Dominik: Na Kolską trafiliśmy w czterech. Miałem 20 lat. Jeden kumpel w jakimś amoku wszedł na dach samochodu i zaczął po nim skakać. Właściciel zauważył, zadzwonił na policję. Zjawiła się błyskawicznie.

Funkcjonariusze byli grzeczni. Wyjaśnili, że doszło do wykroczenia, muszą nas przesłuchać, ale nie mogą tego zrobić, dopóki nie wytrzeźwiejemy. Któryś z kolegów zaproponował, że może nas puszczą, my sobie sami wytrzeźwiejemy i zgłosimy się rano na komisariat. Tylko się uśmiechnęli.

Skuli nas kajdankami w taki sposób, że jeden był skuty z drugim. Zbadali alkomatem. Nie pamiętam, ile miałem, ale na pewno dużo. Wsadzili nas do radiowozu, do bagażówki. Był tam już jeden facet. Jak się następnego dnia okazało na komisariacie, sprawca przemocy domowej. Kolega pożyczył ode mnie komórkę i nagrał się żonie: "Cześć, nie wrócę dziś do domu, bo jadę na "wytrzeźwiałkę".



Przygotowała Marta Kondrusik

Ci "do dyspozycji"

Była chyba północ. Wejście na Kolską: podłużne pomieszczenie, dużo ludzi, zamieszanie. Procedura składa się z kilku etapów: spisywanie danych, opróżnianie kieszeni, rozbieranie, badanie przez lekarza. Na końcu człowiek ma na sobie jakieś jednoczęściowe wdzianko ze sztywnego płótna sięgające do połowy uda i nic więcej. Żadnych łańcuszków, zegarków, telefonu.

Lekarz zapytał mnie, co takiego przeskrobałem, że jestem "do dyspozycji"? To taka ich adnotacja: ci "do dyspozycji" nie są następnego dnia wypuszczani, tylko przekazywani policji.

Nie traktowali nas źle. Żadnego szturchania, popędzania, wyzwisk. Taka sprawnie działająca maszyna, która z jednej strony przyjmuje pijanego człowieka w ubraniu, a z drugiej - przekazuje strażnikowi. I tu znów miła niespodzianka, bo strażnik nie zamknął mnie z obcymi ludźmi. Poczekał, aż jeden z moich kolegów przejdzie procedurę i umieścił nas obu w pustym pokoju.

W pokoju było sześć łóżek, trochę jak w szpitalu i okna naprzeciw drzwi. Kiedy je zamknięto, zaczęliśmy w nie walić, jakby dopiero do nas dotarło, gdzie jesteśmy. Strażnik był chyba do tego przyzwyczajony. Zapytał spokojnie, o co chodzi. To nas z kolei zbiło z tropu. Kolega wskazał na wdzianko i powiedział: "Chciałem tylko zapytać, kto to projektował".

Smakuje jak siki

W nocy "dokwaterowano" jeszcze dwie osoby. Ktoś krzyczał, że ma cukrzycę i musi dostać zastrzyk. Większość nocy jednak przespałem. Rano leżeliśmy i rozmawialiśmy. Potem mogliśmy wyjść na korytarz. Stał na nim garnek z kawą. Kolega, który trafił do innego pokoju, poinformował nas, że już się jej napił i że smakuje jak siki.

Procedura wyjścia była prostsza, ubieraliśmy się w ciasnym, marnie ogrzewanym pomieszczeniu, w tłoku. Dochodziło do różnych waśni, niektórzy wyglądali bardzo źle. Liczono monety. Pachniało nie najlepiej. Większość wypuszczono, a my oraz ten facet od przemocy domowej długo czekaliśmy na policję. W końcu przyszli, znów nas skuli i zabrali na Wilczą. Gdy wychodziliśmy z Kolskiej, ktoś rzucił w naszą stronę: Macie szczęście, że was nie wyru****o.

Jeżeli chodzi o warunki sanitarne, to musiały być one w miarę w porządku. Byłem pijany, ale nie aż tak bardzo, żeby jakaś skrajna niewygoda uszła mojej uwadze. Łóżka, wdzianka, toalety musiały być znośne.

Kto trafia na Kolską?

Nie rzuciła mi się w oczy jakaś ostra "recydywa", raczej drobne pijaczki. Nie wiem, jak traktują innych. Różne rzeczy się słyszało. Chyba mieliśmy dużo szczęścia, że było, jak było. Myślę, że to też zasługa personelu.

A potem przyszedł rachunek na kilkaset złotych na adres meldunkowy, czyli do rodziców. Jak na studenta kwota była zawrotna, ale najgorsze w tym wszystkim było to, że się wydało. Wszyscy byliśmy tak zażenowani całą sytuacją, że nikt nie odezwał się słowem. Ojciec mnie wcześniej pijanego nie widział, a tu nagle - Kolska.

Czy była to dla mnie nauczka? Od tamtej pory pilnuję się, jak jestem po alkoholu. Na trzeźwo na czerwonym przejdę, ale jak jestem pijany - nie ma opcji.