De term Luddieten was ondertussen in de kerkers van de geschiedenis beland. Sta mij toe hem eruit te halen. Want de Luddieten zijn terug en ze hebben het gemunt op 5G.

Schermvullende weergave ©Photo News

In de achttiende eeuw kwamen de weefmachines op in Engeland. Heel wat Engelse wevers zagen die nieuwe technologie als het monster dat hen weldra van werk en brood zou beroven. Ze schaarden zich rond een zekere Ned Ludd, een heethoofdige wever die een ware opstand veroorzaakte. Hij vernielde de nieuwe weefmachines en hitste anderen op om mee te doen.

Na de weefmachine volgden andere nieuwe technologieën. De bloeiperiode van hun vernielzucht was begin negentiende eeuw.

Nostalgie

Net zoals toen doen vele nieuwe technologieën vandaag hun intrede, zoals zelfrijdende auto’s en genome editing, maar ook evoluties van bestaande technologieën, zoals 5G. In een nostalgische bui naar een verleden dat ze nooit gekend hebben, schieten actiegroepen tegen allerlei technologieën de voorbije jaren als paddenstoelen uit de grond, bijna exact tweehonderd jaar nadat de Luddieten de nieuwe technologie verketterden. Ten bewijze de actiegroep Ondes.Brussels die aankondigt dat ze de nieuwe 5G-zendmasten zal vernielen, mochten die er komen.

Voorzorgsprincipe

Angst voor vernieuwing heeft altijd al bestaan, maar de hardnekkige strijd tegen nieuwe technologie kent de laatste jaren een enorme opmars. Vanop enige afstand bekeken leken de Luddieten belachelijk, evenals de artsen die zich tegen de trein verzetten omdat ‘een menselijk lichaam in de war zou zijn van zo’n hoge snelheid.’ Men beweerde dat mensen niet zouden kunnen ademen en zouden sterven door verstikking.

Wanneer kwakzalverij op gelijke hoogte komt met wetenschap weet je dat middeleeuwse toestanden niet veraf zijn

Op basis van het toenmalige ‘voorzorgsprincipe’ oordeelde ene dokter Lardner dat het voorzichtiger was om ervoor te zorgen dat de trein er niet kwam. De trein kwam er toch, want de wetten hielden destijds geen rekening met de overtrokken ‘wetenschap’ van een soms kleine kern ‘harde roepers’ die verpakt wordt als burgerinspraak. Burgerinspraak mag immers niet misbruikt worden door mensen die via de verkiezingen hun gram niet halen en zo de democratie omzeilen.

Burgerinspraak

Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben een pleitbezorger van breed gedragen burgerinspraak want dat is noodzakelijk. Maar wanneer kwakzalverij op gelijke hoogte komt met wetenschap dan weet je dat middeleeuwse toestanden niet veraf zijn.

Ondes.Brussel wil erkenning voor mensen met ‘elektrohypersensibiliteit’, dat zijn mensen die lijden onder de zogenaamde elektrosmog. Geen enkele studie toont het bestaan ervan aan, ondanks meer dan twintig jaar onderzoek naar gsm-straling. Dat betekent niet dat het niet bestaat, maar de parallel met de Luddieten en hun ingebeelde ziektes is wel opvallend.

Hebben mijn collega-politici nog de moed om te kiezen voor de silent majority?

De vraag is nu of de Brusselse ministers van Leefmilieu (Fremault) en Economie (Gosuin) en de staatssecretaris voor Digitalisering (Debaets) een hele hoofdstad laten gijzelen door de neoluddieten van Ondes.Brussels, dan wel of ze ondubbelzinnig kiezen voor de vooruitgang van een stad en haar inwoners, die het meer dan ooit nodig hebben. Ter illustratie: tussen het gemiddeld jaarinkomen van een Vlaming en een Brusselaar gaapt een kloof van meer dan 5.000 euro.