Ελίτ. Η λέξη-φετίχ των απανταχού λαϊκιζόντων. Λένε ότι κάθε συζήτηση, αν τραβήξει πάνω από μια ώρα, κάπου θα καταλήξει στο Χίτλερ. Αν ακούσει κανείς τον πολιτικό λόγο, αριστερόθεν και δεξιόθεν, η ελίτ, αυτός ο αόρατος, ανώνυμος στόχος, αποτελεί το βασικό κίνδυνο κάθε δημοκρατίας, και πλέον βασικό συστατικό κάθε δήλωσης από όλα τα κόμματα, ακόμα και αν μιλούν για τη συσσώρευση απορριμμάτων.

Για την ακροδεξιά, η ελίτ είναι κάτι μυστηριώδεις μασώνοι βήγκαν δισεκατομμυριούχοι που μαζεύονται κάθε χρόνο στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ψάλλουν «Ρόθτσαιλντ» σε συγχορδία, και μαζί (ή χωριστά) με τη περίφημη Τριμερή επιτροπή αποφασίζουν στο Νταβός πόσο γενετικά τροποποιημένα θα είναι τα φασολάκια μας, αν τα παιδιά μας θα γίνουν ομοφυλόφιλα και αν θα μας σηκωθεί φέτος από το ψέκασμα.

Για την αριστερά η ελίτ είναι αυτοί που διαθέτουν χρήματα που θα έπρεπε να διατεθούν για την δική της πολιτική επιρροή και -κατά προτίμηση- σκάφος για διακοπές. Είναι ο εχθρός, εκτός και αν αποφασίσει να γίνει φίλος και συνοδοιπόρος προς τη μεγάλη επανάσταση που θα τους φέρει μόνιμα στο τιμόνι.

Για τον Άρη Σπηλιοτόπουλο είναι το εισιτήριο της επιστροφής. Για ξένους λαικιστές, πχ. τον κ. Σόιμπλε, η ελίτ είναι οι πλούσιοι της χώρας που φταίνε για τους κακόμοιρους γερμανούς που κατέληξαν να πληρώνουν Ελληνικές συντάξεις. Για όλους έχει ο μπαξές.

Τι είναι λοιπόν αυτή η περίφημη ελίτ που φταίει για όλα και γιατί εν πάση περιπτώσει δεν την έχουμε πιάσει ακόμα; Πριν το απαντήσουμε αυτό, ας αναλογιστούμε πρώτα το σύστημα που τη δημιουργεί.

Εγγραφείτε και ακολουθήστε Διαβάστε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας και τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις στο e-mail σας. Μάθετε Περισσότερα Newsletter Παρακαλούμε εισάγετε μια έγκυρη διεύθυνση e-mail Eυχαριστούμε για την εγγραφή σας! Θα λάβετε σύντομα ένα e-mail που θα επιβεβαιώνει την εγγραφή σας. Υπήρξε ένα πρόβλημα με την επεξεργασία της εγγραφής σας. Παρακαλούμε δοκιμάστε αργότερα Facebook

Twitter

Instagram

Youtube

Ποιος δημιουργεί την Ελίτ;

Η ζωή όλων μας, εντός και εκτός Ελλάδας, είτε έχει μείνει στάσιμη είτε γίνεται χειρότερη την τελευταία εικοσαετία, ακόμα και αν δουλεύουμε σκληρότερα. Τα πραγματικά (εκτός πληθωρισμού) εισοδήματα στην Ευρώπη και στην Αμερική έχουν μείνει σχεδόν σταθερά από το 2000 και μετά, όπως και η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Γιατί όμως αυτό;

Η κρίση του 2000 μείωσε σημαντικά τους παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης. Στη δύση τα πράγματα έγιναν κάπως χειρότερα, αφού η Κίνα άρχισε να ανεβάζει ρυθμούς, διεκδικώντας μεγαλύτερο κομμάτι από την παγκόσμια πίτα. Ο κόσμος άρχισε κάπως να ανακάμπτει, όμως μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 και κατόπιν του καπιταλιστικού συστήματος, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες βρέθηκαν μπροστά σε ένα τεράστιο πρόβλημα:«πως ξαναπείθουμε τον κόσμο να πάρει επιχειρηματικά ρίσκα, όταν κόποι γενεών μπορούν να εξαφανιστούν σε ένα απόγευμα;»

Τότε πάρθηκε η απόφαση σε επίπεδο κεντρικών τραπεζών να τυπωθεί χρήμα, πολύ περισσότερο από ότι στο παρελθόν. Από το 2008 και μετά, τυπώθηκαν πάνω από $15 τρις νέου πλούτου. 45 φορές το χρέος της Ελλάδας και περίπου 90 φορές το ΑΕΠ της – και συνεχίζουμε.

Από αυτά, όμως, σχεδόν τίποτα δεν κατέληξε στα χέρια καταναλωτών, αφού αν γινόταν αυτό, το χρήμα θα γινόταν πληθωριστικό και η θα έχανε την αξία του. Αντίθετα, κατέληξε στα χέρια των τραπεζών, που το χρησιμοποίησαν για να κλείσουν τις τρύπες τους και εν συνεχεία το διοχέτευσαν στις χρηματαγορές. Δημιουργήθηκε λοιπόν πολύς πλούτος που κατέληξε κυρίως σε αυτούς που ήδη είχαν μετοχές και ομόλογα.

Σαν αποτέλεσμα, ένας μισθωτός δεν κέρδισε τίποτα σε πραγματικούς όρους από το 2008 και μετά. (Στην Ελλάδα έχασε τουλάχιστον 30% με 50% του πλούτου του, αφού καταφέραμε επιδέξια να αποφύγουμε την Ποσοτική Χαλάρωση –το τύπωμα χρήματος- της ΕΚΤ. Κυριολεκτικά «βρέχει χρήμα και στην Ελλάδα κρατάμε ομπρέλα»).

Αντίθετα, κάποιος που επένδυσε σε μετοχές τριπλασίασε τα λεφτά του.

Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι οι κερδισμένοι, και ποιοι οι χαμένοι σε αυτόν το καινούριο κόσμο των κεντρικών τραπεζών. Με άλλα λόγια, ας δούμε ποια είναι η Ελίτ.

Κερδισμένοι

Επενδυτές και υψηλά εισοδήματα: Το σύστημα ευνοεί την ανάληψη ρίσκου στα χρηματιστήρια εδώ και μια δεκαετία, και οι κεντρικές τράπεζες πλέον δυσκολεύονται να το αλλάξουν αυτό. Όσοι ήδη είχαν χρήματα, οι υψηλόμισθοι αλλά κυρίως οι πλούσιες οικογένειες, με επενδύσεις σε χρηματιστήρια, είδαν όλο το καπιταλιστικό σύστημα να ευνοεί τις επενδύσεις τους. Έτσι οι ανισότητες εντείνονται. Σύμφωνα με το site VisualCapitalist.com, το 0,7% των πολιτών ελέγχει περίπου 45% του παγκόσμιου πλούτου, και το 9% το 85% του παγκόσμιου πλούτου. Όσο και να προειδοποιεί το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ ότι οι ανισότητες καταστρέφουν την οικονομία, είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από το «τύπωμα χρήματος» χωρίς να ξαναγυρίσουμε στο 2008.