Szaflarska urodziła się w 6 lutego 1915 roku (chociaż w jej oficjalnych dokumentach widnieje data 20 lutego) we wsi Kosarzyska koło Piwnicznej.

Mogła studiować handel czy medycynę, ale zdecydowała się na aktorstwo. Ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej. Po studiach pracowała w teatrze na Pohulance w Wilnie (1939-41). Zagrała tam około 20 ról: od klasyki po komedie. W latach 1942-43 występowała w Teatrze Podziemnym, a później w Teatrze Frontowym Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim była łączniczką.

Mimo sędziwego wieku Danuta Szaflarska wciąż jest w dobrej formie fizycznej i pozostaje aktywna zawodowo. Występuje zarówno na deskach teatru, jak i na srebrnym ekranie.

Po wojnie grała w teatrach w Łodzi i Krakowie, a w w 1949 roku przeniosła się do warszawy. Jako aktorka filmowa popularność zdobyła w „Zakazanych piosenkach” (1946) i „Skarbie” (1948). W tym ostatnim zagrała z Adolfem Dymszą i Jerzym Duszyńskim. Później przyszły role w „Ludziach z pociągu” Kazimierza Kutza (1961), serialu „Lalka” (1977), „Dolinie Issy” Tadeusza Konwickiego (1982), „Korczaku” Andrzeja Wajdy (1990), „Pożegnaniu z Marią” Filipa Zylbera (1993) i „Faustynie” Jerzego Łukaszewicza (1994).

Fot.: Iwona Burdzanowska / Forum / Forum

W 2007 roku, w wieku 91 lat, wróciła na ekrany w zachwycającym stylu w filmie „Pora umierać” Doroty Kędzierzawskej. Za swoją rolę dostała wtedy nagrodę na festiwalu w Gdyni. – Obawialiśmy się trochę o jej formę, tymczasem bardzo nas zaskoczyła – wspomina Kędzierzawska. – Prosiłam ją w jednej ze scen: „Danutko, błagam cię, idź wolniej, pamiętaj, że grasz starą kobietę”.

Od tamtego czasu grywa w kinie regularnie, m.in. w „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta, wzruszającym filmie o pensjonariuszach Domu Aktora Weterana w Skolimowie; „Janosiku” Agnieszki Holland i Kasi Adamik czy w „Pokłosiu” Władysława Pasikowskiego. W każdym z tych filmów – nawet jeśli gra tylko epizody – jej występ jest aktorsko doskonały.

Od maja 2010 Szaflarska należy do zespołu aktorskiego TR Warszawa. Grzegorz Jarzyna, dyrektor artystyczny TR, mówi, że zaprosił ją wtedy do udziału w spektaklu „Uroczystość” na podstawie duńskiego filmu „Festen”. – Już wtedy wnosiła i dalej wnosi niesamowitą energię do zespołu – mówi Jarzyna. – Jest w niej szacunek dla zawodu, coś bardzo solidnego i rzetelnego w sposobie jej pracy. Rozumie ten zawód jako misję.

Fot.: Jacek Lagowski / Forum / Forum

– Nie skupia się na naszych małych niedoskonałościach, naszych małych problemach, widzi większy obraz tego, co robimy, nad czym pracujemy, nigdy nie użala się nad sobą – dodaje Jarzyna.

Reżyser mówi, że aktorka wciąż jest aktywa, wciąż występuje i jeździ ze spektaklami TR zagranicę. Ostatnio można ją też oglądać w kinie w roli Osowiałej Staruszki na Wózku Inwalidzkim w filmie Jarzyny „Między nami dobrze jest” na podstawie sztuki Doroty Masłowskiej. Znów stworzyła tam doskonałą kreację.

Edward Lubaszenko uważa, że Szaflarska miała w sobie zawsze niesamowity urok i wdzięk, który wciąż w niej pozostał: – To właśnie ten jej naturalny wdzięk sprawia, że jest akceptowana przez widzów, że ją kochają. Nie da się o niej powiedzieć złego słowa.

Zobacz także: Od Sex Pistols do Big Brothera. Szafirowy jubileusz królowej Elżbiety