Podczas gdy większość krajów Unii Europejskiej przyjęła bardzo restrykcyjną strategię walki z epidemią koronawirusa SARS-CoV-2, Szwecja wprowadziła tylko niewielkie ograniczenia w życiu publicznym.

Opinie naukowców z całego świata na temat szwedzkiego modelu walki (a w zasadzie jej braku) z koronawirusem są podzielone. Niektórzy uważają, że w obliczu pandemii to przejaw braku wyobraźni, inni z zainteresowaniem przyglądają się rozwojowi sytuacji, skłaniając się ku przekonaniu, że może polityka władz w Sztokholmie okaże się najbardziej skuteczna.

Wikingowie to byli twardzi ludzie, my jesteśmy ich potomkami – mówią mieszkańcy Sztokholmu, którzy wraz z pierwszymi promieniami wiosennego słońca wylegają na ulice miasta, by spotykać się pod gigantyczną figurą boga Thora na placu Mariatorget.

Tu nie widać paniki przed koronawirusem. Ludzie się tłoczą przy kawiarnianych stolikach wystawionych na skwerach. Dzieci beztrosko biegają po placach zabaw. Na północy Szwecji kurorty narciarskie mają komplety gości, a stoki są szczelnie wypełnione narciarzami. Słowem, pełna idylla, jakby pandemia nie miała do tego kraju żadnego dostępu.

Ale tak przecież nie jest. Według stanu na godz. 16 w środę, 1 kwietnia, szwedzkie służby medyczne zarejestrowaly 4947 potwierdzonych przypadków zakażeń SARS-CoV-2. 393 osoby w stanie ciężkim przebywały na oddziałach intensywnej terapii, a 239 zmarło. Najbardziej dotknięty epidemią jest najgęściej zaludniony okręg sztokholmski.

Mimo to rząd Kjella Stefana Löfvena nadal nie wprowadza radykalnych ograniczeń w przestrzeni publicznej, oprócz zakazu organizowania zgromadzeń mających powyżej 50 uczestników. Nowe przepisy dotyczą też barów i restauracji, a których zabrania się klientom stania przy barach. Jednak na tle rygorystycznych przepisów kwarantannowych w innych krajach UE te szwedzkie wydają się prawie niezauważalne.

Przeczytaj cały tekst na stronach "Rzeczpospolitej".