W Polsce, co widać gołym okiem, mamy sojusz tronu i ołtarza. Relacje Kościoła z rządem Prawa i Sprawiedliwości są tak ścisłe, że abp Stanisław Gądecki mówi niedawno zachwycony: „Nastąpił ogromny przełom. Po wojnie nie było jeszcze takiego zjednoczenia państwa i Kościoła”. I rzeczywiście: finansowanie Świątyni Opatrzności Bożej, sakralizowanie każdej uroczystości państwowej, finansowanie religii w szkole, dotacje dla „dzieł” o. Tadeusza Rydzyka, ostatnio, czyli w piątek sejm przegłosował kolejne 8 milionów na Fundusz Kościelny - wszystko to „dzieła” finansowane i wspierane przez państwo hojniej niż kiedykolwiek w przeszłości. Dlatego bp Józef Wysocki nazywa premier Beatę Szydło i prezydenta Andrzeja Dudę „darem od Boga”. Wieli ludzi Kościoła chciałoby zakrzyknąć: „Chwilo trwaj”. Ale pojawiają się i tacy, którzy dostrzegają to, co każdy myślący człowiek widzi już od dawna: zaprzedanie przez Kościół duszy „dobrej zmianie” jest niebezpieczne, gdyż rosnąca niechęć Polek i Polaków wobec rządów PiS pociąga za sobą także niechęć wobec Kościoła, który jawnie popiera partię władzy.

Ale w ostatnim czasie pojawiły się dwa sygnały, i to z wewnętrza Kościoła, które mogą świadczyć o dystansowaniu się części duchownych wobec PiS. Z jednej strony mamy głos hierarchy opolskiego, bp Andrzeja Czai, gdzie ostatnio PiS przeprowadził demolkę administracyjną, powiększając miasto o sąsiednie gminy. Biskup żalił się do katolickich dziennikarzy, że nie mógł się doprosić spotkania z min. Mariuszem Błaszczakiem, ani tym bardziej z premier Beatą Szydło, by przedstawić swoje racje. Hierarcha swoje wystąpienie zaczął od krytyki PO, by nikt mu nie zarzucił, że czepia się tylko PiS. Powiedział: „O ile PO deptało czy sprzedawało pewne wartości, to mam wrażenie, że teraz niektórzy ludzie z PiS-u depczą ludzką godność i w ogóle się nie liczą z tym, co człowiek myśli, jakie ma pragnienia, potrzeby i - przede wszystkim - jakie ma prawa”.

Fot.: Facebook

Jak widzimy, uwaga wobec Platformy (choć ja akurat mam żal do PO, że nie zadbała o jasną autonomię między państwem i Kościołem, że nie zlikwidowała Funduszu Kościelnego…) służy potem już tylko biskupowi do radykalnej krytyki PiS. Bo dalej bp Czaja nie owija w bawełnę. Opisuje działania PiSowskiej władzy: „Emocje eskalują. Niestety, nie jest tak, jak mówiono przed wyborami, że będzie się słuchać głosu ludu. Głosu ludu absolutnie nikt nie posłuchał. To jest duży dramat i problem”. Czy sądzicie, że politycy PiS posypali głowę popiołem po tych słowach? Że nabrali wody w usta po krytyce hierarchy, jakby to zrobił polityk lewicy czy politycznego centrum? Nic z tych rzeczy. Katarzyna Czochara, posłanka Prawa i Sprawiedliwości, szybko pokazała, gdzie jest miejsce hierarchy. I sugeruje, by milczał, bo nie ma odpowiedniego rozeznania politycznego: „Biskup Czaja ostatnimi czasy zbyt mocno angażuje się w sprawy polityczne. Pewne słowa przez niego wypowiedziane są zbyt mocne i nie pokrywają się z rzeczywistością”.

Jednak najciekawszy argument, dlaczego Kościół powinien się zdystansować wobec polityki PiS, odsłania się w kolejnym fragmencie przemówienia biskupa Czai: „Jeżeli nie zdystansujemy się do pewnych pociągnięć obecnie rządzących - tak jak robiliśmy to wcześniej - i jeśli nie będziemy pilnować elementarnej prawności i uczciwości, praw ludzkich, godności człowieka, to będą nas wiązać z PiS-em. Kiedyś przyjdzie inna władza i może to pójść w skrajnie inną stronę. A może pójść na zasadzie ‚odbicia’, jeśli tak dalej będzie”. Chciałbym, aby Kościół wobec każdej władzy politycznej zachowywał dystans. By w kościołach zamiast agitki politycznej ludzie mogli posłuchać Dobrej Nowiny. Ale tak nie jest. Szczególnie dziś. Dlatego biskup Czaja przestrzega, że historia się nie skończyła. I że PiS nie będzie rządził do końca świata. Że reakcją Polek i Polaków na PiSowski autorytaryzm, nepotyzm i katolicki nacjonalizm może być odrzucenie również i Kościoła, który dziś bezkrytycznie popiera rządy PiS. I milczy, gdy niszczy się państwo prawa.

Drugi sygnał, że Kościół zaczyna mieć problem z rządem PiS przychodzi „z dołu”. Jak wiemy, do tej pory było tak, że ostoją PiSowskiej siły w terenie były również parafie. Proboszczowie nie mieli problemu, by na ambony zapraszać polityków PiS. Nie widzieli problemu, by w czasie własnych kazań mówić wiernym, na kogo mają głosować, a kogo skreślać. A i dziś nie widzą nic niestosownego, że parafialne gabloty służą za „słupy ogłoszeniowe” dla plakatów zachęcających wiernych do pójścia na film „Smoleńsk”. Proboszcz parafii św. Andrzeja w Zabrzu to chyba pierwszy ksiądz, który do serca wziął słowa ewangelii św. Jana, który zanotował: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska” (J 2, 13-22). PiS rzeczywiście uznał, że - skoro daje Kościołowi publiczne pieniądze - to świątynie katolickie może zamieniać w targowiska polityczne.

Czytaj też: Nawet los Boga jest nie do pozazdroszczenia

Czy te głosy rozsądku duchownych to jakaś radykalna zmiana w Kościele wobec PiSowskiej arogancji? Jasne, że jedna jaskółka wiosny nie czyni. Że wciąż duża część episkopatu jest, by użyć trafnego określenia bp Tadeusza Pieronka, „zaczadzona PiSem”. Ale pojawiają się i biskupi, i księża, którzy mają świadomość, że sojusz tronu i ołtarza zawsze się źle kończy dla Kościoła. Bo rację miał Jarosław Kaczynski, gdy mówił na początku lat 90., że najprostsza droga do dechrystianizacji Polski wiedzie przez sojusz Kościoła z prawicowymi partiami jak ZCHN. Sęk w tym, że dziś najkrótsza droga do dechrystianizacji Polski wiedzie przez PiS. Kaczyński to wie. Ale na ołtarzu trzymania władzy w ręku jest gotów złożyć w ofierze Kościół. Z politycznego punktu widzenia jest to zrozumiałe. Dziwi jednak, że Kościół, cisząc się z chwilowej władzy i dotacji, tego nie widzi. Pełzająca dechrystianizacja Polski już się rozpoczęła.