Nazywam się Monika. Piszę to, żeby nawrócić co niektóre puszczalskie, młodociane dziewczeta. Cofnijmy się teraz 10 lat wstecz - miałam wtedy 15 lat. Poznałam chłopaka, szybko złapaliśmy wspólny język i tak się zaczęło to całe gimbusiarskie "love story".



Na początku było grzecznie, chodzenie za rączkę i inne takie duperele. Po czasie zaczęliśmy spotykać się w domu. Wiecie, zaufanie rodziców, te sprawy. Nie raz mieliśmy okazje byc sam na sam. Początkowo delikatnie zaczął sugerować, że zwykłe całowanie "to już za mało" i tak stopniowo,aż w końcu któregoś dnia mu obciągnęłam, rozumiecie? Źle się z tym czułam, ale jakoś tak przekonywał mnie, że jest okej, to normalne.



Po czasie robienie sobie dobrze nawzajem to też "było za mało". I stało się. Pusciłam się.Straciłam dziewictwo mając 15 lat. Później zrobiliśmy to jeszcze parę razy, aż w końcu znudziłam mu się, zostawił mnie. Przeżywałam to bardzo, szukałam kogoś na siłę, tylko po to, żeby go zastąpić. I tak się zaczęły imprezy, puszczanie się z pierwszym lepszym, przyjaźnie polegające na zwykłych numerkach. Pamietam, że nie potrafiłam nikogo wtedy pokochać, nie interesowali mnie spokojni chłopcy, zwracałam uwagę tylko na tych, którzy patrzyli na mnie jak na worek na spermę. Imponowało mi to, że w jakiś sposób ich pociągam i czułam, że robię okej, że przecież jestem dojrzała, wiem jak się zabezpieczać więc seks jest jak najbardziej dla mnie.



I tak to trwało - ciągłe zmiany, ciągły seks. Później nawet gdy myślałam, że zaczyna się coś poważniejszego, to było standardowo - poruchał i zostawił. Znudziłam mu się, albo nie wytrzymał presji tego jakim szonem jestem. Miasto małe, opinia szybko się rozeszła i tak to trwało. I wiecie co mi po tym? Myślicie, że młodość to szaleństwo, fajne wspomnienia na starość? Zostałam z rozwaloną psychiką do tego stopnia, że teraz mając 25 lat brzydzę się seksu. Nie patrzę na to jak na miłość, uczucie, tylko jak na mechanizm polegający na tym, że jestem workiem na spermę.



Z moim obecnym partnerem jestem od dwoch lat, wyprowadziłam się z mojego małego miasta, gdzie nawet nie miałam w czym już przebierać bo połowa chłopaków albo mnie rżnęła albo znają już moją opinię szona. Kocham bardzo mojego chłopaka, ale nie potrafię mu się oddać, oprawiać z nim seksu. Nie chcę bo po prostu nie uważam, żeby ta czynność była okazywaniem sobie miłości. Bardzo próbuję, ale nie umiem się do tego przekonać, za duży uraz z przeszłosci we mnie siedzi. Chłopakowi powiedziałam, że jestem dziewicą i po prostu chcę zaczekać, ale ile można? To już dwa lata.



On bardzo mnie szanuje i jest zachwycony, że tyle z tym czekałam na tego odpowiedniego. Niby nie naciska na mnie, nie wywiera presji, jest cierpliwy, chociaż czasami widzę po nim jak bardzo mialby ochotę to już zrobić. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja nie czuję pożądania! Nie czuję podniecenia, niczego co związane z seksem. Po prostu najchętniej nigdy w życiu bym już tego nie robiła. Za to mój chłopak czuje pożądanie, wiem jak bardzo mnie pragnie i mam świadomość, że seks jest rzeczą ważną w związku, wiec na długą metę tak nie pociągniemy.



Co mam zrobić? Wyznac mu to wszystko? Bardzo bym chciała już to z siebie wyrzucić, ale boje się, że go stracę. I tu właśnie przestroga dla wszystkich nastoletnich szonów, które szczycą się ile to już mają za sobą:



Dziewczyny! Uwierzcie mi, że nie warto! Może teraz wydaje Wam się, że to zabawa, ale uwierzcie mi, że niczego bardziej w przyszłosci nie będziecie żałować niż właśnie tego puszczalstwa. TwojeHistorie.pl