Op de Vredesconferentie van Parijs, die een einde moest maken aan de Eerste Wereldoorlog, hadden de Belgen maar één eis die echt telde: ze wilden geld, veel geld, om hun rampzalige situatie te boven te komen. “Het ging om het leven”, zo schreef minister van Buitenlandse Zaken Paul Hymans, de delegatieleider op de conferentie.

België was er inderdaad ellendig aan toe. Onnoemelijk veel huizen, gebouwen, wegen, spoorwegen, bruggen, akkers en diverse voorzieningen waren vernietigd door het oorlogsgeweld of door het optreden van de Duitse bezetter. Daarnaast hadden de Duitsers tijdens de lange bezetting heel wat materiaal opgeëist en hadden ze bij hun vertrek nog flink wat meegenomen, van treinwagons tot vee.

Nu het grondgebied bevrijd was, was de situatie nauwelijks verbeterd. De economie lag stil: de treinen reden niet, fabrieken waren vernietigd of van hun machines beroofd. De werkloosheid was enorm. Intussen moest het Belgisch leger op oorlogsvoet worden gehouden om een stuk van Duitsland te bezetten. Dat alleen was een geweldige kost. Hoe kon de overheid ook maar het begin van de wederopbouw financieren?