Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. zwrócono uwagę na potrzebę uporządkowania spraw walutowych. Na terenach odrodzonej Polski funkcjonowały wtedy cztery obce waluty i pieniądze regionalne. Funkcje tymczasowego banku emisyjnego pełniła Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa. Na podstawie uchwały z dnia 15 stycznia 1920 r. Sejmu Ustawodawczego marka polska stała się prawnym środkiem płatniczym. Jednak, ze względu na rosnącą inflację już 29 kwietnia 1924 r., decyzją Władysława Grabskiego, markę polską zastąpiono złotym.

Mimo że nowa waluta pojawiła się w 1924 r., to rok 1919 Bank Polski uznaje za związany z nadaniem polskiej walucie oficjalnej nazwy. Jak podkreślono, "dokonał się tym samym kolejny akt przywracania w pełni niepodległego państwa".

Z czasem pojawiły się sugestie unowocześnienia banknotów emisji 1948 r. Doprowadziło to do wprowadzenia serii "Wielcy Polacy", która ukazała się w latach 1974 - 1993. Na pierwszym banknocie miała znaleźć się podobizna Marii Skłodowskiej-Curie, jednak ówczesne władze uznały za niestosowne, by widniała na nim kobieta. Banknot czekał 18 lat na emisję. Ostatnim wprowadzonym w okresie PRL-u banknotem było 200 000 złotych z panoramą Warszawy.

Ostatnie banknoty z serii "Wielcy Polacy" zostały wycofane z obiegu w 1997 r. Można było je wymieniać w kasach Banku Polskiego do końca 2010 r. Później straciły ważność.

(dm; źródło: Bank Polski; Histmag)