op scherp

Zoals de titel van haar pamflet ‘Zwijg, allochtoon!’ al doet vermoeden, is Rachida Lamrabet ervan overtuigd dat ze bij Unia ontslagen werd omdat ze 1. allochtoon is en 2. niet gezwegen heeft. Het essay toont een ontluisterende waarheid: allochtonen en autochtonen hebben elkaar compleet klemgezet.

Een wederzijdse fuck you

Iedereen radicaliseert. Niet in de ­beperkte betekenis die nu aan het woord wordt gegeven, maar in de gewone: geconfronteerd met de eindeloze herhaling van altijd ­dezelfde discussies, moegetergd door het gejen op sociale media, gedemotiveerd door het gebrek aan zichtbare vooruitgang en beïnvloed door de terreur, verhardt iedereen zijn standpunten. Je ziet het bij de N-VA. Je ziet het bij vrijzinnige islamcritici. Je ziet het bij de moslim in de straat. Je ziet het bij de niet-moslim in de straat. En je ziet het bij allochtone intellectuelen, zeker bij de linkse activisten, zij die in de VS bij Black Lives Matter zouden strijden.