Over ‘zekere gevoeligheden’ en het Kantelbergpunt.

Op dinsdag 23 oktober verscheen er op de site van de NOS een bijzonder curieus artikel.

de oorspronkelijke kop en ankeiler

Het was naar verluidt bedoeld als ‘duiding’ van de brievenbus-bom die afgeleverd was bij miljardair en filantroop George Soros. Wie had er een hekel aan Soros en waarom? De volgende zinnen waren onderdeel van die duiding van de NOS:

Merkwaardige taal

De rest van het artikel bestond uit een opsomming van bezwaren tegen Soros van zijn critici, in behoorlijk twijfelachtige bewoordingen. Sommige beweringen zijn in de huidige versie verdwenen, anderen staan er nog. Het merkwaardige insinuerende taalgebruik blijft, zoals ‘verschaft hij zich toegang’.

Zoals ook de aanduiding ‘een uitgelekte lijst’ over de 216 Europarlementariërs die in Soros’ zak zouden zitten. In werkelijkheid een doodnormaal en openbaar target-rapport van een lobbybedrijfje met een inventarisatie van benaderbare gelijkgestemden. Zoals er duizenden rondgaan. Maar deze was in opdracht van Soros’ OSF- (de NOS verschaft inmiddels zelf de link) dus direct voer voor hysterie.

Ophef

Al snel na het verschijnen van het artikel was communicatiedeskundige Lars Duursma er als een van de eersten bij, om er vol verbazing over te tweeten, en screenshots van het artikel te maken: “Joden dehumaniseren en als monster afschilderen, (‘tentakels’). Weet je zeker dat je die kant op wilt, @nos? Zijn tweet werd al snel honderden keren gedeeld. Direct al trad er de bekende waterscheiding op tussen mensen die verbijsterd waren over de woordkeus en portee van het artikel, en mensen die er absoluut geen probleem in zagen. Was Soros soms geen jood? Nou dan! En ‘tentakels’ dat wordt toch voor allerlei machtige types gebruikt? Altijd die antisemitismekaart trekken! Ga eens op het artikel in!

Een half uur daarna besteedde GeenStijl er aandacht aan. Die hadden een instant verklaring voor hoe er een tekst met ‘de jood Soros’ op de site van de NOS kon verschijnen. Het kon niet anders dan dat het lag aan een allochtone stagiair! Dat krijg je ervan, van dat politiek correcte diversiteitsbeleid!

De rest van de tekst van het NOS artikel echter, een opsomming van alt-right tropes over Soros, maakt dat behoorlijk onwaarschijnlijk.

Goed, dat was weer het comité enforcering “Antisemitisme is altijd Allochtoon”. Hebben we dat ook weer gehad.

Uitleg

De volgende ochtend kwam Marcel Gelauff, hoofdredacteur NOS nieuws, tekst en uitleg geven bij zijn eigen Radio 1. Dat het zo niet gemoeten had, gaf hij volmondig toe.

Maar de angel zat ‘m vooral in de staart van zijn verklaring. Want eigenlijk kwam Gelauff alleen maar vertellen dat het (‘natuurlijk’!) niet de mening van de NOS was die verkondigd werd, maar dat het slechts ging om een duiding van wat de critici van Soros allemaal zeggen. Dat daarbij de klassiek antisemitische taal van (een deel van?) die critici werd overgenomen, reduceerde hij tot een stijl- en vormdingetje dat inderdaad niet zo gemoeten had. Hoe het kon dat de eindredacteur van dienst ook geen negatieve associaties bij de tekst had gehad werd ook weggemoffeld. Maar dat het als een antisemitisch artikel werd gezien, dát lag dan toch echt aan het slechte interpretatieve vermogen van de Twitterende lezers die erover vielen.

Hier het bewust fragment. Met beeld.

Het gedraai van Gelauff is stuitend, zeker als je je bedenkt wat de ‘aangepaste versie’ nog steeds behelst. Bovendien, hé ho, wat klopt er niet aan zijn beweringen?

Hoe hij zich eruit probeert te schutteren, is dat de NOS had willen aangeven wat de critici zeggen over Soros. Dus ‘de jood Soros en zijn tentakels’ ‘is representatief voor de gemiddelde mening van de Soros-critici? Maar dat is dus antisemitische bagger. Waarom kwam het woord ‘antisemitisch’ dan niet in de oorspronkelijke, zogenaamd ‘duidende’ versie voor? Maar zou dat ook werkelijk het geluid zijn van die in het stukje opgevoerde multitudes van mensen die kritiek op Soros hebben? Zo nee, terwijl er toch vanalles te bekritiseren valt, zou dat namelijk ook kwalijke framing zijn: van eerzame Soros-critici.

Maar dat was niet hoe het ervaren werd. Noch door diegenen die geschokt waren door het stuk, noch door diegenen die het prima vonden (en zich gesterkt achtten in hun meningen.) In welk geval dus precies helemaal niemand die het gelezen had, de portee zoals althans Gelauff stelt dat die was bedoeld, gevat had. Ook Sjors Fröhlich niet, maar die liet het er verder ook maar bij zitten.

Fall-out

Gelauff heeft het gemak dat hij niet aan Twitter doet, omdat daar volgens hem toch geen zinnig geluid te bespeuren valt. Dan mist hij dus ook dat rond het desbetreffende artikel op Twitter inmiddels de te verwachten drekpoel van baarlijke en abjecte nonsens is onstaan inclusief veel lucht voor complottisten en antisemitische hitsers. Voorál sinds de aanpassing, want dat is natuurlijk ook ‘de macht van Soros’ die de correcties heeft afgedwongen! En zo heeft het artikel al actief bijgedragen aan de door onder anderen Thierry Baudet uitgevente trope dat Soros ook in Nederland de touwtjes in handen heeft. Zelfs bij de NOS! Juist bij de NOS!

Als de NOS een kop verandert, is dat ook omdat Soros dat wil.

De NOS-versteher

De enige lezer, die het allemaal helemaal gesnapt had allemaal was Arno Kantelberg, en gelukkig zat die naast Gelauff in de studio. Met Arno werd het pas echt inzichtelijk: Arno is namelijk van de fair balance. Arno benadrukte eerst nog even (iets met brood eet, woord spreekt) dat de hele NOS inclusief hijzelf, boven alle verdenking van antisemitisme verheven zijn. (Want, was de vanzelfsprekende implicatie: wij zijn keurige middenklasse Nederlanders, en die zijn niet antisemitisch. Nooit geweest ook) Daar is iedereen het over eens. Maar Arno gaat verder: kritiek op het stuk, dat is de NOS opvoeren als ‘een soort voorportaal van de Stürmer’ (ah, hij weet dus wel wat de Stürmer ís, dus zou hij ook de weerzin tegen het stuk kunnen begrijpen) en is eigenlijk óók complotdenken.

Even recapitulerend: Een rijke, 88-jarige wereldberoemde filantroop krijgt dus een pijpbom bezorgd. De NOS, onze publieke omroep, publiceert een ‘achtergrondartikel’ bij dat nieuwsfeit, op een manier die door nieuwsconsumenten ofwel wordt opgevat als een absurde bijna-rechtvaardiging -in abject fascistenidioom bovendien- voor de bom, ofwel, door Soros-critici dat zelfs de NOS eindelijk moet toegeven dat puppetmaster Soros de halve wereld bestiert. Enkele mensen spreken hun verbazing en afschuw over het artikel uit. Vragen zich af hoe zoiets tot stand gekomen is. Wat ze bezielt bij de NOS. En dat is dan volgens Kantelberg ‘een beetje vechten wie de grootste complotdenker is’. Hij zegt het, en met een soort equestrische hoofdbeweging:

‘‘Terwijl… eh hij ís jood, voor zover ik….eh…nog altijd denk ik…’ Sjors Fröhlich onderbreekt hem en vraagt: ‘Maar is dat relevent dan?’ Kantelberg: “Jahaa… want zijn joodse achtergrond…eh…inborst… wordt vaak gebruikt door zijn tegenstanders. Had daar gestaan: de katholiek Soros, had niemand daar over gevallen. Zodra je zegt de jood Soros onstaat er een zekere gevoeligheid […] ja, je kunt het beter niet doen, want dan krijg je dit soort gezeik…’t is toch gewoon een jood!”’

Met andere woorden, het is een jood, hij heeft zijn tentakels overal in, dus waar hebben we het over. Mag dat niet gezegd worden? Die antisemitismekaart ook altijd!

Let wel, dit is niet een of andere malloot op een zolderkamer, dit is de hoofdredacteur van drie landelijke magazines en graag geziene mediacolumnist van de publieke omroep.

Kantelpunt

Over malloten op zolderkamers gesproken, het Kantelbergpunt loop ik al maanden tegenop, wat zeg ik, jaren. In sociale media en daarbuiten. Het is in mijn online discussies tegenwoordig ook vaak het kantelpunt, want ik doe de moeite vaak niet meer en mute iemand die gaat Arno’en. Het Kantelbergpunt kent vele aanleidingen en steekt de kop op in vele varianten, allemaal even onnozel.

Gevoeligheid

Het is de waterscheiding tussen twee categoriën mensen. Bij de ene onstaat die ‘zekere gevoeligheid’ als er gesproken wordt over ‘de jood dit en dat’ of als joden in verband worden gebracht met wortelloze kosmopolitische machtswellust met tentakels. Mensen met historisch benul dus. En mensen bij wie die gevoeligheid, en heel het referentiekader ontbreekt. Nieuw is dat die daarbij sinds kort ook uitdragen dat ze dergelijke sensibiliteiten ook helemaal niet alsnog wensen te ontwikkelen. Uiteraard reserveren ze daarbij wel het volste recht om er een mening op na te houden bij onderwerpen diesaangaande. Inclusief holocaust en jodenvervolging. Die brullen dus bij stukken met daarin ‘de jood Soros’ of memes over marionettenspelers of octopussen of elke andere pure Stürmermetafoor: “Wat is daar anti-semitisch aan?!” en dat blijven ze, verbeten, tegen de klippen op, doen tot de ander afhaakt. Zij zien het niet, dus is het niet zo, in weerwil van alle publicaties van historici en andere deskundigen die zich daar de laatste driekwart eeuw mee bezig hebben gehouden. En na vier posts komt de onvermijdelijke vraag of je zelfs soms door Soros betaald wordt (zoals je een andere keer bij een ander weer beschuldigd kan worden een subsidiair van Rothschild te zijn, of shekels te vangen op hasbara, of whatever the fucking fuck men nu weer met ‘eigen research’ heeft opgedaan.)

Waar is de ‘zekere gevoeligheid’ op gebaseerd? Goed, nog een keer dan, voor diegenen die welwillend zijn maar echt het onderscheid niet kunnen maken…

‘De joodse schrijver Leon de Winter’ is een normale Nederlandse zin. ‘De jood Leon de Winter’ is archaïsche NSB-taal, die we in 1945 ten grave hebben gedragen. Wie dat soort taal weer uit de plomp trekt is een hitser, een zak, gewoon achterlijk of alle drie. Wil je niet zo gezien worden, gebruik dan de formulering niet. Als je dit nog niet wist, bijvoorbeeld door het ontberen van n opvoeding, werkelijk welwillende lezer, dan zeg ik je dit om je te helpen. Bijvoorbeeld om ergens anders carrière te maken dan bij de NOS.

Ook bij iemand die zichzelf nadrukkelijk presenteert als joods is ‘de jood Leon de Winter’ gewoon not done. Er is niets zeurderigs of elitairs aan om die ongeschreven wet vast te willen houden. Omdat in zinnen die beginnen met ‘de jood zus en zo’ verder nooit in de geschiedenis (en die is lang) iets wetenswaardigs is gevolgd. Behalve misschien in de literatuur. ‘De joodse schrijver Leon de Winter’ in een artikel zetten kan waarschijnlijk relevant zijn, omdat Leon de Winter zichzelf nadrukkelijk als joods presenteert.

De ….Soros

‘De jood George Soros’ schrijven is hoe dan ook onacceptabel, en waar je het in druk of online equivalent tegenkomt kun je dat beschouwen als een waarschuwingsbel voor kwalijk gedachtengoed. Het interessante aan George Soros nu, is dat óók schrijven ‘de joodse zakenman George Soros’ nooit relevant kan zijn. Want George Soros hangt de joodse religie niet aan, en is daar ook nauwelijks mee opgevoed, noch met andere aspecten van de joodse cultuur. Wat -Arno Kantelberg!- niet te vergelijken is met een aanduiding als als katholiek, hindoe of Divine Light Missionary want dat gebeurt alleen als mensen zichzelf als zodanig etiketteren. George Soros hééft dus geen ‘joodse inborst’. Tenzij je daar zijn fenomenale zakentalent of bemoeizucht mee bedoelt, maar dan ben je, ben ik bang, toch heus weer antisemitisch bezig. Het is eerder vergelijkbaar met als je zou schrijven : ‘de negerzakenman Kenneth Frazier’. Al zijn er vast weer mensen vandaag de dag die dat ook doodnormaal vinden. Hè, die discriminatiekaarten ook altijd!

‘De zakenman George Soros heeft een seculier- joodse achtergrond’ kan soms wel relevant zijn, bijvoorbeeld waar het gaat over de levensgeschiedenis van George Soros, en in bijzonder zijn belevenissen in 1944, want dan is zijn etniciteit in het geding. In dat duistere oorlogsjaar deed het er namelijk niet toe of 14-jarige jongetjes als George Soros religieus joods waren of seculier. Of zijn er soms mensen die menen dat als onze 110.000 landgenoten gezegd hadden: Oh, maar hier is een misverstand, wij zijn namelijk boeddhist, dat dan de poort van Westerbork weer was opengezet? Ja, dat schijnt een aantal dus te denken. Nee. Want toen ging het om toepassing van de Neurenbergse rassenwetten.

Het onderscheid is ook daarom van belang, omdat bij iedere discussie over Soros, binnen de kortste keren, meestal om aan te geven waarom antisemitische trope jegens Soros niet geeft, diens oorlogshistorie erbij gesleept wordt, en wel in de vorm van een, vaak slinks hergemonteerd fragment uit een aflevering van documentaireserie “60 minutes”, waarin Soros vertelt hoe hij in zijn geboorteland Hongarije ontkwam aan deportatie en de gaskamer dankzij een vervalste identiteit.

Soros’ oorlog

Om even kort zijn verhaal te vertellen voor mensen die er helemaal niet bekend mee zijn: zijn niet geheel onbemiddelde vader betaalde aan een Hongaarse Horthyist, een middelhoge ambtenaar, een grote som geld om te doen alsof Georgy Schwartz, zoals Soros destijds heette, zijn destijds 14-jarige peetzoon, Sandor Kis was. Die man, overigens geen nazi, had op een of andere manier de zeggenschap over boedels van weggevoerde (let op, al weggevoerde!) joden. De jonge Georgy is enkele malen met hem meegeweest om die spullen op te halen. Herinneringen die hij daar aan heeft zijn goed, vertelde hij aan 60 Minutes, waarbij enige context gegeven wordt (die in de gemanipuleerde uitsnedes zoals die van Glenn Beck die het makkelijkst online te vinden zijn meestal ontbreekt) maar die je wel in andere bronnen van en over Soros terugvindt: Voor de massale deportaties van joden begonnen, had hij nauwelijks, zoals dat heet, joods bewustzijn. Hij ging met die man mee naar een huis zonder bewoners, op het platteland, hij reed er voor het eerst van zijn leven paard. Pas na afloop van de oorlog realiseerde hij zich echt ten volle de implicaties, en waarvoor de identiteitswisseling hem voor behoed had. Wat hij daar aan over hield? Nee, hij schaamde zich niet, zei hij eerlijk, waarvoor had hij zich te schamen? Hij voerde ze toch niet weg? Het was hij of zij, als hij iets geweigerd had, was er geen boedel minder om verdonkeremaand. In het voorwoord van een uitgave van Masquerade, het dagboek van zijn vader dat in 1965 werd uitgegeven, schreef Soros:

“Ik was veertien jaar oud. We waren in groot gevaar, maar mijn vader leek de situatie onder controle te hebben. Ik was me bewust van de gevaren omdat mijn vader veel tijd besteedde aan uitleg daarvan, maar diep in mijn hart geloofde ik helemaal niet dat ons iets kon gebeuren. We werden bedreigd door het Kwaad, maar wij stonden duidelijk aan de kant van de engelen, omdat we onterecht vervolgde werden: bovendien probeerden we niet alleen onszelf te redden maar ook anderen. Het lot mocht ons dan niet genadig zijn, wij zouden het wel redden. Wat kon een veertienjarige zich nog meer wensen? Ik hield van mijn vader en bewonderde hem. We leidden een avontuurlijk leven en we hadden plezier samen.”

Een dergelijk hommage aan zijn vader brengt hij ook in het 60 minutes-portret. Met een levensles erachter: Dat het van levensbelang kan zijn om goed op te letten, goed voorbereid te zijn, niet je kop in het zand te steken, zo vroeg mogelijk de signalen uit de lucht te plukken, én genoeg activa hebben om waar nodig je eigen redding en die van diegenen die je liefhebt te kunnen bekostigen.

Joodse keuzes in 1944

En daar is hij dus naar gaan leven. Tot in het extreme kun je wel zeggen. In de documentaire vergelijkt hij overleven met speculeren op de beurs. De helft is geluk, de helft is goed uit je doppen kijken en anticiperen. Vooral het financiële aspect is een openhartig verhaal waarmee hij Europese taboes doorbreekt. Het is een zienswijze die hij deelt met vele andere (vaak minder uitgesproken) holocaustoverlevers en miljoenen immigranten en asielzoekers uit andere oorlogs- of etnische vervolgingssituaties sindsdien.

Dat deze geschiedenis (zeker de ernstig en moedwillig gemanipuleerde versies daarvan, àla “Helping the Nazi’s was the Happiest time of my Life’ says Soros!’) voor beschouwers in de angelsaksische landen, vooral Amerika, misschien ontregelend is, is nog enigszins te begrijpen. Waar geen ervaring is met bezetting, met het proces van vervolging en deportatie, en waar kennis alleen is opgedaan uit fictie en dramatiseringen waarin de helden, ook de joodse, keuzes hebben, in plaats van geen bestaansrecht meer. Daar kan men denken dat het op zijn minst wat kil is om er zo tegenover te staan. Maar in Nederland, waar men beter kan weten, is het stuitend wanneer mensen meegaan in de ‘collaboratie’-trope. Daar zouden beweringen als ‘Soros was n oorlogsmisdadiger!’ of zelfs ‘Soros zat bij de SS!’ (vaak met een foto van Oskar Gröning erbij die Soros voor moet stellen) geen voedingsbodem moeten hebben. Met Soros persoonlijk heeft dat niets te maken, maar wel met dat wij hier wel beter weten, althans kunnen weten. En een wat accuratere omgang ermee zouden kunnen hebben omdat Tweede Wereldoorlog en jodenvervolging een breed gedragen onderdeel van onze cultuur zijn. Toch?

Nee, dat is helaas niet zo. Hier wordt weer duidelijk hoe evident belabberd ons holocaustonderwijs eigenlijk is. Maar dat is uitsluitend onderwerp van publiek discours als het de onwetendheid van kinderen van migranten betreft, met het zwaartepunt , sinds 2003, bij — deels fictieve, hardleerse, Marokkaantjes. Dat een een tekst als van het NOS-stuk door een eindredactie komt toont dat nog eens glashelder aan.

Overleefd? Verdacht!

In de reacties op het artikel valt trouwens nog veel beter te constateren hoe bar het met de kennis van de realiteit van de jodenvervolging onder een heel grote groep lelieblanke, en heus niet alleen laagopgeleide, landgenoten is gesteld. Dat die er ook een soort kinderboekenrealiteit op na houden, waarin ook joden in 1944 keuzes hadden, in plaats van dat ze er eenvoudigweg niet meer mochten zijn.

Het verschil is: Ze menen dat dat niet zo is. Ze denken dat ze een heel goed beeld ervan hebben. Dat ze er alles van weten. En dat leidt dus weer tot ruimte voor het ontwikkelen van bizarre morele waardeoordelen of voortgang in de hersenspinsels, waarbij antisemitische propaganda over Soros geen antisemitische propaganda is, omdat hij -volgens een puur antisemitisch cliché- zijn ‘eigen mensen heeft verraden’. Dit in heel erg veel varianten, die nergens onderdoen voor de zienswijze van Amerikaanse en Engelse nitwits. Als je daar tegen ingaat -niet om Soros, maar omdat je belang hecht aan een beetje accurate omgang met de holocaust- ben je natuurlijk een door Soros betaalde stropop.

De gretigheid waarmee Soros tot collaborateur wordt gemaakt en de fantasieën die hiertoe aan het verhaal toegevoegd worden hebben in Nederland iets kunstmatigs -want men kan echt beter weten- en iets gekózens. Dat blijkt eens te meer als je uit gaat leggen hoe het wel zit: De ‘collaborateur’- roepers willen er niet aan dat het Soros-verhaal — halfduiken door middel van valse papieren en vooral je broek zien aan te houden- het verhaal van zoveel overlevers is.

Nee, overlevenden, dat zijn mensen met een nummer op hun arm, en de meesten zijn nu dood, maar die er nog wel zijn horen braaf te existeren in hun zieligheidsniche van levenslange angst voor bonzen op de deur en anders niets.

En als hun verhaal anders is, en helemaal als ze erna stinkendrijk en oppermachtig worden, en zeggen ze zich nooit slachtoffer hebben gevoeld, dan zijn ze prompt verdacht. Dan zijn het zelfs geen overlevers meer. Dan zijn allerlei antisemitische cliché’s op ze van toepassing en mag er lustig met tentakels, marionettenkruisen en ongediertevergelijkingen gestrooid worden. Als ze zich niet schamen om op zo’n makkelijke -geïnsinueerd of openlijk uitgesproken- parasitaire manier overleefd te hebben, dan hebben ze -een van de hardnekkigste antisemitische dooddoeners-niet genoeg van de holocaust geleerd, want de holocaust blijft in Nederland eeuwig een lesje voor joden.

Daarbij komt nog dat de man niet onverdeeld épris is van Israel, dus ja, dan ben je een dubbele verrader van je eigen mensen —dan bén je eigenlijk helemaal geen jood (en wie een jood is, dat wordt niet meer uitgemaakt door de halacha maar door een bont gezelschap van al of niet anonieme commentatoren).

Nationaal taboe

Het kunstmatige, verbeten uitdragen van dit gedachtegoed, waar allerlei schakeringen en varianten in zijn, van gewoon randdebiel via persoonlijk verknipt tot ideologisch malicieus, heeft één gemeenschappelijk ankerpunt. En dat is dat de meeste haat wordt opgewekt door de conclusies die Soros uit zijn geschiedenis heeft getrokken. Dat behalve intelligentie ook geld, zo veel mogelijk geld, imperatief is om te overleven. Betalen voor valse papieren, betalen voor stempels, betalen voor veilig onderkomen. Dat is zoals het gaat als je ineens in een totalitair regime woont. Maar daar wil men hier niet van weten. Waarom is dat zo’n taboe?

Een alom verzwegen feit is, dat er net als in Hongarije en misschien nog wel meer vaker hier ten lande er meer handelsgeest dan altruïsme was in die gevallen waarin joden wel (niet zelden slechts tijdelijk) gevrijwaard bleven van uit de deportatie. Dat de werkelijk altruïstische hulpverstrekking zich beperkte tot een klein handjevol ideologisch geïnspireerde mensen: veelal streng religieuze christenen en of juist communisten.

Maar dat de mééste onderduikers zich blauw betaalden voor hun onderduik, en als het geld op was, alsnog de straat op konden of verraden werden, wordt nooit gehoord.

Dat dit de reden is dat de verhalen van overlevers in Nederland doorgaans van navertellers uit de gegoede middenklasse kwamen, die angstvallig of toch maar dankbaar zwegen over de commerciële aspecten van hun overleven (aan het geval Soros zie je hoe groot de druk tot afschuivend schuldgevoel is, dat dat zo gewerkt heeft). Dat er dáárom zo goed als niemand van de eens zo grote en gevarieerde joodse arbeidsklasse is overgebleven.

Dat zijn de grootste taboes die er in Nederland nog over de Tweede Wereldoorlog resten, een nationaal omerta.

Er kunnen nog zoveel monumenten worden gebouwd en net zoveel herdenkingen gehouden: Dat is nog nooit een onderwerp van beschouwing geweest en mag dat ook nooit worden. Waar het feit dat de arme luitjes als eersten de trein in gingen nog wel eens wordt aangestipt, wordt dat toch het vaakst met opluchting op de Joodse Raad afgeschoven, met het post-nazistisch argument: ‘Ze’ kozen toch zelf wie wanneer werd afgevoerd?

Dat is één reden dat Soros’ openhartigheid een Soros-is-een-collaborateur-hype wordt en vervolgens zo gretig omhelst. Waarom de agressie zo groot is als die wordt tegengesproken. Over de desbetreffende ‘christelijke’ Hongaarse ambtenaar wordt geen enkel waardeoordeel geveld, die wordt vervangen door een bordkartonnen nazi om het allemaal makkelijker te maken. De morele verontwaardiging betreft de vader van Soros, die zo laf en onsolidair het joodse lot ‘afkocht’, wat als een ‘keuze’ wordt gezien.

En precies deze dode hoek in de beleving leidt onder andere tot de val in de stinkende put van de diep-antisemitische, malicieuze tropes. Met hook, line and sinker .

Soros, de nauwelijks-jood, die naar zijn eigen gevoel pas een jood werd toen zijn leven gevaar liep door de religie van zijn grootouders, is in dit alles een katalysator, een lakmoesproef voor antisemitische tendenzen.

Nee, niet alle Soroscritici zijn antisemieten, daarom zijn ze ook zo verontwaardigd als ze op het antisemitische gehalte van Soroskritiek gewezen worden.

Ze wisten helemaal niet dat hij een jood is! Het interesseert ze helemaal niet dat hij joods is! En ze menen dat het diegenen die de hype uitventen en hun van agit-prop voorzien, ook niet kan schelen. Vrijwaringskaart: “Ik ben trouwens voor Israel!” Zo kán ook de hype over hem niet antisemitisch zijn.

( Wat ook nog een interessante parallel oplevert met de ook zo verbeten vastgehouden gedachten dat als je zelf nooit een racistische intentie gehad heb met het spelen van Zwarte Piet, Zwarte Piet ook niet racistisch kan zijn)

En dat verhuld antisemitisme ook geen glijmiddel kan zijn voor nog goordere intenties. Dat het (moedwillig) uitdragen van antisemitisch en/ of nazistisch gedachtegoed gaat via allerlei slinkse mechanieken om juist mensen die níet antisemitisch zijn daar langzaam in te zuigen, dat besef is niet alleen dankzij de vage geschiedenisboekjes niet ontwikkeld (en zelfs die zijn tegenwoordig cultuur-marxistisch erfgoed, omdat Hitler als rechts werd bestempeld) men houdt het gewoon allemaal infantiel stampvoetend af.

Het artikel ging lang niet ver genoeg.

Ondertussen zit volgens de critici Soros, — die via de abjecte kronkels van het wortelloze, kosmopolitische beursspel perfide rijk geworden is, en die het Verenigd Koninkrijk bijna faillisseerde, daar kan men op rechts dan ineens bijna Stalinistisch over zijn- overal achter: van omvolking tot vluchtelingenstromen en immigratie-tsunami’s. En hij heeft het halve Europarlement omgekocht.

De meeste uitventers van deze theorie — in Nederland de leden van het Forum voor de Democratie in het bijzonder — zijn meestal juist erg voor het met alle mogelijke middelen uithollen van staat en rechtstaat en voor een ongebreidelde markt die alles wel tegen elkaar opheft. Ze vinden ook dat je, met je eigen geld, hoe dat ook verdiend is, mag doen wat je wilt. Het is dus volledig onduidelijk wat hun bezwaren tegen Soros nou toch eigenlijk concreet zijn. Als je ernaar vraagt, krijg je ook nooit een normaal antwoord, in elk geval niet één dat niet de ‘zekere gevoeligheden’ prompt met voeten treedt.

Het uit handen van de dood moeten blijven volgens de methode Soros Senior, heeft onder agitatieuitventers en hun meelopers, in diverse stadia van argeloosheid, een nieuwe functie gekregen.

Hun grote struikelblok wat Soros betreft is natuurlijk zijn steun aan organisaties voor vluchtelingen, door zijn critici vaak vertaald als een streven tot omvolking (Klemperer had er zijn vingers bij afgelikt).

Het kunstmatig forceren van morele bezwaren tegen zijn wijze van overleven en zijn omgang daarmee, dient te voorkomen dat er een koppeling gemaakt wordt tussen zijn wijze van overleven destijds en het feit dat hij mensen steunt die heden ten dage niet meer mogen bestaan. Dat die twee natúúrlijk zijn verbonden. Daarom móét er met een cirkelredenering worden geframed: hij is een psychopaat, die tóén niet om anderen maalde, dus nú ook niet echt: hij moet dus alterieure motieven hebben.

Dat het inherent is aan het rauwste overleven — bij vervolging, op de vlucht: Dat je je in allerlei -soortgelijke- bochten wringt om het noodlot te ontsnappen, inclusief valse papieren en de blik op oneindig ten aanzien van alle omringende ellende is eigenlijk evident. Door de wijze waarop Soros overleefde en de levensles die dat hem verschafte te besmeuren, maakt het ‘t makkelijker om dat ook te doen met diegenen die heden ten dage valse papieren aanschaffen. Allerlei verhalen te framen als collaboratie of criminaliteit. Anderen beschuldigen van naïviteit maar er zelf een kinderboekenrealiteit op na te houden van zwartwitte noties van slecht, goed, held, lafaard, schuldige en onschuldige. En nee, Arno Kantelberg, dat is geen ‘complotdenken’, dat heet verder kijken dan je neus lang is.

Soros heeft wel degelijk een lesje geleerd uit de holocaust, in tegenstelling tot zijzelf, en misschien steekt dat wel het meest. Doet een jood dat eens een keer is het weer niet goed.

Tot slot:

Het effect van het NOS artikel

Edit: Enkele bronnen verduidelijkt in het levensverhaal van Soros.

Update: dinsdag 30 oktober: Dit artikel schreef ik 2 dagen voor de terroristische massamoord op de Tree of Life Congregation in Squirrel Hill, Pittsburgh, op Sabbatochtend (VS) 27 oktober. Al snel werd duidelijk dat de schutter die 14 mensen zou doden, 11 synagogegangers en 3 politieagenten, vanwege een poster over een thematisering door de organisatie HIAS ‘vluchtelingen’ ihk van de torahlezing Lechlecha van 20 okt zag als het aantrekking van de vluchtelingenkaravaan uit Guatemala en Honduras naar de VS door joden.

Op de interwebs was ook veel te doen geweest over een video met een truck met migranten, waar een Davidster op het portier stond.

Terwijl ik dit stuk zat te schrijven werd by Fox inzake de migrantenkaravaan gesproken over ‘The Soros-occupied State department’.

Update 31 oktober: De NOS heeft besloten het hele artikel terug te trekken: https://twitter.com/NOS/status/1057546466170941440?s=19