Tygodnik TVP Polub nas

W latach 80. na polskich ulicach co roku pojawiało się około 100 tysięcy polonezów i dużych fiatów. Samochodów było wciąż za mało. Także ich jakość budziła kontrowersje. Temat ten stanął na XVI Plenum KC PZPR. Stanisław Bachliński z FSO podkreślił, że sprawa jakości to nie tylko wina robotnika.Pytany przez dziennikarza, czy nie jest tak, że załoga FSO, która nie raz podkreślała, że jakość jest sprawą honoru, knoci samochody, kategorycznie się nie zgodził. Przekonywał, że o dbałości o jakość świadczy chociażby przerwa remontowa, która poprawia sprawność maszyn. Twierdził, że pracownicy fabryki pracują na tyle, na ile pozwala park maszynowy i materiały, których permanentnie brakuje.XVI plenum miało stać się bodźcem do wzmożenia wysiłków na rzecz poprawy jakości. Podjęto prace, które miały wydłużyć trwałość nadwozia, Załoga miała lepiej zarabiać. Aby poprawić jakość starszego brata poldka – dużego fiata, wkładano do niego części Poloneza.Z biegiem lat konstruktorzy modernizowali poloneza, ulepszając jego wyposażenie. Ale im bliżej było stanu wojennego, modernizacje polegały bardziej na oskubywaniu auta z kolejnych elementów, listw i różnych udogodnień. – Zubożano wyposażenie. Wszystko z powodu oszczędności – wyjaśnia Stanisław Kęszycki.Wciąż jednak bił na głowę fiata 125p, bo był o 12 lat młodszy, nowocześniejszy, miał lepsze wyposażenie. - Miał lepszą tapicerkę i wygłuszenie. Ale wyjątkowe były tylko składaki z silnikami 1800 lub 2-litrowe - mówi Kęszycki.Na lepiej wyposażone egzemplarze mogła liczyć milicja oraz oficjele. Polonezami jeździli także ratownicy czy rolnicy, dla których przygotowano poloneza w wersji truck.