“Marokko kreunde onder de hongersnood, en zond zijn kinderen uit”, begint Ridouani het levensverhaal van zijn vader. “Zo kwamen er in de jaren zestig heel wat Marokkaanse arbeiders in België terecht. Het was altijd de bedoeling dat de vele Marokkaanse jonge mannen hier tijdelijk zouden verblijven. Mijn vader groeide op in een arm gezin, en kwam hier toe op zestienjarige leeftijd met het idee dat het tijdelijk ging zijn. Voor de eerste keer je dorp verlaten -hij heeft afscheid moeten nemen van zijn vader die hij achteraf nooit meer heeft gezien-, dat moet wel iets doen met iemand. Je bent amper puber af en je reist naar een land dat je niet kent, met een beschaving die je niet kent en met een taal die je niet machtig bent. Dan kom je in Leuven terecht en probeer je daar een leven op te bouwen. Die ervaring heeft hem getekend, maar heeft ook bij ons als gezin en bij mij persoonlijk iets achtergelaten.”