Grzegorz Krychowiak szczerze opowiada o kulisach tego, co przeżył "na wygnaniu" w Paris Saint Germain

"Zawiodłem się na Emerym i powiedziałem mu w biurze, co myślę, ale nie będę o tym opowiadał do mediów" - zaznacza piłkarz

W West Bromwich Albion Krychowiak błyskawicznie się odnalazł. Wróciła jakość i chęć do gry. A to wielka wartośćtakże dla kadry Adama Nawałki

Tomasz Włodarczyk: Gdzie pan był, jak pana nie było?

Grzegorz Krychowiak: Schowany w Paryżu. Każdy wie, jaki miałem sezon. Bywały lepsze, ale odcinam się od tego. Nie myślę o przeszłości. Zacząłem nowy etap w Anglii. Mam cele do zrealizowania na „tu i teraz”. W tym tygodniu dwa. Najważniejsze to awansować i świętować awans do mistrzostw świata.

Co stało się we Francji?

Rozmawiałem wielokrotnie z Unaiem Emerym. Trener powiedział, że nie pasuję do zespołu.

Zdziwiło to pana?

Tak, bo usłyszałem to z ust trenera, który zna mnie na wylot. Spotkaliśmy się w czerwcu 2016 roku i sam mówił, żebym przyszedł do PSG. Było minęło... Teraz skupiam się na West Bromwich Albion.

Trudno jednak uciec od tematu. Zawiódł się pan na Emerym?

Powiedziałem, co o tym myślę w jego biurze i tyle. Nie będę rozmawiał na ten temat w mediach.

Francuska prasa informowała, że Krychowiak nie został zaakceptowany w szatni. Nie jest na odpowiednim poziomie piłkarskim.

Napisano o mnie wiele bzdur. W Paryżu czułem się świetnie. Atmosfera była bez zarzutu. Nie miałem żadnego problemu z szatnią. Brak mojej gry w żaden sposób nie wiązał się z pozaboiskowymi sprawami. Kiedy wszystko idzie zgodnie z planem, można sobie pozwolić na wiele rzeczy. Nikt się nie czepia. Gdy jednak jesteś w dołku, sytuacja się zmienia. Zaczyna szukać się powodów, dlaczego tak jest. Nie ma co ukrywać, że poprzedni sezon zdecydowanie mi nie wyszedł. Nie jestem pierwszym i ostatnim piłkarzem, którego losy w klubie się tak potoczyły.

Unai Emery w L'Equipe: „Każdy piłkarz, który przychodzi do PSG musi wejść na wyższy poziom i dostosować się do zespołu. W przypadku Krychowiaka tak nie było.”

Rozumiem, co trener chciał powiedzieć, ale...w krótkim czasie nie można zrobić z napastnika obrońcy.

To znaczy?

Emery powiedział mi, że na mojej pozycji powinienem grać jak Sergio Busquets. Zrozumiałem, że nie jestem odpowiednim zawodnikiem do wypełnienia nakreślonych przez niego zadań, na określoną przez niego pozycję.

Jaką?

Defensywnego pomocnika.

Naprawdę trudno to zrozumieć. W Sevilli Emery zrobił pana czołowego piłkarza Europy na pozycji nr 6.

Stąd to wszystko, co się wydarzyło w Paryżu było dla mnie zupełnie niezrozumiałe.

Nagle zmieniły się wymagania?

Przed startem sezonu rozmawialiśmy z trenerem i dyrektorem sportowym. W tamtym momencie wiedziałem, czego się ode mnie oczekuje. Potem okazało się, że sytuacja jest inna. Wymagano ode mnie rzeczy, których nie jestem w stanie zaoferować.

Miał pan zostać rozgrywającym chociaż mocne cechy to głównie rozbijanie ataków rywali, siła i wytrzymałość?

Doskonale wiadomo, jakie są moje atuty. Gram już w piłkę jakiś czas. Wracając do słów trenera z „L'Equipe”...Ma rację, że w PSG, które jest lepszym klubem niż Sevilla, trzeba dać więcej zespołowi...

Jasnym sygnałem do pakowania walizek było pominięcie w przygotowaniach PSG w Stanach Zjednoczonych?

Chciałem odejść już w styczniu. Doszliśmy jednak do wniosku, że mimo trudnej sytuacji lepiej będzie dokończyć sezon i odejść latem. Nie żałuję.

W rewanżowym meczu LM z Barceloną wszedł pan na minutę, która dopełniła katastrofę. PSG przegrało 1:6, choć na Parc des Princes było 4:0. Stał się pan kozłem ofiarnym tego blamażu?

Nie wiem, czy w klubie ktokolwiek myślał w ten sposób. Nikt nie dał mi odczuć, że tak było. Przede wszystkim nie miał do tego podstaw. Moja wina jest taka sama jak każdego innego piłkarza, trenera czy członka sztabu szkoleniowego.

Prasa wpisała gola na 6:1, który przesądził o awansie Barcy na pana konto.

Nie interesuje mnie to. Natomiast jeśli jakiś zawodnik miał do mnie pretensje, najpierw powinien spojrzeć w lustro.

Fakty są takie, że była to pana ostatnia minuta w koszulce PSG. Potem przydarzyła się kontuzja żeber i znów na chwilę musimy zatrzymać się przy doniesieniach znad Sekwany. Kontuzja, której miał pan doznać po bójce na treningu z Presnelem Kimpembe.

Bzdura.

Okej, ale więcej na boisko pan nie wybiegł.

Zgadza się. Nie było sensu tego dalej ciągnąć patrząc na to, ile grałem przed dwumeczem z Barceloną, potem jeszcze ta kontuzja...Zdawałem sobie sprawę od dłuższego czasu, że trzeba coś zmienić.

Trafił pan do West Brom.

Było kilka ofert, ale najlepsza to ta, na którą się zdecydowałem. Zastanawiałem się nad nią maksymalnie półtora dnia. To dla mnie odpowiednie miejsce po sezonie, jaki rozegrałem. Czerpię z gry w West Brom ogromną przyjemność. Znalazłem się w świetnej lidze, w której co tydzień można pokazać swoje umiejętności na tle bardzo silnych rywali. Jestem szczęśliwy.

To podobnie jak Tony Pulis, który chyba się w panu zakochał. Cały czas pana chwali.

Odczuwam jego duże zaufanie mimo że nie przepracowałem odpowiednio okresu przygotowawczego. Przecież kompletnie nic nie grałem. Potrzebowałem kilku meczów, żeby wskoczyć na odpowiedni poziom fizyczny, ale jest już wszystko w porządku.

Jak pan się przygotowywał skoro nie został włączony do kadry PSG?

Mieliśmy taki „niedzielny zespół” (śmiech). Było w nim kilku chłopaków m.in. ja czy Hatem Ben Arfa. Ja odszedłem, on nie. Został więc kapitanem ekipy, przejął opaskę ode mnie (śmiech).

A poważnie?

Przygotowałem się na tyle, na ile mogłem. Nie mam sobie nic do zarzucenia. Codziennie była ciężka praca. Mimo braku minut na boisku wykonałem solidną robotę.

Imponujące, że z miejsca wskoczył do podstawowego składu WBA.

Nie potrzebowałem żadnej aklimatyzacji. Od razu buty na nogi. Chciałem wreszcie grać. Miałem jasny cel od pierwszego treningu: pokazać się z jak najlepszej strony. Decyzja o tym, że nie przyjechałem na zgrupowanie przed Danią i Kazachstanem była słuszna. Dzięki temu mogłem jeszcze solidnie potrenować przed pierwszym meczem w lidze. Cieszę się, że od podpisania kontraktu zagrałem we wszystkich spotkaniach od pierwszej do ostatniej minuty.

Jak smakuje Premier League?

Bardzo dobrze.

W dzieciństwie chyba kibicował pan Manchesterowi United?

Nie, od zawsze byłem wielkim fanem West Bromiwch Albion!

Jasne, a co z poziomem ligi?

Biega się tu z łokciami ustawionymi bardzo wysoko. Jest bardzo dużo pojedynków główkowych, kontaktów, wysokie tempo, akcje przenoszą się dynamicznie z jednej pod drugą bramkę. Taka gra mi odpowiada. To miejsce, gdzie mogę złapać formę, pokazać co mam najlepsze i rozegrać dobry sezon.

Tu nie musi być pan Busquetsem.

Mam być sobą. I to najbardziej mi odpowiada.

Choć rozgrywanie często bierze pan na swoje barki.

Takie mam również zadania. Nie tylko być ostatnim strażnikiem przed obrońcami. Podoba mi się, że mogę podłączyć się do akcji ofensywnych i pokazać, że jestem w stanie. Odpowiada mi taki styl.

A stałe fragmenty gry?

Trener zdecydował, że mam je wykonywać.

Całkiem nieźle to wygląda. Dużo pan trenował?

Oczywiście. Tony Pulis powiedział mi w czwartek rano. W piątek był mecz. W czwartek ustawiłem piłkę trzy razy. Można? Można! (śmiech).



Jest humor. Da się odczuć, że wrócił stary Krychowiak.

Jak najbardziej. Jestem gotowy na sto procent swoich możliwości.

Adam Nawałka podkreślał, że takiego piłkarza jak pan nie da się zastąpić jeden do jednego. Będzie od razu podstawowy skład?

Przyjechałem na zgrupowanie z myślą, żeby grać. Nie dopuszczam innego scenariusza.

Po meczu z Danią musiał się pan poczuć szczególnie potrzebny.

Każdy ambitny zawodnik chce, żeby reprezentacja go potrzebowała. Po to jedzie się na zgrupowanie. To mnie motywuje. Zawsze chcę udowodnić, że zasługuję na swoje miejsce, ale nie ma żadnej gwarancji, że gdybym był w Kopenhadze wynik byłby inny.

Ciężko oglądało się tę klęskę?

Reprezentacja przyzwyczaiła kibiców do zwycięstw. Porażki się zdarzają. Przytrafił się słabszy mecz. Trzeba o nim zapomnieć. Pokazać, że to był wypadek przy pracy. Nie możemy zatruwać sobie tym głowy. Jesteśmy w świetnej sytuacji.

Ale w Armenii musimy wygrać, żeby ten stan się nie zmienił.

To świetnie się składa, bo z takim pomysłem jedziemy do Erywania.

Czytaj także: