Het was warm. En druk. Maar het stampvolle Goffertpark in Nijmegen had vorige maand toch veel zin in Eminem. Even snel wat drinken halen, dan kom je de lange avond wel door.

Ja, maar zo makkelijk gaat dat niet hè. Ga eerst maar eens muntjes halen, beste zweterige concertganger. Veel succes.

We hebben de rij voor de muntenkassa voor de verandering – en omdat we niets beters te doen hadden – maar eens geklokt. Achtenveertig minuten. Rondom het Goffertpark stonden duizenden droge bekken in de rij, in de brandende zon, om een paar lullige munten af te halen. Er was een pinstoring, hoorde je na die achtenveertig minuten, van een wanhopig kijkende jongen achter plexiglas die het ook niet kon helpen. Vandaar dat het niet opschoot.

Het is natuurlijk een beetje gezeur, geklaag van een verwend kind dat ontevreden is met zijn verjaardagscadeautjes. Zeker, we worden in Nederland in de watten gelegd op al die fijne festivals, die allemaal wondermooi zijn georganiseerd. En in de grote poppodia, van Ziggo Dome tot 013 en Afas Live. Maar waarom moeten we daar nog altijd worden geteisterd door dat belachelijke muntensysteem?

Het moet ooit best handig zijn geweest: de munt. Of de bon, lang geleden. Je wilde aan de bar bij Pinkpop in 1978 geen gedoe met guldens en briefjes van tien, dat was voor niemand leuk. Maar inmiddels, sinds 1988 om precies te zijn, hebben we een pinpas. Aai hem langs een apparaat en je betaalt: drie bier, piep, klaar. Maar nee. De festivals houden het toch maar bij de munten en bij al die kostbare muntenapparaten, waar we dan maar weer braaf met zijn honderden voor gaan staan in stille afwachting van een lap plastic met breuklijntjes en wie weet, ooit, dat drankje aan die bar.

Maar erger nog: als we naar huis willen, moeten we wéér in de rij voor diezelfde muntenkassa. Om de overgebleven munten om te wisselen voor geld, als die mogelijkheid er al is. En om dat retourneren te ontmoedigen, gooien de meeste festivals dan slechts een enkele kassa open als inwisselplek. Publiekje pesten.

Je gaat er slechte dingen van denken. Houden de festivals en poppodia het muntensysteem in stand om steeds die bonus te pakken van munten die niet zijn omgezet in consumpties? U kent dat wel: na het festival duiken in de slaapzak en in stoffige broekzakken overal halve of hele munten op. Het levert de festivals vele duizenden extra euro’s op. Die willen ze zeker niet kwijt?

Of zou het de psychologische werking van de munt zijn die het systeem in stand houdt? Je geeft een munt gemakkelijker uit dan geld. Niemand betaalt uiteraard bijna 5 euro voor een simpele kroket, op Lowlands of in de Ziggo Dome. Maar anderhalve munt? Geen probleem. En dan betaal je dus wél bijna 5 euro voor die simpele kroket. De munten vliegen je zak uit, want uitgaven per munt doen geen pijn. Dus wordt er veel meer omgezet. Kassa.

En dan zijn munten, zoals een collega in zijn verslag van North Sea Jazz al opmerkte, ook nog eens slecht voor het milieu. Al dat plastic, dat na een festivalweekend waardeloos is geworden: je zou er van in opstand komen.

Maar dat doen we niet. We vragen het netjes. Beste podia en festivals: kunnen we eindelijk stoppen met die rare rituele muntenheisa? En als jullie het niet voor ons, jullie geliefde publiek, willen doen, doe het dan in vredesnaam voor het milieu.