Kion diri pri la enhavo? Ĝi memorigis al mi rakontojn de Anton Ĉeĥov . La sama provinca vivo kun siaj zorgoj kaj ĝojoj, kiuj de malproksime ŝajnas esti amuzaj kaj foje infanecaj, sed por lokanoj ofte aspektas dramece. Ĉiuj okazaĵoj disvolviĝas sur la fora marinsulo, maldense loĝata de fiŝistoj kun ioma agrikultura fono. Homoj ĉi tie estas same memstaraj kaj malparolemaj kiel en “ Sendependaj homoj ” de Halldór Laxness , sed ne tiom severaj kaj krudaj. Tamen iliajn agojn spronas la samaj motivoj – deziro plialtigi sian socian statuson, gajni monon kaj povon, akiri aŭtoritaton en sia medio.La eventoj evoluas malrapide, ja temas pri la norda insuleto, kie dum pluraj monatoj okazas preskaŭ neniuj ŝanĝoj ĉu en la homa vivo, ĉu en tiu natura. La ĉefa heroo estas fremdulo, kiu alvenis de la ĉeftero kaj provas atingi sukceson ĉi tie, enradikiĝi kaj trovi finfine sian feliĉon. Lin aprobas kaj eĉ intime alproksimigas la mastrino de la bieno, en kiu li dungiĝis, sed same forte refutas ŝia filo, ventokapa vagabondo. La dramo ene de tiu ĉi triangulo troviĝas en la centro de la aŭtora atento, foje altirante flankajn personojn, el kiuj la plej pitoreska estas sendube la pastro – drinkema fortikulo, pli simila al vikingo ol al la humila diservisto.Oni povas rimarki ankaŭ certan aludon al la subkonscia kontraŭstaro de la patrino kaj la filo. Dum ŝi fortamane regas la bienon, la jam mezaĝa ido plu bubas kaj fraŭlas, pasigante plejparton de sia tempo for de la hejmo, kvazaŭ serĉante efemeran liberecon en siaj maraj vagadoj. Nur post la morto de la patrino li komprenas, ke nun la respondeco pri la tuta posedaĵo trafis liajn manojn, do subite maturiĝas kaj resobriĝas. Se aldoni, ke antaŭ tio li kontraŭstaris ankaŭ sian duonpatron, kiu finfine pereas, do formigas la bildo, inda je la Freŭdo-analizo