TVP wyemitowało w czwartek wieczorem 24-minutowy film "Inwazja" o środowiskach LGBT i edukacji seksualnej

W produkcji nazywanej na antenie "dokumentem" roi się od teorii spiskowych i przeinaczeń

W roli ekspertów wystąpili: Bronisław Wildstein, Paweł Lisicki, Aleksander Nalaskowski Kazimierz Szałata, a także Maria Rotkiel i Zbigniew Lew-Starowicz

Czwartek, godz. 20. Włączam program pierwszy TVP. Chcę obejrzeć śledztwo dziennikarskie dotyczące ruchów LGBT+ w Polsce. Dla stacji jest na tyle istotne, że zostało zareklamowane nawet w "Wiadomościach".

Założenie śledztwa jest proste. Pracownicy TVP chcą przekonać się, jak funkcjonuje środowisko LGBT+ i co mówią "ci ludzie" - jak określa ich lektor - gdy są we własnym gronie. Coś jak głośny reportaż TVN-u o obchodach urodzin Adolfa Hitlera, ale nie do końca. Wciąż żyjemy bowiem w kraju, w którym parady równości są legalne. W przeciwieństwie do ruchów faszystowskich.

Pod koniec lipca do biura Kampanii Przeciw Homofobii (KPH) zgłasza się wolontariuszka, w rzeczywistości to osoba podstawiona przez TVP. Ma brać udział m.in. w organizacji parad równości w różnych miastach Polski. Zgodnie z etyką dziennikarską prowokacje tego typu są dopuszczalne w sytuacjach, w których dochodzi do uzasadnionego podejrzenia co do nieprawidłowości wewnątrz organizacji. Jakie podejrzenia miała Telewizja Polska? Nie wiadomo.

Może chodzi o podważenie wolontariackiego charakteru inicjatywy? "Śledcza" TVP odkrywa, że KPH zapewnia wolontariuszom transport i dietę opiewającą na zawrotną kwotę 30 zł. Nic, tylko maszerować w upale, narażając się na oberwanie kamieniem i gazem pieprzowym. Ze "śledztwa dziennikarskiego" wynika, że te same osoby pojawiają się na paradach w różnych miastach Polski. To osoby prywatne, ale ich twarze są pokazywane zgodnie z tabloidowymi standardami w zbliżeniu i czerwonym kółeczku.

To tak, jakby wyliczać politykom, że wyjeżdżają poza miejsce zamieszkania, żeby rozmawiać z ludźmi i przekonywać ich do swoich poglądów. Tyle, że wolontariusze Kampanii Przeciw Homofobii, w przeciwieństwie do polityków, nie walczą o władzę. Walczą o szacunek i tolerancję, bez względu na orientację seksualną.

Dusze i umysły dzieci

Druga część "śledztwa" dotyczy edukacji seksualnej w szkołach. — Te środowiska chciałyby sięgnąć po umysły i dusze naszych dzieci — grzmi jeden z ekspertów zaangażowanych do komentowania "filmu dokumentalnego", jak gdyby pomysł wprowadzenia edukacji seksualnej do szkół wyszedł od środowisk LGBT+.

Potem oglądamy szyte grubymi nićmi manipulacje. Edukatorka seksualna nagrywana z ukrytej kamery rozmawia z reporterką TVP. — To jest zawsze wśród tematów, które pojawiają się w pierwszej części — mówi. Zero kontekstu, żadnej treści. Za to na przebitkach widzimy zbliżenie na nagłówek artykułu o seksie na pokładzie samolotu. Potem ktoś przerzuca kartki magazynu ze zdjęciami nagich kobiet. Nie są to dłonie wypowiadającej się kobiety.

Kolejne zdanie wypowiadane przez niewidoczną edukatorkę: — Tożsamość płciowa zaczyna się pojawiać w czwartym roku życia.

Pozornie nie ma się do czego przyczepić. Wcześniej dzieci nie identyfikują się przesadnie z żadną z płci. Ale jak odczyta to osoba, która o edukacji seksualnej ma nikłe pojęcie? Że zajęcia mają być prowadzone już dla czterolatków (tożsamość płciowa a seksualność - takie niuanse łatwo wyłapać w tekście, nie w telewizji), a pomocą dydaktyczną są tzw. świerszczyki.

Bodajże jedyne budzące realne emocje zdanie, które pada w "Inwazji" (tak, jak gdyby mniejszość mogła przeprowadzić inwazję na miażdżącą większość) brzmi: — Trzeba trochę, powiem brzydko, podstępem.

Co jednak trzeba podstępem? Nie wiadomo. Może ośmielić nastolatków zaczynając od rozmów o muzyce, a nie od razu o seksualności? A może to rozmowa o tym, jak przekonać do wprowadzenia zajęć starsze pokolenie nauczycieli? Gdyby ktoś miał wątpliwości, czego dotyczy wyjęty z kontekstu podstęp, na Woronicza wmontowano stosowny komentarz: "Podstępność działania jest już czytelna w standardach WHO, które podpisał prezydent Trzaskowski". Szkoda tylko, że jeden z wykorzystanych przez Telewizję Polską ekspertów dopiero co podpisał się pod wyżej wymienionymi standardami.

Eksperci i "eksperci"

Do ubarwienia mało szokujących odkryć, TVP użyło bowiem nie tylko materiałów wideo z zagranicznych parad równości, ale i gremium komentujących. W jego skład weszli Bronisław Wildstein i Paweł Lisicki, ale i mniej znani koledzy. Dr Kazimierz Szałata, swego czasu stawiający prywatne opinie prof. Bogdana Chazana ponad polskim wymiarem sprawiedliwości oraz prof. Aleksander Nalaskowski.

O tym ostatnim głośno zrobiło się pod koniec sierpnia. Nalaskowski napisał homofobiczny felieton dla tygodnika "Sieci", po którego publikacji został zawieszony przez Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Sprawa trafiła nawet do komisji dyscyplinarnej, ale widocznie nie zraziło to wykładowcy pedagogiki (sic!) do krzewienia nienawiści. I choć postępowanie jest w toku, wykładowca został przywrócony do pracy przez UMK .

Wśród osób komentujących dla TVP "film dokumentalny" pojawili także eksperci, którzy nie zwykli wikłać się w politykę: prof. Zbigniew Lew-Starowicz, psychiatra, psychoterapeuta i seksuolog, a przy okazji Prezes Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i krajowy konsultant z zakresu seksuologii oraz Maria Rotkiel, psycholożka i psychoterapeutka, często goszcząca w mediach.

Rozmawiałam z nimi kilkukrotnie na potrzeby artykułów i fakt, że wypowiadają się w materiale, który nazywa orientację seksualną "ideologią" i stawia homoseksualizm obok pedofilii, wydał mi się niepokojący. Wysyłam do nich dwie wiadomości - "Dobry wieczór, oglądam program taki, a taki, pojawia się tam pan/pani w charakterze eksperta, chciałabym zadać kilka pytań". Obydwoje oddzwaniają po kilku minutach.

Ani prof. Lew-Starowicz ani Maria Rotkiel nie mieli pojęcia, że w ogólnopolskiej telewizji właśnie wyemitowano program z ich udziałem. Nikt nie poinformował ich, że obszerne wywiady dotyczące edukacji seksualnej zostaną użyte w filmie. Dziennikarze TVP rozmawiali z nimi kilkadziesiąt minut. Na antenie ich wypowiedzi skrócono do kilkunastu sekund.

— Nie znałam tytułu materiału ani prezentowanych w nim tez. Z tego, co udało mi się ustalić, moje wypowiedzi zostały skrócone tak, że nie oddały tego, co chciałam przekazać — mówi Maria Rotkiel. Nie kryje zdenerwowania.

Pytam o jej stosunek do edukacji seksualnej w szkołach. Zdaniem psycholożki jest bardzo potrzebna. Owszem, uważa, że nie może zawierać treści podanych nie wprost lub nieuzgodnionych z rodzicami i pedagogami, ale jej wypowiedź była odpowiedzią na pytanie, a nie komentarzem do pokazanego uprzednio materiału, jak wynika z materiału wyemitowanego przez TVP.

Prof. Lew-Starowicz z niedowierzaniem wysłuchuje pytania o to, czy jest przeciwnikiem edukacji seksualnej. Nie wiedział, że pojawi się na antenie ramię w ramię (przynajmniej po montażu) z prawicowymi dziennikarzami i publicystami. Podobnie jak Maria Rotkiel po prostu odpowiadał na pytania. Na przykład o to, co by zrobił, gdyby dowiedział się, że dzieciom pokazuje się na lekcjach pornografię. Odpowiada, że zadzwoniłby do prokuratury. Sugestia skierowana do widza jest tyle jasna, ile nieprawdziwa - pornografia to element edukacji seksualnej.

— Homoseksualizmem nie da się zarazić, nie da się do niego namówić — mówi seksuolog. Żadnych obiekcji co do parad równości nie ma. Podczas wywiadu dla TVP hasło "LGBT" nie padło jednak ani razu.

Lew-Starowicz przesyła mi stanowisko Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego w sprawie projektu ustawy zakładającej penalizację edukacji seksualnej. Oficjalnie oświadczenie miało się ukazać dzień po emisji "Inwazji".

Czytamy w nim m.in.: "(…) sposób myślenia o zjawiskach związanych z seksualnością okresu dzieciństwa i dorastania dowodzi braku wiedzy o jej naturze oraz braku wiedzy o konsekwencjach zakazywania aktywności rozwojowej. (…) wejście w życie ustawy prowadziłoby miedzy innymi do uniemożliwienia podejmowania działań z zakresu edukacji seksualnej wobec dzieci i młodzieży – czyli tych grup, które mają największe potrzeby edukacyjne w tym zakresie. (…) edukacja seksualna jest ważna dla zdrowego rozwoju jednostki, promocji zdrowia seksualnego, zapobiegania różnym formom przemocy seksualnej, przygotowania do funkcjonowania w relacji małżeńskiej i partnerskiej oraz rodzicielskiej. W związku z tym edukacja seksualna powinna być częścią edukacji publicznej (...).

Ustawa, zmierzając do uniemożliwienia prowadzenia działań z zakresu edukacji seksualnej w Polsce, patologizuje te bardzo potrzebne oddziaływania. Autorzy projektu ustawy dążą do postawienia na równi edukacji seksualnej z propagowaniem pedofilii (…). Takie działanie nie znajduje żadnego poparcia w świetle obecnej wiedzy naukowej i międzynarodowych standardów prowadzenia edukacji seksualnej(…)".

24-minutowy paszkwil dobiega końca. — Musimy ciągle słyszeć o tym, że musimy kochać i akceptować — mówi Paweł Lisicki, chętnie przedstawiający się jako katolik.

Przypowieść TVP kończy się apokaliptyczną wizją. LGBT to zaledwie pierwszy jeździec. Po swoje prawa sięgną niebawem pedofile. Obniżą zgodny z prawem wiek inicjacji seksualnej do 10 albo na przykład 8 lat - prorokuje redaktor naczelny "Do Rzeczy".

Jeden z mężczyzn nagrywanych przez pracownicę TVP w kawiarni powiedział, że w małych miejscowościach ogląda się tylko Telewizję Polską i dlatego PiS wygra wybory. Tyle, że tu nie chodzi już o to, kto wygra wybory.

Telewizja Polska, która jest oknem na świat dla setek tysięcy Polaków, sprawia, że na ten świat nie chce się nawet wychodzić. Można tylko zerkać z przerażeniem i chronić bliskich przed wyimaginowanymi zagrożeniami. TVP ma w poważaniu wiedzę naukową, szacunek do zapraszanych ekspertów, ale przede wszystkim do zwykłych ludzi.

"Inwazja" to nic innego jak zastraszanie widzów serwowane implicite.

Kontakt do autorki: helena.lygas@redakcjaonet.pl