Gisteren werd ze niet helemaal fit wakker. Het was volgens haar niet eens als een grieperig gevoel te omschrijven.

Tijdens het lunchen was ze opeens verkouden, hoesten, neusverkouden maar nog maakte zowel zij als ik, ons niet echte zorgen. Ze is met grote regelmaat verkouden en door haar astma heeft ze ook regelmaat wel iets last van kortademigheid, ze loopt niet voor niets al zo lang bij de kinderarts en longverpleegkundige maar alles was nu onder controle dus het zou wel gewoon een simpele neusverkoudheid zijn, die prima bij de tijd van het jaar hoort, dachten wij.

Zij ging wat doen voor school en ik was in de tuin bezig met de andere kinderen toen ze naar mij toekwam dat ze zich niet goed voelde. Warm, zere keel en hoofdpijn. Ze bleek 38.2 te hebben, geen echte hoge koorts dus. Een uur later was de koorts nog hetzelfde maar was ze benauwd en de hoofdpijn was vreselijk. Dit ging in zo'n rap tempo dat ik besloot de dienstdoende huisarts te bellen.

Na overleg en enkele telefoontjes was voor hun duidelijk dat ze besmet moest zijn met het coronavirus. Er werd niet getest want deze blijken zeer schaars te zijn en gebruiken ze het liefst enkel voor de ouderen en mensen die in het ziekenhuis belanden.

Ze moest in quarantaine.

Afgezonderd van ons en wij moesten voor de komende twee weken in thuisisolatie.

Op dat moment komt er zo veel op je af.

Het virus krijgt een gezicht, het gezicht van je kind.

Het gaat dwars tegen je moedergevoelens in om niet bij je kind te zijn als die je zo hard nodig heeft.

Ik weet dat ze daar met extreme pijn in bed ligt en benauwd is maar ook dat ze bang is.

Ze is 16, normaal is dat al best heel groot maar nu is dat heel klein.

Ik wil haar vasthouden, haar zeggen dat het goed gaat komen.

Haar over haar haren aaien zoals ik deed toen ze klein was en verdriet had.

Maar in plaats daarvan zie ik haar via videobellen en moet ik moeite doen om sterk te blijven als ik haar dan zo zie.

Moeite doen om niet in tranen uit te barsten bij de aanblik van dat meisje dat moeite heeft met ademen en overgeeft van de extreme hoofdpijn.

Want dat meisje is mijn meisje. Mijn dochter die zich zorgen maakt of ze haar broertjes en zusjes niet heeft aangestoken.

Mijn dochter die altijd door het leven fladdert en liever niet te serieus is, is nu heel serieus.

Ze wil mensen waarschuwen.

Zelf zegt ze ook dat ze er te makkelijk over dacht.

Het zou wel aan haar voorbij gaan, ze gaat niet uit, wast zeer goed haar handen, eet gezond, rookt en drinkt niet, dus dan zou het allemaal wel meevallen.

Maar dat doet het dus niet, het valt absoluut niet mee.

Ze is echt heel ziek.

Ziek alleen achter een gesloten deur.

Toch wil ze ondanks dat ze zo ziek is dus mensen waarschuwen.

Mensen meer inzicht geven in wat het nu is om het coronavirus te hebben.

Uiteraard zijn er mensen die er minder ziek van zijn en er zijn mensen die er zieker van zijn.

Ze kan enkel voor zichzelf spreken maar nadat we zoveel berichtjes ontvingen of we konden zeggen over wat het virus is, hoe het voelt, wat de klachten zijn, wat de angsten zijn, wil ze dat iedere dag delen.

Als ik iemand dit kan besparen dan is het het waard om mijn verhaal te delen en ik vind dat ze daar gelijk in heeft.

Ook wij lazen verhalen, hadden onze angsten, namen voorzorgsmaatregelen en waren alert maar nu iemand waar ik zo veel van hou het heeft is het toch een ander verhaal. Niet omdat ik die andere mensen die het virus hebben onbelangrijk vind maar omdat het zo abstract bleef.

Nu heeft het coronavirus een gezicht, het gezicht van mijn dochter.