatie niet af. Je moet blijven knokken. Als wij als D66 er niet voor opkomen, doet niemand het.

Dit soort voorbeelden toont aan hoe sluipend homofobie kan zijn. Ik kan nu iets twitteren over het klimaat of het kinderpardon en dan weet ik zeker dat ik daar binnen een uur tien homofobe reacties op krijg. Welke impact je als fractievoorzitter kunt maken had ik mij vooraf niet goed gerealiseerd. Ik heb bijvoorbeeld een filmpje gemaakt over de zwartepietendiscussie, dat helemaal viral ging. De volgende dag stond een jongetje mij in de tram met grote ogen aan te kijken, bij navraag bleek dat zijn vader en moeder dat filmpje de avond ervoor hebben bekeken aan de keukentafel, en daar samen een discussie over hebben gevoerd. Dat een filmpje op Instagram zo veel impact heeft... Omdat ik een homoseksuele fractievoorzitter ben, vind ik het mijn verantwoordelijkheid om af en toe mijn eigen persoonlijke verhaal te vertellen over bijvoorbeeld mijn coming-out of dat ik mijn arm heb gebroken bij Pride. Die verhalen vertel ik om daarmee een reactie uit te lokken zodat we dan over inhoudelijke onderwerpen kunnen spreken.”