Bardzo często zarzucamy młodym, że są bezideowi, że w nic się nie angażują, mamy do nich pretensje, pytamy dlaczego tacy są. Dwudziestodziewięcioletnia Marta odpowiada: „odczepcie się od nas”. Głos zabiera profesor Ireneusz Krzemiński i mówi o swoim marcowym pokoleniu: „mieliśmy znacznie więcej powodów, aby „trzymać się od tego całego szamba z daleka”… Niech ten dwugłos będzie początkiem dyskusji na temat przyszłych losów Polski. Zapraszamy.

Marta Baczyńska (lat 29)

Nie ma nic bardziej wkurzającego niż opinie wygłaszane przez wszystkich specjalistów i znawców, którzy zarzucają młodym, że są egoistami, zainteresowanymi tylko sobą, swoimi smartfonami i zdjęciami na Instagramie. Do tego nie angażują się politycznie i mało ich interesuje, co się dzieje w kraju. Tak, to prawda nie angażujemy się, nie chodzimy na manifestacje, a rozmowy o polityce nas nudzą (oczywiście, nie mówię tu o zaangażowanych w różne organizacje czy to z prawej, czy z lewej strony – jednak oni są mniejszością). I na pytanie, dlaczego tak jest możemy odpowiedzieć tym wszystkim rozczarowanym postawą młodych ludzi: A co wy zrobiliście, żebyśmy mieli chociaż jeden powód do tego, żeby w cokolwiek się angażować? Odpowiedź jest prosta. NIC. Odczepcie się więc od nas i przestańcie snuć teorie, że rozpieszczone dzieciaki nie chcą dorosnąć i nic ich nie interesuje. Dzisiaj mam 29 lat, pochodzę z dużego miasta. Miałam przyjemność przejść całą ścieżkę edukacyjną po reformie rządu Jerzego Buzka. Tak się składa, że w moim domu o polityce dużo się rozmawiało, dlatego od zawsze dosyć dobrze orientowałam się w temacie i dużo pamiętam. Już w gimnazjum wszyscy dostaliśmy sygnał, że „system” tak naprawdę ma nas gdzieś. Nauczyciele kompletnie nie panowali nad niczym, a większość problemów była ignorowana. Sama nie zapomnę sceny, kiedy 15 chłopaków tłukło się na korytarzu, a nauczycielka, która to zobaczyła, odwróciła się i poszła w drugą stronę. Kiedy zauważyła, że widziałam tę sytuację, spojrzała na mnie, rozłożyła ręce i poszła dalej. Dodam, że w szkołach na korytarzach była kamery, a regularne bijatyki odbywały się przez dwa miesiące, zanim ktoś zdecydował się interweniować. Mieliśmy poczucie, że wolno nam wszystko, problemy zamiata się pod dywan, a nauczycielom chodzi tylko o to, żebyśmy jak najszybciej tę szkołę skończyli. A chodziłam do naprawdę dobrego, publicznego gimnazjum. Potem było liceum, szybka nauka po łebkach, rozwiązywanie testów, pisanie pod klucz (żeby przypadkiem nie używać własnego mózgu), a na koniec matura ustna z polskiego, którą żeby zdać, wystarczyło wydać 200 zł i kupić gotową prezentację w internecie. Co więcej, pozostało wspaniałe wspomnienie nauczycieli, którzy mówili nam, że jesteśmy debilami i rozpuszczonymi bachorami po gimnazjum. Studia to z kolei fabryka. Tyle ludzi na roku, że wykładowcy nie wiedzą nawet jak kto się nazywa. Szybko i po łebkach, nauczysz się na pamięć – zdasz. Ćwiczenia niczym nie różnią się od wykładów, na jednych i na drugich się śpi. Razem ze studiami przyszła pora na pierwszą pracę. Pracuję od 19 roku życia. Dla ZUSu pracuję dwa lata – bo od tylu mam umowę o pracę. To i tak wielkie szczęście bo wiele osób dalej pracuje na „śmieciówkach”. I nawet to by nam się podobało, bo wolimy dostawać pieniądze do ręki niż wpłacać je do niewydolnego systemu, który i tak nam emerytury nie wypłaci. Jednak życie bez ubezpieczenia zdrowotnego nie jest niczym przyjemnym. Co jeśli w drodze do pracy złamie się nogę? Nie ma opcji, żeby wezwać karetkę. Taka przejażdżka będzie kosztowała tyle co pół miesięcznej pensji. Mieszkanie na swoim? Na szczęście nie jesteśmy tacy naiwni jak nasi starsi koledzy. Niewielu z nas da się uwiązać za nogę kredytem na 30 lat. Nie mamy ochoty być niczyimi niewolnikami. Mieszkamy z rodzicami, wynajmujemy mieszkania. Jak będzie nam źle, w każdej chwili możemy się spakować i przeprowadzić do Paryża, Sztokholmu, Madrytu czy każdego innego miasta. Nic nas tu nie trzyma. My nie żyjemy w Polsce, żyjemy w Europie. Znamy język,i a wyjazd za granicę nie oznacza oderwania od rodziny i przyjaciół. Żyjemy online, a bilet na samolot jest tańszy niż bilet na pociąg z północy na południe Polski.

Skoro przez całe nasze życie panowie politycy nie zrobiliście NIC, co mogłoby nas tutaj zatrzymać, czego teraz od nas oczekujecie? Odkąd pamiętam w polityce są cały czas te same twarze: Leszek Miller, Donald Tusk, Jarosław Kaczyński, Janusz Korwin – Mikke. Co z tego, że raz rządzi jeden, a potem drugi? Im wszystkim, nieważne z której strony zależy na tym, żeby dopchać się do koryta. Nie myślą o naszej przyszłości, myślą o swoich interesach. Dlaczego nikogo nie obchodzi to, kto nam wypłaci emerytury? Dlaczego nikogo nie obchodzi to, że nie mamy ubezpieczenia? Dlaczego tylko obiecują, a tak naprawdę mają nas głęboko gdzieś. Dlaczego, jak chcę założyć działalność gospodarczą to więcej jest przeszkód niż pomocy? Jaki dają nam przykład? Ich polityka polega tylko na tym, żeby jedni krytykowali drugich. Nie ma opcji, żeby opozycja poparła projekt koalicji, żeby zrobili coś razem dla wspólnego dobra. Lepiej walić się po łbach i zwalać winę na siebie nawzajem. Polska polityka to wielkie bagno. Po co mamy pływać w bagnie, skoro można posiedzieć nad Wisłą i wypić piwo z przyjaciółmi? Musimy zająć się sobą sami, bo nam nikt nie pomoże, a nie mamy ochoty być czyimś mięsem armatnim. Zależy nam na tym, żeby mieć fajne życie, mieć pieniądze i czas dla rodziny. Trzeba skupić się na sobie. I trzymać się od tego całego szamba z daleka. Więc sorry panowie, ale na nas nie liczcie!

(przeczytaj odpowiedź prof. Ireneusza Krzemińskiego)