Wanneer Sarah Manning de zelfmoord meemaakt van een vrouw die precies op haar lijkt is dit nog maar het begin van een zoektocht door de krochten van schimmige wetenschap, klonen en meedogenloze instanties.



Bron: Jonvilma.com

Vijf seizoenen geleden maakten we kennis met Sarah (Tatiana Maslany) en de andere klonen: Beth Childs, Cosima Niehaus, Alison Hendrix, Rachel Duncan, Helena, M.K., Tony en nog veel meer. Allemaal anders, maar toch hetzelfde. En allemaal geweldig gespeeld door Tatiana Maslany. Naast alle rollen die Maslany zelf speelde werd ze bijgestaan door pleegbroer Felix Dawkins (Jordan Gavaris) en pleegmoeder -en badass- Siobhan “S” Sadler (Maria Doyle Kennedy). Daarnaast krijgen de klonen hulp van detective Arthur Bell (Kevin Hanchard), de oude partner van kloon Beth.

ORPHAN BLACK is onder alle science fiction een verhaal over empowerment. Vrouwen die het heft in eigen handen nemen en vechten voor hun recht op zelfbeschikking en familie. Het is ook een verhaal over mensen. Over de gebrainwashte Helena die in eerste instantie is opgeleid om haar evenbeelden te vermoorden, maar die een sterke band krijgt met Sarah, die in werkelijkheid haar tweelingzus is. Over Donnie en Alison Hendrix, een op het eerste gezicht wat saai en doodgewoon echtpaar wier wereld steeds verder uit de hand loopt in de loop van de serie. Over Cosima, de wetenschapper in de Clone Club, die samen met haar geliefde Delphine een medicijn zoekt tegen de ziekte die de klonen bedreigt.

Wat de show de afgelopen vijf seizoenen ook heel goed heeft gedaan is het behandelen van seksualiteit. Cosima en Delphine zijn lesbisch, maar het gaat er niet over. Het is gewoon onderdeel van haar karakter, zonder dat er met veel trompetgeschal gerucht aan gegeven wordt. Tony, geboren Antoinette, is een transgender kloon. De grootste verdienste van Graeme Manson en John Fawcett is wel het creëeren van personages die zichzelf zijn, ongeacht hun geaardheid.

Het knappe aan Tatiana Maslany’s acteerwerk is dat elke kloon een geheel nieuw personage is en je vergeet dat ze door één persoon gespeeld worden. En door geweldige editors lijkt het ook alsof ze met z’n allen in een ruimte zijn en een hechte groep vormen. Dat is grotendeels ook dankzij Kathryn Alexandre, de stand-in van Maslany in scènes met meerdere klonen. En dat mag ook wel even benoemd worden!

Mooi is ook dat geen van de klonen echt goed of slecht is. Zo is Rachel Duncan aan de kant van wat Sarah en haar zusters zien als “de vijand” en wordt ook zo opgebouwd in de serie, maar heeft daarnaast ook een hoop geweldige scènes die haar dan weer enigszins menselijk maken. Zeker in laatste seizoen zitten een paar van dit soort geweldige scènes. Het mooie aan Maslany’s acteren is dat je ook favorieten krijgt. Zo was ik een enorme fan van Helena. Opgevoed in een Oekraïens klooster en onder de impressie dat al haar evenbeelden dood moesten, maakt zij toch wel de meeste groei door in de hele serie: van vakkundig moordenaar en scherpschutter tot moeder van een tweeling en geaccepteerd door haar sestra’s.

Naast de klonen heeft ORPHAN BLACK ook een scala aan supporting cast. Neem bijvoorbeeld Donnie Hendrix (Kristian Bruun). Vooral de interactie tussen Donnie en Helena is bijzonder geniaal. En ik noemde al eerder Maria Doyle Kennedy als Mrs. S., een rots in de branding in het woelige leven van de klonen en enorm bedreven met een shotgun! En Felix. Sarah’s pleegbroer en de eerste niet-kloon die achter het bestaan van de andere sestra’s komt.

Met de finale achter de rug is er een einde gekomen aan de avonturen van Sarah Manning en haar sestra’s. Maar niet aan de Clone Club, de naam die de fans van ORPHAN BLACK zichzelf hebben gegeven. Wie weet komt er ooit nog een vervolg, of een film, zoals Fawcett en Manson in interviews als mogelijkheid hebben gegeven. Misschien ook niet. En dat is ook goed. Orphan Black had voor iedereen wel iets. Actie, spanning, avontuur, maar ook humor, liefde en vriendschap. En een duidelijke boodschap: “that we are all of value, and are valuable for who we are, not what we are.”