En de rek is er nog niet uit, verwacht Peter de Boer, veldmedewerker bij Sovon Vogelonderzoek Nederland, die de stijging gisteren meldde. Honderden nesten zal Nederland nooit krijgen, zegt De Boer, maar het aantal kan wel uitgroeien tot 20, 25. Tot begin dit jaar zijn in totaal al 40 jonge zeearenden uitgevlogen.

Dat de zeearend het in Nederland steeds beter doet, betekent dat er voldoende grote en rustige gebieden zijn. “En als de meest ongerepte terreinen vol zijn, zoeken ze kleinere bosjes, langs wegen en vaarwegen”, zegt de veldmedewerker. Niet voor alle dieren is dat geschikt: de ene zeearend is schuwer dan de andere, aldus De Boer, die zelf de wilgen en populieren inklimt om de jonge zeearenden even uit het nest te halen, waarna ze een gecodeerde ring krijgen. Hij heeft nog nooit gemerkt dat dat onaanvaardbare stress oplevert voor de ‘hartstikke mooie beesten.’

Samen met een tiental andere vogelaars brengt hij in kaart waar de zeearenden zitten. De grote roofvogel met een spanwijdte van ruim twee meter, broedt behalve in de Oostvaardersplassen onder meer in natte gebieden als de Lauwersmeer, op het Vogeleiland in het Zwarte Meer, in de omgeving van het Roggebotzand, in de Biesbosch en op Tiengemeten.

In Friesland zitten twee paren, maar It Fryske Gea (Fries Landschap) houdt hun locatie geheim, ook voor De Boer. Hij weet wel dat ze er ‘ongelukkig’ zitten, dichtbij een weg. Ze worden beschermd tegen fotografen die de rust verstoren, en ook tegen verzamelaars van eieren. “Ook dat komt helaas voor”, zegt de Sovon-medewerker. Om die reden bewaakt het Groninger Landschap een nest bij het Zuidlaardermeer permanent met camera’s.

De eerste zeearenden in Nederland kwamen uit Duitsland. Daar zitten nu zo’n 350 paren. Zoveel zouden er in ons land niet passen, zegt De Boer, die vermoedt dat boeren blij zijn met de jaarlijkse aanwas: de zeearend eet graag gans.