De EU-landen zijn verdeeld over de kwestie-Venezuela. De Europese Unie slaagt er vooralsnog niet in om na dit strenge ultimatum ook gezamenlijk strenge sancties te bedenken. Nederland betreurt dat het de EU nog niet is gelukt om tot een gezamenlijk standpunt te komen.

De discussie binnen de EU spitst zich toe op de erkenning van Guaidó tot interim-president. Grote EU-landen als Duitsland en Frankrijk willen dat vanaf nu al het contact met Venezuela verloopt via Guaidó.

Maar daartegen bestaat ook weerstand. Zo is een woordenspel ontstaan, waarbij landen niet verder willen gaan dan het 'aanvaarden' van Guaidó als interim-president, dus niet 'erkennen'. Belangrijker is dat Griekenland en Italië daar niet eens mee kunnen leven. Een gezamenlijk antwoord is ver weg.

Rusland heeft ook gereageerd op de erkenning van Guaidó door het groepje EU-landen. Voor het Kremlin staat de stap gelijk aan buitenlandse inmenging in Venezuela.

Geen eensgezindheid

Ondertussen leidt de verdeeldheid in de EU al snel tot opsplitsing, zeker als een gezamenlijk antwoord niet noodzakelijk is. De landen die Guaidó erkennen willen dat hij nieuwe presidentsverkiezingen organiseert. Andere EU-landen zullen andere brieven schrijven, met hun eigen boodschap.

Toch is het voor de landen die achter Guaidó gaan staan lastig dat niet alle EU-landen dat doen. Als er eensgezindheid was, zou de EU sancties tegen Maduro en zijn omgeving kunnen afkondigen, om hem onder druk te zetten om af te treden. Voor zulke sancties is unanimiteit nodig en die is er nu niet.

De EU-landen die Guaidó als interim-president erkennen, zullen de komende dagen contact met hem proberen te leggen en hun hulp aanbieden. Waaruit die hulp kan bestaan, is nog totaal onduidelijk. Het is aan de oppositieleider om daarover voorstellen te doen.

Ooit was het het rijkste land van Zuid-Amerika, nu is het een van de armste. Hoe kon Venezuela zo afglijden?