Van de redactie De eerste keer dat Mac Miller en Jon Brion elkaar ontmoetten was Miller al hard aan het werk met wat uiteindelijk Swimming (2018) zou worden, een album dat door Brion werd geproduceerd. “Hij kwam de studio binnen en speelde vijf of zes dingen”, vertelt Brion aan Zane Lowe van Apple Music. “Die tracks waren vooral op hiphop gebaseerd. Ze waren geweldig, grappig en persoonlijk en ze gingen een interessante kant op. Na die tracks zei hij: ‘Ik heb nog wat andere dingen. Ik weet niet wat ik daarmee moet doen.’” Die ‘andere dingen’ waren het begin van Circles, het postume album dat door Miller werd gezien als een tegenhanger van Swimming en waarop hij een niveau van muzikaliteit, melodie en kwetsbaarheid bereikt waarnaar hij daarvoor alleen nog maar hintte. Het voelt meer aan als een album van singer-songwriter Harry Nilsson dan als een hiphopplaat. Gezien de variatie op het cv van Brion (met daarop Kanye West, Fiona Apple en Janelle Monáe) was hij de perfecte samenwerkingspartner. Met de steun van Millers familie maakte Brion Circles af, gebaseerd op de gesprekken die hij met Miller had voor zijn overlijden in september 2018. Brion voegde akoestische drums, strijkinstrumenten en diverse overdubs toe. De producer vertelt nu meer over het ontstaansproces van de belangrijkste tracks op Circles en biedt inzicht in hoe het was om zo nauw samen te werken met Miller bij zo’n persoonlijk project.



Circles

“Deze song liet hij aan me horen. Ik voegde met brushes bespeelde cimbalen toe en een vibrafoon. De zelfreflectie die zijn teksten bevatten is veel interessanter dan bij menig andere artiest. Op ‘Circles’ en enkele andere tracks op dit album erkent hij dat zijn persoonlijkheid aspecten heeft waar hij zijn vraagtekens bij zet en waarover hij twijfelt of hij ze kan veranderen. De boodschap in die teksten is heel direct, zo van: ‘Ik zit zo in elkaar en ik vermoed dat andere mensen niet begrijpen hoe ik denk, maar daar heb ik vrede mee’. Het is messcherp. Ik voelde me er vanaf de start honderd procent bij betrokken.”



Complicated

“Als ik het me goed herinner waren bij deze track de vocalen al klaar. Hij liet me zowel dingen horen die nog lang niet klaar waren als afgeronde dingen. Het ging om materiaal voor beide albums. Na het luisteren zei ik dingen als: ‘Dat is geweldig. Het heeft alleen nog een beter basgeluid nodig.’ Elke keer als ik zulke suggesties deed zei hij iets als: ‘Oh, ik ben zo blij dat je dat zegt. Ik wist niet hoe ik dat zelf voor elkaar kon krijgen.’ En andere keren zei ik iets als: ‘Ik vind dit super en ik hou van de boodschap die je brengt. De vocalen zijn geweldig, het ritme ook. Maar ik merk dat halverwege de track mijn gedachten afdwalen. En ik wil niet dat zoiets bij luisteraars gebeurt, want wat je hier zegt is geweldig.’”



Good News

“Aanvankelijk zong hij de tekst voor deze track over een zeer minimale instrumentatie. De teksten waren ongelooflijk, maar er was nog geen refrein. Hij zei: ‘Ik denk dat je er een hoop instrumenten op moet loslaten.’ Ik vroeg behoedzaam: ‘Vind je deze akkoorden oké?’ Hij zei: ‘Nee.’ Dus ik zei: ‘Oké. Ik ga spelen en zodra je iets hoort wat je bevalt laat je het weten.’ Daarna deed ik iets wat ik al bij veel filmregisseurs heb gedaan: ik kijk naar hun lichaamstaal. Dan zie je meteen of ze wel of niet blij zijn. Hij kwam de studio binnen, was heel opgewonden, begon met zingen en dropte ook gelijk een refrein. Ik speelde op mijn keyboard, keek naar hem op en zei: ‘Lekker! Ren naar de microfoon.’ Hij deed dat, kwam terug en was plots onzeker. Hij zei: ‘Tja, ik weet het niet, misschien moeten we dit bewaren voor een andere song.’ Gelukkig accepteerde hij het toch en zag hij in waarom het klopte. Uiteindelijk was het dus zijn beslissing om het zo te houden. Toen hij voor de studiospeakers stond en begon te zingen zei ik al tegen hem: ‘Luister, er is een reden dat je nu deze ingeving krijgt.’”



I Can See

“Er zijn geen woorden voor om te beschrijven hoe zwaar het was om na zijn overlijden een week lang naar zijn nagelaten tracks te luisteren. Het was tegelijk een marteling en een genot. Een marteling vanwege het besef dat we Mac waren verloren. Toen ik ‘I Can See’ hoorde veranderde dat weer in genot. Ik dacht: ‘Wow, dit is enorm goed, ook vergeleken met andere muziek in andere genres. Hij kon zichzelf zo goed uitdrukken.’ En dan werd het weer een marteling, want ik dacht: ‘Je was in staat om zoiets prachtigs te maken en ik had deze track nog niet eens gehoord.’ Ik vroeg me af of hij sowieso van plan was om deze track te laten horen. Was hij misschien te onzeker over ‘I Can See’ of vond hij dat de track al bijna klaar was en daarom mijn hulp niet nodig had? Ik heb geen idee, we kunnen er alleen maar over speculeren. Gelukkig kunnen zijn fans nu ook horen hoe zelfbewust hij was en dat hij niet bang was om dat uit te drukken. De tekst is bewonderenswaardig eerlijk en daarbovenop liet de melodie me huilen.”



That’s on Me

"Hij kwam terug uit Hawaï en liet dit horen. Ik werd omvergeblazen door de song en het gevoel ervan. Hij zei vaak: ‘Oh, jij moet alle instrumenten inspelen.’ En ik zei: ‘Nee, dit is nu al geweldig, ik ga hiermee aan de slag.’ Na de take in de studio vroeg hij: ‘Was het oké?’ Ik kon alleen maar in alle eerlijkheid antwoorden: ‘Ja! Het was geweldig, ik vind het super!’”



Hands

“Hij wilde dat deze track groots, weelderig en filmisch zou klinken. En dat zou eigenlijk gewoon met zijn keyboard kunnen, maar dat wist hij niet! Ik zei: ‘Oh, ik zit te denken aan het soort pianosamples dat Dr. Dre vaak gebruikt. Maar in plaats van piano of pianosamples kunnen we die sound toepassen op orkestrale percussie. Met veel variatie, zodat je subtiele verschillen hoort.’ Hij zei: ‘Goed, voeg alles maar toe.’ Dus ik kon op deze track helemaal losgaan. Hij was heel opgewonden, al had hij geen idee wat ik allemaal zat uit te spoken.”



Once a Day

“Bij een van onze bijeenkomsten liet hij twee of drie dingen horen, waaronder deze track waarop een minipiano of zoiets te horen is. Ik was verbluft door de kwaliteit van de songs. Ik keek echt uit naar onze sessies, want telkens kon ik meer tracks ontdekken. En dan dacht ik: ‘Wow, dit hield je verborgen?’ Echt waar. Ik weet niet wat hij nog meer heeft verstopt, maar deze track was al zo goed als klaar. Het is persoonlijk. Het is hartbrekend. Ik moest lang tegen hem aan praten voordat hij deze track voor me wilde spelen. Ik stemde de instrumenten af, zette alles klaar en verliet de studio. Ik deed de deur niet dicht en ging op de gang staan. Hij begon met spelen en ik hoorde dat het keyboard niet helemaal goed stond afgesteld. Dus ik rende naar binnen en zei: ‘Oeps, laat me nog even dit doen.’ Ik ging weer naar de gang en luisterde naar een paar takes. Ik jankte als een klein kind. En dit is hoe ik kan concluderen dat ik deze track niet alleen maar indrukwekkend vind vanwege zijn overlijden en mijn rouw. Ik stak mijn hoofd om de hoek van de studio en zei: ‘Oh, ik hoorde het een beetje. Het klinkt goed. Speel je ook nog even die partij in op het keyboard? Oké, cool!’ Weer ging ik terug naar de gang en weer huilde ik alle tranen die ik had. Daarna keerde ik terug en kwamen zijn gebruikelijke vragen: ‘Was dat goed? Weet je zeker dat jij niet alles wil inspelen?’ Ik besef dat de rest van de wereld deze sessies niet heeft meegemaakt en dat mijn mening dus wordt gekleurd door deze persoonlijke ervaringen. Maar wat boeit dat? Dit is wat er gebeurde. Dit is wat ik ervaarde. Het was geweldig. Verdere kwalificaties en oordelen zijn wat mij betreft overbodig. Dus bij deze!”