Elke drie maanden krijgen de incidentenbestrijders een vragenlijst opgestuurd die hun veerkracht meet. In hoeverre hebben ze plezier in hun werk? Voelen ze zich nog gewaardeerd? En hoe gaat het thuis?

Er komen kleurcodes uit, alleen zichtbaar voor de mensen zelf. Bij groen gaat alles goed, bij oranje of rood kan er is iets aan de hand zijn. ‘Bij oranje krijg je de vraag: vind je het goed als we even met je bellen? Als het niet goed gaat, dan kun je een verwijzing naar een psycholoog krijgen.’ Psychische hulp is trouwens voor alle incidentenbestrijders altijd beschikbaar.

Maar de allerbelangrijkste vorm van ondersteuning, zegt Nicky, dat doen de mensen zelf. ‘Dit is een hecht team, mensen stappen makkelijk op elkaar af.’ In de zes jaar dat hij hier zit, heeft hij nog nooit meegemaakt dat een van zijn mensen het werk te zwaar werd en uitviel.

Ze zijn hier een beetje familie, zegt John. Dat zag je toen een paar jaar geleden een collega onverwachts overleed. ‘Iedereen kwam hier naar toe om bij elkaar te zijn. De ploeg uit Rotterdam belde: jongens, even niet meer werken nu, wij pakken alle incidenten op voor jullie.’

Dit is geen werk voor watjes, maar ook niet voor macho’s. De grotendeels mannelijke incidentenbestrijders pochen graag met spectaculaire ontsporingen die ze hebben meegemaakt, ze maken lugubere grappen over wat ze aantreffen op het spoor, maar ze houden elkaar ook goed in de gaten. Is een collega wat stiller, dan gaan ze even een bak koffie drinken. Gaat het nog goed? ‘Wij lijken keiharde mannen’, zegt Edwin, ‘maar we proberen elkaar aan te voelen.’

Het is misschien wel het beste te zien als John en Gerard Vervoort, die ook algemeen leider is, op een rustige middag op de uitvalsbasis vertellen over ‘gevalletje Oss’. Ook daar moesten de incidentenbestrijders op af: de aanrijding met een Stint vorig jaar, waarbij vier kinderen omkwamen.

Gerard had dienst die dag. ‘Dat klinkt gek’, zegt hij, ‘maar normaal heb je bij een melding zoiets van: yes, we gaan naar buiten. De tijd gaat lekker vlug.’ Het is een gevoel dat veel buitenwerkers hebben: ze doen dit werk om op pad te mogen, calamiteiten oplossen. Buiten spelen noemen ze dat. ‘Maar als je dan op weg bent en je hoort het verhaal, dan word je een stuk minder vrolijk.’

Tijdens het werk zelf zat hij in een ‘flow’, ‘dan ben je eigenlijk gewoon je ding aan het doen.’ Na afloop heeft hij met zijn ploeg geëvalueerd. ‘Dan vraag je hoe iedereen het ervaren heeft. En je zegt eerlijk hoe je je voelt. Het heeft geen zin om stoer te doen, ze merken het toch wel aan me als het niet gaat.’