La malkonsentoj pri la lingvo foje okazigas amuzajn situaciojn. Tiel, la Kroatoj, same kiel la Belorusoj aŭ la Ukrainoj uzas la malnovajn slavajn formojn por nomi la jarajn monatojn : ili diras travanj (la herba monato) por nomi aprilon, kiun iliaj najbaroj nomas april . En la miksitaj zonoj, por eviti ian ajn nacian atribuon, la parolantoj ofte uzas ĉirkaŭfrazojn, parolante pri la "kvara monato". La situacio ankoraŭ pli komplikiĝis pro la memaserto de la bosnia, markita de la rekono de iuj turkaĵoj, malmulte uzataj en la ĉiutaga lingvo, kaj poste tiu de la "montenegra". Ĉi lasta skribiĝas per la du alfabetoj sed, de post la sendependiĝo de la lando, en 2006, du konsonantoj estis aldonitaj por esprimi sonojn proprajn al la parolmaniero de tiu lando. La serbaj naciistoj kontestas la ekziston de aparta montenegra identeco, kaj la lingva demando regule flamiĝas en la malgranda ŝtato, kiu ĵus aliĝis al NATO. Antaŭ kelkaj jaroj, la bankaŭtomatoj de la norda parto de la lando - kie loĝas ortodoksuloj, inter kiuj, iuj difinas sin, kiel Serbojn kaj aliaj kiel Montenegranojn, kun ekzisto de ankaŭ gravaj Bosniaj komunumoj - senriske proponis la elekton "denaska lingvo" ( maternji jezik )...

tradukita >> Français — La langue sans nom des Balkans English — The language we can't call Serbo-Croatian Español — La lengua sin nombre de los Balcanes Deutsch — 'In einer Zunge'