Jeszcze za życia niektórzy nazywali go wizjonerem. Od najmłodszych lat był wyjątkowo zadziornym człowiekiem i łatwo wdawał się w konflikty. Może to właśnie ta cecha zdecydowała, że w latach 90., wbrew opinii reszty generalicji, stworzył pierwszą w pełni profesjonalną polską jednostkę sił specjalnych – GROM? Sławomir Petelicki to postać łącząca czasy PRL-u i III RP. Płynnie przeszedł z formacji wywiadowczych starego systemu do tworzenia nowej jakości w polskich służbach mundurowych. Chyba jako jeden z nielicznych był świadomy zagrożeń, jakie czyhają na drodze demokratyzującej się Polski. Z łatwością potrafił rozpoznać niedociągnięcia w systemach bezpieczeństwa, o których nikt nie chciał słyszeć. Pomógł mu w tym wieloletni staż wywiadzie. Miał też jedną rzadką cechę, która dawała mu spore szanse na powodzenie – nieprzerwanie od lat młodzieńczych uczył się od mądrzejszych i stosował się do ich rad. Podwórkowy chuligan Przyszły generał urodził się 13 września 1946 roku w Warszawie, w rodzinie z tradycjami wojskowymi. Zarówno jego ojciec, jak i matka służyli w Ludowym Wojsku Polskim. Wychował się na warszawskim Czerniakowie, gdzie był cenionym podwórkowym wykidajłą. Jego brat, wspominając te czasy, przypomniał sobie żartobliwą uwagę ich wspólnego kolegi, która nieźle oddaje charakter młodego Sławka: Nie pamiętam już, który z naszych kolegów, patrząc na mnie, powiedział: „To są ręce, które leczą”, a następnie zwrócił się do Sławka: „A to są ręce, które kaleczą”. Co ciekawe, Petelicki od najmłodszych lat przechwalał się, że zostanie komandosem. Młody i nieopierzony warszawski zabijaka szybko zrozumiał, że siłę mięśni trzeba wykorzystywać rozumnie. Nieocenione zapewne okazało się doświadczenie w pracy w roli… bramkarza w stołecznym klubie Hybrydy. Wiele osób w takim właśnie miejscu kończy swoją karierę i nie idzie dalej. Petelicki miał tę przewagę, że otaczali go ludzie, którzy wiedzieli, jak nim pokierować. Według relacji najbliższych to dziadek zasugerował mu, by wybrał karierę w służbach mundurowych, i pchnął go w stronę wojska. Zaciąg do MSZ W międzyczasie Petelicki poszedł jednak jeszcze na studia – i to prawnicze, na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończył je w 1970 roku, nie musząc martwić się o miejsce zatrudnienia… bo już je miał. Rok wcześniej rozpoczął pracę w MSZ, gdzie przygotowywano go do zadań operacyjnych w różnych częściach świata. Sposób, w jaki przygotowywał się do uzyskania dyplomu, doskonale pokazuje jego osobowość. Jak opowiadał jego brat:

Myślę, że to, co robił, czynił z ogromną pasją i realizował swoje marzenia. Na przykład: jak kończył prawo, to wymyślił sobie pracę magisterską, której temat był szalenie trudny. Pamiętam ten tytuł: Sposoby i środki nielegalnego porozumiewania się aresztowanych, za specjalnym uwzględnieniem tymczasowo aresztowanych. Dał się nawet zamknąć w więzieniu, żeby opracować „alfabet” tych ludzi. […] Siedział chyba na Rakowickiej, ze zwykłymi kryminalistami, żeby tę pracę napisać. Po studiach Petelicki spędził kilka lat na placówkach dyplomatycznych w Wietnamie i Chinach. Następnie wysłano go do Nowego Jorku, gdzie zajmował się wywiadem gospodarczym – przecież socjalistyczna ojczyzna niedomagała technologicznie. Amerykanie nie dali się jednak oszukać – byli od początku pewni, że mają do czynienia z wysłannikiem tajnych służb.

W latach osiemdziesiątych były bramkarz z Hybryd trafił do Szwecji, gdzie próbował inwigilować Polonię oraz środowiska opozycyjne. Wreszcie, w 1989 roku, objął stanowisko naczelnika Wydziału Ochrony Placówek w Departamencie Łączności Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 13 lipca 1990 Choć służył dla Polski Ludowej 21 lat, Petelicki został pozytywnie oceniony przez elity solidarnościowe. Wydaje się, że było w tym trochę szczęścia. On jednak nie czekał na dodatkowe zaproszenia. Niemal od razu po przełomie wystąpił z wręcz rewolucyjnym projektem. „Oczywiście w tamtym okresie nikt, włącznie z generałem Petelickim, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, jaką kolosalną rolę będą odgrywały

jednostki doskonale wyposażone i wytrenowane (…) oraz bardzo sprawne w działaniu” – komentuje w książce „72 godziny„ Andrzej Kruczyński. Jak generał sam zaznaczył w jednym z wywiadów, swoje szalone pomysły utworzenia jednostki na wzór amerykańskiej Delta Force albo brytyjskiej SAS przedstawiał… na korytarzu. Jego rozmówcami byli dwaj młodzi pracownicy z nowego zaciągu – Bartosz Sienkiewicz i Wojciech Brochwicz. Tak wspominał tę chwilę: Poszedłem do wysokich funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, którzy wszystko o mnie wiedzieli. A jednocześnie miałem pewność, że wobec obecnych i dających się przewidzieć zagrożeń projekt GROM-u odpowiada potrzebom bezpieczeństwa państwa […]. Bez ich pomocy by go nie było… Ta rozmowa dała Petelickiemu nadzieję, że wymyślona przez niego formacja rzeczywiście powstanie. W jej następstwie zyskał wsparcie swojego przełożonego – ministra spraw wewnętrznych, Krzysztofa Kozłowskiego. Ten już 13 lipca 1990 roku wydał stosowny rozkaz (nr 001/90) o utworzeniu jednostki specjalnej. Później Sławomir Petelicki nieraz twierdził, że całe swoje życie miał szczęście do trzynastek. W rozmowie z Michałem Komarem przyznał: Urodziłem się 13 września, w piątek. 13 lipca, też w piątek, minister Kozłowski podpisał rozkaz sformowania GROM-u. Pierwsza gotowa do działania grupa GROM-u liczyła trzynastu żołnierzy. Trzynastka widnieje na sztandarze Jednostki nr 2305.