De horrorverhalen over promoveren die Henk Strikkers in Folia 5 optekende verbazen mij niets. Ze zijn het topje van de ijsberg. Het zou journalistiek interessant zijn om cijfers op te vragen: per onderzoeksschool nagaan hoeveel promovendi er de afgelopen vijftien jaar zijn gestopt en om welke reden. Dan zie je meteen de trends: er zijn hoogleraren die er keer op keer een potje van maken, zonder dat dit enige consequenties heeft.

De reactie van de rector verbaasde me wel. Karen Maex zei geschrokken te zijn. Dat wijst erop dat ze niet wist dat dit gaande is. In welke wereld leeft zij? Het kan zijn dat het systeem in Leuven waar de Vlaamse het merendeel van haar carrière werkzaam was, wel goed functioneert. Maar Maex werd in 2013 decaan aan de UvA en het is onmogelijk dat zij in die rol niet geconfronteerd is met deze problematiek. Ik denk niet dat Maex liegt: natuurlijk wist ze dat dit gebeurt. De schrik is gespeeld, Maex doet een Bussemakertje.

IJzeren Jet was als minister van Onderwijs zeer bedreven in het afwimpelen van ellende. Wanneer critici een misstand dermate aan de kaart stelden dat ze er niet langer over kon zwijgen, zei Bussemaker altijd dat ze het probleem echt heus heel erg vond, dat het belangrijk was dat het nu aan het licht kwam maar dat ze al voor het protest begonnen was met maatregelen.