Λανθασμένους υπολογισμούς και χειρισμούς αναγνωρίζει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, στον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύθηκε η κυβέρνησή του κατά την πρώτη θητεία της, που οδήγησε στην υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Μιλώντας στον δημοσιογράφο Πολ Μέισον, στο πλαίσιο ντοκιμαντέρ με τίτλο #ThisIsACoup, ο κ. Τσίπρας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Νομίζω πως χάσαμε χρόνο. Στο τέλος, μας τελείωσαν τα χρήματα και οι δυνάμεις», ενώ προσθέτει ότι «αν το ήξερα αυτό, θα είχα πάρει πιο γενναίες αποφάσεις από την αρχή».

Αναφορικά με την κατάληξη των διαπραγματεύσεων τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου, ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι «αν έφευγα εκείνη τη νύχτα, θα ήμουν ήρωας για μία βραδιά ή δύο, ίσως τρεις, αλλά θα ήταν καταστροφικό για τις επόμενες ημέρες και νύχτες αυτό». Συνεχίζει λέγοντας «όχι μόνο για μένα, αλλά για την πλειοψηφία των Ελλήνων. Η καρδιά μου είπε “όχι” αλλά το μυαλό μου έλεγε πως έπρεπε να βρούμε μια λύση. Αν έφευγα, θα κατέρρεαν οι τράπεζες και η οικονομία».

Αναφορά στην επώδυνη συμφωνία κάνει ο κ. Τσίπρας και σε δηλώσεις του οι οποίες φιλοξενούνται σε άρθρο με τίτλο «Μήπως η Ευρώπη έχει φθάσει στο κρίσιμο σημείο της;», των New York Times. «Καταλάβαμε ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και η Γερμανία ήταν πολύ, πολύ σκληροί», δηλώνει. Αναφορικά με το ερώτημα που θέτει στον τίτλο ο αρθρογράφος, ο κ. Τσίπρας δηλώνει «πολύ προβληματισμένος για το μέλλον». Αναφορικά με την πεποίθηση που είχε καλλιεργηθεί από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ότι η εκλογική νίκη του πέρυσι τον Ιανουάριο θα ήταν η απαρχή μεταστροφής της Ε.Ε., ο κ. Τσίπρας υιοθετεί πλέον μια περισσότερο προσγειωμένη στάση: «Νομίζω ότι δεν είναι τόσο εύκολο να αλλάξεις την Ευρώπη μόνος σου», λέει. Πάντως, επαναλαμβάνει την έποψή του ότι η συνταγή της λιτότητας είναι καταστροφική και λανθασμένη και διερωτάται «γιατί η οικονομική ανάπτυξη και η απασχόληση ανέκαμψαν πιο γρήγορα στις ΗΠΑ από ό,τι στην Ευρώπη;». Εκφράζει, δε, την πεποίθηση ότι «η Ελλάδα δεν είναι πια μόνη», παραπέμποντας στην άνοδο των αριστερών κομμάτων στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Σημειώνει, όμως, ότι οι Βρυξέλλες αποτελούν το βασίλειο της γραφειοκρατίας, όπου παρατηρείται έλλειμμα δημοκρατίας και όπου σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες.