Eén op de vijf kinderen in de Vlaamse kleuterklassen en lagere scholen, spreekt thuis geen Nederlands. Dat is de helft meer dan acht jaar geleden.

Het Gemeenschapsonderwijs raakte deze week een gevoelige snaar met een pleidooi om anderstalige kinderen op de speelplaats niet te dwingen Nederlands te spreken. De redenering is dat leerlingen zich op die manier beter in hun vel voelen en makkelijker de brug slaan naar het Nederlands.

Data van de Vlaamse overheid illustreren waarom het voorstel ophef veroorzaakt. Almaar meer scholen worden namelijk met de uitdaging geconfronteerd om anderstalige kinderen Nederlands te leren.

Volgens gegevens van de Vlaamse overheid zaten in het schooljaar 2008-2009 88.400 kinderen die thuis geen Nederlands spreken in het Vlaams of Brussels Gewest in een Nederlandstalige kleuterschool of lagere school. In 2015-2016, het recentste schooljaar waarvoor data voorhanden zijn, ging het om de helft meer: 136.561 kinderen.

Een op de vijf kinderen in het Nederlandstalig basisonderwijs spreekt thuis geen Nederlands. Acht jaar geleden ging het om 14 procent.

Wordt deze grafiek niet getoond? Bekijk hem dan hier.

Het gaat in de eerste plaats om een Brussels fenomeen, leren de data. In de negentien Brusselse gemeenten spreken doorgaans drie op de vier kinderen die Nederlandstalig onderwijs volgen thuis een andere taal. In de Vlaamse rand rond Brussel, in gemeenten als Kraainem, Zaventem, Vilvoorde of Wemmel, gaat het doorgaans over ruim de helft.

Ook in de steden Antwerpen, Gent, Genk en Aalst lopen veel anderstalige kinderen school. In Antwerpen gaat het om 44 procent van de schoolpopulatie, in Gent om 31 procent, in kleinere centrumsteden als Leuven of Aalst doorgaans om een goede 20 procent.

In 2015-2016 volgden op scholen in de stad Antwerpen meer dan 27.000 kinderen les die thuis geen Nederlands spreken, of tienduizend meer dan acht jaar geleden.

In het West-Vlaamse en Oost-Vlaamse platteland en in de Kempen spreekt doorgaans minder dan één op de twintig kinderen thuis geen Nederlands.