Shinji Ono won in mei 2002 met Feyenoord de UEFA Cup, en werd zo de eerste Japanse voetballer die een grote Europese prijs won. Het maakte hem tot een superster in eigen land: Ono kon geen moment rustig over straat in Japan. Dit in tegenstelling tot Rotterdam, waar hij weliswaar geliefd was, maar met rust gelaten werd – op een horde Japanse journalisten na. Ono, die in Japan de bijnaam Tensai (het genie) kreeg, is inmiddels vijftien jaar weg uit Nederland. Ik ben benieuwd hoe het nu met hem gaat. De meeste profvoetballers kappen op hun 34ste met hun carrière, maar Ono staat op zijn 40ste nog steeds onder contract bij de Japanse profclub Ryukyu. Voor die club trapte hij dit jaar nog regelmatig een balletje, tot de uitbraak van het coronavirus. Ik sprak hem over de late herfst van zijn carrière en zijn tijd bij Feyenoord in Nederland. VICE Sports: Ha Shinji, hoe gaat het met je in deze voetballoze tijd?

Shinji Ono: Goed hoor. Mijn gezin en ik zijn gezond en zitten thuis. We wonen op Okinawa, het zuidelijkste eiland van Japan. Ik mis het voetbal, maar er zijn belangrijkere dingen gaande. Laten we hopen dat de crisis snel eindigt. Onze dochters volgen nu hun schoollessen vanuit huis en ik ben ook weer gaan studeren: ik volg een Engelse taalcursus. Ik wil mijn tijd nuttig besteden. Hoe blijf jij fit in deze tijd?

Ik heb de hele dag een bal aan mijn voeten, en ik doe veel fitnessoefeningen. Daar deel ik filmpjes van op social media, om anderen te inspireren. Ik maakte ook filmpjes van voetbaltrucjes op het trainingsveld bij Ryukyu. Verder eet ik zo gezond mogelijk.

Ik las dat Okinawa bekendstaat als een ‘blauwe zone’ , waar mensen gemiddeld ouder worden dan op andere plekken. Er zijn opvallend veel mensen van honderd jaar en ouder.

Klopt. Veel mensen hier eten erg gezond, bewegen veel, leven buiten in een heerlijk klimaat en zijn sociaal betrokken met elkaar. Ik weet niet of er een specifiek geheim is waardoor mensen op Okinawa zo oud worden. We eten veel goya, tofu en shima-rakkyo. Misschien zit daar wel iets speciaals in, haha. Welke invloed heeft die blauwe zone op een 40-jarige profvoetballer?

Nou, ik voel me heel gezond en fit. Soms merk ik wel dat ik niet meer de jongste ben, zoals met loopwerk. Voetbal is ook veranderd in al die jaren. Het is fysieker en sneller dan vroeger. Ik heb het altijd van mijn techniek en inzicht moeten hebben. Kazayoshi Miura – ik noem hem Jimmy – is een voorbeeld. Hij is 53 jaar en nog altijd profvoetballer bij Yokohama FC. Hij heeft zijn leven gewijd aan het voetbal en is nog superfit. Aan Jimmy zie je dat je heel lang mee kunt als je goed voor je lichaam zorgt. Hoelang zou jij nog profvoetballer willen blijven?

Tot mijn lichaam niet meer kan. Maar ook als ik ben gestopt zal ik blijven voetballen. Ik hoop nog 60, 70 jaar elke dag even met bal een veldje op te gaan.

Sinds Robin van Persie is gestopt, ben jij de laatste speler van het Feyenoord dat de UEFA Cup in 2002 won die nog voetbalt. Hoe vind je dat?

Nu voel ik me nog ouder, haha. Ik kan het voetbal nog geen vaarwel zeggen. Ik bewaar mooie herinneringen aan mijn tijd bij Feyenoord, zeker aan het jaar dat we de UEFA Cup wonnen. De finale met twee goals van Pierre van Hooijdonk en een van Jon Dahl Tomasson, met een assist van mij. Het hele toernooi was bijzonder – ik speelde alle wedstrijden. Later besefte ik pas hoeveel waarde die prijs heeft gehad voor mij. Mijn eerste grote prijs, en dat in mijn eerste avontuur buiten Japan. Alles was nieuw voor mij en ik sprak geen woord Engels of Nederlands, maar ik werd in Rotterdam met open armen ontvangen, ook door de fans. Zij waren geweldig, met al die Japanse vlaggen in De Kuip. Ik voelde me snel thuis.