bron: ANP Klaas Dijkhoff is veranderd in een Klaas Dijkhoff karikatuur Klaas Dijkhoff staat tegenover een kleine jongen van negen met een microfoon in zijn hand die ongeveer net zo groot is als zijn hoofd. Het jongetje zegt dat hij bang is dat hij dood zal gaan als hij teruggestuurd wordt naar Irak. Klaas Dijkhoff leunt achterover, met zijn armen over elkaar, en zegt de volgende onsterfelijke woorden: “Ja. Dus?”

En ik vraag me oprecht af hoe ik op deze manier Klaas Dijkhoff nog belachelijk kan maken als een harteloze xenofoob in een driedelig pak, als hij al het werk al voor me doet?

Abboneer op een lidmaadschap Hoe sympathiek! Dit artikel krijg je van HP/De Tijd cadeau. Om ons te steunen en meer artikelen van en uit HP/De Tijd te lezen, word je vanaf slechts vier euro per maand lid in minder dan een minuut. Voor dat luttele bedrag lees je ook alle stukken uit het maandelijkse magazine digitaal. Kies een lidmaatschap

Ik bedoel, je wíl als columnist ook niet de hele tijd dik aangezette stereotyperingen gebruiken, en het hebben over populistische neoliberale zakkenvullers die hun gehandicapte moeder nog zouden verkopen als de koers gunstig is. Maar daar sta je dan, te proberen op een zinnige, genuanceerde manier te waarschuwen voor de uitwassen van een doorgeslagen economisme. En daar rent een VVD’er naar voren met een voorstel om het minimumloon voor gehandicapte mensen af te schaffen. En dan denk je, als dat na veel maatschappelijke ophef is afgeschoten, dat dit niet erger kan worden. Totdat Klaas Dijkhof – hold my beer! – voorstelt de bijstandsuitkering voor de allerzwaksten te verlagen tenzij mensen kunnen bewijzen dat ze ‘nuttig’ zijn.

Je wílt de VVD helemaal niet wegzetten als een partij voor brallende mensen die een extra grote Audi kopen omdat ze dan tenminste zeker weten dat hun golfclubs erin passen als de wereld vergaat. Maar daar staat Rutte dan vervolgens op het VVD-congres zijn leden te verzekeren dat zijn partij de ‘vroem-partij’ blijft. Je wílt niet iedere keer benadrukken dat een keuze tussen de PVV en de VVD ondertussen een keuze is tussen PVV-huismerk en PVV-karamel zeezout. Maar daar staat Klaas Dijkhoff dan weer een voorstel te doen om de rechtsstaat even op te schorten ten faveure van postcoderacisme. En daar staat Stef Blok dan weer Stef Blok te zijn.

Je wílt niet iedere keer benadrukken dat een keuze tussen de PVV en de VVD ondertussen een keuze is tussen PVV-huismerk en PVV-karamel zeezout

Ik bedoel, serieus, hoe moet ik nog columns schrijven. Het is alsof de politieke strategie van de grootste partij in ons land gecoördineerd wordt door iemand die niet begrijpt dat de Speld satire zou moeten zijn. Alsof Mark Rutte niet begrijpt dat wanneer zijn volk hem premier Unilever noemt, dat geen vriendelijke suggestie is om daadwerkelijk zijn hele begroting af te laten hangen van een appje van de Unilever-directie.

De vraag is of het een bewuste communicatiestrategie is of niet. Je ziet het vaker, politici die alsmaar uitspraken doen die nog erger zijn dan de meest dik aangezette cartoon. En iedere keer denk je, dit kan écht niet, waarna de volgende ophefuitspraak er alweer overheen knalt. Het is slim, je tegenstanders verzuipen in de vlokkenzee van hun schuimbekkende verontwaardiging en de oppositie verandert in een stel stampvoetende kleuters bij de interruptiemicrofoon. En dan staat het des te mooier als je vervolgens de rol inneemt van de volwassene in de Kamer. Dan kun je daarna iets zeggen over het nemen van verantwoordelijkheid, het vestigingsklimaat, of maatschappelijk draagvlak, terwijl je er besluiten doorheen dramt waar geen enkel maatschappelijk draagvlak voor is.

De VVD is veranderd in een goedkope, groteske cartoon van een partij als de VVD. Net zoals Klaas Dijkhoff is veranderd in een Klaas Dijkhoff karikatuur. In juni was er nog kritiek op Dijkhoff die lekker in de kroeg met een biertje in zijn hand grappen zou gaan maken over de vluchtelingencrisis in het kader van ‘stand-up politics’. Lachen man, duizenden verdronken mensen. Biertje? En weer denk je niet dat het erger kan worden, en daar staat Dijkhoff dan op de gang tegenover een negenjarige jongen die aan hem vertelt dat hij bang is dat hij dood zal gaan als hij terug moet naar Irak. ‘Ja. Dus?’

Het is alsof hij me dwingt om hem in de ‘I really don’t care, do you?’-jas van Melania Trump voor te stellen, maar dan uitgevoerd in driedelig grijs. ‘Boeit me geen fuck, jou wel?’ met een biertje en een bitterbal erbij. Lachen.

Als het onze politici zo goed lukt om zichzelf te kakken te zetten, hebben ze mij helemaal niet meer nodig. Als Klaas toch vastbesloten is om het gras onder mijn voeten weg te maaien, dan kan ik prima even op vakantie. Beste mensen, ik zie mijn kans schoon. Tot over een paar weken!