Na papierze kadra Izraela prezentuje się zatem prawdziwie multikulturowo, prawie jak niektóre reprezentacje europejskie. Z tą różnicą, że we Francji czy Niemczech pierwsze skrzypce grają dzieci i wnuki emigrantów. W Izraelu drużyna składa się z potomków Żydów napływających z całego świata do Ziemi Obiecanej oraz zamieszkujących tu od wieków Palestyńczyków, którzy dziś traktowani są jak obywatele drugiej kategorii.

Z tego też powodu przed meczem Polska – Izrael część piłkarzy nie odśpiewa zapewne hymnu państwa żydowskiego. – Śpiewanie Hatikwy jest dla mnie niezręczne – przyznał kapitan Natcho. Słowa narodowej pieśni Izraela napisane w duchu syjonistycznym opowiadają o zjednoczeniu Żydów we wspólnym państwie i więzi, jaka łączy ich ze stolicą – Jerozolimą.

Ostatni klub bez arabskich zawodników

Nie ma też co oczekiwać, by rasistowskie reguły Beitaru i jego kibiców zostały w najbliższym czasie zmienione, choć za poprawność polityczną w izraelskim sporcie zabrało się państwo. Urząd zajmujący się równością zatrudnienia nakazał Beitarowi odwołanie oświadczenia trenera, który kiedyś powiedział, że w jego drużynie żaden Arab nie zagra.

Oficjalnego zakazu już więc nie ma, ale piłkarze wyznający islam nadal nie pasują do aktualnej koncepcji taktycznej. Beitar pozostaje tym samym ostatnim w historii izraelskiej ekstraklasy klubem, w którym nie występował jeszcze nikt z arabskiej mniejszości.