Publicist en toen nog PvdA-ideoloog Paul Scheffer noemde hem midden jaren negentig van de vorige eeuw „de meest niet-politiek correcte journalist van het Binnenhof’’. Dat was bedoeld als compliment. Derk Jan Eppink: altijd een mening, altijd dwars. De nu 60-jarige columnist en medewerker van de in New York gevestigde conservatieve denktank London Center for Political Research wordt naar alle waarschijnlijkheid komend jaar lijsttrekker voor het Forum voor Democratie bij de Europese verkiezingen. De leden moeten nog wel akkoord gaan met de voordracht van het partijbestuur.

In Brussel wil Eppink mede stem geven aan het in het Europees Parlement toenemende antigeluid tegen de groeiende macht van de Europese Unie. „Op sommige punten is er in Brussel een tweederde meerderheid nodig en dan kun je met een goed georganiseerde minderheid zaken blokkeren”, zei Eppink zaterdag in de Telegraaf, de krant waarin zijn kandidatuur bekend werd gemaakt.

Zijn werk als columnist bij de Volkskrant heeft Eppink meteen stopgezet. Menig Volkskrant-lezer zal daar niet rouwig om zijn. Daar leidden zijn columns, waarin hij het opnam voor de Amerikaanse president Donald Trump en tegelijk de ‘eenzijdige’ berichtgeving van CNN en The New York Times hekelde, vaak tot boze reacties. „Hij bood wel een interessant inkijkje in een manier van denken die ver afstaat van de meeste Nederlanders, maar intussen zeer bepalend is”, schreef Volkskrant-hoofdredacteur Philippe Remarque zaterdag in zijn krant.

Weerzin

Tegendraadsheid is het wezenskenmerk van de in Steenderen (Achterhoek) geboren Eppink. Zijn vader was daar raadslid voor de PvdA. Via die partij kwam de aan de Vrije Universiteit (staats- en bestuursrecht) afgestudeerde Eppink met de Europese politiek in aanraking. Hij werd medewerker van PvdA-Europarlementariër Piet Dankert. Enkele jaren later, in 1987, koos Eppink voor de journalistiek en ging bij NRC Handelsblad werken waar hij na onder andere een correspondentschap in Oost-Europa op de politieke redactie terechtkwam. Dat was ten tijde van de opkomst van VVD-leider Frits Bolkestein voor wiens manier van politiek bedrijven – polemisch, zaken op scherp stellen – hij veel ontzag had. Het viel collega’s in Den Haag dan ook op dat Eppink soms met dezelfde intonatie sprak als Bolkestein.

Het was dus niet verwonderlijk dat hij, na nog een uitstapje op de politieke redactie van de Vlaamse krant de Standaard, in Brussel medewerker werd van Bolkestein toen die werd benoemd als eurocommissaris. Samen met zijn baas ontwikkelde Eppink daar zijn weerzin tegen het uitdijende Europa. In 2009 werd hij zelf lid van het Europees Parlement namens de lijst van de Belg Jean-Marie Dedecker. Vijf jaar later was het voorbij omdat Dedeckers rol in België was uitgespeeld.

Dit keer kiest Eppink voor de Nederlandse route als vertegenwoordiger van Forum voor Democratie. Hoe hij denkt over de toekomst van het Europees Parlement schreef hij in 2015 op in zijn vaak humoristische boek ‘Het rijk der kleine koningen’ waarin hij zijn ervaringen als europarlementarier beschreef: „Als zij doorgaan met zelfbewierroking en de simpele slogan ‘meer Europa’ die per definitie ‘meer Europees Parlement’ betekent, dan verliest de instelling haar representativiteit en verdampt haar politieke fundering.”