Astrid (volledige naam bij redactie bekend) maakte dit mee. Zij leefde jaren rond de armoedegrens. "Dan gebruikte ik dubbelgevouwen wc-papier in plaats van maandverband. Als je een zware menstruatie hebt, heb je meer producten nodig en dat kost veel geld. Soms gebruikte ik twee verbandjes, en dan verschoonde ik alleen de voorste."

Dankzij een gezamenlijk inkomen verdient Astrid nu iets meer, maar nog leeft zij met haar gezin vlak boven de armoedegrens. "Als ik nu boodschappen ga doen, probeer ik steeds één pakje mee te nemen zodat ik een voorraadje aanleg. Haar dochter menstrueert nu ook, en dan gaat het best hard, vertelt ze. "Maar ik zorg ervoor dat mijn dochter altijd iets heeft. Ik kan het niet maken om haar zonder producten naar school te sturen."

Blinde vlek

De toegang tot menstruatie-producten wordt niet alleen belemmerd door geld, maar ook door het taboe, zeggen onderzoekers. De Boer: "Vrouwen vinden het vaak een lastig onderwerp om over te praten. Ze schamen zich om aan te geven dat ze sanitaire producten niet kunnen bekostigen." Andersom leeft het onderwerp bij veel hulpverleners niet. "Er wordt niet over gepraat. Het is een blinde vlek."

Hoeveel Nederlanders precies te maken krijgen met menstruatie-armoede is lastig te zeggen, volgens de onderzoekers. Er is simpelweg nog te weinig grootschalig onderzoek gedaan. Dat er weinig onderzoeken zijn, komt volgens Mascha Singeling, sanitatie en hygiëne-expert bij Plan International, doordat er over armoede en menstruatie weinig gesproken wordt. Zij noemt beide taboe-onderwerpen. "Mensen denken toch snel: 'Tampons niet kunnen betalen, dat speelt in Nederland toch niet?'. Dat maakt lastig om toe te geven dat je er geen geld voor hebt."