'Francken facho! MR collabo!' Een honderdtal demonstranten stond Theo Francken (N-VA) maandagavond op te wachten in Charleroi. De staatssecretaris voor Asiel en Migratie kwam er spreken voor de MR afdeling van Henegouwen, maar moest zich eerst door een muur van betogers werken. In die muur heel wat rode jassen en FGTB-sjaaltjes.

'Ah, cette chaleur de l'accueil, dat warme welkom, da's echt een van onze Waalse troeven.' Denis Ducarme (MR) neemt het zo goed mogelijk op. De fractieleider van de liberalen in de Kamer is ook voorzitter van de MR van Henegouwen en dat betekent dat hij vanavond gastheer is. Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) komt voor zijn mensen spreken.

Qua timing zit het snor. De bijeenkomst was al weken geleden vastgelegd, maar vandaag staat Francken in het zenith van de politieke aandacht, door zijn strijd met wat zijn partij 'wereldvreemde rechters' noemt, de rechters die hem verplichten een humanitair visum te geven aan een Syrisch gezin uit Aleppo.

Vlak voor Francken aankomt is hij nog te horen op de radio. Om uit de impasse te geraken stelt de regering nu voor dat het gezin in Libanon een een visum aanvraagt indient, legt Francken uit op Radio 1. 'Daar zouden ze ook veilig zijn', luidt het. En het zou de hele discussie over een visum voor België overbodig maken, voegt hij eraan toe. Maar wanneer hij een halfuur later arriveert in Charleroi hebben de advocaten van het gezin het Belgische voorstel al afgeschoten.

Het protest aan de voordeur van het Van Der Valk-hotel, waar de MR-bijeenkomst doorgaat, is er niet minder op geworden. Een belaagde en uitgejouwde Francken spurt naar binnen. In zijn zog slagen tientallen actievoerders erin mee binnen te glippen. Veel veiligheidsmensen zijn er niet voorzien. Het hotelpersoneel moet tussenbeide komen, er wordt getrokken, gesleurd en geroepen. Zeer tot ongenoegen van Ducarme. 'Er hebben tientallen mensen afgebeld omdat er op sociale media al dagenlang bedreigingen geuit worden', gromt hij.

Ook in de zaal waar de lezing plaatsvindt, zijn heel wat demonstranten binnengeraakt. Wanneer Ducarme vanop het spreekgestoelte een eerste keer de naam van zijn gast laat vallen, is onmiddellijk duidelijk waar ze zich in de zaal bevinden. 'Francken fascho! MR collabo!'

Opnieuw wordt er geroepen en geduwd. 'U heeft een pact met de duivel gesloten!', roept een gezette man. 'C'est scandaleux, ce que vous faites!', roept een ander. Onder veel misbaar worden een paar mensen uit de zaal gezet. Wanneer iemand anders uit het publiek terugroept dat 'de migranten ook geen respect hebben voor onze regels', dreigt de zaak helemaal over te koken, maar uiteindelijk slaagt Ducarme er toch in de rust enigszins te laten terugkeren. Het moet gezegd, de blauwe reus is niet snel van zijn stuk te brengen.

'Waarom blijft u naar een fascist luisteren?'

Wanneer Francken uiteindelijk de microfoon in handen krijgt, komt daar een stevig en lang applaus bovenop. Francken kan het niet laten en geeft de boeh-roepers nog gauw een veeg. 'U mag vertrekken hoor. Waarom blijft u naar een fascist luisteren? U heeft geen respect. Zéro respect.' Hij krijgt prompt nog een applaus.

Op veel kalmere toon houdt hij daarna een breed betoog over zijn bevoegdheden. Over hoe moedig hij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vond toen die hem volgde in het uitzetten van een haat predikende imam uit Verviers. 'Er zijn er nog vier te gaan.'

Francken spreekt over de Europese vluchtelingendeal met Turkije, over de strijd tegen Islamitische Staat. Voor het eerste is er geen alternatief, zegt hij, en die strijd 'zullen we winnen'. 'Maar daarmee is er nog geen politieke oplossing voor Syrië. En die heb ik zelf ook niet.'

'Kán en zál hen geen visum geven'

Pas wanneer het Syrische gezin opnieuw ter sprake komt, gaan de poppen weer aan het dansen. 'We hebben voorgesteld dat ze een humanitair visum aanvragen in Libanon. Dat kunnen ze. Ik denk dat ze dat ook moeten doen. Ik kán en zál hen geen visum geven. De precedentwaarde is veel te groot. De rechter heeft gezegd dat ik een visum moet geven, dat kan niet. Een rechter mag zeggen dat we een nieuwe beslissing moeten nemen, maar kan nooit in de plaats van de regering beslissen wat er moet gebeuren. Dat is mijn bevoegdheid. Daarom ben ik ook naar de Raad van State gestapt.'

Een deel van het publiek vlamt terug op. 'J'ai honte pour vous!' Roept iemand uit de zaal. 'Pas en mon nom!', klinkt het in een andere hoek. Een handvol mensen staat op, en beent – 'Francken buiten' roepend – de zaal uit. De Franstalige advocate die naast me zit, zucht diep. 'De mensen gooien alles op een hoop. Die rechters zijn inderdaad te ver gegaan. Ik ben geen voorstander van zijn migratiepolitiek, maar hier heeft hij gewoon gelijk.'

Francken gaat intussen onverstoorbaar verder. 'Vorig jaar heb ik meer dan 800 humanitaire visa gegeven en dit jaar zullen dat er meer dan 1.000 zijn. Onder de regering Di Rupo waren dat er 200. En de oorlog in Syrië was toen ook al bezig, hé. Ik heb dus geen lessen te krijgen over mijn humanitaire aanpak.' Weer applaus. Veel rood is er niet meer te zien in de zaal.