De financiële armoede is in België de jongste 15 jaar quasi constant gebleven, maar stijgt sinds 2016 opnieuw. Er is een duidelijk verband met de besparingsmaatregelen van de overheid, en dit terwijl miljarden voordelen toegekend werden aan bedrijven. Dit is geen kwestie van afgunst, maar van budgettaire prioriteiten: 49% van de werklozen, 41% van de eenoudergezinnen (én hun kinderen), en de helft van de gezinnen met een migratie-achtergrond in België leven beneden de armoedegrens. Terwijl de miljarden "zuurstof" voor de bedrijven opgaan in bruto-winstmarges die boven de 40% uitstijgen, zonder echt productieve impact (W. Vervenne, De Tijd, 26/12/2019).

Intussen hangt het budgettaire gat dat door de taxshift is geslagen als een zwaard van Damocles boven de armen, want de volgende regering riskeert het aan te grijpen als een argument om opnieuw het mes te zetten in sociale uitgaven.