Falanga była jedną z najmniejszych organizacji neofaszystowskich na polskiej scenie politycznej. Przez kilka lat bardziej śmieszyła, niż straszyła. Mimo to, a może właśnie dlatego stała się narzędziem w rękach Kremla.

Niekwestionowanym liderem organizacji był przez cały czas jej funkcjonowania Bartosz Bekier. Niezbędnym jest więc zacząć tę historię od niego. Bekier pojawił się w środowisku prawicowych ekstremistów około 2005 roku. Określał się mianem narodowca, zafascynowanego włoskim i hiszpańskim faszyzmem. Był to czas radykalizacji Młodzieży Wszechpolskiej i jej rozbratu z Ligą Polskich Rodzin. Od organizacji odciął się m.in. jej założyciel, a wszystko przez imprezę zorganizowaną na działce jej byłego członka – Pawła Schmidta gdzie odtwarzano utwór „Narodowy Socjalizm” zespołu Honor. Uczestnicy imprezy hajlowali przy płonącej swastyce. W imprezie uczestniczyła Leokadia Wiącek, asystentka ówczesnego europosła Macieja Giertycha.

W tym samym czasie grupa narodowców z południa Polski zjednoczyła rozproszone grupy odwołujące się do tradycji Obozu Narodowo-Radykalnego i założyła ogólnopolską organizację o tej samej nazwie. Środowisko to potrzebowało komórki na terenie Warszawy. Szansę dla siebie zauważył Bekier, który wraz z grupą swoich zwolenników przeszedł do ONR. Głównym elementem działalności organizacji były marsze. Z ich zorganizowaniem nie było zbyt wielu problemów, ponieważ kierowana ze Śląska grupa była (i nadal jest) największą organizacją neofaszystowską w kraju. Liczy ok. 200 członków. Z okazji 11 listopada postanowili organizować Marsze Niepodległości. Pierwszy odbył się w 2007 roku. Na demonstracji pojawiły się delegacje prawie całej prawicowej ekstremy tamtych czasów, oprócz Młodzieży Wszechpolskiej. Powiewały nawet flagi Combat 18, grupy utożsamiającej się z terrorystycznym odłamem nazistowskiego Blood & Honour. Maszerowali w stronę Placu Na Rozdrożu by oddać hołd Wielkiej Polsce pod pomnikiem Romana Dmowskiego.

Próbowali odgrywać rolę bojówek rozbijających lewicowe manifestacje. Organizowali kontry wobec pochodów z okazji 1 maja, a skórę ratowali tylko dzięki gazowi pieprzowemu oraz paralizatorowi. Do legendy przeszły: przegrane starcie z grupą emerytów z SLD w siedzibie partii przy ulicy Rozbrat w Warszawie oraz pijacka bójka z Młodzieżą Wszechpolską podczas obozu Związku Żołnierzy NSZ w Kałkowie.

Już w 2008 roku Bekier ze swoimi zwolennikami opuścił ONR po nieudanej próbie przejęcia władzy w całej organizacji. Brygada Mazowiecka została uszczuplona, a jej późniejsze kierownictwo nie jest już tak aktywne jak grupa pod wodzą Bekiera. Nowa organizacja o nazwie Falanga prowadziła podobną działalność do ONR. Jej członkowie ubierali się na czarno, w symbolice nawiązywali zarówno do polskiego Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga”, jak i do Falange Espagnola od której przejęli czarno-czerwone barwy. Grupa zbudowała swoje struktury w Krakowie i w Zielonej Górze. Pojedynczych sympatyków odnotowywano też w innych miastach m.in. Olsztynie, Gdańsku i Poznaniu, a przez chwilę funkcjonował nawet oddział w Nowym Jorku. Obok Bekiera głównymi ideologami środowiska byli Ronald Lasecki i Adam Danek. Pierwszy był wcześniej członkiem Stowarzyszenia KoLiber, drugi działaczem Unii Polityki Realnej i Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego. W prawdziwe osłupienie grupa wprawiła jednak polityczny plankton swoją deklaracją współpracy z… wyznawcami trzecioświatowego maoizmu. Mowa o malutkiej Organizacji Czerwonej Gwardii im. Kazimierza Mijala. Kryły się za tym motywy antyimperialistyczne i antysyjonistyczne.

Falanga różniła się od innych organizacji narodowych tym, że kładła większy nacisk na walkę z Zachodem, liberalizmem i globalizacją. Było to szczególnie charakterystyczne, że w ONR coraz silniejsze wpływy zdobywali zwolennicy łączenia się ze środowiskami konserwatywno-liberalnymi. Na Bekiera spadła więc fatwa, chociaż do idei pakty antyimperialistycznego ciepło odniósł się portal Nacjonalista.pl i redakcja Templum Novum.

Stanowisko próbowali wyłożyć na zwołanej przez lewicową telewizję internetową „Do Rzeczy” (nie mylić z powstałym później prawicowym tygodnikiem). Referaty wygłosili: Bartosz Bekier, Ronald Lasecki (Falanga), Łukasz Szmaja (OCG), Kornel Sawiński (Euroazjatycki Związek Młodzieży) i Krzysztof Burdon (Templum Novum). W tym okresie Falanga była całkowicie nieobecna na warszawskich ulicach. Aktywność organizacji ograniczyła się do zorganizowanej nieudanej kontry wobec demonstracji feministek w Olsztynie 6 marca 2011 roku, która skończyła się przegranym starciem z Antifą. Maoiści wypadli z obiegu w 2012 roku, a ich losy pozostają nieznane.

Wiele się jednak zmieniło po powstaniu internetowego medium Xportal.pl, powołanego z osobami o podobnych poglądach. Portal zamieszczał newsy, publicystykę oraz analizy sytuacji geopolitycznej. Środowisko wierne koncepcji faszystowskiego antyimperializmu aktywnie wspierało dyktatury kruszące się na skutek rewolucji w świecie islamskim: Muammara Kaddafiego i Bashara Al-Assada. Wsparcie dla tego ostatniego zademonstrowali po raz pierwszy w sierpniu 2012 roku pod syryjską ambasadą w towarzystwie m.in. Młodzieży Wszechpolskiej i Niklota. Falangiści związali się również z założonym przez Mateusza Piskorskiego, Europejskim Centrum Analiz Geopolitycznych. To właśnie ten związek i zaangażowanie w konflikty zbrojne przyniosły najważniejszy moment w historii faszystowskiej organizacji.

Początki współpracy Falangi z ECAG wyglądały niewinnie. Polegały na wspólnych manifestacjach i współpracy członków Falangi: Bartosza Bekiera, Ronalda Laseckiego i Alana Piotra Galusa z portalem Geopolityka.org, jednak w planach były już wyjazdy do strefy wojennej i budowa partii o profilu euroazjatyckim. Think tank był bowiem organizacją obserwującą wybory i referenda w miejscach zależnych od moskiewskiego satrapy, wydawanie opinii, zgodnie z którymi wszystko przebiegało bez zarzutów. Ocieplał wizerunek reżimów przyjaznych Kremlowi.

W czerwcu 2013 roku grupa neofaszystów z Europy pojechała do Syrii, by wyrazić poparcie dla reżimu prowadzącym wojnę z własnymi obywatelami. Wycieczkę organizował, a przynajmniej współorganizował mieszkający w Polsce od lat 70. Syryjczyk – dr Nabil Al Malazi. Oprócz Bartosza Bekiera i Mateusza Piskorskiego przyjechali tam także: Roberto Fiore, Nick Griffin, Frank Crayelman, Filip Dewinter i Luc Michel. Od wyprawy tych ludzi odciął się polski MSZ. Bekier odwiedzając Syrię, spotkał się z premierem Naderem al-Halqim oraz muftim Ahmadem Al-Hassounem. Duchownym, który groził wysłaniem do Europy i USA zamachowców samobójców w obronie Assada. Po wizycie w Damaszku zajechał też z Kornelem Sawińskim do Libanu. Spotkał się tam z bojownikami Hezbollahu.

ECAG wydał też jego książkę „Naród i religia w Państwie Słowackim w latach 1939-1945”. Zainteresowanie faszystowską Słowacją nie ogranicza się do fascynacji Historią. Falangiści jeździli na marsze tamtejszych neofaszystów ciepło odnoszących się do reżimu ks. Tiso odpowiedzialnego za udział w agresji na Polskę we wrześniu 1939 oraz deportację 60 000 swoich żydowskich obywateli do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.

Największą uwagę zwróciło w Polsce jego zainteresowanie sprawą Ukrainy. Marginalny neofaszysta urósł do rangi korespondenta think tanku zajmującego się konfliktami. Pojechał do Kijowa z Konradem Rękasem i Tomaszem Jankowskim. Razem z nimi trafił później do prokremlowskiej partii Zmiana, której został wiceprezesem. Jeździł też do ogarniętego wojną Donbasu. Został nawet gościem specjalnym programu Dzień Dobry TVN. Brzmi nieszkodliwie? To wciąż nie wszystko. Jeździł również na Krym oraz w odwiedziny do Ramzana Kadyrowa. Odwiedził też Rumunię, gdy partia Zmiana weszła we współpracę z Partią Zjednoczonej Rumunii. Był to kolejny oficjalny partner zagraniczny po partii Baas.

Opuścił prokremlowską partię w 2016 roku na tydzień przed aresztowaniem jej lidera. Mateusz Piskorski przebywa od tamtej pory w areszcie z zarzutami o szpiegostwo na rzeczy Rosji i Chin.

Co w związku z tym dzieje się na poletku osieroconym przez Piskorskiego? Partia Zmiana nadal istnieje i zajmuje się walką o sprawiedliwość dla swojego przywódcy. Portal geopolityka.org należący do ECAG wybudził się „z pewnego letargu” i działa pod wodzą nowego redaktora, Eugeniusza Januły. Natomiast miejsce nowego największego przyjaciela Kremla w Polsce usiłuje przejąć właśnie Bartosz Bekier. Jest to działanie podwyższonego ryzyka, ponieważ jego poprzednik przebywa już ponad dwa lata za kratami w oczekiwaniu na proces.

Jego organizacja balansuje obecnie na granicy egzystencji – pogrążył ją proces o zamach w Użhorodzie, w który zaangażowanych jest trzech falangistów. Lider poświęca się teraz marce Xportal. Założył też wydawnictwo. Odpowiada za druk polskiej edycji „Czwartej teorii politycznej” Aleksandra Dugina. Książka jest jedną z wykładni ideologii rosyjskiego faszysty.

Bartosz Bekier to obecnie główny przedstawiciel ruchu euroazjatyckiego w Polsce. W Rosji był już kilkakrotnie jako eksponat w tamtejszych mediach. Jednak dopiero niedawno nawiązał nowe kontakty. Jest wśród nich Joaquin Flores związany z Russia Today, Centre of Syncretic Studies i ruchem New Resistance operujący między Bałkanami a USA. Są brazylijscy narodowi bolszewicy z Nova Resistencia czy Darya Dugina. Znajomości nawiązał podczas spotkań neofaszystowskich ruchów antyimperialistycznych na Krymie oraz w Soczi na przestrzeni ostatnich dwóch lat. Najprawdopodobniej za pośrednictwem córki ideologa ruchu, udało mu się spotkać i przeprowadzić wywiad, który następnie zamieścił w sieci.

Polski neofaszysta utrzymuje więc łączność z jednym z głównych ideologów Kremla oraz promuje jego doktryny w Polsce. Portal, który ma wyraziście faszystowski profil, przedstawia jako szanujące się medium prawicowe. Pracuje w jednej z firm, mieszczących się w warszawskim wieżowcu WTC. Tam też rozwija afisze i kręci programy telewizji internetowej Xportal z udziałem prawicowych celebrytów: Stanisława Michalkiewicza, Rafała Ziemkiewicza czy Artura Zawiszy. Pojawia się też u niego geopolityk, Leszek Sykulski. Ten sam, który nie wie jak to się stało, że ostrzega przed nim Biuro Bezpieczeństwa Narodowego.

Powyższa historia nakazuje nam zakończyć wywód następującymi pytaniami: Dlaczego Bartosz Bekier robi takie rzeczy? Czy uda mu się zająć miejsce Piskorskiego?