Saluton !

Vi verŝajne demandas vin kial mi elektis tiun titolon ?

Ĉi-tiu formulo ne estas provokado, nur mia vidpunkto.

La plej grava afero laŭ mi :

Estas multe da libroj, paperaj aŭ interretaj artikoloj kaj multego da socialaj retoj, sed preskaŭ neniam voĉparolas esperanton ; ili preferas skribi, eble timigate per ilia antaŭsupozata nekapablo esprimi mem voĉe.

Mi tute komprenas la neceson multe skribi por akiri vortprovizon kaj esprimi precizajn kaj subtilajn pensojn, sed lingvo estas farita por vibri ! La voĉo komunikas emociojn kiuj direkte tuŝas la koron, estas konkretigaĵo (pliprecize konkretigado) da necesaj kaj utilaj pripensadoj.

Vi certe ŝatas kantojn (eble ankaŭ kanti :D), ĉu ne ? Do kial ne paroli por emociiĝi pere de fizikaj sencoj ? Je la komenco de la humaneco, la parolita lingvo permesis nin tuj interagi kun aliuloj kaj konstrui multajn aferojn kiuj igis la mondon tiel ĝi estas, kaj la kantado ofte donis (ankaŭ donas) forton por labori. Do, por krei realajn enradikigitajn ligojn kaj kunpartopreni al grandaj projektoj, voĉparolu ! Ĉesu timi pri via voĉo :)

La ne alloga aspekto de la lingvo

Vi kaj mi scias ke esperanto estas gramatika kaj humanista trezoro, sed aliuloj ne vidas (perceptas) tiun. Lingvo estas subtenita de sia kulturo kaj (pligrave) ekonomio. Oni ekkonscias pri lingvo nur kiam ĝi aspektas kiel evidentaĵo tra objektoj, vestoj, spektakloj, televidprogramoj, ktp. (alivorte konsumaĵoj) ene de niaj kulturoj. Ekstere de tiu aspekto, nur estos interesitaj per lingvo lernado la homoj kiuj serĉas sciojn aŭ ilojn.

Esperanto ankaŭ bezonas esti reprezentita per famaj kaj influaj homoj (spektaklo aŭ politiko mezo). Tiaj individuoj ofte estas konsideritaj kiel ekzemploj sekvi. Eble estus bona afero peti al famuloj promocii esperanton tra siaj publikaj profiloj kiel tvitero (aŭ fizike se oni bonŝancas).

Ili, ekzemple, povus subteni peticion kaj doni siajn opiniojn pri esperanto.

Nenio estas stulta kiam oni kredas en la potenco de unu libereca egaleca frateca ideo (Franca povo :D).

La neaktiveco, inercio, pigreco de multe da esperantistoj

Antaŭ finigi mian artikolon kaj priparoli tiun lastan punkton, mi volas klarigi ke mi ne estas ekzemplo kaj ke miaj kritikoj ankaŭ koncernas (eble unue) min.

Mi ofte rimarkis ke homoj, unuatempe, entuziasmas, tiam poste malkuraĝiĝas. Pro tiu fenomeno, ili plimulte restadas eternaj komencantoj kaj multe krokodilas. La ĉefa kialo, laŭ mi, estas ke ne ekzistas realan “malmolan kernon” ; do, kiel perdita energio, la vigleco je la koro de la komunumo disiras. La konstanteco nur povas ekzisti se oni havas motoro(j)n ; La radoj sole ne povas movi nin antaŭen.

Mi povus doni multajn ekzemplojn pri la neaktivaj lokoj (YouTube, Discord (babilejo), ludoj (kiel majnkrafto), ktp.), sed vi certe jam konas tiujn realojn.

konkludo

Mi estus povinta aldoni pli da detaloj pri miaj opinioj, sed mi haltas sur ĉi-tiuj lastaj linioj kaj mi gratulas homojn kiel Vanege aŭ EvilDea kiuj estas mirindaj ekzemploj por daŭri la esperanto-lernadon kaj niajn agojn kore de la komunumo.

PS : Mi certe faris erarojn, do pardonu min pri tio