De mier liep tussen de kale bomen door. Hij stampte.

De mier had een boos.

Toen hij was opgestaan, was er nog niks aan de hand. Er was wakker worden, gapen, even rustig bijkomen. Er was in bed zitten en door het raam naar buiten kijken. Er waren een paar vluchtige gedachten. Daarna was er een honger en de behoefte aan twee kopjes thee. En een stuk taart.

En toen ineens kwam er een boos. Uit het niets.

Voor hij het wist, had de mier ‘m overal.

De boos zat in zijn hoofd, in zijn lijf, en in zijn blik. En naast hem en boven en onder en achter, wáár hij maar keek. Boos, boos, BOOS!

Binnen een paar minuten had hij een stevige mate van kwaad en geïrriteerd en woest te pakken, en liep-ie driftig zijn huis uit.

De boos liep mee, stampend en briesend. En niet alleen dat: de boos bepaalde precies wat de mier zag en voelde. Hoe hij naar de bomen keek, de wolken, wat hij van de regen vond. En zelfs hoe hij over de vlinder dacht.

Het was één en al zuur en mopperig.

Bah.

Opeens bleef de mier staan.

Hij had er helemaal genoeg van. Hij ging zitten met zijn armen over elkaar, en keek de boos aan. Recht in zijn gezicht. Zonder met zijn ogen te knipperen.

De boos schrok ervan.

Meestal had de boos te maken met weerstand en kwijt willen en balen. Daar kon-ie wel wat mee: weerstand was brandstof. Met een beetje geluk werd de boos dan moeiteloos groter en groter en sterker en sterker. Maar dit gestaar, deze uitnodigende, open blik, maakte hem ontzettend onzeker.

“Oké” zei de mier. “Zeg het maar?”

De boos keek bedremmeld naar de grond. Hij werd meteen een stukje kleiner. De boos kon niks zonder investering van een ander. Hij was nergens meer als er niet in hem werd geloofd. Hij was niet gewend aan oprechte interesse. En het grote rood-zwarte loodzware dampende ding loste op. Moeiteloos.

Binnen no time was de boos niet meer dan een klein, sputterend stipje.

*poef* deed het stipje, en de boos was weg.

De mier zuchtte diep. Opgelucht. Vrij. Hij keek opzij.

Naast hem zat een vrolijk.

De zon brak door.

___