[ 1 ] Nicolas Delalande, ’Les Batailles de l’impôt. Consentement et résistances de 1789 à nos jours’, Seuil, kol. « L’Univers historique », Parizo, 2011.

Samtempe, aliaj leĝoj estas aprobitaj kiuj celas la plejriĉulojn, kiel la plilarĝigo de la ’Pakto Dutreil’ [ 6 ], kiu ebligas al entreprenestroj testamenti siajn akciojn, per antaŭdonacoj aŭ kiam ili mortos, kaj tiel escepti sin de la plimulto de - aŭ eĉ de ĉiuj - heredaj impostoj. Ĉi tiu donaco, kies kosto ne estas precize kalkulita, estis aprobita tute nerimarkite, sed la plilarĝigo de ĉi tiu senimpostigo, kiu jam kostas al la publikaj financoj ĉirkaŭ 500 milionojn da eŭroj ĉiujare, reprezentus tre grandajn gajnojn por tiuj, kiuj profitas de ĝi.

Aldone, en etskalaj entreprenoj kiuj estas precipe elmetataj al la internacia konkurenco, oni ofte rigardas impostojn kiel rektan minacon por la daŭrigebleco de dungateco. Ĉi tiu percepto, stimulata de ĵurnalistoj per la konstanta refreno pri "ŝarĝoj truditaj al la dungokostoj", kreas komunan intereson inter dungitoj kaj dungintoj, precipe kiam temas pri kiel kontesti ŝtatajn pagigojn kaj troajn regulojn.

Grandega paradokso troviĝas ĉe la bazo de ĉi tiu politikigo de la demando pri impostoj : estas membroj de la laboristaro kiuj plej kritikas la nivelon de impostoj malgraŭ tio, ke estas ili kiuj plej profitas de la sistemo de la redistribuo de la riĉeco surbaze de pagigoj. Regionaj aliĝoj intensigas ĉi tiun malfidon. Ju pli oni malproksimiĝas de la pli grandaj urboj, des pli fortiĝas la sento ke oni estas maljuste impostata : la loĝantoj de kamparaj kaj antaŭurbaj zonoj plej kritikas la impostan sistemon, kontraste kun parizanoj. Post kelkaj jaroj da politikoj celantaj antaŭenigi domposedadon, multaj familioj kun malaltaj salajroj, kiuj surprenis ŝuldon por aĉeti domon, nun estas submetataj al regulaj pliigoj de municipaj impostoj sur nemoveblaĵoj, kiuj kompensas la malpliigon de ŝtataj subvencioj al municipoj. En iuj regionoj, la sento de maljusteco devenas de la malboniĝo de publikaj servoj kaj la pliiĝinta malfacileco pri transportado pro la fermiĝo de fervojaj linioj [ 3 ]. Estas kvazaŭ la loĝantoj de ĉi tiuj lokoj, kiuj plejparte veturas aŭtomobile kaj estas trafataj de la plena batforto de kreskantaj fuelprezoj, vidatestas la malaperon antaŭ siaj okuloj mem de la lokaj institucioj - la poŝtoficejo, la lernejo, la fervojstacio - kiuj konkrete reprezentas la socialigon de mono per impostoj.