In datzelfde jaar stopte Paul Sr. als autocoureur omdat de kosten te hoog werden, tot grote opluchting van vrijwel iedereen binnen de racewereld. Zijn stemmingswisselingen en agressieve uitbarstingen werden gemist als kiespijn. Een IMSA-official beschreef hem als “de meest angstaanjagende persoon die ik ooit heb ontmoet”. Zijn zoon, die vaak ook doodsbang voor zijn vader leek te zijn en alles deed wat hem werd opgedragen, bleef wel actief als autocoureur. Junior had veel meer talent dan zijn vader, maar door zijn discutabele verleden – jarenlang betrokken zijn bij drugshandel staat immers niet geweldig op je cv – wilden veel sponsoren liever niet met hem in verband gebracht worden.

Een jaar later, in 1983, was een nieuw dieptepunt in het leven van John Paul Senior. In april van dat jaar knalde hij Stephen Carson, een voormalig partner van hem en getuige in een grote drugssmokkelzaak, neer. Carson kreeg van dichtbij vijf kogels op zich afgevuurd. Met dank aan het belabberde richtingsgevoel van Senior kon Carson het verhaal wonder boven wonder navertellen. Senior leek veroordeeld te gaan worden, maar de Amerikaanse politie was even vergeten dat hij een verdwijntruc had waar Houdini nog een puntje aan kon zuigen. Hij ontsnapte en werd later vermomd gevonden in een Zwitserse bank. Eenmaal terug in Amerika werd hij veroordeeld voor drugssmokkel en het neerknallen van een getuige, en bleek hij en passant ook nog een ondergrondse ruimte gegraven te hebben in Georgia, waar hij zich kon verbergen en waar hij van plan was om wiet te gaan kweken. Hij kreeg 25 jaar celstraf en Paul Jr., die weigerde om tegen zijn vader te getuigen, moest uiteindelijk 28 maanden brommen wegens drugssmokkel.