Frank Paauw Beeld anp

Je kunt van alles zeggen over de nieuwe korpschef van Amsterdam, niet dat hij de grote woorden schuwt. "Verwarde mensen doden meer mensen dan terreur," zei Frank Paauw (60) eind 2017 als korpschef van Rotterdam.



Commotie alom. Maar Paauw dacht: mijn stad heeft steeds meer last van mensen die de weg kwijt zijn, die zich agressief gedragen, over straat zwerven en de bevolking in gevaar brengen.



Laten we er wat aan doen. Knalvuurwerk? Simpel: gewoon verbieden. "De viering van oud en nieuw is inmiddels een nationale gekte in plaats van een volksfeest."



Strakke hand

Rode draad in de carrière van Paauw: daar waar hij vertrekt laat hij de achterblijvers in vertwijfeling en bewondering achter. Hij geldt als een daadkrachtige en charismatische leider, een man met een strakke hand en een imposant postuur (twee meter en vier centimeter). Vriendelijk in de omgang, maar snoeihard als de zaken niet lopen zoals hij ze verwacht.



Een man die maar weinig loslaat over zijn persoonlijk leven. Veel meer dan dat hij 'een verdienstelijk middenvelder' was bij de zondagveteranen bij de Wassenaarse amateurvereniging Graaf Willem II VAC weten we eigenlijk niet.



Carrière

Paauw werd in 1958 geboren in Soest, haalde zijn vwo-diploma aan het Alberdingk Thijm College in Hilversum en studeerde aan de Nederlandse Politieacademie in Apeldoorn. In 1995 haalde hij ook nog eens zijn doctoraal bestuurskunde aan de Vrije Universiteit Amsterdam.



Zijn carrière bij de politie begon 1986 als rechercheur aan bureau Duinstraat in Den Haag, waarna hij chef werd van het bureau narcotica en het politiebureau De Heemstraat.



In 1999 vertrok hij voor de eerste keer naar Rotterdam, waar hij onder meer als districtschef van Feijenoord-Ridderster ervaring opdeed met het beveiligen van risicowedstrijden in de Kuip, onder meer bij het EK 2000.



Na vier jaar werd hij plaatsvervangend korpschef van de politie Zuid-Holland-Zuid. In 2006 keerde hij terug naar Den Haag om er plaatsvervanger te worden van korpschef Henk van Essen, een Feyenoordshirt met handtekeningen onder de arm, cadeautje van de collega's. Het heeft in Den Haag jarenlang op zijn kamer gehangen.



Vier jaar later werd het dan ook opnieuw Rotterdam, waar hij Aad Meijboom opvolgde, die was gestruikeld over de beruchte strandrellen van 2009 in Hoek van Holland. Sindsdien zijn er uit de Maasstad weinig wanklanken meer gehoord.



Aanpak

Wat zei Paauw toen hij in 2010 aantrad als korpschef van Rotterdam? "De softe aanpak is verleden tijd, de politie is niet je beste vriend." En: "Een opgestoken middelvinger of spugen naar een agent wordt niet meer getolereerd." Een ijzervreter.



Ontoelaatbaar gedrag is ontoelaatbaar gedrag, wilde hij maar zeggen. Zo riep hij op tot het uitdelen van onvoorwaardelijke gevangenisstraffen voor mensen die agenten of ambulancemedewerkers te lijf gingen.



Paauw pleitte onlangs nog voor ruimere invoering van het stroomstootwapen: 17.000 agenten zouden het wapen kunnen gebruiken. "Met relatief weinig geweld en met nauwelijks kans op blijvend letsel kun je in heftige geweldssituaties erger voorkomen," lichtte hij zijn standpunt toe. Om in één moeite door de kritiek op het wapen van tafel te vegen en herinvoering ervan in instellingen voor geestelijke gezondheidszorg te bepleiten.



In Rotterdam deed Paauw van zich spreken met een proef om jongeren hun peperdure jassen en hun Rolexen af te pakken als ze niet konden uitleggen waarvan ze die hadden betaald. Ideetje van een wijkagent in Delfshaven. De kritiek was niet van de lucht.



Strafrechtadvocaten zagen geen enkele juridische basis om jongeren op deze manier aan te pakken. Maar Paauw haalde zijn schouders eens op en zei tegen De Telegraaf: "Het zijn vaak jonge gasten die zich onaantastbaar achten. We gaan ze uitkleden op straat."



Autonomie?

Wat kan het korps van de republiek Amsterdam, het keffertje van Nederland, verwachten van zijn nieuwe hoofdcommissaris? Autonomie? Dan hebben ze aan Paauw een kwaaie.



'Persoonlijk lever ik in mijn leiderschap graag wat vrijheid in ten behoeve van het grotere doel van de Nationale Politie, waar ik een warm voorstander van ben,' schreef hij zes jaar geleden in het Tijdschrift voor de Politie. 'Dat mag misschien braaf klinken, maar ik meen het. Nederland is echt te klein voor 26 korpsen.'



Lees ook: Interne politienotitie: taser kan toch gevaarlijk zijn