Volgens professor Pieter Tops wordt er in Nederland per jaar voor bijna twintig miljard euro aan mdma en amfetamine geproduceerd (Ten eerste, 25 augustus). Twintig miljard euro, dat is meer dan de jaaromzet van Philips of Albert Heijn, zo meldt de NOS. Of het bnp van IJsland. Of dat van Cambodja. En bijna net zoveel als de toegevoegde waarde van de Rotterdamse haven, zo schrijft de Volkskrant. Of die van Air France-KLM. En het zijn minstens vijftig Olympische zwembaden vol met dubbeltjes, zo schat ik zelf.

Maar goed, als het eenmaal is gelukt om je een voorstelling te maken bij die twintig miljard euro, is de volgende vraag: wat moeten we met deze kennis? Het schijnt dat we internationaal in ons hemd staan, en dat er snel iets moet gebeuren om het tij te keren. Minister Grapperhaus zegt dat er in het verleden ‘niet genoeg prioriteit’ is gegeven aan synthetische drugs, maar hij gaat dat veranderen. Er komen namelijk 1100 agenten bij, en daarmee gaat hij de hele boel oprollen. Klaar is Kees.

Ik zou nu willen schrijven dat het uitroeien van de productie van drugs niet mogelijk is, ook niet met twee- of drieduizend extra agenten, maar iedereen weet dat al. In Amerika, waar ze al meer dan duizend miljard (ongeveer 56 Cambodja’s) aan de ‘war on drugs’ hebben uitgegeven, hebben ze een veel groter drugsprobleem dan wij. Je kunt nog zoveel mensen in de gevangenis smijten, maar zolang er geld valt te verdienen, zullen er drugs worden gemaakt. Nu heb ik het toch opgeschreven, maar iedereen weet dat dus allang. Ook Grapperhaus. En toch gaat hij het proberen.

Want zo hoort dat.

Er zijn in Nederland niet zo heel veel dingen echt belachelijk. Je kunt twisten over bepaalde subsidies, over malle onderwijsvernieuwingen of de wildgroei aan rotondes, maar bijna overal zit op zijn minst een idee achter. Een plan met enige logica en een zekere kans van slagen. Maar dat we nu weer tientallen miljoenen gaan uitgeven aan het bestrijden van de mdma-productie, terwijl sigaretten en alcohol overal vrij verkrijgbaar zijn, dat is echt absurd.

Pleiten om mdma te legaliseren voelt als pleiten tegen God. Logisch gezien is er geen speld tussen te krijgen, maar iedereen lijkt al besloten te hebben wat hij ervan denkt. Eigen parochie en bierkaai, met niks ertussenin.

In een nieuwe wereld, zonder geschiedenis, zou er überhaupt geen discussie zijn. Er is een stofje waardoor mensen zich heel fijn gaan voelen, waarvan ze niet agressief maar lief worden en je krijgt er geen kanker van - zullen we dat verbieden? Dat slaat nergens op, maar op de een of andere manier is het historisch zo gegroeid dat een grote groep mensen - vaak dezelfde mensen die in God geloven trouwens - er onwrikbaar van overtuigd is dat alcohol ‘gewoon goed’ is en pillen ‘gewoon fout’.

Maar ook zelfverklaarde liberalen als Mark Rutte en Erik Wiebes doen mee. Bij Zomergasten werd minister Wiebes gevraagd op welke grond hij tegen drugs was, waarop hij vrij lang moest nadenken. Toen kwam hij met de redenering dat iedereen mag doen wat hij wil, maar dat sommige beslissingen een negatieve invloed kunnen hebben op anderen. Zoals drugsgebruik, want als het misgaat zitten anderen met de gebakken peren. En daarom moet je het verbieden. Hij vertelde niet welke straffen hij volgens die logica wil instellen voor bier drinken of het besturen van een land.

Maar zelfs als Wiebes en Rutte en Grapperhaus ineens allemaal het licht zouden zien, dan nóg zijn we nergens. Want wie zich helemaal door het woud van drug-drogredenen heeft gekapt, loopt zich uiteindelijk stuk op een muur die ‘internationale verdragen’ heet: we kúnnen xtc niet legaliseren, want daar krijgen we gezeik mee.

Dat klopt, daar krijgen we gezeik mee. Net zoals we soms gezeik hebben vanwege ons softe softdrugsbeleid, wat in Amerika nu succesvol wordt gekopieerd met legale wiet-handel. Of zoals we gezeik hadden met het openstellen van het huwelijk voor iedereen. Zo zal het ook heel veel gedoe geven als apotheken straks mdma en lsd mogen verkopen aan iedereen boven de achttien. Er zullen meer toeristen komen, bijvoorbeeld. En meer apotheken. En andere landen zullen heel boos worden. En jaloers natuurlijk, op die twintig miljard.