Teraz naszego materiału możesz posłuchać również w formie podcastu!

Tydzień temu zdobyliście mistrzostwo Niemiec. Z jednej strony był powód do świętowania. Z drugiej – bycie najlepszym w Bundeslidze to dla Bayernu normalność.

W tym sezonie tytuł nie był dla nas normalnością. Wystartowaliśmy dobrze, ale później mieliśmy problemy ze złapaniem płynności i łatwości w wygrywaniu. Pamiętam, jak niektórzy już gratulowali Borussii mistrzostwa. Powiedziałem, że jeśli przed przerwą zimową będziemy tracili do rywala mniej niż dziewięć punktów, dogonimy zespół z Dortmundu i tak się stało. W pewnym momencie walczyliśmy o to, żeby w ogóle wrócić do gry o pierwsze miejsce. Udało się. Pokazaliśmy, że warto ciężko pracować.

Został pan mistrzem Niemiec już po raz siódmy. Któryś tytuł jest dla pana szczególny?

Tegoroczny, bo najtrudniej było go zdobyć. Odkąd tu jestem, pierwszy raz zapewniliśmy sobie mistrzostwo dopiero w ostatniej kolejce.

Sebastian Mila opowiadał, że po zdobyciu mistrzostwa Polski trener Orest Lenczyk znalazł w autokarze Śląska Wrocław 74 butelki po piwie. Ile butelek znalazł w sobotę Niko Kovac?

Był open bar, więc trudno policzyć (śmiech). Za nami świetna zabawa. Spotkaliśmy się całymi rodzinami i mówię tu nie tylko o drużynie, ale o wszystkich pracownikach klubu, ludziach, którzy przez cały rok ciężko pracowali na ten sukces.

W mediach społecznościowych opublikował pan wideo jak celebruje pan mistrzostwo… występując na scenie.

Na pewno zdecydowanie lepiej tańczę niż śpiewam. Jeśli chodzi o umiejętności wokalne, być może znalazłoby się kilku zawodników, którzy by mnie przebili. Zresztą proszę mi wierzyć, że stosunkowo często w szatni śpiewamy czy tańczymy. Spędzamy ze sobą bardzo dużo czasu. Ciężko pracujemy, ale są takie chwile, gdy jest więcej luzu. Dobra atmosfera musi być.

Foto: ALEXANDER HASSENSTEIN / Getty Images

Foto: PIXATHLON / newspix.pl

Porozmawiajmy trochę o przeszłości. Do Bundesligi trafił pan w 2010 roku. Od tamtego momentu sporo się zmieniło.

Kiedy przyjeżdżałem do Niemiec, rzeczywiście było inaczej niż teraz. Pamiętam na przykład, jak zdobyliśmy swoje pierwsze mistrzostwo w Borussii Dortmund. Rozmawialiśmy z Kubą Błaszczykowskim i Łukaszem Piszczkiem o tym, że trudno było znaleźć na stadionie polską flagę. Zdarzało się nawet, że Polacy zagadywali do nas po niemiecku. Później sięgnęliśmy po drugie mistrzostwo, nasza trójka miała dużo większy wkład w tytuł i sytuacja zaczęła się zmieniać na lepsze. Biało-czerwonych flag pojawiało się coraz więcej. Myślę, że dzięki nam inni Polacy poczuli się pewniej, a i samo postrzeganie ludzi z naszego kraju w Niemczech zmieniło się na plus.

Pan czuł się pewnie, przyjeżdżając do Dortmundu?

Nie było łatwo. Pamiętam swoje pierwsze miesiące w Niemczech. Najpierw nie mogłem znaleźć mieszkania, później dwa czy trzy miesiące czekałem na meble. Jednocześnie treningi u Juergena Kloppa były bardzo intensywne, a ja chciałem się pokazać z jak najlepszej strony, więc dawałem z siebie wszystko. Po trzech miesiącach byłem trochę zajechany. Nie spodziewałem się, że będzie tak trudno. Minęło trochę czasu, zanim wszystkie sprawy ułożyły się po mojej myśli, ale wiedziałem, że taki moment w końcu nastąpi. Nigdy nie miałem myśli, żeby się poddać. Pamiętam, jak na jednym treningu wreszcie zacząłem się prezentować równie dobrze jak w okresie przygotowawczym. Chłopaki z zespołu stwierdzili: oho, „Lewy” wrócił.

W Niemczech zmienił się pan jako piłkarz. A jako człowiek?

Też. Rozwinąłem się pod względem mentalnym. Wiedziałem, że muszę nad tym pracować, bo przyniesie to efekty. Bardzo pomogła mi Ania, która jest moim najlepszym psychologiem. Kiedyś w trudnych momentach zamykałem się w sobie. Uważałem, że sam sobie poradzę, a tak naprawdę złe chwile zostawiały w środku swój ślad. Pod tym względem wiele się zmieniło. Dziś wolę porozmawiać z Anią o problemie, wyrzucić to, co we mnie siedzi. W sferze mentalnej zrobiłem przez te lata duży krok do przodu.

Gdy zamieniał pan Borussię na Bayern, nie brakowało głosów, że w Monachium pan sobie nie poradzi.

Słyszałem takie opinie. Nawet czasem mnie to bawiło. Twierdzili tak ludzie, którzy bali się wielkich rzeczy. Może to był efekt kompleksów. Niektórzy szukają słabości u innych, żeby poczuć się lepiej ze sobą. Ja myślałem o tym, by iść dalej, przełamywać kolejne bariery. Polacy potrafią robić wielkie rzeczy i trzeba to pokazywać, nie bać się krytyki czy złośliwości. Po przenosinach do Monachium odczułem dużą różnicę.

Czego dotyczyła?

Poziomu piłkarskiego. Byłem zaskoczony, że jest ona tak duża. W Bayernie grało dużo więcej zawodników z najwyższej półki. Same treningi wymagały najwyższej koncentracji. W Dortmundzie miałem wszystko, ale wiedziałem, że pora na kolejny krok. Jestem typem człowieka, który nie boi się opuścić własnego gniazda, nawet jeśli czuje się w nim bardzo dobrze.

Ostatnio rozpoczął pan z Bayernem rozmowy dotyczące nowego kontraktu. Niemieckie media informują, że nie możecie się porozumieć, bo pan chciałby podpisać dwu lub trzyletnią umowę, a działacze proponują rok.

Odbyliśmy jedno spotkanie, tak naprawdę negocjacje dopiero się zaczną. Nie wiem więc, skąd w mediach informacje o konkretach. Na razie obie strony powiedziały sobie, że są zainteresowane przedłużeniem kontraktu i że wrócimy do tematu po zakończeniu sezonu, na horyzoncie mamy jeszcze przecież finał Pucharu Niemiec. Na konkretne rozmowy przyjdzie czas i to tak naprawdę wszystko, co mogę powiedzieć na ten temat.

Więc kiedy zapytam, czy zostanie pan na Allianz Arena, pewnie niczego się nie dowiem…

Po prostu nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Pamiętajmy o tym, że z Bayernem wiąże mnie jeszcze dwuletni kontrakt, to nie jest tak, że zaraz usiądę i będę wybierał klub. Poza tym gram w zespole, który jest w ścisłym topie, więc tak naprawdę nie ma tak wielu możliwości, gdybym chciał przenieść się do równie mocnej drużyny. Jestem w Monachium szczęśliwy, znam też plany dotyczące zespołu. Spokojnie czekam na to, co się wydarzy.

Mówi pan, że Bayern jest w ścisłym topie, ale np. Barcelona czy Real są na świecie większymi markami.

Myślę, że pewnym problemem jest tu język. Hiszpański jest dużo popularniejszy na świecie, ludzie posługują się nim nie tylko w Europie, ale też chociażby w Ameryce Południowej. A po niemiecku mówi się w kilku krajach, zasięg jest dużo mniejszy. Dlatego marketingowo w zestawieniu ze wspomnianymi klubami Bayern na starcie jest trochę z tyłu. Ale jeśli spojrzymy na historię, sukcesy czy sprawy organizacyjne, Bawarczycy w niczym nie ustępują innym największym klubom, a wręcz przeciwnie. Pod wieloma względami są najlepsi.

A nie ma pan poczucia, że w Monachium zrobił pan już wszystko, co było do zrobienia?

Nie. Regularnie strzelam bramki zarówno w Bundeslidze, jak i w Lidze Mistrzów, trafiałem w starciach z najsilniejszymi europejskimi drużynami, więc nikomu nie muszę już nic udowadniać. Ale przed nami jest wiele nowych wyzwań.

W zeszłym roku otwarcie mówił pan o chęci zmiany klubu, ale Bayern pana nie puścił. Pojawiło się wtedy sporo opinii, że Hoeness i Rummenigge pokazali, kto rozdaje karty w tej grze.

Nie był to łatwy czas. Otwarcie powiedziałem, że chcę odejść i niektórzy poczuli się z tym mało komfortowo. Widzieliśmy na moim przykładzie, jak można atakować piłkarza np. poprzez media. Wiedziałem, że coś takiego się wydarzy. Co innego jednak wiedzieć, a co innego faktycznie znaleźć się w takiej sytuacji. Pewne osoby wykorzystały moment i zaczęły mnie atakować. Nawet w Polsce zdarzało się, że niektórzy naginali rzeczywistość, ale nie będę mówił o szczegółach. Ta sytuacja pokazała mi, jak to wszystko funkcjonuje. Zyskałem sporą wiedzę, przetrwałem trudny okres i urosłem jako człowiek. Choć początkowo zamieszaniu wokół transferu towarzyszyły złe emocje, z perspektywy czasu sądzę, że miało to więcej plusów niż minusów. Wszyscy wyciągnęliśmy z tego naukę i wnioski.

Ani przez moment nie żałował pan, że poszedł z działaczami na małą wojnę?

Nie. Powiedziałem sobie, że kiedy za parę lat spojrzę w lustro, chcę wiedzieć, że zrobiłem wszystko, co było możliwe, żeby zrealizować cel. Gdybym tak nie postąpił, nie miałbym spokojnego sumienia i bolałoby mnie to. Nie bałem się, powiedziałem, co myślę. Wyłożyłem wszystkie karty na stół i nie ukrywałem swoich uczuć. To dla mnie ważne.

Po transferowej sadze udało się szybko odbudować dobre relacje z szefami?

Tak. Odbyliśmy długą, dobrą rozmowę. Szefostwo klubu doceniło moją szczerość i nasze kontakty bardzo się poprawiły. Myślę, że wtedy działacze zobaczyli we mnie nie tylko piłkarza, ale też człowieka, który ma coś do powiedzenia. Rozmawialiśmy między innymi o funkcjonowaniu klubu, powiedziałem rzeczy, których wcześniej nie słyszeli. Każda ze stron wysłuchała, co druga ma do powiedzenia. Moje spotkanie z Karlem-Heinzem Rummenigge trwało około dwóch godzin - znacznie dłużej niż planowaliśmy, więc przełożył inne spotkania. Po wszystkim powiedział, że nie miał jeszcze tak interesującej i produktywnej rozmowy. Paradoksalnie w konfliktowej sytuacji można wylać fundamenty, na których później zbuduje się silne relacje. Czuję, że otrzymuję pełne wsparcie władz klubu. Dziś mogę powiedzieć, że nigdy wcześniej nie miałem z szefami Bayernu tak dobrych kontaktów jak teraz. Odkąd przybyłem do Monachium, to mój najlepszy czas w klubie.

Foto: ALEXANDER HASSENSTEIN / Getty Images

Foto: ALEXANDRA BEIER / Getty Images

Jakie są szanse na to, że będzie pan grał na Allianz Arena do końca kariery?

O tym w ogóle nie myślę, bo zakończenie kariery jest odległą perspektywą. Ostatnio Cristiano Ronaldo mówił, że coraz częściej wytyka mu się zaawansowany jak na piłkarza wiek. A przecież jest jeszcze wiek biologiczny i dla sportowca jest on najważniejszy. Bardzo dbam o swoje ciało, być może dzięki temu będę mógł grać na najwyższym poziomie dwa, trzy lata dłużej niż wskazywałaby na to metryka urodzin.

W kończącym się sezonie pana pozycja w drużynie wzrosła.

Zobaczyłem, że przyszedł czas, by w Bayernie zostać kimś, kto ciągnie zespół nie tylko na boisku, ale i dba o niego także poza nim. Zdałem sobie sprawę, że nie mogę uciekać od odpowiedzialności, od roli jednego z liderów drużyny. Podjąłem wyzwanie. Mam 30 lat, do pewnych spraw podchodzę inaczej niż kiedyś. Czuję się odpowiedzialny za innych.

Gdy kilka miesięcy temu Jerome Boateng nie wiedział, jaka jest jego przyszłość i czuł, że jest przez klub niewłaściwie traktowany, zainterweniował pan u szefów.

Czasem nieświadomie można sprawić, że piłkarz będzie się czuł niekomfortowo. Rozmawialiśmy, dostrzegłem, że Jerome’owi jest źle i uznałem, że trzeba coś z tym zrobić. To nie też tak, że poszedłem do szefów z pretensjami. Mieliśmy spotkanie dotyczące innej kwestii i przy okazji poruszyłem temat Boatenga. Chciałem, by szefowie poznali jego perspektywę i pomyśleli, jak on może odbierać całą sytuację. To ważne, by widzieć sprawy z różnych punktów widzenia i wzajemnie się rozumieć.

Jako jeden z liderów Bayernu pewnie zna pan odpowiedź na pytanie, dlaczego w tym sezonie drużyna przez długi czas męczyła się na boisku?

Są różne przyczyny. Na pewno jesienią było zbyt dużo rotacji w składzie, sam Niko Kovac przyznał to na jednej z konferencji prasowych. W pewnym momencie nie wiedziałem na przykład, kto jest szefem obrony, a kto pełni rolę lidera drugiej linii. Kiedy z meczu na mecz następuje sześć czy siedem zmian, trudno utrzymać formę. Dla zespołu coś takiego było problematyczne, brakowało stabilizacji. Gubiliśmy punkty, a gdy wygrywaliśmy, i tak męczyliśmy się z rywalem. W Lidze Mistrzów też nie graliśmy tak jak powinniśmy, nie prezentowaliśmy poziomu, do jakiego przyzwyczailiśmy. Nie było automatyzmów. Piłkarz, który wie, że zaraz może stracić miejsce w składzie, na pięć piłek cztery razy zagra bezpiecznie, a dopiero za piątym razem zaryzykuje. Jeśli czujesz zaufanie trenera, masz większą pewność siebie. To są detale, ale czasem decydują, czy w kluczowym momencie zadrży noga, czy nie.

Nie próbowaliście przekonać Kovaca, by mniej rotował składem?

Były na ten temat rozmowy. Mówimy o początkach naszej współpracy, więc musieliśmy się wzajemnie poznać. Przekazywaliśmy trenerowi, co czujemy i co naszym zdaniem moglibyśmy zmienić. Oczywiście końcowa decyzja zawsze zależała od trenera Kovaca.

Wygraliście ligę, ale w Lidze Mistrzów Liverpool bardzo szybko wybił wam z głowy marzenia o triumfie. Odpadnięcie z Champions League na etapie 1/8 finału musiało zaboleć.

Tak, zabolało przede wszystkim to, że nie zaryzykowaliśmy. Zaraz po rewanżowym meczu rozmawiałem z Juergenem Kloppem. Był zdziwiony, że zagraliśmy tak defensywnie. Gdybyśmy zaatakowali, przynajmniej wiedzielibyśmy, że spróbowaliśmy, ale po prostu okazaliśmy się słabsi. Liverpool wyszedł na prowadzenie, a my nie mieliśmy wiary w to, że możemy odrobić straty, choć przecież w Lidze Mistrzów zdarzają się różne scenariusze. Bayern ma atak w swoim DNA, a my wyszliśmy na boisko z innym nastawieniem. Przed tamtym dwumeczem powiedziałem, że kto awansuje, będzie grał w finale i tak się stało, a przypuszczam, że The Reds wygrają całe rozgrywki. Życzę tego trenerowi Kloppowi, mam nadzieję, że wkrótce dostanę od niego zdjęcie z Pucharem Mistrzów.

Nie tylko Bayern zaliczył w Europie słaby sezon. Prócz Eintrachtu niemieckie zespoły zawiodły. Możemy mówić o kryzysie Bundesligi?

Nie wyciągałbym tak daleko idących wniosków. Ten sezon faktycznie nie wyszedł niemieckim klubom, ale za rok mogą osiągnąć taki sukces jak dziś Anglicy. Drużyny Bundesligi są stabilne finansowo, to nie tak, że kluby zaciągają wielkie kredyty i robią gigantyczne transfery, a później przez ileś lat spłacają dług. Te fundamenty są bardzo ważne i są silne. Spójrzmy też na to z innej strony - jeśli weźmiemy ostatnie dziesięć lat, Bayern dotarł do półfinału Ligi Mistrzów aż siedem razy.

Teraz sporo mówi się o przebudowie zespołu. Drużyna potrzebuje rewolucji?

Nie wiem, czy rewolucja to odpowiednie słowo, na pewno zajdą spore zmiany. Pewna epoka się kończy. Drużyna potrzebuje wzmocnień. Już teraz wiemy, że pojawi się w zespole świeża krew, a wraz z nią dodatkowy głód wygrywania.

Kiedy w 2017 roku w głośnym wywiadzie dla „Der Spiegel” otwarcie mówił pan, że jeśli Bayern chce rywalizować z najlepszymi, musi się wzmocnić, spadła na pana fala krytyki.

Niemieccy dziennikarze byli zaskoczeni, że zawodnik, na dodatek z Polski, mówi, co szefowie powinni zmienić. Czas pokazał, że scenariusz, o którym mówiłem, sprawdził się. Będąc wewnątrz klubu, widzę przecież więcej niż ludzie z zewnątrz. To nie tak, że wypowiadam jakieś zdania, żeby zrobiło się głośno. Mówię, co myślę, nawet jeśli dla niektórych prawda jest niewygodna. Dostałem od dziennikarza pytanie i po prostu szczerze na nie odpowiedziałem. Wiem, że są ludzie, którzy chcieliby, żeby inni mówili tylko to, co oni chcą usłyszeć, bo tak byłoby łatwiej. W takim wypadku czułbym się jednak nie w porządku wobec samego siebie.

Niedawno atakowali pana nie dziennikarze, a Dietmar Hamann, który stwierdził, że „Lewandowski staje się problemem Bayernu”.

Bywa, że w sporcie jest więcej polityki niż w samej polityce. Niektóre wypowiedzi mają czasami drugie dno.

Co konkretnie ma pan na myśli?

To wolałbym zachować dla siebie. Nie chcę wchodzić w szczegóły. Bywają słowa, które padają w mediach w określonym celu. Czasem słyszę jakąś wypowiedź, a dopiero po czasie dowiaduję się, jakie było tło sytuacji, jej geneza i jaką korzyść chciał odnieść autor tej wypowiedzi. Niezależnie od ukrytego celu, słowa mogą zaboleć, ale nic z tym nie mogę zrobić.

Wróćmy więc do kwestii sportowych. Po przebudowie zespołu nie będziecie potrzebowali czasu, by wszystkie elementy układanki znowu znalazły się na swoim miejscu?

Nie, w Bayernie nie ma czasu na czekanie. Przychodzą zawodnicy, którzy z marszu muszą pokazać swoją wartość i sprawić, żeby zespół wszedł na jeszcze wyższy poziom. Na pewno nie będzie łatwe zasypanie dziur po Robbenie i Riberym, bo przez lata byli na Allianz Arena wiodącymi postaciami.

Wspomniana dwójka, a także Rafinha żegnają się z Monachium. Za kim będzie tęsknić pan najbardziej?

Za każdym z nich. Na pewno z Rafinhą i Riberym miałem lepszy kontakt niż z Arjenem. Tu dodam od razu – bo już wyczuwam, jakie będzie kolejne pytanie - że informacje o naszych złych relacjach z Robbenem były rozdmuchane przez media. Czasem się na siebie złościliśmy i zarzucaliśmy sobie brak podań, ale poza boiskiem nigdy nie mieliśmy problemów. Relacja, która się wytworzyła, przetrwa długi czas. Przez te lata z całą trójką przeżyłem mnóstwo wspaniałych chwil, wiele razem wygraliśmy. Powiem szczerze, że kiedy przed ostatnim ligowym meczem zobaczyłem na trybunach rodziny Arjena i Francka, po policzku pociekła mi łza. Mocno walczyłem z samym sobą, żeby bardziej się nie rozkleić. Zdałem sobie sprawę, że dzieje się coś, co już się nie powtórzy. To była smutna, ale jednocześnie piękna chwila. Skoro mną targały tak silne emocje, co musieli czuć Robben, Rafinha i Ribery?

Przed spotkaniem z Eintrachtem Francuz nie potrafił powstrzymać łez.

Arjen też się rozpłakał i to w trakcie meczu. Nie chciał, żeby inni to zauważyli, więc wykonał w krótkim odstępie kilka sprintów do piłki. Wiadomo, że faceci nie lubią okazywać słabości.

Foto: Erwin Spek / Getty Images

Foto: A. Beier/Getty Images for FC Bayern / Getty Images

Sporo mówi się teraz o odejściu wspomnianej trójki, ale też o przyszłości trenera Niko Kovaca. Chorwat powinien pozostać na stanowisku?

To nie pytanie do mnie, nie jestem szefem klubu. My skupiamy się na finale Pucharu Niemiec. Jesteśmy w końcowej fazie sezonu, więc zaczynają się spekulacje. Nas nie interesuje jednak, co pojawia się w mediach. Nie wiem, czy w ogóle jest temat zmiany trenera. Przecież Niko Kovac ciągle ma ważny kontrakt.

Na początku sezonu współpraca na linii trener – zespół nie układała się najlepiej. Mieliście uwagi dotyczące chociażby przeprowadzanych treningów.

Mogę mówić tylko o sobie. Ja zawsze miałem z trenerem Kovacem bardzo dobre relacje, nie było żadnych problemów. Każda ze stron powiedziała, czego oczekuje. Znalazłem ze szkoleniowcem wspólny język.

Nie o każdym można tak powiedzieć. Swego czasu Robben ciskał koszulką ze złości, Ribery przerwał rozgrzewkę, lekceważąc polecenia trenera, a James Rodriguez regularnie atakował Kovaca w mediach. Trener nie ma łatwej roboty.

Tak jest w każdym topowym klubie. Czasem pojawiają się nerwy, każdy z nas ma przecież swoje oczekiwania i ambicje. Musisz wiedzieć, jak trenować, ale też jak zarządzać ludźmi. Myślę, że w ostatnich miesiącach Niko Kovac sporo się nauczył i zdobył wiele cennych doświadczeń.

Chciałby pan nadal pracować z Kovacem?

Nie zastanawiałem się nad tym. W szatni też o tym nie rozmawiamy.

Teraz, mówiąc kolokwialnie, wciska mi pan kit.

Nie, mówię poważnie. Nie ma sensu skupiać się na spekulacjach, to wprowadziłoby tylko niepotrzebne zamieszanie. Myśleliśmy o tym, żeby wygrać mistrzostwo, a teraz przed nami Puchar Niemiec.

Zdobycie tego trofeum ma już pan w swoim CV, a Ligi Mistrzów ciągle brakuje…

To nie tak, że Champions League stała się moją obsesją i codziennie o niej myślę. Mam jeszcze parę lat grania przed sobą, więc szanse na pewno się pojawią. Najważniejsze jest dla mnie to, że jestem szczęśliwy i zrobię wszystko, by tak pozostało. Każdy z nas ma swoje marzenia, ja także. Zwycięstwo w Lidze Mistrzów jest jednym z nich.