Prostytutka, wycieki i mobbing w CBA

Pawła D. postanowiono zniszczyć. Prowadził sprawę dotyczącą wycieku tajnych informacji z CBA, w którą zamieszany był człowiek obecnego szefa służby Ernesta Bejdy. Dziś walczy w sądzie o sprawiedliwość, choć wie, że stracił wszystko. Zdrowie, rodzinę i pracę, której całkowicie się poświęcił.

REKLAMA

Paweł D., były funkcjonariusz CBA: - Wielokrotnie mnie straszono i mówiono, że źle skończę. Ale nigdy się nie cofałem. Zawsze parłem do przodu, niejednokrotnie ryzykując swoim zdrowiem i życiem. Dzisiaj zastanawiam się, czy było warto. Bo ja dotrzymałem słów przysięgi. Ale w zamian za to złamano mi życie.

Zapytaliśmy CBA o historię jego służby i powody odejścia z niej. Odpowiedź przyszła szybko: "Zawarte w Pana pytaniach tezy są oparte na pomówieniach. Opublikowanie nieprawdziwych tez na łamach Pana medium narazi na szwank dobre imię Szefa CBA i w związku z tym Szef Biura zapowiada najdalej idące kroki prawne, w tym wniesienie aktu oskarżenia o zniesławienie".

REKLAMA

1.

Wrzesień 2015 roku. U Zbigniewa Stawarza, szefa wrocławskiej delegatury CBA zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się jeden z jego przełożonych z centrali i zlecił mu zabezpieczenie nagrania z monitoringu w budynku delegatury.

Stawarz postanowił sprawdzić skąd to nagłe polecenie i obejrzał nagrania z ostatnich tygodni. W pewnym momencie wpadł w osłupienie. Okazało się, że jeden z agentów – Artur Ch. – w trakcie nocnego dyżuru, zaprosił do budynku prostytutkę.

- To była skandaliczna sytuacja, bo w budynku znajdowała się broń i tajne dokumenty dotyczące m.in. sprawy Józefa Piniora, o czym mogę już dzisiaj powiedzieć. Także postronna osoba nie miała prawa się tam poruszać. Powiem szczerze, że przez 30 lat pracy w różnych służbach nie spotkałem się z taką sytuacją – opowiada w rozmowie z Onetem.

Stawarz odkrył też, że Artur Ch. ściągnął z bazy CBA informacje, które nie miały żadnego odzwierciedlenia w jego dokumentacji służbowej, czyli nie dotyczyły spraw, którymi sam się zajmował. To wszystko sprawiło, że wszczął wobec niego postępowanie dyscyplinarne.

Wizyta prostytutki we wrocławskim CBA wyciekła do mediów i zrobiła się głośna.

Stawarz nie zdawał sobie wtedy sprawy, że wobec Ch. prowadzona jest operacja specjalna i podejrzewany jest o dużo poważniejsze przestępstwo.

2.

Luty 2015 roku. W trakcie programu "Zadanie specjalne" na antenie TV Republika Cezary Gmyz ujawnił meldunki operacyjne CBA w sprawie spotkań agentów z Markiem Falentą zamieszanym w sprawę afery taśmowej. W programie brał też udział prawnik i były wiceszef CBA Ernest Bejda. Treść tych meldunków była objęta klauzulą tajności. Ktoś musiał wynieść je na zewnątrz.

W CBA atmosfera zrobiła się gęsta. Paweł Wojtunik, ówczesny szef służby, zlecił funkcjonariuszom Biura Kontroli i Spraw Wewnętrznych znalezienie "kreta". Ich działania nie przyniosły jednak skutku. Nieprzypadkowo, jak się wkrótce miało okazać.

- Kiedy zaczęliśmy śledzić obieg dokumentów, okazało się, że znajdowały się one również w dyspozycji BKiSW. W związku z tym Paweł Wojtunik zlecił swojemu zastępcy Januszowi Czerwińskiemu objęcie sprawy szczególnym nadzorem. Mieli się nią zająć ludzie, którzy nie mieli kontaktu z tymi dokumentami i byli poza wszelkimi podejrzeniami – opowiada nam osoba dobrze znająca kulisy śledztwa.

Czerwiński przekazał sprawę Pawłowi D. – ekspertowi z Departamentu Operacyjno-Śledczego CBA. To jeden z najlepszych i najbardziej doświadczonych funkcjonariuszy biura, który pracował przy wszystkich największych aferach korupcyjnych ostatnich lat. Zasłynął przede wszystkim przy prowadzeniu sprawy tzw. afery informatycznej. Na ławie oskarżonych wylądował wtedy m.in. były dyrektor MSW, który przyznał się do przyjęcia kilku milionów złotych łapówek od koncernów informatycznych, w zamian za wygranie przetargu na informatyzację instytucji publicznych.

Oprócz Pawła D., do sprawy został przydzielony agent X (ze względu na jego prośbę, nie ujawniamy inicjałów). W ciągu miesiąca udało im się namierzyć "kreta". Okazał się nim Artur Ch. Materiał dowodowy wskazywał też na to, że Ch. miał bliskie stosunki z dwoma funkcjonariuszami z BKiSW, a część materiałów miała trafić do niego za ich pośrednictwem. Ch. natomiast wynosił je na zewnątrz. Cała trójka była zatrudniona w CBA jeszcze za czasów jej poprzedniego szefa, czyli Mariusza Kamińskiego.

Foto: Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta

3.

Sprawa była na tyle poważna, że Paweł Wojtunik złożył do Prokuratury Generalnej zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Zostało wszczęte śledztwo. Zamieszanym groziło postawienie zarzutów przekroczenia uprawnień dla osiągnięcia korzyści osobistej i ujawnianie informacji niejawnych.

Nie czekając na wyniki śledztwa prokuratury, Wojtunik zwolnił dyscyplinarnie Artura Ch. ze służby. –To ze względu na oczywistość popełnionego przestępstwa. Wciąż obejmuje mnie tajemnica, więc nie mogę mówić o szczegółach, ale zapewniam, że sprawa była udokumentowana w stu procentach. Nie wyobrażałem sobie, żeby taka osoba dalej funkcjonowała w biurze – podkreśla w rozmowie z Onetem były szef CBA.

Jednak – jak twierdzą nasi informatorzy - tajemnicą Poliszynela w CBA był fakt, że Artura Ch. łączyły bardzo bliskie stosunki z Ernestem Bejdą. W rozmowach towarzyskich miał się wielokrotnie powoływać na kontakty z nim. Kiedy sprawa trafiła do prokuratury, to Bejda jako adwokat miał reprezentować Ch. przed sądem. "Gazeta Wyborcza" informowała nawet, że Bejda pojawił się razem z Ch. na przesłuchaniu w prokuraturze.

4.

Sytuacja przybrała diametralnie inny obrót w momencie, kiedy władzę przejął PiS. Stało się to tuż po zgłoszeniu przez Wojtunika sprawy do prokuratury. – Ch. pojawił się wtedy w kancelarii premiera, gdzie prawdopodobnie spotkał się z Mariuszem Kamińskim. Po wyjściu jednemu ze swoich kolegów w CBA powiedział, że "zaczynamy akcję dożynki". Stwierdził wprost, że zniszczy tych, którzy zajmowali się jego sprawą – opowiada nam jedna z osób świetnie znająca kulisy śledztwa.

W grudniu nowym szefem CBA został Ernest Bejda. Natychmiast przywrócił Artura Ch. do służby – mimo toczącej się sprawy w prokuraturze (ta została umorzona dopiero rok później).

Jednocześnie na celowniku znaleźli się wszyscy, którzy zajmowali się tą sprawą.

Pierwszą ofiarą padł Zbigniew Stawarz, który już kilka dni po tym, kiedy Bejda objął nową funkcję, został wezwany do centrali w Warszawie. Razem z nim na przesłuchanie stawiło się dwóch naczelników i kierownik, który zgrywał nagranie z monitoringu, na którym zarejestrowano wizytę prostytutki we wrocławskiej delegaturze.

- To była szopka. Wbrew wszelkim procedurom poddano nas przeszukaniu w biurze przepustek i zabrano nam telefony komórkowe. Potem zamknięto nas w gabinecie dyrektora BKiSW i dezaktywowano karty, przez co nie mogliśmy stamtąd wyjść – opowiada Stawarz.

Szefa wrocławskiej delegatury najpierw przesłuchiwała funkcjonariuszka BKiSW a potem sam Ernest Bejda. – Najbardziej zadziwiające było to, że jego w ogóle nie interesowały sprawy, które prowadziliśmy we Wrocławiu, a zapewniam pana, że było ich sporo. Zarzucił mi tylko, że brałem udział w prowokacji wobec pana Artura Ch. i zapytał czy wyrażam zgodę na badanie wariografem. Byłem w szoku. Zapytałem na czym miała polegać ta prowokacja? Może podejrzewał, że zapłaciłem za tę prostytutkę? – relacjonuje Stawarz.

Jeszcze tego samego dnia został poddany badaniu wariografem. Ten jednak wykazał, że Stawarz mówi prawdę i nie było żadnej "prowokacji". - Tuż po badaniu złożyłem raport z wnioskiem o przejście na emeryturę. Jeżeli nowe szefostwo mi nie ufało, to nie było najmniejszego sensu, żebym tam dalej pracował. W tej służbie nie może być tak, że boisz się przełożonego i tylko patrzysz, czy ci czegoś za plecami nie robią – konkluduje.

Kierownictwo CBA do dziś jednak utrzymuje, że "powody wyrzucenia z pracy Artura Ch. były nieprawdziwe i oparte na nieprawdziwych przesłankach".

"Postępowanie w prokuraturze w tej sprawie zostało umorzone, zarzuty się nie potwierdziły. Prokuratura stwierdziła, że tezy sformułowane w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa były nieprawdziwe. Ówczesny dyrektor Delegatury we Wrocławiu, opowiadając o tej sprawie wprowadził w oczywisty błąd Kierownictwo CBA, podając nieprawdziwe okoliczności sprawy, bez dowodów. Ernest Bejda nie był pełnomocnikiem A.Ch. Ernesta Bejdę i Artura Ch. łączą tylko zależności służbowe. Te zarzuty to próba oczernienia dobrego imienia funkcjonariusza, całej służby i Szefa CBA" – czytamy w mailu przesłanym do Onetu.

Foto: Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta

5.

Kiedy Artur Ch. został przywrócony do służby, na celowniku znaleźli się też Paweł D. i agent X. Już w pierwszym tygodniu urzędowania nowy szef CBA zażądał od tego pierwszego wszystkich dokumentów dotyczących sprawy przecieku.

- Oczywiście wykonałem to polecenie, ale od tamtej pory nie mam pojęcia, co się z tą sprawą działo, choć formalnie byłem jej prowadzącym i we wszystkich rejestrach CBA figurowała ona na mnie. Co więcej, początkowo byłem informowany, że szef będzie chciał się ze mną spotkać i porozmawiać o niej. Do takiego spotkania jednak nigdy nie doszło, choć zabiegałem o nie wielokrotnie – opowiada Paweł D.

W dodatku, na początku 2016 roku, Bejda prowadził audyt wszystkich spraw prowadzonych przez CBA za czasów jego poprzednika – w tym wspomnianego śledztwa dotyczącego przecieku z Wrocławia. Nasz informator twierdzi, że w zespole audytowym znalazło się dwóch funkcjonariuszy BKiSW, którzy pojawili się w materiałach w charakterze podejrzewanych. Doszło więc do paradoksalnej sytuacji, w której ludzie zamieszani w aferę oceniali poprawność podjętych wobec nich samych działań.

Kiedy zapytaliśmy w CBA o tę sytuację usłyszeliśmy tylko, że to "insynuacje".

6.

To był jednak dopiero początek. Niedługo potem Paweł D. i agent X. zostali oddelegowani z centrali do warszawskiej delegatury CBA. Bez podania żadnego powodu nakazano im natychmiast opuścić pomieszczenia służbowe i rozliczyć się z dotychczasową jednostką. Pawłowi D. nie pozwolono nawet zabrać ze sobą komputera służbowego, choć było to zwyczajową praktyką.

- Początkowo wypełniłem wszystkie formalności i zabrałem komputer ze sobą. Ale zadzwonił do mnie mój bezpośredni przełożony Daniel K. i zaczął krzyczeć, że mam go natychmiast zwrócić. Próbowałem go uspokoić, ale nie dało rady. Przypuszczam, że obawiano się, iż posiadam na tym komputerze jakieś dokumenty związane ze sprawą przecieku – wspomina.

Sytuacja stała się jeszcze bardziej zaskakująca, kiedy okazało się, że przeniesiono ich do pokoju nr 014 na parterze budynku, w którym znajdowała się delegatura warszawska. Było to miejsce składowania akt, kompletnie odizolowane od innych funkcjonariuszy Wydziału Operacyjno-Śledczego. Z jednej strony sąsiadujące z toaletą, a z drugiej ze schowkiem na środki czystości. W pokoju były trzy okna, z czego dwa z nich wychodzące na wspomniany magazyn z chemikaliami, co wiązało się z permanentnym odorem.

- Pozaklejaliśmy te okna plakatami, żeby nie dołować się tym widokiem… To wszystko zrobiono po to, żeby nas upokorzyć. W dodatku byliśmy permanentnie inwigilowani, bo pokój był monitorowany, jako jedyny w całym biurze – relacjonuje D.

Pomieszczenie znajdowało się też poza strefą bezpieczeństwa, co oznaczało, że nie powinny się z nim znajdować dokumenty niejawne. Taka strefa powinna być wyposażona w komputery z certyfikatem ABW zabezpieczone specjalnymi kodami, wewnętrzną sieć, sejfy do przetrzymywania dokumentów, alarm, a nawet specjalne okna, przez które nie można podsłuchiwać rozmów. - Tu nie było niczego. To była jedna wielka farsa – zaznacza.

Żeby jeszcze bardziej poniżyć funkcjonariuszy, zlecono im nowe zadania, które polegały na… przeglądaniu płyt DVD z plikami zabezpieczonymi w komputerach osób, wobec których CBA prowadziła śledztwa. To żmudna, monotonna praca, niewymagająca specjalistycznej wiedzy, którą zajmują się najczęściej osoby na najniższych stanowiskach, a nie eksperci z wieloletnim doświadczeniem. W dodatku Pawłowi D. i agentowi X. przydzielono do pracy nowe laptopy, które nie miały napędu CD/DVD. Dopiero po interwencji na piśmie otrzymali dyski zewnętrzne. O pozostałe wyposażenie potrzebne do pracy – takie jak wewnętrzna sieć – też musieli zwracać się pisemnie.

- Ja na wstępie dostałem do przejrzenia i zaprotokołowania 54 tysiące plików. Żeby jeszcze bardziej mnie poniżyć, przydzielono mi do oględzin materiały z afery informatycznej, którą wcześniej prowadziłem i nadzorowałem… - opowiada.

CBA nie odpowiedziało na nasze pytanie dotyczące warunków pracy agentów. Poinformowało nas jedynie, że "przeniesienie funkcjonariuszy do Delegatury Biura, która jest najbardziej obciążona i prowadzi poważne, szerokie śledztwa odpowiadało potrzebom służby i kompetencjom funkcjonariuszy".

Piotr Wróbel: wychodzi na to, że biję się całe życie Foto: Onet W policji stał się symbolem. Rozbił mafią pruszkowską, zwerbował "Masę", likwidował największe hurtownie amfetaminy. Podpadł pod ustawę dezubekizacyjną, choć z ubecją nigdy nie miał nic wspólnego. undefined

7.

Nowe władze CBA postanowiły też uderzyć niewygodnych funkcjonariuszy po kieszeni. Najpierw, bez podania żadnego powodu, pozbawiono ich dodatku specjalnego, który wynosił ok. 400 złotych miesięcznie netto.

Następnie nie przyznano im podwyżek, które mieli otrzymać wszyscy pracownicy CBA na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2016 roku, jako "rekompensatę wzrostu wskaźnika inflacji". Stało się tak pomimo faktu, że wnioski w sprawie podwyżki dla obu agentów złożyła ówczesna dyrektorka delegatury. Szef CBA nawet na nie nie odpowiedział. Pawła D. pominięto też przy podziale premii z okazji dziesięciolecia powstania CBA.

Pętla zaciskała się coraz mocniej. - Wielokrotnie pytałem przełożonych: dlaczego tak mnie traktujecie? Przez całą karierę nie miałem postawionych żadnych zarzutów, ani nie prowadzono wobec mnie postępowania dyscyplinarnego. Co więcej, byłem najczęściej nagradzanym funkcjonariuszem w CBA. Cały czas wierzyłem, że możemy to wyjaśnić i wytłumaczyć nowemu szefowi, że nas polityka nie interesuje. Bo ja rozumiem, że rządy się zmieniają, ale to nie jest powód, dla którego można nas szykanować – tłumaczy Paweł D.

Bejda nie chciał jednak z nimi rozmawiać. Poszczególni dyrektorzy i naczelnicy odprawiali agentów z kwitkiem i zrzucali winę na całą sytuację na swoich przełożonych. Najdziwniejsza była jednak rozmowa, którą przeprowadził z Pawłem D. ówczesny szef warszawskiej delegatury.

- Mimo że znaliśmy się bardzo dobrze, to od początku rozmowy zachowywał się bardzo formalnie i ważył każde słowo. Pewnie obawiał się, że jest nagrywany, bo w pewnym momencie wyjął długopis i napisał na kartce "Kamiński" sugerując, że moja sytuacja zależy tak naprawdę od koordynatora służb specjalnych. Potem zaczął mnie przekonywać, żebym zbytnio się nie martwił, a za jakiś czas wszystko się ułoży – relacjonuje.

Agenci mieli jednak już dość. Wysłali oficjalne pismo do Ernesta Bejdy, w którym zażądali zaprzestania stosowania mobbingu wobec nich. Napisali w nim: "W naszej ocenie ryzyko popełniania przestępstwa powinno być ryzykiem jego sprawcy, a nie ryzykiem tych, którzy tych sprawców ścigają. Smutną jest rzeczywistość, w której osoby praworządne ponoszą karę za to, że zrealizowały skutecznie zadania, które przed nimi postawiono".

I dalej: "Pisząc do Pana Ministra niniejszy wniosek liczymy się z tym, że on także może wywołać wobec nas dalsze negatywne reperkusje. Zdobycie się na tę śmiałość i odwagę również nie było dla nas łatwe, albowiem należymy do tej grupy osób, które nie posiadają skłonności charakterologicznych do postawy roszczeniowej czy narzekania. Próg odwagi przekroczyliśmy jednak przez to, że skala odczucia bycia zaszczutymi przekroczyła akceptowalne przez nas wartości progowe, a obawy odnoszące się do ziszczenia się "zapowiedzi" co do naszych losów, które do nas dochodzą doprowadziły do tego, że uznaliśmy konieczność podjęcia walki o nasze dobra osobiste, o nasze dobre imię".

Nie doczekali się odpowiedzi. Nasze pytanie w tej sprawie CBA również zignorowało.

Foto: Tomasz Gzell / PAP

8.

Kolejne kłopoty miały jednak dopiero nadejść. Pod koniec czerwca Paweł D. przebywał na kilkudniowym urlopie i przygotowywał się do egzaminu z prawa karnego w ramach aplikacji radcowskiej. Niespodziewanie otrzymał telefon od naczelnika Wydziału Operacyjno-Śledczego, który natychmiast kazał mu się zameldować w biurze.

Na miejscu przełożony wręczył mu decyzję o przeniesieniu do delegatury CBA we Wrocławiu. Po raz kolejny nie uzasadnił tego w żaden sposób i nakazał rozpocząć pracę w nowym miejscu już następnego dnia.

- Zacząłem tłumaczyć, że to niemożliwe, bo przecież nie mam nawet mieszkania we Wrocławiu. Poza tym było to niezgodne z prawem, bo miałem pod opieką małe dziecko - moja żona pracowała wówczas w innym mieście. W związku z tym, nie można było mnie przenieść do innego miasta, bez mojej zgody – opowiada.

Co na to przełożeni? – dopytuję.

- Dyrektor wydziału nie był zainteresowany wysłuchaniem moich argumentów. Odparł tylko: "ja nie wiem, co pan zrobi z tą decyzją". Oczywiście napisałem w tej sprawie pismo do szefa CBA. Ten się ugiął i wydał kolejną decyzję, zgodnie z którą miałem dalej pracować w warszawskiej delegaturze. Nie uchylił jednak tej poprzedniej, więc de facto ta decyzja wydana niezgodnie z prawem, dalej funkcjonuje w obiegu formalnym. Postawiłem na swoim, ale miałem już tego wszystkiego dość – opowiada.

Ciągły stres zaczął się odbijać na zdrowiu Pawła D. Stawał się coraz bardziej nerwowy, pojawiły się problemy ze snem, zawroty głowy. Kiedy zaczęły docierać do niego plotki, że Artur Ch. ma zostać nowym szefem warszawskiej delegatury wiedział, że będzie tylko gorzej. Koledzy mówili mu, że jeśli sam się nie zwolni, to w końcu go "wykończą".

9.

26 lipca Paweł D. przyszedł do biura, ale nie mógł skupić się na pracy. Czuł się coraz gorzej. Zdecydował, że jeszcze tego samego dnia wybierze się do jednej z warszawskich kancelarii prawnych i przedyskutuje możliwość złożenia pozwu przeciwko szefowi CBA.

Zwolnił się wcześniej z pracy i umówił na spotkanie z mecenasem. Kiedy pojawił się na miejscu, czuł się jeszcze gorzej. W trakcie rozmowy stracił przytomność.

Ocknął się w karetce. Po wielogodzinnych badaniach wypisano go i odesłano do domu. – Ja to zbagatelizowałem, ale żona widziała, że dzieje się coś złego i namawiała mnie na leczenie. W końcu się ugiąłem i umówiłem na wizytę u lekarza w szpitalu MSW. Gdy czekałem w kolejce, znowu zemdlałem – wspomina.

Ponownie przeprowadzono mu serię badań. Tym razem lekarze stwierdzili u niego nerwicę lękową i skierowali do Instytutu Neurologii i Psychiatrii w Warszawie. Tam spędził trzy tygodnie. Potem trafił na dalsze leczenie do kliniki leczenia stresu bojowego w Wojskowym Instytucie Medycznym. Kiedy wyszedł po kilku tygodniach, złożył pozew w sądzie.

Tymczasem szefowie CBA skierowali go na komisję lekarską – to akurat standardowe działanie w przypadku funkcjonariuszy, którzy hospitalizowali się powyżej 30 dni. Tylko że na wyznaczenie ostatecznego terminu czekał przez kilka miesięcy. W tym czasie kazali mu siedzieć w domu.

- Zapytałem naczelnika i dyrektora, co mam w tym czasie robić. Odparli, żebym poszedł na urlop. Powiedziałem, że jestem gotowy do pracy i nie mam zamiaru wykorzystywać urlopu. Stwierdzili więc, że mam siedzieć w domu. No to siedziałem, a oni mi płacili. Kompletny absurd – relacjonuje.

Ostatecznie komisja orzekła, że nie nadaje się do pełnienia dalszej służby i musi odejść. Dostał rentę i trzecią grupę inwalidzką, ale komisją stwierdziła jednocześnie, że jego problemy ze zdrowiem nie mają związku ze służbą.

- Uznali tak, bo wiedzieli, że będzie to dla nich problem, a dla mnie mocny argument w kontekście pozwu. Zaskarżyłem tę decyzję, ale na nic się to zdało. Rentę przyznano mi tylko na trzy lata, potem znowu mam się stawić na komisję. Jeśli mi ją odbiorą, to zostanę z niczym. Zabrakło mi dwóch lat do pełnej wysługi emerytalnej – opowiada.

List byłego żandarma wojskowego do Rzecznika Praw Obywatelskich. "Staję dziś w obronie żołnierzy" Foto: Stanisław Kowalczuk / East News None undefined

10.

Proces ruszył w czerwcu zeszłego roku. Paweł D. zażądał od szefa CBA 50 tysięcy złotych zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z rozstrojem zdrowia wywołanego mobbingiem.

Domagał się też wystosowania przez szefa CBA do wszystkich funkcjonariuszy pisma o następującej treści: "Centralne Biuro Antykorupcyjne przeprasza pana Pawła D. – eksperta Wydziału Operacyjno-Śledczego Delegatury CBA w Warszawie za to, że naruszyło jego dobra osobiste, tj. zdrowie w ten sposób, że dopuściła się stosowania wobec niego mobbingu, tolerowała takie zachowania oraz że nie podjęła działań mających na celu ich przeciwdziałanie".

Niespodziewanie, po pięciu miesiącach, sąd postanowił odrzucić pozew Pawła D. – mimo że odbyło się już kilka rozpraw. Sędzia stwierdził bowiem, że nie może on dochodzić swoich roszczeń związanych z mobbingiem, gdyż CBA "nie posiada zdolności sądowej w sprawie cywilnej". Może dochodzić jedynie swoich roszczeń odszkodowawczych względem Skarbu Państwa.

Jednak ta decyzja całkowicie zmieniła sytuację Pawła D. – Oznacza, że musiałbym wystąpić o zmianę pozwanego. Tylko, że ja nie walczę o pieniądze – gdyby mi na tym zależało, to zażądałbym pół miliona złotych odszkodowania, a nie 50 tysięcy. Mnie chodzi o to, żeby chronić innych funkcjonariuszy i sprawić, by nikt więcej nie pozwolił sobie na takie postępowanie. Tymczasem Skarb Państwa może mi wypłacić odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych, ale nie wiąże się to z żadnymi reperkusjami wobec CBA – podkreśla.

Ernest Bejda nie przyznaje się do winy. W odpowiedzi na pytania Onetu Wydział Komunikacji Społecznej CBA tłumaczy, że "szef CBA, jak każdej służby czy instytucji, ma prawo dobierać sobie współpracowników i zazwyczaj nie komentujemy decyzji w sprawach kadrowych".

11.

Paweł D. zaskarżył decyzję sądu. Czy wierzy w zwycięstwo? Wciąż tak. Dlatego nastawia się na długi bój. Poza tym układa sobie życie na nowo. Postanowił kontynuować karierę prawniczą.

Gdy pytam, czy wróciłby do służby, jeśli ktoś złożyłby mu taką propozycję odpowiada, że nie. – Dla mnie służba zawsze była na pierwszym miejscu i zapłaciłem za to wielką cenę. To, co mnie spotkało, odbiło się na moim zdrowiu i mojej rodzinie. Dlatego chciałbym, żeby ten tekst był przestrogą dla młodych ludzi, którzy myślą o pracy w służbach. Bo warto się zastanowić, czy nie szkoda poświęcać życia dla państwa, które nie dba o swoich ludzi – mówi.

Wielu byłych funkcjonariuszy CBA odmówiło nam rozmowy w tej sprawie. Nawet anonimowo. Niektórzy mówili wprost, że się boją. "To, co zrobiono Pawłowi to świństwo. Ale proszę mnie zrozumieć, członkowie mojej rodziny pracują w służbach, nie chcę ich narażać" – powiedział nam wprost jeden z byłych agentów CBA.

Paweł D.: Najgorsze jest to, że na końcu zostajesz sam. Myślałem, że mam wielu przyjaciół w CBA, ale kiedy okazało się, że jestem na cenzurowanym, to zaczęli mnie omijać na korytarzu szerokim łukiem. Wychodzili z założenia, że lepiej się ze mną nie zadawać, bo to może przysporzyć im kłopotów… To chyba było najbardziej przykre w całej tej historii.

REKLAMA

Do dziś swojego byłego podwładnego broni Paweł Wojtunik. Uważa, że cała ta sprawa wpłynie też na innych funkcjonariuszy.

Wojtunik: Często nazywa się nas psami. Rolą psa jest tropić oraz chronić i nie wolno go za to bić. A teraz mamy do czynienia z biciem owczarków niemieckich za to, że dobrze pilnowały podwórka. A inne psy to widzą. O ile jeszcze jakieś prawdziwe psy tam zostały – jeśli nie same pudle i jamniki. Proszę sobie więc wyobrazić, jakie muszą być miny pudli i jamników, kiedy widzą, jak okłada się owczarka niemieckiego. Myślę, że już więcej nie zaszczekają. Nie mówiąc o gryzieniu.

Ernest Bejda nie zgodził się na rozmowę z Onetem.

Chcesz skontaktować się z autorem tekstu? Napisz: mateusz.baczynski@grupaonet.pl