Domownik napisał m.in. „Nie wolno przenosić krytyki za oczywiste i konkretne błędy kleru na całość nauki ewangelicznej. Bo wystarczy tę Ewangelię przeczytać, aby zrozumieć, że tak naprawdę jest ona dużo, dużo lepsza i mądrzejsza od wszystkich osób i instytucji kościelnych! Zostawcie więc w spokoju wiarę w Boga i jego wiernych, nieważne, czy jest on naszym Bogiem, Allahem, Buddą czy Śiwą. Nie traktujcie jako gorszych intelektualnie ludzi, którzy się modlą czy bywają w świątyniach. Jeśli wiara nie jest Wam do niczego potrzebna, nie przeszkadzajcie innym ludziom rozmawiać z ich Bogiem. Wyszydzając ich, nie będziecie przez to mądrzejsi!”.

Autor podkreśla, że nie broni Kościoła. „Choć widzę zmianę w stosunku do niego. Obserwuję, jak krucha jest nasza religijność. Jak łatwo ulegamy najgłupszym sugestiom otoczenia. Piszę to jako odpowiedź na coraz bardziej obecny w mediach społecznościowych hejt na osoby wierzące”.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Człowiek klęczący stał się w Waszych oczach otumanionym przez kler szaleńcem. Oświeciło Was dopiero teraz?!

Poniżej kilka polemik.

Świat nie stoi w miejscu

Muszę przyznać, że tekst wprawił mnie w osłupienie. Przyczyna? Banalna. Wykrzykuje pan wręcz: „Gdzie byliście przed 1989 r.?”. Dlaczego wtedy nie krytykowaliście Kościoła i księży? Mogę odpowiedzieć panu za siebie.

REKLAMA

Byłam dzieckiem, które wówczas zadawało rodzicom pytania z rodzaju: „A co to Polska i gdzie to jest?”. W tej chwili mam 40 lat i pełną świadomość, zarówno polityczną, jak społeczną, a do tego jeszcze prawo do nieskrępowanego wypowiadania własnych opinii na każdy temat, w tym Kościoła i księży.

Pytaniem „Gdzie byliście...", albo zapomina pan o tym, że od 1989 r. sporo ludzi urodziło się, dorosło i teraz zabiera głos w sprawach dla nich istotnych, albo z jakiegoś zupełnie niezrozumiałego powodu wszystkim tym młodym odebrał pan prawo głosu.

Czas pędzi, ludzie dojrzewają, a poza tym świat też nie stoi w miejscu, wszystko się zmienia, także normy społeczne. To, co było akceptowalne w czasach pańskiej młodości, dziś będzie piętnowane. I odwrotnie. Mówiąc o pedofilii wśród księży, obecnej również kiedyś, o której się nie mówiło, uważa pan, że to było właściwe? Pan wybaczy, ale ani wtedy, ani teraz takie zachowania nie powinny mieć miejsca. To najgorsze z możliwych przestępstw, jakich człowiek może się dopuścić, i zawsze powinno być surowo karane.

REKLAMA

Przyzna pan, że w Polsce nawet tej dzisiejszej, wciąż jest dużo przyzwolenia dla księży pedofilów. Przykład? Ilu z nich zostało skazanych prawomocnymi wyrokami? Ilu z nich odbyło zasądzone kary? Zazwyczaj niestety kończy się tym, że taki ksiądz przenoszony jest do innej parafii, a tam wciąż ma kontakt z dziećmi. Normalne?! Gdzie sprawiedliwość i równość wobec prawa? Ale zostawmy pedofilię.

Kościół milczy w ich sprawie, krzyczy w sprawie aborcji, ale już w sprawie poparcia dla niepełnosprawnych, wyrzuconych na margines nie czuje potrzeby nawet słowem się wypowiedzieć. Kobiety mają rodzić kalekie, upośledzone dzieci, a potem są wypraszane z tymi „dziećmi gorszego Boga” z kościołów, bo przeszkadzają, odmawia się im sakramentów.

Najlepiej pewnie, żeby urodziły, ochrzciły, a potem już zamknęły się w domach ze swoimi kalekami i broń Boże nie prosiły o żadną pomoc, niezależnie w jak dramatycznych sytuacjach będą.

Pan wybaczy, ale Kościół katolicki to potwornie skostniała i zakłamana instytucja, a współczesne społeczeństwo, wolne i świadome, społeczeństwo dorosłe po 1989 r. dostrzega to i głośno o tym mówi. I tak być powinno.

A Kościół, podejmując się swojej misji, powinien pamiętać o tym, że nauczając określonych postaw, sam powinien dawać ich przykład. Z własnego doświadczenia wiem niestety, że jest inaczej, a liczne wypowiedzi w różnych mediach tylko to potwierdzają.

Renata Cisło

Tłuste koty w wolnym świecie

Autor listu zanadto uogólnia. Nie widzę w publikacjach „Wyborczej” totalnej walki z Kościołem katolickim i ludźmi wierzącymi. Na pewno autorzy „Wyborczej” chętnie podejmują w publikacjach patologie trapiące Kościół hierarchiczny. Ja temuż Kościołowi zarzuciłbym przede wszystkim samozadowolenie i rozleniwienie. Większość księży – od wikarych po biskupów – zachowuje się jak przysłowiowe tłuste koty, które, przekarmione, nie muszą polować na myszy.

Wierni oczekują od nich jedynie rytualnej posługi kapłańskiej (niedzielne msze, chrzty, I komunia, bierzmowanie, śluby, pogrzeby), bo też religijność Polaków jest głównie nastawiona na rytuały, a nie refleksyjne przeżywanie wiary. W zamian nie najgorzej dbają o stan materialny parafii i proboszcza osobiście.

Duchowni cieszą się też wielką życzliwością i wsparciem władz od gminy po Warszawę. O cóż więc przeciętny kapłan ma zabiegać, jeśli ma wszystko podane na tacy?

Autorowi listu przypomnę, że „Wyborcza” i inne media tzw. liberalne wiele miejsca poświęcają kapłanom zatroskanym i stanem aktualnym Kościoła, i jego przyszłością. Piszą o księżach Bonieckim, Wiśniewskim, Lemańskim, czy zmarłym w ubiegłym roku ks. Kaczkowskim. I to nie jest pełna lista księży, którym nie jest obojętne, jaki jest i będzie kształt KK w Polsce. Niestety są oni w zdecydowanej mniejszości.

I wreszcie autor listu powinien uwzględnić zmiany polityczne i kulturowe w Polsce i w świecie. Po 1989 r. Kościół funkcjonuje w otoczeniu demokratycznym, stał się jednym z graczy na rynku idei i politycznej aktywności. Niestety, polscy duchowni marnie sobie radzą w świecie, w którym wolność jest przypisana zarówno każdemu indywidualnie, jak i każdej instytucji publicznej. Do tego dodać trzeba wolny rynek medialny, z którego płynie niezliczona ilość informacji. A te są dla ambony konkurencją na ogół nie do pokonania.

Józef Błaszkowski

Epatowanie klękaniem

Nie widzę problemu w tym, że ktoś klęka czy nie klęka. Jeżeli wyznaje religię chrześcijańską (nie tylko katolicką), to w pewnych sytuacjach klęka, i ma do tego prawo, bo taka jest jego wiara. A swobodę wyznania gwarantują konstytucje (i zwyczaje) wszystkich cywilizowanych państw.

Co innego jest jednak klękanie, a co innego epatowanie klękaniem. Jeszcze czymś innym jest epatowanie fotografią z klękania zrobioną w czasach, kiedy dana osoba klękaniem nie epatowała (bo nie miała ku temu powodu). To jest już z pewnością nie religijność, ale hipokryzja, o ile nie oszukiwanie (otoczenia, wyborców).

A co do Kościoła przed i po 1989 roku – to nie zgadzam się, że jest to ten sam Kościół. Ale zmiana nie nastąpiła w 1989 r., i nawet wtedy się jeszcze nie rozpoczęła. Miała zresztą charakter stopniowy. Z własnej obserwacji oceniam, że ta zmiana dokonała się w latach 1998-2005 i wiążę ją ze stopniową utratą ścisłego nadzoru nad polskim Kościołem ze strony Jana Pawła II, który zapadł na zdrowiu i po prostu nie miał już siły osobiście tego pilnować. Natomiast po 2005 r. Benedykt XVI potraktował polski Kościół jak Kościół w każdym innym kraju. Bez nacisków z Watykanu polski Kościół ostatecznie zaprowadził nowe porządki. Kościół sprzed 1998 roku i po 2005 roku to w pewnym sensie przeciwieństwa. Przed 1998 roku Kościół był ubogi mieniem, a bogaty duchem, a teraz – odwrotnie.

Ludzie teraz epatują klękaniem – a jeszcze lepiej – zdjęciami z klękania w dawnych czasach – licząc na to, że niczym pies pożywią się resztkami spadłymi z pańskiego stołu, to oni pożywią się resztkami z kościelnego. To jest żałosne, a jeszcze bardziej żałosna jest nasilająca się praktyka takiego epatowania.

Paweł Wiejacz

Do gorliwego katolika

Wiara katolicka nie jest olśnieniem, ale zestawem dogmatów wpisanych katolikom w głowy i serca przez Kościół katolicki. Oferta takiego zestawu jest na rynku różna, mamy zestaw muzułmański, jest produkt judaistyczny i inne. Każda z ofert jest w istocie rzeczy stoiskiem z nadzieją do kupienia, przede wszystkim nadzieją na życie pozagrobowe. To osłabia nasz lęk przed śmiercią i to jest główny produkt i wabik organizacji religijnych.

Obok tego są inne produkty, jak pogrzeb, wszystkie dochodowe. Organizacje religijne mają na to swoje odrębne rynki. My płacimy. A żebyśmy chcieli płacić, musimy być tumanieni. Generalnie idzie to sprawnie.

Wiara natomiast to jest coś w nas, w naszym przekonaniu, które kształtuje w nas życie, że istnieje nieobjęta naszym rozumem i zmysłami siła lub siły sprawcze. Wiara to jest nasz wewnętrzny dialog z nimi, wypowiedź, a może i prośba do tych sił. Stoiska religijne nie mają z tym wiele wspólnego.

Wierzący inaczej

Do klęczącego

Właśnie tak. Przestały mi smakować dania przygotowane przez niechlujnego, przebranego w białe szaty kucharza, który oczekuje wysokiego napiwku. Przygotowuję je sama, tak starannie, jak potrafię, dziesięć podstawowych składników wystarcza na przygotowanie wyrafinowanego. Brakuje mi kilku, mam nadzieję, że starczy życia, by je odszukać.

Ten kucharz wiele razy mnie zawiódł. Mam podejrzenie, że składniki dobierał dowolnie i stosował zamienniki. Taka jest Moja...

Pozdrawiam redakcję i autora listu.

Małgorzata

Wyborcza to Wy, piszcie: listy@wyborcza.pl



Trwa plebiscyt Ludzie Roku 2017 Czytelników Wyborczej. Wybierzcie ich spośród tych, którzy dawali nam nadzieję, zarażali pasją, pokazywali, że można coś zrobić nawet wtedy, gdy wydaje się, że nie można. Głosujcie na Wyborcza.pl/plebiscyt