Ο αρχηγός της Ν.Δ. αποφάσισε, όπως γράψαμε και στο χθεσινό φύλλο της «Εφ.Συν.», ότι θα πρέπει να καταργηθεί η διάκριση των εξουσιών σε ό,τι αφορά το θέμα του σωφρονισμού. Η δήλωση αυτή μπορεί να μην απασχόλησε μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ αλλά έχει προκαλέσει αναστάτωση όχι μόνο στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Κυριάκος Μητσοτάκης: «Θα μεταφέρουμε την αρμοδιότητα των φυλακών στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η αντεγκληματική πολιτική θα πάει στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Για τον λόγο τον οποίο λέτε. Δεν γίνεται οι φυλακές να είναι άντρο ανομίας και παρανομίας. Το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ποια είναι η κατάσταση στις φυλακές.

Είχαμε 18 νεκρούς, νομίζω, στο τελευταίο έτος και γνωρίζετε πολύ καλά ότι το υπ. Δικαιοσύνης δεν έχει τη δυνατότητα σήμερα να ελέγξει τις φυλακές. Αρα και οι φυλακές και η σωφρονιστική πολιτική θα είναι μια πολιτική η οποία θα ασκείται πια από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι βεβαίως και έτσι πρέπει να γίνει διότι η πολιτική ασφάλειας πρέπει να είναι ενιαία σήμερα. Το πρόβλημα είναι μέσα στις φυλακές».

Ο αρχηγός της Ν.Δ. αποφάσισε, όπως γράψαμε και στο χθεσινό φύλλο της «Εφ.Συν.», ότι θα πρέπει να καταργηθεί η διάκριση των εξουσιών σε ό,τι αφορά το θέμα του σωφρονισμού. Η δήλωση αυτή μπορεί να μην απασχόλησε μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, που στο όνομα της ασφάλειας αλλά και με αφορμή ενέργειες που ξεφεύγουν από τα όρια του νόμου έχουν επιδοθεί στην κατατρομοκράτηση των πολιτών, ωστόσο έχει προκαλέσει αναστάτωση όχι μόνο στον χώρο της Δικαιοσύνης αλλά και πολύ ευρύτερα.

Λόγω του έντονου προεκλογικού κλίματος, πολιτικά στελέχη και δικαστικοί λειτουργοί στους οποίους απευθύνθηκε η «Εφ.Συν.» δεν θέλησαν να κάνουν κάποιο δημόσιο σχόλιο. Παραθέτουμε στη συνέχεια τα σχόλια όσων δέχτηκαν να απαντήσουν στο ερώτημα της εφημερίδας σχετικά με τη συγκεκριμένη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παραθέτουμε επίσης τα στοιχεία για τους θανάτους στις φυλακές που επικαλέστηκε όψιμα ο αρχηγός της Ν.Δ. προκειμένου να στηρίξει το πρωτοφανές επιχείρημά του.

Ζητήσαμε επίσης ένα σχόλιο από τον Συνήγορο του Πολίτη και μας δόθηκε η απολύτως σεβαστή διευκρίνιση ότι η Ανεξάρτητη Αρχή δεν τοποθετείται επί προθέσεων. Θυμίζουμε εδώ ότι ο ΣτΠ υπέγραψε τον Μάιο του 2016 μνημόνιο συνεργασίας για τις φυλακές με το υπουργείο Δικαιοσύνης, επί υπουργίας Νίκου Παρασκευόπουλου.

Το σωφρονιστικό μοντέλο Γκουαντάναμο σε νεοφιλελεύθερη εκδοχή

Του Ευτύχη Φυτράκη *

Η εξαγγελία του Κ.Μητσοτάκη για την κατάργηση του μισού υπουργείου Δικαιοσύνης και ανάθεση του σωφρονιστικού έργου στην αστυνομία είναι εξαιρετικά σημαντική και, ταυτόχρονα, αποκαλυπτική. Εντάσσεται στο συνολικότερο δόγμα «Νόμος και Τάξη», που ακο­λουθεί παραδοσιακά η δεξιά παράταξη, και τώρα υιοθετεί με αρκετές δόσεις νεοφιλελευθερισμού. Αποκαλύπτεται, ταυτόχρονα, το ακραία τιμωρητικό, και διεθνώς αποτυχημένο, «σύγχρονο» σωφρονιστικό σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας.

Η μονομερής αύξηση της καταστολής με βάση το δόγμα «Νόμος και Τάξη» είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν από χώρες που ασπάζονται τον νεοφιλελευθερισμό, όπως η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ και έχει αποτύχει. Το δόγμα αυτό όμως πλέον υποχωρεί και δίνει τη θέση του σε πιο μετριοπαθείς θέσεις. Γιατί; Γιατί η εφαρμογή των πολιτικών μηδενικής ανοχής οδήγησε σε ακραία φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας από την αστυνομία, σε καταπάτηση των δικαιωμάτων ιδίως των αδύναμων κοινωνικών ομάδων, χωρίς μείωση της εγκληματικότητας, ιδίως της σοβαρής. Και στη χώρα μας η ακραία τιμωρητικότητα δεν έλυσε κανένα πρόβλημα τις προηγούμενες δεκαετίες (ιδίως επί κυβερνήσεων Ν.Δ.).

Ευρύτερα, η ρητορεία της ασφάλειας δημιουργεί καθησυχασμό στους πολίτες, αλλά δεν απαντά στην καταπολέμηση του οργανωμένου (οικονομικού) εγκλήματος, της διαφθοράς, των εγκλημάτων των επιχειρήσεων κ.λπ. Επιπλέον, πατάει ανέξοδα πάνω στον φόβο και την ανασφάλεια των πολιτών. Συνήθως πατάει πάνω στην παραποίηση των δεδομένων ή τις ανακρίβειες (π.χ. αύξηση των εγκλημάτων βίας), ενώ τελευταία καταλήγει και σε χονδροειδή ψεύδη (βλ. αποφυλάκιση «τρομοκρατών» με βραχιολάκι). Εδώ ανήκει και η ισχυρή προπαγάνδα για την αύξηση της εγκληματικότητας στη χώρα μας, παρότι αυτή τα τελευταία χρόνια είχε μείωση, ενώ σε σχέση με τη λοιπή Ευρώπη είναι σημαντικά χαμηλότερη.

Καθ’ όλη την κυβερνητική θητεία ΣΥΡΙΖΑ, αναπτύχθηκε μια ακολουθία από μυθεύματα και μια εκστρατεία τρόμου με κορυφαίες πτυχές τον νόμο 4322/2015 (ν. Παρασκευόπουλου), τη βία στις φυλακές, τη μεταχείριση των τρομοκρατών και, εσχάτως, τον νέο Ποινικό Κώδικα. Η εκστρατεία αυτή κατέληξε σ’ αυτό που στόχευε απ’ την αρχή: την όξυνση της ποινικής καταστολής με την πρόταση αφαίρεσης των φυλακών από την ευθύνη του υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τη μεταφορά τους στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Το ζήτημα δεν είναι, προφανώς, οργανωτικό ή τεχνικό, όπως επιχειρείται να εμφανιστεί· είναι βαθιά πολιτικό και ιδεολογικό. Ας θέσουμε λοιπόν εξαρχής το ερώτημα: Είναι οι φυλακές ζήτημα δικαιοσύνης ή καταστολής;

Η εκτέλεση των ποινικών αποφάσεων των δικαστικών οργάνων αποτελεί μέρος της απονομής της δικαιοσύνης. Γι’ αυτό, ακριβώς, και υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Σουηδία, Αυστρία κ.ά.). Προφανώς σε μια πολιτική που βλέπει τις φυλακές μόνο υπό το πρίσμα της ασφάλειας, δεν έχουν θέση το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, η προετοιμασία της επανένταξης κ.λπ. Μια τέτοια μονομέρεια, όμως, είναι αντίθετη με την κοινή ευρωπαϊκή αντίληψη για τη στέρηση της ελευθερίας αλλά και τις δεσμεύσεις της χώρας μας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η πολιτική της κυβέρνησης από το 2015 συνδύαζε περισσότερες ανάγκες: ασφάλεια, ανθρωπισμό, επανένταξη. Γι’ αυτό δημιουργήθηκαν σχολεία, προγράμματα κατάρτισης, απασχόλησης και αθλητισμού, έγινε άνοιγμα στην κοινωνία, ενισχύθηκε η επικοινωνία των κρατουμένων κ.λπ. Ολα αυτά βέβαια σε μια πολιτική σκέτης ασφάλειας θα αντικατασταθούν από οπλοπολυβόλα και τανκς. Αυτά προωθεί η εξαγγελία της Ν.Δ.: έναν χώρο φυλακής «εκτός δικαίου», υπό το πνεύμα του επιχειρείν και της στρατιωτικής έκτακτης ανάγκης! Γι’ αυτό δεν θα αποτελέσει έκπληξη αύριο μια πρόταση μεταβίβασης των φυλακών σε ιδιωτικές εταιρείες security ή στον στρατό!

Συνοψίζοντας: Τα κράτη με ισορροπημένη σωφρονιστική πολιτική είναι αυτά που δεν πλειοδοτούν σε τιμωρητικότητα και δεν διολισθαίνουν στον ποινικό λαϊκισμό. Η σταθερή πολιτική της Ν.Δ. για χτίσιμο νέων φυλακών και η δέσμευση για 20.000 θέσεις κράτησης με ΣΔΙΤ δεν οδηγεί παρά σε μια απέραντη σωφρονιστική επιχείρηση.

Ο νέος Ποινικός Κώδικας δίνει, αντίθετα, μια ισορροπημένη και μετριοπαθή απάντηση στο ζήτημα της τιμωρίας απέναντι στο έγκλημα, ακολουθώντας τα επιτυχημένα μοντέλα που έχουν εφαρμοστεί σε χώρες της Ευρώπης. Προϋποτίθεται, βέβαια, ότι η ποινή της φυλάκισης, όπως σε κάθε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, πρέπει να γίνεται με όρους δικαιοσύνης και κράτους δικαίου. Γι’ αυτό η πρόταση για αστυνομική φυλακή, δηλαδή «φυλακή-στρατόπεδο» τύπου Γκουαντάναμο, ακολουθεί μια λογική τρομολαγνείας και ηθικού πανικού, αλλά ταυτόχρονα είναι πρόταση εξαχρείωσης και αναχρονισμού.

* γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής

Η Ειδική Κατασταλτική Αντιτρομοκρατική Μονάδα της ΕΛ.ΑΣ. μπαίνει στον Κορυδαλλό για να καταστείλει πρόσφατη ένταση EUROKINISSI / ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Πού ανήκουν οι φυλακές;

Του Μαρίνου Σκανδάμη *

Η δημοσίευση πληροφοριών στον Τύπο σχετικά με την επικείμενη δημιουργία -σε περίπτωση εκλογικής νίκης της Ν.Δ.- ενός υπουργείου Δημόσιας Τάξης στο οποίο θα μεταφερθεί και η αρμοδιότητα των φυλακών της χώρας προκαλεί αίσθηση. Μια τέτοια απόφαση πρέπει όμως να είναι αιτιολογημένη και κυρίως δικαιολογημένη.

Διότι καταργεί τη διαχρονική ελληνική διοικητική παράδοση σύμφωνα με την οποία οι φυλακές υπάγονται στην αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ενώ ακόμα είναι αναντίστοιχη και με την παράδοση σημαντικών ευρωπαϊκών κρατών, όπως λ.χ. της Γερμανίας, του Ηνωμένου βασιλείου, του Βελγίου, της Πορτογαλίας κ.λπ., όπου τα υπουργεία Δικαιοσύνης έχουν στην αρμοδιότητά τους το σωφρονιστικό σύστημα.

Αν με αυτή την κίνηση η Ν.Δ. θέλει να τονίσει τη σημασία που δίνει στα θέματα ασφαλείας, τότε πρέπει να παρατηρήσει κανείς τα ακόλουθα.

Η άφρων πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. στις φυλακές και ιδίως στον Κορυδαλλό, που αποτελεί πια μια μηχανή παραγωγής βίας που απειλεί και σκοτώνει, δεν είναι επαρκής δικαιολογητικός λόγος.

Πρώτον, γιατί η καλή και ασφαλής λειτουργία των φυλακών θα μπορούσε να λυθεί εδώ και καιρό με πρόσληψη προσωπικού, εκπαίδευση και χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών ασφαλείας και με καλύτερη οργάνωση της συνεργασίας αστυνομικών και σωφρονιστικών υπηρεσιών των αρμόδιων υπουργείων. Οπως συμβαίνει σε όλα τα οργανωμένα κράτη. Μάλιστα, επί υπηρεσιακής κυβέρνησης το 2012, ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ελευθέριος Οικονόμου είχε πετύχει την έγκριση πρόσληψης 500 σωφρονιστικών υπαλλήλων, που δεν υλοποίησε στη συνέχεια η νέα κυβέρνηση στην οποία ήταν υπουργός ο νυν αρχηγός της Ν.Δ.

Δεύτερον, γιατί η καταστολή του εγκλήματος φτάνει μέχρι τη σύλληψη των εγκληματιών. Ενώ η έκτιση των ποινών ανήκει κυριαρχικά στον χώρο της Δικαιοσύνης, ακριβώς γιατί συνδέεται με τα ζητήματα εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων και επανένταξης των κρατουμένων.

Τρίτον, υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρηθεί ότι η Αστυνομία αναλαμβάνει τελικά την εκτέλεση των ποινών, γεγονός που αντίκειται στους ευρωπαϊκούς σωφρονιστικούς κανόνες του Συμβουλίου της Ευρώπης. Και δημιουργεί την εντύπωση μιας «αστυνομικοποίησης της Δικαιοσύνης».

Τέταρτον, η Ν.Δ., αν δεν μπορεί να παραδειγματιστεί στα ζητήματα ασφαλείας των φυλακών από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, μπορεί κάλλιστα να παρακολουθήσει το σύγχρονο σωφρονιστικό κίνημα των Ρεπουμπλικανών των ΗΠΑ υπό τον τίτλο Right on Crime, που εγκαταλείπει το παλιό φυλακιστικό δόγμα law and order και υιοθετεί το δημοκρατικό αναμορφωτικό μοντέλο.

Επομένως, αν θέλουμε οι φυλακές να μην εκκολάπτουν το έγκλημα, ας υποστηρίξουμε προσωπικό και δομές με όλα τα τρέχοντα σύγχρονα εργαλεία και με όλους τους πόρους και ας μην αλλάζουμε αρμοδιότητες των υπουργείων ευθύνης, κάτι που για άλλη μια φορά μπορεί να κρύψει το πρόβλημα κάτω από βαρύγδουπες δηλώσεις δήθεν αποφασιστικότητας.

* δικηγόρου, πρώην γ.γ. του υπουργείου Δικαιοσύνης (2009-2014)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ Η ασφάλεια βρίσκεται στη βάση των δικαιωμάτων Το σπούδασα, το δίδαξα, το έκανα πολιτική. Οσο οι προοδευτικές δυνάμεις αδυνατούν να προασπίσουν το δικαίωμα στην ασφάλεια και το αντιμετωπίζουν είτε φοβικά είτε υπό το κράτος ιδεοληψιών, τότε κάποιοι άλλοι θα φέρουν την «ασφάλεια» με το πιο αυταρχικό, αποκρουστικό και κατασταλτικό της πρόσωπο. Το έχω πει με αφορμή την κυβερνητική αδράνεια στην ώσμωση κοινού εγκλήματος και πολιτικής βίας στα Εξάρχεια, τον εκφυλισμό και την de facto κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Τώρα, βλέπω να προκαλεί ανησυχία στον προοδευτικό κόσμο, εν πολλοίς δικαιολογημένη, η δήλωση του κ. Μητσοτάκη ότι τα σωφρονιστικά ιδρύματα θα τεθούν υπό την ευθύνη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Αν δεχθούμε ότι όντως κάτι τέτοιο αποτελεί θεσμικό και διοικητικό πισωγύρισμα, πού ήταν αυτός ο προοδευτικός κόσμος όταν από το 2015 έως το 2019, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, περισσότεροι από 140 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέσα στις φυλακές, είτε από βία είτε από ναρκωτικά; Το έχω φέρει στη δημοσιότητα εδώ και αρκετούς μήνες, προχθές επισκέφθηκα, μαζί με στελέχη του Κινήματος Αλλαγής, τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, και απάντηση από το υπουργείο Δικαιοσύνης δεν έχω πάρει καμία. Οι φυλακές και τα ψυχιατρικά ιδρύματα είναι ο καθρέφτης της δημοκρατίας μας. Ο καθρέφτης του πολιτισμού μας. Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να απέτυχε οικτρά, αλλά προοδευτικές λύσεις υπάρχουν. Τέτοιες που μπορούν να ανακόψουν τη συντηρητική λαίλαπα που επέρχεται. * επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΚΙΝ.ΑΛΛ. και πρώην Συνήγορος του Πολίτη​​​​​

Η αντεγκληματική κοινοτοπία της Ν.Δ.

Του Κωστή Παπαϊωάννου*

Η εξαγγελία του κ. Μητσοτάκη ότι η σωφρονιστική πολιτική και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι θα υπαχθούν στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είναι ένας ακόμα κρίκος στην «αντεγκληματική κοινοτοπία της Ν.Δ.». Η διαρκής δεξιά διολίσθηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντανακλάται στην ατζέντα της ασφάλειας. Ο κ. Μητσοτάκης αρθρώνει αυτή την ατζέντα απλουστευτικά και δημαγωγικά.

Επενδύει στην καλλιέργεια ανασφάλειας των πολιτών. Εχει προηγηθεί επανειλημμένα η δημιουργία «ηθικού πανικού» γύρω από ζητήματα μητροπολιτικής βίας, εγκληματικότητας χαμηλής έντασης, συμβολικής βίας. Συνεργούν σε αυτό οι συντηρητικές και ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις με το μεγαλύτερο μέρος των ΜΜΕ. Ομως το θηρίο της ανασφάλειας είναι αδηφάγο και ζητάει όλο και περισσότερες «αφελείς βεβαιότητες»: καλύτερα οι παραβάτες να μένουν όσο το δυνατόν περισσότερο έγκλειστοι, κάθε μέτρο αποσυμφόρησης και εξανθρωπισμού των φυλακών, επανένταξης των κρατουμένων, εξορθολογισμού των ποινών θεωρείται εκ προοιμίου ύποπτο και υποκρύπτει αθέμιτες συναλλαγές ή ιδεολογικές συγγένειες με τους παραβάτες.

Οταν ΜΜΕ και αντιπολίτευση καλλιεργούν τέτοιες αντιλήψεις, τότε η διόγκωση της αστυνόμευσης γίνεται η σίγουρη απάντηση σε κάθε ερώτηση. Τότε διαχέεται η προσμονή κήρυξης «πολέμου στο έγκλημα» σε πρότυπα Κεντρικής Αμερικής. Ομως αυτή η προσμονή εντέχνως συνδυάζεται με μια τιμωρητική ποινική πολιτική, αναδεικνύει μόνον μια όψη εγκληματικότητας, την εγκληματικότητα του δρόμου, υποβαθμίζει το οργανωμένο έγκλημα και το έγκλημα του λευκού κολάρου. Η εξαγγελλόμενη πολιτική συνδέει μονοσήμαντα την εγκληματικότητα με ορισμένα μόνο αίτια, όπως το φαινόμενο της μετανάστευσης ή την ιδεολογικού τύπου βία, και αποσιωπά άλλα αίτια κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα.

Ο κ. Μητσοτάκης ουσιαστικά υπόσχεται έναν και μόνο φορέα αντεγκληματικής πολιτικής, την αστυνομία

Η εξαγγελλόμενη πολιτική λέει στον πολίτη πως οι φυλακές δεν είναι τόποι σωφρονισμού, αλλά χώροι σκληρού εγκλεισμού και ανθρωποφύλαξης. Αρα, είναι δουλειά της αστυνομίας να τις φυλάει, στο πλαίσιο της οικοδόμησης ενός ενιαίου συνεκτικού υπερμηχανισμού ασφάλειας. Ο κ. Μητσοτάκης ουσιαστικά υπόσχεται έναν και μόνο φορέα αντεγκληματικής πολιτικής, την αστυνομία.

Η προσέγγιση αυτή είναι άρρηκτα δεμένη με μια λογική μηδενικής ανοχής που θα μπορούσε ακόμα και να δικαιολογήσει φαινόμενα ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών ασφάλειας, κρούσματα αυτοδικίας και εμφάνιση «αγανακτισμένων», «αυθόρμητων» φυλάκων της δημόσιας τάξης. Το έχουμε δει από στελέχη της Ν.Δ.

Η εξαγγελία του κ. Μητσοτάκη δεν απαντάει σε κανένα από τα σοβαρά προβλήματα του σωφρονιστικού μας συστήματος. Καλλιεργεί ένα συλλογικό φαντασιακό: τα ζητήματα στο κέντρο της πόλης δεν έχουν κοινωνικά συμφραζόμενα, αλλά απλώς η αστυνομία δεν αφήνεται να κάνει τη δουλειά της. Ολα θα αλλάξουν μόλις πατήσει το πόδι του στην Κατεχάκη ένας «γαλάζιος» υπουργός. Ετσι και τα προβλήματα των φυλακών θα λυθούν γρήγορα, γιατί θα υπάρχει η βούληση. Ομως αυτό δεν είναι αντεγκληματική σωφρονιστική πολιτική. Είναι σαν να αναθέτουμε σε ενήλικους με εφηβικά απωθημένα να λύσουν υπαρκτά προβλήματα παίζοντας καουμπόηδες και Ινδιάνους. Οπως κάνουν οι υποψήφιοι βουλευτές της Ν.Δ. στις πρωινές «φωτοεπιδρομές» στα Εξάρχεια.

* Πρώην πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τ. Γ.Γ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εκπαιδευτικός

Κλειώ Παπαπαντολέων «Η οποιαδήποτε σκέψη για υπαγωγή των φυλακών στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, εκτός από τον βαρύ –αναχρονιστικό και βαθιά συντηρητικό– συμβολισμό που φέρει, θα εξέθετε τη χώρα διεθνώς και ιδίως απέναντι στα ευρωπαϊκά όργανα. Είναι πάγιες οι συστάσεις των ευρωπαϊκών οργάνων, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ότι οι φυλακές σε ένα κράτος δικαίου πρέπει να υπάγονται στην αρμοδιότητα του υπουργείου Δικαιοσύνης ώστε να είναι απολύτως διακριτές οι αρμοδιότητες μεταξύ δίωξης του εγκλήματος και εκτέλεσης της ποινής που επιβάλλεται από τις δικαστικές αρχές. Τον κανόνα μάλιστα αυτό τον θέτει ως προϋπόθεση, μεταξύ άλλων, το Συμβούλιο της Ευρώπης στα κράτη που γίνονται νέα μέλη του. Αντίστοιχες είναι και οι συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να επισημανθεί ότι τα τελευταία χρόνια η προσέγγιση όσον αφορά τον εγκλεισμό αλλάζει σταθερά στον ευρωπαϊκό χώρο στην κατεύθυνση της επανένταξης, της ενίσχυσης των εναλλακτικών της κράτησης μέτρων, των ανοιχτών φυλακών κ.ο.κ. Αυτά δεν είναι απλώς θεωρητικές συζητήσεις μεταξύ εγκληματολόγων και “δικαιωματικών”, αλλά αυτό που ισχύει σήμερα στην πράξη σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ολλανδία, η Ισπανία και άλλες. Η Ελλάδα είναι ήδη πίσω. Η τυχόν μεταφορά της αρμοδιότητας, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται και πρακτικά, θα συνιστά δείγμα πολιτικού αυταρχισμού που παραπέμπει σε κράτη εκτός του ευρωπαϊκού χώρου. Θα είναι δε όχι απλώς αναποτελεσματικό αλλά και κοινωνικά πολλαπλά επιβλαβές». *δικηγόρος, πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου