Overal tenten. Stinkende toiletcontainers op een rij. En kinderen, heel veel kinderen. Dit is Islahiye, 1 van de 21 vluchtelingenkampen in Turkije, dichtbij de Syrische grens. Een tijdelijke ‘stad’ met 10.000 inwoners.

Een van hen is Suhkran (47), een statige onderwijzeres uit Aleppo. In september 2013 arriveerde ze met haar man en 4 zonen in Islahiye. Haar jongste kind is 15, haar oudste 21. Haar dochter, schoondochter en kleindochter volgden later. De eerste weken waren ze dakloos, er was geen tent vrij. De hele familie sliep in de buitenlucht. Suhkran, met haar groen-witte hoofddoek op, glimlacht beleefd als ze haar verhaal vertelt in een warme tent.

Met 10.000 vluchtelingen is Islahiye een van de kleinere kampen in Turkije. Winkels gestart door Syrische vluchtelingen. “Met duizenden mensen in een kamp ben je nooit alleen. Zelfs niet als je de deur sluit van de douchecabine of naar de wc gaat. Overal ben je altijd met anderen.” Uitscheurende tent. Tot de tenten die aan vervanging toe zijn worden vervangen worden ze met naald en draad gerepareerd door de vrouwen. Via schotelantennes blijven de kampbewoners op de hoogte van de gebeurtenissen in de buitenwereld. “Daar is de man die ons heeft verraden. Net als de rest van de wereld laat hij ons stikken. Hij beloofde het een, hij deed het ander. Behalve de Turkse overheid is er niemand die om ons geeft.” Tijdens het vrijdagmiddag-gebed puilt de moskee uit. Tekening in de gang van de basisschool in het vluchtelingenkamp in Islahiye. Per gezin is een tent beschikbaar. Sommige gezinnen maken een gezamenlijke tussenruimte om de buitenwereld een beetje buiten te sluiten. Zo goed als mogelijk proberen de mensen de tenten en de ruimte erom heen zo huiselijk mogelijk te maken. Suhkran in haar tent.

Het leven in het overvolle kamp is zwaar, maar klagen wil ze niet. Alles beter dan de ellende in het zwaar bevochten Aleppo, de stad waar ze 28 jaar voor de klas stond. Voor de oorlog had ze een goed leven. Ze hield van haar werk. ,,Ik reed elke dag met mijn auto naar school.’’

De oorlog maakte daar een einde aan. Ze zag haar geliefde Aleppo veranderen in een van de gevaarlijkste plaatsen van Syrië, waar niemand zijn leven zeker is. De eerste bom in 2012 viel naast het huis van haar dochter. De ravage was enorm. “Het geluid van de bommen went, de angst niet. Ik was voortdurend bang een kind te verliezen. De laatste maanden sliepen we allemaal samen in 1 kamer.’’ Suhkran zucht. Ze kan de angst van toen nog steeds voelen.

Haar school was al een jaar eerder gesloten. De leerlingen waren te bang om naar school te komen. Het was ook te gevaarlijk. Elk moment kon er een bom vallen. Ondanks alle angst en ellende besloten Suhkran en haar familie toch in Aleppo te blijven. Vluchten, hun eigen huis, stad en land verlaten, wilden ze niet.

Tot september 2012 toen Suhkran, die hulpgoederen rondbracht in gebied dat werd gecontroleerd door de rebellen van Vrije Syrische Leger, werd opgepakt door soldaten van het regime en in de gevangenis werd gegooid. Ze staart voor zich uit. Het was vreselijk, te erg voor woorden. “Ze behandelden ons als beesten. Ik heb daar alles gezien wat een mens nooit zou moeten meemaken.’’

"Haar lichaam lieten ze

gewoon in de cel liggen.

Om ons af te schrikken."

Suhkran snikt. Ze zat met 42 andere vrouwen in een cel. Bomvol, ze konden haast niet bewegen. Een vrouw overleed aan verwondingen. “Haar lichaam lieten ze gewoon in de cel liggen. Om ons af te schrikken.’’ Ze herinnert zich de vrouw die haar verstand verloor nadat ze door de bewakers was verkracht. Ze beschrijft de oude vrouw wier boerka werd afgetrokken en haren werden geknipt. Suhkran kuste de hand van een bewaker, smeekte hem haar vrij te laten. Hij sloeg haar weg. Na 8 dagen detentie eindigde de nachtmerrie. Suhkrans familie kon haar voor 3.000 dollar vrijkopen.

Klik op de pijlen naast de foto om Suhkrans route te volgen op de kaart



Ze besloten Aleppo onmiddellijk te verlaten en te vluchtten naar Turkije. Suhkran staat nu weer dagelijks voor de klas, in het Unicef-schooltje van het kamp. Lesgeven helpt haar alle ellende even te vergeten. Eigenlijk kan ze niet zonder haar werk. De kinderen hebben haar ook nodig. Vorige week nog vertelde een 6-jarig meisje aan de juf dat ze haar babyzusje voor haar ogen had zien sterven. Ze komt ook uit Aleppo.

Suhkran voor de klas



Suhkran wrijft haar tranen weg. Wat moet ze doen? Als ze aan Syrië denkt, kan ze alleen maar huilen. De familie droomt van een nieuw en beter leven. In Europa. Daar kun je veilig over straat. Daar word je niet gekidnapt en gemarteld. In Europa kun je iets opbouwen.

Suhkrans schoonzoon Tamer kijkt geïnteresseerd als het gesprek daarover gaat. Het lijkt wel ’s werelds best bewaarde geheim, vindt hij. De weg naar een normaal bestaan. Hoe kom je als Syriër legaal Europa binnen? Niemand kan of wil hem daar antwoord op geven.

Suhkran luistert. Voor haarzelf en haar man maakt het niet meer zo veel uit. Ze wil vooral een toekomst voor de kinderen. De oudsten studeerden allemaal aan de universiteit. Wat moeten ze hier, in dit godverlaten ​en uitpuilende kamp waar elke dag weer nieuwe lotgenoten arriveren​?