Zobacz wideo

Nie jest to także fragment pochodzący z przepastnych archiwów jakiegoś alternatywnego politologa-amatora, z godną podziwu konsekwencją tropiącego międzynarodowe spiski, tajne loże albo nawet jaszczurcze konspiracje (więcej o nich mówiłem i pisałem w jednym z poprzednich kwadransów). Te słowa, całkiem na poważnie, wypowiedział Jarosław Kaczyński, prezes partii rządzącej Polską, 18 sierpnia bieżącego roku, na pikniku rodzinnym w Stalowej Woli.

REKLAMA

Dodajmy, że w „słowach zdecydowanych” ujmował ostatnio „ten problem” nie tylko arcybiskup Jędraszewski – wobec którego, chwilę później Kaczyński, wyraził „głęboką wdzięczność” – ale i wielu innych biskupów. Na przykład Mirosław Milewski, biskup pomocniczy diecezji płockiej, który – dramatycznie apelując do Matki Boskiej – ujawnił przy okazji tożsamość tajemniczych najeźdźców czyhających na spokój „polskich rodzin”. „Maryjo, ocal ludzi młodych, poszukujących swojej tożsamości, aby nie dali się uwieść modnym hasłom o wolności i tolerancji, które tak naprawdę prowadzą do zniewolenia i deprawacji. Ocal przed naporem półnagich ludzi na ulicach polskich miast” – powiedział biskup.

W podobnym tonie odezwał się także przewodniczący Episkopatu Polski, Stanisław Gądecki, który przytomnie zwrócił uwagę na jeszcze jeden aspekt tej sprawy, a mianowicie porę roku, w której atak zdecydowano się przeprowadzić. Proszę posłuchać. „Pomimo wakacji, które powinny być czasem odpoczynku i refleksji nad pięknem natury stworzonej przez Boga – napisał w niedawnym liście – w kraju rozgorzały polemiki odnośnie do „ideologii LGBT” (gejów, lesbijek, osób biseksualnych i transseksualnych). Ma to zapewne związek z ofensywą środowisk LGBT+ (...)”. No cóż, dopiero kiedy połączymy te trzy wypowiedzi, uzyskamy pełen obraz sprawy.

Bez wątpienia wybór pory letniej nie jest przypadkowy. Ostatecznie wakacje, z uwagi na temperaturę, sprzyjają harcom półnagich ludzi, którzy bez obaw o przeziębienie mogą swobodnie „wdzierać się” do niczego nieświadomych polskich rodzin, zajętych odpoczynkiem i refleksją nad pięknem natury stworzonej przez Boga.

Kościół katolicki głosi nieprawdziwe, naiwne i szkodliwe poglądy o ludzkiej seksualności

Owszem, dworuję sobie z tej wypowiedzi Kaczyńskiego – oraz z wypowiedzi cytowanych biskupów – bo są to wypowiedzi po prostu kuriozalne. Wiadomo, że nikt na żadne polskie rodziny oraz polskie życia nie czyha, nikt nie zamierza się w nie brutalnie „wdzierać”, ani też nikt nikomu, kto chodzi do Kościoła, nie zamierza tego chodzenia zabraniać, ani nawet go w najdrobniejszym choćby stopniu problematyzować.

Prawdę mówiąc, to akurat organizacja, której pracownikami są biskupi Jędraszewski i Gądecki, i w której imieniu Jarosław Kaczyński prowadzi od początku dojścia PiS do władzy intensywny lobbying, jest ekspertem w dziedzinie wdzierania się w ludzkie życie. To właśnie Kościół katolicki permanentnie zainteresowany jest sposobem w jaki ludzie – nie tylko katolicy, ale w ogóle wszyscy ludzie na całej kuli ziemskiej – uprawiają seks i nieustannie ma dla nich w tej kwestii jakieś rekomendacje i zakazy. W swej nieokrzesanej gorliwości, w niepohamowanych pretensjach do sprawowania nie tylko symbolicznej, ale także całkiem dosłownej władzy nad ludzkimi ciałami, rodzinami i szkołami, posuwa się nawet do tego, żeby żądać odzwierciedlenia głoszonej przez siebie mitologii w systemach prawnych świeckich państw.

Przedstawiciele Kościoła nie dopuszczają przy tym do wiadomości – nic w tym skądinąd dziwnego – że już od pewnego czasu istnieje w cywilizacji zachodniej rozłączność pomiędzy sferą religijną a sferą świeckiej władzy politycznej. I zachowują się tak, jakby rzeczywiście mieli cokolwiek do powiedzenia na temat ludzkiej psychologii i ludzkiej seksualności, i jakby prawodawstwo demokratycznego państwa miało obowiązek te przekonania odzwierciedlać. Tymczasem elementarzem nowoczesnych demokracji jest, po pierwsze, budowanie przestrzeni wspólnej w oparciu o negocjacje, nie zaś dogmaty; a po drugie – opieranie się na tym, czego się dzięki rozwojowi metod poznawania rzeczywistości dowiedzieliśmy, nie zaś na tym, co się nam akurat w różnych sprawach wydaje.

Tego, że Kościół katolicki głosi nieprawdziwe, naiwne i szkodliwe poglądy o ludzkiej seksualności, dowodzi przede wszystkim jego własny przykład. Tuszowanie przestępstw seksualnych na masową skalę i gigantyczna hipokryzja, której mechanizmy świetnie pokazał ostatnio Frederick Martel w głośnej książce „Sodoma” – to wszystko są zjawiska systemowe, wpisane w istotę funkcjonowania Kościoła, biorące się wprost z jego nauczania, z fałszywej antropologii i psychologii, która jest jego treścią.

Współczesna biologia, psychologia, psychiatria i seksuologia całkowicie falsyfikują kościelne elukubracje o specyfice relacji pomiędzy płciami. Są to dziedziny nauki, które powstały wskutek systematycznie prowadzonych badań, a nie arbitralnie przyjmowanych wyobrażeń; wskutek konsekwentnej weryfikacji własnych twierdzeń, nie zaś wskutek uporczywego trzymania się mitologicznych opowieści.

Jeśli więc przed kimkolwiek należałoby chronić polskie rodziny, dzieci i szkoły to w pierwszej kolejności przed Kościołem właśnie – przynajmniej do momentu, w którym nie dokona się w nim gruntowna i nadzorowana przez niezależne instytucje reforma.

Przypomina to zabawę zapałkami na polu naftowym

Oczywiście, Jarosław Kaczyński używa swoich lękowych fantazji cynicznie, a Kościół cynicznie potrząsa wyprodukowanym własnym sumptem fantomem w postaci „ideologii LGBT”. Gołym okiem widać, że chodzi tu o przykrycie kryzysu wizerunkowego związanego z ujawnieniem systemowego tuszowania pedofilii. A zarazem o zwykłe manipulowanie ludźmi, o wzbudzenie w nich realnych obaw, że ich dzieciom naprawdę grozi jakieś niebezpieczeństwo. Manipulowanie ma zaś jeden cel: utrzymać władzę. Nic nie działa w tym zakresie lepiej niż konsolidacja wokół lęku przed wyimaginowanym wrogiem. I skuteczne przekonanie zalęknionych, że się wobec tego wroga będzie działać w sposób stanowczy i zdyscyplinowany.

Tyle że – czego historia uczy aż za dobrze – robienie polityki na ewokowaniu skrajnych emocji, a następnie ogniskowaniu poczucia zagrożenia na mniejszościach, przypomina zabawę zapałkami na polu naftowym. Kaczyński albo tego nie wie, albo udaje, że nie wie. Tak czy inaczej, sprawia wrażenie kogoś, kto stracił już zupełnie kontakt z rzeczywistością i przeniósł się w świat własnych fantazji. W tych fantazjach być może faktycznie staje się kimś na kształt emerytowanego zbawcy narodu, jak to kiedyś powiedział Teresie Torańskiej. Zbawcy, który zdrową tkankę wspólnoty chroni przed inwazją jakichś rozszalałych tęczowych degeneratów pragnących zniszczyć „polską rodzinę, polską szkołę i polskie życia”.

Jednak okoliczność, że Kaczyński pogrążył się doszczętnie we własnych fantazjach, nie oznacza bynajmniej, że jego polityka stanie się przez to mniej skuteczna. Przeciwnie, wielkie społeczne przemiany i rewolucje bardzo często mają źródło właśnie w tej z pozoru ulotnej i mało znaczącej sferze wyobraźni, marzeń, lęków i obsesji.

Bo jeśli pomiędzy wewnętrznym światem jakiegoś polityka a zbiorową imaginacją wystąpi sprzężenie, jeśli czyjeś lęki, pragnienia i obsesje padną na podatny społecznie grunt, wówczas coś, co z pozoru jest kompletnie nierzeczywiste, może nagle stać się przyczyną jak najbardziej rzeczywistych zdarzeń.



Wrogowie Rodziny „wdzierają się” do jej wnętrza

Prawdziwie groźna ideologia – znamy to zarówno z historii, jak i z teraźniejszości – oparta jest właśnie na fantazjach i mitach. Ślepa jest przy tym na jednostkę, ślepa na indywidualne doświadczenie, na potrzeby, emocje, pragnienia i prawa pojedynczego człowieka. Dzieli świat na dwa uniwersa – jasne i ciemne, pożądane i niepożądane, sojusznicze i wrogie. Na uwadze ma zawsze jakieś ogólne dobro – Partię, Proletariat, Boga, Kościół, Rodzinę, albo Naród. Jest to dobro najwyższe, byt o cechach prawie idealnych. Prawie, bo pomiędzy ideałem a rzeczywistością zawsze występuje bolesny rozdźwięk. Ideologia podsuwa tu jednak uwodzicielskie wytłumaczenie, a zarazem lekarstwo na ten dysonans: to efekt działania nieustannie zagrażających dobru ciemnych sił. Z ich właśnie powodu Naród, Państwo, Kościół, albo Bóg nie odpowiadają idealnemu opisowi. Przedstawiciele innych nacji psują spoistość Narodu; anarchiści i wichrzyciele demontują Państwo; grzesznicy oraz Szatan we własnej osobie naruszają świętość Kościoła; bluźniercy obrażają Boga, przez co jest on wciąż niezadowolony i zsyła na nas różne nieszczęścia; zaś wrogowie Rodziny „wdzierają się” do jej wnętrza, gdzie z upodobaniem seksualizują dzieci i wywołują rozwody. W domyśle jest komunikat: gdyby te wszystkie straszne rzeczy się nie działy, gdyby ci wszyscy straszni ludzie nie istnieli, żylibyśmy wreszcie w pełnym spokoju i szczęśliwości. A zatem w imię nierealnej Rodziny, Kościoła lub Partii należy uruchomić wszelkie środki opresji wobec realnie istniejących ludzi, którym przypisuje się nierealne cechy i przewiny.

Siła tych fantazji, ich potencjał emocjonalny, są potężne. Odwołują się one w końcu do odwiecznej wizji raju, życia idealnego, doskonałego, pozbawionego trosk. Tłumaczą dlaczego w tej chwili świat nie jest doskonały, wskazują odpowiedzialnych za ten stan rzeczy i obiecują, że potrafią doskonałość trwale zagwarantować. Dlatego właśnie poruszają tłumy. Katalizują ich lęki, ogniskują przemoc.



Czy Jarosław Kaczyński wie, co robi?

Czy Jarosław Kaczyński naprawdę nie zdaje sobie sprawy z tego, co mówi? Jaką uruchamia retorykę? Jakie przywołuje siły? Czy nie zdają sobie z tego sprawy basujący mu prawicowi publicyści? Czy kompletnie stracili z oczu rzeczywistość? Czy nie rozumieją z jak monstrualną manipulacją mają tutaj do czynienia? Czy nie dostrzegają, że szczucie na gejów i lesbijki oznacza dziś alians z kibolami i faszystami, bo cały cywilizowany świat idzie w przeciwnym kierunku?

Czy naprawdę nie dostrzegają zagrożeń płynących z ideologii rozpowszechnianej przez prezesa PiS i polski episkopat?

Pobierz Aplikację TOK FM i słuchaj sprytnie: