Fine de la 17-a jarcento en Rusio domoj kaj manĝejoj ofte estis ornamataj per specifaj artaĵoj — lubok [eo]. Tio estis malmultekostaj lignogravuraĵoj, amase vendataj en bazaroj kaj plej ofte bildigantaj scenojn el la ĉiutaga vivo — kvankam foje, malgraŭ cenzuro, ankaŭ satiraĵojn pri religiuloj kaj politikistoj.

Lubok iĝis tiom populara, ke en la 19-a jarcento eĉ la monarĥio ekproduktis proprajn patriotajn versiojn. Tiu ĉi arto estis forgesita post la Oktobra Revolucio en 1917 kaj nun eĉ en Rusio ĝi estas precipe konata en sciencaj rondoj kaj artaj subkulturoj.

Jarcenton poste lubok traveturis la mondon kaj trafis studion de la meksika gravuristo Alejandro Barreto, kiu malkovris tiun ĉi tradicion, lerninte la rusan. Li estis ĉarmita de ĝi kaj decidis krei proprajn lubok-ojn kun tradiciaj bildoj de sia kara Meksiko.

Mi interparolis kun li pri tiu arta kaj interkultura vojaĝo. La intervjuo estas prezentata en konciza versio.

Filip Noubel [FN]: La rusa lubok estas parto de kulturo tre interesa, sed malmulte konata eĉ en Rusio. Kiel vi eksciis pri ĝi?

Alejandro Barreto [AB]: Fue durante mi proceso de aprendizaje del idioma ruso hace unos 10 años, en algún libro pude apreciar el grabado lubok referente al Gato De Kazán y me enamoré a primera vista ya que fue mi primer contacto como grabador con una de estas piezas. Fue curioso darme cuenta cuando viví en Rusia, que la gente común casi no conoce esta manifestación artística pese a que es un testigo antropológico vivo de su historia. Los niños los ven en los libros de escuela, pero en realidad no saben que estas imágenes son lubok, ni cómo se hacen. Mi motivación principal para aprender ruso fue lo exoticidad del lenguaje comparado con el español que es mi lengua natal y la fascinación que me produjeron las caricaturas soviéticas de la casa fílmica Soyuzmultfilm.