1985 yılında evlenen Abdulvahap-Emine Özkan çiftinin ilk çocukları 1986 yılında doğdu. Adını Suvar koydukları kızları altı yaşına geldiğinde ise bayılma nöbetleri başladı. Baba Abdulvahap Özgan o günleri şöyle anlatıyor:

“Kızım altı yaşına geldiğinde bayılmaya başladı. Biraz yorulsa, koşsa kendinden geçiyordu. Alıp doktora götürdük. Biz hastalığın ne olduğunu öğrenmeyi beklerken dışarı çıkan doktor ‘başınız sağ olsun’ dedi. Dünyamız yıkıldı. Hiç kimse niye böyle olduğunu, niye öldüğünü söylemedi. ‘Ani ölüm’ dediler. Evladımın cansız bedenini alıp, kader deyip köye döndük.”

“Nazar değdi”

Özkan ailesinin ilk ölen çocukları altı yaşındaki Suvar'dı.

Özkan çiftinin çocuklarının akıbetine köydekilerin kimi ‘nazar’ kimi de ‘cin’ dedi. Diğer çocuklarını kendilerine göre kem gözlerden saklayıp türbelere ve hocalara götürseler de aynı acıyı yaşamaya devam ettiler. Anne Emine Özkan evladının acısını yaşarken diğer çocuklarını korumak için çok uğraşmış.

“Çocuğumuzu toprağa verdikten sonra taziyeye gelenler ‘güzel çocuktu nazar değmiş muhakkak’ ya da ‘cinler musallat olmuştur’ dediklerinde beni de bir korku aldı. Felak, Nas, Ayet el Kürsi okumadan salmadım. Korumaya çalıştım. Ancak elimden bir şey gelmedi.”

Altı çocuğu daha öldü

1986’da yaşamını yitiren Suvar’ın ardından 2009 yılına kadar Özkan ailesi altı evlatlarını daha toprağa verdiler. Altı yaşındaki Cemile, dokuz aylık Sara, sekiz aylık Mehmet Şirin, yedi aylık Recai, 5,5 yaşındaki Remzi ve altı yaşındaki Ahmet aynı rahatsızlığın ardından yaşamını yitirdi. Doktorların ‘elimizden bir şey gelmedi’ ve ‘sebebi belli değil’ sözlerinden başkaca da bir şey duyamadılar. Her seferinde evlatlarının cansız bedeniyle köylerinin yolunu tuttular.