24 oktober, de Roeterseilandcampus in Amsterdam

Leo Zhou (29) schudt vermoeid het hoofd. ‘Ik wil er niet over praten. Het is zo stressvol allemaal.’ De Chinese student vouwt zijn handen om het dampende kartonnen bekertje voor zich. Hij heeft een kwartier de tijd voor koffie in de universiteits­kantine. Daarna moet hij terug naar waar hij vandaan komt: zijn plekje in de enorme studiezaal boven, tussen honderden andere studenten.

Het is woensdag 24 oktober, Leo is halverwege zijn eerste tentamenweek van de master international ­finance aan de Universiteit van Amsterdam (UvA). De student is deze week dagelijks in de universiteits­bibliotheek op de Roeterseiland­campus te vinden. Hij komt aan als de studiezaal opengaat, ’s morgens om half negen, en gaat weg als het gebouw om tien uur ’s avonds sluit.

Zijn eerste tentamen ging ‘oké’, zegt Leo. Op één vraag wist hij het antwoord niet. ‘Van de zenuwen was ik een formule vergeten.’ Hij baalt ervan. De student wil het maximale uit zijn tijd in Nederland halen. Als het om zijn studie gaat, althans. ‘Ik wil achteraf geen spijt hebben omdat ik er niet alles aan heb gedaan.’

De laatste weken maakt hij dagen van minimaal twaalf uur, zeven dagen per week. Koken met de snelkookpan die hij speciaal heeft mee­genomen uit China, doet hij steeds minder. Hij leeft op magnetron­maaltijden. Dat is snel en goedkoop. ’s Nachts staart hij naar het plafond en voelt hij zich schuldig. Omdat hij onderweg naar de Albert Heijn gedachteloos door de stad heeft gedwaald. Zonde van de tijd, denkt Leo eenmaal in bed.