Na een eerste storm van kritiek, en als veel goedkeuring binnen is, gaat Francken over tot fase twee: de nuancering. Dan blijkt dat een en ander niet zo bedoeld was. Dat zijn woorden verkeerd begrepen zijn. Door sommigen ook heel bewust.



Dan komt fase drie: links, de politiek correcte kerk, jaloerse coalitiepartners en extreem rechts, overal voltrekken zich volgens de N-VA’ers intentieprocessen die karikaturen van hun boodschap maken. Dat is niet altijd onjuist. Integendeel.

Dan is Francken voor velen een slachtoffer van de traditionele politiek. De premier komt hem even op de vingers tikken (onder luid applaus van de oppositie en een flink stuk van de meerderheid), maar tegelijk gelijk geven (onder luid applaus van N-VA). Bovendien, als wat stof gaat liggen, blijkt dat Francken eigenlijk niet eens zo’n heel erg straffe dingen heeft gezegd. Tenminste, niet met zijn kernboodschap (opvang buiten de EU). Sommige andere stukjes (over de rol van rechters bijv.) gaan er dan wel vaak ver over.