Grupa skoczniołazów zebrała dowody na to, że w Samjiyon w Korei Północnej istnieje aż 90-metrowa skocznia narciarska i dwa mniejsze obiekty do szkolenia początkujących

Polacy chwalą się odkryciem, a władze FIS nie kryją zaskoczenia. – Nigdy nikt z KRLD nie kontaktował się z nami w sprawie skoków – mówi dyrektor PŚ Walter Hofer. Jakimś cudem jednak do Korei Płn. trafiły projekty budowy obiektów, a także m.in. profesjonalne narty

Kim Dzong Un, który kształcił się w Szwajcarii, marzy, by narciarstwo stało się w Korei Północnej sportem narodowym. Ale czy także skoki?

Na początku grudnia wódz Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej Kim Dzong Un uroczyście otworzył Samjiyon. Wzorcowe miasto w górach na północy kraju ma być „uosobieniem współczesnej cywilizacji” i socjalistyczną utopią, której państwu pozazdrości cały świat. Taką przynajmniej obietnicę Kim złożył swoim obywatelom.

Sensacyjne znalezisko

Nieprzypadkowo do tak dużej inwestycji wybrano akurat Samjiyon. Właśnie tam zaczyna się bowiem szlak do Pektu-San – mitologicznej góry, miejsca narodzin poprzedniej głowy kraju, a prywatnie ojca Una, Kim Dzong Ila. Przez lata uznawany za robotniczy region rękami wolontariuszy (obrońcy praw człowieka zarzucają reżimowi niewolnictwo) zmienił się w kurort mogący pomieścić nawet cztery tysiące rodzin. Równolegle gmina ma stać się ośrodkiem szkolenia elity koreańskich sportowców. To zresztą nic nowego, bo plany jego utworzenia sięgają początku lat 90. Już wtedy w regionie zaplanowano organizację trzeciej edycji zimowych igrzysk azjatyckich, niestety po czasie władze wycofały się z tego przedsięwzięcia. Decyzję argumentowano troską o środowisko, lecz tak naprawdę zadania nie był w stanie udźwignąć skarb państwa.

Dopiero dekadę później postanowiono powrócić do mocarstwowych planów. Choć wstęgę wódz przeciął dopiero teraz, to już w 2005 roku lokalne media informowały o „szeroko zakrojonej modernizacji” terenów. Poza budynkami instytucji publicznych w tzw. wiosce sportowej powstał stadion lekkoatletyczny, hotele, hale, lodowisko czy tor do łyżwiarstwa szybkiego. Na powierzchni bagatela 248,000 ㎡ znalazło się też miejsce dla ośrodka narciarstwa zjazdowego. Jakie było zdziwienie Polaków, gdy przeglądając zdjęcia z Samjiyon, zauważyli tam także... skocznię narciarską. A właściwie trzy.

„Kolos o rozmiarze olimpijskim”

Na to sensacyjne odkrycie jako pierwszy wpadł pracujący na co dzień w Polskim Związku Lekkiej Atletyki Maciej Jałoszyński.

Foto: KCNA / PAP

– Gdy media huczały o uroczystościach z udziałem Kim Dzong Una, z ciekawości wyświetliłem jedyne zdjęcie miasta dostępne w Wikipedii. Widać na nim dobrze stok do zjazdów, ale po prawej stronie zauważyłem znajomy kształt rozbiegu skoczni. Nie byłem pewny, dlatego uznałem, że powinni to sprawdzić specjaliści – opowiada Jałoszyński, który zwrócił się o pomoc do grupy skoczniołazów inSJders, o których niedawno powstał film dokumentalny. Ci z pomocą zdjęć satelitarnych szybko rozwiali wątpliwości. Najpierw potwierdzili lokalizację, a następnie dokonali pomiarów i zebrali więcej informacji.

– To kolos! Dla środowiska skoków narciarskich znalezienie takiego obiektu jest wręcz niewiarygodne – cieszy się ekspert w dziedzinie skoczni Artur Bała. Choć w karierze odwiedził już ponad 1200 podobnych obiektów, to nigdy nie przypuszczał, że takie znajdują się akurat w KRLD. – Pierwszy przełom w eksploracji potencjalnych tradycji skokowych nastąpił tamże chwilę przed igrzyskami w Pjongczangu. Wtedy zazdroszczący imprezy południowcom Koreańczycy z północy pochwalili się 35-metrową skocznią w Masikryongu. W internecie można znaleźć zdjęcia, jak zawodnicy w kombinezonach zjazdowych, za małych kaskach i za dużych rękawiczkach pokracznie próbują swoich sił w powietrzu. Uznano to za zwykłą propagandę, jednak teraz okazuje się, że cały temat jest o wiele ciekawszy. W jednym z północnokoreańskich artykułów napisano, że w Samjiyon największy obiekt ma aż 90 metrów. Nasze pomiary to potwierdzają. Przecież to rozmiar, na jakim odbywają się konkursy olimpijskie! Co więcej, archiwalne zdjęcia z satelity wskazują, że jego budowę rozpoczęto już w 2003 roku, a gdy uznano, że taka konstrukcja jest zbyt duża, w pobliżu postawiono łatwiejsze do szkolenia młodych adeptów K35 i K15 – dzieli się swoimi ustaleniami Bała.

Skocznie są, zawodników brak

Choć przez lata skocznie musiało widzieć sporo osób odwiedzających miasto, a w sieci obiekty przypadkowo wystąpiły na kilku fotografiach, to dotąd w światowym przekazie nie było o nich żadnej wzmianki. Nie istniały w największej bazie dot. skoczni skisprungschanzen.com ani w archiwach Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS). Aż do teraz był to obiekt widmo.

Problem w tym, że chociaż kompleks o tych rozmiarach nadaje się nawet do wychowania zawodników gotowych do startów w Pucharze Świata, to dotąd w międzynarodowej rywalizacji nie wystąpił ani jeden reprezentant KRLD. Ba, wobec tak małego dostępu do informacji na temat Korei Północnej nie wiadomo nawet, czy istnieje tam jakiekolwiek zorganizowane szkolenie.

– Zdumiewające. Nigdy nikt z tego państwa nie podjął żadnego kontaktu w sprawie skoków z centralą FIS – przyznaje Walter Hofer, szef Pucharu Świata. Nie sposób mu nie wierzyć, skoro od połowy lat 90. przez jego ręce przechodzą wszystkie istotne korespondencje na temat tej dyscypliny.

O pomoc w rozwikłaniu zagadki koreańskich skoków zwróciliśmy się też do ambasady KRLD w Warszawie, niestety do chwili publikacji tego tekstu nie otrzymaliśmy żadnej odpowiedzi.

– Na najnowszych zdjęciach obiekty wyglądają na opuszczone, jednak w przeszłości musiał tam ktoś trenować. Inaczej nie stawiano by w jednym miejscu aż trzech skoczni różnych rozmiarów – twierdzi Bała i zauważa, że obok największego profilu wybudowano okazałą trybunę, podobną do tej ze słynnej Okurayamy w Sapporo. Skoczniołaz przypomina, że lokalne media w 2009 roku informowały o krajowej olimpiadzie zimowej, którą w Samjiyon przeprowadzono z okazji urodzin Kim Dzong Ila. Nie sprecyzowano jednak, w których konkurencjach. – Trybuna nie stoi tam raczej bez powodu – uważa ekspert.

Zagadek i pytań jest więcej. Nawet jeśli kadra KRLD w sumie pięciokrotnie występowała w Asian Games, to niemal niemożliwe jest ustalenie, czy kiedykolwiek wysłano na zawody skoczka. Ani czy ten lub jakiś kombinator norweski zdobył dla swojego państwa jakikolwiek z 17 medali wywalczonych w tych imprezach. Zastanawia mimo wszystko, że przedstawiciele obu dyscyplin znajdują się w bazie zawodników FIS. Pierwszych jest 11, drugich 12, w dodatku obojga płci. Niestety żadne nie jest przedstawione z imienia i nazwiska, nie opublikowano też historii ich występów w zawodach, żadne z nich nie ma też statusu „aktywny”. W sumie z kraju, który (wedle informacji koreańskich) od 1965 roku jest członkiem FIS, aktualnie trenujących zawodników bez podziału na specjalności jest zaledwie 25. Głównie biegaczy i alpejczyków. Nielicznym udało się wystąpić w trybie last minute na ZIO w Pjongczangu, inni – co nie dziwi – nie mają żadnej historii w międzynarodowej rywalizacji.

Bo wódz kocha narciarstwo

Poważne wątpliwości co do regularnego użytkowania skoczni w Samjiyon ma właściciel bloga „Pozdro z KRLD” Emil Truszkowski. Podróżnik, który odkrywa dla polskich internautów ten niedostępny kraj, jest zdania, że narciarstwo w tym regionie to pomimo upływu lat niedostępna nowość.

Foto: Google Earth

– Obiekty, które tam się ostatnio budowało, powstają raczej z myślą o organizacji ewentualnych zawodów międzynarodowych, np. z Koreą Południową (rok temu obie Koree negocjowały możliwość wspólnego przeprowadzenia zimowych Asian Games w 2021 roku – przyp. red.). Nie sądzę jednak, żeby w KRLD trenowano skoki. Dopiero po wybudowaniu ośrodka w Masikryongu mieszkańcy tego kraju zaczęli uprawiać narciarstwo dla zabawy. Pewnie tylko komandosi mieli wcześniej styczność z nartami i potrafią na nich zjeżdżać – uważa Truszkowski.

Za sprawą Kim Dzong Una, który pod zmienionym nazwiskiem kształcił się w Szwajcarii, sytuacja ma ulec zmianie. Zamiarem władz KRLD (niezależnie czy faktycznym) jest uczynienie z narciarstwa jednego ze sportów narodowych. Teraz, odkąd w 2013 roku uruchomiono ośrodek w Masikryongu, „sportowcy północnokoreańscy szybko mają zacząć odnosić sukcesy i wygrywać światowe zawody”. Po to właśnie za wielkie pieniądze (różne źródła podają rozbieżne sumy – od 30 do nawet 300 mln dol.) do ich dyspozycji oddano tam ekskluzywny hotel na 120 pokoi z zapleczem spa oraz sieć tras zjazdowych o różnicy wysokości ponad 700 metrów. Co sezon miało z nich korzystać nawet 70 tysięcy amatorów, jednak odwiedzający obiekty obcokrajowcy podają te dane w wątpliwość. W 2016 roku szerokim echem odbił się w mediach materiał zawodowego narciarza Sama Smoothy'ego, który na nagraniu wideo pokazał, że korzysta ze stoków zupełnie sam. Wkrótce potem o sprawie pisał również brytyjski „Daily Mail”:

„Trudno zrozumieć sens inwestycji w narciarstwo, jeżeli mowa o kraju, w którym według danych ze Światowego Indeksu Głodu z powodu niedożywienia cierpi aż 40 procent społeczeństwa. (…) Poza tym cena karnetu za jeden dzień to w przeliczeniu około 20 funtów. Według niektórych szacunków to niemal tyle co miesięczne wynagrodzenie zwykłego pracownika. Inna sprawa, że większość trafia tam zapewne za zerową lub minimalną opłatą w ramach wycieczek ze szkół lub zakładów pracy”

Samjiyon się rozwija. Może skocznie też?

Eksperci do dziś zastanawiają się, jakim cudem pomimo sankcji handlowych do Masikryongu sprowadzono szwedzkie armatki śnieżne, kanadyjskie skutery, włoskie ratraki i 30-letni wyciąg krzesełkowy z Austrii. Nie wiadomo również, skąd wziął się tam sprzęt, który można wynająć w wypożyczalniach. Co ciekawe, na wspomnianych przez Bałę zdjęciach z zawodów w skokach widać, że śmiałkowie używają przestarzałego sprzętu firmy Elan – tej samej, z której usług w przeszłości korzystał m.in. Adam Małysz.

Podobno w Kanggye, gdzie w 2018 roku otwarto kolejny ośrodek narciarski w KRLD (wedle jednego z internautów, tam też jest skocznia), zainstalowane wyciągi są już rodzimej produkcji. Nie wiadomo natomiast jakie, i czy działające, są obecnie kolejki linowe w Samjiyon ani czy w związku z rozwojem całego miasta-utopii modernizacji doczekają się też odkryte tam właśnie skocznie.

– To jedna z zagadek, o których rozwiązaniu marzy chyba każdy fan skoków narciarskich. Właśnie dokonał się przełom, ale w poszukiwaniach wiedzy na ten temat wciąż jest mnóstwo do zrobienia. Nie ułatwiają tego ustrój ani bariera językowa. Oczywiście najlepiej byłoby pojechać do Azji i zgodnie z naszym zwyczajem eksplorować teren osobiście, jednak to kosztowałoby mnóstwo pieniędzy. Bez sponsorów nie stać nas na taki wydatek. Niezależnie od tego kwestia potencjalnego treningu skoczków z Korei Północnej jest szalenie ciekawa. Szczególnie jeśli pomyśleć, iż za dwa lata w pobliskich Chinach odbędą się kolejne zimowe igrzyska. Chińczycy już szykują kadrę na tę imprezę w Europie, m.in. pod wodzą trenera Miki Kojonkoskiego. Gdyby okazało się, że podobny cel postawili sobie w KRLD, mielibyśmy do czynienia z chyba największą sensacją w dziejach tej dyscypliny – uważa Bała.