Geen artiest kreeg dit jaar meer aandacht dan de op 10 januari 2016 overleden muziekkunstenaar David Bowie. De muzikant die zich personages eigen wist te maken en vernieuwingen niet uit de weg ging, zorgde twee dagen na het verschijnen van Blackstar voor een schok in muziekland. De personages die hij in zijn leven vertolkte bleken niet alleen zijn successen te omhullen, maar betekende tegelijkertijd bijna zijn ondergang. De combinatie van het overlijden en het uitbrengen van een album die voor een groot deel in het teken stond van zijn naderende dood bracht de ster voor de laatste keer de aandacht die hij verdiende. Drie jaar eerder bracht hij nog het sfeervolle rockalbum The Next Day uit, een album dat hem terug wierp naar de jaren zeventig. Blackstar is een album dat de experimentele wegen niet uit de weg gaat en met bandleider en saxofonist Donny McCaslin de jazz-fusion omarmt. In de aanloop naar het het album toe verschenen er al diverse nummers, zo bracht hij Sue (Or In A Season Of Crime) al in 2014 uit met als B-kantje Tis A Pity She Was A Whore. Een jaar later kwam in samenwerking met de Belgische regisseur Ivo van Hove het toneelstuk Lazarus tot stand, uitgevoerd in New York. Albumopener Blackstar opent in een donkere en grauwe setting, mede gevormd door het drumritme van Guiliana. Het nummer staat bol van de cryptische verwijzingen naar zijn personages, kwakkelende gezondheid en kijk op de hedendaagse wereld. Met de saxofoonklanken van McCaslin voert het nummer zich de jazz-fusion in. Wanneer de buitenaardse klanken met de strijkers en keyboards neerdalen doet Major Tom zijn herintrede. Het personage dat Bowie aanneemt weet zich van het geloof bewust te maken om zijn ware identiteit in delen te onthullen. Het trage ritme smeedt de muzikale gedeeltes in zijn jazzy en funky klanken tot een sfeervol geheel, waarbinnen de orgels, strijkers en blazers een prominente rol innemen. Een ander kunststukje is het aangrijpende en intrigerende Lazarus. Zonder zijn snel naderende dood in acht genomen leek het nummer vooral referenties te maken naar het Bijbelse figuur Jezus, The Man Who Fell To Earth en zijn eigen levensloop. Echter schuilde er in de felle gitaarklanken en de teksten al een gevaar van onheil. De littekens uit het verleden doen David’s gitaarsolo de diepte in werken van zijn personage. Een overweldigende solo van gitarist Donny McCaslin zet het nummer in vuur en vlam. Het nummer dat de verbinding zoekt met de latere dood van Bowie, ontroerend en pijnlijk in zijn tekstuele en muzikale impact. Bowie ten tijde van Low keert terug in de slottrack I Can’t Give Everything Away. De doorlopende beat en de strijkers slepen het nummer naar de afstandelijkheid van het media-circus waar Bowie in zijn carrière door omringt werd. Echter behoudt hij genoeg voor zichzelf om zijn muzikale en kunstzinnige vrijheid te garanderen. Het nummer bouwt zich gestaag op, met een uitmuntende gitaarsolo van Monder en voortdrijvende blazersklanken van McCaslin. Een uiterst fraai slotstuk, waarin Bowie op tekstueel gebied zoveel weggeeft als alleen hij kan permitteren. David Bowie’s creativiteit en eigenzinnigheid vangt hij op in de verpletterende muzikale klanken van het album Blackstar. In zijn cryptische en scherpe teksten geeft hij misschien niet alles weg, maar dat is ook precies waar Bowie zijn kracht ligt. De sterke productie van Tony Visconti komt tot leven in wisselwerking tussen het ritme van de drums en het blaas- en gitaarwerk. David Bowie overleed twee dagen na het verschijnen van het album, maar met Blackstar laat hij nog een keer zien wat voor een ster hij is en hoe hij in zijn lange carrière het licht over ons heeft laten schijnen.

Lees de recensie