Błagamy o pomoc – Michałowi kończy się czas!

Ile razy można przegrać? Tylko raz! Białaczka 3 raz okazuje się silniejsza. Ile jeszcze można żyć nadzieją i rozczarowaniem na przemian? To już trzecia wznowa – czwarty szok i łzy, bo jak się nie załamać, kiedy życie ucieka niemal z godziny na godzinę.

Jakie Michał ma szansę na przeżycie, przy czwartym ataku tak strasznej choroby? Coraz mniejsze, bo do każdego leczenia podchodzi bardziej wyniszczony. To i tak cud, że wciąż pojawiają się jakieś nowe metody walki z tą straszną chorobą. Tym razem po nową nadzieję na życie musimy lecieć aż do Chin. Terapia nazywa się Car-T cells. Już raz Michał był leczony tą metodą i była ona bardzo skuteczna przeciwko tym komórkom białaczkowym, które wtedy Michał miał we krwi. Niestety, ponieważ białaczka zmutowała, terapia musi być powtórzone, tylko teraz trzeba tak zmodyfikować limfocyty Michała, żeby zwalczyły postać, która jest obecnie.

Michał miał wrócić do szkoły, kiedy 5 stycznia dowiedział się, że umiera, a bez leczenia przeżyje najwyżej 3 tygodnie. "Był załamany i mówił straszne słowa – nie chcę się już więcej leczyć" – opowiada ojciec Michała. W Niemczech we Fraknfurcie, lekarze namówili Michała, by jeszcze raz zawalczył o swoje życie…

Michał przegrywa z białaczką! Rok temu miał za przeciwnika tylko raka. Teraz jest o wiele gorzej, przeciwników jest więcej – rak – 3 wznowa, czas i pieniądze.

Kiedy pierwszy raz w jego życiu pojawiła się białaczka, Michał długo siedział w internecie, czytał, jakie ma szanse, jak długo jeszcze będzie żył. Wtedy był to szok, bo oznaczało to, że wraz z pełnoletnością kończy się normalne życie. Nigdy już nie zapomni strachu, który opadł na niego w drzwiach oddziału onkologicznego i wypełnił jego życie.

Oddział miał stać się jego jedynym domem, jedyną szansą na życie, jego być albo nie być. Nic dziwnego, że tak bardzo się bał… Na oddziale onkologicznym widział tylko to, co wcześniej znał jedynie z telewizji. Choć żył i walczył o życie, dla świata niemal umarł, bo kuracja ostrą chemią wymusiła izolację. Przeszedł przez najgorsze, po leczeniu niemal słaniał się na nogach, dlatego może słowa lekarza brzmiały tak okrutnie – "leczenie nic nie dało, wszystko na nic, bo chemia nie przyniosła poprawy. Trzeba zastosować mocniejszą, taką, która zniszczy szpik, a potem spróbować ostatniej deski ratunku – przeszczepu." To wszystko brzmiało jak zły sen, który był zaprzeczeniem tego, jak Michał wyobrażał sobie swoje życie. Musiał być dzielny, wtedy kiedy chciało mu się płakać, nie mógł zawieść swojej mamy, która płakała wciąż za nich oboje.

Czuł, że umiera na oczach rodziców, których przecież nigdy nie chciał rozczarować. Teraz patrzył, jak matce pęka serce, jak ojciec bezradnie ściska pięści. Najgorsze było to, ze życie biegło dalej, i jeśli on nie da rady dotrzymać mu kroku, nigdy nie uda mu się do niego wrócić. Pozostała nadzieja, bo kiedy ma się 19 lat, nadziei jest w człowieku bardzo dużo. Starasz się odszukać szans, trzymać się ich kurczowo, bo wtedy wracają w pamięci dobre obrazy, wraca sens.

Kiedy powiedzieli, że szpik podjął prace, Michał czuł się już jak zwycięzca. Zaczął planować dalej niż na miesiąc do przodu, zaczął już żyć wyobrażeniem o końcu tego piekła. Obiecał sobie, że już nigdy tu nie wróci, bo już dość czasu zabrał mu rak.

Nie było na świecie większego cierpienia, niż to, które opanowało go, w chwili, gdy usłyszał słowa lekarza – "ostra białaczka limfoblastyczna typu B, PH like – 2 wznowa! Ratunek przyszedł od Was, zapalił znów światło nadziei, które tym razem świeciło wyjątkowo krótko.

Teraz Przy 3 wznowie Michał nie dotarł nawet do przeszczepu szpiku. Przyszła straszna wiadomość, która podcięła mu skrzydła. Kilka tygodni temu białaczka zabrała kolegę z oddziału – Oskara. Jak mamy teraz z nim rozmawiać, co mówić? Że wszystko będzie dobrze każdy boi się powiedzieć, bo ta choroba wraca zwykle wtedy, kiedy wszyscy myślą, że będzie już dobrze…

Co mamy teraz zrobić? Odpuścić? Michał ma jeszcze jedną szansę do wykorzystania – Jego organizm więcej prób nie wytrzyma, ale nikomu nie można odmówić walki o życie. Tym razem po nową nadzieję na życie musimy lecieć aż do Chin. Terapia nazywa się Car-T cells i jest nastawiona. Te Chiny, ta podróż życia już teraz trzymają Michała na duchu. Gdyby nie dostał tej szansy, prawdopodobnie nie chciałby się już dalej leczyć!

Byliście z Michałem przy każdej wznowie i w każdej walce o życie. Prosimy, pomóżcie nam jeszcze tym razem. Nasze dziecko może żyć, mieć w perspektywie studia, wakacje… W Jego wieku śmierć powinna być czymś odległym. Tymczasem śmierć trzymamy za drzwiami i walczymy o kolejny cud.





