W samym jądrze kierowanej przez Antoniego Macierewicza polskiej obronności są ludzie mający rosyjskie powiązania. Przypadkiem odkryło je stowarzyszenie Miasto Jest Nasze, a ogłosił Jan Śpiewak tropiący patologie reprywatyzacyjne w Warszawie. To wygląda na dalszy ciąg odkryć Tomasza Piątka, który trzy miesiące temu w "Gazecie Wyborczej" ujawnił rosyjskie powiązania innych wieloletnich współpracowników obecnego ministra obrony. Rewelacje Piątka PiS zlekceważył i wyśmiał. Teraz byłoby to trudne lub bardzo podejrzane - pisze Jacek Żakowski dla WP Opinii.

Badając pajęczynę warszawskiej reprywatyzacji MJN natknęło się na tajemniczą grupę Radius, przez którą, jak podaje wersja 2.0 Warszawskiej Mapy Reprywatyzacji, "przewija się wiele osób związanych z rosyjskim kapitałem". Robert Szustkowski, który kontroluje grupę, jest "tajemniczym biznesmenem", obywatelem Szwajcarii, który przez 20 lat robił interesy w Rosji.

W 2012 r. grupa Radius miała sprywatyzować Polski Holding Nieruchomościowy. Ministerstwo Skarbu było oskarżane o wycenę prawie dwa razy poniżej wartości rynkowej. Transakcję zatrzymano. Wówczas w "Gazecie Polskiej Codziennie" ukazał się artykuł pod wiele mówiącym tytułem "Rosyjski lobbing w nieruchomościach". GPC stwierdziła wówczas, że Radius jest związany z rosyjskim kapitałem."

Ambasador Gambii w Moskwie

Gdyby to było wszystko, nie byłoby problemu, bo nieuczciwe kupowanie przez Rosjan nieruchomości w Warszawie, to nic nadzwyczajnego. Ciekawsze są dalsze informacje. "Na stronie ambasady Gambii w Moskwie Szustkowski figuruje jako dyplomata tego kraju" (faktyczny ambasador). Dziwne, jak na Szwajcara. W dodatku "w radzie nadzorczej spółki matki Radiusa Era 200 (powstała na bazie prywatyzacji państwowej fabryki komputerów), był Wojciech Kuranowski. W latach 2002-2003 Kuranowski był przedstawicielem na Polskę Lebiedinskij Gorno - Obogotitielnyj Kombinat - spółki należącej do Gazpromu. Kuranowski był w radzie nadzorczej Ery 200 od 2004 do 2009 roku".

Tu już zaczynamy się zbliżać do Macierewicza, bo z "Radiusem od 2002 roku związany jest też Jacek Kotas [wiceminister obrony w rządzie Kaczyńskiego, były dyrektor Forum Ekonomicznego w Krynicy, były Dyrektor Generalny Grupy Radius Projekt wykreślony z rejestru sądowego 1 września 2016 r. - dop. JŻ]. Od 2015 roku prezes Narodowego Centrum Studiów Strategicznych.

Wśród ekspertów NCSS jest pułkownik Gaj, który publicznie pochwalał inwazję Putina na Ukrainę oraz Wojciech Szewko, który wykłada w Gdańsku na programie MBA współprowadzonym przez szkołę w Niżnym Nowogrodzie". Poprzednikiem Kotasa na stanowisku szefa NCSS był Tomasz Szatkowski, obecny wiceminister obrony, a dawniej m.in. doradca koordynatora ds. służb specjalnych w rządzie PiS Zbigniewa Wassermana i członek Komisji Weryfikacyjnej WSI, która ujawniła aktywa polskiego wywiadu.

Może to wszystko są tylko zbiegi okoliczności, ale chyba trudno jest całkiem przypadkowo zostać w Polsce szefem zarejestrowanej na Cyprze rosyjskiej grupy inwestycyjnej mającej powiązania z Gazpromem, a kontrolowanej przez szwajcarskiego biznesmena będącego gambijskim dyplomatą. I nie co dzień się zdarza, żeby z takiej pracy przejść na fotel szefa związanego z rządem think tanku zajmującego się tak wrażliwymi sprawami jak bezpieczeństwo narodowe (także energetyczne!!!). A Narodowe Centrum Studiów Strategicznych to bardzo ważny think tank w zapleczu obecnego MON promujący m.in. zmianę polskiej doktryny obronnej i przesunięcie środków na rzecz obrony terytorialnej. Jego ekspert dr Grzegorz Kwaśniak (który publicznie mówi, że nie wierzy w skuteczność NATO) jest pełnomocnikiem ministra do stworzenia Obrony Terytorialnej Kraju, a pomaga mu - ppłk rez. dr Krzysztof M. Gaj (patrz wyżej!).

Jak na moją paranoiczną wrażliwość jest to już całkiem dość, by się zaniepokoić. Zwłaszcza, że pamiętam, co ustalił Piątek.

Co wcześniej ustalił Tomasz Piątek?

Kluczem do ustaleń Piątka był Robert Luśnia, były opozycjonista, a w III RP wieloletni polityczny towarzysz Macierewicza, prawicowy poseł, biznesmen i hojny sponsor jego firmy wydającej "Głos". W ocenie sądu lustracyjnego Luśnia okazał się tajnym i płatnym współpracownikiem peerelowskiej bezpieki.

Oficerem prowadzącym Luśni był Józef Nadworski, który opublikował książkę i robił wspólne interesy (m.in. w firmie ochroniarskiej "Dakota") z innym esbekiem, Markiem Zielińskim, skazanym za wieloletnie szpiegostwo na rzecz Rosji. Nadworski przyznał, że w śledztwie Zieliński i jego obciążył współpracą z Rosjanami. Obrońcą Luśni przed sądem lustracyjnym był do dziś współpracujący z Macierewiczem mec. Andrzej Lew-Mirski (pod rządami Macierewicza dostał stały kontrakt w MON). Jego syn, Maciej Lew-Mirski był (podobnie jak Szatkowski) członkiem komisji weryfikującej WSI. Brał też udział w ubiegłorocznym najściu na Centrum Eksperckie Kontrwywiadu NATO w Warszawie.

Kiedy Piątek zbierał materiały do tekstu, jako prezes rady nadzorczej fundacji "Głos" widniał w rejestrze Luśnia, a jako członek - Antoni Macierewicz. Piątek opisał też powiązania Luśni z Konradem Rękasem, wiceprzewodniczącym prokremlowskiej partii "Zmiana" oskarżanej o przyjmowanie rosyjskich pieniędzy. Jej szef, Mateusz P., został aresztowany wiosną. Kontrolę nad partią dało to Rękasowi.

Odpowiadając na pytania Piątka Macierewicz zapewnił, że z Rękasem spotkał się tylko "raz na korytarzu w Sejmie na początku lat 2000". W odpowiedzi Rękas napisał, że "jeszcze w 2005 roku Pan Minister osobiście, acz tylko na krótki czas i do określonych zadań powołał mnie na pełnomocnika KW [Komitet Wyborczy] Ruch Patriotyczny w okręgach lubelskim i chełmskim w wyborach do Sejmu RP. Ostatni raz faktycznie spotkaliśmy się bodaj w roku 2011, w Krasnymstawie podczas jednej z kolejnych kampanii. Moje nazwisko można też znaleźć na łamach czasopisma 'Głos' redagowanego przez Antoniego Macierewicza, którego serdecznie pozdrawiam".

To że lider prokremlowskiej "Zmiany" pisywał w "Głosie" i zaledwie dekadę wcześniej był pełnomocnikiem komitetu wyborczego Antoniego Macierewicza, a on sam o tym nie pamięta, też brzmi intrygująco. Nie jest dla mnie całkiem oczywiste, że winna jest tylko zanikająca pamięć niespełna 70-letniego polityka.

Niepamięć strategiczna

Zresztą, gdy mowa o dziwnych powiązaniach, nie tylko Antoni Macierewicz zdaje się mieć kłopoty z pamięcią. Kilka godzin po tym, jak Miasto Jest Nasze ogłosiło swoje rewelacje łączące spółkę Radius, NCSS i MON, rzecznik Macierewicza, Bartłomiej Misiewicz, napisał na Twitterze, że "nikt z kierownictwa MON nie ma związków z NCSS". Jan Śpiewak odpowiedział przypominając komunikat NCSS po mianowaniu Szatkowskiego wiceministrem obrony. Ale nie poprzestał na tym. Ujawnił też, że NCSS przez prawie rok mieściło się w siedzibie Radiusa na Rozbrat 44.

Fakt, że Misiewicz zapomniał o tym, co wcześniej robił jeden z wiceministrów, można od biedy zrozumieć. Dziwniejsze jest to, że także sam wiceminister Szatkowski zapomniał umieścić w ministerialnym biogramie informację o pracy w NCSS, choć umieścił informacje o licznych stypendiach i kursach w dziedzinie bezpieczeństwa, a kierowanie zajmującym się bezpieczeństwem think tankiem to ważna część jego profesjonalnego dorobku związanego z obecnie pełnioną funkcją.

Luki w pamięci oczywiście o niczym nie świadczą. Ale dziwią lub martwią zależnie od tego czy ktoś jest bardziej troskliwy, czy podejrzliwy. Kończąc odpowiedź na twitt Misiewicza, Jan Śpiewak napisał: "Ministerstwo Obrony Narodowej - macie kłopot. Oczekujemy szczegółowych wyjaśnień. Związki MON z NCSS są jasne i oczywiste. Dlaczego staracie się zamącić sprawę?" No właśnie. Dlaczego?

Jacek Żakowski dla WP Opinii

Jacek Żakowski - publicysta "Polityki", kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas, autor kilkunastu książek i programów tv. Laureat m.in. Superwiktora, dwóch Wiktorów, nagrody PEN Clubu i nagrody im. Eugeniusza Kwiatkowskiego. Członek Towarzystwa Dziennikarskiego i Rady Funduszu Mediów.