Jedna z metod obejmuje wykorzystanie polimerowych peptydów lub krótkich łańcuchów białkowych, które niszczą bakterie, rozrywając ich ściany komórkowe. Metoda okazała się także bezpieczna, gdyż badania wykazały, że cząstki byłyby dla człowieka toksyczne tylko wówczas, gdyby przyjął ich 100-krotnie większą dawkę niż wymagana.

Z kolei na UTSW naukowcy stosują antysensowne cząstki peptydu skojarzone z oligomerami morfoliny. Blokują one pompy i skutecznie usuwają antybiotyk z komórki bakterii. Imitują one DNA lub RNA i wiążą się z odpowiednią częścią genomu bakterii, przez co zatrzymują produkcję białek. Bakterie finalnie stają się wrażliwe na działanie danych antybiotyków.