Vreemd.

Hoe hard ik ook knijp, er komt echt niets meer uit.

En toch…

Vroeger zat tandpasta in een metalen tube, net zo-een als verf.

Wanneer het precies veranderd is, weet ik niet meer, maar tegenwoordig zijn die tubes van plastic.

Wat voor plastic, dat staat er niet op, maar ik hou het op polypropyleen.

Vroeger was het zo’n klein plastic dopje dat je op de schroefdraad van de metalen tube draaide, tegenwoordig is die tube helemaal gestyled door een cosmeticaflesjesontwerper en zit er een forse dop op met een bajonetsluiting, waardoor je hem er niet meer makkelijk op en af krijgt.

Prodent, de eerste tandpasta waarmee ik mijn melktandjes poetste, kreeg gezelschap van een bont gezelschap van duur klinkende witheidskampioenen.

Eerst was er alleen de bekende rode tube, toen kwam er een blauwe variant waar fluoride aan toegevoegd was en tegenwoordig lukt het niet meer om 2 keer achter elkaar dezelfde pasta te kopen, omdat zelfs Prodent minstens 5 varianten van hetzelfde product op de plank heeft staan.

Alles wat met mondverzorging te maken heeft is duur tot zeer duur (geworden), van 500 euro voor een kroon via 100 euro voor een elektrische tandenborstel tot en met woekerprijzen voor tandenstokertjes en tandpasta.

Hoewel ik alleen woon, niet overdreven veel uit de tube knijp en ook maar 1 keer per dag poets, blijf ik naar de winkel hollen, omdat die tube alweer leeg is, en als je normaal voor nog geen 10 euro boodschappen in je mandje stopt, valt die 3 tubes voordeelverpakking op de kassabon des te meer op.

Mijn handen hebben een ingebouwde weegschaal met een nauwkeurigheid van iets meer dan een gram.

Daarom viel het me ook op, dat een “lege” tube niet leeg kan zijn.

Daar is hij gewoon te zwaar voor.

Knip.

( die gaatjes dienen om 2 kleurtjes tandpasta uit de opening te laten komen )

Inderdaad, er zit nog aardig wat in, en het inwendige van de tube is zo geconstrueerd, dat je het er niet uit krijgt.

Er steekt een buisje een stukje naar binnen, waardoor je, al zou het je lukken de tandpasta die aan de wanden plakt met je vingers naar de voorkant van de tube te duwen, de pasta in de loze ruimte rond dat buisje blijft steken en er alleen maar lucht uit de tube komt.

Je gooit dus nogal wat weg.

Op de tube staat dat er 75 ml tandpasta in zit.

Misschien stopt de fabrikant er wat meer in, om de klant niet te duperen, dacht ik.

Een volle tube woog 104 gram. ( ik heb een echte weegschaal gebruikt )

Een “lege” 33. ( en na uitwassen : 9 gram (!))

Verschil 71 gram.

Je verbruikt dus 71 gram en er blijft ( als je heel lang heel hard knijpt ) 24 gram achter in de tube, ofwel 25 % !!!

Is tandpasta misschien lichter dan water ?

Een testje met een kloddertje in een glas water laat zien dat het zinkt als een baksteen.

Waarmee bewezen is dat je door Prodent getild wordt. Er zit inderdaad 75 ml in een tube, maar die ga je er nooit uit krijgen.

De consumentenbond schreef bij een test van elektrische tandenborstels dat een hoeveelheid tandpasta ter grootte van een erwt genoeg is.

Dus zeker niet zo’n grote klodder als in de reclamespotjes. Als Prodent zo graag meer omzet wil, kunnen ze beter iets gaan maken waar meer vraag naar is, in plaats van stiekem de afvalberg op te hogen van mijn geld.

ter vergelijking een foto van een lege Sensodyne tube. ( dank aan Ina ) Het kleurenmengbuisje ontbreekt, waardoor er minder ( maar niet niks ) achterblijft in de tube.

