Ĉefpaĝo

Lingvouzo



Vidu la 26 lingvojn en kiuj aperas Le Monde diplomatique



Via forumo



Ligoj Akceptejo >> 1a julio 2017



Partio konsumata de sia alianco kun Angela Merkel, socio bolanta ĉe siaj marĝenoj

La Germanaj Social-Demokratoj sen kompaso



La Germana parlamenta balotado de la venonta 24-a de septembro ne anonciĝas sub la plej favoraj aŭspicioj por Germana social-demokrata partio. Preter ĝiaj balotaj malsukcesoj dum la lastaj regionaj voĉdonoj kaj ĝiaj akrobataĵaj aliancoj, la kerno mem de ĝia ideologio ŝajnas diseriĝinta. En la municipoj, la konfuzitaj aktivuloj vane serĉas klaran direktlinion.



de William IRIGOYEN En pluva mateno de printempo, grupo de lernejanoj marŝas laŭlonge de la Stadthalle en Bad Godesberg. Neniu el la adoleskantoj direktas sian atenton al tiu eksmoda konstruaĵo, kiu apartenas al la urbo kaj kiu estis la pompejo de la historia kongreso de Germana Social-Demokrata Partio (SPD). En novembro 1959, la marksista organizaĵo kreita en Gotha en 1875 "aprobas ekonomion de libera merkato ĉie, kie konkurenco estiĝas", asertas sian apartenecon al okcidenta bloko kaj montras sian volon malfermiĝi al aliaj sociaj kategorioj ol la laboristoj. Tiuepoke, apenaŭ ĝi ankoraŭ laŭdas "la starigon de nova ekonomia kaj socia ordo" kaj koncedas, ke "kolektiva proprieto estas rajta publika kontrolo, pri kiu neniu moderna ŝtato povas rezigni" [1]... Preskaŭ ses jardekojn poste, tiu kapitulaca programo aperus kiel neakcepteble ekstremisma al la nuntempaj regantoj de la partio. Inter 1998 kaj 2005, SPD reganta kun la verduloj trudis la "Agendon 2010", kompletan detruadon de la socia protekto (pensioj, senlaboreco, labororajto). Partnero junior [2] de koalicio estrata de S-ino Angela Merkel inter 2005 kaj 2009, kaj poste inter 2013 kaj 2017, li tute malaŭdebliĝis : ambigua kiam estis necese malhelpi S-ron Wolfgang Schäuble strangolantan Grekion, konsternita kiam la kancelierino estigis minimuman salajron, ĉefproponon de SPD, konfuzita kiam ŝi pledis por la akcepto de rifuĝintoj en 2015. Tri sinsekvaj malsukcesoj Laŭdita de la gazetaro kaj sondadinstitutoj kiel decidiga turniĝo, la triumfa elekto de la prezidinto de la Eŭropa parlamento, S-ro Martin Schulz, kiel partiestro, devis revigligi la partion kaj prepari venkon en la parlamenta balotado de la venonta 24-a de septembro, post dek du jaroj da konservativa regado. Sed tri sinsekvaj malvenkoj, en marto kaj majo en la regionaj balotadoj de Sarlando, de Ŝlesvig-Holstinio, kaj de Nord-Rejnlando-Vestfalio, malŝveligis la bruvezikon kaj malardigis la esperojn. Eĉ se ili estas apartaĵo de la Germana politika vivo, la regionaj aliancoj de SPD plifortigas tiun senton de malfirmeco. La partio kunregas kvar regionojn kun la konservativuloj de Kristan-Demokrata Unio (CDU) [3]. En tri aliaj ĝi kunregas kun Die Linke, la radikala maldekstro. Ĉe tiu punkto necesas demandi al si mem : forta per siaj fortikaj strukturoj kaj konataj ĉefoj, ĉu SPD daŭre ekzistas kiel politika organizaĵo kapabla proponi socian projekton ? Ĉu ĝi ankoraŭ havas ideologian kompason aŭ ĉu ĝi pluvivas nur por daŭrigi siajn regpostenojn kaj kundividi ilin kun la dekstro ? Laŭ ĝiaj deklaroj pri intencoj, la demando ŝajnas senbaza. La partio diras, ke ĝi volas rekrei socialan merkatekonomion, fari el la ŝtato motoron por kreskado kaj laborkreado, pli imposti la altajn enspezojn, reguligi la financajn merkatojn, lukti kontraŭ la ekscesaj uzoj de portempaj laboristoj, plivastigi la rajtojn de la laboristoj en la kompaniaj komitatoj, ktp. Apriore malmultaj komunaj punktoj kun la celoj de la kristan-demokratoj, laŭdantoj de libermerkato plej senlima kaj de imposta malpliigo, kontraŭstarantaj reestigon de la imposto pri riĉeco kaj grandaj batalantoj kontraŭ publika ŝuldiĝo. Tamen, la diversaj koalicioj inter CDU kaj SPD, tutnaciaj kaj regionaj, montras programecan influon inter la du partioj. Ili tamen donas la impreson, ke la social-demokratoj pli lasas politikajn cedojn al siaj kontraŭuloj ol reciproke. Pro tio la aktivuloj kaj simpatiuloj sentas forlason. Deveninta el Dülmen, komunumo en Ruhr-regiono, kie eksfabrikoj estas ŝanĝataj al belaj dometoj, S-ro André Stinka, kandidato de SPD en la lasta regiona balotado de Nord-Rejnlando-Vesfalio, agnoskas diferencon inter la paroladoj kaj la realo :"Ni senĉese parolas en la partio pri la sorto de la virinoj solaj kun infanoj. Sed kiu el ni vere konas ilin ? Iuj elektitoj ne plu parolas al la homoj, kiujn ili devas alparoli." Nun emerito, S-ro Rainer Einenkel, eksprezidanto de la kompania komitato de Opel estas pli severa. SPD, li bedaŭras, "forlasis la laboristojn ĉar ĝi pensis, ke per si mem ili malaperos". Tiu konstato baziĝas sur longa terena sperto, dum kiu li traktadis kun lokaj social-demokrataj elektitoj multajn socialajn dosierojn ĉefe ligitajn al fabrikfermoj : "La problemo de SPD, li pludiras, estas ĝia emo regi kun iuj kaj aliaj. Tiu partio havas problemon kun siaj propraj radikoj. La sama afero estas direbla pri kristan-demokratoj, sed CDU estas pli ligita al siaj ideologiaj fundamentoj." Kanceliero de 1998 ĝis 2005, S-ro Gerhard Schröder atingigis paroksismon al tiu ideologia konfuzo. Kune kun la novliberala "tria vojo" de S-ro Anthony Blair en Unuiĝinta Reĝlando la social-demokrata ĉefo lanĉis la "novan centron" : sub preteksto de kuro al produktiveco, li malpliigis la ŝtatajn helpojn, liberigis la laborajn regulojn kaj postulis ke ĉiu ajn pli zorgu pri si mem. En kelkaj jaroj la malriĉegaj laboristoj anstataŭis la senlaborulojn, fakte la preciza malo de tio, pri kio pretendas SPD. La partio de tiam disiĝis el sia aktivula bazo kaj malvenkis la balotadojn. Plej ironie, en sia unua deklaro pri ĝenerala politiko, fine de 2005, la nova kancelierino laŭdis la kuraĝon de sia antaŭulo... Du jarojn poste Die Linke naskiĝis, maldekstra movado tute oponanta al tiu nov-liberala direkto. Favori koaliciojn kun tiu partio povus helpi SPD-on por firmigi sian maldekstran radikon. Sed ĉe la nacia nivelo la demando flamigas debatojn : "SPD ne povas alianci kun Die Linke, precipe ĉar tiu partio aktivas por eliri el NATO" - kaj eĉ por ĝia disiĝo, asertas la social-demokrata eksdeputito Helmut Kuhne. Tamen la du partioj kune regas en la regionoj de Berlino, de Brandenburgio kaj ankaŭ Turingio, en kies ĉefurbo Erfurto estas la sidejo de la regiona parlamento. S-ro Matthias Hey, prezidanto de la social-demokrata grupo de tiu regiono, opinias, ke S-ro Bodo Ramelow, estro de la regiona registaro (Ministerpräsident), estas realista politikisto kun kiu lia partio bonvole kune agas, "kiam temas pri lukti kontraŭ malegaleco en lando, kiu havas unu milionon da milionuloj". Sed li agnoskas la ekziston de gravaj malkonsentoj kun la partnero. La pasintan jaron, ekzemple, kiam la nacia koalicio CDU-SPD volis forpeli la senrajtigitojn pri azilpeto Alĝeriajn, Marokajn aŭ Tuniziajn, Die Linke kaj la verduloj kontraŭis. Sociologia ŝanĝiĝo Multaj elektitoj de SPD, kiujn ni renkontis, asertas, ke ilia "natura aliancano" en la parlamento tute povus esti Die Linke, se al tiu partio aniĝus "nur pragmatistoj". Subdirite : elektitoj de la oriento kutimiĝintaj fari koaliciojn kun social-demokratoj, male al tiuj de la okcidento, miksaĵo "de ekskomunistoj, de anarkiistoj, de seniluziiĝintoj el nia partio", kiel acide nomas ilin S-ro Andreas Bausewein, urbestro SPD de Erfurto. Sed antaŭ tio, li pludiras, "ni devas demandi al ni mem kial la partio estas nun en tiel malfacila situacio : ĝi sociologie ŝanĝiĝis. Ĝi estas perdinta siajn tradiciajn voĉdonantojn, la laboristojn". Jen alia argumento ofte proponita por klarigi, kial ĝi suferas pri ŝatoĉeso : la social-demokrata partio ne plu portas socian kontraŭmodelon, ne eĉ ĝeneralan politikan projekton, de post kiam ĝi gajnis siajn ĉefajn batalojn - unuaj kolektivaj konvencioj, lukto por la agnoskado de la sindikatoj, okhora labortago, kreo de kompaniaj komitatoj, de senlaborasekuro, paciĝo kun Germana Demokratia Respubliko kaj la orienta bloko en la jaroj 1970-aj (Ostpolitik), ktp. Eble, per tro da kunregado kun CDU, la social-demokratoj kondamnis sin mem al esti nur sociala konscio de la Germana dekstro. En la parlamento de Meklenburgio-Antaŭpomerio, en Schwerin, en kiu SPD regas kiel partnero en koalicio regata de la kristan-demokratoj, oni forbalaas tiun riproĉon. "Estas fundamenta diferenco", asertas S-ro Thomas Krüger, prezidanto de la social-demokrata grupo. "Ni volas pli da kolektivaj intertraktadoj pri salajra egaleco inter la oriento kaj la okcidento. Tio ne estas la volo de CDU. Pri la labordaŭro niaj kolegoj kaj ni ne diras la samon. Ni aktivas por senpageco de la instruado, ili, ne. Kaj ja ili volas privatigi ĉion. Ja ni reasertas la gravecon de la ŝtato." Tamen en mallarĝaj limoj, laŭ la principo decidita en Bad-Godesberg : "konkurenco plej kiel eble, planado plej kiel necese." Laŭ S-ro Benjamin Himmler, oficisto de Friedrich Ebert Stiftung, politika fondaĵo tamen proksima de SPD, la social-demokrata partio "iĝis konservativa. Ĝi aktivas por senŝanĝado. Ne surprize ĝi iĝis la natura aliancano de CDU". S-ro Himmler promesas : se, post la venonta balotado, la "granda koalicio" en Berlino daŭras, li eksiĝos. Dume, li, kaj aliaj, demandadas sin ĉu S-ro Schulz, nomita listoĉefo de la partio post la rezigno de S-ro Sigmar Gabriel, kapablos korpigi noviĝon. La prezidinto de la Eŭropa parlamento multobligas kontraŭdirajn signojn. Li agnoskas, ke la reformoj de S-ro Schröder kreis generacion de "malriĉegaj laboristoj", asertas voli pli bonan kompenson por senlaborado, pli valorigi la pensiojn, lukti kontraŭ trouzado de portempaj laborkontraktoj, ĉiuj opinioj, kiuj plaĉas al S-ro Reiner Hoffmann, prezidanto de la Germana konfederacio de sindikatoj (DGB). Senkonteste la sindikatoj kaj SPD havas pli bonajn rilatojn ol dum la regado de Schröder. Sed S-ro Schulz ankaŭ scias, kiel okupi pli konservativajn poziciojn. Ekzemple, kiam li aludas konjekton pri eliro de Grekio el la zono de eŭro se la "nececaj reformoj" ne estos plenumitaj. "La ideoj pri sociala justeco de la oficiala kandidato de SPD ankaŭ ne klare montriĝis por la okuloj de la voĉdonontoj", opinias Martin Koschkar, politikologo de la universitato de Rostock. Martin Schulz, produkto de amaskomunikiloj S-ino Sahra Wagenknecht ja rimarkis tion. Taksata tro ekstrema de multaj social-demokratoj, la oficiala kandidato de Die linke instigas SPD-on reiri al siaj fundamentaĵoj. Precipe al preciza ekstrakto de ĝia programo de Berlino, subskibita en 1989, [4] : "La nuntempaj civitanaj revolucioj pli promesis liberecon, egalecon kaj fratecon ol ili plenumis ilin. Tial la laborista movado postulas solidarecan socion kun libero por ĉiuj. Fundamenta historia sperto devas okazi : ne sufiĉas ripari la damaĝojn de kapitalismo. Nova ekonomia kaj socia ordo estas necesa." En siaj libroj pri SPD [5] la politikologo Franz Walter priskribis la iompostioman drivadon ideologian kaj sociologian de tiu partio al "nova centro". Laŭ li, la partio ne plu havas "socialisman celon". Ofte estis riproĉata al S-ro Schulz lia tro proksima rilatado kun lia kolego de Eŭropa Komisiono, la liberala Jean-Claude Juncker. Por la balotado de septembro li ŝajnas voli nur iomete iri pli maldekstren, por marki ian diferencon, sed sen aserti ian veran ŝanĝon. Lia plej granda "kapitalo" estas lia eksternorma biografio kaj lia simpatia personeco, popolproksima. Tiu "produkto" plaĉas al amaskomunikiloj, kies furoroj estas mallongaj. Li mem revas sin kiel novan Willy Brandt, kanceliero de 1969 ĝis 1974. Tiuepoke SPD havis pli ol unu milionon da aktivuloj, kaj nun nur 445 000. Forta de sia klara politika mesaĝo, tiam ĝi havis neniun gravan konkurencon ĉe sia maldekstra flanko. William IRIGOYEN Presebla versio



En tiu ĉi numero:



- Stranga milito en la Golfo

- Tiom longe, kiom …

- Inter energiaj suvereneco kaj modeleco



- La kompleta resumo 1a julio 2017









echo "La aŭtoro"; ?>



William IRIGOYEN

Ĵurnalisto.

(vidu)



La lastaj artikoloj de tiu ĉi aŭtoro:



Germanujo - Kiel la spartakismo estis detruita







Tradukita de:

Thierry TAILHADES

el la franca



[1] SPD, "La fundamenta programo de la germana social-demokrata partio", Friedrich Ebert Stiftung, 1959, http://library.fes.de/prodok/fa89-0... [2] Partnero en koalicio estrata de partio, kiu akiris pli da seĝoj. [3] Meklenburgio-Antaŭpomerio, Sarlando, Saksio, Saksio-Anhalto. [4] SPD, "Grundstzprogramm der Sozialdemokratischen Partei deutschland", Berlino, 20-an de decembro 1989, http://library.fes.de/prodok/fa90-0... [5] Franz Walter, Die SPD, Vom Proletariat zur neuen Mitte, Alexander fest, Berlino, 2002, kaj Die SPD. Biographie einer Partei, Rowohlt Taschenbuch (3-a eldono), Reinbek, 2015. Klaku