In het uitbreiden van de macht van de staat ligt vaak het falen al besloten, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Het Linkse Verhaal is terug van nooit weggeweest. De klimaatapocalyps is een nieuwe poging om de overheid steeds meer ons dagelijks leven te laten bepalen. Een verhaal waar niemand tegen mag zijn, want de aarde moet gered.

🔊 Beluister dit artikel

Eerst probeerden linkse partijen de overheid via het steeds verder optuigen van de verzorgingsstaat een grotere greep te laten krijgen op ieders leven. Ondanks de vaak goede intenties werden deze ideeën te ver doorgedreven. De staat ging het leven van de burgers steeds meer overnemen en de eigen verantwoordelijkheid van mensen verdween. Dat die verzorgingsstaat daardoor zowel economisch als moreel hopeloos vastliep, willen velen nu graag vergeten.

Overheidsingrijpen

Ondanks die eerdere fiasco’s is de staat, zelfs in het economische domein, weer helemaal terug en wordt overheidsingrijpen als de remedie voor vele problemen gezien. Het prijskaartje dat daaraan hangt, wordt graag over het hoofd gezien of doorgeschoven naar “anderen”.

De Nederlandse overheid gaat de komende jaren 1000 miljard “investeren” in het afremmen van de klimaatverandering met 0,00007 graden. Europees komt daar nog eens een bedrag van 11.500 miljard bovenop. Alles wat een verondersteld positief effect heeft en het doel dichterbij brengt, is goed. Nergens is sprake van een kosten-batenanalyse.

Ook hier vaak goedbedoelde intenties. Echter ook hier dreigt het volledig door te schieten en wordt er geen onderscheid meer gemaakt tussen goede en slechte maatregelen: Duitsland vervangt kernenergie door bruinkool, Nederland aardgas door biomassa. “Slecht” energieverbruik wordt steeds zwaarder belast en “schone” vormen zwaar gesubsidieerd. Dat daardoor de inkomensverschillen toenemen, is voor linkse partijen plotseling bijzaak. Er zijn echter weinig mensen met een laag inkomen met een Tesla voor de deur die zonnepanelen, warmtepompen of windmolens aanschaffen.

Duurt nog even voor milieufederaties gaan pleiten voor kernenergie, nu ze de verwoestende alternatieven zien. Mega-zonneparken, stalen panelen waar voorheen grutto’s nestelden. Idem voor Waddenzee/Noordzee vol windmolens. En ze lossen het probleem niet op.https://t.co/04G1scJ6FJ — Ronald Plasterk (@RPlasterk) December 25, 2019

Enorme kosten

Waar de uitkomst van al deze projecten op het tegengaan van klimaatverandering niet vaststaat, is wel zeker dat het erg duur gaat worden. Dat is een constante in het overheidsbeleid en de voorbeelden daarvan liggen voor het oprapen.

Bijna elk door de overheid geïnitieerd ict-project leidt tot grote kostenoverschrijdingen en levert zelden het gewenste resultaat op. Sprekend voorbeeld is de Belastingdienst. Een instelling waarmee het niet alleen moeilijk communiceren is, maar waar ook alle ict-projecten al jaren in het honderd lopen. Daarnaast is het de laatste maanden zonneklaar geworden dat de dienst geen benul heeft van het gecontroleerd verstrekken van toeslagen.

Ook het UWV kampt al heel lang met gebrekkige ict. De dienst verstrekt uitkeringen, maar laat controles en sancties bij niet naleven meestal achterwege. Laat staan dat ten onrechte verstrekte bedragen worden teruggevorderd. Dezelfde handelwijze is zichtbaar bij veel gemeenten bij het verstrekken van bijstand.

Soortgelijke verhalen als over de Belastingdienst en het UWV komen naar buiten over het CBR. Ook ProRail en de NS functioneren al jaren moeizaam.

"Nederland gaat daarom helpen met ICT, inkoop en planning. Daar zijn wij goed in."

ICT, inkoop en planning en de overheid hahahaha hahahaha hahaha pic.twitter.com/JBYSaj0Z6p — Yorien vdH (@Yorienvdh) November 1, 2019

Machteloos migratiebeleid

Het afhandelen van asielprocedures verloopt traag en gebrekkig. Tal van mensen uit veilige landen als Marokko, Albanië en Moldavië komen (soms per touringcar) hier hun geluk beproeven, vertrekken (als ze dat zelf tenminste willen) op staatskosten en met een premie huiswaarts om het vervolgens (elders) opnieuw te proberen. In de tijd dat ze hier zijn, zorgen velen van hen voor veel overlast. Anderen blijven met hulp van linkse advocaten hun kansloze aanvraag eindeloos rekken in de hoop uiteindelijk toch, net als Khalid, te worden toegelaten. Dat de procedure door oplopende wachtlijsten vastloopt en handen vol geld kost, wil de Nederlandse overheid maar niet aanzetten tot verbeteringen.

Het uitzetten van mensen die zijn afgewezen gebeurt slechts mondjesmaat. De Dienst Terugkeer en Vertrek faalt en krijgt geen politieke rugdekking.

De bevolking vindt het beteugelen van migratie net zo belangrijk als het tegengaan van klimaatverandering, maar hier zegt de overheid machteloos te zijn. Intussen gaan we volgens het CBS door migratie richting 20 miljoen inwoners in 2060.

Op de drempel van #2020 #demografie Hoogleraren slaan alarm: Nederland niet klaar om 20 miljoen inwoners op te vangen | Binnenland | https://t.co/uORr3sm0me https://t.co/NhTBhBDbOU — Jan Latten (@JanLatten) December 29, 2019

Handhaving faalt

Handhaving wordt steeds problematischer in Nederland. De politie denkt een vuurwerkverbod er echter nog wel bij te kunnen doen. Dit terwijl bureaus dichtgaan wegens personeelsgebrek. Ook bij de politie is de ict een ramp en men komt niet toe aan het aanpakken van zware criminaliteit. De politie drukt misdaadcijfers door aangiftes zoveel mogelijk te ontmoedigen en te negeren dat veel misdaad computercriminaliteit is geworden. Ook van de gerapporteerde misdaad lost de politie slechts een fractie op.

Justitie is goed in het seponeren van de zaken die wel voorbij de politie komen; slechts een fractie van de misdaad resulteert in een straf voor de dader. Door alle sepots lijkt het zelfs dat rechters strenger zijn gaan straffen. De vele taakstraffen zorgen ervoor dat gevangenissen leeg staan. Veel burgers zien af van juridische procedures, omdat je recht halen te veel tijd en geld kost.

Overheid als probleemoplosser

En toch is de oplossing waarmee politici komen steeds dezelfde: meer overheidsbudget en meer bevoegdheden en wordt de overheid gezien als de meest aangewezen oplosser van het probleem (behalve die waarvoor de politieke wil ontbreekt). Sterker nog, de invoering van financiële prikkels of andere economische principes om de kosten in de hand te houden, worden meteen afgedaan als neoliberaal en omhelsd als oorzaak van de juist door bureaucratie en wet- en regelgeving veroorzaakte problemen. Zoals bij ProRail en de NS. De Nederlandse gezondheidszorg behoort tot de allerduurste ter wereld, maar de partij die nog enigszins op de rem staat (de zorgverzekeraars met hun vermeende marktwerking) wordt door velen gezien als de oorzaak van alle problemen.

De bevolking is al zodanig geïndoctrineerd dat Maurice de Hond peilt dat mensen menen dat het marktdenken voor het overheidsbeleid bepalend is geweest. Slechts 21 procent van de kiezers vindt “het marktdenken” een goede ontwikkeling. Liever ziet men dus de kosten ongecontroleerd oplopen en nog meer bureaucratie. Dit terwijl vrijwel niemand vindt dat hij of zij te weinig belasting betaalt.

Meest opvallend wel in de peiling van De Hond: nog maar 1 op de 5 kiezers wil de markt centraal bij overheidsbeleid. De komende verkiezingen moeten over de publieke sector gaan, en over hoe we onze leefwereld beschermen tegen privaat winstbejag. Zit ook een interessant kabinet in pic.twitter.com/VjB1mIvjPK — Jurjen van den Bergh (@Jurjenvdb) December 8, 2019

Linkse proefballonnetjes

Alsof dat nog niet genoeg is: voortdurend is links op zoek naar nieuwe terreinen voor overheidsingrijpen en laten linkse partijen proefballonnetjes op. Intussen blijkt het met veel van de vraagstukken die links als erg problematisch signaleert nogal mee te vallen. Zo wordt volgens het FD de omvang van belastingontwijking door multinationals zwaar overschat. De inkomensongelijkheid neemt niet toe en de vermogensongelijkheid daalt.

Intussen soupeert de overheid bijna de helft van het nationaal inkomen op en geeft zij jaar in jaar uit (veel) meer geld uit. Daar bovenop gaat de staat nu ook nog eens flink lenen voor het optuigen van een “investeringsfonds”, omdat het toch niets kost. Waartoe het dient is geen vraag, want de overheid vindt vast wel een goede bestemming.

Heropvoeding

Links waant zich zo superieur dat we op het punt zijn beland dat ook bepaalde meningen en woorden door de overheid verbannen moeten worden uit het publieke domein. De publieke omroep wil graag daarbij helpen en ons heropvoeden. Via o.a. de NPO zet de overheid in op het bestrijden van nepnieuws en het tegengaan van beïnvloeding vanuit Rusland, terwijl voor beide geen bewijs is. Het jaarlijkse budget van 850 miljoen euro is te weinig om de forse salarissen te betalen van linkse deugpresentatoren, die ons dagelijks inprenten hoe slecht het hier gesteld is met het klimaat, “vluchtelingen”, discriminatie en islamofobie. Ook de spotjes van SIRE willen ons opvoeden. Daarnaast stuurt het Rijk 700 fte aan voorlichters op ons af.

Bureaucratie

Vooral als er iets misgaat, komen er meer regels, procedures en bureaucratie, die echter krachtdadig optreden beletten. Mensen in de zorg moeten eindeloos veel rapporteren. Elk politieoptreden eindigt met een enorme bureaucratie. Elke rechtszaak produceert dikke pakken papier. “Toezichtautoriteiten” lopen mensen voor de voeten met rapportageverplichtingen, maar treden alleen op in geval van pietluttigheden.

Dienstverlening van de overheid is te onpersoonlijk geworden. De professionals op de werkvloer roeren zich voor erkenning dat zij een belangrijke functie vervullen ipv. de laag van controleurs, toezichthouders, managers, voorlichters.#systemrulessocietyhttps://t.co/9iiGRjJwpM — Wouter (@ontdekuzelf) December 22, 2019

Rol rechters

Vage internationale afspraken worden op nationaal niveau specifiek uitgewerkt, waardoor we er later aan kunnen worden opgehangen. En als dat niet voortvloeit uit de letter van het verdrag, dan worden de regels op een specifieke manier geïnterpreteerd door de rechter, zodat we er alsnog aan kunnen worden opgehangen.

Opvallend: Het kwartje rolt altijd naar links. Zie de stikstofcrisis, Urgenda, het terughalen van IS-vrouwen. Geen rechter die zich uitspreekt over b.v. tekortkomingen in de toepassing van vluchtelingenverdragen of misbruik van asielprocedures. En de rechter heeft aan een half woord genoeg, wat een heel verschil is met voorheen, toen kraken pas kon worden aangepakt nadat het expliciet wettelijk was verboden.

Woningmarkt

Op de woningmarkt komen veel van de hiervoor genoemde problemen samen. We gaan nog meer sociale huurwoningen bouwen, vooral in Amsterdam waar al bijna 60 procent van de woningvoorraad uit sociale huur bestaat. Uit cijfers uit 2010 blijkt dat er landelijk circa 2,3 miljoen huizen met een lage huur zijn, terwijl de doelgroep 1,3 miljoen huishoudens omvat. Er zijn dus genoeg sociale huurwoningen, alleen wonen de “verkeerde” mensen erin, n.l. die met een (veel) te hoog inkomen.

Meer regulering

Desondanks gaan we de regulering van de overheid ook uitbreiden naar de hogere huursegmenten om woningen “betaalbaar” te houden, zo vinden vrijwel alle politieke partijen. Prijsregulering door gemeenten houdt het aanbod schaars, terwijl die gemeenten juist het probleem zijn. Zij wijzen te weinig bouwgrond aan en willen teveel het heft in eigen handen nemen, samen met collectivistische woningbouwverenigingen.

Dat gaat gepaard met bureaucratie en stroperige procedures, waarin milieuactivisten en een handjevol buurtbewoners hun zin vaak weten door te drukken. Doorgeslagen rechtsbescherming voor huurders en prijsregulering maken dat particulieren niet willen investeren of bestaande ruimte niet ter beschikking stellen.

Milieuactivisten

En dan zijn er nog de door de Nederlandse overheid zelf verzonnen normen m.b.t. stikstof en PFAS, waarvan de rechter vervolgens tot verbazing van bestuurders zegt dat de overheid zich daaraan moet houden. De instroom van migranten moet wel doorgaan, maar de schaarse grond in de Randstad mag niet bebouwd worden en ook inpolderen van stukken Markermeer of Noordzee wordt furieus bestreden door milieuactivisten. Windmolens die een slachting aanrichten onder het dieren- en plantenleven te water mogen dan weer wel.

Het enige wat de overheid goed afgaat, is het ongeconditioneerd verstrekken van uitkeringen, subsidies en verblijfsvergunningen. Dat voorspelt weinig goeds voor de klimaatplannen.

Eigenaren van elektrische auto’s weten er inmiddels al alles van: klimaatverandering wordt zakken vullen.