Alcohol blijft een van de grootste verkeersdoders in België. Redactrice Sophie werd slachtoffer van een tragisch ongeval veroorzaakt door een dronken chauffeur. In het voorjaar van 2015 schreef ze erover op Charlie. Haar openhartige getuigenis kwam binnen als een mokerslag en werd door meer dan een kwart miljoen mensen gelezen. Sophie werd in Nederland uitgenodigd door RTL Late Night, waar ze met premier Rutte sprak over het invoeren van een alcoholslot.

Eerste lentedag…

“Opstaan jongens, we gaan zo rijden.” Het is twee uur ‘s nachts en mijn vader staat in de deuropening van mijn slaapkamer. Voorzichtig maak ik mijn vriend wakker “Eeey Lander, opstaan, we gaan op vakantie.”

De pick-up jeep lijkt groot maar die achterbank blijkt verdomd klein. Met zijn mond vol ontbijt roept papa naar ons: “En jongfens zitten jullie een beeftje lekkfer daar afterin?” – “Jaja, we doen ons best”, antwoord ik al sjorrend aan het dekbed. Het is donker en er is geen kat op de weg. Lander en ik liggen op de achterbank. Na een hoop gedraai en geprop, hebben we besloten dat deze lepeltjeshouding ons prima bevalt. Ik lig knus met mijn rug tegen Landers’ borst, hij met zijn armen om mij heengeslagen. “Lig je lekker?”, vraagt hij. Ik lach en teken een smiley op het raam boven ons hoofd. “Slaap lekker, vriendje, straks worden we wakker in de sneeuw.” “Mmm”, antwoordt hij, “Slaapwel, Sophietje”. Ik luister naar zijn ademhaling die steeds zwaarder wordt.

“Zijn stem gaat door merg en been. Paniek. Tegen hoge snelheid duikelen we de diepte in.”

Opeens een knal. Ik word vanaf de achterbank naar voren gekatapulteerd waar ik tussen de twee voorstoelen klem kom te zitten. Ik worstel mezelf recht, klamp me vast aan papa’s hoofdsteun en schreeuw “Wat doe jij!” “Hou je vast!!”, brult mijn vader. Zijn stem gaat door merg en been. Paniek. Tegen hoge snelheid duikelen we de diepte in. Ik zie felgroene grassprietjes door de voorruit op me af komen. Het gras is felgroen omhuld met een glanzend laagje zilverkleurig ochtenddauw. Het is de eerste dag van de lente.

Ik droom. Ik denk dat ik droom. Het is pikdonker. Ik heb geen idee waar ik ben. Ik kan niet bewegen. Ik droom. Of toch niet? Ik heb zin om verder te slapen. Waar was ik voordat ik ging dromen? Ik lag met Lander in de auto. Lander? Lander! We zijn verongelukt. Kut. Ik moet hier uit. Ik roep. Maar ik zie niks. Ik hoor niks. Ik voel niks. Puur afgaand op mijn instinct probeer ik me los te wringen uit datgene wat mij vasthoudt. Pas nu besef ik dat ik in het dekbed gerold lig waaronder wij in slaap vielen. Ik wil die auto uit!

Ik ben bezorgd om Lander. Ik mag hem geen pijn doen want hij ligt hier ergens naast me. Voorzichtig wring ik me uit het dekbed. Via het kapotte zijraampje kruip ik op ellebogen en knieën naar buiten. Asfalt. Glasscherven knarsen in mijn huid. Ik ben verdoofd. Ik kan niet verder kijken dan waar ik me op dat moment bevind. Lander moet die auto uit! Ik hoor mijn naam ergens in de verte. Suf probeer ik mijn hoofd op te richten. “Oh Sophie, je bent niet dood!” Ik zie mijn vader vaag in de verte. De straatlantaarns schijnen een gelig licht op hem. Kromgebogen komt hij op mij af gestrompeld. Alles gaat heel traag.

“Het besef dat ik midden op het asfalt tegen het levenloze lichaam van mijn vriendje lig, komt als een mokerslag binnen.”

Uit het niets staat er opeens een vrouw bij me. Ik kijk naar boven. Ze knielt voor mij neer. Op dat moment zie ik Lander. Op slag vergeet ik alles om me heen. Zonder na te denken sleep ik mijn lichaam naar hem toe. “Lander, Lander! Alsjeblieft word wakker. Geef antwoord!” Ik vlei me tegen zijn verstijfde lichaam aan. Ik omarm hem terwijl we samen op het asfalt liggen. De vrouw van daarnet komt in kleermakerszit bij ons zitten en legt mijn hoofd in haar schoot. Ze vertelt me dat we een heel erg ongeluk hebben gehad en dat iedereen opgelucht is dat ik nog leef. Ik ben blij dat ze er is. Ik wil dat ze voor altijd blijft.

Ik word weer even helder. Het besef dat ik midden op het asfalt tegen het levenloze lichaam van mijn vriendje lig, komt als een mokerslag binnen. “Lander luister, dit is gewoon een droom. Als je straks wakker wordt zijn we in de bergen en gaan we snowboarden”, fluister ik hem toe. De vrouw praat tegen mij terwijl ik tegen Lander praat. Ik schreeuw. Ik huil. Ik ben stil. Lander reageert niet. Maar het horen van zijn zware ademhaling stelt me gerust.

Er is ook een onbekende man. Deze man komt op ons af. Hij is lang en mager en hij is in het Engels aan het bellen. Tegen mij praat hij Nederlands. Hij hoort bij de vrouw. Met een bezorgde blik onderzoekt hij Lander. Ondertussen zie ik papa met moeite op ons af strompelen. Als een aap, op armen en benen. Dan besef ik dat het lichaam, waar hij zich overheen boog, mama is. Dit is niet goed. We zijn in de hel beland. Mama ligt 15 meter verderop en geeft geen enkel teken van leven. Ik heb te weinig kracht om me op richten en me naar mama te verplaatsen. Papa strompelt gebroken in het rond. Af en toe schreeuwt hij wanhopig iets over hulpdiensten die niet komen. De man is bezig met de twee lichamen terwijl hij in zijn telefoon schreeuwt. En ik lig met een wildvreemde vrouw en mijn vriendje in de vrieskou in een plas met bloed. Zijn bloed.

Ik roep hem. “Lander! LANDER!” Van de ene op de andere seconde zijn Landers ogen wijd opengesperd. Dat geeft me hoop.

Zouden er nu geen ziekenwagens moeten komen? Ik kijk om me heen. Chaos. Overal spullen. Bloed. Glas. Wat is er gebeurd? Autos rijden langzaam voorbij en ik zie afkeer in de ogen van de passanten. “Stop! Arrête!”, roept de helpende man naar de auto’s, “we hebben hulp nodig, er moeten mensen warm gehouden worden!” Niemand stopt. Niemand. Behalve één vrachtwagenchauffeur maar die besluit na het aanschouwen van het gruwelijke tafereel door te rijden. Het scheelt niks of hij rijdt zo over Lander en mij heen. Ik zie de gigantische banden rakelings langs mij heen glijden. “Godverdomme doe eens even normaal man, stomme klootzak!”, krijs ik, op slag weer helder. Een intens gevoel van hulpeloosheid overvalt me.

“Wat sta je daar nou? Gooi die sigaret weg en kom helpen! Kijk eens wat je hier hebt aangericht! Dit is allemaal jouw schuld!”, hoor ik de behulpzame man weer schreeuwen. Ik probeer me op te richten om te zien wie ons dit heeft aangedaan. Maar de vrouw legt mijn hoofd weer in haar schoot. Ze praat tegen mij en ik luister naar haar zachte stem. Ik weet niet wat ze zegt. Ik vraag haar of het goed komt met Lander. Ze zegt dat we moeten bidden. “Bidden?” Ik word boos: “Eerlijk zeggen! Komt het goed met hem of niet?” De vrouw antwoordt dat ze me heel graag zou willen vertellen dat het allemaal goed komt maar dat ze dat niet kan. Dat het heel erg slecht gaat met Lander maar dat ik erin moet blijven geloven en we hem erbij moeten houden. Dus roep ik hem. “Lander! LANDER!” Van de ene op de andere seconde zijn Landers ogen wijd opengesperd. Dat geeft me hoop. Ik hoor hem ademen. Hij ademt en zijn ogen zijn open. Hij is jong en sterk en zal dit overleven.

“Lander is weg. Mama is weg. Papa is weg. Dan ben ik aan de beurt.”

Ik word rustig en ontspan mezelf. Papa en de behulpzame man zijn ergens in de verte bezig met mama. Opeens begin ik te giechelen. “Oepsie, sorry ik heb in mijn broek geplast”, fluister ik tegen de vrouw terwijl ik naar de donkere vlek in de kruis van mijn broek kijk. Ze glimlacht en omarmt mij. Ik zak weer weg.

Na een eindeloos wachten hoor ik sirenes en zie ik helikopters boven mijn hoofd. Ambulanciers rennen schreeuwend in het rond. Ik kijk toe terwijl een paar mannen in felgele pakken zich over Lander ontfermen. Het apparaat dat ze met hem verbinden geeft een hartslag! Hij leeft! Zie je wel, hij leeft! Op het moment dat ze hem intuberen, reageert Lander heel heftig. Zijn lichaam stokt en kronkelt. “Pas op, jullie doen hem pijn!”, gil ik. Maar niemand hoort mij. Ik zie dat papa een eindje verderop in elkaar gezakt naar mij ligt te kijken. Ik voel me rustig, moe en ik zak weer weg. Helikopters stijgen op en vliegen weg.

Lander is weg. Mama is weg. Papa is weg. Dan ben ik aan de beurt. Ik word op een brancard getild en een ambulance in gereden. Er wordt Frans gepraat. Ik versta de ambulancebroeder, hij zegt lieve dingen. Ik word aan een infuus gelegd om een paar uur later wakker te worden in het ziekenhuis. Daar hoor ik dat Lander overleden is en mama in coma ligt.

_______________

De dronken chauffeur is met 180km/u achter op onze wagen geknald waardoor wij naar voren gekatapulteerd zijn en zeven keer overkop gingen. Lander en mijn moeder zijn uit de auto geslingerd. Lander overleed drie uur later in het ziekenhuis. Mama heeft het, ondanks haar ontelbare zware letsels, overleefd. Een deel van haar letsels zijn blijvend. De buitentemperatuur lag rond de tien graden onder nul en het duurde ruim 55 (!) minuten voordat de hulpdiensten ter plekke waren.

Jaarlijks vallen er in ons land een waanzinnige 800 verkeersdoden. Waarvan minstens een kwart veroorzaakt wordt door dronken automobilisten. Sinds het ongeluk kijk ik met hele andere ogen naar alcoholgebruik. Ik zie dat drank, ook buiten het verkeer, een hoop kapot maakt. Toch lijken we het gevaar van alcohol een beetje te negeren. Volgende week zoek ik uit hoe dit kan.

Foto boven: Istock