Beeld de Volkskrant

Ik ga u iets vertellen over Jesse Klaver. Ik heb daar lang over nagedacht, want ik begrijp heel goed dat wat ik u ga vertellen zijn politieke carrière kan schaden. Kan vernietigen zelfs. Wat mij vooral dwarszit, is de manier waarop ik deze informatie heb vergaard. Dat was in een informele setting. Hij vertelde het mij in vertrouwen. We zaten, vlak voor het programma Jinek, samen voor een spiegel.



Bij Jesse legde de visagist haar hand heel teder onder zijn ravenzwarte haar en legde een lok heel voorzichtig op zijn voorhoofd. Bij mij probeerde een visagist mijn kaalheid te verbergen door de krans grijs monnikenhaar tactisch over mijn schedel te kammen. Jesse en ik keken elkaar aan, zoals je elkaar aankijkt als je samen voor een spiegel zit. Misschien kwam het daardoor, die plotselinge ontboezeming.

Bij kappers heb je het ook. Omdat je ze niet recht aankijkt, maar via de spiegel, word je roekelozer. Ik heb in een drukbevolkte kapperszaak ooit heel hard over het opvoeden van mijn zoon zitten praten. Ik heb foto's laten zien van mijn nieuwe fiets. Ik heb aan mijn kapper, met allemaal gebaren erbij, uitgelegd hoe je vers pastadeeg maakt. Via de spiegel.



Ik kan het niet goed uitleggen, maar mensen die via een spiegel met elkaar spreken, zeggen vaak dingen waarvan ze later spijt krijgen. Zoals Jesse Klaver, die nu deze column leest. Hij weet precies waar ik het over heb. Er werd aan ons haar gevoeld, we keken elkaar aan en toen zei Jesse Klaver: ik volg een onlinecursus ukelele.



Daarna was het even stil. Jesse snapte, door allerlei trainingen, dat hij mij even de tijd moest gunnen om die informatie te verwerken. Daar zat hij, Elvis Klaver, de man die als Kennedy een podium opliep, die door een korte knik met zijn hoofd dertig zetels uit de schoot van duizenden vrouwen klopte, de man die bakfietsbezitters de übergeile uitstraling van een modebewuste metroseksueel schonk. Die Jesse speelde ukelele. Ukelele. Een instrument dat je gaat spelen wanneer je geen instrument kunt bespelen.

Ik moest iets vragen, daar kwam ik niet onderuit. 'Speel je al een liedje?', vroeg ik. Nee, daar was hij nog niet aan toe. Maar het hele idee dat die ukelele vol met liedjes en verhalen zat, dat verpletterde hem. 'Ja, muziek dat is iets moois', zei ik. 'Het verbroedert.' Hij schudde wild van nee. Dat kon Jesse even helemaal geen reet schelen, verbroedering. Het ging hem puur om de band tussen de mens Jesse en zijn ukelele. Hij zag de ukelele als een levend organisme. Wanneer hij ukelele speelde, dan was de strijd tegen de vervuiling even heel ver weg. 'Wat voor een heb je?', vroeg ik. 'Met vier snaren', zei hij.



Nu weet u het. Jesse Klaver speelt ukelele. Dat schijnt belangrijke informatie te zijn. U had, als de film over Jesse Klaver wel was uitgezonden, geweten hoe Jesse macaroni klaarmaakt, hoe hij wakker wordt, hoe vreselijk hij al die aandacht vindt en dat hij oude afleveringen van Tatort woord voor woord kan meespreken. Maar dat de leider van GroenLinks met zijn mond halfopen een akkoord probeert te spelen op een instrument voor wilsonbekwame kabouters, dat weet u door deze column.



Ik moest hem plaatsen. Ik kon niet anders.