Als je interviews geeft over je orkestrale werk, valt een ding meteen op: je ogen beginnen te twinkelen en je lijkt met al je ervarenheid als muzikant overweldigd door wat zo’n orkest allemaal kan. Wat doet het je om een stuk voor het eerst te horen?

‘De eerste keer klinkt het altijd traag en lang, zelfs als het maar drie minuten duurt. Heel opwindend ook, want meestal heeft zo’n stuk echt alleen op papier bestaan tot het voor het eerst gespeeld wordt. Het zou kunnen dat iets niet werkt zoals het moet, of dat er een foutje in zit. Schrijven is in feite net als programmeren, alleen dan met een grote rode knop waar je pas op mag drukken als alles klaar is. Als ik eerlijk ben zie ik mijn eigen werk als een aaneenschakeling van halve successen. Zodra ik iets voor het eerst hoor, wil ik het overdoen, en beter. Dat is enorm verslavend.’

Wat is je meest geslaagde compositie?

‘Er zijn een paar ‘movements’ uit 48 Responses To Polymorphia die ik goed gelukt vind. Maar dan nog: het oorspronkelijke stuk van Krzysztof Penderecki was tien minuten lang, ik had er twintig nodig. Penderecki is een van mijn grote voorbeelden. Hij heeft iets vergelijkbaars gedaan als wat ik nu doe. Hij speelde op een groot festival in zijn thuisland Polen en werd daar als een held onthaald. Mensen gilden en schreeuwden zijn naam. Hetzelfde gebeurde in Londen. Heel bijzonder.’

Hoe ben je op het idee gekomen op festivals te gaan optreden?

‘Ik deed een residency in Sidney met het Australian Chamber Orchestra, in een rock venue. Dat was eigenlijk ontzettend leuk. De mensen stonden allemaal, er was een bar, het werd daardoor heel informeel. De stukken die we spelen zijn vrij kort, vergelijkbaar met liedjes. Tussen de stukken door praten mensen met elkaar of halen ze een drankje. In Londen deden we ook zo’n optreden. Met festivals heb ik nog niet veel ervaring, maar ik heb wel op Glastonbury opgetreden. Het was de derde dag, 10:00 uur ’s ochtends en het regende. Ik stond letterlijk voor twintig mannen in gele hesjes te spelen, die het afval van de vorige dag opruimden. Tegen het einde kwamen er gelukkig wat meer mensen bij. Ach, weer eens wat anders.’

Bijna al je eigen stukken zijn zo kort. In een uur speel je wel zeven, acht stukken.

‘Het is ongetwijfeld mijn zwakte. Gangbaar is immers om langere stukken te maken, maar ik heb daar de concentratie niet voor, noch als luisteraar, noch als componist. Plus: mijn hoofd is nog altijd bij Radiohead. Een idee duurt voor mij maar een paar minuten.’

Ik kan me voorstellen dat het een van de redenen is waarom je je zo in filmscores bent gaan verdiepen. Bij een filmscene hoef je nooit meer dan een paar minuten te componeren. Vaak is twintig seconden genoeg.

‘Absoluut. En het geeft mijn muziek veel meer aandacht. Dat zie ik terug bij optredens: mensen kennen de films, en daardoor ook de muziek.’

Je werkt nu al drie films op een rij met regisseur Paul Thomas Anderson. Eerst There Will Be Blood, vervolgens The Master en meest recent Inherent Vice. Jullie zijn min of meer dezelfde leeftijd. Zijn eerste grote film Boogie Nights kwam uit toen jullie midden in het OK Computer-circus zaten. Kende je hem toen al?

‘Nee, ik heb die film pas later gezien. We hebben elkaar ontmoet toen we in Los Angeles Hail To The Thief opnamen. Hij had wat fan-opnames gevonden van een optreden dat ik bij de BBC gegeven had. Hij wilde dat graag gebruiken. We hebben contact gehouden, en hij vroeg me voor There Will Be Blood nieuwe stukken te schrijven. Ik had geen idee dat het zo’n grote film zou worden.’