Het aantal vrouwen onder ‘s lands racisten stijgt nog altijd maar mondjesmaat. Eén blik op het bankje van aangeklaagde racisten bij het proces van Sylvana Simons en je ziet dat streefcijfer van 30% bij lange na niet wordt gehaald. Racisme is een mannenwereld.

Zo weet Irene van Boekel, ondanks een indrukwekkend CV, maar niet door te breken. Ze kijkt droevig voor zich uit, “Afschieten dat wijf,” leest ze op van haar iPad. Ze neemt een slok van haar koffie. Van Boekel verstuurde de afgelopen jaren honderden racistische tweets, maar voelt zich desondanks niet geaccepteerd in racistische kringen. “De racistische wereld is helaas nog steeds erg seksistisch,” zegt ze. “Je komt er als vrouw heel moeilijk tussen.”

Van Boekel: “Als je wordt aangeklaagd is dat vaak alleen omdat je een vrouw bent, niet omdat je een racist bent.” Ze begraaft haar gezicht in haar handen. “Sorry,” snikt ze. “Soms wordt het onrecht me echt even te veel.”

Het verhaal van Irene staat niet op zichzelf. Duizenden vrouwen komen niet aan de bak als racist. Over de oorzaak wordt hevig gediscussieerd. Veel mannelijke racisten vinden dat vrouwen beter hun best moeten doen en dat je met parttime racisme niet aan de top komt. Zelf ziet Irene een andere reden: “Het is allemaal de schuld van die zwartjes.”