Michel Morel : ‘Julien was vaste klant. Hij zat altijd alleen, maar deed met iedereen een babbelke, een schattig manneke. Julien is havenarbeider geweest, heeft een bedrijf gehad samen met zijn vrouw, en in de Tweede Wereldoorlog was hij paracommando. Hij heeft nog meegeholpen aan de bevrijding van Berlijn. Op 11 november, als de oudstrijders gevierd worden, draagt hij al zijn eretekens. Ooit hebben aanhangers van het Vlaams Belang zo’n medaille afgenomen, omdat die Belgisch was. Ik was woest toen Julien me dat vertelde, maar Julien zelf reageerde : ‘Laat ze maar doen, ze weten niet beter.’ Na dat incident kregen we meer en meer contact. We deden elke dag ons babbeltje en onze wandeling. Hij ging naar zijn tram of als hij een glas te veel op had, bracht ik hem naar huis. Een taxi vertrouwde hij niet, want die hadden hem al eens in ’t zak gezet. Julien is iemand die goed op zijn centen let.

Sinds de dood van zijn vrouw en zijn zoon, twintig jaar geleden, woonde Julien alleen in een klein huisje in Hoboken. Twee jaar geleden wou hij verhuizen. Hij voelde zich niet meer thuis in Hoboken en wou dichter bij zijn vrienden en stamcafé’s aan de kathedraal wonen. Leon, die architect is, en ik hebben geholpen om zijn huisje te verkopen. Het was maar 45 m2 groot en moest volledig gerenoveerd worden. Het eerste bod dat we kregen was 45.000 euro, maar uiteindelijk heeft Julien er 62.500 euro voor gekregen.

Samen met Julien hebben we een appartement gevonden in de Kaasstraat, in het centrum. Zo kon hij elke dag te voet zijn ronde doen, van de Pelikaan naar café Final, een soepje eten bij Cabron, een koffietje in Bar Deco. Iedereen hield hem mee in de gaten.