Natuurlijk is ook een kersvers Vlaams Parlementsvoorzitter ook "maar een mens": laten we van Kris Van Dijck vooral geen onmens maken. Ook dat zou een makkelijke vorm van wij/zij-denken zijn. Wie dronken stuurt, is dan in de verontwaardiging van de dag altijd de andere, dat buitenbeentje: die zatte nonkel of zatte tante. Maar tegelijk hebben we voor hen een excuus klaar: een huwelijksfeest of afscheidsreceptie, of "een zware werkdag" zoals voor Kris Van Dijck. Dan lijkt die dodelijke cocktail van drinken en sturen geen ingebakken traditie maar de menselijke uitzondering.