Is é an cúigiú mhír de sraith seo a bhaineann leis an Éirí Amach na Cásca. Ar an t-eagrán seo, bhreatnóidh mé cad tharla go díreach i ndiaidh an Réabhlóid.

Deargnaimhdeas ón bPobal

Bhí an pobal go mór ina éadan an Éirí Amach, i dtús báire. Toradh ba ea é sin ar a an scrios a bhí le feiceáil i mBaile Átha Cliath, agus an doirteadh fola. Chomh maith leis sin, chuir sé isteach go mór ar a saol agus an gnó ar na dhaoine i mBaile Átha Cliath. Mar thoradh ar, na dhaoine ghnóthach a bhí thíos leis nuair a chuireann siad isteach na trádála. Caithfimid bolscaireacht Briotanach a chur san áireamh freisin. Léirigh iad féin amhail is gur daoine uasal iad, ach bréagnaíodh é gan aon mhoill. Cuireadh mímhacántacht i leith na Ceannairí mar a thoradh an Comhaontas Leis an Ghearmáin freisin.

“This attempted deadly blow at Home Rule is made more wicked and more insolent by the fact that Germany plotted it, Germany organised it, Germany paid for it”. ~ John Redmond, i ndiaidh an Éirí Amach.

Chomh maith leis sin, ar dtús rinneadh cáineadh orthu mar gheall ar a cheangal leis An Ghearmáin- an namhaid sa Chogadh Domhanda. Chuir an Éirí Amach fearg ar daoine áirithe, mar a bhí a mic ag troid le Bhreatain sa chogadh i gcoinne leis An Ghearmáin. Anuas ar sin, bhí a lán bolscaireacht ó na nuachtáin go háirithe.

“The daily papers showed Dublin as they showed Belgian cities destroyed by the Germans, as smoking ruins inhabited by men with rifles and machine guns. At first my only reaction was horror that Irishmen should commit such crime against England”. ~ Frank O’Connor, ‘An Only Child’.

Gabhálacha agus Básuithe

Mhúscail an Éirí Amach freagairt bhorb ó Bhreatain, agus thug siad dlí míleata isteach in Éirinn. Le linn na chéad choicíse, ghabh na Bhriotanach thart ar 3,500. Ní thugtar orthu ach “Sinn Féiners”. Ach scaoileadh siad saor ar beagnach 3000 daoine. Chomh maith leis sin dhíbir a lán daoine go dtí na príosúin sa Bhreatain. Nuair a bhí siad i bpriosúin bhuail siad le daoine go raibh an dearcadh céanna acu agus atá acu féin. Mar thoradh ar, chothaigh siad díocas náisiúnachais. Maidir leis na ceannairí, cuireadh faoi thriail armchúirte iad. Rinne siad na trialacha go sciobtha, in ainneion easpa fianaise i gcásanna áirithe. Bhí na trialacha rúnda freisin.

Ar dtús mhí Bealtaine, tosaíodh na básuithe sa Phríosún Chill Mhaighneann. I ndiaidh an Éirí, chuaigh an Ginearál Maxwell go hÉirinn. Bhí údaras aige sin a chuir pionós ar na ceannairí. Mar thoradh ar, ‘Bloody Maxwell’ an leasainm a thug siad air. Bhí Thomas Clarke an céad duine a bheith cuireadh chun báis. Chaith sé timpeall ar cúig déag blianta i bpriosún roimhe sin. Mar thoradh ar, dúirt sé gur bhfearr leis a bheith cuireadh chun báis in ionad a bheith i bpriosún arís.

Díreach tar éis na básuithe Clarke, Mac Piarais, agus MacDonagh, mhol John Redmond gan é a basú na ceannairí. Chomh maith leis sin, thug an Príomh-aire Asquith barúil den chineál céanna. Dúirt sé go chuirfeadh siad seo míshuaimhneas ar an bpobal. Ach chuaigh Maxwell ar aghaidh in ainneoin a fhreasúra.

I rith na básuithe, bhí an gnáthamh an-fánach. Bhí siad in ann na básuithe a chairde a chloisteáil. Ina theannta sin, ní raibh a fhios acu cé a bhí ag chuireadh os comhair an scuad lámhaigh ar an gcéad nóimead eile.

Dearcadh Aistreach an Phobail

Bhí an dearcadh an phobail ag aistreach lá i ndiaidh lae, mar a thoradh ar na brúidiúlacht ó Bhreatain. Bhí fearg ar an tír ar fad faoi na básuithe Willie Pearse agus James Connolly go háirithe. Is deartháir Willie é Pádraig, agus ba é an t-aon chúis a basaíodh Willie. Maidir le James Connolly, ba piléar sa cheann a mharaigh é nuair a bhí sé faoi cheangal in a chathaoir mar a bhí sé gortaíodh go dona. Faoin am seo, athraíodh an insint. Ní bhreathnaíthí acu mar tréatúirí a thuilleadh, comhghuaillí de chuid An Ghearmáin, nó coiriúla. Chomh maith leis sin, ní raibh Bhreatain siadsan dada níos fearr ó thaobh na heitice de níos mó.

Díocas Náisiúnachais sa Laethanta i nDiaidh Sin

Mar a thoradh ar a bhrúidiúlacht, chorraigh siad daoine in aghaidh an Aontas le Bhreatain. Ina theannta sin, bhí an Díocas Náisiúnachais ag forbairt sa bhlianta i ndiaidh sin. Bhain iarmhairtí tromchúiseacha stairiúl leis an gcás, agus bhí tionchar an-tabhachtach a imirt ar an treo na stair na hÉireann.

Chomh maith leis sin, i ndiaidh sin, an Éirí Amach na Cásca tugtaí ar ‘The Sinn Féin Rebellion’ sa meán agus sa Bhreataine. Cé go raibh Arthur Griffith, ceannaire an Sinn Féin, i gcoinne leis an Éirí Amach ar dtús. Mar a thoradh ar, bhí borradh ollmhór ar tacú leis an Sinn Féin. In éineacht leis chuir siad in aghaidh an coinscríobh agus bhí a lán iarrthóirí Sinn Féin baint leis an Éirí Amach. Mar gheall sin, bhí ollbhua ag na Sinn Féin ar 1918. Tugadh le fios go soiléir ní raibh an Rialtas Dúchais dóthanach a thuilleadh.