Tijdens de algemene beschouwingen ging Baudet onmiskenbaar af. Toch heeft de FvD-leider op één punt best gelijk: politici zeggen nooit tegen een tegenstander: „Tjonge, u hebt me overtuigd”.

Eerlijk is eerlijk, het heeft wat als een onbevangen buitenstaander de cultuur van een vastgeroeste organisatie door een simpele vraag ter discussie weet te stellen. Tegen oude, schijnbaar boven alle kritiek verheven gebruiken kijkt hij met een frisse blik aan. Waarom doen we het eigenlijk zó? Kan dit niet anders, beter?

Die charme had FvD toen de partij, zo’n driekwart jaar geleden, voor het eerst het Binnenhof betrad. Dat Baudet en Hiddema de regels en procedures nog niet goed kenden, werd hun gemakkelijk vergeven. Wie net de vergaderzalen van het parlement in wandelt, mag daar best met verbazing rondkijken, zoals Alice deed in Wonderland. En de vragen die nieuwelingen in die fase stellen, kunnen voor de oude rotten in het vak tot opscherping dienen.

Anders wordt het als politici al bijna een jaar in de Haagse krochten rondsjouwen. Wie dán nog een houding aanneemt van „ik kom van Lillo en ik weet van niks”, maakt zichzelf ongeloofwaardig. Zoals Baudet een week geleden deed, op de tweede dag van de algemene politieke beschouwingen.

De FvD-leider plaatste zichzelf zowel boven als buiten het rusteloze gewoel en kinderachtige gehakketak van alle andere partijen. Híj deed daar niet aan mee, betoogde Baudet met een air van niet te missen superioriteit.

Pas als het hele politieke systeem rationeler zou worden en zijn partij zo sterk was geworden dat zij de halve Kamer en het hele kabinet kon vervangen door mensen „die wel hoofd- en bijzaken kunnen onderscheiden”, was onze Thierry weer echt van de partij, betoogde hij zonder een spier te vertrekken.

Het siert hem dat hij de uitdrukking dat meedoen aan de Algemene Beschouwingen „beneden zijn waardigheid” was, inmiddels heeft teruggenomen. Al doet dit maar weinig af aan zijn algehele uitstraling van arrogantie en dedain.

Dat alles gezegd zijnde, blijft staan dat Baudet op één punt wel degelijk de vinger op de zere plek van onze moderne democratie legt. Want is het inderdaad niet waar dat parlementariërs in Kamerdebatten zelden of nooit betrapt kunnen worden op het erkennen van hun ongelijk? Is het niet een juiste observatie dat er zelden of nooit een politicus is die tegen een tegenstander zegt: „U hebt gelijk, meneer. Uw argumenten hebben mij overtuigd”?

Dit is beslist kritiek die ”de” politiek zich mag aantrekken. Bijvoorbeeld door, zoals VVD-fractieleider Dijkhoff dat vorige week deed, eerlijk te erkennen dat volksvertegenwoordigers te vaak onvermurwbaar „vasthouden aan hun van tevoren opgeschreven spreektekst”, zonder ook maar één moment werkelijk te luisteren naar de argumenten van de tegenstander. Op dit punt valt er voor politici, van wie de meerderheid veel bedrevener is in zenden dan in ontvangen, nog veel te leren.

Toch zou ook Baudet zich moeten afvragen of zijn ideaal van de Haagse politiek als een soort van herensociëteit, waar in alle redelijkheid argumenten worden uitgewisseld, niet te hoog gegrepen is. Waar elders in de maatschappij gaat het zó toe? En aan welke keukentafel zegt dochter- of zoonlief regelmatig tegen pa of ma: „Ja, nu zie ik het: ik zat ernaast en u hebt gelijk”?