Het Rode Kruis dankt z'n bestaan aan de Zwitserse bankier Henry Dunant, die in 1859 getuige is van een veldslag tussen het Franse en Oostenrijkse leger bij het Italiaanse plaatsje Solferino. 40.000 slachtoffers blijven na afloop achter op het slagveld.

Dunant ziet vervolgens hoe de vrouwen uit Solferino zich ontfermen over de gewonde jongens en mannen, ongeacht hun afkomst en nationaliteit. Deze daad van menslievendheid maakt zoveel indruk dat Dunant vanuit de gedachte 'Wij zijn allen broeders' in 1863 het internationale Rode Kruis opricht.

Er volgen veel nationale afdelingen en vier jaar later, in 1867, wordt ook het Nederlandse Rode Kruis opgericht.

Neutraliteit

In die eerste periode is het Nederlandse Rode Kruis een organisatie met een sterk militaire inslag. "Het doel is soldaten op het slagveld het leven te redden en ze zo snel mogelijk te laten herstellen. Dat is een element van menslievendheid dat er vanaf het begin ingezeten heeft", zegt Ad van Liempt in de NOS-documentaire. Hij schreef een boek over de geschiedenis van het Nederlandse Rode Kruis.

Een ander belangrijk uitgangspunt van het Rode Kruis is de neutraliteit. "Het is de enige manier waarop de strijdende partijen de Rode Kruis-medewerkers met rust laten. Maar het is ook lastig. Het Rode Kruis heeft in z'n hele geschiedenis geworsteld met het begrip neutraliteit. Hoe je dat in de praktijk toepast", zegt Van Liempt.

Ingewikkeld

"Het beste is niet te veel na te denken over neutraliteit, dan wordt het ingewikkeld", zegt Jeannette de Vries. Zij heeft als verpleegster bij het internationale Rode Kruis al 23 missies in verschillende landen volbracht. "Ik vraag niet naar de verhalen achter de mensen.

Ook al zijn het vechters, het zijn ook zonen, broers, vaders, echtgenoten. Ik heb mensen voor me en die moet ik helpen." Jeanette weet uit ervaring dat het bemoedigen van mensen die in nood zijn een van haar belangrijkste taken is..