Het heerlijk avondje is gekomen. Iets te vroeg, en voor de verkeerde deugheiligman, maar we mochten gisteren allemaal meegenieten van een aflevering die de presentator van het naar hem vernoemde babbelprogramma pas na veel gratis biertjes aan de rode VARA-bar zou kunnen gaan verwerken. Pauw is de naam, en tegenover hem zat Duk. De vreemdste vogels waren zij echter niet aan de tafel, die voorheen vaak door zijn rode beukenhouten poten zakte door alle heiligheid, vroomheid en innerlijke waarden die er overheen gekotst werden. Er waren deze keer namelijk PVV-‘sympathisanten’ en daadwerkelijke PVV-stemmers gepresenteerd, die Wierd hadden benaderd over hun motivering om op de partij van Wilders te stemmen of daar begrip voor op te brengen. Met alle bijbehorende stigma’s die daarmee gepaard gaan. Maar vóórdat deze dappere mensen voor hun mening mochten uitkomen, gebeurde er nog iets opmerkelijks dat de toon zette voor de gehele clusterfuck.



Het programma werd geopend met onder andere Marianne Thieme (u weet wel, de zevendedagsadventiste die denkt dat chemtrails echt zijn en dat giraffen een bijstandsuitkering moeten kunnen aanvragen), en zij had twee verwarde mensen meegenomen. Een van die twee, Jan Rot, mocht later een incoherent liedje over vlees of zo naar het publiek schreeuwen, dat hij zelf begeleidde door op een kapotte banjo te rammen. Jan Rot kunt u wellicht kennen als schrijver van de monsterhit “E-mail to Berlin” van de getalenteerde tweelingzussenformatie Double Date, dat in 1999 een gooi deed naar het Eurovisie Songfestival. Met alle afwezige gevolgen van dien. Ook waren Ewald Engelen en Jacques Monasch aangeschoven. Monasch, die de neoliberale PvdA de middelvinger gaf omdat de partij niets meer met socialisme of seculariteit te maken heeft, werd ongetwijfeld door de redactie van Pauw binnen gelokt met de belofte dat hij rustig uit de doeken zou kunnen doen hoe zijn beoogde partij ‘Nieuwe Wegen’ een terugkeer naar het klassieke socialisme voor ogen had. Bovengetekende juicht dat overigens van harte toe; zonder frictie geen glans, en de Nederlandse arbeider kan wel wat klassiek socialisme gebruiken.

Het ging al direct mis tussen Pauw en Monasch, en dat was compleet geregisseerd door de redactie. Immers, Monasch is een PvdA-‘dissident’ en had moeten weten dat Omroep PvdVARA de messen geslepen had om deze vakkundig in Jacques rug te laten glijden. Want zodra je de policorpulente grachtengordel-linie doorbreekt als afvallige, ben je erger dan Hitler. Letterlijk. Om de haverklap werd hij onderbroken door een zichtbaar geïrriteerde Pauw, die bleef doorhameren op partijpunten waar hij het niet mee eens was. Geen enkel antwoord op zijn vragen mocht worden afgerond, en interviewers weten dat dit niets met journalistiek te maken heeft en alles met het propageren van je eigen gelijk. Tot zo ver dus niets verrassends, totdat de rest van de tafel er zich mee ging bemoeien. Ewald Engelen fileerde de ‘host’ Jeroen Pauw binnen een nanoseconde door te stellen dat hij eens moest leren luisteren, de andere gasten roken daardoor bloed en als piranha’s vielen ze aan. Ik had nog nooit zulke bloeddorstige veganisten gezien. Het enige dat overbleef van de voormalige Golden Child van televisie was een wappervingertje en een hautaine titulering van Tweede Kamerlid Marianne Thieme als zijnde ‘jongedame’. Dat was de witte vlag.

Op zo’n moment vraag je je namelijk af of iemand die zo slim is als Jeroen niet in de gaten heeft dat wij, trouwe kijkers van zijn programma vanwege sadomasochistische tendensen, niet achterlijk zijn. Nog nooit heeft hij Sylvana Simons ondervraagd over haar afwezige credentials, competenties of opleiding die haar als Kamerlid geschikt zouden kunnen maken, haar eentonige identity politics of verwerpelijke standpunten van haar politieke partij DENK over bijvoorbeeld de Armeense genocide. Laat staan dat hij de voormalig pin-up ooit ‘jongedame’ heeft genoemd. Ook spreekt hij Kamerleden binnen de gevestigde, rode bastions steevast aan met ‘u’, en biedt hij ze meer dan welk ander programma een podium. Met als meest gênante testament de zestig minuten lange zelfpijpsessie van Wouter Bos. De salonsocialist die niets noemenswaardigs heeft uitgevoerd als Minister, bij de Shell ziek werd van stress en, zoals ik uit zeer betrouwbare bron heb vernomen, bij KPMG zelfs een assistent nodig had om Powerpointpresentaties in elkaar te flansen. Want ook dat kon hij niet zelf.

En toen moest het echte vuurwerk nog beginnen! De spreekwoordelijke Titanic was aan het zinken, en wij als kijker mochten de vioolmuziek spelen. Met al de pissigheid die hij in zijn lijf had, kondigde hij de PVV-ers en Wierd Duk aan. En nee, die PVV-ers waren niet allemaal zo welbespraakt en eloquent als de gemiddelde politicus of advocaat die standaard bij Jeroen aanschuift à raison van € 2500,-. De aflevering waar gewone en onbetaalde mensen, die toevallig PVV wilden stemmen uit maatschappelijk onvrede, tegenover mooiprater Alexander Pechtold werden gezet, stond nog vers in het geheugen. Wierd wierp zich dan ook op als ‘vertaler’, omdat hij in het archief nog 50 van dit soort mensen heeft zitten en nu eenmaal wel behept is met het vermogen om gevoel en ratio goed te verwoorden. De PVV-ers kregen de standaard ‘vragen’ en stellingen, met meer dan voldoende dedain gesteld. Het varieerde van de bewezen leugen dat de media Wilders niet als Hitler afbeeldde, een dooddoener dat alle partijen tegen extremistische islam zijn, tot de aanname dat alle PVV-ers geen geld naar het buitenland wilden sturen om ‘mensen te helpen’. En passant werd nog een sneer uitgedeeld aan Martin Bosma, die alleen zou komen als hij een boekje mocht slijten. Alsof Jeroen daar moeite mee zou hebben; het boekjes-en-toneelstukjes-slijten voor anderen is zo’n beetje zijn core business. Moet ook wel, want zijn eigen BN-verhuurbureau Talent Kitchen moet natuurlijk omzet draaien. En daar publiek geld aan besteden, daar is de gezandstraalde talkshowgod niet vies van. Maar het mooiste vond ik nog toen Jeroen stelde dat hij dacht dat PVV-stemmers geen nadelen zouden ondervinden als ze openlijk uitkwamen als aanhanger van Geert Wilders.

Wat de fuck, Jeroen. Wat. De. Vliegende. Fuck. Er zitten voormalig PVV-politici (nationaal, provinciaal en regionaal) al jaren zonder werk en je hebt de week hiervoor Haye van der Heyden aan tafel gehad die door jouw eigen ‘verbindende’ omroep is kaltgestellt omdat hij PVV-sympathieën heeft. Het feit dat Pauw’s vriendin moslima is, verblindt hem nog erger voor de objectiviteit inzake de PVV dan alle burqa’s ter wereld zouden kunnen doen. We mogen tot de conclusie komen dat de mensen in de Ivoren Torens die boven de Grachtengordel gebouwd zijn niets geleerd hebben van anti-elitaire stromingen die momenteel aan momentum winnen. Ze blijven worstelen met hun eigen hypocrisie, maar de bubbel is nu voor de gehele buitenwereld lek geprikt. Trump’s verkiezing kwam al als een kaakslag aan, en de opmars van de PVV in gepeilde zetels boezemt zichtbaar paniek in. “Maar we bedoelen het toch goed!?”, zal in veel van die koppies in het Hilversumse rondzingen. Zal best, maar je hebt ook kennis, de juiste communicatievorm en verbinding met het volk nodig. Daarnaast is de weg naar de hel geplaveid met zogenaamde ‘goede bedoelingen’. Ik wens Jeroen Pauw veel wijsheid toe. Ik ben er van overtuigd dat hij heel vaak in de spiegel kijkt, vanwege zijn ijdelheid, styling en gecoiffeerde haren. Wellicht is het tijd om die spiegel toch eens wat nuttiger te gaan gebruiken.

Artikel delen Twitter

Facebook

WhatsApp



Gerelateerd